Ep-25
16:11, 22 October 2023ညစာျပင္ၿပီးသည့္အခ်ိန္ထိ..အိမ္အေပၚထပ္ကမဆင္းလာေသးသည့္ဂ်ီမင္က..အခုထက္ထိမႏိုးေသးတာျဖစ္လိမ့္မယ္။ညၾကရင္မ်က္စိေတြေၾကာင္ေနေတာ့မွာပဲ..ဟုေဂ်ာင္ကုေတြးပူကာ..ဂ်ီမင္ကိုႏိႈးရန္ အိမ္ေပၚသို႔တက္လာခဲ့သည္။
အိပ္ယာေပၚတြင္..အိပ္ေနသည့္ဂ်ီမင္ရဲ႕ပံုစံေၾကာင့္ေဂ်ာင္ကုတစ္ေယာက္မရယ္ဘဲမေနႏိုင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ေခါင္းရင္းတြင္ေျခေထာက္ေရာက္ေနၿပီး..ေျခရင္းသို႔ေခါင္းထားၿပီး..ေျခးကားယား..လက္ကားယားျဖင့္ေမွာက္ခံုအိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ပါးတစ္ဖက္ကအိပ္ယာကိုဖိထားသည့္မို႔..ႏႈတ္ခမ္းနီနီတို႔က..ဆူကာထြက္ေနၿပီးက်န္သည့္ပါးတစ္ဖက္ကလည္း..ျဖဴႏုကာေဖာင္းေဖာင္းေလးျဖစ္ေနသည္။
ေမွာက္ခံုအိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္ဂ်ီမင္းအား..ခ်ိဳင္းကေနမကာ..ပက္လက္လွန္ေပးလိုက္ေတာ့အင္း..အဲျဖင့္ညည္းညဴကာ..ေဂ်ာင္ကုလက္ဖဝါးအား ပါးအပ္ကာဖိအိပ္ျပန္သည္။
"ဂ်ီမင္..ထေတာ့..မိုးခ်ဳပ္ ေတာ့မယ္.."
"အင္း.."
အခုထက္ထိမႏိုးတႏိုးျဖစ္ေနေသးသည့္..ဂ်ီမင္အား..ေဂ်ာင္ကုအသဲယားကာ..ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလး အားခပ္ဖြဖြဆြဲၿပီးေျပာသည္။
"မင္...မင္ေလး..ထေတာ့..ကိုယ့္ကေလးေလးထေတာ့"
"အင္း..ထခ်င္ေသးဘူး"
မ်က္ေမွာင္က်ံဳကာ.. အေၾကာဆန္႔ၿပီးေဂ်ာင္ကုေပါင္ေပၚခႏၶာကိုယ္လွိမ့္ကာတက္ၿပီး..ခါးကိုဖက္ကာျပန္အိပ္ေနသည္။
"လိမၼာတယ္ ထေတာ့..ညစာစားမယ္..ကဲ..ထပါမင္ရယ္"
ထိုသို႔ေျပာမွ..ဂ်ီမင္ထထိုင္လိုက္သည္ ။ေပါင္ကအေတာ္နာေနၿပီး..ထိုင္ရတာမသက္မသာ..ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္မ်က္ႏွာႀကီး႐ွံု႕တြကာ..အသံထြက္ေအာ္မိသည္။
"အား..နာလိုက္တာ "
"ဘယ္နားကနာတာလဲ"
ေပါင္ထိပ္အား..ကိုင္ကာထေအာ္သည့္.ဂ်ီမင္ေၾကာင့္ေဂ်ာင္ကုစိုးရိမ္သြားသည္။
"ဘယ္နားကနာရမွာလဲ..ေပါင္ေၾကာေတြနာလိုက္တာ..ထိုင္လည္းနာတယ္"
"အရမ္းနာေနလား..ျပၾကည့္စမ္း"
"ဘာေတြလာျပခိုင္းေနတာလဲ"
ေပါင္ကိုလာကိုင္သည့္..ေဂ်ာင္ကုလက္ကို႐ိုက္လိုက္ကာဂ်ီမင္ျပန္ေျပာသည္။နားရြက္ထိပ္ေလးေတြရဲေနသည့္..ဂ်ီမင္က႐ွက္ေနမွန္းသိသာလြန္းသည္။ေဂ်ာင္ကုသည္ ဂ်ီမင္အားခ်စ္စႏိုးျဖင့္ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးထပ္မံဆြဲလိုက္ျပန္သည္။
"ေပါင္ေၾကာေတြတင္းေနလို႔ျဖစ္မယ္..အတူမေနတာၾကာေတာ့..အဲ့လိုျဖစ္တတ္တယ္အရမ္းနာေနလား"
"အင္း..."
"လာ..ကိုယ္ေဆးလိမ္းေပးမယ္"
ေျခက်င္းဝတ္ကိုကိုင္လာသည့္လက္ကိုဂ်ီမင္အ႐ွက္သည္းစြာ..႐ုန္းလိုက္သည္။
"ဟင့္အင္း...ရတယ္.."
"ဘာလို႔႐ွက္ေနတာလဲ..ကိုယ့္ေယာက်ာ္းပဲကို..''
Jungkook ကရယ္သြမ္းေသြးကာေျပာေတာ့ဂ်ီမင္ကပါးေလးေတြနီတက္လာကာ..႐ွက္ရမ္းရမ္းၿပီး..ေဂ်ာင္ကုလက္ကိုဆြဲယူကာကိုက္သည္။
"အား..ၾကက္ေပါက္ေလးကကိုက္တတ္သားပဲလာ..ကိုယ္ခ်ီမယ္"
"ေနဦး..ေရခ်ိဳးဦးမယ္"
"ကိုယ္ေရခ်ိဳးေပးၿပီးသြားၿပီ..အိပ္ေနတာမ်ားေရခ်ိဳးေပးတာေတာင္မသိဘူးဆိုေတာ့..ဘယ္ေလာက္ေတာင္ပင္ပန္းသြားလိုက္လဲ"
"ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကု"
စၿပီးရင္းစေနသည့္ ေဂ်ာင္ကုသည္ဂ်ီမင္ရဲ႕မ်က္ေစာင္း ေသးေသးေလးကိုရလိုက္သည္။
"အဲး...အင့္...ဟင့္"
ဂ်ီမင္ကို..ခံုေပၚခ်ေပးၿပီးၿပီးခ်င္း..ကေလးငိုသံၾကားလို႔..ကေလးဆီေျပးရေသးသည္။
"ကို..ကြၽန္ေတာ့္ကိုေပး..ကြၽန္ေတာ္ခ်ီထားမယ္"
"အင္း..ႏို႔တိုက္လိုက္ဦး..''
"ဟမ္"
"ႏို႔ဘူး႐ွိတယ္ေလ..စားပြဲေပၚမွာ"
"ေအာ္..အင္းပါ "
_______________________
"ကဲ..ေျပာၾကပါဦး..ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာလဲ "
ထယ္ေယာင္းအေဖသည္သူတို႔အလယ္ခံုတြင္ဝင္ထိုင္ကာ..တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆီမွာ ထိုင္ေနသည့္သူ၏သားႏွင့္ဟိုေဆာ့အားၾကည့္ကာထပ္ေျပာသည္။
"မင္းတို႔ခိုးေျပးလာၾကတာလား"
"မဟုတ္ပါဘူး.." "ဟုတ္ပါတယ္ "
Hoseok မွ'မဟုတ္ဘူး'ဟုေျပာျပီးTaehyungမွ'ဟုတ္တယ္' ဟု တၿပိဳင္နက္ ထဲေျပာလိုက္ေသာေၾကာင့္..ထယ္ေယာင္းအေဖ၏မ်က္ခံုးတို႔..တြန္႔ခ်ိဳးသြားသည္။
"ဟုတ္ပါတယ္" "မဟုတ္ပါဘူး "
အခုတဖန္ထပ္ၿပီး..ဟိုေဆာ့က'ဟုတ္ပါတယ္'ဟုေျပာၿပီးထယ္ေယာင္းက'မဟုတ္ပါဘူး'ဟုတၿပိဳင္နက္ထဲေျပာမိျပန္သည္။
ဟိုေဆာ့ကမသိမသာထယ္ေယာင္းကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့..ထယ္ေယာင္းကလည္းမသိမသာျပန္ၾကည့္သည္။ထယ္ေယာင္းသည္..ဟိုေဆာ့အဆင္ေျပေစရန္လိမ္ေျပာေပးေပမယ့္....ဟိုေဆာ့ကအမွန္တိုင္းေျပာလိုက္သည္ျဖစ္တာေၾကာင့္အမွန္အတိုင္းျပန္ေျပာသည္။သို႔ေပမယ့္ သူအမွန္အတိုင္းေျပာသည့္အခါမွဟိုေဆာ့ကဒုတိယတစ္ခါတြင္လိမ္ေျပာလိုက္သည္မို႔ထယ္ေယာင္းအခက္ေတြ႔ျပန္သည္။
"ကဲ..သားတို႔အေဖ့ကို႐ွင္း႐ွင္းေျပာၾကစမ္း...အေဖကသားတို႔ဘက္မွာပါ..အေဖကိုယ္တိုင္ဟိုေဆာ့တို႔မိဘေတြဆလိုက္ေတာင္းေပးရမလား"
"အာ..အဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူးဦးေလး..ကြၽန္ေတာ္နဲ႔စီနီယာထယ္ေယာင္း နဲ႔ကဘာမွမပက္သက္ပါဘူး..ကြၽန္ေတာ္ကလက္မထပ္ခ်င္ေသးလို႔..မိဘေတြကိုလိမ္ၿပီးထြက္ေျပးလာတာပါ..အဲ့တာစီနီယာထယ္ေယာင္းကိုအကူညီေတာင္းလို႔စီနီယာကကူညီေပးတာပါ"
"ေအာ္..ဒီလိုလား..ဟုတ္ပါၿပီအန္ကယ္နားလည္ပါတယ္..လူငယ္ေတြဆိုတာလက္မထပ္ခ်င္ၾကဘူးေလ..ထယ္ေယာင္းနဲ႔အတူေနရင္ေနေပါ့..ဦးမကန္႔ကြက္ပါဘူး..ဦးကိုမလိမ္ပါနဲ႔ လူငယ္ေတြရဲ႕သဘာဝကိုဦးကနားလည္ပါတယ္..ကဲ..ဦးသြားလိုက္ဦးမယ္..လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနၾက"
"မဟုတ္ဘူးေလ..ဦးေလး..ကြၽန္ေတာ္ကအမွန္အတိုင္းေျပာတာပါ".
သူေျပာသည္နားမေထာင္ဘဲ..ရယ္ကာထထြက္သြားသည့္ ထယ္ေယာင္းအေဖေၾကာင့္ဟိုေဆာ့မွာဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ေပ။ေသခ်ာေပါက္..ဦးေလးက..သူတို႔ကိုတစ္မ်ိဳးထင္သြားတာျဖစ္လိမ့္မယ္။
"ထားလိုက္ပါ.. အေဖကအဲ့ဒီတိုင္းပဲသူလည္းစီးပြားေရးလုပ္ေနတဲ့သူမို႔လို႔..ဟိုေဆာ့ရဲ႕အခက္အခဲကို နားလည္မွာပါ "
ထယ္ေယာင္းကစိတ္ေျပေအာင္ေျပာေပမယ့္လည္း..ဟိုေဆာ့စိတ္ထဲေတာ့မတင္မက်ျဖစ္ေနသည္။
"အခုအလုပ္ကိစၥကလည္း..မ႐ွိေတာ့ဘူးဟိုေဆာ့သြားခ်င္တဲ့ေနရာ႐ွိရင္ေျပာေလ..ကိုယ္လိုက္ပို႔ေပးမယ္ "
"ဟို..ကြၽန္ေတာ္ကဘယ္သြားရမွန္းမသိဘူး..အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ငယ္ငယ္ကတည္းကအေဖနဲ႔အေမ ပို႔မွသြားဖူးလာဖူးတာ..ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ဖူးတာဆိုလို႔..ဆိုးလ္ နဲ႔Americaပဲ႐ွိတာ..America ကိုေတာင္အေဖကအလုပ္ကိစၥနဲ႔ေခၚလို႔ေရာက္ဖူးတာ..ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတာမ႐ွိသေလာက္..သူတို႔သြင္းတဲ့ပံုစံခြက္ထဲမွာေနခဲ့ရတာ..အဲ့တာေၾကာင့္မသြားတတ္ မလာတတ္ျဖစ္ေနတာ..''
Hobiဆံုးၿပီးေနာက္..သူ႔ဘဝကစိတ္က်ဥ္းက်ပ္ေနခဲ့ၿပီး..ေပ်ာ္ရႊင္မႈေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တာ။တကၠသိုလ္ စတက္တဲ့အခ်ိန္..သူကအေပါင္းအသင္းမ႐ွိသည့္သူျဖစ္ၿပီးဆက္ဆံေရးၾကဲ တတ္တဲ့သူ႔လိုလူမ်ိဳးကိုမိတ္ဖြဲ႔လာသည့္ ဂ်ီမင္ေၾကာင့္တဖန္ထပ္ၿပီးေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသည္။သူ႔ဘဝကိုေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ဂ်ီမင္ကပဲ..လုပ္ေပးခဲ့သည္။
"ေနာက္ဘာအကူအညီလိုလို..ကိုယ့္ကိုအကူညီေတာင္းေလ..အားမနာပါနဲ႔..ေနာက္လည္းရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနပါ..အဲ့လိုႀကီးစိမ္းမေနနဲ႔..ဘာလဲရင္းရင္းႏွီးႏွီးမေနခ်င္လို႔လား"
ထယ္ေယာင္းကမ်က္ေမွာင္က်ံဳကာအလိုမက်ဟန္ျဖင့္ေျပာေတာ့..ဟိုေဆာ့ကအသည္းအသန္ျငင္းသည္။
"မဟုတ္ပါဘူး မဟုတ္ပါဘူး.."
"ကိုယ္ကစတာပါ...ေဟ်ာင္းလို႔ေခၚ ရင္းႏွီးသြားေအာင္..ကိုယ္လည္းအသဲကြဲေနလို႔တစ္ေနရာရာကိုသြားစရာ႐ွိတယ္"
"လိုက္မလား.."
"အင္း..လိုက္မယ္"
"အဲ့လိုမွေပါ့ ထ..သြားမယ္... ငါကမင္းအကိုမင္းကငါ့ညီပဲ..အဲ့ေတာ့ငါ့ကိုအကိုတစ္ေယာက္လိုခင္လို႔ရတယ္"
ထယ္ေယာင္းက..ဟိုေဆာ့ပုခံုးကိုဖက္ကာေျပာလိုက္တာေၾကာင့္..တစ္ကိုယ္လုံး ေတာင့္ခဲသြားသည္။အမွန္တိုင္းေျပာရင္ ဒီလိုအထိအေတြ႔ကိုသူမရင္းႏွီးေသးေပ။ဂ်ီမင္နဲ႔ၾကေတာ့..အသားက်သြားေပမယ့္..စီနီယာ နဲ႔ၾကေတာ့တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ ။
_______________________
"Jimin ဒီဘက္တိုးေလ..ကိုယ္ကကိုက္စားမွာျပလို႔..''
ကုတင္ကအက်ယ္ႀကီးျဖစ္ေပမယ့္..ဟိုဘက္အစြန္းထိတိုးအိပ္ေနေသာဂ်ီမင္ေၾကာင့္ေဂ်ာင္ကုေျပာသည္။ဂ်ီမင္႐ုတ္တရက္ထထိုင္ကာ..ေဂ်ာင္ကုအားေခါင္းအံုးျဖင့္..ပစ္ေပါက္လိုက္သည္။
"ကြၽန္ေတာ့္ကိုမခ်စ္ေတာ့ဘူးမလား"
"ဟင္..မဟုတ္ရပါဘူး..ခ်စ္ပါတယ္ ကိုယ္ဘာလုပ္မိလို႔လဲ"
"ခ်စ္ရင္အလိုလိုက္ရမယ္ေလ..ဟုတ္တယ္မလား"
မ်က္ေစာင္းထိုးကာ..ေျပာေနသည့္ဂ်ီမင္ကသိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္းသည္။
"အင္း..ကိုယ္ဘာကိုအလိုမလိုက္လို႔လဲ..ဘာလိုခ်င္တာ႐ွိလို႔လဲေျပာေလ"
လက္ႏုႏုေလးကိုလွမ္းကိုင္ကာေျပာေတာ့ဂ်ီမင္သည္လက္ကိုခ်က္ခ်င္းျပန္႐ုန္းကာဆိုသည္။
"အဲ့ဆိုဘာလို႔အနားကိုလာအိပ္ခိုင္းလဲ..အလိုလိုက္ရမယ္မဟုတ္ဘူးလား.."
"အင္း..အင္းပါ..အဲ့ဆိုလည္းအဲ့နားမွာအိပ္"
"ေတြ႔လား..အီး..ဟီး..ကြၽန္ေတာ့္ကိုမခ်စ္ေတာ့ပါဘူးဆိုတာကို.."
"ဟမ္..ကိုယ္ဘာလုပ္လို႔လဲ..''
"ဘာလို႔ဘာမွမလုပ္ရမွာလဲ..ဘာလို႔ကြၽန္ေတာ့္ကိုဒီနားအိပ္ခိုင္းလဲ"
"မင္ေလး..ပဲအဲ့မွာအိပ္မယ္ဆို"
"အဲ့ဒါခင္ဗ်ားမခ်စ္ေတာ့လို႔ေပါ့..ခင္ဗ်ား မခ်စ္ေတာ့လို႔အေဝးမွာအိပ္ခိုင္းတာေပါ့..အဟင့္"
ငိုမဲ့မဲ့ျဖင့္ေျပာေနရင္း႐ိႈက္သံတစ္ခ်ိဳ႕ထြက္လာၿပီးငိုေတာ့မလိုျဖစ္ေနသည့္ဂ်ီမင္ေၾကာင့္ေဂ်ာင္ကုလည္းေျခမကိုင္မီွလက္မကိုင္မီွျဖစ္ေနသည္။
"မဟုတ္ပါဘူး..မင္ရယ္..လာလာကို္ယ့္နားလာ အိပ္"
"အိပ္ဘူး..မုန္းတယ္..ဟင့္.."
ေက်ာေပးကာ..အိပ္ေနသည့္ဂ်ီမင္ကိုၾကည့္ၿပီးေဂ်ာင္ကုသက္ျပင္းခက္ေငြ႔ေငြ႔ခ်မိသည္။သူဂ်ီမင္ကိုနားမလည္မိတဲ့အခ်ိန္ေတြလည္း႐ွိေနေသးတာပဲ.. ။တကယ့္ကေလးဆိုးေလး..ရစ္လိုက္တာလည္းမေျပာနဲ႔..။
"အိုး...ကိုယ့္ရဲ႕ဂ်ီမင္ေလးစိတ္မဆိုးပါနဲ႔..ကိုယ္မွားပါတယ္.. မင္ေလးစိတ္ႀကိဳက္ကိုကိုယ္လိုက္ေရာပါ့မယ္"
ေဂ်ာင္ကုသည္ေက်ာေပးအိပ္ေနသည့္ဂ်ီမင္ကိုအေနာက္ကေနဖက္ကာ..ေခ်ာ့ေနသည္။
"ဒီဘက္လွည့္ပါဦး..အခ်စ္..မင္ေလးစိတ္မဆိုးပါနဲ႔.. အခုတေလာဘာျဖစ္လို႔အဲ့ေလာက္ရစ္ေနရတာလဲ..ဘာလဲ..ေနာက္ကိုယ္ဝန္႐ွိေနတာလား"
ဂ်ီမင္သည္..ခ်က္ခ်င္း ေဂ်ာင္ကုဘက္သို႔မ်က္ႏွာလွည့္လာကာ..ရင္ဘတ္အားလက္သီးေသးေသးေလး၏ထိုးလိုက္သည္။ေဂ်ာင္ကုသည္လည္းဟန္မူပိုကာအလြန္နာက်င္သြားသည့္ပံုစံလုပ္ျပေနသည္။
"ဘာ..ကိုယ္ဝန္ရမွာလဲ ေပါက္ကရေတြ "
"ဟမ္မဟုတ္ဘူးလား..အဲ့ဒါဆိုဓမၼတာလာေနတာမ်ားလား"
ေဂ်ာင္ကုျပံဳးစစျဖင့္ေျပာသည္။ဂ်ီမင္သည္မခံႏိုင္သည့္အဆံုး..ေဂ်ာင္ကုအားထ႐ိုက္ေတာ့သည္။
"ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကု"
"အား..မ႐ိုက္ပါနဲ႔..နာတယ္အသဲေလးကလည္း"
"ဘာအသဲေလးလည္း..ဘာအသဲေလးလည္း"
မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး နီျမန္းေနၿပီး..ျပံဳးစစျဖင့္ေဂ်ာင္ကုအား႐ိုက္ေနသည့္ဂ်ီမင္အလြန္႐ွက္ေနပံုရသည္။ေဂ်ာင္ကုသည္ဂ်ီမင္လက္ႏွစ္ဖက္လံုးကိုဖမ္းခ်ဳပ္ကာအေပၚကအုပ္မိုးလိုက္ၿပီး..
"မင္းေလးက႐ွက္ေနတာလား..အသဲယားဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ.."
"ခင္ဗ်ား ေနာ္ဖယ္ေနာ္..အခြင့္ေကာင္းလာမယူနဲ႔"
"မယူပါဘူး..ဒါေပမယ့္ အသည္းေလးကသိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနေတာ့..အခြင့္ေကာင္းယူလိုက္ရင္ေကာင္းမလား"
"ခင္ဗ်ား ေနာ္..ခင္ဗ်ား လုပ္ပံုနဲ႔ဆိုကြၽန္ေတာ္ေနာက္ကိုယ္ဝန္ရသြားလိမ့္မယ္"
"ရလည္းရပါေစေပါ့..ကို္ယ္ရဲ႕ကိုယ္ပြားေလးေတြဘယ္ႏွေယာက္ရရ ႐ွာေကြၽးႏိုင္ပါတယ္"
"ခင္ဗ်ား ကိုယ္ခ်င္းမစာမနာမေျပာနဲ႔..ေမြးရတဲ့ကြၽန္ေတာ့္ကိုမသနားဘူး..ဖယ္.."
"မင္ကလည္း..တစ္ေခါက္တည္း..တစ္ေခါက္တည္း ေလေနာ္"
"မရဘူး..သြားအိပ္ေတာ့"
"ဟြန္႔..ရပါတယ္ဒီေန႔မရလဲ ေနာက္ေန႔ေပါ့"
ဂ်ီမင္သည္ ေဂ်ာင္ကု၏ခါးကိုတင္းၾကပ္စြာဖက္ကာရင္ဘတ္ကိုပါးျဖင့္အပ္ၿပီး..ေျပာသည္။
"ေဂ်ာင္ကု..ကြၽန္ေတာ္ဆိုးတယ္မလား..ဆိုးလည္းသည္းခံေပးေနာ္..အမ်ားႀကီးခ်စ္ေပးရမယ္ေနာ္..ပစ္မသြားရဘူး ေနာ္..ၾကားလား"
ေဂ်ာင္ကုကိုဘယ္အခ်ိန္ကခ်စ္မိသြားမွန္းကြၽန္ေတာ္မသိေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ဆီကထြက္သြားမွာေၾကာက္ေနခဲ့တာ။ထားသြားမွာေၾကာက္သလို ၊လက္မလႊတ္ေပးခ်င္ခဲ့ဘူး..သူ႔ကိုေတြ႔ရင္ကေလးတစ္ေယာက္ လိုဆိုးႏြဲ႔ခ်င္ေနခဲ့တယ္။အနစ္နာခံၿပီး ဆိုးသမ်ွသည္းခံေပးတာေၾကာင့္ပိုၿပီးသံေယာဇဥ္တြယ္ခဲ့တာ ။
"ဟုတ္ပါၿပီ အဆိုးေလးရယ္ မင္းဟာေလဆိုးလည္းဆိုးခ်င္တယ္ထားသြားမွာ လည္းေၾကာက္ေနပါ့လား"
"ကိုေနာ္.. "
"ဟားဟား ကဲပါ အိပ္ေတာ့ေနာ္လိမၼာတယ္"
ရင္ဘတ္ထဲသို႔ဝင္တိုးေနသည့္ေခါင္းေသးေသးေသးေလးကိုငံု႔နမ္းၿပီး ဂ်ီမင္၏ခါးေသးေသးေလးအားတင္းၾကပ္စြာဖက္လိုက္ၿပီးအိပ္ယာဝင္ခဲ့သည္။
လြန္ခဲ့ေသာ ၆လခန႔္ေလာက္ကAmerica တြင္ညအခ်ိန္ ၇နာရီ..
ေဂ်ာင္ကုသည္ ကုမၼဏီ တြင္႐ွိေနခဲ့ၿပီးဂ်ီမင္သည္ အိမ္၌တစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့သည္။
ဂကိုယ္ဝန္က၅လ၊၆လ႐ွိေနၿပီမို႔ အနီးကပ္ေနခ်င္ေသာ္လည္း ကုမၼဏီက အေရးႀကီးကိစၥမွာျပႆနာတက္သည္ဟုေျပာတာေၾကာင့္
"Butterfly~~ I can Butterfly~~"
ဖုန္း ringtone သံျဖင့္အတူဂ်ီမင္ဆီမွဖုန္းဝင္လာသျဖင့္ ေဂ်ာင္ကုမ်က္နွာထက္အျပံဳးတို႔ပြင့္လန္းကာဖုန္းကိုင္လိုက္သည္။
"အင္းေျပာေလ မင္"
"ေဂ်ာင္..ေဂ်ာင္ကု..ကယ္..ကယ္..ပါ..ဦး"
ေဂ်ာင္ကုသည္ ဂ်ီမင္ေျပာလိုက္သည့္စကားေၾကာင့္စိုးရိမ္စိတ္တို႔ခ်က္ခ်င္းျမင့္တက္လာသည္။တစ္ဖက္ကဖုန္းေျပာေနသည့္ ဂ်ီမင္ရဲ႕အသံသည္သိသိသာတုန္ယင္ေနၿပီးအလြန္ထိတ္လန္႔ေနပံုရသည္။
"မင္..မင္ ဘာျဖစ္တာလဲ ကိုယ့္ကိုေျပာ"
ေဂ်ာင္ကုလည္းဖုန္းေျပာေနရင္းႏွင့္လက္ကအလိုလိုကားေသာ့ကိုကိုင္ကာကားပါကင္သို႔ေျပးေနသည္။တစ္ဖက္ကအသံက ႐ိႈက္သံအျပည့္ျဖင့္ထိတ္လန္႔ကာငိုေနသည့္ အသံတို႔ေၾကာင့္ကားကိုအ႐ွိန္ျမႇင့္လိုက္သည္။
"မင္ မင္..ဘာျဖစ္တာလဲ ကိုယ့္ကိုေျပာဂ်ီမင္"
"ေသြး...ေသြးေတြ...အဟင့္...ကို္ယ္..ကိုယ္ဝန္က..ေဂ်ာင္ကု ကယ္..ကယ္ပါဦး"
"ဂ်ီမင္..စိတ္ေအးေအးထား..လိမၼာတယ္ကို္အခုလာေနၿပီ ဖုန္းမခ်လိုက္နဲ႔ေနာ္"
ကိုယ္ဝန္ဆိုသည့္စကားေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကုလည္းအလြန္ထိတ္လန္႔သြားသည္။အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း..ဂ်ီမင္နာမည္အားေခၚကာ အေျပးလိုက္႐ွာရသည္။
"ေဂ်ာင္..ကု...ေရခ်ိဳးခန္း ထဲမွာ"
"မင္.."
ေသြးေတြကေရခ်ိဳးခန္းအျပည့္ျဖစ္ေနၿပီးဂ်ီမင္သည္ထိုင္လ်က္လဲက်ေနၿပီး ေဘာင္းဘီ ေတြကလည္းေသြးေတြျဖင့္ေပေနသည္။
"မင္..မင္..ေဆးရံုသြားၾကမယ္မငိုနဲ႔"
ေဂ်ာင္ကုသည္သူကိုယ္တိုင္ကကိုယ္ဝန္တစ္ခုခုျဖစ္သြားမွာေၾကာင့္ထိတ္လန္႔ကာစိုးရိမ္ေနေပမယ့္..ဂ်ီမင္ရဲ႕အလြန္ေၾကာက္ရြံ႕ကာတံုလႈပ္ေနပံုရေနသည္မို႔ ဂ်ီမင္ကိုသာအရင္မေၾကာက္ရြံ႕ေစရန္ေျပာရသည္။
"ေတာင္း..ေတာင္းပန္ပါတယ္ တမင္သက္သက္လုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး..."
ေဂ်ာင္ကု ကခ်က္ခ်င္းဂ်ီမင္အား ခ်ီကာ...
"အင္း...အင္း..ေဟ်ာင္းသိတယ္..မငိုနဲ႔"
ဂ်ီမင္ကိုအျမန္ေဆးရံုပို႔ေပးၿပီး...ခြဲစိတ္ခန္းထဲဝင္သြားသျဖင့္..အျပင္မွာထိုင္ေစာင့္ေနသည္။
ေဂ်ာင္ကုသည္ဂ်ီမင္အားစိုးရိမ္လြန္း၍လက္မ်ားပင္တံုယင္ေနၿပီး..မ်က္ရည္မ်ားပင္ဝဲေနသည္။ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္းအလြန္အျပစ္တင္ေနမိသည္။သူကခနေလးပဲဟုေတြးကာ..အျမန္အိမ္ျပန္မယ္ဟုစဥ္းစားၿပီးသြားလိုက္ေပမယ့္..သူမ႐ွိတဲ့အခ်ိန္မွာပဲဒီလိုျဖစ္သြသည္မို႔တာဝန္မေက်သလိုခံစားရၿပီး အျပစ္႐ွိေနသည္ဟုခံစားေနရသည္။
ေၾကာက္ေနမိတယ္ ဂ်ီမင္ကိုဆံုး႐ွံုးရမွာေၾကာက္တယ္ ။ဂ်ီမင္ဗိုက္ထဲကကေလးေလးကိုလည္းဆံုး႐ွံုးရမွာေၾကာက္တယ္။ကြၽန္ေတာ္ဂ်ီမင္နားမွာဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ခဲ့လို႔..ကြၽန္ေတာ္မေစာင့္ေ႐ွာက္ႏိုင္ခဲ့လို႔။
_________________
"ေတာ္ေသးတာေပါ့...ေသခ်ာဂ႐ုစိုက္မွေပါ့ကိုယ္ဝန္သည္ကိုတစ္ေယာက္တည္းပစ္မထားသင့္ဘူး..အခုလူနာကေသြးထြက္လြန္ေနလို႔ေသြးသြင္းေပးထားတယ္ကေလးကျမဲလို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့..ေသခ်ာဂ႐ုစိုက္ပါ "
"ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဂ်ီမင္ရယ္..အခုဘယ္နားနာေနလဲဟင္..အဆင္ေျပရဲ့လား"
"အင္း..ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြၽန္ေတာ္နေမာ္နမဲ့ႏိုင္လို႔ပါ..သြားတိုက္ဖို႔သြားရင္း..ေခ်ာ္လဲသြားတာ"
"အင္းပါ..ကိုယ္သိတယ္..အခုနားလိုက္ေနာ္စိတ္မေကာင္းမျဖစ္နဲ႔ ကေလးကလည္းအခုဘာမွမျဖစ္ဘူးတဲ့အိပ္ေတာ့ေနာ္"
ဂ်ီမင္ကို ေစာင္ျခံဳေပးကာ..ေဂ်ာင္ကုလည္းအခုမွစိန္ခ်လက္ခ်ေနႏိုင္ေတာ့သည္။
""""
Unicode
ညစာပြင်ပြီးသည့်အချိန်ထိ..အိမ်အပေါ်ထပ်ကမဆင်းလာသေးသည့်ဂျီမင်က..အခုထက်ထိမနိုးသေးတာဖြစ်လိမ့်မယ်။ညကြရင်မျက်စိတွေကြောင်နေတော့မှာပဲ..ဟုဂျောင်ကုတွေးပူကာ..ဂျီမင်ကိုနှိုးရန် အိမ်ပေါ်သို့တက်လာခဲ့သည်။
အိပ်ယာပေါ်တွင်..အိပ်နေသည့်ဂျီမင်ရဲ့ပုံစံကြောင့်ဂျောင်ကုတစ်ယောက်မရယ်ဘဲမနေနိုင်ဖြစ်တော့သည်။ခေါင်းရင်းတွင်ခြေထောက်ရောက်နေပြီး..ခြေရင်းသို့ခေါင်းထားပြီး..ခြေးကားယား..လက်ကားယားဖြင့်မှောက်ခုံအိပ်ပျော်နေသည်။ပါးတစ်ဖက်ကအိပ်ယာကိုဖိထားသည့်မို့..နှုတ်ခမ်းနီနီတို့က..ဆူကာထွက်နေပြီးကျန်သည့်ပါးတစ်ဖက်ကလည်း..ဖြူနုကာဖောင်းဖောင်းလေးဖြစ်နေသည်။
မှောက်ခုံအိပ်ပျော်နေသည့်ဂျီမင်းအား..ချိုင်းကနေမကာ..ပက်လက်လှန်ပေးလိုက်တော့အင်း..အဲဖြင့်ညည်းညူကာ..ဂျောင်ကုလက်ဖဝါးအား ပါးအပ်ကာဖိအိပ်ပြန်သည်။
"ဂျီမင်..ထတော့..မိုးချုပ် တော့မယ်.."
"အင်း.."
အခုထက်ထိမနိုးတနိုးဖြစ်နေသေးသည့်..ဂျီမင်အား..ဂျောင်ကုအသဲယားကာ..ပါးဖောင်းဖောင်းလေး အားခပ်ဖွဖွဆွဲပြီးပြောသည်။
"မင်...မင်လေး..ထတော့..ကိုယ့်ကလေးလေးထတော့"
"အင်း..ထချင်သေးဘူး"
မျက်မှောင်ကျုံကာ.. အကြောဆန့်ပြီးဂျောင်ကုပေါင်ပေါ်ခန္ဓာကိုယ်လှိမ့်ကာတက်ပြီး..ခါးကိုဖက်ကာပြန်အိပ်နေသည်။
"လိမ္မာတယ် ထတော့..ညစာစားမယ်..ကဲ..ထပါမင်ရယ်"
ထိုသို့ပြောမှ..ဂျီမင်ထထိုင်လိုက်သည် ။ပေါင်ကအတော်နာနေပြီး..ထိုင်ရတာမသက်မသာ..ဖြစ်သွားတာကြောင့်မျက်နှာကြီးရှုံ့တွကာ..အသံထွက်အော်မိသည်။
"အား..နာလိုက်တာ "
"ဘယ်နားကနာတာလဲ"
ပေါင်ထိပ်အား..ကိုင်ကာထအော်သည့်.ဂျီမင်ကြောင့်ဂျောင်ကုစိုးရိမ်သွားသည်။
"ဘယ်နားကနာရမှာလဲ..ပေါင်ကြောတွေနာလိုက်တာ..ထိုင်လည်းနာတယ်"
"အရမ်းနာနေလား..ပြကြည့်စမ်း"
"ဘာတွေလာပြခိုင်းနေတာလဲ"
ပေါင်ကိုလာကိုင်သည့်..ဂျောင်ကုလက်ကိုရိုက်လိုက်ကာဂျီမင်ပြန်ပြောသည်။နားရွက်ထိပ်လေးတွေရဲနေသည့်..ဂျီမင်ကရှက်နေမှန်းသိသာလွန်းသည်။ဂျောင်ကုသည် ဂျီမင်အားချစ်စနိုးဖြင့်ပါးဖောင်းဖောင်းလေးထပ်မံဆွဲလိုက်ပြန်သည်။
"ပေါင်ကြောတွေတင်းနေလို့ဖြစ်မယ်..အတူမနေတာကြာတော့..အဲ့လိုဖြစ်တတ်တယ်အရမ်းနာနေလား"
"အင်း..."
"လာ..ကိုယ်ဆေးလိမ်းပေးမယ်"
ခြေကျင်းဝတ်ကိုကိုင်လာသည့်လက်ကိုဂျီမင်အရှက်သည်းစွာ..ရုန်းလိုက်သည်။
"ဟင့်အင်း...ရတယ်.."
"ဘာလို့ရှက်နေတာလဲ..ကိုယ့်ယောကျာ်းပဲကို..''
Jungkook ကရယ်သွမ်းသွေးကာပြောတော့ဂျီမင်ကပါးလေးတွေနီတက်လာကာ..ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး..ဂျောင်ကုလက်ကိုဆွဲယူကာကိုက်သည်။
"အား..ကြက်ပေါက်လေးကကိုက်တတ်သားပဲလာ..ကိုယ်ချီမယ်"
"နေဦး..ရေချိုးဦးမယ်"
"ကိုယ်ရေချိုးပေးပြီးသွားပြီ..အိပ်နေတာများရေချိုးပေးတာတောင်မသိဘူးဆိုတော့..ဘယ်လောက်တောင်ပင်ပန်းသွားလိုက်လဲ"
"ဂျွန်ဂျောင်ကု"
စပြီးရင်းစနေသည့် ဂျောင်ကုသည်ဂျီမင်ရဲ့မျက်စောင်း သေးသေးလေးကိုရလိုက်သည်။
"အဲး...အင့်...ဟင့်"
ဂျီမင်ကို..ခုံပေါ်ချပေးပြီးပြီးချင်း..ကလေးငိုသံကြားလို့..ကလေးဆီပြေးရသေးသည်။
"ကို..ကျွန်တော့်ကိုပေး..ကျွန်တော်ချီထားမယ်"
"အင်း..နို့တိုက်လိုက်ဦး..''
"ဟမ်"
"နို့ဘူးရှိတယ်လေ..စားပွဲပေါ်မှာ"
"အော်..အင်းပါ "
_______________________
"ကဲ..ပြောကြပါဦး..ဘယ်လိုဖြစ်ကြတာလဲ "
ထယ်ယောင်းအဖေသည်သူတို့အလယ်ခုံတွင်ဝင်ထိုင်ကာ..တစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီမှာ ထိုင်နေသည့်သူ၏သားနှင့်ဟိုဆော့အားကြည့်ကာထပ်ပြောသည်။
"မင်းတို့ခိုးပြေးလာကြတာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး.." "ဟုတ်ပါတယ် "
Hoseok မှ'မဟုတ်ဘူး'ဟုပြောပြီးTaehyungမှ'ဟုတ်တယ်' ဟု တပြိုင်နက် ထဲပြောလိုက်သောကြောင့်..ထယ်ယောင်းအဖေ၏မျက်ခုံးတို့..တွန့်ချိုးသွားသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" "မဟုတ်ပါဘူး "
အခုတဖန်ထပ်ပြီး..ဟိုဆော့က'ဟုတ်ပါတယ်'ဟုပြောပြီးထယ်ယောင်းက'မဟုတ်ပါဘူး'ဟုတပြိုင်နက်ထဲပြောမိပြန်သည်။
ဟိုဆော့ကမသိမသာထယ်ယောင်းကိုကြည့်လိုက်တော့..ထယ်ယောင်းကလည်းမသိမသာပြန်ကြည့်သည်။ထယ်ယောင်းသည်..ဟိုဆော့အဆင်ပြေစေရန်လိမ်ပြောပေးပေမယ့်....ဟိုဆော့ကအမှန်တိုင်းပြောလိုက်သည်ဖြစ်တာကြောင့်အမှန်အတိုင်းပြန်ပြောသည်။သို့ပေမယ့် သူအမှန်အတိုင်းပြောသည့်အခါမှဟိုဆော့ကဒုတိယတစ်ခါတွင်လိမ်ပြောလိုက်သည်မို့ထယ်ယောင်းအခက်တွေ့ပြန်သည်။
"ကဲ..သားတို့အဖေ့ကိုရှင်းရှင်းပြောကြစမ်း...အဖေကသားတို့ဘက်မှာပါ..အဖေကိုယ်တိုင်ဟိုဆော့တို့မိဘတွေဆလိုက်တောင်းပေးရမလား"
"အာ..အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူးဦးလေး..ကျွန်တော်နဲ့စီနီယာထယ်ယောင်း နဲ့ကဘာမှမပက်သက်ပါဘူး..ကျွန်တော်ကလက်မထပ်ချင်သေးလို့..မိဘတွေကိုလိမ်ပြီးထွက်ပြေးလာတာပါ..အဲ့တာစီနီယာထယ်ယောင်းကိုအကူညီတောင်းလို့စီနီယာကကူညီပေးတာပါ"
"အော်..ဒီလိုလား..ဟုတ်ပါပြီအန်ကယ်နားလည်ပါတယ်..လူငယ်တွေဆိုတာလက်မထပ်ချင်ကြဘူးလေ..ထယ်ယောင်းနဲ့အတူနေရင်နေပေါ့..ဦးမကန့်ကွက်ပါဘူး..ဦးကိုမလိမ်ပါနဲ့ လူငယ်တွေရဲ့သဘာဝကိုဦးကနားလည်ပါတယ်..ကဲ..ဦးသွားလိုက်ဦးမယ်..လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေကြ"
"မဟုတ်ဘူးလေ..ဦးလေး..ကျွန်တော်ကအမှန်အတိုင်းပြောတာပါ".
သူပြောသည်နားမထောင်ဘဲ..ရယ်ကာထထွက်သွားသည့် ထယ်ယောင်းအဖေကြောင့်ဟိုဆော့မှာဘာမှပြန်မပြောနိုင်ပေ။သေချာပေါက်..ဦးလေးက..သူတို့ကိုတစ်မျိုးထင်သွားတာဖြစ်လိမ့်မယ်။
"ထားလိုက်ပါ.. အဖေကအဲ့ဒီတိုင်းပဲသူလည်းစီးပွားရေးလုပ်နေတဲ့သူမို့လို့..ဟိုဆော့ရဲ့အခက်အခဲကို နားလည်မှာပါ "
ထယ်ယောင်းကစိတ်ပြေအောင်ပြောပေမယ့်လည်း..ဟိုဆော့စိတ်ထဲတော့မတင်မကျဖြစ်နေသည်။
"အခုအလုပ်ကိစ္စကလည်း..မရှိတော့ဘူးဟိုဆော့သွားချင်တဲ့နေရာရှိရင်ပြောလေ..ကိုယ်လိုက်ပို့ပေးမယ် "
"ဟို..ကျွန်တော်ကဘယ်သွားရမှန်းမသိဘူး..အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်ငယ်ငယ်ကတည်းကအဖေနဲ့အမေ ပို့မှသွားဖူးလာဖူးတာ..ကျွန်တော်ရောက်ဖူးတာဆိုလို့..ဆိုးလ် နဲ့Americaပဲရှိတာ..America ကိုတောင်အဖေကအလုပ်ကိစ္စနဲ့ခေါ်လို့ရောက်ဖူးတာ..ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ဆိုတာမရှိသလောက်..သူတို့သွင်းတဲ့ပုံစံခွက်ထဲမှာနေခဲ့ရတာ..အဲ့တာကြောင့်မသွားတတ် မလာတတ်ဖြစ်နေတာ..''
Hobiဆုံးပြီးနောက်..သူ့ဘဝကစိတ်ကျဉ်းကျပ်နေခဲ့ပြီး..ပျော်ရွှင်မှုပျောက်ဆုံးခဲ့တာ။တက္ကသိုလ် စတက်တဲ့အချိန်..သူကအပေါင်းအသင်းမရှိသည့်သူဖြစ်ပြီးဆက်ဆံရေးကြဲ တတ်တဲ့သူ့လိုလူမျိုးကိုမိတ်ဖွဲ့လာသည့် ဂျီမင်ကြောင့်တဖန်ထပ်ပြီးပျော်ရွှင်ခဲ့ရသည်။သူ့ဘဝကိုပျော်ရွှင်အောင်ဂျီမင်ကပဲ..လုပ်ပေးခဲ့သည်။
"နောက်ဘာအကူအညီလိုလို..ကိုယ့်ကိုအကူညီတောင်းလေ..အားမနာပါနဲ့..နောက်လည်းရင်းရင်းနှီးနှီးနေပါ..အဲ့လိုကြီးစိမ်းမနေနဲ့..ဘာလဲရင်းရင်းနှီးနှီးမနေချင်လို့လား"
ထယ်ယောင်းကမျက်မှောင်ကျုံကာအလိုမကျဟန်ဖြင့်ပြောတော့..ဟိုဆော့ကအသည်းအသန်ငြင်းသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး.."
"ကိုယ်ကစတာပါ...ဟျောင်းလို့ခေါ် ရင်းနှီးသွားအောင်..ကိုယ်လည်းအသဲကွဲနေလို့တစ်နေရာရာကိုသွားစရာရှိတယ်"
"လိုက်မလား.."
"အင်း..လိုက်မယ်"
"အဲ့လိုမှပေါ့ ထ..သွားမယ်... ငါကမင်းအကိုမင်းကငါ့ညီပဲ..အဲ့တော့ငါ့ကိုအကိုတစ်ယောက်လိုခင်လို့ရတယ်"
ထယ်ယောင်းက..ဟိုဆော့ပုခုံးကိုဖက်ကာပြောလိုက်တာကြောင့်..တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲသွားသည်။အမှန်တိုင်းပြောရင် ဒီလိုအထိအတွေ့ကိုသူမရင်းနှီးသေးပေ။ဂျီမင်နဲ့ကြတော့..အသားကျသွားပေမယ့်..စီနီယာ နဲ့ကြတော့တစ်မျိုးကြီးပဲ ။
_______________________
"Jimin ဒီဘက်တိုးလေ..ကိုယ်ကကိုက်စားမှာပြလို့..''
ကုတင်ကအကျယ်ကြီးဖြစ်ပေမယ့်..ဟိုဘက်အစွန်းထိတိုးအိပ်နေသောဂျီမင်ကြောင့်ဂျောင်ကုပြောသည်။ဂျီမင်ရုတ်တရက်ထထိုင်ကာ..ဂျောင်ကုအားခေါင်းအုံးဖြင့်..ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ကိုမချစ်တော့ဘူးမလား"
"ဟင်..မဟုတ်ရပါဘူး..ချစ်ပါတယ် ကိုယ်ဘာလုပ်မိလို့လဲ"
"ချစ်ရင်အလိုလိုက်ရမယ်လေ..ဟုတ်တယ်မလား"
မျက်စောင်းထိုးကာ..ပြောနေသည့်ဂျီမင်ကသိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းသည်။
"အင်း..ကိုယ်ဘာကိုအလိုမလိုက်လို့လဲ..ဘာလိုချင်တာရှိလို့လဲပြောလေ"
လက်နုနုလေးကိုလှမ်းကိုင်ကာပြောတော့ဂျီမင်သည်လက်ကိုချက်ချင်းပြန်ရုန်းကာဆိုသည်။
"အဲ့ဆိုဘာလို့အနားကိုလာအိပ်ခိုင်းလဲ..အလိုလိုက်ရမယ်မဟုတ်ဘူးလား.."
"အင်း..အင်းပါ..အဲ့ဆိုလည်းအဲ့နားမှာအိပ်"
"တွေ့လား..အီး..ဟီး..ကျွန်တော့်ကိုမချစ်တော့ပါဘူးဆိုတာကို.."
"ဟမ်..ကိုယ်ဘာလုပ်လို့လဲ..''
"ဘာလို့ဘာမှမလုပ်ရမှာလဲ..ဘာလို့ကျွန်တော့်ကိုဒီနားအိပ်ခိုင်းလဲ"
"မင်လေး..ပဲအဲ့မှာအိပ်မယ်ဆို"
"အဲ့ဒါခင်ဗျားမချစ်တော့လို့ပေါ့..ခင်ဗျား မချစ်တော့လို့အဝေးမှာအိပ်ခိုင်းတာပေါ့..အဟင့်"
ငိုမဲ့မဲ့ဖြင့်ပြောနေရင်းရှိုက်သံတစ်ချို့ထွက်လာပြီးငိုတော့မလိုဖြစ်နေသည့်ဂျီမင်ကြောင့်ဂျောင်ကုလည်းခြေမကိုင်မှီလက်မကိုင်မှီဖြစ်နေသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး..မင်ရယ်..လာလာကို်ယ့်နားလာ အိပ်"
"အိပ်ဘူး..မုန်းတယ်..ဟင့်.."
ကျောပေးကာ..အိပ်နေသည့်ဂျီမင်ကိုကြည့်ပြီးဂျောင်ကုသက်ပြင်းခက်ငွေ့ငွေ့ချမိသည်။သူဂျီမင်ကိုနားမလည်မိတဲ့အချိန်တွေလည်းရှိနေသေးတာပဲ.. ။တကယ့်ကလေးဆိုးလေး..ရစ်လိုက်တာလည်းမပြောနဲ့..။
"အိုး...ကိုယ့်ရဲ့ဂျီမင်လေးစိတ်မဆိုးပါနဲ့..ကိုယ်မှားပါတယ်.. မင်လေးစိတ်ကြိုက်ကိုကိုယ်လိုက်ရောပါ့မယ်"
ဂျောင်ကုသည်ကျောပေးအိပ်နေသည့်ဂျီမင်ကိုအနောက်ကနေဖက်ကာ..ချော့နေသည်။
"ဒီဘက်လှည့်ပါဦး..အချစ်..မင်လေးစိတ်မဆိုးပါနဲ့.. အခုတလောဘာဖြစ်လို့အဲ့လောက်ရစ်နေရတာလဲ..ဘာလဲ..နောက်ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား"
ဂျီမင်သည်..ချက်ချင်း ဂျောင်ကုဘက်သို့မျက်နှာလှည့်လာကာ..ရင်ဘတ်အားလက်သီးသေးသေးလေး၏ထိုးလိုက်သည်။ဂျောင်ကုသည်လည်းဟန်မူပိုကာအလွန်နာကျင်သွားသည့်ပုံစံလုပ်ပြနေသည်။
"ဘာ..ကိုယ်ဝန်ရမှာလဲ ပေါက်ကရတွေ "
"ဟမ်မဟုတ်ဘူးလား..အဲ့ဒါဆိုဓမ္မတာလာနေတာများလား"
ဂျောင်ကုပြုံးစစဖြင့်ပြောသည်။ဂျီမင်သည်မခံနိုင်သည့်အဆုံး..ဂျောင်ကုအားထရိုက်တော့သည်။
"ဂျွန်ဂျောင်ကု"
"အား..မရိုက်ပါနဲ့..နာတယ်အသဲလေးကလည်း"
"ဘာအသဲလေးလည်း..ဘာအသဲလေးလည်း"
မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး..ပြုံးစစဖြင့်ဂျောင်ကုအားရိုက်နေသည့်ဂျီမင်အလွန်ရှက်နေပုံရသည်။ဂျောင်ကုသည်ဂျီမင်လက်နှစ်ဖက်လုံးကိုဖမ်းချုပ်ကာအပေါ်ကအုပ်မိုးလိုက်ပြီး..
"မင်းလေးကရှက်နေတာလား..အသဲယားဖို့ကောင်းလိုက်တာ.."
"ခင်ဗျား နော်ဖယ်နော်..အခွင့်ကောင်းလာမယူနဲ့"
"မယူပါဘူး..ဒါပေမယ့် အသည်းလေးကသိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းနေတော့..အခွင့်ကောင်းယူလိုက်ရင်ကောင်းမလား"
"ခင်ဗျား နော်..ခင်ဗျား လုပ်ပုံနဲ့ဆိုကျွန်တော်နောက်ကိုယ်ဝန်ရသွားလိမ့်မယ်"
"ရလည်းရပါစေပေါ့..ကို်ယ်ရဲ့ကိုယ်ပွားလေးတွေဘယ်နှယောက်ရရ ရှာကျွေးနိုင်ပါတယ်"
"ခင်ဗျား ကိုယ်ချင်းမစာမနာမပြောနဲ့..မွေးရတဲ့ကျွန်တော့်ကိုမသနားဘူး..ဖယ်.."
"မင်ကလည်း..တစ်ခေါက်တည်း..တစ်ခေါက်တည်း လေနော်"
"မရဘူး..သွားအိပ်တော့"
"ဟွန့်..ရပါတယ်ဒီနေ့မရလဲ နောက်နေ့ပေါ့"
ဂျီမင်သည် ဂျောင်ကု၏ခါးကိုတင်းကြပ်စွာဖက်ကာရင်ဘတ်ကိုပါးဖြင့်အပ်ပြီး..ပြောသည်။
"ဂျောင်ကု..ကျွန်တော်ဆိုးတယ်မလား..ဆိုးလည်းသည်းခံပေးနော်..အများကြီးချစ်ပေးရမယ်နော်..ပစ်မသွားရဘူး နော်..ကြားလား"
ဂျောင်ကုကိုဘယ်အချိန်ကချစ်မိသွားမှန်းကျွန်တော်မသိပေမယ့် ကျွန်တော်ဆီကထွက်သွားမှာကြောက်နေခဲ့တာ။ထားသွားမှာကြောက်သလို ၊လက်မလွှတ်ပေးချင်ခဲ့ဘူး..သူ့ကိုတွေ့ရင်ကလေးတစ်ယောက် လိုဆိုးနွဲ့ချင်နေခဲ့တယ်။အနစ်နာခံပြီး ဆိုးသမျှသည်းခံပေးတာကြောင့်ပိုပြီးသံယောဇဉ်တွယ်ခဲ့တာ ။
"ဟုတ်ပါပြီ အဆိုးလေးရယ် မင်းဟာလေဆိုးလည်းဆိုးချင်တယ်ထားသွားမှာ လည်းကြောက်နေပါ့လား"
"ကိုနော်.. "
"ဟားဟား ကဲပါ အိပ်တော့နော်လိမ္မာတယ်"
ရင်ဘတ်ထဲသို့ဝင်တိုးနေသည့်ခေါင်းသေးသေးသေးလေးကိုငုံ့နမ်းပြီး ဂျီမင်၏ခါးသေးသေးလေးအားတင်းကြပ်စွာဖက်လိုက်ပြီးအိပ်ယာဝင်ခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော ၆လခန့်လောက်ကAmerica တွင်ညအချိန် ၇နာရီ..
ဂျောင်ကုသည် ကုမ္မဏီ တွင်ရှိနေခဲ့ပြီးဂျီမင်သည် အိမ်၌တစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့သည်။
ကိုယ်ဝန်က၅လ၊၆လရှိနေပြီမို့ အနီးကပ်နေချင်သော်လည်း ကုမ္မဏီက အရေးကြီးကိစ္စမှာပြဿနာတက်သည်ဟုပြောတာကြောင့်
"Butterfly~~ I can Butterfly~~"
ဖုန်း ringtone သံဖြင့်အတူဂျီမင်ဆီမှဖုန်းဝင်လာသဖြင့် ဂျောင်ကုမျက်နှာထက်အပြုံးတို့ပွင့်လန်းကာဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
"အင်းပြောလေ မင်"
"ဂျောင်..ဂျောင်ကု..ကယ်..ကယ်..ပါ..ဦး"
ဂျောင်ကုသည် ဂျီမင်ပြောလိုက်သည့်စကားကြောင့်စိုးရိမ်စိတ်တို့ချက်ချင်းမြင့်တက်လာသည်။တစ်ဖက်ကဖုန်းပြောနေသည့် ဂျီမင်ရဲ့အသံသည်သိသိသာတုန်ယင်နေပြီးအလွန်ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။
"မင်..မင် ဘာဖြစ်တာလဲ ကိုယ့်ကိုပြော"
ဂျောင်ကုလည်းဖုန်းပြောနေရင်းနှင့်လက်ကအလိုလိုကားသော့ကိုကိုင်ကာကားပါကင်သို့ပြေးနေသည်။တစ်ဖက်ကအသံက ရှိုက်သံအပြည့်ဖြင့်ထိတ်လန့်ကာငိုနေသည့် အသံတို့ကြောင့်ကားကိုအရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။
"မင် မင်..ဘာဖြစ်တာလဲ ကိုယ့်ကိုပြောဂျီမင်"
"သွေး...သွေးတွေ...အဟင့်...ကို်ယ်..ကိုယ်ဝန်က..ဂျောင်ကု ကယ်..ကယ်ပါဦး"
"ဂျီမင်..စိတ်အေးအေးထား..လိမ္မာတယ်ကို်အခုလာနေပြီ ဖုန်းမချလိုက်နဲ့နော်"
ကိုယ်ဝန်ဆိုသည့်စကားကြောင့် ဂျောင်ကုလည်းအလွန်ထိတ်လန့်သွားသည်။အိမ်သို့ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း..ဂျီမင်နာမည်အားခေါ်ကာ အပြေးလိုက်ရှာရသည်။
"ဂျောင်..ကု...ရေချိုးခန်း ထဲမှာ"
"မင်.."
သွေးတွေကရေချိုးခန်းအပြည့်ဖြစ်နေပြီးဂျီမင်သည်ထိုင်လျက်လဲကျနေပြီး ဘောင်းဘီ တွေကလည်းသွေးတွေဖြင့်ပေနေသည်။
"မင်..မင်..ဆေးရုံသွားကြမယ်မငိုနဲ့"
ဂျောင်ကုသည်သူကိုယ်တိုင်ကကိုယ်ဝန်တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာကြောင့်ထိတ်လန့်ကာစိုးရိမ်နေပေမယ့်..ဂျီမင်ရဲ့အလွန်ကြောက်ရွံ့ကာတုံလှုပ်နေပုံရနေသည်မို့ ဂျီမင်ကိုသာအရင်မကြောက်ရွံ့စေရန်ပြောရသည်။
"တောင်း..တောင်းပန်ပါတယ် တမင်သက်သက်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး..."
ဂျောင်ကု ကချက်ချင်းဂျီမင်အား ချီကာ...
"အင်း...အင်း..ဟျောင်းသိတယ်..မငိုနဲ့"
ဂျီမင်ကိုအမြန်ဆေးရုံပို့ပေးပြီး...ခွဲစိတ်ခန်းထဲဝင်သွားသဖြင့်..အပြင်မှာထိုင်စောင့်နေသည်။
ဂျောင်ကုသည်ဂျီမင်အားစိုးရိမ်လွန်း၍လက်များပင်တုံယင်နေပြီး..မျက်ရည်များပင်ဝဲနေသည်။ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်းအလွန်အပြစ်တင်နေမိသည်။သူကခနလေးပဲဟုတွေးကာ..အမြန်အိမ်ပြန်မယ်ဟုစဉ်းစားပြီးသွားလိုက်ပေမယ့်..သူမရှိတဲ့အချိန်မှာပဲဒီလိုဖြစ်သွသည်မို့တာဝန်မကျေသလိုခံစားရပြီး အပြစ်ရှိနေသည်ဟုခံစားနေရသည်။
ကြောက်နေမိတယ် ဂျီမင်ကိုဆုံးရှုံးရမှာကြောက်တယ် ။ဂျီမင်ဗိုက်ထဲကကလေးလေးကိုလည်းဆုံးရှုံးရမှာကြောက်တယ်။ကျွန်တော်ဂျီမင်နားမှာဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့လို့..ကျွန်တော်မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့လို့။
_________________
"တော်သေးတာပေါ့...သေချာဂရုစိုက်မှပေါ့ကိုယ်ဝန်သည်ကိုတစ်ယောက်တည်းပစ်မထားသင့်ဘူး..အခုလူနာကသွေးထွက်လွန်နေလို့သွေးသွင်းပေးထားတယ်ကလေးကမြဲလို့တော်သေးတာပေါ့..သေချာဂရုစိုက်ပါ "
"တော်သေးတာပေါ့ ဂျီမင်ရယ်..အခုဘယ်နားနာနေလဲဟင်..အဆင်ပြေရဲ့လား"
"အင်း..တောင်းပန်ပါတယ်ကျွန်တော်နမော်နမဲ့နိုင်လို့ပါ..သွားတိုက်ဖို့သွားရင်း..ချော်လဲသွားတာ"
"အင်းပါ..ကိုယ်သိတယ်..အခုနားလိုက်နော်စိတ်မကောင်းမဖြစ်နဲ့ ကလေးကလည်းအခုဘာမှမဖြစ်ဘူးတဲ့အိပ်တော့နော်"
ဂျီမင်ကို စောင်ခြုံပေးကာ..ဂျောင်ကုလည်းအခုမှစိန်ချလက်ချနေနိုင်တော့သည်။
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
![Dust Bones [Harry Styles]](https://fanficsread.net/media/fs-stories-1/1198/conversions/d040cfc2a6bb903a0f08894cfad08761.jpg)
