I T Y - 18
14:57, 17 December 2024ဆောင်းညတွေဟာ နွေး"ထွေး"သာရှိလျှင် နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်စက်၍ကောင်းသလိုဆောင်းမနက်တွေကတော့နွေးလေ,စော၍ထချင်စရာမကောင်းပေ။
ဆော့ဂျင် သူနိုးလာခဲ့တော့ ညကကောင်း"အိပ်ပျော်သွား၍လားမသိ လန်းဆန်း၍နေတော့သည်။
အခန်းတွင်းကြည့်မိတော့ သူ,မနိုးသေးဘူးထင်။သူ့အခန်းမဟုတ်ဘဲ တခြားအခန်းတစ်ခုဖြစ်နေလေသည်။အတော်လေးလည်းကျယ်ပြီး အနက်ခြောက်ရောင်တွေကိုသာသုံးထားလေသည်။ဘာကြီးလဲ မလှမပနဲ့။ သူ့ဝိညာဉ်ကများ အိပ်မက်ထဲကနေသူ့များအခန်းထဲလျှောက်သွားနေတာများလား?
မဟုတ်သေးပါဘူး သူနိုးနေပါပြီ။ဒါဖြင့် ဘယ်သူ့အခန်းကြီးထဲသူရောက်နေတာလဲ?
မဟုတ်မှ! ဂျွန်ဂျောင်ကု?
ထိုစဉ် ရေချိုးခန်းတံခါးပွင့်လာပြီးထိုအခန်းထဲမှထွက်လာသည့်ထိုလူ။အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြင့် အောက်ကတဘက်တစ်ထည်ကိုသာပတ်ထားလေသည်။
ဘယ်လိုတောင်အနေအထိုင်ပက်စက်လေခြင်း...
" နိုးပြီလား...ထတော့...ကိုယ်မင်းကိုမနက်စာကျွေးမလို့စောင့်နေတာ...အလုပ်အားတာမဟုတ်ဘူး..."
ဆော့ဂျင် စော"စီး"ရန်မဖြစ်ချင်၍သူဒီအခန်းထဲဘယ်လိုရောက်နေလဲဆိုသည့်ရူးကြောင်"မေးခွန်းတွေလည်းမမေးချင်တော့....ယောင်ယမ်းထပြီးရောက်လာတာလည်းမဟုတ်သလိုလေပေါ်လွင့်ပြီးရောက်လာတာလည်းမဟုတ်ချေ။သိပြီးသားအဖြေတွေအတွက် မေးခွန်းတွေလည်းမထုတ်ချင်တော့......
" ဟေ့..."
" ခင်ဗျားကျွေးမှစားရအောင်နူနေတာမဟုတ်ဘူးကိုယ့်လက်ကိုယ့်ခြေပါတယ်..."
လာပြီးမျက်နှာပြောင်တိုက်နေတာလောက်မုန်းတာမရှိ။
" ဟုတ်လား...ဒါဖြင့်အောက်ဆင်းစားမယ်ပေါ့..."
သူတို့ထိုကိစ္စဖြစ်ပြီး ဂျွန်ဂျောင်ကုကအခန်းအတွင်းသို့ဘယ်သူ့မှပေးမဝင်။သူဒီလိုပေးမဝင်တာကပိုဆိုးစေသည်။သူတို့ဘာဖြစ်သွားကြလဲဆိုတာ ဂျီဟူလေးကလွဲ အကုန်သဘောပေါက်ကြရောပေါ့။ထို့ကြောင့်လည်း သူဘယ်သူ့မှမျက်နှာမပြရဲအောင်ရှက်နေမိတော့သည်။
သည်အဖြစ်ကို ဂျွန်ဂျောင်ကုကသိတော့ အခုလိုပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။လူယုတ်မာဆိုမှတကယ်လူယုတ်မာပင်။
" ဒီတိုင်းကြီးနေနေတော့မှာလား မျက်နှာလေးဘာလေးမသစ်တော့ဘူးလား...ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်အဝတ်အစားလဲတာကြည့်ချင်လို့လား..."
လူယုတ်မာကလူယုတ်မာစကားထွက်လာသည်။
ဆော့ဂျင် ကုတင်ပေါ်ကဆင်းကာအခန်းအပြင်ထွက်မလို့ပြင်တော့....
" ဒါကဘယ်လဲ..."
" ခင်ဗျားအခန်းထဲတစ်စက္ကန့်တောင်မနေချင်ဘူး..."
" တစ်ညလုံးရှိနေခဲ့ပြီးတော့..."
" ခင်ဗျားညကယုတ်မာပြီးခေါ်လာတာလေ!..."
" ဒီအခန်းထဲကနေတစ်ဖဝါးမှထွက်ခွင့်မပြုဘူး...မျက်နှာသွားသစ်တော့...."
ဂျောင်ကုကပြောပြီး အခန်းတံခါးကိုlockချပစ်တော့သည်။
" ဂျွန်ဂျောင်ကု!!ခင်ဗျားဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ!!..."
ဆော့ဂျင်စိတ်တိုတိုနဲ့အော်ပစ်လိုက်တော့.....
" မင်းယောကျာ်းဖြစ်ပြီးကတည်းကဘာမှထပ်မဖြစ်ချင်တော့ဘူး..."
ဆော့ဂျင် အူတွေအသည်းတွေယားလာပြီး ထိုလူကိုကုတ်ဆွဲခြစ်ပစ်ချင်တော့သည်။
" ကိုယ်အဝတ်အစားလဲတော့မလိုနော်...တစ်ကိုယ်လုံးချွတ်ပြီးလဲမှာ ကြည့်ချင်သပါ့ဆိုလည်း....."
ထိုလူကပြောပြီး ခါးမှာပတ်ထားသည့်တဘက်ကိုဖြည်ချရန်ပြင်နေတော့.....
" ခင်ဗျား!!!..."
ဆော့ဂျင်ဘာမှဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ထိုအခန်းထဲကရေချိုးခန်းကိုသာ တစ်ချိုးတည်းပြေးဝင်သွားပြီး တံခါးကိုဒုန်းကနဲမြည်အောင်ဆောင့်ပိတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
ဂျောင်ကုကတော့ ဆော့ဂျင်မနက်စောစောဒေါသထွက်နေတာရော၊ရှက်နေတာလေးရောပါကြည့်ပြီး ရယ်နေခဲ့တော့သည်။
သူကကြိုတွေးထားပြီးသားဖြစ်၍ ဆော့ဂျင်အပြုအမူတွေအတွက်ဘယ်လိုမှတောင်မနေတော့......
~~~~~~~~~~~
ဆော့ဂျင်မနက်စာကို အခန်းအတွင်းမှာပဲစားလိုက်ရသည်။လူလည်းအိပ်ပဲအိပ်နေရလွန်းလို့ ကျောတွေပူပြီးအညောင်းတွေတောင်မိချင်လာသည်။
" ပါပါး..."
ဂျီဟူလေးအခန်းထဲပြေးဝင်လာတော့ ဆော့ဂျင်ပျော်မိသွားတော့သည်။ သူဂျီဟူလေးကိုလွမ်းနေခဲ့တာ ထိုလူ့ကိုစကားမပြောချင်၍သာ သူဘာမှမမေးဘဲနေ,နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
" ဂျီဟူလေး..."
" ဂျီဟူ့ကိုမလွမ်းဘူးလား...ပါပါးကိုဂျီဟူကအများကြီးလွမ်းနေတာ..."
သူ့ကိုဖက်ထားပြီးလွမ်းကြောင်းပြောတော့ သူလည်းတင်း"ကြပ်"ပြန်ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။
" ဘယ်နှယ့်ပြောလိုက်ပါလိမ့် ပါပါးလည်းလွမ်းတာပေါ့ဆို..."
နှစ်ယောက်သားနှစ်ရက်ကလေးမတွေ့ရတာကို ကမ္ဘာတည်နေသလိုလွမ်းပြနေကြတော့သည်။
အတော်အတန်ကြာတော့ ဂျီဟူလေးကသူ့ပါပါးနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး.....
" ပါပါးကထပ်ဖျားပြန်ပြီ...ဂျီဟူတော့ဖွားဖွားကြီးကိုဘယ်လိုမျက်နှာပြရမှန်းတောင်မသိတော့ပါဘူး...ယောကျာ်းကတိတွေလည်းပျက်ရပါပြီ..."
လူကြီးလေးလိုပြောနေသည့်ဂျီဟူ့ကြောင့် သူရယ်ချင်မိသွားပေမယ့်သက်ပြင်းလေးချကာမျက်နှာတည်လေးနဲ့ပြောနေတော့ သူ,မရယ်ရက်တော့ပေ....
" ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဟူဟူလေးရဲ့...အသွေးအသားရှိရင်ဖျားတတ်ကြတာသဘာဝပဲလေ...ဖွားဖွားကြီးကစိတ်မဆိုးပါဘူး..."
သူကသာဖျောင်းဖျနေပေမယ့် ဂျီဟူကစိတ်မကောင်းသည့်ပုံလေးဖြစ်နေတော့....
" ပါပါးရဲ့ဟူဟူလေး ကျောင်းမှာရည်းစားများရှိနေပြီလား..."
သူစကားလမ်းကြောင်းလွှဲမှ မျက်နှာလေးကတစ်မျိုးပြောင်းသွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းလေးဖြင့်....
" ဟီး..ရည်းစားရယ်တော့မရှိသေးပါဘူးပါပါးရယ်...လာကြိုက်တဲ့ကောင်မလေးကများနေတော့ ဂျီဟူရွေးရခက်နေလို့..."
" အမယ်...ငါတို့ဟူဟူလေးကစော်ကြည်ဘဲလေးပေါ့..."
" ပါပါးကလည်း...အဲလိုဟုတ်ပါဘူး..."
" အမယ်..အမယ်...ဒါသူရှက်တာပေါ့လေ..."
" အဟမ်း!..."
ရယ်နေလို့မှမဆုံး မကောင်းဆိုးဝါးအသံကြီးကြားလိုက်ရသည်။
" ကလေးကိုမင်းလိုအတတ်ကောင်းတွေသင်မနေနဲ့...အခုမှကလေးပဲရှိသေးတယ်..."
" မကောင်းမှန်းသိရင်အဲဒီမကောင်းတဲ့လူကိုဘာလို့လက်ထပ်ယူထားသေးလဲ..."
" ကောင်းတဲ့နေရာရှိနေလို့ပေါ့..."
" ခင်ဗျား!!.."
" ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်ပြောတာလေ...မင်းကဘာထင်နေလို့လဲ..."
ဆော့ဂျင်မျက်နှာလေးရဲကနဲဖြစ်သွားပြီး....
" ခင်ဗျားအပေါက်ပိတ်ထား!!.."
" ပါပါးကလည်းဘယ်လိုကြီးပြောလိုက်တာလဲ..ယဉ်"ကျေး"လေးပြောပါ..."
" သူကအဲလိုပြောတာနဲ့ပဲတန်တာဂျီဟူရဲ့..."
" မင်းနဲ့သာထားရင်တော့လား...ဂျွန်ဂျီဟူလည်းလူရိုင်းလေးဖြစ်သွားလောက်တယ်.."
" ငပြူးကလာပြဲနေသေးတယ်...ကျွန်တော်နဲ့ထားရင်လူရိုင်းပဲဖြစ်မှာခင်ဗျားနဲ့ထားမှလူယုတ်မာဖြစ်မှာ..."
" ကဲပါဒယ်ဒီနဲ့ပါပါးရယ်...ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့...ဂျီဟူလူရိုင်းရောလူယုတ်မာရော,မဖြစ်ချင်ပါဘူးကောင်းတဲ့အမွေတွေလည်းမဟုတ်ဘဲနဲ့..."
ကလေးပြောလည်းပြောချင်စရာပင်။
" ဂျီဟူ...ဒယ်ဒီမှာထားသလိုပဲစိတ်ချမယ်နော်..မင်းလက်ထဲအပ်ခဲ့ပြီ..."
" ဟုတ်ဒယ်ဒီ..."
" ဟိုတစ်ယောက် မဟုတ်တာလုပ်ဖို့မစဉ်းစားနဲ့အရေးကြီးMeetingရှိလို့ ကိုယ်ကုမ္ပဏီသွားရမှာ...ပြန်လာရင်ဘာသံမှမကြားချင်ဘူးနော်..."
" လုပ်တော့ရော ခင်ဗျားသောက်ပူ........"
ဒေါသလာဆွနေသူကြောင့် ဆော့ဂျင်ပြောပြီးကာမှ ဂျီဟူရှိနေ၍အမြန်ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။တော်ကြာသူ့ကိုတကယ်ရိုင်းတယ်ထင်သွားရော့မည်။
" ရွဲ့ဖို့မစဉ်းစားနဲ့...ကိုယ်မင်းကိုအပြစ်မပေးချင်ဘူး.."
" ကြောက်ရမှာတဲ့လား..."
ထိုလူကသူ့ကိုအဖက်မလုပ်တော့ဘဲ ဂျီဟူ့ဘက်သို့လှည့်ကာ....
" ဂျွန်ဂျီဟူ...ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာသိတယ်နော်.."
" ဟုတ်ကဲ့ဒယ်ဒီ..."
ထိုလူကပြောပြီးအခန်းတံခါးပိတ်ကာထွက်သွားတော့သည်။
နှစ်ယောက်သား သူရှေ့မှာလျှို့ဝှက်ချက်တွေဖြင့်ပြောနေသောကြောင့် သူ့ပစ်မှတ်ကဂျွန်ဂျီဟူ့ဆီရောက်သွားတော့သည်။
သူဂျီဟူ့ကိုမျက်ထောင့်နီဖြင့်ကြည့်လိုက်ပြီး.....
" မင်းကစပိုင်ပေါ့လေ...လက်စသတ်တော့ဂျွန်ဂျောင်ကုလူဖြစ်နေတာကိုး..."
" အဲလိုမဟုတ်ပါဘူးပါပါးရယ်...ဂျီဟူစိတ်မကောင်းဖြစ်အောင်သူ့လူကိုယ့်လူမခွဲခြားပါနဲ့...ဂျီဟူကနှစ်ယောက်စလုံးရဲ့လူပါ..."
" တော်ပါ...အခုပဲကြည့်လေ...ငါ့ကိုစောင့်ကြည့်ဖို့အတွက်မှာခဲ့တာမဟုတ်လား.."
" စောင့်ကြည့်ခိုင်းတာမဟုတ်ပါဘူးပါပါးရယ်စောင့်ရှောက်ခိုင်းတာပါ..."
" စောင့်ရှောက်ရအောင် ငါက,ကလေးလား..."
" ကလေးထက်ဆိုးနေတော့လို့ပေါ့..."
" ဘာ!!..."
" ဟီး...စတာ...စတာ...ချစ်လို့စတာပါ,ပါပါးရဲ့...စိတ်မဆိုးပါနဲ့...ဒေါသလေးကလည်းထွက်လိုက်တာ...ပါပါးကိုဂျီဟူကအရမ်းချစ်တာကိုသိရဲ့သားနဲ့..."
အချော့ကြိုက်သူပီပီ ဂျွန်ဂျီဟူ့တော်ကီမှာ သူမျောရပေါင်းလည်းများလှပါပြီ။
" ချစ်တယ်ဆိုရင်ပြောပြလေမင်းဒယ်ဒီဘာမှာခဲ့တာလဲဆိုတာ..."
" အော်...ထမင်းသေချာကျွေးဖို့ရယ်...ရေအကြာကြီးမချိုးခိုင်းဖို့ရယ်...ဂိမ်းတွေတအားမဆော့ဖို့ရယ်...ပါပါးဖုန်းလာရင်ဂျီဟူကိုင်ပေးဖို့ရယ်...နောက်ပြီး......."
" နေပါဦး...နေပါဦး...သူကအဲလိုမှာရအောင် မင်းကငါ့ရဲ့သားလားငါကမင်းရဲ့သားလား ရှင်းပြစမ်းပါဦး...နောက်ပြီး ဖုန်းကဘာကိစ္စကိုင်ခိုင်းရတာလဲ..."
" အဲဒါကတော့ဂျီဟူပြောပြလို့မရပါဘူး...ဘာလို့ဆို ဂျီဟူဒယ်ဒီ့ကိုကတိပေးထားတာမလို့ပါယောကျာ်းကတိထပ်မပျက်ချင်တော့ပါဘူး..."
" အမယ်...."
" အရေးကြီးတဲ့တစ်ချက်ကျန်သေးတယ်ပါပါးရဲ့..."
" ပြောပါဦး..ဘာတွေမဟုတ်မကလဲ..."
" မဟုတ်မကမဟုတ်ပါဘူးပါပါးရဲ့...တကယ်လို့ပါပါးအိပ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်းတဲ့ ဂျီဟူကဖက်ပြီးသိပ်ပေးလိုက်တဲ့...ပါပါးကဖက်ထားပေးရင်ကောင်း"အိပ်ပျော်တယ်တဲ့..."
" ဟင်!?..."
ဒါဖြင့်...ဒါဖြင့်...ညကသူကောင်း"အိပ်ပျော်ခဲ့တာက?
မဟုတ်နိုင်ပါဘူး။ အဲဒီလူကယုတ်မာဖို့ကလွဲရင်ကြင်နာစိတ်ရှိတဲ့လူမဟုတ်ဘူး.....
~~~~~~~~~~~{}{}{}{}{}~~~~~~~~~~
ဆော့ဂျင်အခုမှပိုသဘောပေါက်လာရတော့တာက ဂျွန်ဂျောင်ကုကိုမကြောက်ရဘဲ ဂျွန်ဂျီဟူ့ကိုကြောက်နေရတာပင်။
ရေချိုးတာကြာမည်စိုး၍ ရေချိုးခန်းထဲလိုက်ထိုင်စောင့်သည်။ဗိုက်မဆာပါဘူးပြောတာကို အစားစားချိန်လွန်လို့မရဘူးဆိုပြီး ထမင်းကိုဇွတ်အတင်းကျွေးသည်။ဂိမ်းကိုလည်းတစ်ပွဲထက်ပိုပေးမဆော့ချေ။အတူတူဆော့မယ်ပြောတာတောင် မဲဆွယ်၍မရပေ။
အခုလည်းလူကိုအတင်းအိပ်ခိုင်းနေတော့ပြီး ဖုန်းသိမ်းနေတော့ပြန်သည်။
သူ့ဘဝကအခုမှအကျယ်ချုပ်ကျနေသလိုပင်။
" ပါပါးသူငယ်ချင်းနဲ့ဖုန်းပြောစရာရှိလို့ဟူဟူရဲ့ခဏလေးပဲပြောမှာ..."
" သူငယ်ချင်းနာမည်ကဘယ်သူတဲ့လဲ..."
ကျားကြောက်လို့ရှင်ကြီးကိုး ရှင်ကြီးကျားထက်ဆိုးဆိုတာပေါ့...သူ့ကိုတရားခံစစ်ကိုစစ်နေတော့တာ....
" မင်ယွန်းဂီပါတဲ့ခင်ဗျာ...ဖုန်းမှာနာမည်မှတ်ထားပါတယ်...ကိုယ်တိုင်ပဲခေါ်ပေးပါ ဟုတ်ပြီလား..."
ဂျွန်ဂျောင်ကုသားလို့မပြောရဘူး။ ရွဲ့ပြောလည်း အတည်တွေမှတ်ပြီးနံပါတ်ကိုကိုယ်တိုင်ရှာကာခေါ်ပေးနေတော့သည်။
" စပီကာဖွင့်ပေးရဦးမလား..."
ဖုန်းခေါ်ပြီးသူ့လက်ထဲပေးလာတော့ သူထပ်မေးလိုက်တော့သည်။
" ရပါတယ်...ဂျီဟူ့ရှေ့မှာပဲပြောပေါ့..."
သူနှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်ပြီး....
" ဟုတ်ကဲ့ပါအကိုကြီးရယ်..."
" အေး...ယွန်းဂီ..ငါ..."
🤳🏻: အမလေး မောင်မင်းကြီးသား..ငါမင်းဖုန်းကိုမျှော်လိုက်ရတာ လည်ပင်းကိုသစ်ကုလားအုတ်ဖြစ်တော့မယ်..."
" အဲဒါများ..မင်းခေါ်တာတော့မဟုတ်ဘူး..."
🤳🏻: အမလေးဗျာ...ခေါ်ရမှာခပ်လန့်"ရယ်ပါ...တော်ကြာမင်းရဲ့လူကစစ်လားဆေးလားနဲ့..."
ဆော့ဂျင် ဂျီဟူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး....
" ယွန်းဂီ...သူကငါ့အကြောင်းတွေအကုန်သိထားတယ်..."
🤳🏻:အကုန်သိထားတယ်ဆိုတာ?ပတ်ဂျီမင်နဲ့ကိစ္စကိုရောပြောတာလား?..."
" အင်း..ဟုတ်တယ်...သူသိနေတယ်..."
🤳🏻: အဲဒါကြောင့်လား မင်းဖုန်းကိုသူယူဖြေတာ..."
" ဟုတ်တယ်.."
🤳🏻: မင်းတို့စကားများကြသေးလား...သူမင်းကိုဘာပြောသေးလဲ...မင်းကရောဘာမှမပတ်သက်တော့ဘူးလို့မပြောလိုက်ဘူးလား..."
" ဘာလို့ပြောရမှာလဲ...သူကဘာမို့လို့ငါကဖြေရှင်းချက်ပေးရမှာလဲ..."
🤳🏻: မဟုတ်သေးပါဘူးကွာ...အခုမင်းကဘယ်မှာလဲ...ဂျွန်ဂျောင်ကုနဲ့အတူမရှိဘူးလား..."
" အင်း မရှိဘူး..ငါကအိမ်မှာ..."
🤳🏻: ဒါဆိုငါ့ဆီလာခဲ့မလား...တွေ့ရအောင်ငါတို့..."
ဆော့ဂျင် ဂျီဟူ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီး.....
" ဟူဟူ...ပါပါးအပြင်သွားခဏသွားမလို့..."
" ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ...နေလည်းသိပ်မကောင်းဘဲနဲ့ မသွားရပါဘူး...ပြီးရင်ဒယ်ဒီကစိတ်ဆိုးရင်အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်..."
" ဟာ!...ခဏလေးပါဆို...သူ့ဘာလို့ကြောက်နေရမှာလဲ..."
🤳🏻: ဆော့ဂျင်...မင်းဘယ်သူနဲ့ရန်ဖြစ်နေတာလဲ..."
" ငါ့သားနဲ့..."
🤳🏻: ဟမ်? ဂျီဟူနဲ့လား...ဘာလို့လဲ..."
" မပြောချင်တော့ပါဘူးကွာ...ယွန်းဂီ..ငါသူနဲ့အရင်ဆွေးနွေးလိုက်ဦးမယ်...ပြီးမှမင်းဆီအကြောင်းပြန်တော့မယ် ဟုတ်ပြီလား..."
🤳🏻: အေးပါ...အေးပါ..."
~~~~~~~~~~
မျက်နှာအမူအရာတွေအမျိုး"လုပ်ပြပြီး ဂျွန်ဂျီဟူမခံနိုင်အောင်ချွဲနေသူကြောင့်....နောက်ဆုံးတော့ ဂျီဟူတစ်ယောက်လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး သူပါမင်ယွန်းဂီ၏ကုမ္ပဏီသို့ပါသွားတော့သည်။
" ဆော့ဂျင်...အိုး..ဂျီဟူလေးရောပါလာတာလား.."
" မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ...ဂျွန်ဂျီဟူပါ..."
သူတောင်နှုတ်ဆက်ခိုင်းစရာမလိုဘဲ ခေါင်းလေးငုံ့ကာသူ့သူမိတ်ဆက်ပေးနေတော့သည့်အတတ်ပတတ်လေး....
" ဟုတ်ပါပြီ...ဦးဦးနာမည်ကမင်ယွန်းဂီပါ...ဂျီဟူလေးပါပါးရဲ့သူငယ်ချင်း...ဦးဦးတို့ကငယ်"ကတည်းကအတူ"လေးဖက်ကုန်းလာကြတာ..."
" ဘာကိုတုန်း အတူ"လေးဖက်ကုန်းတာက..."
" မဟုတ်ဘူးလေ..လေးဖက်ထောက်ပြီးသွားရကတည်းကအတူတူကြီးပြင်းလာကြတဲ့ငယ်သူငယ်ချင်းလို့ပြောတာ..."
" ငယ်"ကတည်းကခင်လာကြတာဆိုရင်ရနေပြီကိုကလေးကိုမာဂဓဘာသာစကားတွေနဲ့သွားပြောနေတယ်..."
သူတို့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကသာရန်ဖြစ်နေကြပေမယ့်...ဂျီဟူကတစ်ခုခုကိုတွေးတောနေပြီး....
" မင်ယွန်းဂီ?..."
ယွန်းဂီကပြန်လည်မိတ်ဆက်တာကို ယွန်းဂီအမည်ကိုသံယောင်လိုက်ပြီး ဂျီဟူကသူ့ဘက်သို့လှည့်ကြည့်လာကာ...
" ပါပါး...ဂျီဟူကျောင်းရှေ့မှာတွေ့တဲ့ဦးဦးနာမည်ကလည်း မင်ယွန်းဂီပဲနော်..."
ဂျီဟူ့အမေးကြောင့် သူရုတ်တစ်ရက်ကြောင်သွားပြီး ပြီးမှ ပတ်ဂျီမင် ဂျီဟူ့ကိုသူ့အကြောင်းမေးတုန်းကကိစ္စကိုပြန်သတိရမိသည်။အဲဒီတုန်းက ဂျွန်ဂျောင်ကုအရှေ့မှာမလို့ သူလိိမ်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
ဘုရား ဘုရား။ ဘယ်လိုတောင်ဉာဏ်ကောင်းလိုက်လေခြင်း....
" ဟုတ်တယ်ဂျီဟူရဲ့ နာမည်အတူတူပဲသူနဲ့ကလည်း..."
ရှင်းပြရင်ပိုရှုပ်မှာမို့ သူဆက်သာလိမ်လိုက်ရတော့သည်။
" ဒါဆို...၁၊၂ခွဲထားရမှာပေါ့....ဂျီဟူတို့ကျောင်းမှာဆို နာမည်တူရင်ဆရာမက ၁နဲ့၂ ခွဲထားပေးတာ..."
" ဆော့ဂျင်...ဘာတွေလဲ ၁တွေရော၂တွေရော..."
" ပြီးမှရှင်းပြတော့မယ်ကွာ...ငါလည်းရူးချင်လာပြီ...လော"ဆယ် မင်းကမင်ယွန်းဂီ၁ လုပ်ထားလိုက်..."
" ဟူဟူ...ဒီဦးဦးကပါပါးနဲ့အရင်ခင်တာမလို့..ဒီဦးဦးကမင်ယွန်းဂီ၁နော်..."
" ဟုတ်ကဲ့..တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်ဦးဦးယွန်းဂီ၁ခင်ဗျ..."
" အမ်?...အော်..အေးအေး...ဦးဦးကလည်းတွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်..."
" ဟုတ်ကဲ့...ဒါဆိုစကားပြောကြပါခင်ဗျာ...ဂျီဟူဆိုဖာပေါ်မှာငြိမ်"လေးထိုင်စောင့်နေပါ့မယ်..."
ပြောပြီး သူတို့နဲ့ခပ်လှမ်း"ကဆိုဖာပေါ်မှာ ငြိမ်"မတ်"ကလေးသွားထိုင်နေတော့သည်။
" ဆော့ဂျင်...ငါ့ကိုရှင်းပြဦး...."
" ဒီလိုကွာ........."
ဆော့ဂျင် သူတို့ထိုညကကိစ္စကလွဲပြီး ယွန်းဂီကိုအကုန်ပြောပြလိုက်တော့သည်။သူ့မှာလည်း ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်စရာဆိုလို့ ယွန်းဂီတစ်ယောက်သာလျင်ရှိသည်မလား။
~~~~~~~~~~{}{}{}{}{}~~~~~~~~~~~
ကဲအားလုံးပဲ ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ကြပါ🫶🏻
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
