31 (ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)
11:27, 24 January 2026Unicode
သားနဲ့သမီးရဲ့ ဆယ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့။
သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း ရှိနေကြသော လူကုံထံတွေကြားမှာ သမီးကပျော်နေသလောက် သားကတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အမြွှာဖြစ်သော်ငြား အကျင့်စရိုက်ကတော့တစ်ခြားစီပဲ။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ တူညီသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာက ပုစွန်ကြိုက်တာပင်။
ခက်တာက သားငယ်က အလတ်ဂျစ်ရှိသည်မို့ ပုစွန်အစား တစ်ခြားဟာကို ဂျင်းထည့်ပြီး ကျွေးရတာ ကြာတော့လည်း သူကလိပ်ပြာမလုံချင်သလို သားငယ်ကိုလည်း သိပ်သနားမိပြန်တယ်။ ဒါကိုသိတဲ့ ရှောင်းကျန့်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်နေလို့သာ တော်ပါသေးရဲ့။
"ရိပေါ်.."
ကျန်းချန် မျက်နှာက ကြည်လင်နေပြီး အရောင်တွေတဖိတ်ဖိတ်တောက်နေ၏။ အကြောင်းကတော့ သူပျော်နေပါတယ်ပေါ့...။ ဒင်းကလည်း ဟွိုက်ခွမ်းကောနဲ့ ကိစ္စကြောင့် ပေကျင်းကို ပြန်ပြီးမလာနိုင်ပါ ။ သူတို့သတင်းကို မိဘတွေသိတော့ အဖွားဖြစ်သူကသွေးတတ်ပြီး မူးမေ့လဲသည်ဆိုပဲ..။
အခုမှ ဆိုင်းမဆင့်ဘုံမဆင့်ရောက်လာသည့် ကျန်းချန်မှာ ဘေးကဟွိုက်ခွမ်းကောကို လက်ချိတ်ပြီး မိမိကို ပြန်လာဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း မပြောခဲ့ပါချေ။
"ကျန်းချန် မင်းဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ ပြောတော့ဖြင့်ဟိုမှာပဲ အခြေချမယ်ဆို.."
"အဲ့တုန်းက ငါ့မိသားစုက ငါ့ကို ပြန်လာရဲရင် ပြန်လာကြည့်ဆိုပြီးခြိမ်းခြောက်ထားတော့ ငါကြောက်လို့ အထူးသဖြင့် ငါ့အဖွား!!
ကျန်းချန်မှာ တကယ်လည်း ဟိုမှာ အခြေချဖို့ ဆုံးဖြတ်ထား၏။ တစ်ခါတစ်လေ မိသားစုကို လွမ်းပေမယ့် မားဆီ ပြန်သွားပါကအတင်းမကြပ် အိမ်ထောင်ပြုပေးမှာကို ကြိုသိသည်။ ဒါကြောင့်မိသားစုကိုလွမ်းတဲ့စိတ်အား ဟွိုက်ခွမ်းကော မျက်နှာကိုကြည့်ကာဖြေဖျောက်ခဲ့ရသည်။
မိသားစုကို လွမ်းတာက သက်သက် ဟွိုက်ခွမ်းကောကို ချစ်တာက သက်သက်။ ထိုအရာကြောင့် ဟွိုက်ခွမ်းကောကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ပါ။ အခုလည်း ဆယ်စုနှစ်ကြာအောင် မဆက်သွယ်ခဲ့သည့်မားက ဖွားဖွားရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သူ့ကိုတွေ့ချင်ပါတယ်ဆို၍ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောလာ၏။ သူ ပေကျင်းကို ရောက်တာ တစ်ပတ်ဝန်းကျင်လောက်ရှိပြီဆိုပေမယ့် သေချာ ရိပေါ်ကိုမဆက်သွယ်တာဖြစ်၏။
"မင်းပြန်လာတာ ဘာလို့ ငါ့ကိုကြိုမပြောရတာလဲ"
"ကြိုပြောရင် ဘယ်လိုလုပ် Surprise ဖြစ်ပါတော့မလဲ"
ကျန်းချန်က အနားကပ်လာပြီး သူ့ပခုံးလေးကို ဝိုက်ဖက်ရင်းရယ်သွမ်းလာ၏။
"ငါလည်း ပြန်လာဖြစ်မယ်မထင်ထားဘူး"
"ငါ့အဖွားက သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ငါ့ကိုတွေ့ချင်တယ်ဆိုလို့ပြန်လာခဲ့တာ.."
"ဒါဆို မင်းတို့ကို အားရီက သဘောတူပြီလား!!!
"ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူနေတာ နှစ်ချီနေပြီလေသူသဘောမတူချင်လည်း တူရတော့မှာပဲ.."
ထိုအခါ လေတံခွန်လေးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြေးလွှားဆော့နေတဲ့ကျင်းကျင်းကို သူကြည့်လျက်
"ကျင်းကျင်း.. ဦးဦးဆီလာခဲ့"
သူ့ကိုမြင်တဲ့အခါ ကျင်းကျင်းက ခဏကြောင်သွား၏။ ပြီးမှမှတ်မိသွားဟန် အပြုံးကြီးကြီးဖြင့် သူ့ဆီပြေးလာခဲ့သည်..။
"ဦးဦး.. သမီးတို့ဆီ လာတာလား!!!!
သူ ကလေးငယ်ကို ကောက်ပွေ့လိုက်ရင်း
"သိပ်ဟုတ်တာပေါ့ မောင်လေးရော ? ဘာလို့ သမီးကိုပဲတွေ့ရတာလဲ"
"ရှောင်ချီက ဒီလိုနေရာတွေ မကြိုက်ဘူးလေ သူအိမ်ထဲမှာရှိပါတယ် ဦးဦးရဲ့.."
ထိုအခါ ရိပေါ်က မျက်ခုံးပင့်ရင်း ဘေးနားကနေ
"ရှောင်ချီ တစ်ယောက်ထဲလား သမီး.."
"ဟုတ်ကဲ့ ပါးပါး!!
အထဲမှာရှိနေတဲ့ ရှောင်ချီကတော့ တစ်ယောက်ထဲ ထိုင်နေရင်း ပါးပါး သူ့အတွက် ကန့်ထားတဲ့ ပုစွန်တွေကို တမြုံ့မြုံ့စားနေ၏ ။ အရသာထက် သူက ပုံသဏ္ဌာန်ကို သဘောကျတာမို့ အရသာကိုစိတ်မဝင်စားပါ။ တလောက ကျင်းကျင်းစားနေတဲ့ ပုစွန်ကိုသူယူစားမလို့ ပြင်နေစဉ်မှာပဲ ကျင်းကျင်းက သူ့လက်ထဲကပုစွန်ကို အတင်းပြန်လုစား၏။ ထိုအခါ သူငိုမဲ့မဲ့နဲ့ ပါးပါးတို့ကိုပြန်တိုင်သော်ငြား အချည်းအနှီးသာ။
ထိုအခိုက် သူနဲ့ ရွယ်တူ ကောင်လေးတစ်ယောက် သူ့ဘေးမှာလာထိုင်၏။ ဘေးဘီကိုကြည့်သော်လည်း တစ်ခြားဘယ်သူ့ကိုမှမတွေ့ရ။ ကြည့်ရတာ မိဘတွေနဲ့ ကွဲလာသည်ထင်ပါရဲ့။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ မိဘတွေရော!!!
"အပြင်မှာ ရှိတယ်.."
"ဒါဆို!!!
"မင်းက မွေးနေ့ရှင်လား!!!
သားသားနားနား ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည့် ကလေးငယ်မှာ သူ့ကို စူးစမ်းသလိုကြည့်ပြီး မေးလေရဲ့။
"ဟုတ်တယ် ဘာလို့လဲ.."
"ပါးနဲ့မားက မွေးနေ့ပွဲကို ငါ့ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့တာ .."
"............"
"ငါ မွေးနေ့ရှင်ကို မမြင်ဖူးလို့ လာကြည့်တာ..."
"အပြင်မှာ ပတ်ပြေးနေတဲ့ ငါ့မမကို မင်းမတွေ့ခဲ့ဘူးလား.."
"မင်းတို့က အမြွှာဆို!!!
"အင်း!!
"မင်း... ဘာတွေစားနေတာလဲ"
"ပုစွန်လေ.. မင်းစားချင်လား"
ပုစွန် တစ်ကောင်ကို ယူပြီး လှမ်းပေးတော့ ထိုကလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ ပြီးမှ
"လာနောက်နေတာလား အဲ့ဒါ ပုစွန်မှ မဟုတ်တာ!!!
"ပုစွန်ပါဆို!!!
"ဒါဆို ဘာလို့အခွံခွာဖို့ မလိုရတာလဲ"
"အာ .. ဘာလို့ဆို ပါးပါးက ငါ့ကိုချစ်လို့ ပုစွန် အခွံခွာပေးထားတာလေ"
ထိုကလေးက သူ့လက်ထဲက ဖြူဖက်ဖြူလျော်ဖြစ်နေတဲ့ ပုစွန်ကိုဆတ်ခနဲ လှမ်းယူပြီး အလယ်ကနေ ချိုးပစ်ကာ တစ်ပိုင်းကိုပါးစပ်ထဲကောက်ထည့်လိုက်သည်။
"မင်းအလိမ်ခံလိုက်ရပြီ ဒါက ပုစွန်မဟုတ်ဘူး..."
"မင်းကမှ လူလိမ်... ပါးပါးက ငါ့ကို ပိုချစ်လို့ ပုစွန်ခွာပေးထားတာပါဆို"
ရှောင်ချီက အကြောမခံ။ ထိုအခါ တစ်ဖက်ကောင်လေးကလည်းဇွတ်အတင်း ပြန်ငြင်းသည်။ ထိုစဉ် ရိပေါ်နဲ့တကွ ကျန်းချန်ပါအနားရောက်လာ၏။ ကျန်းချန်မှာ ရှောင်ချီစားနေတဲ့ အတုအယောင် ပုစွန်တစ်ကောင်ကို ကောက်ကြည့်ပြီး ရှောင်ချီ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာကြည့်လျက်
"ရှောင်ချီ... သား ဘာလို့ ဂျုံနဲ့လုပ်ထားတဲ့ မုန့်တွေစားနေတာလဲ ကောင်းလို့လား.."
ရိပေါ် လှမ်းတားချိန်မရလိုက်။ ကျန်းချန်မှာ မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့မလုံမလဲဖြစ်သွားသည့် ရိပေါ်ကို ကြည့်ကာ ကြောအမ်းသွားရ၏။ ရှောင်ချီ ကိစ္စကို သူ ကျန်းချန်အား မပြောပြမိ။ အခုတော့ သူ့ကိုငိုမဲ့မဲ့ ကြည့်နေသော သားဖြစ်သူအား ကြည့်ကာ ရိပေါ်မလုံမလဲဖြစ်ရလေသည်။
သွားပြီ... အခုတကယ်သွားပြီ။ ရှောင်ချီက ဘယ်တုန်းကမှသူတို့ကို စိတ်မဆိုးဖူးဘူး။ လိုချင်တာမရလို့လည်း ငိုတတ်တဲ့ ကလေးမဟုတ်သည့်တိုင် အခုတော့ သူ့ရဲ့အလိမ်အညာကြောင့် ရှောင်ချီမှာ မျက်ရည်ဝဲလာလေပြီ။
"ရှောင်ချီ...!!!
"ပါးပါးလူလိမ်!! ပြောတော့ ရှောင်ချီကို ပိုချစ်လို့ ပုစွန်ခွှာပြီးသားကျွေးတာဆို!!!
ခြေဆောင့်ပြီး ရှောင်ချီ အိခနဲ ငိုချတော့ ရိပေါ် ပြာယာခတ်သွားတာအမှန်ပင်။ ကြောင်အမ်းကာ ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေတဲ့ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ကျန်းချန်ကလည်း မနေသာတော့ပါ။
"ရှောင်ချီ မငိုရဘူးလေ ငိုရင် ချစ်စရာမကောင်းပဲ နေမယ်.."
"ပါးပါး လူလိမ် လူညာ... ဒယ်ဒီလည်း မကောင်းဘူး Sob!!!
"ရှောင်ချီ ပါးပါး ရှင်းပြပါရစေ.."
ဘယ်သူပြောတာမှ နားမထောင်တဲ့ ရှောင်ချီက ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုပြီး အပေါ်ထပ်ကို ပြေးတက်သွားတယ်။
"ရိပေါ်.. ရှောင်ချီက!!!
"ပြီးမှ ဆက်ပြောရအောင် ငါ့သားက ပိုအရေးကြီးတယ်"
သူ့မှာ ငိုနေတဲ့ သားနောက်ကို အမြန်ပြေးကာ လိုက်ပေမယ့်သားက သူ့အခန်းထဲ ပြေးဝင်ကာ အထဲက လော့ခ်ချသွားလေပြီ။ ထိုအခါ သူက တံခါးကို လက်နဲ့ ရိုက်ရင်း
"ရှောင်ချီ.. သားလေး တံခါးဖွင့်ပေးပါဦး ပါးပါး ရှင်းပြပါရစေ !!
ဘယ်လိုပဲခေါ်ခေါ် ရှောင်ချီက ပြန်မထူးပါ။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ရှောင်းကျန့်ကို ပြောပြီး တံခါးဖျက်ပြီး ဝင်ရတော့မှာပဲ..။သူတွေးနေစဉ်မှာပဲ ရှောင်းကျန့်က အောက်ထပ်ကနေ သူ့ရှိရာကိုရောက်လာနေပြီဖြစ်တယ်။
"ရိပေါ်..."
"ရှောင်းကျန့် တစ်ခုခုလုပ်ပါဦး ရှောင်ချီ ကျွန်တော်တို့ကိုစိတ်ဆိုးသွားပြီ..."
"ကျန်းချန်ပြောလို့ ကိုယ်သိပြီးပြီ စိတ်မပူပါနဲ့ !!!
ထို့နောက် ရှောင်းကျန့်မှာ တံခါးနား ကပ်သွားပြီး...
"သားငယ်.. တံခါးဖွင့်ပါဦး ဒယ်ဒီရောက်နေပြီလေ ဒယ်ဒီနဲ့ ပါးပါးက သားကို တမင်လိမ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူးအဲ့တုန်းက သားလေးက ငယ်သေးလို့လေ.."
"ဒယ်ဒီ လူလိမ်.. ဒယ်ဒီကို မတွေ့ချင်ဘူး ဒယ်ဒီနဲ့ ပါးပါးကရှောင်ချီကို မချစ်ဘူး..."
"ဘာလို့ အဲ့လိုပြောရတာလဲ ဒယ်ဒီတို့က သားကို ဘယ်လောက်ထိ ချစ်လိုက်သလဲ .."
"မကြားချင်ဘူး!!!
ရှောင်းကျန့်မှာ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချသည်။ တံခါးမဖွင့်ပဲ အထဲကိုဘယ်လိုဝင်ပြီး ရှောင်ချီကို ချော့ရပါ့။
"တံခါးဖျက်လိုက် ရှောင်းကျန့်"
"ကိုယ်တို့ အတင်းအကြပ် ဝင်သွားရင် ရှောင်ချီ ပိုပြီးစိတ်ဆိုးလောက်တယ် တစ်ခြားနည်းလမ်း ထပ်ပြီးစဉ်းစားရအောင် ရှောင်ချီ စိတ်လျှော့သွားစေမယ့် တစ်ခုခုပေါ့"
ရှောင်ချီက သူတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မဆိုးဖူးတော့ ဒီနေ့ပြဿနာက သူတို့အတွက် တကယ် အသစ်အဆန်းပါပင်။
"အကြံရပြီ!!!
ရိပေါ် စဉ်းစားမိတဲ့ တစ်ခုသော အရာကြောင့် မျက်ဝန်းတွေကအရောင်တစ်လက်လက်။
"ဘာအကြံလဲ ရိပေါ်!!
"သားက ရှောင်းပေါ်ကို အရမ်းချစ်တာလေ ရှောင်းပေါ်ချော့ရင်ရလောက်တယ်..."
"ဒါပေမယ့် !!!!
"ကျွန်တော်တို့မှာ တစ်ခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး ဒါကတစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ.."
ရိပေါ်မှာ ဖုန်းထုတ်ပြီး ရှောင်းပေါ်ကို ချက်ချင်းခေါ်ရတယ်...။ သားကြီး ဖုန်းကိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရင်း...
"ဟယ်လို.. သား ပါးပါး နှောက်ယှက်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး!!!
Screen ပေါ်မှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်နေတဲ့သားကို သူကတော့အားနာနာ ပြောရတယ်။
"ဘာလို့လဲ ပါးပါး.. ဘာလို့ ကျွန်တာ့်ကို အလောတကြီးဖုန်းခေါ်ရတာလဲ.."
"ဘာလို့လဲ သား မအားဘူးလားဟင်!!
"မဟုတ်ပါဘူး တကယ်တော့ သား စာလုပ်နေတာ ပြီးတောင်ပြီးနေပြီ နောက်ပြီး ဖိုးဖိုးခိုင်းထားတဲ့ အလုပ်တွေလည်းရှိသေးလို့.."
"အဟင်း!! တစ်ခြား မဟုတ်ပါဘူး ရှောင်ချီစိတ်ကောက်သွားလို့ပါးပါး သူ့ကို ဘယ်လိုချော့ချော့ လုံးဝ တံခါးမဖွင့်ပေးဘူးလေမင်းဒယ်ဒီနဲ့ ပါးပါး အခုပဲ တံခါးဖျက်မလို့တွေးနေတာသားကို သတိရသွားလို့ပါ.. ပုံမှန်ဆို ရှောင်ချီလေးက သားကို ပိုခင်တွယ်တာမလား .."
"နားလည်ပြီ.. အဲ့ဒီတော့ ပါးပါးက ကျွန်တော့်ကို တပ်ကူခေါ်တာပေါ့ ဟုတ်လား"
"သားက အရင်အတိုင်း ဉာဏ်ကောင်းတုန်းပဲ.."
ရှောင်းပေါ်နဲ့ စကားပြောပြီးနောက် ဘေးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ရှောင်းကျန့်ကို သူတစ်ချက်ကြည့်တယ်။ ပြီးမှ တံခါးနားကိုပိုတိုးကပ်ရင်း
"ရှောင်ချီ ကိုကိုက သားကိုသတိရလို့ ဖုန်းဆက်တယ်..."
အခြေနေက ဘာမှမထူး...
"သားအရမ်းဆိုးတာ ကိုကိုသိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲသား နည်းနည်းပါးပါး ကိုကိုနဲ့ စကားပြောပေးလိုက်ပါဦး သားကိုကိုက သားအတွက် ဘာမွေးနေ့လက်ဆောင် ဝယ်ပေးထားလည်း သိလားဟင်!!!
ဂျောက်!!!
တံခါးပွင့်လာတော့ သူရော ရှောင်းကျန့်ပါ အားတက်သွားတာအမှန်။ ပြီးမှ ရှောင်ချီရဲ့ ငိုထားလို့ မို့အစ်နေသည့် ချစ်စဖွယ်မျက်နှာလေးက ရုပ်လုံးပေါ်လာ၏။
"ဒီမှာ သားကိုကိုနဲ့ ပြောလိုက်ဦးနော် ကိုကိုက သားကိုလွမ်းနေတာ.."
သူလှမ်းပေးတဲ့ဖုန်းကို ရှောင်ချီက လက်သေးသေးလေးဖြင့်လှမ်းယူ၏။ သားရဲ့ မို့အစ်နေတဲ့ မျက်နှာကိုမြင်တော့ သူရောရှောင်းကျန့်ပါ စိတ်မကောင်းကြ။ ရှောင်ချီက ငိုခဲတဲ့ ကလေးမို့ ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကြခြင်း ဖြစ်၏။
"ရှောင်ချီ.. ဘာလို့ငိုနေတာလဲ!!!
ထိုအခါမှ ရှောင်ချီမျက်ရည်တွေက ရှောင်းပေါ်ကိုမြင်သည့်အခါအိခနဲ ပြိုကျလာပြန်သည်။
"မငိုနဲ့.. ရှောင်ချီ ရုပ်ဆိုးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"ကိုကို.. ဒယ်ဒီနဲ့ပါးပါးနဲ့ နောက်ပြီး အားရီတို့ကရော သားကိုဝိုင်းလိမ်ကြတယ်..."
"ဟုတ်လား ကိုကို့ကိုပြောပါဦး သူတို့က ဘယ်လိုလိမ်ကြတာလဲ"
"သားကို ဂျုံနဲ့လုပ်ထားတဲ့ မုန့်ကို လိမ်ကျွေးတာ ဒယ်ဒီနဲ့ပါးပါးကသားကို လုံးဝမချစ်ဘူး သိလား သူတို့စိတ်ထဲမှာ သားမရှိဘူး.."
"ရှောင်ချီ!! မငိုနဲ့ ဒယ်ဒီရော ပါးပါးရော ရှောင်ချီကိုချစ်ပါတယ်ကိုကိုကလည်း ရှောင်ချီကို ချစ်တာပဲ ဘယ်သူမှမချစ်ရင်တောင်ကိစ္စမရှိဘူး ကိုကို မင်းကိုချစ်တယ်နော်.."
"Sob... ကိုကို ပါးပါးတို့ မရိုးသားဘူး!!!
"ပါးပါးတို့လိမ်တယ်ဆိုတာကလည်း ရှောင်ချီ့ကို ချစ်ကြလို့ရှောင်ချီ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့လေ.."
".............."
"ရှောင်ချီကို ပါးပါးတို့က ဘာလို့ ဂျုံနဲ့လုပ်ထားတဲ့ မုန့်ကိုပုစွန်ဆိုပြီး လိမ်ကျွေးတယ်ထင်လဲ"
ရှောင်ချီက ခေါင်းခါတော့ ရှောင်းပေါ်မှာ ပြုံးလျက် သူ့ညီလေးမျက်နှာကိုသာ မလွတ်တမ်းစိုက်ကြည့်ရင်း
"ရှောင်ချီက ဖိုးဖိုးနဲ့တူတာ ပုစွန်နဲ့ မတည့်ဘူး အဲ့ဒါကြောင့်ရှောင်ချီ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ ဂျုံနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မုန့်ကိုလိမ်ကျွေးခဲ့တာပါ.."
"ဒါပေမယ့်!!!!
"ရှောင်ချီက လိမ်မာတဲ့ ကလေးပဲ မဟုတ်လား ပါးပါးနဲ့ဒယ်ဒီကိုဒုတိယအခွင့်ရေး ပေးလိုက်ပါနော် ကိုကို အာမခံတယ်နောက်ဆိုသူတို့ ရှောင်ချီကို မလိမ်ရဲတော့ပါဘူး.."
ရှောင်ချီရဲ့ မျက်နှာက ပြန်ပျော့ပြောင်းသွားတာမို့ ရိပေါ်နဲ့ရှောင်းကျန့်မှာ စိတ်သက်ရာ ရသွားတော့သည်။
"ရှောင်ချီရဲ့ ဆယ်နှစ်ပြည့်မွေးနေ့မှာ ကိုကိုက ရှောင်ချီလိုချင်တဲ့စက်ဘီးလေး လက်ဆောင်ပေးလိုက်တယ်နော်..."
ဆိုရင်ပဲ ရှောင်ချီမျက်လုံးအရောင်တွေက တစ်လက်လက်။
"ကိုကို.. တကယ်လားဟင်.."
"လိမ်မာတယ် အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက် လက်ဆောင်ကအစောကြီးကတည်းက ရောက်နေပြီ.."
ထိုအခါ ရှောင်ချီမှာ ဝရံတာဘက်ကို ပြေးသွားသည်မို့ ရိပေါ်တို့နှစ်ယောက်ပါ အနောက်က လိုက်ရတော့သည်။ အပြင်မှာတော့ ကျင်းကျင်းက ကိုကိုပို့ပေးတဲ့ စက်ဘီးလေးကို မစီးတတ်၊စီးတတ်စီးနေတာပင်။ သူ့ကိုတွေ့တော့ အနီရောင် ဂါဝန်လေးဖြင့်ချစ်စဖွယ်ဖြစ်နေသော ကျင်းကျင်းမှာ လက်လှမ်းပြလေသည်။
"ကိုကို ရှောင်ချီ တွေ့ရပြီ!!!!
"ရှောင်ချီကြိုက်တဲ့ အနီရောင်လေးကို၊ ကိုကို ကိုယ်တိုင်ရွေးပေးတာ သိလား ကောင်းကောင်းတန်ဖိုးထားရမယ်နော်!!
"ဟုတ် ကိုကို စိတ်ချပါ ရှောင်ချီ ဆိုးလည်း မဆိုးပါဘူးကိုကိုပြန်လာမယ့်နေ့ကို လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ စောင့်နေပါ့မယ်!!
"ကိုကိုက မင်းကိုယုံပြီးသား!!!
ရှောင်ချီနဲ့ကျင်းကျင်းက အကြိုက်မတူပါ။ ကျင်းကျင်းကအပြာရောင်ကြိုက်တတ်ပေမယ့် ရှောင်ချီကတော့ အနီရောင်ပဲကြိုက်သည်မို့ လက်ဆောင်ပစ္စည်းနဲ့ ပတ်သတ်ရင် နှစ်ယောက်သား ရန်ဖြစ်ကြတယ်ဆိုတာက ခပ်ရှားရှားပင်။
ရှောင်းပေါ်မှာ အလုပ်ကိစ္စရှိသေးတာမို့ ခပ်မြနိမြန်နှုတ်ဆက်ပြီးဖုန်းချသွားသည်။ ထို့နောက် ရိပေါ်က ရှောင်ချီရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ရင်း
"ရှောင်ချီ!! ပါးပါးနဲ့ဒယ်ဒီက ဘယ်လိုလုပ်သားကို မချစ်ပဲနေပါ့မလဲ.."
ရှောင်းကျန့်ဟာလည်း ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်
"ဟုတ်တယ် ရှောင်ချီ.. ပါးပါးနဲ့ ဒယ်ဒီက သားကိုရောကျင်းကျင်းကိုရော အရမ်းချစ်တာ .."
ရှောင်းကျန့်က စိတ်ပြေသွားတဲ့ သားဖြစ်သူကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီးပါးတစ်ချက် နမ်းရှုံ့ရင်း အောက်ထပ်ကို ပြန်ဆင်းလာလိုက်တယ်။သူ့ကိုကို ပို့လိုက်တဲ့ စက်ဘီးကြောင့် ရှောင်ချီမှာ အလွန်အမင်းပျော်သွားကာ ရှောင်းကျန့်ပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းပစ်လိုက်တော့သည်။
"ကိုကိုက သားအကြိုက်ကို တော်တော်သိတာပဲ.."
"မွေးနေ့လက်ဆောင်က အရမ်းမိုက်တာပဲ ငါကိုင်ကြည့်လို့ရလား"
ရှောင်ချီကြည့်လိုက်တော့ ခုနက ကောင်လေး ဖြစ်နေ၏..။သို့ရာတွင် သကောင့်သားကို သူသိပ်တော့ သဘောမကျလှပါ။အကြောင်းကတော့ ပါးပါးတို့ဖုံးထားတဲ့ အမှန်တရားကိုမတောင်းဆိုပါပဲ ဖော်ထုတ်ပေးလို့ဖြစ်သည်။ အချိန်တန်ရင် သိမှာဆိုပေမယ့် ပါးပါးတို့ကသာ သူ့ကို အမှန်အတိုင်း မပြောပါရင်သူလည်း သိချင်စိတ်ရှိမနေပါ။
"ဒါပေါ့... ဩစတေးလျမှာနေတဲ့ ငါ့ကိုကိုက ပို့လိုက်တာလေ!!!
"ဟုတ်လား တကူးတကကြီး!!
"ကိုကိုက ငါ့ကိုချစ်လို့ ပို့ပေးတဲ့ဟာ မင်းက မနာလိုနေတာမလား"
"ငါက ဘာလို့ မနာလိုရမှာလဲ"
"ဘာလို့ဆို မင်းကို တကူးတက ပို့ပေးမယ့် ကိုကိုမရှိလို့"
ထိုကလေးမှာ မျက်နှာကြီးမဲ့ရှုံ့သွားသည်မို့ သူခိုးခိုးခစ်ခစ်ရယ်ရင်း
"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်တာလဲ ငါက ရှောင်းရှောင်ချီ!!!
"ငါ့နာမည်က ကျန်းဇီချန်း ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်သွားပြီနော် .."
"ဘယ်သူက မင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းလုပ်ချင်တယ် ပြောလို့လဲ သူက ကျင်းကျင်း ငါတို့က အမြွှာတွေ ဒါမှမဟုတ် မင်း သူ့ကိုသွားနှုတ်ဆက်လိုက်ပါ့လား ကျင်းကျင်းက ဖော်ရွေတယ်.."
သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရယ်မောနေသည့်ကျင်းကျင်းအား မေးငေါ့ရင်း သကောင့်သားလေးကို နားချလိုက်သည်။ သူ သူငယ်ချင်း မလိုချင်ပါ။ ကိုကိုကလည်းသူ့အရွယ်တုန်းက တစ်ယောက်ထဲတောက်ပခဲ့တာလို့ ပါးပါးကပြောဖူးပါသည်။ ကိုကို့ကို စံထားပြီး သူကလည်း တစ်ယောက်ထဲသာ နေချင်သည်။ သူငယ်ချင်း မလိုချင်။
သူအတွေးများနေခိုက် သကောင့်သားမှာ သူ့ပါးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်မို့ ထခုန်မိမတတ်ဖြစ်သွားရတယ်။
"မင်းဘာလုပ်တာလဲ!!!
"ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သွားပြီ!!!
ပြောပြီး လှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားသည်မို့ သူ့မှာစွေ့စွေ့ခုန်ရင်း
"ကျန်းမျိုးရိုးနဲ့ကောင် ငါ သဘောမတူဘူး.. နားလည်လားငါ သူငယ်ချင်း မလိုဘူးလို့!!
ရှောင်းကျန့်နဲ့ ရိပေါ်မှာ သားဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းတခါခါ။ သားက အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသည့်သူပင်။ အခုလိုမျိုးကတ်ကတ်လန် စွာနေတဲ့ပုံကလည်း ကလေးပီပီ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိတာမို့ အသည်းတယားယား။
မွေးနေ့ပြီးတော့ အချိန်က ည၁၂ခွဲ။ ကျန်းချန်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးသားနဲ့ သမီးကို သိပ်ပြီးမှ နှစ်ယောက်လုံး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာလိုက်တယ်။ အရာရာ ရိပေါ်က ပိုပင်ပန်းသည်မို့ အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ အပေါ်က ကုတ်အင်္ကျီတွေ အကုန်ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းမှုကြောင့် ချွေးစိုနေတဲ့ ရိပေါ်မျက်နှာလေးကမီးရောင်အောက်မှာ အကြည့်လွှဲပစ်ချင်စရာမရှိ။ ရှောင်းကျန့်ကလည်း အမျိုးသားဆီ လျှောက်လာရင်း မျက်တောင်ပင်မခတ်။
သူ့ဟာသူ အင်္ကျီတွေ ချွတ်နေတဲ့ ရိပေါ်က သူရောက်နေသည်ကိုသတိမထားမိ။ သူကလည်း ရိပေါ်နောက်မှာ ရပ်ရင်း အနောက်ကနေ သိမ်းကျုံး ဖက်ပစ်လိုက်သည်။
"ဘာလုပ်တာလဲ.."
"ဖက်တာလေ.."
"ဒီမှာ ချွတ်နေတာ မပြီးသေးဘူး "
"နောက်မှချွတ်တော့ မင်းမျက်နှာလေးကို ကြည့်ပါရစေဦး!!!
ပုခုံးကနေ ကိုင်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားအောင်ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။
"ပင်ပန်းလား!!
"အင်း.."
ထို့နောက် အနမ်းတစ်ပွင့်က ရိပေါ်နှဖူးပေါ်မှာ ကျရောက်လျက်
"ဘာလုပ်တာလဲ!!
"ဆုချတာ!!
"ဘာအတွက်လဲ.."
"ပင်ပန်းထားလို့ ကိုယ်က ဆုချတာ!!
ရိပေါ် မျက်ခုံးတွေ ပင့်တက်လျက် ပခုံးပေါ်မှာရှိနေသောအမျိုးသားရဲ့ လက်တွေကို ဖြုတ်ချကာ ချွတ်လက်စ အင်္ကျီကိုချွတ်ကာ အဝေးကို လှမ်းပစ်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ခပ်သာသာလေးခြေချိတ်ပြီး သွားထိုင်လိုက်တယ်။
"ဆုချတာဆို ဒီလောက်နဲ့ မလောက်သေးဘူး ခင်ဗျားလည်းသိတယ်မလား ကျွန်တော် အများကြီးပင်ပန်းထားတာလေ"
"ဒါဆို မင်းဘာလိုချင်တာလဲ.."
"အနားတိုးခဲ့..."
ရိပေါ်ခေါ်တော့ ရှောင်းကျန့်ကမငြင်းသာ။ အပြုံးမပျက် အနားကိုတိုးသွားလိုက်တယ်။
"ထပ်တိုးဦး!!!
ခေါင်းကို ငုံ့ကိုင်းလိုက်တော့ ရိပေါ်က အလျင်အမြန် အင်္ကျီကော်လံကို စိတ်မရှည်စွာ လှမ်းဆွဲပြီး နှုတ်ခမ်းချင်းဖိကပ်ပစ်လိုက်တယ်။
"ရိပေါ်!! မင်း..."
"ကျွန်တော်အများကြီး ပင်ပန်းထားရတာလေ ဘာလဲဒီလောက်တောင် မပေးချင်ဘူးလား"
"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ကိုယ်က မင်းအပိုင်ပဲဟာ ကြိုက်သလိုလုပ်လို့ရတယ်လေ.."
ရိပေါ်နဲ့ ဘေးချင်းကပ်ထိုင်ပြီး နုနယ်နေသေးတဲ့ ရိပေါ်မျက်နှာကိုတစိမ့်စိမ့်ငေးကြည့်နေမိတယ်။
"ဘာကြည့်တာလဲ ပါးရေတွန့်နေလို့လား!!
"မဟုတ်ပါဘူး ကိုယ့်အချစ်က သိပ်ကိုကြည့်ကောင်းနေလို့လေ သူများတွေဆို မင်းကို မအိုဆေးတွေစားထားတယ်လို့တောင်ထင်တော့မှာ သိလား.."
"ပေါက်တက်ကရတွေ!!!
"တကယ်ပြောတာပါဆို!!
"နောက်မနေနဲ့တော့..."
ရိပေါ် ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် သူ့ကိုစနောက်နေတဲ့ အမျိုးသားရဲ့ရင်ဘက်ကို လက်သီးဆုပ်လေးနဲ့ ဖွဖွ ထိုးလိုက်တယ်။
"အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော် တကယ်ကြောက်သွားတာ!!
"ဘယ်တုန်းကလဲ!!
"လင်းပေါင် ကျွန်တော့်ကို ကားတင်ပြေးတော့လေ!!!
"............"
"ကျွန်တော် အရမ်းကြောက်သွားတာ"
"ဘာကို ကြောက်တာလဲ"
"ခင်ဗျားမျက်နှာကို ထပ်မတွေ့ရမှာ ကြောက်တာ စဉ်းစားကြည့်လေ အဲ့တုန်းက ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကိုချစ်တယ်လို့ပြောထားခဲ့တာ ကျွန်တော့်ဘက်က အဖြေတောင် မပေးရသေးဘူး သေမယ်ဆိုရင်တောင် ဘယ်လိုလုပ်အသေဖြောင့်မှာလဲ"
"နိမိတ်မရှိတဲ့ စကားတွေ မပြောပါနဲ့တော့ အချစ်ရယ် နောက်ပြီး ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားဝိုင်းထဲကို ဘယ်ကနေဘယ်လို လင်းပေါင်က ပါလာရတာလဲ.."
"သဝန်တိုတာလား.."
"တိုတယ်လေ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ဆို အစကတည်းက မင်းနဲ့ သိခွင့်မရလို့ ကိုယ့်ဘာသာ ဝမ်းနည်းနေတာ.."
သူ့ကို လှည့်မကြည့်ပဲ ရှောင်းကျန့်က ပြောခြင်းသာမို့ သူကလည်းကြိတ်ပြီး ရယ်ရင်း အမျိုးသားရဲ့ အနားကို တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။
"တစ်ချို့လူတွေက စောလွန်းအားကြီးတယ် တစ်ချို့ကျလည်းနောက်ကျတယ် ကျွန်တော့်အမျိုးသားကတော့ ကွက်တိကျသွားတာ.."
"ကွက်တိကျတယ် ဟုတ်လား!!
"အွန်း!!
တစ်ဖြည်းဖြည်း ပြုံးပျော်လာပုံကိုကြည့်ပြီး ရိပေါ် အမျိုးသားကိုအသည်းတယားယား ဖြစ်သွားရတယ်။ ထို့နောက် မျက်နှာကိုရှောင်းကျန့်ရင်ခွင်ထဲမှာ ထည့်ဝှက်ရင်း တင်းနေအောင်ပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။
"ကျန့်ကောကော... ခင်ဗျား သူ့အကြောင်းပြောတာမကြိုက်ရင်ဟန်နီ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး တကယ်တော့ ကျွန်တော် သူ့ကိုအားနာမိရုံပါ အဲ့ဒီထက် မပိုပါဘူး.. ကျွန်တော်က ကျန့်ကောကောကို ချစ်တယ်၊ လေးစားတယ် တန်ဖိုးလည်းထားပါတယ် "
"ကိုယ်လည်း မင်းကိုချစ်ပါတယ် ဟန်နီရဲ့.. ရှေ့လျှောက်ပြီးရန်မဖြစ်ပဲ နေရအောင်နော်.."
"အွန်း!!!
"ကိုယ်ကပဲ အမြဲအလျှော့ပေးပါ့မယ် .."
"ခင်ဗျားကို ယုံပါတယ်ဗျာ.. "
ရင်ခွင်ထဲမှာရှိတဲ့ကောင်လေးကို သူငုံ့ကြည့်သည်။ ထိုကောင်လေးမှာ အသက် တစ်နှစ်နဲ့တစ်နှစ်ကြီးလာပေမယ့် အခုထိ ၁၈နှစ်အရွယ်လေးလို နုပျိုနေဆဲ။
ကလေး၃ယောက် ရပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ဒီလောက်ထိ လှရက်နိုင်သေးတယ်။ ရိပေါ်မှာ ဘာစကားမှ မပြောပဲ သူ့ကိုသာစိုက်ကြည့်နေသော ထိုလူသားကြောင့် မျက်နှာလေး ပန်းရောင်ပြေးသွားရ၏။
"အဟမ်း . ဟို..."
သူ့စကားတွေက နှုတ်ခမ်းပေါ် ထပ်တူကျလာသည့် နှုတ်ခမ်းတစ်စုံကြောင့် လမ်းတစ်ဝက်မှာ ရပ်တန့်သွား၏။ ပြူးတိပြူးကြောင် ဖြစ်သွားသည့်သူ့ကို အမျိုးသားက အိပ်ယာပေါ်ပစ်လှဲပြီး အပေါ်စီးကနေ အုပ်မိုးကာ ဆက်၍ နမ်းပြန်၏။ သို့ရာတွင်သူကလည်း ထိုအနမ်းတွေအောက်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့။
..............................
"ချီမင်.. အခုတလော သားအဆင်ပြေရဲ့လား"
"ဟုတ် ပြေပါတယ် ဖာသာ!!
"မင်းမရှိတော့ ညီလေးတွေ ညီမလေးတွေက လွမ်းနေတာသူတို့ အစားတောင် ကောင်းကောင်းမစားနိုင်ကြဘူးလေ"
ဖာသာက သက်ပြင်းတချချနဲ့ ပြောရင်း သူ့ကိုငြင်သာစွာကြည့်လေတယ်။ သူကလည်း တစ်ချိန်က ဒီနေရာက ၊ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တာမို့ ကျောင်းက လူအများစုက သူ့ကိုမသိသူမရှိကြ။ သူဟာလည်း မွေးနေ့လောက်ပဲ လာဖြစ်တော့တယ်...။
ဖာသာက သဘောကောင်းတယ်။ သူ့ကို သားအရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်ပြီး ထွက်သွားရတော့မယ့်အချိန်ရောက်တာတောင်ဒီမှာပဲ ဆက်နေဖို့ ခဏခဏ နားချသော်လည်း သူသိတယ်ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူးဆိုတာကိုပေါ့။ လိမ်လည်မှုနဲ့ ထောင်ကျသွားတဲ့မွေးစားမိဘတွေက သူ့အပေါ် မကောင်းသည်မို့ ပြန်လွမ်းစရာလည်းမရှိ။ အဲ့ဒီအဖြစ်ပျက် ဖြစ်သွားပြီးနောက် မိဘမဲ့ဂေဟာကိုသူပြန်ရောက်လာတာ ၃ကြိမ်မြောက်။
အခုတော့ သူအမှန်တကယ် လွတ်မြောက်သွားပြီလို့ ဆိုရမှာပေါ့။ သူများ လောင်းရိပ်အောက်မှာ သူကလည်း နေလိုစိတ်မရှိပါဘူး။နောက်ပြီး သူ့ကိုမွေးထားတဲ့ မိဘတွေကိုတောင် မမြင်ခဲ့ဘူးတာ။
"အရွယ်ရောက်လာတော့ အရပ်ရှည်လာပြီး လူချောလေးဖြစ်လာခဲ့တာပဲ..."
"ဟုတ်ကဲ့ ဖာသာ!!!
"ဒါဆို ညီလေးတွေ ညီမလေးတွေနဲ့ သွားတွေ့လိုက်ပါဦး!!
"အဟား!! ကျွန်တော်က တစ်နှစ်မှ တစ်ကြိမ်ရောက်တာဆိုတော့သူတို့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မှတ်မိပါ့မလား"
"အဲ့အတွက် ပူမနေနဲ့ ရှုယီက မင်းရဲ့ ပုံကို နေ့တိုင်းဆွဲပြီးကလေးတွေ မမေ့အောင် လုပ်ပေးတာလေ သွားမှာသာသွားစမ်းပါ.."
"ဟမ်.. ရှုယီက အဲ့လိုလုပ်ပေးတာလား!!!
အံ့အားသင့်သွားပေမယ့် သူ့မှာရှုယီကို ကျေးဇူးတင်စိတ်နည်းနည်းမှရှိမနေပါ။ ရှုယီက သူဂေဟာမှာ နေတုန်းကရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပင်။
"ဒါဆို ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်!!
"ကောင်းပြီ!!!
သူ ဖာသာကို နှုတ်ဆက်ပြီး လှည့်ထွက်လာတော့ Massage notiသံက ထွက်ပေါ်လာသည်မို့ ဖုန်းထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်..။ phone number က သူမရင်းနှီးတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုမို့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပေမယ့် ပို့လာတဲ့ စာစောင်ကို ဖွင့်ဖတ်ကြည့်ရင်းစုကြုတ်ထားတဲ့ မျက်ခုံးတို့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေလျော့သွားတယ်။
'သို့/ ချီချီ... မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ ဘယ်တုန်းကမှ မဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ် တကယ်တော့ ဖိုးဖိုးက ကျွန်တော့်ဖုန်းကို သိမ်းထားတာဒီနေ့ဒီချိန်ထိ အိမ်ကိုဖုန်းဆက်တဲ့ အရေအတွက်ကတောင်လက်ချိုးရေလို့ ရတယ်.. ချီချီ ကျွန်တော့်ကို စိတ်မဆိုးရဘူးနော်...
ဖိုးဖိုးက ကျွန်တော့်ကို သူငယ်ချင်း ရစေချင်နေတာဒယ်ဒီနဲ့ ပါးပါးကလည်း အဲ့အတိုင်းပဲ အဲ့ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းးရှာမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားစိတ်မပူပါနဲ့ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ ခင်ဗျားထက် ပိုပြီး မခင်တွယ်ပါဘူး ကျွန်တော် ပြန်လာတာကို စောင့်နေပါ..
မှ \ ရှောင်းပေါ်ပေါ်.....
မျက်ရည်ကျမတတ် ဝမ်းသာစို့နင့်မှုနဲ့အတူ ရင်ထဲ အနွေးလှိုင်းလေး တစ်ဖြတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ကိုယ့်မွေးနေ့ ရောက်တိုင်းပန်းစည်းတွေ ပို့ပေးနေတာက မင်းလား ရှောင်းပေါ်..။ အိမ်ပြန်တဲ့အချိန်ရောက်ရင် သေချာတယ် သူ့တံခါးဝမှာ ပန်းစည်းနဲ့ သူကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်တွေ ၊ တွေ့ရလိမ့်မယ်ဆိုတာ။
"ရှောင်းပေါ် တကယ် မင်းဖြစ်နေတာပဲ!!!!!
တုန်ရီတဲ့လက်တွေနဲ့ ဖုန်းခေါ်လိုက်တော့ ဆက်သွယ်မှုဧရိယာပြင်ပတဲ့။
"ပြဿနာမရှိပါဘူး မင်းပြန်လာဦးမှာပဲ ဘယ်လောက်ကြာကြာကိုယ်စောင့်ပါ့မယ်.."
Phone Screen ပေါ်မှာ အသက်၈နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ အရယ်အပြုံးမရှိပေမယ့် ကြည့်လို့ကောင်းနေဆဲ။
"ကိုကိုချီမင်!! ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ ကျွန်တော်တို့နဲ့လာကစားလေ.."
ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကြားမှ ဘယ်အချိန်ကမှန်းမသိလှိမ့်ဆင်းလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို လက်နဲ့ ဖွဖွလေးသုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ထို့နောက် အပြုံးနဲ့အတူ သူ့ကို လက်ယက်ခေါ်နေတဲ့ကလေးရှိရာကို အပြေးလေး သွားရင်း
"လာပြီ.. ကိုကို မင်းတို့ကို သတိရနေတာ.."
The...End
စာနည်းနည်းရှည်လို့ ကျေးဇူးတင်လွှာကိုကျိန်းသေ ဖတ်ပေးပါနော် 😖😖
Zawgyi
သားနဲ့သမီးရဲ့ ဆယ္နွစ္ျပည့္ ေမြးေန့။
သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္း ရွိေနြကေသာ လူကုံထံေတြြကားမွာ သမီးကေပ်ာ္ေနသေလာက္ သားကေတာ့ ျငိမ္ျငိမ္ေလးသာ ထိုင္ေနြခင္းြဖစ္သည္။ အျမြွာြဖစ္ေသာ္ျငား အက်င့္စရိုက္ကေတာ့တစ္ြခားစီပဲ။ ကေလးနွစ္ေယာက္မွာ တူညီသည့္ တစ္ခုတည္းေသာ အရာက ပုစြန္ြကိုက္တာပင္။
ခက္တာက သားငယ္က အလတ္ဂ်စ္ရွိသည္မို့ ပုစြန္အစား တစ္ြခားဟာကို ဂ်င္းထည့္ျပီး ေက်ြးရတာ ြကာေတာ့လည္း သူကလိပ္ျပာမလုံခ်င္သလို သားငယ္ကိုလည္း သိပ္သနားမိျပန္တယ္။ ဒါကိုသိတဲ့ ေရွာင္းက်န့္က သူ့ကို နွစ္သိမ့္ေနလို့သာ ေတာ္ပါေသးရဲ့။
"ရိေပါ္.."
က်န္းခ်န္ မ်က္နွာက ြကည္လင္ေနျပီး အေရာင္ေတြတဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေန၏။ အေြကာင္းကေတာ့ သူေပ်ာ္ေနပါတယ္ေပါ့...။ ဒင္းကလည္း ဟြိုက္ခြမ္းေကာနဲ့ ကိစ္စေြကာင့္ ေပက်င္းကို ျပန္ျပီးမလာနိုင္ပါ ။ သူတို့သတင္းကို မိဘေတြသိေတာ့ အဖြားြဖစ္သူကေသြးတတ္ျပီး မူးေမ့လဲသည္ဆိုပဲ..။
အခုမွ ဆိုင္းမဆင့္ဘုံမဆင့္ေရာက္လာသည့္ က်န္းခ်န္မွာ ေဘးကဟြိုက္ခြမ္းေကာကို လက္ခ်ိတ္ျပီး မိမိကို ျပန္လာြဖစ္မယ္ဆိုတဲ့အေြကာင္း မေျပာခဲ့ပါေခ်။
"က်န္းခ်န္ မင္းဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ ေျပာေတာ့ြဖင့္ဟိုမွာပဲ အေြခခ်မယ္ဆို.."
"အဲ့တုန္းက ငါ့မိသားစုက ငါ့ကို ျပန္လာရဲရင္ ျပန္လာြကည့္ဆိုျပီးြခိမ္းေြခာက္ထားေတာ့ ငါေြကာက္လို့ အထူးသြဖင့္ ငါ့အဖြား!!
က်န္းခ်န္မွာ တကယ္လည္း ဟိုမွာ အေြခခ်ဖို့ ဆုံးြဖတ္ထား၏။ တစ္ခါတစ္ေလ မိသားစုကို လြမ္းေပမယ့္ မားဆီ ျပန္သြားပါကအတင္းမြကပ္ အိမ္ေထာင္ျပုေပးမွာကို ြကိုသိသည္။ ဒါေြကာင့္မိသားစုကိုလြမ္းတဲ့စိတ္အား ဟြိုက္ခြမ္းေကာ မ်က္နွာကိုြကည့္ကာေြဖေဖ်ာက္ခဲ့ရသည္။
မိသားစုကို လြမ္းတာက သက္သက္ ဟြိုက္ခြမ္းေကာကို ခ်စ္တာက သက္သက္။ ထိုအရာေြကာင့္ ဟြိုက္ခြမ္းေကာကို မစြန့္လြွတ္နိုင္ပါ။ အခုလည္း ဆယ္စုနွစ္ြကာေအာင္ မဆက္သြယ္ခဲ့သည့္မားက ဖြားဖြားရဲ့ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္မွာ သူ့ကိုေတြ့ခ်င္ပါတယ္ဆို၍ဖုန္းဆက္ျပီး ေျပာလာ၏။ သူ ေပက်င္းကို ေရာက္တာ တစ္ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ရွိျပီဆိုေပမယ့္ ေသခ်ာ ရိေပါ္ကိုမဆက္သြယ္တာြဖစ္၏။
"မင္းျပန္လာတာ ဘာလို့ ငါ့ကိုြကိုမေျပာရတာလဲ"
"ြကိုေျပာရင္ ဘယ္လိုလုပ္ Surprise ြဖစ္ပါေတာ့မလဲ"
က်န္းခ်န္က အနားကပ္လာျပီး သူ့ပခုံးေလးကို ဝိုက္ဖက္ရင္းရယ္သြမ္းလာ၏။
"ငါလည္း ျပန္လာြဖစ္မယ္မထင္ထားဘူး"
"ငါ့အဖြားက သူ့ရဲ့ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္မွာ ငါ့ကိုေတြ့ခ်င္တယ္ဆိုလို့ျပန္လာခဲ့တာ.."
"ဒါဆို မင္းတို့ကို အားရီက သေဘာတူျပီလား!!!
"ငါတို့နွစ္ေယာက္ အတူတူေနတာ နွစ္ခ်ီေနျပီေလသူသေဘာမတူခ်င္လည္း တူရေတာ့မွာပဲ.."
ထိုအခါ ေလတံခြန္ေလးကို ေဝွ့ယမ္းျပီး ေျပးလြွားေဆာ့ေနတဲ့က်င္းက်င္းကို သူြကည့္လ်က္
"က်င္းက်င္း.. ဦးဦးဆီလာခဲ့"
သူ့ကိုျမင္တဲ့အခါ က်င္းက်င္းက ခဏေြကာင္သြား၏။ ျပီးမွမွတ္မိသြားဟန္ အျပုံးြကီးြကီးြဖင့္ သူ့ဆီေျပးလာခဲ့သည္..။
"ဦးဦး.. သမီးတို့ဆီ လာတာလား!!!!
သူ ကေလးငယ္ကို ေကာက္ေပြ့လိုက္ရင္း
"သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ ေမာင္ေလးေရာ ? ဘာလို့ သမီးကိုပဲေတြ့ရတာလဲ"
"ေရွာင္ခ်ီက ဒီလိုေနရာေတြ မြကိုက္ဘူးေလ သူအိမ္ထဲမွာရွိပါတယ္ ဦးဦးရဲ့.."
ထိုအခါ ရိေပါ္က မ်က္ခုံးပင့္ရင္း ေဘးနားကေန
"ေရွာင္ခ်ီ တစ္ေယာက္ထဲလား သမီး.."
"ဟုတ္ကဲ့ ပါးပါး!!
အထဲမွာရွိေနတဲ့ ေရွာင္ခ်ီကေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ ထိုင္ေနရင္း ပါးပါး သူ့အတြက္ ကန့္ထားတဲ့ ပုစြန္ေတြကို တျမုံ့ျမုံ့စားေန၏ ။ အရသာထက္ သူက ပုံသဏ္ဌာန္ကို သေဘာက်တာမို့ အရသာကိုစိတ္မဝင္စားပါ။ တေလာက က်င္းက်င္းစားေနတဲ့ ပုစြန္ကိုသူယူစားမလို့ ျပင္ေနစဉ္မွာပဲ က်င္းက်င္းက သူ့လက္ထဲကပုစြန္ကို အတင္းျပန္လုစား၏။ ထိုအခါ သူငိုမဲ့မဲ့နဲ့ ပါးပါးတို့ကိုျပန္တိုင္ေသာ္ျငား အခ်ည္းအနွီးသာ။
ထိုအခိုက္ သူနဲ့ ရြယ္တူ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ သူ့ေဘးမွာလာထိုင္၏။ ေဘးဘီကိုြကည့္ေသာ္လည္း တစ္ြခားဘယ္သူ့ကိုမွမေတြ့ရ။ ြကည့္ရတာ မိဘေတြနဲ့ ကြဲလာသည္ထင္ပါရဲ့။
"မင္းက ဘယ္သူလဲ မိဘေတြေရာ!!!
"အျပင္မွာ ရွိတယ္.."
"ဒါဆို!!!
"မင္းက ေမြးေန့ရွင္လား!!!
သားသားနားနား ဝတ္စားဆင္ယင္ထားသည့္ ကေလးငယ္မွာ သူ့ကို စူးစမ္းသလိုြကည့္ျပီး ေမးေလရဲ့။
"ဟုတ္တယ္ ဘာလို့လဲ.."
"ပါးနဲ့မားက ေမြးေန့ပြဲကို ငါ့ကိုပါ ေခါ္လာခဲ့တာ .."
"............"
"ငါ ေမြးေန့ရွင္ကို မျမင္ဖူးလို့ လာြကည့္တာ..."
"အျပင္မွာ ပတ္ေျပးေနတဲ့ ငါ့မမကို မင္းမေတြ့ခဲ့ဘူးလား.."
"မင္းတို့က အျမြွာဆို!!!
"အင္း!!
"မင္း... ဘာေတြစားေနတာလဲ"
"ပုစြန္ေလ.. မင္းစားခ်င္လား"
ပုစြန္ တစ္ေကာင္ကို ယူျပီး လွမ္းေပးေတာ့ ထိုကေလးက မ်က္ေမွာင္ြကုတ္သည္။ ျပီးမွ
"လာေနာက္ေနတာလား အဲ့ဒါ ပုစြန္မွ မဟုတ္တာ!!!
"ပုစြန္ပါဆို!!!
"ဒါဆို ဘာလို့အခြံခြာဖို့ မလိုရတာလဲ"
"အာ .. ဘာလို့ဆို ပါးပါးက ငါ့ကိုခ်စ္လို့ ပုစြန္ အခြံခြာေပးထားတာေလ"
ထိုကေလးက သူ့လက္ထဲက ြဖူဖက္ြဖူေလ်ာ္ြဖစ္ေနတဲ့ ပုစြန္ကိုဆတ္ခနဲ လွမ္းယူျပီး အလယ္ကေန ခ်ိုးပစ္ကာ တစ္ပိုင္းကိုပါးစပ္ထဲေကာက္ထည့္လိုက္သည္။
"မင္းအလိမ္ခံလိုက္ရျပီ ဒါက ပုစြန္မဟုတ္ဘူး..."
"မင္းကမွ လူလိမ္... ပါးပါးက ငါ့ကို ပိုခ်စ္လို့ ပုစြန္ခြာေပးထားတာပါဆို"
ေရွာင္ခ်ီက အေြကာမခံ။ ထိုအခါ တစ္ဖက္ေကာင္ေလးကလည္းဇြတ္အတင္း ျပန္ျငင္းသည္။ ထိုစဉ္ ရိေပါ္နဲ့တကြ က်န္းခ်န္ပါအနားေရာက္လာ၏။ က်န္းခ်န္မွာ ေရွာင္ခ်ီစားေနတဲ့ အတုအေယာင္ ပုစြန္တစ္ေကာင္ကို ေကာက္ြကည့္ျပီး ေရွာင္ခ်ီ့ကို မယုံြကည္နိုင္စြာြကည့္လ်က္
"ေရွာင္ခ်ီ... သား ဘာလို့ ဂ်ုံနဲ့လုပ္ထားတဲ့ မုန့္ေတြစားေနတာလဲ ေကာင္းလို့လား.."
ရိေပါ္ လွမ္းတားခ်ိန္မရလိုက္။ က်န္းခ်န္မွာ မ်က္လုံးအျပူးသားနဲ့မလုံမလဲြဖစ္သြားသည့္ ရိေပါ္ကို ြကည့္ကာ ေြကာအမ္းသြားရ၏။ ေရွာင္ခ်ီ ကိစ္စကို သူ က်န္းခ်န္အား မေျပာျပမိ။ အခုေတာ့ သူ့ကိုငိုမဲ့မဲ့ ြကည့္ေနေသာ သားြဖစ္သူအား ြကည့္ကာ ရိေပါ္မလုံမလဲြဖစ္ရေလသည္။
သြားျပီ... အခုတကယ္သြားျပီ။ ေရွာင္ခ်ီက ဘယ္တုန္းကမွသူတို့ကို စိတ္မဆိုးဖူးဘူး။ လိုခ်င္တာမရလို့လည္း ငိုတတ္တဲ့ ကေလးမဟုတ္သည့္တိုင္ အခုေတာ့ သူ့ရဲ့အလိမ္အညာေြကာင့္ ေရွာင္ခ်ီမွာ မ်က္ရည္ဝဲလာေလျပီ။
"ေရွာင္ခ်ီ...!!!
"ပါးပါးလူလိမ္!! ေျပာေတာ့ ေရွာင္ခ်ီကို ပိုခ်စ္လို့ ပုစြန္ခြွာျပီးသားေက်ြးတာဆို!!!
ေြခေဆာင့္ျပီး ေရွာင္ခ်ီ အိခနဲ ငိုခ်ေတာ့ ရိေပါ္ ျပာယာခတ္သြားတာအမွန္ပင္။ ေြကာင္အမ္းကာ ဘာလုပ္လို့ လုပ္ရမွန္းမသိြဖစ္ေနတဲ့ သူ့ကိုြကည့္ျပီး က်န္းခ်န္ကလည္း မေနသာေတာ့ပါ။
"ေရွာင္ခ်ီ မငိုရဘူးေလ ငိုရင္ ခ်စ္စရာမေကာင္းပဲ ေနမယ္.."
"ပါးပါး လူလိမ္ လူညာ... ဒယ္ဒီလည္း မေကာင္းဘူး Sob!!!
"ေရွာင္ခ်ီ ပါးပါး ရွင္းျပပါရေစ.."
ဘယ္သူေျပာတာမွ နားမေထာင္တဲ့ ေရွာင္ခ်ီက ရွိုက္ြကီးတငင္ငိုျပီး အေပါ္ထပ္ကို ေျပးတက္သြားတယ္။
"ရိေပါ္.. ေရွာင္ခ်ီက!!!
"ျပီးမွ ဆက္ေျပာရေအာင္ ငါ့သားက ပိုအေရးြကီးတယ္"
သူ့မွာ ငိုေနတဲ့ သားေနာက္ကို အျမန္ေျပးကာ လိုက္ေပမယ့္သားက သူ့အခန္းထဲ ေျပးဝင္ကာ အထဲက ေလာ့ခ္ခ်သြားေလျပီ။ ထိုအခါ သူက တံခါးကို လက္နဲ့ ရိုက္ရင္း
"ေရွာင္ခ်ီ.. သားေလး တံခါးဖြင့္ေပးပါဦး ပါးပါး ရွင္းျပပါရေစ !!
ဘယ္လိုပဲေခါ္ေခါ္ ေရွာင္ခ်ီက ျပန္မထူးပါ။ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ေရွာင္းက်န့္ကို ေျပာျပီး တံခါးဖ်က္ျပီး ဝင္ရေတာ့မွာပဲ..။သူေတြးေနစဉ္မွာပဲ ေရွာင္းက်န့္က ေအာက္ထပ္ကေန သူ့ရွိရာကိုေရာက္လာေနျပီြဖစ္တယ္။
"ရိေပါ္..."
"ေရွာင္းက်န့္ တစ္ခုခုလုပ္ပါဦး ေရွာင္ခ်ီ က်ြန္ေတာ္တို့ကိုစိတ္ဆိုးသြားျပီ..."
"က်န္းခ်န္ေျပာလို့ ကိုယ္သိျပီးျပီ စိတ္မပူပါနဲ့ !!!
ထို့ေနာက္ ေရွာင္းက်န့္မွာ တံခါးနား ကပ္သြားျပီး...
"သားငယ္.. တံခါးဖြင့္ပါဦး ဒယ္ဒီေရာက္ေနျပီေလ ဒယ္ဒီနဲ့ ပါးပါးက သားကို တမင္လိမ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူးအဲ့တုန္းက သားေလးက ငယ္ေသးလို့ေလ.."
"ဒယ္ဒီ လူလိမ္.. ဒယ္ဒီကို မေတြ့ခ်င္ဘူး ဒယ္ဒီနဲ့ ပါးပါးကေရွာင္ခ်ီကို မခ်စ္ဘူး..."
"ဘာလို့ အဲ့လိုေျပာရတာလဲ ဒယ္ဒီတို့က သားကို ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္လိုက္သလဲ .."
"မြကားခ်င္ဘူး!!!
ေရွာင္းက်န့္မွာ သက္ျပင္းသဲ့သဲ့ခ်သည္။ တံခါးမဖြင့္ပဲ အထဲကိုဘယ္လိုဝင္ျပီး ေရွာင္ခ်ီကို ေခ်ာ့ရပါ့။
"တံခါးဖ်က္လိုက္ ေရွာင္းက်န့္"
"ကိုယ္တို့ အတင္းအြကပ္ ဝင္သြားရင္ ေရွာင္ခ်ီ ပိုျပီးစိတ္ဆိုးေလာက္တယ္ တစ္ြခားနည္းလမ္း ထပ္ျပီးစဉ္းစားရေအာင္ ေရွာင္ခ်ီ စိတ္ေလ်ွာ့သြားေစမယ့္ တစ္ခုခုေပါ့"
ေရွာင္ခ်ီက သူတို့ကို ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မဆိုးဖူးေတာ့ ဒီေန့ျပဿနာက သူတို့အတြက္ တကယ္ အသစ္အဆန္းပါပင္။
"အြကံရျပီ!!!
ရိေပါ္ စဉ္းစားမိတဲ့ တစ္ခုေသာ အရာေြကာင့္ မ်က္ဝန္းေတြကအေရာင္တစ္လက္လက္။
"ဘာအြကံလဲ ရိေပါ္!!
"သားက ေရွာင္းေပါ္ကို အရမ္းခ်စ္တာေလ ေရွာင္းေပါ္ေခ်ာ့ရင္ရေလာက္တယ္..."
"ဒါေပမယ့္ !!!!
"က်ြန္ေတာ္တို့မွာ တစ္ြခားနည္းလမ္းမရွိေတာ့ဘူး ဒါကတစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းပဲ.."
ရိေပါ္မွာ ဖုန္းထုတ္ျပီး ေရွာင္းေပါ္ကို ခ်က္ခ်င္းေခါ္ရတယ္...။ သားြကီး ဖုန္းကိုင္ပါေစလို့ ေမ်ွာ္လင့္ရင္း...
"ဟယ္လို.. သား ပါးပါး ေနွာက္ယွက္ဖို့ မရည္ရြယ္ပါဘူး!!!
Screen ေပါ္မွာ ထင္ရွားစြာ ေပါ္ေနတဲ့သားကို သူကေတာ့အားနာနာ ေျပာရတယ္။
"ဘာလို့လဲ ပါးပါး.. ဘာလို့ က်ြန္တာ့္ကို အေလာတြကီးဖုန္းေခါ္ရတာလဲ.."
"ဘာလို့လဲ သား မအားဘူးလားဟင္!!
"မဟုတ္ပါဘူး တကယ္ေတာ့ သား စာလုပ္ေနတာ ျပီးေတာင္ျပီးေနျပီ ေနာက္ျပီး ဖိုးဖိုးခိုင္းထားတဲ့ အလုပ္ေတြလည္းရွိေသးလို့.."
"အဟင္း!! တစ္ြခား မဟုတ္ပါဘူး ေရွာင္ခ်ီစိတ္ေကာက္သြားလို့ပါးပါး သူ့ကို ဘယ္လိုေခ်ာ့ေခ်ာ့ လုံးဝ တံခါးမဖြင့္ေပးဘူးေလမင္းဒယ္ဒီနဲ့ ပါးပါး အခုပဲ တံခါးဖ်က္မလို့ေတြးေနတာသားကို သတိရသြားလို့ပါ.. ပုံမွန္ဆို ေရွာင္ခ်ီေလးက သားကို ပိုခင္တြယ္တာမလား .."
"နားလည္ျပီ.. အဲ့ဒီေတာ့ ပါးပါးက က်ြန္ေတာ့္ကို တပ္ကူေခါ္တာေပါ့ ဟုတ္လား"
"သားက အရင္အတိုင္း ဉာဏ္ေကာင္းတုန္းပဲ.."
ေရွာင္းေပါ္နဲ့ စကားေျပာျပီးေနာက္ ေဘးနားမွာ ရပ္ေနတဲ့ေရွာင္းက်န့္ကို သူတစ္ခ်က္ြကည့္တယ္။ ျပီးမွ တံခါးနားကိုပိုတိုးကပ္ရင္း
"ေရွာင္ခ်ီ ကိုကိုက သားကိုသတိရလို့ ဖုန္းဆက္တယ္..."
အေြခေနက ဘာမွမထူး...
"သားအရမ္းဆိုးတာ ကိုကိုသိသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲသား နည္းနည္းပါးပါး ကိုကိုနဲ့ စကားေျပာေပးလိုက္ပါဦး သားကိုကိုက သားအတြက္ ဘာေမြးေန့လက္ေဆာင္ ဝယ္ေပးထားလည္း သိလားဟင္!!!
ေဂ်ာက္!!!
တံခါးပြင့္လာေတာ့ သူေရာ ေရွာင္းက်န့္ပါ အားတက္သြားတာအမွန္။ ျပီးမွ ေရွာင္ခ်ီရဲ့ ငိုထားလို့ မို့အစ္ေနသည့္ ခ်စ္စဖြယ္မ်က္နွာေလးက ရုပ္လုံးေပါ္လာ၏။
"ဒီမွာ သားကိုကိုနဲ့ ေျပာလိုက္ဦးေနာ္ ကိုကိုက သားကိုလြမ္းေနတာ.."
သူလွမ္းေပးတဲ့ဖုန္းကို ေရွာင္ခ်ီက လက္ေသးေသးေလးြဖင့္လွမ္းယူ၏။ သားရဲ့ မို့အစ္ေနတဲ့ မ်က္နွာကိုျမင္ေတာ့ သူေရာေရွာင္းက်န့္ပါ စိတ္မေကာင္းြက။ ေရွာင္ခ်ီက ငိုခဲတဲ့ ကေလးမို့ ပိုျပီး စိတ္မေကာင္းြဖစ္သြားြကြခင္း ြဖစ္၏။
"ေရွာင္ခ်ီ.. ဘာလို့ငိုေနတာလဲ!!!
ထိုအခါမွ ေရွာင္ခ်ီမ်က္ရည္ေတြက ေရွာင္းေပါ္ကိုျမင္သည့္အခါအိခနဲ ျပိုက်လာျပန္သည္။
"မငိုနဲ့.. ေရွာင္ခ်ီ ရုပ္ဆိုးသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"
"ကိုကို.. ဒယ္ဒီနဲ့ပါးပါးနဲ့ ေနာက္ျပီး အားရီတို့ကေရာ သားကိုဝိုင္းလိမ္ြကတယ္..."
"ဟုတ္လား ကိုကို့ကိုေျပာပါဦး သူတို့က ဘယ္လိုလိမ္ြကတာလဲ"
"သားကို ဂ်ုံနဲ့လုပ္ထားတဲ့ မုန့္ကို လိမ္ေက်ြးတာ ဒယ္ဒီနဲ့ပါးပါးကသားကို လုံးဝမခ်စ္ဘူး သိလား သူတို့စိတ္ထဲမွာ သားမရွိဘူး.."
"ေရွာင္ခ်ီ!! မငိုနဲ့ ဒယ္ဒီေရာ ပါးပါးေရာ ေရွာင္ခ်ီကိုခ်စ္ပါတယ္ကိုကိုကလည္း ေရွာင္ခ်ီကို ခ်စ္တာပဲ ဘယ္သူမွမခ်စ္ရင္ေတာင္ကိစ္စမရွိဘူး ကိုကို မင္းကိုခ်စ္တယ္ေနာ္.."
"Sob... ကိုကို ပါးပါးတို့ မရိုးသားဘူး!!!
"ပါးပါးတို့လိမ္တယ္ဆိုတာကလည္း ေရွာင္ခ်ီ့ကို ခ်စ္ြကလို့ေရွာင္ခ်ီ စိတ္မေကာင္း ြဖစ္သြားမွာ စိုးလို့ေလ.."
".............."
"ေရွာင္ခ်ီကို ပါးပါးတို့က ဘာလို့ ဂ်ုံနဲ့လုပ္ထားတဲ့ မုန့္ကိုပုစြန္ဆိုျပီး လိမ္ေက်ြးတယ္ထင္လဲ"
ေရွာင္ခ်ီက ေခါင္းခါေတာ့ ေရွာင္းေပါ္မွာ ျပုံးလ်က္ သူ့ညီေလးမ်က္နွာကိုသာ မလြတ္တမ္းစိုက္ြကည့္ရင္း
"ေရွာင္ခ်ီက ဖိုးဖိုးနဲ့တူတာ ပုစြန္နဲ့ မတည့္ဘူး အဲ့ဒါေြကာင့္ေရွာင္ခ်ီ စိတ္မေကာင္းြဖစ္မွာစိုးလို့ ဂ်ုံနဲ့ လုပ္ထားတဲ့ မုန့္ကိုလိမ္ေက်ြးခဲ့တာပါ.."
"ဒါေပမယ့္!!!!
"ေရွာင္ခ်ီက လိမ္မာတဲ့ ကေလးပဲ မဟုတ္လား ပါးပါးနဲ့ဒယ္ဒီကိုဒုတိယအခြင့္ေရး ေပးလိုက္ပါေနာ္ ကိုကို အာမခံတယ္ေနာက္ဆိုသူတို့ ေရွာင္ခ်ီကို မလိမ္ရဲေတာ့ပါဘူး.."
ေရွာင္ခ်ီရဲ့ မ်က္နွာက ျပန္ေပ်ာ့ေျပာင္းသြားတာမို့ ရိေပါ္နဲ့ေရွာင္းက်န့္မွာ စိတ္သက္ရာ ရသြားေတာ့သည္။
"ေရွာင္ခ်ီရဲ့ ဆယ္နွစ္ျပည့္ေမြးေန့မွာ ကိုကိုက ေရွာင္ခ်ီလိုခ်င္တဲ့စက္ဘီးေလး လက္ေဆာင္ေပးလိုက္တယ္ေနာ္..."
ဆိုရင္ပဲ ေရွာင္ခ်ီမ်က္လုံးအေရာင္ေတြက တစ္လက္လက္။
"ကိုကို.. တကယ္လားဟင္.."
"လိမ္မာတယ္ အျပင္ထြက္ြကည့္လိုက္ လက္ေဆာင္ကအေစာြကီးကတည္းက ေရာက္ေနျပီ.."
ထိုအခါ ေရွာင္ခ်ီမွာ ဝရံတာဘက္ကို ေျပးသြားသည္မို့ ရိေပါ္တို့နွစ္ေယာက္ပါ အေနာက္က လိုက္ရေတာ့သည္။ အျပင္မွာေတာ့ က်င္းက်င္းက ကိုကိုပို့ေပးတဲ့ စက္ဘီးေလးကို မစီးတတ္၊စီးတတ္စီးေနတာပင္။ သူ့ကိုေတြ့ေတာ့ အနီေရာင္ ဂါဝန္ေလးြဖင့္ခ်စ္စဖြယ္ြဖစ္ေနေသာ က်င္းက်င္းမွာ လက္လွမ္းျပေလသည္။
"ကိုကို ေရွာင္ခ်ီ ေတြ့ရျပီ!!!!
"ေရွာင္ခ်ီြကိုက္တဲ့ အနီေရာင္ေလးကို၊ ကိုကို ကိုယ္တိုင္ေရြးေပးတာ သိလား ေကာင္းေကာင္းတန္ဖိုးထားရမယ္ေနာ္!!
"ဟုတ္ ကိုကို စိတ္ခ်ပါ ေရွာင္ခ်ီ ဆိုးလည္း မဆိုးပါဘူးကိုကိုျပန္လာမယ့္ေန့ကို လိမ္လိမ္မာမာနဲ့ ေစာင့္ေနပါ့မယ္!!
"ကိုကိုက မင္းကိုယုံျပီးသား!!!
ေရွာင္ခ်ီနဲ့က်င္းက်င္းက အြကိုက္မတူပါ။ က်င္းက်င္းကအျပာေရာင္ြကိုက္တတ္ေပမယ့္ ေရွာင္ခ်ီကေတာ့ အနီေရာင္ပဲြကိုက္သည္မို့ လက္ေဆာင္ပစ္စည္းနဲ့ ပတ္သတ္ရင္ နွစ္ေယာက္သား ရန္ြဖစ္ြကတယ္ဆိုတာက ခပ္ရွားရွားပင္။
ေရွာင္းေပါ္မွာ အလုပ္ကိစ္စရွိေသးတာမို့ ခပ္ျမနိျမန္နွုတ္ဆက္ျပီးဖုန္းခ်သြားသည္။ ထို့ေနာက္ ရိေပါ္က ေရွာင္ခ်ီေရွ့မွာ ေဆာင့္ေြကာင့္ ထိုင္ရင္း
"ေရွာင္ခ်ီ!! ပါးပါးနဲ့ဒယ္ဒီက ဘယ္လိုလုပ္သားကို မခ်စ္ပဲေနပါ့မလဲ.."
ေရွာင္းက်န့္ဟာလည္း ခပ္ျပုံးျပုံးြဖင့္
"ဟုတ္တယ္ ေရွာင္ခ်ီ.. ပါးပါးနဲ့ ဒယ္ဒီက သားကိုေရာက်င္းက်င္းကိုေရာ အရမ္းခ်စ္တာ .."
ေရွာင္းက်န့္က စိတ္ေျပသြားတဲ့ သားြဖစ္သူကို ေပြ့ခ်ီလိုက္ျပီးပါးတစ္ခ်က္ နမ္းရွုံ့ရင္း ေအာက္ထပ္ကို ျပန္ဆင္းလာလိုက္တယ္။သူ့ကိုကို ပို့လိုက္တဲ့ စက္ဘီးေြကာင့္ ေရွာင္ခ်ီမွာ အလြန္အမင္းေပ်ာ္သြားကာ ေရွာင္းက်န့္ေပါ္ကေန ခုန္ဆင္းပစ္လိုက္ေတာ့သည္။
"ကိုကိုက သားအြကိုက္ကို ေတာ္ေတာ္သိတာပဲ.."
"ေမြးေန့လက္ေဆာင္က အရမ္းမိုက္တာပဲ ငါကိုင္ြကည့္လို့ရလား"
ေရွာင္ခ်ီြကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနက ေကာင္ေလး ြဖစ္ေန၏..။သို့ရာတြင္ သေကာင့္သားကို သူသိပ္ေတာ့ သေဘာမက်လွပါ။အေြကာင္းကေတာ့ ပါးပါးတို့ဖုံးထားတဲ့ အမွန္တရားကိုမေတာင္းဆိုပါပဲ ေဖာ္ထုတ္ေပးလို့ြဖစ္သည္။ အခ်ိန္တန္ရင္ သိမွာဆိုေပမယ့္ ပါးပါးတို့ကသာ သူ့ကို အမွန္အတိုင္း မေျပာပါရင္သူလည္း သိခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။
"ဒါေပါ့... ဩစေတးလ်မွာေနတဲ့ ငါ့ကိုကိုက ပို့လိုက္တာေလ!!!
"ဟုတ္လား တကူးတကြကီး!!
"ကိုကိုက ငါ့ကိုခ်စ္လို့ ပို့ေပးတဲ့ဟာ မင္းက မနာလိုေနတာမလား"
"ငါက ဘာလို့ မနာလိုရမွာလဲ"
"ဘာလို့ဆို မင္းကို တကူးတက ပို့ေပးမယ့္ ကိုကိုမရွိလို့"
ထိုကေလးမွာ မ်က္နွာြကီးမဲ့ရွုံ့သြားသည္မို့ သူခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္ရင္း
"မင္းနာမည္ ဘယ္လိုေခါ္တာလဲ ငါက ေရွာင္းေရွာင္ခ်ီ!!!
"ငါ့နာမည္က က်န္းဇီခ်န္း ဒီေန့ကစျပီး ငါတို့ သူငယ္ခ်င္းေတြြဖစ္သြားျပီေနာ္ .."
"ဘယ္သူက မင္းနဲ့ သူငယ္ခ်င္းလုပ္ခ်င္တယ္ ေျပာလို့လဲ သူက က်င္းက်င္း ငါတို့က အျမြွာေတြ ဒါမွမဟုတ္ မင္း သူ့ကိုသြားနွုတ္ဆက္လိုက္ပါ့လား က်င္းက်င္းက ေဖာ္ေရြတယ္.."
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြွင္ရြွင္ ရယ္ေမာေနသည့္က်င္းက်င္းအား ေမးေငါ့ရင္း သေကာင့္သားေလးကို နားခ်လိုက္သည္။ သူ သူငယ္ခ်င္း မလိုခ်င္ပါ။ ကိုကိုကလည္းသူ့အရြယ္တုန္းက တစ္ေယာက္ထဲေတာက္ပခဲ့တာလို့ ပါးပါးကေျပာဖူးပါသည္။ ကိုကို့ကို စံထားျပီး သူကလည္း တစ္ေယာက္ထဲသာ ေနခ်င္သည္။ သူငယ္ခ်င္း မလိုခ်င္။
သူအေတြးမ်ားေနခိုက္ သေကာင့္သားမွာ သူ့ပါးကို ဆြဲညွစ္လိုက္သည္မို့ ထခုန္မိမတတ္ြဖစ္သြားရတယ္။
"မင္းဘာလုပ္တာလဲ!!!
"ဒီေန့ကစျပီး ငါတို့ သူငယ္ခ်င္း ြဖစ္သြားျပီ!!!
ေျပာျပီး လွစ္ခနဲ ေျပးထြက္သြားသည္မို့ သူ့မွာေစြ့ေစြ့ခုန္ရင္း
"က်န္းမ်ိုးရိုးနဲ့ေကာင္ ငါ သေဘာမတူဘူး.. နားလည္လားငါ သူငယ္ခ်င္း မလိုဘူးလို့!!
ေရွာင္းက်န့္နဲ့ ရိေပါ္မွာ သားြဖစ္သူကိုြကည့္ျပီး ေခါင္းတခါခါ။ သားက အျမဲတမ္း တည္ျငိမ္ေနသည့္သူပင္။ အခုလိုမ်ိုးကတ္ကတ္လန္ စြာေနတဲ့ပုံကလည္း ကေလးပီပီ ခ်စ္စရာေကာင္းသည္ဟု ထင္မိတာမို့ အသည္းတယားယား။
ေမြးေန့ျပီးေတာ့ အခ်ိန္က ည၁၂ခြဲ။ က်န္းခ်န္တို့ကို နွုတ္ဆက္ျပီးသားနဲ့ သမီးကို သိပ္ျပီးမွ နွစ္ေယာက္လုံး အခန္းထဲ ျပန္ဝင္လာလိုက္တယ္။ အရာရာ ရိေပါ္က ပိုပင္ပန္းသည္မို့ အခန္းထဲေရာက္တာနဲ့ အေပါ္က ကုတ္အင္္က်ီေတြ အကုန္ခ်ြတ္ပစ္လိုက္သည္။ ပင္ပန္းမွုေြကာင့္ ေခ်ြးစိုေနတဲ့ ရိေပါ္မ်က္နွာေလးကမီးေရာင္ေအာက္မွာ အြကည့္လြွဲပစ္ခ်င္စရာမရွိ။ ေရွာင္းက်န့္ကလည္း အမ်ိုးသားဆီ ေလ်ွာက္လာရင္း မ်က္ေတာင္ပင္မခတ္။
သူ့ဟာသူ အင္္က်ီေတြ ခ်ြတ္ေနတဲ့ ရိေပါ္က သူေရာက္ေနသည္ကိုသတိမထားမိ။ သူကလည္း ရိေပါ္ေနာက္မွာ ရပ္ရင္း အေနာက္ကေန သိမ္းက်ုံး ဖက္ပစ္လိုက္သည္။
"ဘာလုပ္တာလဲ.."
"ဖက္တာေလ.."
"ဒီမွာ ခ်ြတ္ေနတာ မျပီးေသးဘူး "
"ေနာက္မွခ်ြတ္ေတာ့ မင္းမ်က္နွာေလးကို ြကည့္ပါရေစဦး!!!
ပုခုံးကေန ကိုင္ျပီး မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ြဖစ္သြားေအာင္ဆြဲလွည့္လိုက္သည္။
"ပင္ပန္းလား!!
"အင္း.."
ထို့ေနာက္ အနမ္းတစ္ပြင့္က ရိေပါ္နွဖူးေပါ္မွာ က်ေရာက္လ်က္
"ဘာလုပ္တာလဲ!!
"ဆုခ်တာ!!
"ဘာအတြက္လဲ.."
"ပင္ပန္းထားလို့ ကိုယ္က ဆုခ်တာ!!
ရိေပါ္ မ်က္ခုံးေတြ ပင့္တက္လ်က္ ပခုံးေပါ္မွာရွိေနေသာအမ်ိုးသားရဲ့ လက္ေတြကို ြဖုတ္ခ်ကာ ခ်ြတ္လက္စ အင္္က်ီကိုခ်ြတ္ကာ အေဝးကို လွမ္းပစ္ျပီး ကုတင္ေပါ္မွာ ခပ္သာသာေလးေြခခ်ိတ္ျပီး သြားထိုင္လိုက္တယ္။
"ဆုခ်တာဆို ဒီေလာက္နဲ့ မေလာက္ေသးဘူး ခင္ဗ်ားလည္းသိတယ္မလား က်ြန္ေတာ္ အမ်ားြကီးပင္ပန္းထားတာေလ"
"ဒါဆို မင္းဘာလိုခ်င္တာလဲ.."
"အနားတိုးခဲ့..."
ရိေပါ္ေခါ္ေတာ့ ေရွာင္းက်န့္ကမျငင္းသာ။ အျပုံးမပ်က္ အနားကိုတိုးသြားလိုက္တယ္။
"ထပ္တိုးဦး!!!
ေခါင္းကို ငုံ့ကိုင္းလိုက္ေတာ့ ရိေပါ္က အလ်င္အျမန္ အင္္က်ီေကာ္လံကို စိတ္မရွည္စြာ လွမ္းဆြဲျပီး နွုတ္ခမ္းခ်င္းဖိကပ္ပစ္လိုက္တယ္။
"ရိေပါ္!! မင္း..."
"က်ြန္ေတာ္အမ်ားြကီး ပင္ပန္းထားရတာေလ ဘာလဲဒီေလာက္ေတာင္ မေပးခ်င္ဘူးလား"
"ဘယ္လိုြဖစ္နိုင္မွာလဲ ကိုယ္က မင္းအပိုင္ပဲဟာ ြကိုက္သလိုလုပ္လို့ရတယ္ေလ.."
ရိေပါ္နဲ့ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ျပီး နုနယ္ေနေသးတဲ့ ရိေပါ္မ်က္နွာကိုတစိမ့္စိမ့္ေငးြကည့္ေနမိတယ္။
"ဘာြကည့္တာလဲ ပါးေရတြန့္ေနလို့လား!!
"မဟုတ္ပါဘူး ကိုယ့္အခ်စ္က သိပ္ကိုြကည့္ေကာင္းေနလို့ေလ သူမ်ားေတြဆို မင္းကို မအိုေဆးေတြစားထားတယ္လို့ေတာင္ထင္ေတာ့မွာ သိလား.."
"ေပါက္တက္ကရေတြ!!!
"တကယ္ေျပာတာပါဆို!!
"ေနာက္မေနနဲ့ေတာ့..."
ရိေပါ္ ရယ္က်ဲက်ဲြဖင့္ သူ့ကိုစေနာက္ေနတဲ့ အမ်ိုးသားရဲ့ရင္ဘက္ကို လက္သီးဆုပ္ေလးနဲ့ ဖြဖြ ထိုးလိုက္တယ္။
"အဲ့ဒီတုန္းက က်ြန္ေတာ္ တကယ္ေြကာက္သြားတာ!!
"ဘယ္တုန္းကလဲ!!
"လင္းေပါင္ က်ြန္ေတာ့္ကို ကားတင္ေျပးေတာ့ေလ!!!
"............"
"က်ြန္ေတာ္ အရမ္းေြကာက္သြားတာ"
"ဘာကို ေြကာက္တာလဲ"
"ခင္ဗ်ားမ်က္နွာကို ထပ္မေတြ့ရမွာ ေြကာက္တာ စဉ္းစားြကည့္ေလ အဲ့တုန္းက ခင္ဗ်ားက်ြန္ေတာ့္ကိုခ်စ္တယ္လို့ေျပာထားခဲ့တာ က်ြန္ေတာ့္ဘက္က အေြဖေတာင္ မေပးရေသးဘူး ေသမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘယ္လိုလုပ္အေသေြဖာင့္မွာလဲ"
"နိမိတ္မရွိတဲ့ စကားေတြ မေျပာပါနဲ့ေတာ့ အခ်စ္ရယ္ ေနာက္ျပီး ကိုယ္တို့နွစ္ေယာက္ရဲ့ စကားဝိုင္းထဲကို ဘယ္ကေနဘယ္လို လင္းေပါင္က ပါလာရတာလဲ.."
"သဝန္တိုတာလား.."
"တိုတယ္ေလ ကိုယ့္စိတ္နဲ့ဆို အစကတည္းက မင္းနဲ့ သိခြင့္မရလို့ ကိုယ့္ဘာသာ ဝမ္းနည္းေနတာ.."
သူ့ကို လွည့္မြကည့္ပဲ ေရွာင္းက်န့္က ေျပာြခင္းသာမို့ သူကလည္းြကိတ္ျပီး ရယ္ရင္း အမ်ိုးသားရဲ့ အနားကို တိုးကပ္သြားလိုက္သည္။
"တစ္ခ်ို့လူေတြက ေစာလြန္းအားြကီးတယ္ တစ္ခ်ို့က်လည္းေနာက္က်တယ္ က်ြန္ေတာ့္အမ်ိုးသားကေတာ့ ကြက္တိက်သြားတာ.."
"ကြက္တိက်တယ္ ဟုတ္လား!!
"အြန္း!!
တစ္ြဖည္းြဖည္း ျပုံးေပ်ာ္လာပုံကိုြကည့္ျပီး ရိေပါ္ အမ်ိုးသားကိုအသည္းတယားယား ြဖစ္သြားရတယ္။ ထို့ေနာက္ မ်က္နွာကိုေရွာင္းက်န့္ရင္ခြင္ထဲမွာ ထည့္ဝွက္ရင္း တင္းေနေအာင္ျပန္ဖက္ထားလိုက္သည္။
"က်န့္ေကာေကာ... ခင္ဗ်ား သူ့အေြကာင္းေျပာတာမြကိုက္ရင္ဟန္နီ ထပ္မေျပာေတာ့ပါဘူး တကယ္ေတာ့ က်ြန္ေတာ္ သူ့ကိုအားနာမိရုံပါ အဲ့ဒီထက္ မပိုပါဘူး.. က်ြန္ေတာ္က က်န့္ေကာေကာကို ခ်စ္တယ္၊ ေလးစားတယ္ တန္ဖိုးလည္းထားပါတယ္ "
"ကိုယ္လည္း မင္းကိုခ်စ္ပါတယ္ ဟန္နီရဲ့.. ေရွ့ေလ်ွာက္ျပီးရန္မြဖစ္ပဲ ေနရေအာင္ေနာ္.."
"အြန္း!!!
"ကိုယ္ကပဲ အျမဲအေလ်ွာ့ေပးပါ့မယ္ .."
"ခင္ဗ်ားကို ယုံပါတယ္ဗ်ာ.. "
ရင္ခြင္ထဲမွာရွိတဲ့ေကာင္ေလးကို သူငုံ့ြကည့္သည္။ ထိုေကာင္ေလးမွာ အသက္ တစ္နွစ္နဲ့တစ္နွစ္ြကီးလာေပမယ့္ အခုထိ ၁၈နွစ္အရြယ္ေလးလို နုပ်ိုေနဆဲ။
ကေလး၃ေယာက္ ရျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာင္ ဒီေလာက္ထိ လွရက္နိုင္ေသးတယ္။ ရိေပါ္မွာ ဘာစကားမွ မေျပာပဲ သူ့ကိုသာစိုက္ြကည့္ေနေသာ ထိုလူသားေြကာင့္ မ်က္နွာေလး ပန္းေရာင္ေျပးသြားရ၏။
"အဟမ္း . ဟို..."
သူ့စကားေတြက နွုတ္ခမ္းေပါ္ ထပ္တူက်လာသည့္ နွုတ္ခမ္းတစ္စုံေြကာင့္ လမ္းတစ္ဝက္မွာ ရပ္တန့္သြား၏။ ျပူးတိျပူးေြကာင္ ြဖစ္သြားသည့္သူ့ကို အမ်ိုးသားက အိပ္ယာေပါ္ပစ္လွဲျပီး အေပါ္စီးကေန အုပ္မိုးကာ ဆက္၍ နမ္းျပန္၏။ သို့ရာတြင္သူကလည္း ထိုအနမ္းေတြေအာက္ကေန လြတ္ေျမာက္နိုင္စြမ္း မရွိခဲ့။
..............................
"ခ်ီမင္.. အခုတေလာ သားအဆင္ေျပရဲ့လား"
"ဟုတ္ ေျပပါတယ္ ဖာသာ!!
"မင္းမရွိေတာ့ ညီေလးေတြ ညီမေလးေတြက လြမ္းေနတာသူတို့ အစားေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမစားနိုင္ြကဘူးေလ"
ဖာသာက သက္ျပင္းတခ်ခ်နဲ့ ေျပာရင္း သူ့ကိုျငင္သာစြာြကည့္ေလတယ္။ သူကလည္း တစ္ခ်ိန္က ဒီေနရာက ၊ ကေလးတစ္ေယာက္ြဖစ္ခဲ့တာမို့ ေက်ာင္းက လူအမ်ားစုက သူ့ကိုမသိသူမရွိြက။ သူဟာလည္း ေမြးေန့ေလာက္ပဲ လာြဖစ္ေတာ့တယ္...။
ဖာသာက သေဘာေကာင္းတယ္။ သူ့ကို သားအရင္းတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ျပီး ထြက္သြားရေတာ့မယ့္အခ်ိန္ေရာက္တာေတာင္ဒီမွာပဲ ဆက္ေနဖို့ ခဏခဏ နားခ်ေသာ္လည္း သူသိတယ္ဒီလိုလုပ္လို့မရဘူးဆိုတာကိုေပါ့။ လိမ္လည္မွုနဲ့ ေထာင္က်သြားတဲ့ေမြးစားမိဘေတြက သူ့အေပါ္ မေကာင္းသည္မို့ ျပန္လြမ္းစရာလည္းမရွိ။ အဲ့ဒီအြဖစ္ပ်က္ ြဖစ္သြားျပီးေနာက္ မိဘမဲ့ေဂဟာကိုသူျပန္ေရာက္လာတာ ၃ြကိမ္ေျမာက္။
အခုေတာ့ သူအမွန္တကယ္ လြတ္ေျမာက္သြားျပီလို့ ဆိုရမွာေပါ့။ သူမ်ား ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာ သူကလည္း ေနလိုစိတ္မရွိပါဘူး။ေနာက္ျပီး သူ့ကိုေမြးထားတဲ့ မိဘေတြကိုေတာင္ မျမင္ခဲ့ဘူးတာ။
"အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အရပ္ရွည္လာျပီး လူေခ်ာေလးြဖစ္လာခဲ့တာပဲ..."
"ဟုတ္ကဲ့ ဖာသာ!!!
"ဒါဆို ညီေလးေတြ ညီမေလးေတြနဲ့ သြားေတြ့လိုက္ပါဦး!!
"အဟား!! က်ြန္ေတာ္က တစ္နွစ္မွ တစ္ြကိမ္ေရာက္တာဆိုေတာ့သူတို့ က်ြန္ေတာ့္မ်က္နွာကို မွတ္မိပါ့မလား"
"အဲ့အတြက္ ပူမေနနဲ့ ရွုယီက မင္းရဲ့ ပုံကို ေန့တိုင္းဆြဲျပီးကေလးေတြ မေမ့ေအာင္ လုပ္ေပးတာေလ သြားမွာသာသြားစမ္းပါ.."
"ဟမ္.. ရွုယီက အဲ့လိုလုပ္ေပးတာလား!!!
အံ့အားသင့္သြားေပမယ့္ သူ့မွာရွုယီကို ေက်းဇူးတင္စိတ္နည္းနည္းမွရွိမေနပါ။ ရွုယီက သူေဂဟာမွာ ေနတုန္းကရင္းနွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပင္။
"ဒါဆို က်ြန္ေတာ္ သူတို့ကို သြားေတြ့လိုက္ဦးမယ္!!
"ေကာင္းျပီ!!!
သူ ဖာသာကို နွုတ္ဆက္ျပီး လွည့္ထြက္လာေတာ့ Massage notiသံက ထြက္ေပါ္လာသည္မို့ ဖုန္းထုတ္ြကည့္လိုက္တယ္..။ phone number က သူမရင္းနွီးတဲ့ နံပါတ္တစ္ခုမို့ မ်က္ေမွာင္ြကုတ္သြားေပမယ့္ ပို့လာတဲ့ စာေစာင္ကို ဖြင့္ဖတ္ြကည့္ရင္းစုြကုတ္ထားတဲ့ မ်က္ခုံးတို့က ြဖည္းြဖည္းခ်င္း ေျပေလ်ာ့သြားတယ္။
'သို့/ ခ်ီခ်ီ... ေမြးေန့မွာ ေပ်ာ္ရြွင္ပါေစ ဘယ္တုန္းကမွ မဆက္သြယ္နိုင္ခဲ့လို့ ေတာင္းပန္ပါတယ္ တကယ္ေတာ့ ဖိုးဖိုးက က်ြန္ေတာ့္ဖုန္းကို သိမ္းထားတာဒီေန့ဒီခ်ိန္ထိ အိမ္ကိုဖုန္းဆက္တဲ့ အေရအတြက္ကေတာင္လက္ခ်ိုးေရလို့ ရတယ္.. ခ်ီခ်ီ က်ြန္ေတာ့္ကို စိတ္မဆိုးရဘူးေနာ္...
ဖိုးဖိုးက က်ြန္ေတာ့္ကို သူငယ္ခ်င္း ရေစခ်င္ေနတာဒယ္ဒီနဲ့ ပါးပါးကလည္း အဲ့အတိုင္းပဲ အဲ့ဒါေြကာင့္ သူငယ္ခ်င္းးရွာမလားလို့ စဉ္းစားေနတာ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားစိတ္မပူပါနဲ့က်ြန္ေတာ္ ဘယ္သူ့ကိုမွ ခင္ဗ်ားထက္ ပိုျပီး မခင္တြယ္ပါဘူး က်ြန္ေတာ္ ျပန္လာတာကို ေစာင့္ေနပါ..
မွ \ ေရွာင္းေပါ္ေပါ္.....
မ်က္ရည္က်မတတ္ ဝမ္းသာစို့နင့္မွုနဲ့အတူ ရင္ထဲ အေနြးလွိုင္းေလး တစ္ြဖတ္ ြဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ့္ေမြးေန့ ေရာက္တိုင္းပန္းစည္းေတြ ပို့ေပးေနတာက မင္းလား ေရွာင္းေပါ္..။ အိမ္ျပန္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ေသခ်ာတယ္ သူ့တံခါးဝမွာ ပန္းစည္းနဲ့ သူြကိုက္တတ္တဲ့ မုန့္ေတြ ၊ ေတြ့ရလိမ့္မယ္ဆိုတာ။
"ေရွာင္းေပါ္ တကယ္ မင္းြဖစ္ေနတာပဲ!!!!!
တုန္ရီတဲ့လက္ေတြနဲ့ ဖုန္းေခါ္လိုက္ေတာ့ ဆက္သြယ္မွုဧရိယာျပင္ပတဲ့။
"ျပဿနာမရွိပါဘူး မင္းျပန္လာဦးမွာပဲ ဘယ္ေလာက္ြကာြကာကိုယ္ေစာင့္ပါ့မယ္.."
Phone Screen ေပါ္မွာ အသက္၈နွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္မွာ အရယ္အျပုံးမရွိေပမယ့္ ြကည့္လို့ေကာင္းေနဆဲ။
"ကိုကိုခ်ီမင္!! ဘာရပ္လုပ္ေနတာလဲ က်ြန္ေတာ္တို့နဲ့လာကစားေလ.."
ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ အသံြကားမွ ဘယ္အခ်ိန္ကမွန္းမသိလွိမ့္ဆင္းလာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို လက္နဲ့ ဖြဖြေလးသုတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ထို့ေနာက္ အျပုံးနဲ့အတူ သူ့ကို လက္ယက္ေခါ္ေနတဲ့ကေလးရွိရာကို အေျပးေလး သြားရင္း
"လာျပီ.. ကိုကို မင္းတို့ကို သတိရေနတာ.."
The...End
စာနည္းနည္းရွည္လို့ ေက်းဇူးတင္လြွာကိုက်ိန္းေသ ဖတ္ေပးပါေနာ္ 😖😖
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
![Dust Bones [Harry Styles]](https://fanficsread.net/media/fs-stories-1/1198/conversions/d040cfc2a6bb903a0f08894cfad08761.jpg)
