Chapter 12

Samantha's

I was getting ready for our camping, I'm finished packing my clothes and ready to go.

"Sam, isama mo naman ako!" maktol ni Nami dahil ayaw ko talaga siyang isama.

"No, it should be me and Mon. Di namin kailangan ng chaperone." sabi ko.

"Wow! Grabe ng pang-aaping ginagawa mo sa'kin!" maarteng sabi niya kaya inirapan ko siya.

"Go to Joli, baka sakaling magustuhan ka." tukso ko sa kaniya.

"Eer she's straight duh." sabi niya sabay irap.

"Manang aalis na po ako." paalam ko kay Manang.

"Sige, Sam. Mag iingat kayo ni Mon." ngumiti naman ako kay Manang at tumango.

"Sam! Tatandaan ko ang araw na 'to!" pahabol na sigaw ni Nami sa'kin na may pa iyak iyak pa, baliw talaga.

Pumasok na ko sa sasakyan ko at nagsimulang mag-drive.

I am smiling the whole time I am driving, damn. How can she do this to me?

Nang makarating ako sa tapat ng bahay nila, paglabas ko ng kotse ay nakasalubong ko pa si Joli.

"Hi, Jols!" bati ko sa kaniya na mukhang kinagulat niya pa.

"Oh Sam, naparito ka?" tanong niya.

"Magca-camping kami ni Mon." sagot ko.

"Ni Mon?" tanong niya.

"Yes, Is she here? Or may nilakad pa?" tanong ko sa kaniya.

"Ah ano nasa loob siya, ano kasi umalis si Nanay Louisa namalengke, nasa loob sila ng bahay." sabi niya, sila?

Kung umalis naman si Nanay sinong sila?

"Sila?" nagtataka kong tanong.

"Ah si ano si Veina nandun din sa loob kasi nagpatulong si Mon sa kaniya." sagot niya.

"Bakit silang dalawa lang? Why aren't you with them?" tanong ko.

"May kukunin kasi ako sa bahay." sagot niya, tumango naman ako.

"Mauuna na muna ako, Sam." paalam niya.

Bakit magkasama sila? Sila na ba?

She's not saying anything to me.

Nabaling ang tingin ko sa pagbukas ng pintuan nila at nilabas silang dalawa.

Tanaw ko sila ditong dalawa. They're talking to something.

They hugged each other bago umalis si Veina.

Papalabas na si Veina sa bahay nila ay lumingon ito sa'kin.

Wala siyang sinabi pero ngumiti siya sa'kin bago tuluyang umalis.

What's the meaning of that smile? Is she telling me that she own Mon? Ganun ba yun?

"Sam." napalingon ako sa kaniya.

"Napaaga ka yata?" tanong niya sa'kin.

I don't know what to say.

"Sam?" tawag niya sa'kin.

I cleared my throat bago magsalita.

"I... I just want to say that our camping is cancelled." nagtataka niya naman akong tiningnan.

"What? Bakit?" tanong niya.

"I don't feel like going, I changed my mind." sabi ko.

"May problema ba?" tanong niya.

"Wala, hindi ko lang feel umalis." sabi ko.

"You have your packed clothes at the back of your car." sabi niya kaya napaiwas ako ng tingin sa kaniya.

"May problema ba, Sam?" tanong niya.

"Are you two together now?" tanong ko din.

"Together? Nino? Wait..." sabi niya.

"Ni Veina?" tanong niya, hindi ko siya sinagot.

"No, we're not." sabi niya.

Tumawa ako at tumingin sa kaniya.

"Stop fooling around, Mon." sabi ko.

But she just looked at me confused.

"What are you talking about?" tanong niya.

"Anong ginagawa niya sa bahay niyo? Bakit kayo lang? Just tell me right away kung kayo na." sunod sunod na tanong ko.

"Are you jealous?" natatawang tanong niya. Hindi ako sumagot.

"Are you? Please tell me, Sam. Baka isipin ko na na may gusto ka sak---" hindi ko na siya pinatapos na magsalita.

"Yes, I like you. I do like you, are you satisfied now?" sabi ko na nakapagpatahimik sa kaniya.

"Can you choose me instead of Veina? No, right?" tanong ko.

She remain silent.

"Sam, I'm sorry---" again, I didn't let her finish her words.

"Why, Mon?" nanlulumong tanong ko habang siya ay nasa harapan ko ngayon na hindi alam ang sasabihin.

"Why can't you choose me?" nagsimulang tumulo ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

"Sam---" hindi ko na siya pinatapos magsalita.

"Because of Veina, right? I'm sorry." pilit akong tumawa habang binabanggit ang pangalan ni Veina.

"I---" once again, I never let Mon to finish her words.

"No, it's okay." pinunasan ko ang mga luhang kanina pa nag uunahan, tsaka ako tumalikod papalayo sa kaniya at pumasok sa kotse ko.

Agad kong pinaandar ang kotse ko palayo sa bahay nila.

"Fuck!" sigaw ko.

Damn it, I never planned to confess my feelings for her that fast!

I was hurt, I was hurt seeing her with that Veina and I didn't think of the possible thing may happen dahil sa ginawa ko.

Everything about us will be awkward.

Fuck it!

I wiped these tears away.

I lose myself there. I don't want to pressure her, damn it!

Nang makabalik ako sa bahay ay nagtinginan si Manang at Nami sa'kin.

Hindi naman sila nagtakang magtanong because the sadness is written all over my face.

"Hayaan mo muna, Hija. Gusto niyang mapag-isa ngayon." rinig kong sabi ni Manang kay Nami bago ako makaakyat sa taas.

Nang makapasok ako sa kwarto ko ay agad akong dumapa sa kama ko.

Damn, I feel like a teenager crying over a crush that rejected her.

"Argh!" sigaw ko.

Tumayo ako ulit sa pagkakahiga ko and open the drawer in my side table.

"It's all your fault." sabi ko habang hawak hawak ang fake contract na ginawa ko.

I wanted to throw this piece of paper but I can't. It's my only remembrance from her.

"And this..." sabi ko at kinuha ang punit na picture galing sa wallet ko.

It's her.

It's her when she was a kid.

The other piece ay nasa kaniya.

But I don't know if nasa kaniya pa.

I treasure everything about us when we were a kid.

Why did I end up liking her this much?

I always want her to be happy.

Bumalik ako sa pagkakahiga, I felt sleepy.

Bigla akong nagising nang makarinig ako ng katok sa pintuan ko. Napatingin ako sa bintana at nakitang gabi na.

"Sam." rinig kong tawag ni Manang sa'kin.

"Sam, nandito si Mon at si Louisa." nangunot ang noo ko sa sinabi ni Manang.

"Gusto mo ba silang kausapin o sasabihan ko silang bumalik na lang?" tanong ni Manang.

Dali dali akong tumayo.

Binuksan ko ang pintuan ko.

"Bakit daw po?" tanong ko.

"Hindi ko rin alam. Pero may dalang pagkain si Louisa." sagot ni Manang kaya tumango ako.

"Bababa ho ako, pasabing paantay na lang po." sabi ko na tinanguan naman ni Manang.

Sinarado ko ulit ang pintuan ko at dumiretso sa banyo.

Naghilamos ako dahil medyo namugto ang mata ko.

I looked myself in the mirror and breath heavily.

After that awkward moment kanina ay hindi ko na alam ang ire-react ko sa kaniya.

Should I pretend na hindi nangyari yung kanina? Gosh.

I wiped my face with a towel bago lumabas ng kwarto.

Bumaba ako agad at nakita sila sa sala.

"Magandang gabi, Sam." Bati ni Nanay sa'kin.

"Goodevening, Nanay. May kailangan po ba kayo?" tanong ko kay Nanay.

"Ah wala naman, Sam. Nagluto kasi si Mon ng ulam e naparami kaya dinala ko na dito para matikman mo ang luto ng apo ko." nakangiting sabi ni Nanay. Napatingin naman ako kay Mon pero umiwas din ako ng tingin agad.

Her stares gave me goosebumps.

"Talaga po? Tara po kainin na po natin kung ganun." sabi ko ng nakangiti.

Tiningnan ko naman si Nami na nakatingin ng masama kay Mon. Napailing naman ako.

"Oh siya tara na, ihahanda ko ang mesa." sabi naman ni Manang.

"Tulungan na kita, Luning." Sabi ni Nanay at sumunod kay Manang.

"I'll help too, Manang." pahabol ni Nami kaya sinamaan ko siya ng tingin.

Damn it.

"Mag usap tayo mamaya." sabi niya tsaka sumunod sa kusina.

What the hell? What's with her voice? She's serious.

Ano namang pag uusapan? About Veina na naman ba?