Part 2

Unicode.....

"Sunghoon ssi စားလို့မပြီးသေးဘူးလားဗျ ကျွန်တော်စောင့်နေရတာတော်တော်ကြာပြီ"

"ကိုယ်ကနှေးတာမဟုတ်ပါဘူး မင်းတို့ကျောင်းကလူတွေကိုကစားတာမြန်နေတာ"

"နောက်လဲအဲ့လိုပဲမို့ မြန်မြန်စားတတ်အောင်လေ့ကျင့်ထားနော် ငါကဒီနေ့ပဲစောင့်ပေးမှာ"

"ဘာလို့အေးဆေးပဲစားလို့မရတာလဲ"

"နားချိန်က နာရီဝက်ပဲရတာလေ အဲ့နာရီဝက်လုံး ကန်တင်းမှာပဲအချိန်ကုန်တော့မို့လား"

"နာရီဝက်ပဲလား အရင်ကျောင်းမှာဆို တစ်နာရီရတာကို"

"အဲ့တာဆိုအဲ့ကျောင်းပြန်ပြောင်းလိုက်လေ"

"တော်ပါပြီဒီကျောင်းလေးပဲကောင်းပါတယ်"

"အဲ့ဆိုလဲစကားများမနေပဲမြန်မြန်စားတော့"

အရင်ကဆို ဆယ်ငါးမိနစ်လောက်နေတာနဲ့ကန်တင်းထဲမှာလူရှင်းသွားတတ်သည်။

ဒီနေ့အတွက်ဖို့ လူချောလေးနှစ်ယောက်ဟာကန်တင်းမှာပဲရှိနေသေးတဲ့အတွက်ကြောင့် ကျောင်းသူအများစုဟာလဲ ကန်တင်းထဲမှာပဲဝဲလည်လျက်။

ဒီနေ့တစ်ရက်လုံးကတော့Jaeyunတစ်ယောက် Sunghoonဆိုတဲ့ကျောင်းသားသစ်ရဲ့နားပူမှုတွေကြားဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

Jaeyunကစိတ်ရှည်တတ်သူတစ်ယောက်မဟုတ်ပါ ဒီနေ့Sunghoonကိုတော်တော်စိတ်ရှည်ထားရသည်။

အကြောင်းကားကျောင်းသားသစ်ရဲ့ပထမဆုံးရက်ဖြစ်သည့်အတွက် နောက်ရက်တွေမြန်း Jaeyunဆီထပ်နားပူကြည့်ပါက Jaeyunကန်လွှတ်ဖို့သာဆုံးဖြတ်ထားသည်။

Jaeyunတစ်ယောက်စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့အိမ်ပြန်လာရပါသည်ဆိုမှ အိမ်မှာJaeyunမမြင်ချင်သည့်လူကကြိုဆိုလို့နေသည်။

"မင်းဘာလာလုပ်တာလဲ"

"ကိုယ်နဲ့စေ့စပ်ထားတဲ့သူရဲ့အိမ်ကိုလာတာပဲ မင်းကမကျေနပ်ဘူးလား"

"ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးသဘောမတူထားတဲ့စေ့စပ်ပွဲအကြောင်းကိုထည့်ထည့်မပြောစမ်းနဲ့"

"ဒါပေမဲ့စေ့စပ်ထားတယ်ဆိုတဲ့စကားကအမှန်တရားပဲလေ အဲ့တော့မင်းကိုငါပိုင်တယ်"

"မင်း...မင်းစေ့စပ်လိုက်ရုံနဲ့ပိုင်သွားပြီမင်းထင်နေတာလား ပြီးတော့ငါတို့က ခုမှအထက်တန်းပထမနှစ်ပဲရှိသေးတာနော်"

"အပိုတွေပြောမနေနဲ့ မင်းကိုငါတစ်ခုပြောချင်လို့လာစောင့်နေတာ"

"ဘာပြောမှာလဲ"

"ကျောင်းမှာမင်းဘယ်သူနဲ့ဘာတွေလုပ်နေတယ်ငါသိတယ် မင်းနဲ့ငါစေ့စပ်ထားသ၍မင်းဘယ်သူနဲ့မှမပေါင်းရဘူး"

"မင်းလူတွေကမိုက်လှချည်လား ကျောင်းမတူတာတောင်ငါအိမ်ပြန်မရောက်သေးခင် မင်းဆီသတင်းတွေဘာတွေရောက်လို့"

"..."

"တစ်ခုတော့ရှိတယ် မင်းချုပ်ခြယ်ချင်တိုင်း ချုပ်ခြယ်လို့ရတဲ့ထဲမှာငါမပါဘူး"

"မိဘတွေကငါတို့ကလက်ထပ်ပေးဖို့ထိရည်ရွယ်ပြီးစေ့စပ်ပေးထားတာနော်"

"မင်းဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်းလုံးဝမဖြစ်စေရဘူး"

"ဟက်"

"..."

"​ေဩာ်ဒါနဲ့ Jaeyunစေ့စပ်ပွဲကနှစ်ယောက်လုံးသဘောမတူသာမဟုတ်ဘူးနော် ငါကကျေကျေနပ်နပ်ကြီးကိုသဘောတူခဲ့တာ မင်းမသိသေးဘူးထင်လို့"

ဒီကောင်ရူးနေတာပဲဖြစ်ရမယ်။မင်းနဲ့ငါကအရင်ကသူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့ကြပေမဲ့ခုကစပြီးရန်သူပဲ။

Jaeyunစိတ်တိုတိုနဲ့ထိုလူကိုတိုက်ပြီးတော့တာအိမ်ထဲဝက်လာလိုက်သည်။

Jaeyun မိမိနဲ့စေ့စပ်ထားတဲ့သူကိုအရမ်းမုန်းပါတယ်။စေ့စပ်ပွဲကိုသဘောတူတဲ့ဖေဖေနဲ့မေမေကိုလဲမုန်းပစ်ချင်မိတယ်။

အပြင်မှာကျန်ခဲ့တဲ့လူဟာလဲ အထဲဝင်သွားတဲ့လူကိုကြည့်ပြီး မဲ့ပြုံးနှင့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"မင်းကိုအပိုင်ယူပြမယ် Jaeyun"

ထိုစကားလုံးများကိုရွတ်ဆိုပြီးထွက်သွားတဲ့လူဟာအားလုံးအမြင်မှာမုန်းဖို့ကောင်းလှသည်။

Jaeyunအိပ်ခန်းထဲရောက်ရောက်ချင်း စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့လွယ်အိတ်ကိုကုတင်ပေါ်ပစ်တင်လိုက်သည်။တစ်ကိုယ်လုံးကိုလဲအိပ်ယာပေါ်ဝင်လှဲရင်းဖြင့်။

"စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

"အားလုံးရူးနေကြတာထင်တယ်"

"မင်းလိုချင်တဲ့လက်ထက်ပွဲလုံးဝမဖြစ်စေရဘူး"

မတူညီတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်နှစ်ခုကြားမှာ ဘယ်သူ့ရဲ့ဆန္ဒဟာပြည့်ဝမလဲ။

"Park Sunghoon ဒီကိုခနလာထိုင်ပါအုန်း"

"ကျွန်တော်ဘာပြသနာမှမရှာခဲ့ဘူးလေ"

"အဲ့တာကြောင့်ပဲထိုင်ခိုင်းတာ တစ်ခုခုမြန်းထိထားသလားကြည့်မလို့"

"ဟာဗျာဖေဖေကလဲ ကျွန်တော်အမြဲပြသနာရှာနေတဲ့ကောင်မဟုတ်ပါ​ဘူး"

"အေးနောက်နေ့ပြသနာထပ်ရှာလို့ ကျောင်းထုတ်ခံရရင်မင်းနေစရာကျောင်းလဲကုန်ပြီထင်တယ်"

"ဒီတစ်ခါတော့မဖြစ်စေရဘူးစိတ်သာချ ခုသွားလို့ရပြီလား"

"သွားသွားမင်းကိုမြင်ရရင်ကိုငါသွေးတက်တယ်"

"ဒါနဲ့ဖေဖေဒီနေ့ပြန်လာတာစောတယ်နော်"

"ဟုတ်တယ် အလုပ်တွေလက်စသတ်ပြီးလို့"

"​ေဩာ်"

"ငါစောပြန်လာတော့မကြိုက်ဘူးမလား clubကိုသွားလို့မရတော့လို့မလား"

"အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး ဖေဖေကလဲ"

"ငါမသိရင်ခက်မယ်"

ဟုတ်ပါတယ်လေ Park Sunghoonအကြောင်းမှမသိရင် Park Sunghoon အဖေဘယ်ပီသပါ့မလဲ။

"Morning Jaeyun"

"Morning"

Sunghoonတစ်ယောက်မိမိကနှုတ်ဆက်နေတာကို လှည့်တောင်မကြည့်ပဲပြန်နှုတ်ဆက်လာသူကြောင့် နှုတ်ခမ်းအလိုလိုဆူမိသွားသည်။

"ဘာတွေအဲ့လောက်ကုန်းရေးနေရတာလဲ"

"..."

"ပန်းချီဆွဲနေတာပဲ"

"..."

"ပန်းချီဆွဲရတာကြိုက်တာလား"

"အင်း"

Jaeyunဘေးကနေတစ်ခုပြီးတစ်ခုမေးနေသူကြောင့်ပြန်မဖြေရင်ကိုယ်ပဲအဆိုးဖြစ်မှာဆိုးလို့အင်းတစ်လုံးသာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တကယ်ဆိုမနေ့ညနေကကိစ္စကစိတ်ထဲအမြဲရောက်နေပြီးစိတ်တိုပြီးပန်းချီဆွဲရင်းစိတ်ကိုဖြေလျှော့နေရသည်မလား။

စကားကောင်းကောင်းပြန်ပြောဖို့ဆိုတာလုံးဝမဖြစ်နိုင်။

Sunghoon တစ်ယောက်ဟာလဲ တစ်ဖက်လူကအင်းတစ်လုံးသာပြန်ဖြေလာတာကြောင့်အခန်းထဲကနေထထွက်ခဲ့ပြီး ကျောင်းရဲ့နောက်ဖေးတစ်နေရာကိုသာထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

Sunghoonဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲကဆေးလိပ်တစ်လိပ်နဲ့မီးခြစ်ကိုထုတ်ပြီးဆေးလိပ်ဖွာရင်းJaeyunကိုစဥ်းစားခံဝင်ရတော့သည်။

Jaeyunကမိမိကိုမခင်ချင်လို့ပဲလား။သူ့ပုံစံကိုကအဲ့အတိုင်းမို့ပဲလား။

Sunghoonအရင်ပုံစံတိုင်းဆိုအဲ့လောက်တည်ငြိမ်နေသူကိုအမြင်ကပ်ပြီးပြသနာရှာမိမှာမှန်ပေမဲ့ Jaeyunကိုကြချစ်ဖို့ကောင်းသည်လို့ပဲအမြဲတွေးနေမိသည်။

Jaeyunမင်းကသိပ်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့လူပဲ။ကိုယ်လဲမင်းနဲ့မှဘာတွေဖြစ်နေမှန်းမသိတော့ပါဘူးကွာ။

Sunghoonဆေးလိပ်ကိုမြေကြီးပေါ်ပစ်ချဖိချေပြီးစာသင်ခန်းထဲသို့တစ်ဖန်ပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။

Sunghoonဝင်ဝင်ထိုင်ပြီးချင်းနှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရသည့်လူကJaeyun။

Jaeyunဆေးလိပ်နံ့ကိုအရမ်းမုန်းပါသည်။ဆေးလိပ်ကိုရောဆေးလိပ်သောက်တတ်တဲ့သူတွေကိုရောပေါ့။

Jaeyunဆေးလိပ်ကိုမုန်းသွားရသည့်အကြောင်းအရင်းကတစ်ခြားမဟုတ် Jaeyunနဲ့စေ့စပ်ထားသူတဲ့ဟာဆေးလိပ်ကိုအရမ်းကြိုက်တာကြောင့်။

"Sunghoon"

Sunghoonခုံပေါ်မှောက်အိပ်မလို့ကြံတုန်း ဘေးနားကအနှီလူသားခေါ်သံကြောင့်ဘာလဲပြောဆိုတဲ့မျက်နှာဘေးနှင့်မေးငေါ့မေးလိုက်သည်။

"မင်းနောက်နေ့တွေဆေးလိပ်ထပ်သောက်နေအုန်းမယ်ဆိုတခြားခုံသွားထိုင်"

Sunghoonတစ်ယောက် Jaeyunစကားကြောင့်မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်တက်သွားရသည်။

"ဘာလို့လဲ ဆေးလိပ်နံ့မခံနိုင်လို့လား"

"ဆေးလိပ်နံ့ကိုမုန်းလို့"

Sunghoon စိတ်ထဲမှာအခါတစ်သောင်းလောက်ရယ်နေလိုက်သည်။

အပြင်မှာတော့မရယ်ရဲ ဟုတ်တယ်လေအပြင်မှာရယ်ရင်ဆွဲထိုးခံရမှာပေါ့။

စာသင်ခန်းအတွင်းမှာ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကိုပြုံးပြီးကြည့်နေတဲ့ကောင်လေးနဲ့ ဆေးလိပ်နံ့ကြောင့်နှာခေါင်းရှုံ့နေတဲ့ကောင်လေးတို့ရှိလေသည်။

အဲ့အပြင်ထိုကောင်လေးနှစ်ယောက်ရဲ့အမူအရာအားလုံးကိုမျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီကိုသတင်းပေးတဲ့သူရှိလို့နေသည်။

To Be Continue.....

Zawgyi.....

"Sunghoon ssi စားလို႔မၿပီးေသးဘူးလားဗ် ကြၽန္ေတာ္ေစာင့္ေနရတာေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ"

"ကိုယ္ကႏွေးတာမဟုတ္ပါဘူး မင္းတို႔ေက်ာင္းကလူေတြကိုကစားတာျမန္ေနတာ"

"ေနာက္လဲအဲ့လိုပဲမို႔ ျမန္ျမန္စားတတ္ေအာင္ေလ့က်င့္ထားေနာ္ ငါကဒီေန႕ပဲေစာင့္ေပးမွာ"

"ဘာလို႔ေအးေဆးပဲစားလို႔မရတာလဲ"

"နားခ်ိန္က နာရီဝက္ပဲရတာေလ အဲ့နာရီဝက္လုံး ကန္တင္းမွာပဲအခ်ိန္ကုန္ေတာ့မို႔လား"

"နာရီဝက္ပဲလား အရင္ေက်ာင္းမွာဆို တစ္နာရီရတာကို"

"အဲ့တာဆိုအဲ့ေက်ာင္းျပန္ေျပာင္းလိုက္ေလ"

"ေတာ္ပါၿပီဒီေက်ာင္းေလးပဲေကာင္းပါတယ္"

"အဲ့ဆိုလဲစကားမ်ားမေနပဲျမန္ျမန္စားေတာ့"

အရင္ကဆို ဆယ္ငါးမိနစ္ေလာက္ေနတာနဲ႕ကန္တင္းထဲမွာလူရွင္းသြားတတ္သည္။

ဒီေန႕အတြက္ဖို႔ လူေခ်ာေလးႏွစ္ေယာက္ဟာကန္တင္းမွာပဲရွိေနေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသူအမ်ားစုဟာလဲ ကန္တင္းထဲမွာပဲဝဲလည္လ်က္။

ဒီေန႕တစ္ရက္လုံးကေတာ့Jaeyunတစ္ေယာက္ Sunghoonဆိုတဲ့ေက်ာင္းသားသစ္ရဲ႕နားပူမႈေတြၾကားျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္။

Jaeyunကစိတ္ရွည္တတ္သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ ဒီေန႕Sunghoonကိုေတာ္ေတာ္စိတ္ရွည္ထားရသည္။

အေၾကာင္းကားေက်ာင္းသားသစ္ရဲ႕ပထမဆုံးရက္ျဖစ္သည့္အတြက္ ေနာက္ရက္ေတြျမန္း Jaeyunဆီထပ္နားပူၾကည့္ပါက Jaeyunကန္လႊတ္ဖို႔သာဆုံးျဖတ္ထားသည္။

Jaeyunတစ္ေယာက္စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕အိမ္ျပန္လာရပါသည္ဆိုမွ အိမ္မွာJaeyunမျမင္ခ်င္သည့္လူကႀကိဳဆိုလို႔ေနသည္။

"မင္းဘာလာလုပ္တာလဲ"

"ကိုယ္နဲ႕ေစ့စပ္ထားတဲ့သူရဲ႕အိမ္ကိုလာတာပဲ မင္းကမေက်နပ္ဘူးလား"

"ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးသေဘာမတူထားတဲ့ေစ့စပ္ပြဲအေၾကာင္းကိုထည့္ထည့္မေျပာစမ္းနဲ႕"

"ဒါေပမဲ့ေစ့စပ္ထားတယ္ဆိုတဲ့စကားကအမွန္တရားပဲေလ အဲ့ေတာ့မင္းကိုငါပိုင္တယ္"

"မင္း...မင္းေစ့စပ္လိုက္႐ုံနဲ႕ပိုင္သြားၿပီမင္းထင္ေနတာလား ၿပီးေတာ့ငါတို႔က ခုမွအထက္တန္းပထမႏွစ္ပဲရွိေသးတာေနာ္"

"အပိုေတြေျပာမေနနဲ႕ မင္းကိုငါတစ္ခုေျပာခ်င္လို႔လာေစာင့္ေနတာ"

"ဘာေျပာမွာလဲ"

"ေက်ာင္းမွာမင္းဘယ္သူနဲ႕ဘာေတြလုပ္ေနတယ္ငါသိတယ္ မင္းနဲ႕ငါေစ့စပ္ထားသ၍မင္းဘယ္သူနဲ႕မွမေပါင္းရဘူး"

"မင္းလူေတြကမိုက္လွခ်ည္လား ေက်ာင္းမတူတာေတာင္ငါအိမ္ျပန္မေရာက္ေသးခင္ မင္းဆီသတင္းေတြဘာေတြေရာက္လို႔"

"..."

"တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ မင္းခ်ဳပ္ျခယ္ခ်င္တိုင္း ခ်ဳပ္ျခယ္လို႔ရတဲ့ထဲမွာငါမပါဘူး"

"မိဘေတြကငါတို႔ကလက္ထပ္ေပးဖို႔ထိရည္႐ြယ္ၿပီးေစ့စပ္ေပးထားတာေနာ္"

"မင္းျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္းလုံးဝမျဖစ္ေစရဘူး"

"ဟက္"

"..."

"​ေဩာ္ဒါနဲ႕ Jaeyunေစ့စပ္ပြဲကႏွစ္ေယာက္လုံးသေဘာမတူသာမဟုတ္ဘူးေနာ္ ငါကေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးကိုသေဘာတူခဲ့တာ မင္းမသိေသးဘူးထင္လို႔"

ဒီေကာင္႐ူးေနတာပဲျဖစ္ရမယ္။မင္းနဲ႕ငါကအရင္ကသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ခုကစၿပီးရန္သူပဲ။

Jaeyunစိတ္တိုတိုနဲ႕ထိုလူကိုတိုက္ၿပီးေတာ့တာအိမ္ထဲဝက္လာလိုက္သည္။

Jaeyun မိမိနဲ႕ေစ့စပ္ထားတဲ့သူကိုအရမ္းမုန္းပါတယ္။ေစ့စပ္ပြဲကိုသေဘာတူတဲ့ေဖေဖနဲ႕ေမေမကိုလဲမုန္းပစ္ခ်င္မိတယ္။

အျပင္မွာက်န္ခဲ့တဲ့လူဟာလဲ အထဲဝင္သြားတဲ့လူကိုၾကည့္ၿပီး မဲ့ၿပဳံးႏွင့္က်န္ရစ္ခဲ့သည္။

"မင္းကိုအပိုင္ယူျပမယ္ Jaeyun"

ထိုစကားလုံးမ်ားကို႐ြတ္ဆိုၿပီးထြက္သြားတဲ့လူဟာအားလုံးအျမင္မွာမုန္းဖို႔ေကာင္းလွသည္။

Jaeyunအိပ္ခန္းထဲေရာက္ေရာက္ခ်င္း စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕လြယ္အိတ္ကိုကုတင္ေပၚပစ္တင္လိုက္သည္။တစ္ကိုယ္လုံးကိုလဲအိပ္ယာေပၚဝင္လွဲရင္းျဖင့္။

"စိတ္ရႈပ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ"

"အားလုံး႐ူးေနၾကတာထင္တယ္"

"မင္းလိုခ်င္တဲ့လက္ထက္ပြဲလုံးဝမျဖစ္ေစရဘူး"

မတူညီတဲ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္ႏွစ္ခုၾကားမွာ ဘယ္သူ႕ရဲ႕ဆႏၵဟာျပည့္ဝမလဲ။

"Park Sunghoon ဒီကိုခနလာထိုင္ပါအုန္း"

"ကြၽန္ေတာ္ဘာျပသနာမွမရွာခဲ့ဘူးေလ"

"အဲ့တာေၾကာင့္ပဲထိုင္ခိုင္းတာ တစ္ခုခုျမန္းထိထားသလားၾကည့္မလို႔"

"ဟာဗ်ာေဖေဖကလဲ ကြၽန္ေတာ္အၿမဲျပသနာရွာေနတဲ့ေကာင္မဟုတ္ပါ​ဘူး"

"ေအးေနာက္ေန႕ျပသနာထပ္ရွာလို႔ ေက်ာင္းထုတ္ခံရရင္မင္းေနစရာေက်ာင္းလဲကုန္ၿပီထင္တယ္"

"ဒီတစ္ခါေတာ့မျဖစ္ေစရဘူးစိတ္သာခ် ခုသြားလို႔ရၿပီလား"

"သြားသြားမင္းကိုျမင္ရရင္ကိုငါေသြးတက္တယ္"

"ဒါနဲ႕ေဖေဖဒီေန႕ျပန္လာတာေစာတယ္ေနာ္"

"ဟုတ္တယ္ အလုပ္ေတြလက္စသတ္ၿပီးလို႔"

"​ေဩာ္"

"ငါေစာျပန္လာေတာ့မႀကိဳက္ဘူးမလား clubကိုသြားလို႔မရေတာ့လို႔မလား"

"အဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူး ေဖေဖကလဲ"

"ငါမသိရင္ခက္မယ္"

ဟုတ္ပါတယ္ေလ Park Sunghoonအေၾကာင္းမွမသိရင္ Park Sunghoon အေဖဘယ္ပီသပါ့မလဲ။

"Morning Jaeyun"

"Morning"

Sunghoonတစ္ေယာက္မိမိကႏႈတ္ဆက္ေနတာကို လွည့္ေတာင္မၾကည့္ပဲျပန္ႏႈတ္ဆက္လာသူေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းအလိုလိုဆူမိသြားသည္။

"ဘာေတြအဲ့ေလာက္ကုန္းေရးေနရတာလဲ"

"..."

"ပန္းခ်ီဆြဲေနတာပဲ"

"..."

"ပန္းခ်ီဆြဲရတာႀကိဳက္တာလား"

"အင္း"

Jaeyunေဘးကေနတစ္ခုၿပီးတစ္ခုေမးေနသူေၾကာင့္ျပန္မေျဖရင္ကိုယ္ပဲအဆိုးျဖစ္မွာဆိုးလို႔အင္းတစ္လုံးသာျပန္ေျဖလိုက္သည္။

တကယ္ဆိုမေန႕ညေနကကိစၥကစိတ္ထဲအၿမဲေရာက္ေနၿပီးစိတ္တိုၿပီးပန္းခ်ီဆြဲရင္းစိတ္ကိုေျဖေလွ်ာ့ေနရသည္မလား။

စကားေကာင္းေကာင္းျပန္ေျပာဖို႔ဆိုတာလုံးဝမျဖစ္နိုင္။

Sunghoon တစ္ေယာက္ဟာလဲ တစ္ဖက္လူကအင္းတစ္လုံးသာျပန္ေျဖလာတာေၾကာင့္အခန္းထဲကေနထထြက္ခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းရဲ႕ေနာက္ေဖးတစ္ေနရာကိုသာထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

Sunghoonေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲကေဆးလိပ္တစ္လိပ္နဲ႕မီးျခစ္ကိုထုတ္ၿပီးေဆးလိပ္ဖြာရင္းJaeyunကိုစဥ္းစားခံဝင္ရေတာ့သည္။

Jaeyunကမိမိကိုမခင္ခ်င္လို႔ပဲလား။သူ႕ပုံစံကိုကအဲ့အတိုင္းမို႔ပဲလား။

Sunghoonအရင္ပုံစံတိုင္းဆိုအဲ့ေလာက္တည္ၿငိမ္ေနသူကိုအျမင္ကပ္ၿပီးျပသနာရွာမိမွာမွန္ေပမဲ့ Jaeyunကိုၾကခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသည္လို႔ပဲအၿမဲေတြးေနမိသည္။

Jaeyunမင္းကသိပ္စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့လူပဲ။ကိုယ္လဲမင္းနဲ႕မွဘာေတြျဖစ္ေနမွန္းမသိေတာ့ပါဘူးကြာ။

Sunghoonေဆးလိပ္ကိုေျမႀကီးေပၚပစ္ခ်ဖိေခ်ၿပီးစာသင္ခန္းထဲသို႔တစ္ဖန္ျပန္ဝင္ခဲ့လိုက္သည္။

Sunghoonဝင္ဝင္ထိုင္ၿပီးခ်င္းႏွာေခါင္းရႈံ႕လိုက္ရသည့္လူကJaeyun။

Jaeyunေဆးလိပ္နံ႕ကိုအရမ္းမုန္းပါသည္။ေဆးလိပ္ကိုေရာေဆးလိပ္ေသာက္တတ္တဲ့သူေတြကိုေရာေပါ့။

Jaeyunေဆးလိပ္ကိုမုန္းသြားရသည့္အေၾကာင္းအရင္းကတစ္ျခားမဟုတ္ Jaeyunနဲ႕ေစ့စပ္ထားသူတဲ့ဟာေဆးလိပ္ကိုအရမ္းႀကိဳက္တာေၾကာင့္။

"Sunghoon"

Sunghoonခုံေပၚေမွာက္အိပ္မလို႔ႀကံတုန္း ေဘးနားကအႏွီလူသားေခၚသံေၾကာင့္ဘာလဲေျပာဆိုတဲ့မ်က္ႏွာေဘးႏွင့္ေမးေငါ့ေမးလိုက္သည္။

"မင္းေနာက္ေန႕ေတြေဆးလိပ္ထပ္ေသာက္ေနအုန္းမယ္ဆိုတျခားခုံသြားထိုင္"

Sunghoonတစ္ေယာက္ Jaeyunစကားေၾကာင့္မ်က္ခုံးတစ္ဖက္ပင့္တက္သြားရသည္။

"ဘာလို႔လဲ ေဆးလိပ္နံ႕မခံနိုင္လို႔လား"

"ေဆးလိပ္နံ႕ကိုမုန္းလို႔"

Sunghoon စိတ္ထဲမွာအခါတစ္ေသာင္းေလာက္ရယ္ေနလိုက္သည္။

အျပင္မွာေတာ့မရယ္ရဲ ဟုတ္တယ္ေလအျပင္မွာရယ္ရင္ဆြဲထိုးခံရမွာေပါ့။

စာသင္ခန္းအတြင္းမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုၿပဳံးၿပီးၾကည့္ေနတဲ့ေကာင္ေလးနဲ႕ ေဆးလိပ္နံ႕ေၾကာင့္ႏွာေခါင္းရႈံ႕ေနတဲ့ေကာင္ေလးတို႔ရွိေလသည္။

အဲ့အျပင္ထိုေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အမူအရာအားလုံးကိုမ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနၿပီး တစ္စုံတစ္ေယာက္ဆီကိုသတင္းေပးတဲ့သူရွိလို႔ေနသည္။

To Be Continue.....