ép 26

사랑해요🤟

At LAX airport,

လေယာဉ်ကွင်းသို့ဆိုက်ရောက်လာပြီဖြစ်သော်လည်း စားသောက်ပြီးကတည်းက အိပ်လိုက်လာသည့် မိမိ၏ဗိုက်ကလေးမှာ ယခုထိမနိုးသေးပေ။ အိပ်ရေးပျက်မည်စိုး၍ မနှိုးချင်သော်လည်း လေယာဉ်ပေါ်၌လည်း ထိုင်နေ၍က မဖြစ်ပေ။ ဒီလိုမှန်းသိရင် ကိုယ်ပိုင် flightနဲ့ပဲ လာခဲ့ပါသည်။ ယခုတော့ ဗိုက်ကလေး အိပ်ရေးပျက်ရလေဦးမည်။

"ဗိုက်ကလေး"

"ဟင်"

ပခုံးအားခပ်ဖွဖွလှုပ်ကာ နှိုးလိုက်တော့ အိပ်မှုန်သုန်မွှားဖြင့် မျက်လုံ‌လေးအားပွတ်ကာ နိုးလာလေသည်။

"လေယာဉ်ဆိုက်ပြီ။ hotelရောက်မှပြန်အိပ်နော်။ မောင် bookingလုပ်ထားပြီးပြီ"

"အင်း"

ဗိုက်ကလေးအားနှိုးပြီးနောက် luggageအားယူကာ လေယာဉ်ပေါ်မှဆင်းလာခဲ့သည်။ hotelကိုလည်း လေယာဉ်ကွင်းနှင့်နီးမည့်နေရာကိုသာ ရွေးထားလေသည်။ ကိုယ်၀န်ဆောင်ထားသည့် ဗိုက်ကလေးအတွက် နေရာဝေးလျှင်အဆင်မပြေမည်ဆိုး၍ပင်ဖြစ်သည်။ လေယာဉ်ကွင်း၌ အသင့်စောင့်နေသော လာကြိုသည့်လူများအား အနည်းငယ်အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီးနောက် တံခါးအသင့်ဖွင့်ထားသောကားထဲသို့ ဗိုက်ကလေးအားထိုင်စေလိုက်သည်။ ပြီးနောက်မှ ဗိုက်ကလေးဘေး၌ မိမိ၀င်ထိုင်လိုက်၏။

"အစ်ကိုလေး သခင်ကြီးက အိမ်လာခဲ့ပါဦးတဲ့"

ဂျောင်ကုကားထဲ၀င်၀င်ချင်းမှာပင် driverက ဂျောင်ကုအား အဂ်လိပ်စကားဖြင့် လှမ်းပြောလေသည်။

"အလုပ်တွေရှိသေးလို့ အလုပ်ပြီးမှလာမယ်လို့ပြောလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

အဂ်လိပ်စကားတွေဖြင့်သာပြောနေသော သူတို့စကားတွေအား ထယ်ယောင်းနားမလည်ဘဲ ကြောင်စီစီလေးသာဖြစ်နေမိသည်။ ထင်တာမှန်းရရင် Daddyတို့ Homeတို့အရ သူ့အဖေက အိမ်ကိုလာဖို့မှာလိုက်သည် ထင်ပါသည်။

ထယ်ယောင်း ကားထဲ၌ထိုင်နေရင်းမှ အရှေ့အ‌နောက်ကိုချာချာလည်ကြည့်ရင်း စူးစမ်းနေမိသည်။ ချမ်းသာတဲ့လူတွေများကျတော့ ဘာမှမဟုတ်တဲ့အရာလေးတောင် မလိုအပ်ဘဲ လူတွေအများကြီးသုံးကြသည်။ ယခုလည်း လေယာဉ်ကွင်းကိုလာကြိုသည်က ကား၇စီးဖြင့်ပင်။ အရှေ့သုံးစီး အနောက်သုံးစီးဖြင့် မိမိတို့ကားက အလယ်၌ဖြစ်သည်။

"မောင် အခုဘယ်သွားမှာလဲ"

"hotelကိုပဲသွားမှာ၊ မောင့် daddyက အိမ်ကိုလာဖို့ပြောနေတယ်......ဗိုက်ကလေးသွားချင်လား "

"သွားရမှာပေါ့။ မောင့်daddyကို ငါတစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး"

"အင်း ဒါဆို မောင့်အလုပ်တွေပြီးရင် သွားကြမယ်"

ဂျောင်ကုစကားအား ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကားနောက်မှီကို,မှီကာ မျက်လုံးအား အသာလေးမှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ ခရီးပန်းနေပြီဖြစ်၍ လူကသိပ်မလန်းနိုင်တော့ပေ။

"မောင့်ပခုံးပေါ်မှီထား"

ပြောလည်းလက်ကလည်း မိမိခေါင်းအား အသာလှမ်းယူကာ သူ့ပခုံးထံမှီစေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်လေး၌ ထယ်ယောင်းပင်ပန်းနေသည့်ကြားမှ ပြုံးလိုက်မိပါသေးသည်။ မောင်က တကယ်ကို ကြင်နာတတ်သူပင်။

Sheraton hotel,

အခန်းအားကြိုတင် bookingလုပ်ထားသည်မို့ hotelသို့ရောက်သည်နှင့် daddy၏နောက်လိုက်တွေက luggageကိုသယ်ကာ အခန်းထဲထိလိုက်ပို့ပေးလေသည်။ မိမိကတော့ ချစ်ရသူအား ပွေ့ချီရင်းသာ လိုက်ပါလာခဲ့၏။ လေယာဉ်ကိုအချိန်အတော်ကြာစီးခဲ့ရ၍ ဗိုက်ကလေးအတော်ပင်ပန်းသွားပုံရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင်း ပန်းရောင်သွေးသမ်းနေသည့် နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးမှာ ယခုတော့ဖြင့် ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြင့်သာ။ ခနတိုင်းလည်း အိပ်ရေးပျင်နေရသည်မို့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ မနှိုးရက်တော့ဘဲ ပွေ့ချီလာမိသည်။ အရင်ကလိုတစ်ကိုယ်တည်းမဟုတ်တော့ဘဲ နှစ်ယောက်စာပွေ့ချီရသည်ဆိုတော့ သိပ်တော့မသက်သာပါ။ သို့ပေမယ့်လည်း မမှုပါ။

သူက ထိုခန္ဓာကိုယ်လေးအား တစ်ခါတစ်မှသာပွေ့ချီရတာပင်။ ထိုဗိုက်ကလေးမှာ‌တော့ ကလေးတစ်ယောက်၏၀န်အား လပေါင်းများစွာ သယ်ပိုးထားရလေသည်။ ထိုသည်ကို တွေးမိကာ ဂျောင်ကုမှာ ဗိုက်ကလေးအား မသနားပဲမနေနိုင်။ ယောကျာ်းလေးချင်းတူရဲ့သားနဲ့ပင် ဗိုက်ကလေးက မိမိအတွက်နှင့် ပို၍ ဒုက္ခများခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"အစ်ကိုလေး"

"အင်း"

"ပစ္စည်းတွေနေရာချပေးပြီးပြီဆိုတော့ ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်"

"ဂရုစိုက်ပြန်ပါ"

ထိုစကားကြားပြီးနောက် daddy၏နောက်လိုက်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ အရိုအသေပေး၍ ထွက်သွားလေသည်။

ထိုလူထွက်သွားပြီးနောက်မှ အသင့်ပြင်ထားသော အိပ်ယာပေါ်သို့ ဗိုက်ကလေးအား အသာတင်ပေးလိုက်မိသည်။ ဗိုက်ကလေးအား အိပ်ယာပေါ်သို့အကျအနနေရာချပေးပြီးနောက် မဟုတ်တမ်းတွေ,တွေးနေသည့်စိတ်ကြောင့် မျက်လုံးကဝေ့ဝဲမိကာ ဗိုက်ကလေး၏ ရင်ဘတ်တစ်နေရာသို့အကြည့်ရောက်သွားမိသည်။ ဗိုက်ကလေးရဲ့ ရင်သားတွေကအခုတလောတွင် သိသိသာသာပင် ဖောင်းကြွလာသည်။ အရင်တုန်းကလို ကိုင်လိုက်လျှင် ရင်ဘတ်နှင့်ကပ်နေသည့်အသီးငယ်လေးမဟုတ်တော့ချေ။ ခပ်ဖောင်းဖောင်းရင်သားလေးတွေက လက်နှင့်ဆုပ်ကိုင်၍တောင် ရနေချေပြီ။

အတွေးနှင့်ထပ်တူကျစွာပင် ဂျောင်ကုလက်မှာ ထယ်ယောင်း၏အကျီအောက်တိုး၀င်ကာ ထိုနေရာလေးအားမိမိရရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ လက်ဖြင့်ဆုပ်ထားမိသည့်ထိုနေရာလေးအား အားထည့်ကာကိုင်လိုက်မိတော့ အိပ်နေသူက အင့် ကနဲ့တစ်ချက်ငြီး၏။ ထိုငြီးသံအားကြားမိလိုက်ချိန်တွင် ဂျောင်ကုစိတ်တို့က မထိန်းနိုင်တော့ပြန်။ တစ်ဖက်နှင့်ပင်အားမရနိုင်တော့ဘဲ ထယ်ယောင်း၏အပေါ်ထပ်အဖြစ်ထပ်၀တ်ထားသည့်လောင်းကုတ်အား ဘေးတစ်ဖက်ဆီသို့ဆွဲဟစေလိုက်ကာ ကျန်နေသည့်ရှပ်အကျီလေးအား အပေါ်ထိဆွဲတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုံးတစ်ဖောင်းကြွနေသော ရင်သားတွေအပေါ်သို့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မိမိရရဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိတွေ့လိုက်တာနှင့်အိစက်သွားသောခံစားချက်က တကယ်ပင် မိမိအား ရူးသွားစေဖို့လုံလောက်သည်။ အရင်တစ်ခါ အတူနေတုန်းကတောင် ဗိုက်ကလေး၏ရင်ဘတ်က ယခုလောက်ထိ မဖွံ့ဖြိုးသေးပေ။

"အင့်"

မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြင့် ထိုဖောင်းဖောင်းလေးအား သွားဖြင့်တစ်တိတိကိုက်တော့ မျက်နှာလေးအနည်းငယ်ရှုံ့သွားကာ ငြီး၍ပြန်အိပ်သွားလေသည်။ အိပ်ပျော်နေသူမှာ ဘာမျှမသိရှာသော်လည်း သူ့မှာ‌တော့ ရလေလိုလေနှင့်ပင်။ အစကတော့လက်ကလေးတစ်ဖက်ဖြင့်သာ စမ်းကြည့်ရုံတင်ဆိုသော်လည်း မတင်းတိမ်နိုင်စွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ဖြစ်သွားလေသည်။ ယခုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ထားကပြန်တော့လည်း မဟုတ်တော့ပြန်ပါပဲ ပါးစပ်ကပါအဆစ်ပါ‌လာလေသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ဗိုက်ကလေး၏ရင်ဘတ်ဖောင်းဖောင်းလေးတစ်ဖက်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ကလေးနို့စို့သလိုစို့ရင်း ကျန်တစ်ဖက်ကိုဆော့ လက်ဖြင့်ကလိနေမိသည်။ ထိုသည်ကိုပင် အိပ်ရေးပုတ်သည့်ဗိုက်ကလေးမှာ မသိရှာပေ။

--------------------------

တစ်ဖက်တွင်တော့ စိတ်ကောက်တော်မူနေသော ချစ်ရသူအား ချော့ခန်းဖွင့်နေရသော ယွန်ဂီပင်။ မနေ့ကတော့အဆင်ပြေပြေနှင့်ပြီးသွားသော်လည်း ယခုမနက်တွင်တော့အမူးပြေသွားသည့်အရက်သမားလေးမှာ ပြသနာရှာတော့သည်။ အချိန်အကြာကြီးထွက်သွားတာ‌တောင် တစ်ချက်ကလေးမဆက်သွယ်ရသလားဟူ၍ပင် မိုးလင်းကတည်းကရစ်နေတာဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုပဲရှင်းပြနေပါစေ ဘူးခံငြင်းကာ သူ့ကိုမချစ်လို့ပစ်ထားခဲ့သည်ဟုပဲ စွပ်စွဲနေလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး baby"

"ဘာမဟုတ်ဘူးလဲ ခများ ကျွန်တော့်ကိုမချစ်လို့ပစ်ထားခဲ့တာရှင်းနေတာပဲ"

"မဟုတ်ဘူးလို့ baby...ကိုယ်..."

"ခများမချစ်လို့ထားခဲ့တာ"

"မဟုတ်ဘူးလို့ကိုယ်........"

"ဟူတ်တယ်"

"မဟုတ်ဘူးဆိုကွာ ကိုယ်က......."

"ဟုတ်တယ်"

"ပတ်ခ်ဂျီမင်း!!!"

ယွန်ဂီစိတ်တိုစွာပင် အော်ပစ်လိုက်တော့ အသံတိတ်သွားကာ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်၍ ကြိတ်ငိုနေသည် ခန္ဓာကိုယ်လေးပင် တစ်သိမ့်သိမ့်တုန်နေလေသည်။

"baby "

"မုန်းတယ် ခများကြီးကိုမုန်းတယ်"

သူအော်လိုက်တော့ လန့်သွားဟန်ရှိသည့် babyကြောင့်အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြန်ခေါ်ရလေသည်။ ထိုအခါကျတော့လည်း သူဘက်က‌နေ ရန်လိုပြန်၏။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ babyရာ...။

"baby ကိုယ်....."

သူပြောတာကိုပင်ဆုံး‌အောင် နားမထောင်တော့ဘဲ ရင်ဘတ်ကို တဘုန်းဘုန်းထုကာ ရန်လုပ်ပြန်သေး၏။ သို့ပေမယ့် ယွန်ဂီမမှုပါ။ ထိုကောင်လေးသာ စိတ်ဆိုးပြေမည်ဆိုလျှင် အသား‌တွေမည်မျှပင်နာကျင်နေပါစေ တိတ်တိတ်လေးငြိမ်ခံနေပေးဖို့အသင့်ပါပင်။

"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ် "

မျက်လုံးအား တည့်တည့်ကြည့်ကာပင်ဆိုလာသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် ကြောင့် ဂျီမင်းငိုနေရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ ဒီလိုစကားတွေနှင့် နှစ်သိမ့်ထားခဲ့ပြီးရင် သူထွက်သွားဦးမည်မဟုတ်ပါလား။

"ခများကို အချိန်တစ်လပေးမယ်၊ အဲ့ဒီအတောအတွင်း ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်မိန်းမယူပစ်မယ်"

ဆိုကာ မျက်‌ရည်တွေကြားထဲကမှပင် ရန်စွာလေသော ကလေးငယ်ပါပင်။ မြန်မြန်နီးစပ်ချင်ရင် နီးစပ်ချင်တယ်ပေါ့။ ဘာကြောင့်သွယ်ဝိုက်ပြောနေရပါသနည်း။

"ပြန်လာနိုင်ခဲ့ရင် ကလေးလေးတွေ မွေးပေးမလားပြော၊ ထယ်ယောင်းလိုလေ"

"ထယ်ယောင်းကထယ်ယောင်း ကျွန်တော်ကကျွန်တော် သူ့လို,လိုချင် သူ့သွားယူပေါ့"

ဆိုကာ လူအားကျောပေးကာ စောင်ဖြင့်လုံးထွေးပစ်လိုက်သော ချစ်ရသူကြောင့် ယွန်ဂီတစ်ဟားဟားဖြင့်သာ အော်ရယ်မိသည်။ ခုနလေးတင်ကပဲ သူတို့ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခု ပြန်ချစ်သွားကြလေပြီ။

..............................................

ထိုဖြစ်ရပ်တွေရဲ့တစ်ဖက်တွင်တော့ သမက်လေးအားတွေ့ရရေးမျှော်နေသည့် သခင်ကြီးတစ်ယောက်ရှိနေလေသည်။ သာစကိုတွေ့ရဖို့ထက် မမြင်ဖူးသေးသည့် သမက်လေးအား အလွန်ပင် တွေ့မြင်ချင်ရးလှပါသည်။

"သခင်ကြီး အစ်ကိုလေးက သူအလုပ်ပြီးတဲ့နေ့ကျရင် သူ့အမျိုးသားကိုပါခေါ်လာခဲ့ပါမယ်တဲ့"

ဂျောင်ကုတို့ဆီသို့လွှတ်လိုက်သည့်လူဆီမှ ကြားလိုက်ရသောစကားသံကြောင့် ဂျွန်သခင်ကြီးမှာ ပြုံးမိလျက်သား။ ထိုကောင်လေးကိုတွေ့ရဖို့ သူမည်မျှထိပီတိဖြစ်နေရသည်ကို သူမှလွဲ၍ မည်သူမျှသိနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

"ဟုတ်ပြီ။ ဒါနဲ့ Martin မင်းမှာမိန်းမရော ကလေးရောရှိပြီးသားဆိုတော့ တစ်ခုလောက်အကူအညီတောင်းချင်တယ်"

"သခင်ကြီးလိုအပ်ရင် လုပ်ပေးဖို့အသင့်မို့ အကူအညီတောင်းစရာမလိုပါဘူး"

"ငါ့ရဲ့အနာဂတ်မြေးလေးအတွက် လိုတာတွေ၀ယ်ပေးချင်လို့၊ ယောကျာ်းလေးဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ်သုံးလို့ရမယ့်ဟာမျိုးကို မင်းမိန်းမနဲ့သွား၀ယ်ပေး"

"ဘယ်အချိန်သွားပေးရမလဲ သခင်ကြီး"

"မင်း အမျိုးသမီးအားတဲ့အချိန်ပေါ့၊ သွားခါနီးရင် ငါ့ဆီကို ပိုက်ဆံလာယူလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး"

"ဒါဆို မင်းနားလိုက်တော့"

"ဟုတ်"

Martin ပြန်သွားပြီးနောက် ဂျွန်သခင်ကြီးမှာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်းပြုံးလျက်ပင် ကျန်နေခဲ့ရလေသည်။ ထိုကောင်လေးနှင့် သားဖြစ်သူ၏မဂ်လာဆောင်ကို သူမသွားခဲ့မိတာ‌တောင် နောင်တရချင်လာသလိုလိုပင်။ ထိုကောင်လေးက အနစ်နာခံကာ ကိုယ်၀န်ဆောင်ပေးခဲ့သလိုပင် သားဖြစ်သူကလည်း သိပ်တော်ပါသည်။ မကြာသေးတဲ့ အချိန်တစ်ခုအတွင်းမှာ ကလေးရအောင် ယူနိုင်ရှာသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါလေ နောက်ဆုံးတော့ သူလိုချငိသည့်မြေးလေးရခဲ့ပါပြီမဟုတ်ပါလား။

J JuliH

လိုချင်တယ် ပန်းရောင်လေးနဲ့အနီလေးက အရမ်းလှသောပဲ။ ထပ်တူလောင်ရအောင်လို့ လာပြောပြတာပါ🥺။ ELLE × V လေး

Zawgyi

At LAX airport,

ေလယာဥ္ကြင္းသို႔ဆိုက္ေရာက္လာၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း စားေသာက္ၿပီးကတည္းက အိပ္လိုက္လာသည့္ မိမိ၏ဗိုက္ကေလးမွာ ယခုထိမနိုးေသးေပ။ အိပ္ေရးပ်က္မည္စိုး၍ မႏွိုးခ်င္ေသာ္လည္း ေလယာဥ္ေပၚ၌လည္း ထိုင္ေန၍က မျဖစ္ေပ။ ဒီလိုမွန္းသိရင္ ကိုယ္ပိုင္ flightနဲ႕ပဲ လာခဲ့ပါသည္။ ယခုေတာ့ ဗိုက္ကေလး အိပ္ေရးပ်က္ရေလဦးမည္။

"ဗိုက္ကေလး"

"ဟင္"

ပခုံးအားခပ္ဖြဖြလႈပ္ကာ ႏွိုးလိုက္ေတာ့ အိပ္မႈန္သုန္မႊားျဖင့္ မ်က္လုံေလးအားပြတ္ကာ နိုးလာေလသည္။

"ေလယာဥ္ဆိုက္ၿပီ။ hotelေရာက္မွျပန္အိပ္ေနာ္။ ေမာင္ bookingလုပ္ထားၿပီးၿပီ"

"အင္း"

ဗိုက္ကေလးအားႏွိုးၿပီးေနာက္ luggageအားယူကာ ေလယာဥ္ေပၚမွဆင္းလာခဲ့သည္။ hotelကိုလည္း ေလယာဥ္ကြင္းႏွင့္နီးမည့္ေနရာကိုသာ ေ႐ြးထားေလသည္။ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ထားသည့္ ဗိုက္ကေလးအတြက္ ေနရာေဝးလွ်င္အဆင္မေျပမည္ဆိုး၍ပင္ျဖစ္သည္။ ေလယာဥ္ကြင္း၌ အသင့္ေစာင့္ေနေသာ လာႀကိဳသည့္လူမ်ားအား အနည္းငယ္အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ၿပီးေနာက္ တံခါးအသင့္ဖြင့္ထားေသာကားထဲသို႔ ဗိုက္ကေလးအားထိုင္ေစလိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္မွ ဗိုက္ကေလးေဘး၌ မိမိ၀င္ထိုင္လိုက္၏။

"အစ္ကိုေလး သခင္ႀကီးက အိမ္လာခဲ့ပါဦးတဲ့"

ေဂ်ာင္ကုကားထဲ၀င္၀င္ခ်င္းမွာပင္ driverက ေဂ်ာင္ကုအား အဂ္လိပ္စကားျဖင့္ လွမ္းေျပာေလသည္။

"အလုပ္ေတြရွိေသးလို႔ အလုပ္ၿပီးမွလာမယ္လို႔ေျပာလိုက္"

"ဟုတ္ကဲ့"

အဂ္လိပ္စကားေတြျဖင့္သာေျပာေနေသာ သူတို႔စကားေတြအား ထယ္ေယာင္းနားမလည္ဘဲ ေၾကာင္စီစီေလးသာျဖစ္ေနမိသည္။ ထင္တာမွန္းရရင္ Daddyတို႔ Homeတို႔အရ သူ႕အေဖက အိမ္ကိုလာဖို႔မွာလိုက္သည္ ထင္ပါသည္။

ထယ္ေယာင္း ကားထဲ၌ထိုင္ေနရင္းမွ အေရွ႕အေနာက္ကိုခ်ာခ်ာလည္ၾကည့္ရင္း စူးစမ္းေနမိသည္။ ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြမ်ားက်ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္တဲ့အရာေလးေတာင္ မလိုအပ္ဘဲ လူေတြအမ်ားႀကီးသုံးၾကသည္။ ယခုလည္း ေလယာဥ္ကြင္းကိုလာႀကိဳသည္က ကား၇စီးျဖင့္ပင္။ အေရွ႕သုံးစီး အေနာက္သုံးစီးျဖင့္ မိမိတို႔ကားက အလယ္၌ျဖစ္သည္။

"ေမာင္ အခုဘယ္သြားမွာလဲ"

"hotelကိုပဲသြားမွာ၊ ေမာင့္ daddyက အိမ္ကိုလာဖို႔ေျပာေနတယ္......ဗိုက္ကေလးသြားခ်င္လား "

"သြားရမွာေပါ့။ ေမာင့္daddyကို ငါတစ္ခါမွမျမင္ဖူးဘူး"

"အင္း ဒါဆို ေမာင့္အလုပ္ေတြၿပီးရင္ သြားၾကမယ္"

ေဂ်ာင္ကုစကားအား ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္ၿပီးေနာက္ ကားေနာက္မွီကို,မွီကာ မ်က္လုံးအား အသာေလးမွိတ္ထားလိုက္မိသည္။ ခရီးပန္းေနၿပီျဖစ္၍ လူကသိပ္မလန္းနိုင္ေတာ့ေပ။

"ေမာင့္ပခုံးေပၚမွီထား"

ေျပာလည္းလက္ကလည္း မိမိေခါင္းအား အသာလွမ္းယူကာ သူ႕ပခုံးထံမွီေစသည္။ ထိုအခိုက္အတန႔္ေလး၌ ထယ္ေယာင္းပင္ပန္းေနသည့္ၾကားမွ ၿပဳံးလိုက္မိပါေသးသည္။ ေမာင္က တကယ္ကို ၾကင္နာတတ္သူပင္။

Sheraton hotel,

အခန္းအားႀကိဳတင္ bookingလုပ္ထားသည္မို႔ hotelသို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ daddy၏ေနာက္လိုက္ေတြက luggageကိုသယ္ကာ အခန္းထဲထိလိုက္ပို႔ေပးေလသည္။ မိမိကေတာ့ ခ်စ္ရသူအား ေပြ႕ခ်ီရင္းသာ လိုက္ပါလာခဲ့၏။ ေလယာဥ္ကိုအခ်ိန္အေတာ္ၾကာစီးခဲ့ရ၍ ဗိုက္ကေလးအေတာ္ပင္ပန္းသြားပုံရသည္။ ပုံမွန္ဆိုလွ်င္း ပန္းေရာင္ေသြးသမ္းေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္းရဲရဲေလးမွာ ယခုေတာ့ျဖင့္ ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္ျဖင့္သာ။ ခနတိုင္းလည္း အိပ္ေရးပ်င္ေနရသည္မို႔ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ မႏွိုးရက္ေတာ့ဘဲ ေပြ႕ခ်ီလာမိသည္။ အရင္ကလိုတစ္ကိုယ္တည္းမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ႏွစ္ေယာက္စာေပြ႕ခ်ီရသည္ဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့မသက္သာပါ။ သို႔ေပမယ့္လည္း မမႈပါ။

သူက ထိုခႏၶာကိုယ္ေလးအား တစ္ခါတစ္မွသာေပြ႕ခ်ီရတာပင္။ ထိုဗိုက္ကေလးမွာေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္၏၀န္အား လေပါင္းမ်ားစြာ သယ္ပိုးထားရေလသည္။ ထိုသည္ကို ေတြးမိကာ ေဂ်ာင္ကုမွာ ဗိုက္ကေလးအား မသနားပဲမေနနိုင္။ ေယာက်ာ္းေလးခ်င္းတူရဲ႕သားနဲ႕ပင္ ဗိုက္ကေလးက မိမိအတြက္ႏွင့္ ပို၍ ဒုကၡမ်ားခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။

"အစ္ကိုေလး"

"အင္း"

"ပစၥည္းေတြေနရာခ်ေပးၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္"

"ဂ႐ုစိုက္ျပန္ပါ"

ထိုစကားၾကားၿပီးေနာက္ daddy၏ေနာက္လိုက္က ေခါင္းၿငိမ့္ကာ အရိုအေသေပး၍ ထြက္သြားေလသည္။

ထိုလူထြက္သြားၿပီးေနာက္မွ အသင့္ျပင္ထားေသာ အိပ္ယာေပၚသို႔ ဗိုက္ကေလးအား အသာတင္ေပးလိုက္မိသည္။ ဗိုက္ကေလးအား အိပ္ယာေပၚသို႔အက်အနေနရာခ်ေပးၿပီးေနာက္ မဟုတ္တမ္းေတြ,ေတြးေနသည့္စိတ္ေၾကာင့္ မ်က္လုံးကေဝ့ဝဲမိကာ ဗိုက္ကေလး၏ ရင္ဘတ္တစ္ေနရာသို႔အၾကည့္ေရာက္သြားမိသည္။ ဗိုက္ကေလးရဲ႕ ရင္သားေတြကအခုတေလာတြင္ သိသိသာသာပင္ ေဖာင္းႂကြလာသည္။ အရင္တုန္းကလို ကိုင္လိုက္လွ်င္ ရင္ဘတ္ႏွင့္ကပ္ေနသည့္အသီးငယ္ေလးမဟုတ္ေတာ့ေခ်။ ခပ္ေဖာင္းေဖာင္းရင္သားေလးေတြက လက္ႏွင့္ဆုပ္ကိုင္၍ေတာင္ ရေနေခ်ၿပီ။

အေတြးႏွင့္ထပ္တူက်စြာပင္ ေဂ်ာင္ကုလက္မွာ ထယ္ေယာင္း၏အက်ီေအာက္တိုး၀င္ကာ ထိုေနရာေလးအားမိမိရရ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီးျဖစ္သည္။ လက္ျဖင့္ဆုပ္ထားမိသည့္ထိုေနရာေလးအား အားထည့္ကာကိုင္လိုက္မိေတာ့ အိပ္ေနသူက အင့္ ကနဲ႕တစ္ခ်က္ၿငီး၏။ ထိုၿငီးသံအားၾကားမိလိုက္ခ်ိန္တြင္ ေဂ်ာင္ကုစိတ္တို႔က မထိန္းနိုင္ေတာ့ျပန္။ တစ္ဖက္ႏွင့္ပင္အားမရနိုင္ေတာ့ဘဲ ထယ္ေယာင္း၏အေပၚထပ္အျဖစ္ထပ္၀တ္ထားသည့္ေလာင္းကုတ္အား ေဘးတစ္ဖက္ဆီသို႔ဆြဲဟေစလိုက္ကာ က်န္ေနသည့္ရွပ္အက်ီေလးအား အေပၚထိဆြဲတင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လုံးတစ္ေဖာင္းႂကြေနေသာ ရင္သားေတြအေပၚသို႔လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ မိမိရရဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ ထိေတြ႕လိုက္တာႏွင့္အိစက္သြားေသာခံစားခ်က္က တကယ္ပင္ မိမိအား ႐ူးသြားေစဖို႔လုံေလာက္သည္။ အရင္တစ္ခါ အတူေနတုန္းကေတာင္ ဗိုက္ကေလး၏ရင္ဘတ္က ယခုေလာက္ထိ မဖြံ႕ၿဖိဳးေသးေပ။

"အင့္"

မေနနိုင္မထိုင္နိုင္ျဖင့္ ထိုေဖာင္းေဖာင္းေလးအား သြားျဖင့္တစ္တိတိကိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာေလးအနည္းငယ္ရႈံ႕သြားကာ ၿငီး၍ျပန္အိပ္သြားေလသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူမွာ ဘာမွ်မသိရွာေသာ္လည္း သူ႕မွာေတာ့ ရေလလိုေလႏွင့္ပင္။ အစကေတာ့လက္ကေလးတစ္ဖက္ျဖင့္သာ စမ္းၾကည့္႐ုံတင္ဆိုေသာ္လည္း မတင္းတိမ္နိုင္စြာျဖင့္ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖစ္သြားေလသည္။ ယခုလက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ကိုင္ထားကျပန္ေတာ့လည္း မဟုတ္ေတာ့ျပန္ပါပဲ ပါးစပ္ကပါအဆစ္ပါလာေလသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ဗိုက္ကေလး၏ရင္ဘတ္ေဖာင္းေဖာင္းေလးတစ္ဖက္ကို ပါးစပ္ျဖင့္ ကေလးနို႔စို႔သလိုစို႔ရင္း က်န္တစ္ဖက္ကိုေဆာ့ လက္ျဖင့္ကလိေနမိသည္။ ထိုသည္ကိုပင္ အိပ္ေရးပုတ္သည့္ဗိုက္ကေလးမွာ မသိရွာေပ။

--------------------------

တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ စိတ္ေကာက္ေတာ္မူေနေသာ ခ်စ္ရသူအား ေခ်ာ့ခန္းဖြင့္ေနရေသာ ယြန္ဂီပင္။ မေန႕ကေတာ့အဆင္ေျပေျပႏွင့္ၿပီးသြားေသာ္လည္း ယခုမနက္တြင္ေတာ့အမူးေျပသြားသည့္အရက္သမားေလးမွာ ျပသနာရွာေတာ့သည္။ အခ်ိန္အၾကာႀကီးထြက္သြားတာေတာင္ တစ္ခ်က္ကေလးမဆက္သြယ္ရသလားဟူ၍ပင္ မိုးလင္းကတည္းကရစ္ေနတာျဖစ္သည္။ ဘယ္လိုပဲရွင္းျပေနပါေစ ဘူးခံျငင္းကာ သူ႕ကိုမခ်စ္လို႔ပစ္ထားခဲ့သည္ဟုပဲ စြပ္စြဲေနေလသည္။

"မဟုတ္ဘူး baby"

"ဘာမဟုတ္ဘူးလဲ ခမ်ား ကြၽန္ေတာ့္ကိုမခ်စ္လို႔ပစ္ထားခဲ့တာရွင္းေနတာပဲ"

"မဟုတ္ဘူးလို႔ baby...ကိုယ္..."

"ခမ်ားမခ်စ္လို႔ထားခဲ့တာ"

"မဟုတ္ဘူးလို႔ကိုယ္........"

"ဟူတ္တယ္"

"မဟုတ္ဘူးဆိုကြာ ကိုယ္က......."

"ဟုတ္တယ္"

"ပတ္ခ္ဂ်ီမင္း!!!"

ယြန္ဂီစိတ္တိုစြာပင္ ေအာ္ပစ္လိုက္ေတာ့ အသံတိတ္သြားကာ ႏႈတ္ခမ္းကိုကိုက္၍ ႀကိတ္ငိုေနသည္ ခႏၶာကိုယ္ေလးပင္ တစ္သိမ့္သိမ့္တုန္ေနေလသည္။

"baby "

"မုန္းတယ္ ခမ်ားႀကီးကိုမုန္းတယ္"

သူေအာ္လိုက္ေတာ့ လန႔္သြားဟန္ရွိသည့္ babyေၾကာင့္အသံကိုႏွိမ့္ကာ ျပန္ေခၚရေလသည္။ ထိုအခါက်ေတာ့လည္း သူဘက္ကေန ရန္လိုျပန္၏။ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ babyရာ...။

"baby ကိုယ္....."

သူေျပာတာကိုပင္ဆုံးေအာင္ နားမေထာင္ေတာ့ဘဲ ရင္ဘတ္ကို တဘုန္းဘုန္းထုကာ ရန္လုပ္ျပန္ေသး၏။ သို႔ေပမယ့္ ယြန္ဂီမမႈပါ။ ထိုေကာင္ေလးသာ စိတ္ဆိုးေျပမည္ဆိုလွ်င္ အသားေတြမည္မွ်ပင္နာက်င္ေနပါေစ တိတ္တိတ္ေလးၿငိမ္ခံေနေပးဖို႔အသင့္ပါပင္။

"ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ "

မ်က္လုံးအား တည့္တည့္ၾကည့္ကာပင္ဆိုလာေသာ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္ ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းငိုေန႐ုံသာတတ္နိုင္ေတာ့သည္။ ဒီလိုစကားေတြႏွင့္ ႏွစ္သိမ့္ထားခဲ့ၿပီးရင္ သူထြက္သြားဦးမည္မဟုတ္ပါလား။

"ခမ်ားကို အခ်ိန္တစ္လေပးမယ္၊ အဲ့ဒီအေတာအတြင္း ကြၽန္ေတာ့္ဆီ ျပန္မလာနိုင္ခဲ့ရင္ ကြၽန္ေတာ္မိန္းမယူပစ္မယ္"

ဆိုကာ မ်က္ရည္ေတြၾကားထဲကမွပင္ ရန္စြာေလေသာ ကေလးငယ္ပါပင္။ ျမန္ျမန္နီးစပ္ခ်င္ရင္ နီးစပ္ခ်င္တယ္ေပါ့။ ဘာေၾကာင့္သြယ္ဝိုက္ေျပာေနရပါသနည္း။

"ျပန္လာနိုင္ခဲ့ရင္ ကေလးေလးေတြ ေမြးေပးမလားေျပာ၊ ထယ္ေယာင္းလိုေလ"

"ထယ္ေယာင္းကထယ္ေယာင္း ကြၽန္ေတာ္ကကြၽန္ေတာ္ သူ႕လို,လိုခ်င္ သူ႕သြားယူေပါ့"

ဆိုကာ လူအားေက်ာေပးကာ ေစာင္ျဖင့္လုံးေထြးပစ္လိုက္ေသာ ခ်စ္ရသူေၾကာင့္ ယြန္ဂီတစ္ဟားဟားျဖင့္သာ ေအာ္ရယ္မိသည္။ ခုနေလးတင္ကပဲ သူတို႔ရန္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ယခု ျပန္ခ်စ္သြားၾကေလၿပီ။

..............................................

ထိုျဖစ္ရပ္ေတြရဲ႕တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ သမက္ေလးအားေတြ႕ရေရးေမွ်ာ္ေနသည့္ သခင္ႀကီးတစ္ေယာက္ရွိေနေလသည္။ သာစကိုေတြ႕ရဖို႔ထက္ မျမင္ဖူးေသးသည့္ သမက္ေလးအား အလြန္ပင္ ေတြ႕ျမင္ခ်င္ရးလွပါသည္။

"သခင္ႀကီး အစ္ကိုေလးက သူအလုပ္ၿပီးတဲ့ေန႕က်ရင္ သူ႕အမ်ိဳးသားကိုပါေခၚလာခဲ့ပါမယ္တဲ့"

ေဂ်ာင္ကုတို႔ဆီသို႔လႊတ္လိုက္သည့္လူဆီမွ ၾကားလိုက္ရေသာစကားသံေၾကာင့္ ဂြၽန္သခင္ႀကီးမွာ ၿပဳံးမိလ်က္သား။ ထိုေကာင္ေလးကိုေတြ႕ရဖို႔ သူမည္မွ်ထိပီတိျဖစ္ေနရသည္ကို သူမွလြဲ၍ မည္သူမွ်သိနိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။

"ဟုတ္ၿပီ။ ဒါနဲ႕ Martin မင္းမွာမိန္းမေရာ ကေလးေရာရွိၿပီးသားဆိုေတာ့ တစ္ခုေလာက္အကူအညီေတာင္းခ်င္တယ္"

"သခင္ႀကီးလိုအပ္ရင္ လုပ္ေပးဖို႔အသင့္မို႔ အကူအညီေတာင္းစရာမလိုပါဘူး"

"ငါ့ရဲ႕အနာဂတ္ေျမးေလးအတြက္ လိုတာေတြ၀ယ္ေပးခ်င္လို႔၊ ေယာက်ာ္းေလးျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးျဖစ္ျဖစ္သုံးလို႔ရမယ့္ဟာမ်ိဳးကို မင္းမိန္းမနဲ႕သြား၀ယ္ေပး"

"ဘယ္အခ်ိန္သြားေပးရမလဲ သခင္ႀကီး"

"မင္း အမ်ိဳးသမီးအားတဲ့အခ်ိန္ေပါ့၊ သြားခါနီးရင္ ငါ့ဆီကို ပိုက္ဆံလာယူလိုက္"

"ဟုတ္ကဲ့ပါ သခင္ႀကီး"

"ဒါဆို မင္းနားလိုက္ေတာ့"

"ဟုတ္"

Martin ျပန္သြားၿပီးေနာက္ ဂြၽန္သခင္ႀကီးမွာ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ တစ္ေယာက္တည္းၿပဳံးလ်က္ပင္ က်န္ေနခဲ့ရေလသည္။ ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ သားျဖစ္သူ၏မဂ္လာေဆာင္ကို သူမသြားခဲ့မိတာေတာင္ ေနာင္တရခ်င္လာသလိုလိုပင္။ ထိုေကာင္ေလးက အနစ္နာခံကာ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေပးခဲ့သလိုပင္ သားျဖစ္သူကလည္း သိပ္ေတာ္ပါသည္။ မၾကာေသးတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုအတြင္းမွာ ကေလးရေအာင္ ယူနိုင္ရွာသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူလိုခ်ငိသည့္ေျမးေလးရခဲ့ပါၿပီမဟုတ္ပါလား။

J JuliH

လိုခ်င္တယ္ ပန္းေရာင္ေလးနဲ႕အနီေလးက အရမ္းလွေသာပဲ။ ထပ္တူေလာင္ရေအာင္လို႔ လာေျပာျပတာပါ။ ELLE  V ေလး