14

Pagkatapos ng usapan namin sa canteen, biglang napatingin sa akin si Sara na parang may naisip na sobrang ganda.

"Omg, alam ko na!" bulalas niya, halos tumalon sa upuan niya.

Napakunot-noo kaming tatlo. "Ano na naman 'yan?" tanong ni Jette, halatang sanay na sa biglaang outbursts ni Sara.

"Tara sa bahay namin mamaya!" excited niyang sabi. "Para mas makapagplano tayo tungkol sa event! And para na rin ma-meet n'yo sina Mama at Papa."

Napatingin ako kay Adelia, na mukhang nag-iisip kung okay ba 'yon. Si Jette naman, nagtaas lang ng kilay pero hindi tumanggi.

"Sigurado ka?" tanong ko. "Baka istorbo lang kami."

"Ano ka ba, Abi?" sabi ni Sara, umiiling. "Sobrang chill lang sa amin! Besides, gusto ko rin namang ma-introduce kayo sa kanila, lalo na ikaw."

Napatingin ako sa kanya. "Bakit lalo na ako?"

Ngumisi siya, pero hindi sinagot ang tanong ko. "Basta. So, game na 'to, ha? Punta tayo sa bahay after class!"

Wala na kaming nagawa kundi pumayag.

Pagdating namin sa bahay nina Sara, hindi ko maiwasang mamangha. Malaki ang bahay, pero hindi intimidating. Maganda, malinis, at may classy pero homey na vibe.

Pagpasok namin, sinalubong agad kami ng isang babaeng eleganteng nakasuot ng light blue dress. Maganda siya, may sophisticated na aura pero may lambing sa mga mata niya.

"Oh, Sara, dumating na pala kayo!" masayang bati niya. "Kayo ba ang friends ng anak ko?"

"Yes, Ma! Sila si Abigail, Jette, at Adelia," sabay turo niya sa amin isa-isa. "Guys, si Mama—Si Mrs. Celeste Chan."

Ngumiti ako. "Nice to meet you po."

Tumango si Jette at Adelia bilang pagbati.

"Ang gaganda naman ng mga pangalan ninyo," sabi ni Mrs. Chan. "Welcome sa bahay namin. Pakisabi lang kung may gusto kayong kainin, ha?"

"Thanks, Ma! Nasan si Papa?" tanong ni Sara.

"Nasa office pa, pero padating na rin."

Habang nag-uusap sila, napansin kong may isang frame sa may tabi ng piano—isang family picture nina Sara at Millicent kasama ang mga magulang nila. Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong warmth sa picture na 'yon.

Maya-maya pa, isang matangkad na lalaking may suot na dark blue polo ang pumasok mula sa main door. Matikas ang tindig niya, pero may kind look sa mukha.

"Oh, Sara, nandito ka na pala," sabi niya, sabay tingin sa amin. "At may kasama ka."

"Pa!" sigaw ni Sara, sabay takbo papunta sa kanya para yakapin. "Meet my friends! Sila si Abigail, Jette, at Adelia."

Lumapit kami at isa-isa kaming nagpakilala.

"Nice to meet you, sir," sabi ko.

"Nice to meet you, Mr. Chan," dagdag ni Jette.

"Tawagin n'yo na lang akong Mr. Laurence Chan," sabi niya, ngumiti sa amin. "O mas okay kung Uncle Laurence na lang."

"Wow, close agad!" bulong ni Sara, natatawa.

Doon na kami dinala ni Sara sa living room nila at nagkwentuhan. Napansin ko kung paano talaga parang homebody si Mrs. Chan—maalaga at warm. Si Mr. Chan naman, halata mong businessman, pero hindi siya intimidating.

Habang nagkukwentuhan, hindi ko naiwasang mapansin na iba ang pagtingin ni Adelia sa paligid. Parang nagmamasid siya, at hindi ko alam kung bakit.

Maya-maya pa, tinapik siya ni Sara. "Uy, Adelia, okay ka lang?"

Nagulat siya saglit bago ngumiti. "Oo naman. Ang ganda lang kasi ng bahay n'yo."

"Sabi ko naman sa'yo, 'di ba?" sabay kindat ni Sara.

Tuloy lang ang kwentuhan namin, pero sa isip ko, hindi ko pa rin maiwasan ang bumalik sa sinabi ni Detective Alcaraz.

"Tumingin ka sa paligid mo, Abigail. Minsan, ang mga sagot, nasa harapan mo na."

At habang nasa bahay nina Sara, unti-unti akong nagkaroon ng pakiramdam na baka... may mas malalim pang koneksyon ang lahat ng ito.

Habang nag-uusap pa rin sina Sara, Jette, at Adelia kasama sina Mr. at Mrs. Chan, hindi ko maiwasang mapansin ang paligid. Maganda ang bahay nila—sobrang maayos, halatang mamahalin ang mga gamit, pero hindi sobrang pakitang-tao. Pero may isang bagay na nakatawag ng pansin ko.

Sa isang gilid ng sala, may isang lumang aparador na puno ng lumang libro at mga picture frame. Dahan-dahan akong lumapit habang abala pa sila sa usapan. May isang lumang litrato na naka-frame sa tabi ng isang antique-looking na orasan. Hindi ko alam kung bakit, pero para akong hinihila para tingnan ito nang mas mabuti.

At nang makita ko kung sino ang nasa litrato, nanigas ako.

Isang babaeng pamilyar.

Maputi ang kutis niya, may mahabang buhok na naka-half ponytail, at suot ang isang simpleng dress na may floral pattern. Nakangiti siya—hindi 'yung peke, pero 'yung totoo, 'yung parang may binabantayan siyang sikreto.

Ang nanay ko.

Napasinghap ako.

"Oh, Abigail, anong tinitingnan mo?" tanong ni Mrs. Chan, lumapit siya sa akin.

Tumingin ako sa kanya, pero parang hindi ko alam kung paano magsalita. "S-Sino po siya?"

Sumilip din si Sara at agad na ngumiti. "Ah! Si Tita Celine 'yan! Kaibigan 'yan ni Mama dati."

Napatigil ako. "Tita... Celine?"

"Oo," sagot ni Mrs. Chan, ngumiti habang kinuha ang frame. "Matagal na rin 'yan. Isa siya sa mga pinakamalapit kong kaibigan noon."

Parang may sumabog sa loob ng utak ko.

Celine.

Hindi Patricia.

"Paano n'yo po siya nakilala?"

Nagbago ng bahagya ang ngiti ni Mrs. Chan, parang nag-alala. "Matagal na kaming magkaibigan noon. Hindi ko na nga maalala kung paano kami unang nagkakilala, pero ang alam ko, marami siyang gustong gawin sa buhay. Magaling siyang babae. Bakit mo natanong?"

Hinigpitan ko ang hawak ko sa laylayan ng damit ko. "Wala lang po. Kamukha kasi siya ng..." Naputol ang sasabihin ko.

"Ng sino?" tanong ni Mr. Chan, nakataas ang kilay.

Huminga ako nang malalim. "Ng mama ko."

Nanahimik silang lahat.

Si Mrs. Chan, saglit akong tinitigan bago bumalik ang malambing niyang ngiti. "Totoo ba? Anong pangalan ng mama mo, Abigail?"

At doon ako natigilan.

Dapat ba akong magsabi ng totoo? Pero... bakit hindi siya nag-react sa pangalang Patricia Velasco?

"Patricia Velasco," sagot ko, dahan-dahan.

Kumunot ang noo ni Mrs. Chan. Kita ko sa mukha niya—walang kahit anong pahiwatig ng pagkakakilala niya sa pangalan. "Patricia?" tanong niya, parang nagtataka. "Hindi... hindi 'yan ang pangalan niya."

Nanlamig ang katawan ko. "Po?"

"Celine Lirazan." Tumingin siya muli sa litrato. "Celine Lirazan. 'Yan ang buong pangalan niya."

Parang tumigil ang mundo ko.

Si Mama.

Patricia Velasco... o Celine Lirazan?

Bakit magkaiba?

Ano'ng totoo?

"Sigurado po kayo?" tanong ko, pilit na hindi ipinapakita ang panginginig sa boses ko.

Tumango si Mrs. Chan. "Oo, Abigail. Isa siya sa mga naging pinakamalapit kong kaibigan noon. Pero matagal na kaming hindi nagkita. Bigla na lang siyang nawala... hindi na nagparamdam."

Bigla siyang nawala.

Hindi na nagparamdam.

Parang may kung anong bumigat sa loob ng dibdib ko.

Ano'ng ibig sabihin nito?

Sino talaga ang mama ko?