ép 27

ကိုရီးယားမှာဆက်ပြီး ဆေးကု၍မရနိုင်တော့သည်မို့ မိမိအရင်ကနေခဲ့ဖူးသော LAသို့သာ မီဆို့အား ခေါ်လာခဲ့သည်။ LAရှိနာမည်ကြီးဆေးရုံတစ်ခု၏ စိတ်အထူးကုပါ‌‌မောက္ခနှင့် ဆွေးနွေးကြည့်လေတော့ သူမ၏ဦးနှောက်အားဆေးကြောပစ်မှသာ သက်သာနိုင်လိမ့်မည်ဟုဆိုလေသည်။ ထိုအချက်ကသာ သူမ၏ဦးနှောက်ထဲ၌ အမြစ်တွယ်နေသော မကောင်းသည့်အရာအားလုံးပယ်ပျက်ကာ ရောဂါသည်လည်း သက်သာလာနိုင်လိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ ဒေါက်တာ၊ ဒါဆို သူ့ကိုအဲ့ဒီလိုလုပ်လိုက်မယ်"

"တစ်ခုတော့ရှိတယ်၊ ဦးနှောက်ဆေးတာက +1/ -1ပါ။ သူ့ဦးနှောက်ထဲက အရာအားလုံးပျောက်ကွယ်သွားပြီဆိုတာနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မှတ်မိတော့မှာမဟူတ်ဘူး။ ဆိုးကျိုးအနေနဲ့က ဒီကိစ္စလုပ်ပြီးသွားချိန်မှာ သူမရဲ့ဦးနှောက်မှတ်ဉာဏ်အားက သိသိသာသာကျဆင်းသွားပြီး အရာရာကိုမေ့လွယ်သွားလိမ့်မယ်၊ ဥပမာဆိုရရင် သူကဒီနေ့ကအကြောင်းတွေကို နောက်နေ့မှာမမှတ်မိနိုင်‌တော့မျိုးတို့၊ အခုလေးတင်လုပ်လိုက်တဲ့ဟာကို သတိမမူမိဘဲ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မေ့သွားတာမျိုးတို့ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ရပါတယ် ဒေါက်တာ၊ သူမအရာအားလုံးကို မေ့လေကောင်းလေပါပဲ။ သူမရဲ့အသိစိတ်မှာ ကျွန်မပဲရှိနေရင်လုံလောက်ပြီမို့ သူမသာပြန်ကောင်းလာမယ်ဆို ဒီမေ့တာလေးလောက်တော့ မပြောပါးလောက်ပါဘူး"

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် လူနာကို နောက်အပတ်ကျရင် လာပို့လှည့်ပါ။ လာပို့ပြီးချိန်ကနေစပြီး ခွဲစိတ်ပြီးနောက် တစ်လတိတိဆေးရုံမှာပဲနေပေးရမယ်။ ‌လူနာကစိတ်ချရတဲ့အခြေအနေရောက်မှ ဒေါက်တာကိုယ်တိုင်ဆေးရုံဆင်းခွင့်လတ်မှတ်ပေးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဒါဆိုပြန်လိုက်ပါဦးမယ်"

ဒေါက်တာအားနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယယ်ဂျီဆေးရုံထဲကနေ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်မှာလည်း မီဆို့အားတစ်ယောက်တည်းသော့ပိတ်ထားခဲ့ရသည်မို့ စိတ်ကလည်းမချနိုင်သေး။ အခုတလောလေးမှာပင် သောက်ဆေးပြတ်သွားသည့်မီဆိုက ပိုဆိုးလာပြီး မဲမဲမြင်ရာကို ကင်မ်ထယ်ယောင်းအထင်နှင့် ဆွဲကုတ်လိုက်၊ ဓားနှင့်ထိုးလိုက်လုပ်၏။ မတော်၍များ သူ့ကိုသူသာ လက်လွန်ပြီးထိုးမိသွားရင် ဒီလူရင်ကျိုးရချည်ရဲ့။

ယခုလုပ်မည့်ခွဲစိတ်မှုမှာ ယယ်ဂျီအတွက်အရှုံးမရှိပါ။ ခွဲစိတ်မှုလုပ်ပြီးသွားလျှင် မီဆိုအနားမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာရှိမည်မို့ မီဆိုက သူမမှလွဲ၍ကျန်သည့်လူများအား သိတော့မည်မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍များ မအောင်မြင်ဘဲ သေသွားခဲ့သည်ရှိခဲ့လျှင်လည်း မီဆို၏ဝိညာဉ်အားချုပ်နှောင်ကာ သူမဘေးတွင်နေစေမည်။ သူမသေမည့်နေ့တွင်သာ မီဆိုလွတ်လပ်ခွင့်ရလိမ့်မည်။

ဆောယယ်ဂျီက အချစ်ကြီးသလို အမျက်လည်းကြီးတာမို့ ငါ့ကိုတစ်ယောက်တည်းထားမသွားရဘူးနော် ကင်မ်မီဆို........

🔪🔪🔪🔪

"အား ကမ်ထယ်ယောင်း! သေစမ်း ! နင်က သေရမယ့်ကောင် နင့်ကြောင့်ငါက ဂျွန်နဲ့ဝေးခဲ့ရတာ နင်ကသေသင့်တဲ့ကောင် သေစမ်း! သေစမ်း!!"

ဓားမြောင်တစ်လက်အကိုင်ကာ နံရံအား ထိုးစိုက်နေသောသူမ၏အမြင်တွင် ကင်မ်ထယ်ယောင်းသည်သွေးချင်းချင်းနီရဲလျက် ဘယ်ဘတ်ရင်အုံကိုလက်ဖြင့်ဖိကာ အသက်ကို ပင့်သက်ရှိုက်နေရလေသည်။ သို့ပေမယ့်လည်း ထိုပုံရိပ်တွေက ဝေဝေဝါးဝါး။

"သေစမ်း ! နင်သေမှ ဂျွန်ကိုငါပိုင်မှာ"

ဆံပင်တွေဖွာလန်ကြဲကာ ဂဏာမငြိမ်သောမျက်လုံးအစုံတို့က ဘေးဘီသို့ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း ရုတ်တရက်ကြီးထအော်လေသော မီဆိုပင်။

"မလာနဲ့! မလာနဲ့! သရဲ သရဲ! အား!!!! "

"မီဆို!!"

တံခါးဖွင့်ကာ ၀င်လာသော ယယ်ဂျီအားမြင်ကာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်းလဲကျသွားသူကြောင့် ယယ်ဂျီအမြန်ပင်ပြေးဖမ်းလိုက်ရလေသည်။ အခုတလောတွင်မီဆိုသည် စိတ်ဝေဒနာသည်တစ်ယောက်နီးပါးပင် ဖြစ်နေချေပြီ။ ညညဆိုလည်း သွေးရူးသွေးတမ်းတွေလျှောက်အော်ကာ လူကိုလည်း လည်ပင်းထညှစ်တတ်သေးသည်။ ထိုအခါတွင့်တော့ ယယ်ဂျီမှာနိုင်ကွက်ရှိသည်။ ထိုနိုင်ကွက်သည် သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးအား သိမ်းကြုံးဖက်ကာ အတင်းနမ်းပစ်ခြင်းပင်။ ထိုအခါမျိုးတွင်ဆိုလျှင်တော့ သူမက ယုန်သူငယ်လေးပမာ ပြန်ဖြစ်သွားတတ်၏။

ရူးလိုက်၊ ကောင်းလိုက်ဖြစ်နေသည့်သူမအား မကြည့်ရက်တော့သည်မို့ ခွဲစိတ်ဖို့ကိစ္စအား အမြန်ဆောင်ရွက်ရပေမည်။

------------------------

ဂျီအွန်းတစ်ယောက်ကိုရီးယားသို့ ပြန်ရောက်နေသည်မှာကြာပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်ထိ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏အိမ်ကို မရောက်ဖြစ်သေးပါ။ အစ်ကိုဖြစ်သူဆီမရောက်သေးတာတစ်ကြောင်း၊ ထယ်ယောင်းအားသတိရတာတစ်ကြောင်းဖြင့် ယနေ့ ထိုအိမ်သို့သွားဖို့ရန်အတွက် စိတ်ကူးထားလေသည်။ ထယ်ယောင်းက ကိုယ်၀န်ဆောင်နေသည်ဆိုတော့ ကိုယ်၀န်သည်အတွက်လိုအပ်မည့်ပစ္စည်းများအား marketတစ်ခု၌၀င်ကာ ၀ယ်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထယ်ယောင်းက စတော်ဘယ်ရီကိုသိပ်ကြိုက်သည်မို့ ထိုအသီးကို VIPအနေဖြင့်၀ယ်ဖို့ရာ သစ်သီးတန်းဘက်သို့တွန်းလှဲလေးဖြင့် ရောက်လာခဲ့လေသည်။ အသီးချောပြီး စားလို့ကောင်းမည့်တံဆိပ်အား မျက်စိကစားကာရှာလိုက်ပြီးနောက် သဘောကျသည့်တံဆိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်မို့ လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုစဉ်တွင် ကပ်လျက်ပင်ပါလာသော လက်တစ်ဖက်သည်လည်း သူမ၏လက်အပေါ် ထပ်မိလျက်သားပင်။

"ဟင်! "

စတော်ဘယ်ရီဘူးတွေအများကြီးတန်းထားသည့်အထဲမှ ဒီဘူးကိုမှပင် လာပြီးလက်ဆုံလာသည့်လူအား ဂျီအွန်းမကျေနပ်စွာ မော့ကြည့်မိသည်။ ခပ်ချောချောလူတစ်ယောက်ပါပဲ။ သို့သော်လည်း သူ၏ချောမောမှုထဲနစ်မျောကာ အလျှော့ပေးလိုက်မည့်လူစားထဲတွင် ဂျွန်ဂျီအွန်းမပါ၀င်ပါ။ မြတ်နိုးရသူအတွက်မို့ မရ,ရအောင် လု၀ယ်ဖို့ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပင်။

"ဪ.... အကြိုက်တူနေတာပဲ "

တစ်ဖက်လူဆိုလာသောစကားသံမှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့်ပင် နားထောင်၍ကောင်းလှသည်။ ရန်လိုသံလည်းမပါသလို ဒေါသထွက်နေသည့်စိတ်လည်း တစ်စိုးတစ်စိမျှမရှိပါချေ။ သို့ပေမယ့် ဂျီအွန်းမှာတော့ ထိုလူနှင့်ဆန့်ကျင်စွာပင် ရန်လိုစွာ မျက်စောင်းလေးတစ်ထိုးထိုးနှင့်ပါပင်။

"ဒီမှာ ဒီဘူးက ကျွန်မအရင်လက်ဦးထားပြီးသားမို့ ရှင့်လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ရင်ကောင်းမယ်ထင်တယ်"

"ဆောရီး ကိုယ်ကလည်း မိန်းကလေးတစ်ဦးနဲ့အပြိုင်လုမယူပါဘူး မင်းပဲယူပါ "

"ဟွန့် မပေးလည်းယူမှာပဲ"

ထို့နောက် စတော်ဘယ်ရီဘူးလေးအား ခြင်းထဲကောက်ထည့်ကာ ဘောက်ဆတ်ဆတ်ဖြင့် ထိုလူ့ဘေးမှထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူ့ရုပ်ရည်အရဆိုလျှင် မိန်းကလေးတိုင်းကြွေနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိပါသော်လည်း ကင်မ်ထယ်ယောင်းဆိုသည့်လူသားကိုသာ မျက်လုံးထဲတိုးသည့်သူမအတွက် ထိုလူ၏ရုပ်က ကြွေကျနိုင်စရာမရှိ။ ကင်မ်ထယ်ယောင်းကို လက်လွှတ်ပြီးကတည်းက ဘယ်ယောကျာ်းကိုမှ ဆက်ချစ်ဖို့စိတ်ကူးမရှိတော့တာမို့ သူမအတွက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ရာ လမ်းမရှိနိုင်တော့ပါချေ။ oppaတို့မွေးလာတဲ့ကလေးလေးကို အပျိုကြီးဘ၀နဲ့ပဲ တစ်သက်လုံးစောင့်ရှောက်ပါတော့မည်။

Marketထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ပစ္စည်းတွေအားကားပေါ်တင်ကာ မြတ်နိုးရသူလေးရှိရာအရိပ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူအိမ်ကိုသွားသည်ဆိုပေမယ့်လည်း ၀ယ်လာသည့်ပစ္စည်းတွေတွင် အစ်ဖြစ်သူအဖို့စိုးစဉ်းမျှမပါခဲ့ပေ။ မမွေးလာသေးတဲ့ကလေးလေးအတွက်နဲ့ ထယ်ယောင်းအတွက်သာပါသည်။ ဆော့စရာအရုပ်သေးသေးလေးတွေရယ်၊ ကလေး၀တ်အကျီသေးသေးလေးတွေရယ်နှင့်၊ စတော်ဘယ်ရီတို့သာပါသော ဈေးခြင်းလေးက ကားနောက်ခန်းထဲတွင်နေရာကျနေလျက်ပင်။

"ပွမ်! ပွမ် ! "

ဟွန်းသံပေးသော်လည်း ပွင့်မလာသည့် တံ‌ခါးကြောင့် ဂျီအွန်း၏မျက်ခုံးလှလှလေးနှစ်ဖက်က အလိုလျှောက်စုကျုံ့သွားမိသည်။

"ဘာလဲ လူမရှိဘူးလား"

ပြောရင်းပင် ကားတံခါးအားဖွင့်ကာဆင်းပြီး ခြံတံခါးအားသွားကြည့်လေတော့ လှပသည့်သော့ခလောက်လေးက နေရာယူလို့ပင်။ သူမ,လာတာ အချည်းအနှီးဖြစ်သွားပြီပင်။

"ထပ်ဆုံပြန်ပြီ‌နော်"

တံခါးအား စိတ်ပျက်စွာရပ်ကြည့်နေရင်းမှ ကြားလိုက်ရသော အနောက်ဆီမှအသံကြောင့် မျက်ခုံးလေးကျုံ့လျက်ပင် လှည့်ကြည့်မိသည်။

Market မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့လူပဲ........

"တိုက်ဆိုင်တယ်နော် ခနလေးအတွင်းမှာပဲ နှစ်ကြိမ်တောင်"

"ဟုတ်ပါရဲ့ ဒါနဲ့ ဒီက ဘယ်သူရဲ့အသိလဲမသိဘူးနော်"

ခပ်ချောချောလူ၏ ထိုစကားအားကြားလိုက်ရတော့ ဂျီအွန်းနှုတ်ခမ်းလှလှလေးအား မဲ့ပစ်လိုက်မိသည်။

"အဲ့တာက ကျွန်မမေးရမှာ၊ သေချာတာကတော့ oppaရဲ့အသိမဟူတ်ဘူးထင်တယ်။ ဒါဆို ကင်မ်ထယ်ယောင်းရဲ့အသိလား"

"မဟုတ်မှ........"

ဂျီအွန်းစကားကြောင့် တွေးဆဆဖြစ်သွားသော ထိုလူအား ဆက်ပြောဟူသော အဓိပ္ပါယ်ဖြင့် မေးဆက်ပြလိုက်မိသည်။

"ဂျွန်ဂျောင်ကုရဲ့ညီမလား"

"အင်း"

"ဒါဆိုတွေ့ရတာ ၀မ်းသာပါတယ်၊ အစ်ကိုက ထယ်ယောင်းရဲ့သူငယ်ချင်း ပတ်ခ်ဘိုဂမ်ပါ"

လက်ကမ်းကာမိတ်ဆက်လာသော ထိုလူကြောင့် ဂျီအွန်းပြန်ကာလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"ဂျွန်ဂျီအွန်းပါ"

"မှတ်ထားပါ့မယ်"

"ဒါနဲ့ ထယ်ယောင်းအိုပါးကိုတွေ့ဖို့လာတာထင်တယ်၊ ကံမကောင်းတာပဲ သူတို့ခရီးထွက်သွားကြတယ်"

"အာ...ဒါဆို လာရတာ အလကားသက်သက်ဖြစ်သွားပြီပဲ"

"ဟူတ်တယ်၊ ဒါဆို ပြန်လိုက်ပါဦးမယ် ခွင့်ပြုပါဦး"

"အစ်ကိုလည်း ပြန်တော့မှာပါ"

တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးနှုတ်ဆက်စကားဆိုပြီးနောက် ကားလေးနှစ်စီးမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သောလားရာသို့ မောင်းနှင်သွားကြလေသည်။

..................................

နေ့ခင်းသို့ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အိပ်ယာထဲမှမထနိုင်သေးသော ထယ်ယောင်းပင်ဖြစ်သည်။ မနေ့ကတစ်နေကုန်ခရီးပန်းထားသည်မို့ hotel ကို ရောက်ရောက်ချင်းပင် အိပ်ပစ်လိုက်လေသည်။ ထိုမှပင်မကသေး ညလည်းဆက်အိပ်သည့်အပြင် နောက်နေ့ကူးလာတာတောင် နေ့လယ်ခင်းထိ မထနိုင်သေးပေ။

"အ့! "

ပျင်းကြောဆန့်ရင်းမှပင် လက်ပြန်ရုတ်လိုက်သည့်အခါ၌ တံတောင်ကရင်ဘတ်အားတိုက်လိုက်မိသည်မို့ နာသွားရလေသည်။ အထိမခံနိုင်လောက်အောင်ကိုပင် ကြိမ်းပြီးနာနေသည်မို့ ထယ်ယောင်း တွေးဆဆဖြစ်သွားရလေသည်။ သူတစ်ချိန်လုံး အိပ်နေခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။ မောင်နှင့်ချစ်တင်းနှောသည်ဟု ပြောရအောင်လည်း မောင်လည်းမအားသလို သူလည်းအိပ်နေခဲ့ပါသည်။ မယုံသကာ်မကင်းစွာဖြင့် မောင့်ကိုလှမ်းကြည့်မိတော့လည်း စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင် Macbookတစ်လုံးဖြင့်အလုပ်ရှုပ်နေလေသည်။

"မောင် ချိန်းထားတာမသွားဘူးလား"

"အဟက်! မောင့်ဗိုက်ကလေးကတော့ကွာ၊ မောင် ချိန်းထားတာမနေ့ကလေကွာ အခုက ဘာသွားလုပ်ရမှာတုန်း"

"ဟမ်! မနေ့ကလား"

ဂျောင်ကုစကားကြောင့် ထယ်ယောင်းမျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းစက်သွားလေသည်။ သူမနေ့က မောင်ထွက်သွားတာကိုပင် မသိနိုင်လောက်အောင်အထိ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပါသည်တဲ့။

"ဟိုလေ ဒါဆို မောင်ငါ့ကိုတစ်ခုခုလုပ်ထားသေးလား"

"မောင် ဘာမှမလုပ်ပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ "

ထယ်ယောင်း၏အမေးအား မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာပင် ဗြောင်ကျကျငြင်းပစ်လိုက်လေသည်။ သူ,မပြောလျှင် မသိနိုင်သည့်ကိစ္စကို အခြားသောအခွင့်အလမ်းတွေပိတ်ဖို့အတွက် မပြောပြနိုင်ပါ။ ထိုသို့မေးလာသည်‌ဆိုကတည်းက အသေအချာပင် သူ့ရင်သားတွေနာနေလို့ဖြစ်လိမ့်မည်။ မနေ့က နှစ်နာရီလောက် သူကလိခဲ့တာကို ဗိုက်ကလေးအားပြန်မပြောပြနိုင်ပါ။

"ပြောပါ၊ မောင်အကူညီလို့ရင် ကူညီမှာပေါ့"

ဂျောင်ကုအပြောကို ထယ်ယောင်းတစ်ယောက် မျက်တောင်လေးခတ်ကာ,ခတ်ကာဖြင့် စဉ်းစားနေလေသည်။ ပြီးနောက်မှ သေချာတွေးတောလိုက်ဟန်ဖြင့်

"ငါ့ရင်ဘတ်တွေက တင်းပြီးနာနေတာ မောင်"

သူဆင်ထားသော ကျော့ကွင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ပင် ဆင်းသက်လာသော သားကောင်အား လွှတ်ပေးဖို့ရန်ဆန္ဒမရှိပါ။ ထို‌သားကောင်အား မမိ,မိအောင်မျှားကာ ဖမ်း၍စားတော့မည်။

"အ့တာက ကိုယ်၀န်ရင့်လာတာကြောင့်ဖြစ်တာ စိတ်ပူစရာမလိုဘူးရယ်၊ မောင့် daddyကလည်း မောင့်ကိုသင်ပေးထားတယ်။ မောင်လူပျိုဖြစ်ကတည်းက သိသင့်တာတွေအကုန်သင်ပေးထာတယ်"

"အင်း မောင် ဒါဆိုအခုငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

"အ့တာက ဗိုက်ကလေးလုပ်လို့မရဘူး၊ မောင်လုပ်ပေးမှရမှာ"

"ဟင်! "

ဂျောင်ကုစကားကြောင့် ထယ်ယောင်းမှာ ကြက်သီးအနည်းငယ်ပင် ထ,သွားရလေသည်။ လေထုရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက သူအစားခံရတော့မည်ဆိုတာကို သတိပေးနေသလိုပင်။

"အင်း ဗိုက်ကလည်း ခုနစ်လထဲရောက်နေပြီဆိုတော့ ‌မောင်ပြောသလိုပဲ ကိုယ်၀န်ကရင့်လာလို့နေမှာ"

"အင်း ဗိုက်ကလေးရင်ဘတ်တွေနာနေရင် မောင်သက်သာအောင်လုပ်ပေးမယ်လေ"

"မလိုပါဘူး မောင်မှမအားတာကို၊ ရတယ် ခနနေရင်သက်သာသွားမှာ"

"ရတယ် မောင့်အလုပ်ကပြီးပြီ၊ မောင့်ဗိုက်ကလေး ဝေဒနာခံစားနေရတာကို မောင်ကဘယ်လိုလုပ်ပြီးကြည့်ရက်ပါ့မလဲ"

"ရတယ် မောင်၊ ငါက......"

MacBookကိုပိတ်ကာ အိပ်ယာဆီသို့လှမ်းလာနေသော ဂျောင်ကုကြောင့် ထယ်ယောင်းမှာ မျောက်မီးခဲဖင်ထိုင်လိုက်မိသလိုပင် ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုင်ရမလို ထရမလိုဖြင့် ယောက်ယက်ခတ်‌သွားရလေသည်။

"မောင်က မောင့်ဗိုက်ကလေးကို သက်သာအောင်လုပ်ပေးမှာ"

"ရတယ်၊ ရတယ်လို့မောင့် !!!! "

ခပ်စွာစွာအော်သံလေးအဆုံးတွင် ဂျောင်ကု၏ ကောင်းမှုဖြင့် ထယ်ယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အိပ်ယာထက်သို့ပြန်လဲကျသွားရလေသည်။

"မောင်! မလုပ်....."

အကျီအားဆွဲလှန်ကာ မို့ဖောင်းနေသောရင်ဘတ်နေရာဆီသို့ နယ်ကျူးလာသော မောင့်လက်တွေအား ထယ်ယောင်းတွန်းဖယ်နေသော်လည်း အချည်းအနှီးသာ။ အားသန်လွန်းသည့်မောင်က မဟုတ်သည့်နေရာ၌ဆို နှစ်ဆမက ပို၍သန်မာလေသည်။

"မောင်! ငါ ငါနာတယ်လို့! အင့် ! "

ရင်ဘတ်ရှိအသီးငယ်အား ငုံထွေးလာသော မောင့်ကြောင့် ထယ်ယောင်းခါးကော့ကာ ငြီးမိလေသည်။ မိမိမှာသာ ငြင်းဆန်နေသော်လည်း မောင်၏အထိအတွေ့တွေနှင့် ပျော်မွေ့သောခန္ဓာကိုယ်က အလိုလျောက်ပင် တုန့်ပြန်နေမိပြီးသားပင်။ တစ်ဖက်အားလက်ဖြင့်ဆော့ကာ ကျန်တစ်ဖက်ကိုတော့ မောင့်၏ပါးစပ်ထဲတွင်သာ ငုံထွေးထားလေသည်။

"မောင်"

ထယ်ယောင်း၏နှုတ်ခမ်းပါးဆီသို့ လွတ်နေသည့် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တိုးတိုးနေစေရန်လက်ညှိုးဖြင့်လာပိတ်၏။

"အတူမနေဘူးနော် အ့! "

ထိုသို့ပြော‌တော့ အကျင့်ပုတ်သည့်မောင်က အသီးငယ်အား နာအောင်ကိုက်လေ‌သည်။

"ငါကိုယ်၀န်ရင့်နေပြီလေကွာ"

"ဘေးတစ်စောင်းနေ ကလေးအသက်ရှူကြပ်လိမ့်မယ်"

ပက်လက်အနေအထားဖြစ်သော ထယ်ယောင်းခန္ဓာကိုယ်အား ဘေးစောင်းစေပြီးနောက် ရင်ဘတ်အားဆုပ်ကိုင်ထား‌သော လက်တွေအားလွှတ်ကာ  နှုတ်ခမ်းဆီသို့ တစ်ဖန်အခြေချလာပြန်လေသည်။

"အွန်း! ဟင့် ! "

အိပ်ယာပေါ်က ကိစ္စတွင် ကျွမ်းကျင်လွန်းလှသည့်မောင့်အား ထယ်ယောင်းမှီအောင် မနမ်းနိုင်ပါချေ။ မောင့်အနမ်းတွေနောက်လိုက်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူသာမောကျန်နေခဲ့ရလေသည်။

"ဟင်း! မောင်! "

အသက်ရှုကြပ်ကာ မျက်နှာလေးရဲလာသောထယ်ယောင်းကြောင့် ဂျောင်ကုနမ်းနေရာမှရပ်ပစ်လိုက်လေသည်။

"မောင့်ဗိုက်ကလေးက အခုထိတိုးတတ်မလာဘူးပဲ"

"မောင်က လွန်လွန်းတာပါ"

ဗိုက်ကြီးသည်လေးက မျက်စောင်းကလေးခဲကာ ရန်ပြန်တွေ့သည်မို့ ဂျောင်ကုရယ်ရင်းသာ ဆံပင်တွေကိုသပ်တင်လိုက်မိသည်။

"မောင် အတူနေချင်တယ်"

"ဒါပေမယ့် မောင် မောင်ကကြမ်း...."

"မကြမ်းဘူးကတိ"

"ဒါပေမယ့်......"

ငြင်းဖို့ကြံပါသော်လည်း ယုန်သူငယ်မျက်နှာပေးလေးဖြင့် လုပ်နေသူကြောင့် ထယ်ယောင်းစကားတွေမှာ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက်ဖြင့်သာ။ ဒီတစ်ခါလည်း ယုံမိတာမှားမည်လား မသိပေမယ့် မောင့်ကိုသိပ်ချစ်လွန်း၍ လိုက်လျောမိခဲ့ပြန်ပါသည်။

"ဖြေးဖြေးနော်"

"အင်း"

ထယ်ယောင်းဆီမှ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် တစ်လွှာချင်းသောအ၀တ်တို့က ကြမ်းပြင်ထက်၌ ပြန့်ကျဲသွားရလျက် အိပ်ယာထက်တွင်တော့ ဘေးစောင်းအနေအထားဖြင့်ပူးကပ်နေသောခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုမှာ တစ်လှုပ်လှုပ်ဖြင့် အားသွန်ခွန်စိုက် လှုပ်ရှားနေကြလေသည်။

"မောင် ဖြေးဖြေး ဗိုက်ကအရမ်းလှုပ်နေတယ်"

"ဆောတီး မောင်အားပါသွားတယ်"

ဂျောင်ကု၏ဒဏ်အား အားတင်းခံနေရရုံတင်မကပါပဲ ဗိုက်ထဲက,ကလေးအား လှုပ်ခါမနေစေရန် လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ထိန်းထားရလေသည်။ ကျန်သည့်လက်တစ်ဖက်မှာတော့ အိပ်ယာခင်းအား တင်းကြပ်မြဲမြံစွာပင် ဆုပ်ကိုင်ထားရလေသည်။

J JuliH

ရှေ့မျက်နှာနောက်ထားပြီးရေးခဲ့ပါတယ်🙈။ ဒီzလမ်းကို ထပ်ပြီးမခါးတော့ပါဘူးနော်။ အခါးတွေထပ်ထည့်နေရင် ဇာတ်လမ်းကအရမ်းရှည်ပြီး ကလေးလေးတွေရဲ့ လည်းပင်းတွေ သစ်ကုလားအုတ်ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ😆။ နောင်တစ်ပုဒ်မှ ရှယ်ခါးကြတာပေါ့။RLလေးကို အပိုင်း 30လောက်နဲ့ ဇာတ်သိမ်းနိုင်အောင်တော့ကြိုးစားနေပါတယ်။ ကလေးလေးမွေးပြိး သိမ်းကြတာပေါ့။

Zawgyi

ကိုရီးယားမွာဆက္ၿပီး ေဆးကု၍မရနိုင္ေတာ့သည္မို႔ မိမိအရင္ကေနခဲ့ဖူးေသာ LAသို႔သာ မီဆို႔အား ေခၚလာခဲ့သည္။ LAရွိနာမည္ႀကီးေဆး႐ုံတစ္ခု၏ စိတ္အထူးကုပါေမာကၡႏွင့္ ေဆြးႏြေးၾကည့္ေလေတာ့ သူမ၏ဦးႏွောက္အားေဆးေၾကာပစ္မွသာ သက္သာနိုင္လိမ့္မည္ဟုဆိုေလသည္။ ထိုအခ်က္ကသာ သူမ၏ဦးႏွောက္ထဲ၌ အျမစ္တြယ္ေနေသာ မေကာင္းသည့္အရာအားလုံးပယ္ပ်က္ကာ ေရာဂါသည္လည္း သက္သာလာနိုင္လိမ့္မည္။

"ေကာင္းၿပီ ေဒါက္တာ၊ ဒါဆို သူ႕ကိုအဲ့ဒီလိုလုပ္လိုက္မယ္"

"တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္၊ ဦးႏွောက္ေဆးတာက +1/ -1ပါ။ သူ႕ဦးႏွောက္ထဲက အရာအားလုံးေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီဆိုတာနဲ႕ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မွတ္မိေတာ့မွာမဟူတ္ဘူး။ ဆိုးက်ိဳးအေနနဲ႕က ဒီကိစၥလုပ္ၿပီးသြားခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕ဦးႏွောက္မွတ္ဉာဏ္အားက သိသိသာသာက်ဆင္းသြားၿပီး အရာရာကိုေမ့လြယ္သြားလိမ့္မယ္၊ ဥပမာဆိုရရင္ သူကဒီေန႕ကအေၾကာင္းေတြကို ေနာက္ေန႕မွာမမွတ္မိနိုင္ေတာ့မ်ိဳးတို႔၊ အခုေလးတင္လုပ္လိုက္တဲ့ဟာကို သတိမမူမိဘဲ ဘာလုပ္ေနလဲဆိုတာ ေမ့သြားတာမ်ိဳးတို႔ျဖစ္လိမ့္မယ္"

"ရပါတယ္ ေဒါက္တာ၊ သူမအရာအားလုံးကို ေမ့ေလေကာင္းေလပါပဲ။ သူမရဲ႕အသိစိတ္မွာ ကြၽန္မပဲရွိေနရင္လုံေလာက္ၿပီမို႔ သူမသာျပန္ေကာင္းလာမယ္ဆို ဒီေမ့တာေလးေလာက္ေတာ့ မေျပာပါးေလာက္ပါဘူး"

"ဟုတ္ပါၿပီ၊ ဒါဆိုရင္ လူနာကို ေနာက္အပတ္က်ရင္ လာပို႔လွည့္ပါ။ လာပို႔ၿပီးခ်ိန္ကေနစၿပီး ခြဲစိတ္ၿပီးေနာက္ တစ္လတိတိေဆး႐ုံမွာပဲေနေပးရမယ္။ လူနာကစိတ္ခ်ရတဲ့အေျခအေနေရာက္မွ ေဒါက္တာကိုယ္တိုင္ေဆး႐ုံဆင္းခြင့္လတ္မွတ္ေပးမယ္"

"ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ဒါဆိုျပန္လိုက္ပါဦးမယ္"

ေဒါက္တာအားႏႈတ္ဆက္ၿပီးေနာက္ ယယ္ဂ်ီေဆး႐ုံထဲကေန ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။ အိမ္မွာလည္း မီဆို႔အားတစ္ေယာက္တည္းေသာ့ပိတ္ထားခဲ့ရသည္မို႔ စိတ္ကလည္းမခ်နိဳင္ေသး။ အခုတေလာေလးမွာပင္ ေသာက္ေဆးျပတ္သြားသည့္မီဆိုက ပိုဆိုးလာၿပီး မဲမဲျမင္ရာကို ကင္မ္ထယ္ေယာင္းအထင္ႏွင့္ ဆြဲကုတ္လိုက္၊ ဓားႏွင့္ထိုးလိုက္လုပ္၏။ မေတာ္၍မ်ား သူ႕ကိုသူသာ လက္လြန္ၿပီးထိုးမိသြားရင္ ဒီလူရင္က်ိဳးရခ်ည္ရဲ႕။

ယခုလုပ္မည့္ခြဲစိတ္မႈမွာ ယယ္ဂ်ီအတြက္အရႈံးမရွိပါ။ ခြဲစိတ္မႈလုပ္ၿပီးသြားလွ်င္ မီဆိုအနားမွာ သူတစ္ေယာက္တည္းသာရွိမည္မို႔ မီဆိုက သူမမွလြဲ၍က်န္သည့္လူမ်ားအား သိေတာ့မည္မဟုတ္ေခ်။ အကယ္၍မ်ား မေအာင္ျမင္ဘဲ ေသသြားခဲ့သည္ရွိခဲ့လွ်င္လည္း မီဆို၏ဝိညာဥ္အားခ်ဳပ္ႏွောင္ကာ သူမေဘးတြင္ေနေစမည္။ သူမေသမည့္ေန႕တြင္သာ မီဆိုလြတ္လပ္ခြင့္ရလိမ့္မည္။

ေဆာယယ္ဂ်ီက အခ်စ္ႀကီးသလို အမ်က္လည္းႀကီးတာမို႔ ငါ့ကိုတစ္ေယာက္တည္းထားမသြားရဘူးေနာ္ ကင္မ္မီဆို........

"အား ကမ္ထယ္ေယာင္း! ေသစမ္း ! နင္က ေသရမယ့္ေကာင္ နင့္ေၾကာင့္ငါက ဂြၽန္နဲ႕ေဝးခဲ့ရတာ နင္ကေသသင့္တဲ့ေကာင္ ေသစမ္း! ေသစမ္း!!"

ဓားေျမာင္တစ္လက္အကိုင္ကာ နံရံအား ထိုးစိုက္ေနေသာသူမ၏အျမင္တြင္ ကင္မ္ထယ္ေယာင္းသည္ေသြးခ်င္းခ်င္းနီရဲလ်က္ ဘယ္ဘတ္ရင္အုံကိုလက္ျဖင့္ဖိကာ အသက္ကို ပင့္သက္ရွိုက္ေနရေလသည္။ သို႔ေပမယ့္လည္း ထိုပုံရိပ္ေတြက ေဝေဝဝါးဝါး။

"ေသစမ္း ! နင္ေသမွ ဂြၽန္ကိုငါပိုင္မွာ"

ဆံပင္ေတြဖြာလန္ႀကဲကာ ဂဏာမၿငိမ္ေသာမ်က္လုံးအစုံတို႔က ေဘးဘီသို႔ေဝ့ဝဲၾကည့္ရင္း ႐ုတ္တရက္ႀကီးထေအာ္ေလေသာ မီဆိုပင္။

"မလာနဲ႕! မလာနဲ႕! သရဲ သရဲ! အား!!!! "

"မီဆို!!"

တံခါးဖြင့္ကာ ၀င်လာသော ယယ္ဂ်ီအားျမင္ကာ ေၾကာက္လန႔္တၾကား ေအာ္ဟစ္ရင္းလဲက်သြားသူေၾကာင့္ ယယ္ဂ်ီအျမန္ပင္ေျပးဖမ္းလိုက္ရေလသည္။ အခုတေလာတြင္မီဆိုသည္ စိတ္ေဝဒနာသည္တစ္ေယာက္နီးပါးပင္ ျဖစ္ေနေခ်ၿပီ။ ညညဆိုလည္း ေသြး႐ူးေသြးတမ္းေတြေလွ်ာက္ေအာ္ကာ လူကိုလည္း လည္ပင္းထညွစ္တတ္ေသးသည္။ ထိုအခါတြင့္ေတာ့ ယယ္ဂ်ီမွာနိုင္ကြက္ရွိသည္။ ထိုနိုင္ကြက္သည္ သူမ၏တစ္ကိုယ္လုံးအား သိမ္းႀကဳံးဖက္ကာ အတင္းနမ္းပစ္ျခင္းပင္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ဆိုလွ်င္ေတာ့ သူမက ယုန္သူငယ္ေလးပမာ ျပန္ျဖစ္သြားတတ္၏။

႐ူးလိုက္၊ ေကာင္းလိုက္ျဖစ္ေနသည့္သူမအား မၾကည့္ရက္ေတာ့သည္မို႔ ခြဲစိတ္ဖို႔ကိစၥအား အျမန္ေဆာင္႐ြက္ရေပမည္။

------------------------

ဂ်ီအြန္းတစ္ေယာက္ကိုရီးယားသို႔ ျပန္ေရာက္ေနသည္မွာၾကာၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္ထိ အစ္ကိုျဖစ္သူ၏အိမ္ကို မေရာက္ျဖစ္ေသးပါ။ အစ္ကိုျဖစ္သူဆီမေရာက္ေသးတာတစ္ေၾကာင္း၊ ထယ္ေယာင္းအားသတိရတာတစ္ေၾကာင္းျဖင့္ ယေန႕ ထိုအိမ္သို႔သြားဖို႔ရန္အတြက္ စိတ္ကူးထားေလသည္။ ထယ္ေယာင္းက ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေနသည္ဆိုေတာ့ ကိုယ္၀န္သည္အတြက္လိုအပ္မည့္ပစၥည္းမ်ားအား marketတစ္ခု၌၀င္ကာ ၀ယ်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထယ္ေယာင္းက စေတာ္ဘယ္ရီကိုသိပ္ႀကိဳက္သည္မို႔ ထိုအသီးကို VIPအေနျဖင့္၀ယ္ဖို႔ရာ သစ္သီးတန္းဘက္သို႔တြန္းလွဲေလးျဖင့္ ေရာက္လာခဲ့ေလသည္။ အသီးေခ်ာၿပီး စားလို႔ေကာင္းမည့္တံဆိပ္အား မ်က္စိကစားကာရွာလိုက္ၿပီးေနာက္ သေဘာက်သည့္တံဆိပ္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္မို႔ လွမ္းယူလိုက္သည္။ ထိုစဥ္တြင္ ကပ္လ်က္ပင္ပါလာေသာ လက္တစ္ဖက္သည္လည္း သူမ၏လက္အေပၚ ထပ္မိလ်က္သားပင္။

"ဟင္! "

စေတာ္ဘယ္ရီဘူးေတြအမ်ားႀကီးတန္းထားသည့္အထဲမွ ဒီဘူးကိုမွပင္ လာၿပီးလက္ဆုံလာသည့္လူအား ဂ်ီအြန္းမေက်နပ္စြာ ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ ခပ္ေခ်ာေခ်ာလူတစ္ေယာက္ပါပဲ။ သို႔ေသာ္လည္း သူ၏ေခ်ာေမာမႈထဲနစ္ေမ်ာကာ အေလွ်ာ့ေပးလိုက္မည့္လူစားထဲတြင္ ဂြၽန္ဂ်ီအြန္းမပါ၀င္ပါ။ ျမတ္နိုးရသူအတြက္မို႔ မရ,ရေအာင္ လု၀ယ္ဖို႔ဆုံးျဖတ္ထားၿပီးသားပင္။

"ဪ.... အႀကိဳက္တူေနတာပဲ "

တစ္ဖက္လူဆိုလာေသာစကားသံမွာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ႏွင့္ပင္ နားေထာင္၍ေကာင္းလွသည္။ ရန္လိုသံလည္းမပါသလို ေဒါသထြက္ေနသည့္စိတ္လည္း တစ္စိုးတစ္စိမွ်မရွိပါေခ်။ သို႔ေပမယ့္ ဂ်ီအြန္းမွာေတာ့ ထိုလူႏွင့္ဆန႔္က်င္စြာပင္ ရန္လိုစြာ မ်က္ေစာင္းေလးတစ္ထိုးထိုးႏွင့္ပါပင္။

"ဒီမွာ ဒီဘူးက ကြၽန္မအရင္လက္ဦးထားၿပီးသားမို႔ ရွင့္လက္ကို ျပန္႐ုတ္လိုက္ရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္"

"ေဆာရီး ကိုယ္ကလည္း မိန္းကေလးတစ္ဦးနဲ႕အၿပိဳင္လုမယူပါဘူး မင္းပဲယူပါ "

"ဟြန႔္ မေပးလည္းယူမွာပဲ"

ထို႔ေနာက္ စေတာ္ဘယ္ရီဘူးေလးအား ျခင္းထဲေကာက္ထည့္ကာ ေဘာက္ဆတ္ဆတ္ျဖင့္ ထိုလူ႕ေဘးမွထြက္လာခဲ့ေလသည္။ သူ႕႐ုပ္ရည္အရဆိုလွ်င္ မိန္းကေလးတိုင္းေႂကြနိုင္သည့္ အရည္အခ်င္းရွိပါေသာ္လည္း ကင္မ္ထယ္ေယာင္းဆိုသည့္လူသားကိုသာ မ်က္လုံးထဲတိုးသည့္သူမအတြက္ ထိုလူ၏႐ုပ္က ေႂကြက်နိဳင္စရာမရွိ။ ကင္မ္ထယ္ေယာင္းကို လက္လႊတ္ၿပီးကတည္းက ဘယ္ေယာက်ာ္းကိုမွ ဆက္ခ်စ္ဖို႔စိတ္ကူးမရွိေတာ့တာမို႔ သူမအတြက္အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ရာ လမ္းမရွိနိုင္ေတာ့ပါေခ်။ oppaတို႔ေမြးလာတဲ့ကေလးေလးကို အပ်ိဳႀကီးဘ၀နဲ႕ပဲ တစ္သက္လုံးေစာင့္ေရွာက္ပါေတာ့မည္။

Marketထဲကေန ထြက္လာၿပီးေနာက္ ပစၥည္းေတြအားကားေပၚတင္ကာ ျမတ္နိုးရသူေလးရွိရာအရိပ္သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ အစ္ကိုျဖစ္သူအိမ္ကိုသြားသည္ဆိုေပမယ့္လည္း ၀ယ်လာသည့်ပစ္စည်းတွေတွင် အစ္ျဖစ္သူအဖို႔စိုးစဥ္းမွ်မပါခဲ့ေပ။ မေမြးလာေသးတဲ့ကေလးေလးအတြက္နဲ႕ ထယ္ေယာင္းအတြက္သာပါသည္။ ေဆာ့စရာအ႐ုပ္ေသးေသးေလးေတြရယ္၊ ကေလး၀တ္အက်ီေသးေသးေလးေတြရယ္ႏွင့္၊ စေတာ္ဘယ္ရီတို႔သာပါေသာ ေဈးျခင္းေလးက ကားေနာက္ခန္းထဲတြင္ေနရာက်ေနလ်က္ပင္။

"ပြမ္! ပြမ္ ! "

ဟြန္းသံေပးေသာ္လည္း ပြင့္မလာသည့္ တံခါးေၾကာင့္ ဂ်ီအြန္း၏မ်က္ခုံးလွလွေလးႏွစ္ဖက္က အလိုေလွ်ာက္စုက်ဳံ႕သြားမိသည္။

"ဘာလဲ လူမရွိဘူးလား"

ေျပာရင္းပင္ ကားတံခါးအားဖြင့္ကာဆင္းၿပီး ၿခံတံခါးအားသြားၾကည့္ေလေတာ့ လွပသည့္ေသာ့ခေလာက္ေလးက ေနရာယူလို႔ပင္။ သူမ,လာတာ အခ်ည္းအႏွီးျဖစ္သြားၿပီပင္။

"ထပ္ဆုံျပန္ၿပီေနာ္"

တံခါးအား စိတ္ပ်က္စြာရပ္ၾကည့္ေနရင္းမွ ၾကားလိုက္ရေသာ အေနာက္ဆီမွအသံေၾကာင့္ မ်က္ခုံးေလးက်ဳံ႕လ်က္ပင္ လွည့္ၾကည့္မိသည္။

Market မွာ ေတြ႕ခဲ့တဲ့လူပဲ........

"တိုက္ဆိုင္တယ္ေနာ္ ခနေလးအတြင္းမွာပဲ ႏွစ္ႀကိမ္ေတာင္"

"ဟုတ္ပါရဲ႕ ဒါနဲ႕ ဒီက ဘယ္သူရဲ႕အသိလဲမသိဘူးေနာ္"

ခပ္ေခ်ာေခ်ာလူ၏ ထိုစကားအားၾကားလိုက္ရေတာ့ ဂ်ီအြန္းႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးအား မဲ့ပစ္လိုက္မိသည္။

"အဲ့တာက ကြၽန္မေမးရမွာ၊ ေသခ်ာတာကေတာ့ oppaရဲ႕အသိမဟူတ္ဘူးထင္တယ္။ ဒါဆို ကင္မ္ထယ္ေယာင္းရဲ႕အသိလား"

"မဟုတ္မွ........"

ဂ်ီအြန္းစကားေၾကာင့္ ေတြးဆဆျဖစ္သြားေသာ ထိုလူအား ဆက္ေျပာဟူေသာ အဓိပ္ပါယ်ဖြင့် ေမးဆက္ျပလိုက္မိသည္။

"ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုရဲ႕ညီမလား"

"အင္း"

"ဒါဆိုေတြ႕ရတာ ၀မ်းသာပါတယ်၊ အစ္ကိုက ထယ္ေယာင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ပတ္ခ္ဘိုဂမ္ပါ"

လက္ကမ္းကာမိတ္ဆက္လာေသာ ထိုလူေၾကာင့္ ဂ်ီအြန္းျပန္ကာလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ေလသည္။

"ဂြၽန္ဂ်ီအြန္းပါ"

"မွတ္ထားပါ့မယ္"

"ဒါနဲ႕ ထယ္ေယာင္းအိုပါးကိုေတြ႕ဖို႔လာတာထင္တယ္၊ ကံမေကာင္းတာပဲ သူတို႔ခရီးထြက္သြားၾကတယ္"

"အာ...ဒါဆို လာရတာ အလကားသက္သက္ျဖစ္သြားၿပီပဲ"

"ဟူတ္တယ္၊ ဒါဆို ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္ ခြင့္ျပဳပါဦး"

"အစ္ကိုလည္း ျပန္ေတာ့မွာပါ"

တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးႏႈတ္ဆက္စကားဆိုၿပီးေနာက္ ကားေလးႏွစ္စီးမွာ ဆန႔္က်င္ဘက္ျဖစ္ေသာလားရာသို႔ ေမာင္းႏွင္သြားၾကေလသည္။

..................................

ေန႕ခင္းသို႔ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း အိပ္ယာထဲမွမထနိုင္ေသးေသာ ထယ္ေယာင္းပင္ျဖစ္သည္။ မေန႕ကတစ္ေနကုန္ခရီးပန္းထားသည္မို႔ hotel ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပင္ အိပ္ပစ္လိုက္ေလသည္။ ထိုမွပင္မကေသး ညလည္းဆက္အိပ္သည့္အျပင္ ေနာက္ေန႕ကူးလာတာေတာင္ ေန႕လယ္ခင္းထိ မထနိုင္ေသးေပ။

"အ့! "

ပ်င္းေၾကာဆန႔္ရင္းမွပင္ လက္ျပန္႐ုတ္လိုက္သည့္အခါ၌ တံေတာင္ကရင္ဘတ္အားတိုက္လိုက္မိသည္မို႔ နာသြားရေလသည္။ အထိမခံနိုင္ေလာက္ေအာင္ကိုပင္ ႀကိမ္းၿပီးနာေနသည္မို႔ ထယ္ေယာင္း ေတြးဆဆျဖစ္သြားရေလသည္။ သူတစ္ခ်ိန္လုံး အိပ္ေနခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။ ေမာင္ႏွင့္ခ်စ္တင္းႏွောသည္ဟု ေျပာရေအာင္လည္း ေမာင္လည္းမအားသလို သူလည္းအိပ္ေနခဲ့ပါသည္။ မယုံသကာ္မကင္းစြာျဖင့္ ေမာင့္ကိုလွမ္းၾကည့္မိေတာ့လည္း စာၾကည့္စားပြဲေပၚတြင္ Macbookတစ္လုံးျဖင့္အလုပ္ရႈပ္ေနေလသည္။

"ေမာင္ ခ်ိန္းထားတာမသြားဘူးလား"

"အဟက္! ေမာင့္ဗိုက္ကေလးကေတာ့ကြာ၊ ေမာင္ ခ်ိန္းထားတာမေန႕ကေလကြာ အခုက ဘာသြားလုပ္ရမွာတုန္း"

"ဟမ္! မေန႕ကလား"

ေဂ်ာင္ကုစကားေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းမ်က္လုံးေလးေတြ ဝိုင္းစက္သြားေလသည္။ သူမေန႕က ေမာင္ထြက္သြားတာကိုပင္ မသိနိုင္ေလာက္ေအာင္အထိ အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့ပါသည္တဲ့။

"ဟိုေလ ဒါဆို ေမာင္ငါ့ကိုတစ္ခုခုလုပ္ထားေသးလား"

"ေမာင္ ဘာမွမလုပ္ပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ "

ထယ္ေယာင္း၏အေမးအား မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာပင္ ေျဗာင္က်က်ျငင္းပစ္လိုက္ေလသည္။ သူ,မေျပာလွ်င္ မသိနိုင္သည့္ကိစၥကို အျခားေသာအခြင့္အလမ္းေတြပိတ္ဖို႔အတြက္ မေျပာျပနိုင္ပါ။ ထိုသို႔ေမးလာသည္ဆိုကတည္းက အေသအခ်ာပင္ သူ႕ရင္သားေတြနာေနလို႔ျဖစ္လိမ့္မည္။ မေန႕က ႏွစ္နာရီေလာက္ သူကလိခဲ့တာကို ဗိုက္ကေလးအားျပန္မေျပာျပနိုင္ပါ။

"ေျပာပါ၊ ေမာင္အကူညီလို႔ရင္ ကူညီမွာေပါ့"

ေဂ်ာင္ကုအေျပာကို ထယ္ေယာင္းတစ္ေယာက္ မ်က္ေတာင္ေလးခတ္ကာ,ခတ္ကာျဖင့္ စဥ္းစားေနေလသည္။ ၿပီးေနာက္မွ ေသခ်ာေတြးေတာလိုက္ဟန္ျဖင့္

"ငါ့ရင္ဘတ္ေတြက တင္းၿပီးနာေနတာ ေမာင္"

သူဆင္ထားေသာ ေက်ာ့ကြင္းဆီသို႔ တန္းတန္းမတ္မတ္ပင္ ဆင္းသက္လာေသာ သားေကာင္အား လႊတ္ေပးဖို႔ရန္ဆႏၵမရွိပါ။ ထိုသားေကာင္အား မမိ,မိေအာင္မွ်ားကာ ဖမ္း၍စားေတာ့မည္။

"အ့တာက ကိုယ္၀န္ရင့္လာတာေၾကာင့္ျဖစ္တာ စိတ္ပူစရာမလိုဘူးရယ္၊ ေမာင့္ daddyကလည္း ေမာင့္ကိုသင္ေပးထားတယ္။ ေမာင္လူပ်ိဳျဖစ္ကတည္းက သိသင့္တာေတြအကုန္သင္ေပးထာတယ္"

"အင္း ေမာင္ ဒါဆိုအခုငါ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ"

"အ့တာက ဗိုက္ကေလးလုပ္လို႔မရဘူး၊ ေမာင္လုပ္ေပးမွရမွာ"

"ဟင္! "

ေဂ်ာင္ကုစကားေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းမွာ ၾကက္သီးအနည္းငယ္ပင္ ထ,သြားရေလသည္။ ေလထုရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြက သူအစားခံရေတာ့မည္ဆိုတာကို သတိေပးေနသလိုပင္။

"အင္း ဗိုက္ကလည္း ခုနစ္လထဲေရာက္ေနၿပီဆိုေတာ့ ေမာင္ေျပာသလိုပဲ ကိုယ္၀န္ကရင့္လာလို႔ေနမွာ"

"အင္း ဗိုက္ကေလးရင္ဘတ္ေတြနာေနရင္ ေမာင္သက္သာေအာင္လုပ္ေပးမယ္ေလ"

"မလိုပါဘူး ေမာင္မွမအားတာကို၊ ရတယ္ ခနေနရင္သက္သာသြားမွာ"

"ရတယ္ ေမာင့္အလုပ္ကၿပီးၿပီ၊ ေမာင့္ဗိုက္ကေလး ေဝဒနာခံစားေနရတာကို ေမာင္ကဘယ္လိုလုပ္ၿပီးၾကည့္ရက္ပါ့မလဲ"

"ရတယ္ ေမာင္၊ ငါက......"

MacBookကိုပိတ္ကာ အိပ္ယာဆီသို႔လွမ္းလာေနေသာ ေဂ်ာင္ကုေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းမွာ ေမ်ာက္မီးခဲဖင္ထိုင္လိုက္မိသလိုပင္ ျဖစ္ေနေလသည္။ ထိုင္ရမလို ထရမလိုျဖင့္ ေယာက္ယက္ခတ္သြားရေလသည္။

"ေမာင္က ေမာင့္ဗိုက္ကေလးကို သက္သာေအာင္လုပ္ေပးမွာ"

"ရတယ္၊ ရတယ္လို႔ေမာင့္ !!!! "

ခပ္စြာစြာေအာ္သံေလးအဆုံးတြင္ ေဂ်ာင္ကု၏ ေကာင္းမႈျဖင့္ ထယ္ေယာင္း၏ ခႏၶာကိုယ္ေလးမွာ အိပ္ယာထက္သို႔ျပန္လဲက်သြားရေလသည္။

"ေမာင္! မလုပ္....."

အက်ီအားဆြဲလွန္ကာ မို႔ေဖာင္းေနေသာရင္ဘတ္ေနရာဆီသို႔ နယ္က်ဴးလာေသာ ေမာင့္လက္ေတြအား ထယ္ေယာင္းတြန္းဖယ္ေနေသာ္လည္း အခ်ည္းအႏွီးသာ။ အားသန္လြန္းသည့္ေမာင္က မဟုတ္သည့္ေနရာ၌ဆို ႏွစ္ဆမက ပို၍သန္မာေလသည္။

"ေမာင္! ငါ ငါနာတယ္လို႔! အင့္ ! "

ရင္ဘတ္ရွိအသီးငယ္အား ငုံေထြးလာေသာ ေမာင့္ေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းခါးေကာ့ကာ ၿငီးမိေလသည္။ မိမိမွာသာ ျငင္းဆန္ေနေသာ္လည္း ေမာင္၏အထိအေတြ႕ေတြႏွင့္ ေပ်ာ္ေမြ႕ေသာခႏၶာကိုယ္က အလိုေလ်ာက္ပင္ တုန႔္ျပန္ေနမိၿပီးသားပင္။ တစ္ဖက္အားလက္ျဖင့္ေဆာ့ကာ က်န္တစ္ဖက္ကိုေတာ့ ေမာင့္၏ပါးစပ္ထဲတြင္သာ ငုံေထြးထားေလသည္။

"ေမာင္"

ထယ္ေယာင္း၏ႏႈတ္ခမ္းပါးဆီသို႔ လြတ္ေနသည့္ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ တိုးတိုးေနေစရန္လက္ညွိုးျဖင့္လာပိတ္၏။

"အတူမေနဘူးေနာ္ အ့! "

ထိုသို႔ေျပာေတာ့ အက်င့္ပုတ္သည့္ေမာင္က အသီးငယ္အား နာေအာင္ကိုက္ေလသည္။

"ငါကိုယ္၀န္ရင့္ေနၿပီေလကြာ"

"ေဘးတစ္ေစာင္းေန ကေလးအသက္ရႉၾကပ္လိမ့္မယ္"

ပက္လက္အေနအထားျဖစ္ေသာ ထယ္ေယာင္းခႏၶာကိုယ္အား ေဘးေစာင္းေစၿပီးေနာက္ ရင္ဘတ္အားဆုပ္ကိုင္ထားေသာ လက္ေတြအားလႊတ္ကာ  ႏႈတ္ခမ္းဆီသို႔ တစ္ဖန္အေျခခ်လာျပန္ေလသည္။

"အြန္း! ဟင့္ ! "

အိပ္ယာေပၚက ကိစၥတြင္ ကြၽမ္းက်င္လြန္းလွသည့္ေမာင့္အား ထယ္ေယာင္းမွီေအာင္ မနမ္းနိုင္ပါေခ်။ ေမာင့္အနမ္းေတြေနာက္လိုက္ရင္း ေနာက္ဆုံးတြင္ သူသာေမာက်န္ေနခဲ့ရေလသည္။

"ဟင္း! ေမာင္! "

အသက္ရႈၾကပ္ကာ မ်က္ႏွာေလးရဲလာေသာထယ္ေယာင္းေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကုနမ္းေနရာမွရပ္ပစ္လိုက္ေလသည္။

"ေမာင့္ဗိုက္ကေလးက အခုထိတိုးတတ္မလာဘူးပဲ"

"ေမာင္က လြန္လြန္းတာပါ"

ဗိုက္ႀကီးသည္ေလးက မ်က္ေစာင္းကေလးခဲကာ ရန္ျပန္ေတြ႕သည္မို႔ ေဂ်ာင္ကုရယ္ရင္းသာ ဆံပင္ေတြကိုသပ္တင္လိုက္မိသည္။

"ေမာင္ အတူေနခ်င္တယ္"

"ဒါေပမယ့္ ေမာင္ ေမာင္ကၾကမ္း...."

"မၾကမ္းဘူးကတိ"

"ဒါေပမယ့္......"

ျငင္းဖို႔ႀကံပါေသာ္လည္း ယုန္သူငယ္မ်က္ႏွာေပးေလးျဖင့္ လုပ္ေနသူေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းစကားေတြမွာ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ျဖင့္သာ။ ဒီတစ္ခါလည္း ယုံမိတာမွားမည္လား မသိေပမယ့္ ေမာင့္ကိုသိပ္ခ်စ္လြန္း၍ လိုက္ေလ်ာမိခဲ့ျပန္ပါသည္။

"ေျဖးေျဖးေနာ္"

"အင္း"

ထယ္ေယာင္းဆီမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ရၿပီးေနာက္ တစ္လႊာခ်င္းေသာအ၀တ္တို႔က ၾကမ္းျပင္ထက္၌ ျပန႔္က်ဲသြားရလ်က္ အိပ္ယာထက္တြင္ေတာ့ ေဘးေစာင္းအေနအထားျဖင့္ပူးကပ္ေနေသာခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ခုမွာ တစ္လႈပ္လႈပ္ျဖင့္ အားသြန္ခြန္စိုက္ လႈပ္ရွားေနၾကေလသည္။

"ေမာင္ ေျဖးေျဖး ဗိုက္ကအရမ္းလႈပ္ေနတယ္"

"ေဆာတီး ေမာင္အားပါသြားတယ္"

ေဂ်ာင္ကု၏ဒဏ္အား အားတင္းခံေနရ႐ုံတင္မကပါပဲ ဗိုက္ထဲက,ကေလးအား လႈပ္ခါမေနေစရန္ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ထိန္းထားရေလသည္။ က်န္သည့္လက္တစ္ဖက္မွာေတာ့ အိပ္ယာခင္းအား တင္းၾကပ္ၿမဲၿမံစြာပင္ ဆုပ္ကိုင္ထားရေလသည္။

J JuliH

ေရွ႕မ်က္ႏွာေနာက္ထားၿပီးေရးခဲ့ပါတယ္🙈။ ဒီzလမ္းကို ထပ္ၿပီးမခါးေတာ့ပါဘူးေနာ္။ အခါးေတြထပ္ထည့္ေနရင္ ဇာတ္လမ္းကအရမ္းရွည္ၿပီး ကေလးေလးေတြရဲ႕ လည္းပင္းေတြ သစ္ကုလားအုတ္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ😆။ ေနာင္တစ္ပုဒ္မွ ရွယ္ခါးၾကတာေပါ့။RLေလးကို အပိုင္း 30ေလာက္နဲ႕ ဇာတ္သိမ္းနိုင္ေအာင္ေတာ့ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ကေလးေလးေမြးၿပိး သိမ္းၾကတာေပါ့။