Extra |1|
17:11, 1 February 2026Unicode
"ပြန်လာပြီလား ဆရာ.."
ကားပေါ်က ဆင်းသည်နှင့် အိမ်အကူမိန်းကလေးက သူ့ကိုခေါင်းငုံ့အရိုသေပြုတာမို့ သူကလည်း အပြုံးလေးနဲ့ တုန့်ပြန်လိုက်တယ်။ လက်ထပ်ပြီးသည့်နောက် ဒီအိမ်မှာ ချစ်ရသူနဲ့ လိုက်နေတာ၅နှစ်အတိ။ ချစ်သူရဲ့ မိဘတွေကလည်း သူ့ကိုမျက်နှာမငယ်စေခဲ့။ ဒါကြောင့်လည်း သူက လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ မျက်နှာပွင်ါနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
"ဟုတ်သားပဲ ဒီနေ့ အဖေနဲ့အမေ အိမ်ပြန်မရောက်သေးဘူးလားခါတိုင်းထက် တိတ်ဆိတ်နေသလိုပဲ.."
"ရှိပါတယ် ဆရာ ဟို.. မစ္စတာလင်းလည်း ရှိနေပါတယ် သူတို့ကိုကြည့်ရတာ ဆရာ့ကိုစောင့်ရင်း တစ်ခုခုဆွေးနွေးနေပုံပဲ"
"ဟင် ဟုတ်လား.."
ကိုယ့်ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ပြီး သက်ပြင်းမောတစ်ချက်ချလိုက်တယ်။ ထို့နောက် သူ့ခြေလှမ်းတွေက မိသားစု၃ယောက်ရှိတဲ့ နေရာကို ခပ်သွက်သွက် လှမ်းလေသည်..။ ဧည့်ခန်းထဲကိုရောက်တော့ ရှောင်းပေါ်ပါ ရှိနေတာကို တွေ့ရသည်။
"ဪ သား လာပြီလား ဒီမှာ အခုပဲသားအကြောင်းပြောနေတာ.."
"ဟုတ်ကဲ့ မား!!!
သို့နှင့် မိန့်မိန့်ကြီး ထိုင်နေပြီး သူ့အားတစ်ချက်မှ ငဲ့မကြည့်သည့်ထိုလူသားကို မဝံ့မရဲ ကြည့်ပြီး ဘေးမှာ ကပ်ထိုင်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် ဒီနေ့ လူစုံတက်စုံပါလား!!
"အဟင်း!! မားလည်း မသိတော့ပါဘူး မင်းနည်းနည်းပါးပါးပြောကူစမ်းပါဦး လင်းပေါင်က အိမ်ခွဲနေချင်လို့တဲ့.."
"ဗျာ.. အိမ်ခွဲနေမယ် ဟုတ်လား!!
"ဟုတ်တယ် .."
"မင်း ဘာလို့ဒီလိုဆုံးဖြတ်ရတာလဲ ငါတို့ဒီမှာ မားတို့နဲ့အတူနေတာလည်း အဆင်ပြေနေတဲ့ဟာ.."
"ဒီမှာနေရတာ မလွတ်လပ်လို့!!!
အဖြေက တိကျသလို ပြတ်လည်းပြတ်တယ်။ တကယ်တော့မလွတ်လပ်တာ မဟုတ်ပဲ သူ့ကိုဆူပူကြိမ်းမောင်းတဲ့အခါ ကြားထဲကနေ မားနဲ့ပါးက ကာစီးကာစီး အမြဲလုပ်သည်ကိုလင်းပေါင်က သဘောမကျမှန်း သူသိပ်သိတာပေါ့...။
"အဲ့ဒါ ပြောတာပေါ့ ဘာကိုမလွတ်လပ်တာလဲ ဒီမှာဆိုမားက မင်းတို့ကို မျက်စိအောက်ထားပြီး ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်နိုင်တယ်"
"ဟ!!! ကျုပ်က၊ ကလေးမှမဟုတ်တာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်းဂရုစိုက်နိုင်တယ် ဘယ်သူ့အကူညီမှ မလိုဘူး.."
"လင်းပေါင် မရိုင်းနဲ့ အဲ့ဒါ မင်းအမေနော်!!
"ခင်ဗျားပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါ !!
"လင်းပေါင်!!!
ပါးနဲ့မားက လင်းပေါင်ကို စိတ်ဆိုးပုံရပြီး ရှူးရှူးရှဲရှဲဖြစ်သွား၏။ သို့တိုင် လင်းပေါင်ကလည်း ဂရုမစိုက်...
"ကျိုးဖုန်း.. ငါတို့တစ်ပတ်အတွင်း အိမ်ပြောင်းမယ် !!
"ဟင် ဘယ်အိမ်ပြောင်းမှာလဲ.."
"ငါ ဝယ်ထားတဲ့အိမ်!!!!
ထိုစကားသာ ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားသူကို သူ့ကိုတစ်ချက်မှလှည့်မကြည့်။ သတိပြန်ရလာပြီးနောက် သူ့ကိုအစစ အရာရာဂရုစိုက်တဲ့ ပေါင်ပေါင်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ့လက်သန်းကြွယ်က မောင်းကွင်းလေးကို ဖွဖွကလေးပွတ်သပ်ရင်းရင်နာနာနဲ့ ပြုံးလိုက်မိတယ်။
ပေါင်ပေါင်သာဆို သူ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး..။ သူကသာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို အလေးနက်ထားနေတာ ချစ်ရသူကတော့ လက်သန်းကြွယ်က လက်စွပ်တောင် ရှိမနေဘူးလေ။
ဒါပေမယ့် အပြစ်လည်း မဆိုသာ။ ကျေလည်း ကျေနပ်တယ်ဒီလမ်းက ကိုယ်တိုင်ရွေးခဲ့တဲ့ လမ်းဆိုမှတော့ ခရီးဆုံးတဲ့အထိလျှောက်ရတော့မှာပေါ့။ မင်းတစ်နေ့ကျ နားလည်လာပါလိမ့်မယ်။ငါမင်းကို မင်းထင်ထားတာထက် ချစ်တယ်။ မင်းအတွက်ဘာမဆို လုပ်ရဲတယ်ဆိုတာကိုပေါ့....။
........................
ချစ်ရသူ အမိန့်နဲ့ မိဘတွေစကားကိုလွန်ဆန်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသား ခပ်မြန်မြန်ပဲ အိမ်ပြောင်းဖြစ်တယ်။ တစ်အိမ်ထဲ အတူနေတာမှန်ပေမယ့် ချစ်ရသူက သူ့ကိုမကြည်ဖြူမှန်း သူသိပေမယ့်တတ်နိုင်တာလည်း မရှိဘူးပဲ။
လင်းပေါင် အတိတ်ကိုပြန်သတိရလာချိန်မှ စလို့ သူ့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင်မထိ။ တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း အတိတ်ကိုသတိမရပဲ သူ့ကိုသာ ငေးကြည့်ပါသော ပေါင်ပေါင်ကို သတိရမိသည်။ ပေါင်ပေါင်သာဆို သူ့ကိုဘယ်တုန်းကမှ နာကျင်အောင်လုပ်ခဲ့ဖူးတာမဟုတ်ဘူး။
"ဆရာ.. ဒီနေ့ အစောကြီးပြန်လာပါ့လား!!!
"ငါအမြဲတမ်း အစောကြီး ပြန်လာနေကျ မဟုတ်ဘူးလား "
"ဟုတ်သားပဲ"
လင်းပေါင်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူး လီယမ်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြာယာခတ်စွာပြောသည်မို့ နည်းနည်းတောင်အံ့ဩသွားသေးတယ်။ဒီကောင့်ကို ကြည့်ရတာ မူမမှန်ဘူး။ နေဦး.. လီယမ်က အိမ်မှာရှိနေတယ်ဆိုတော့ သူလည်း ကျိန်းသေပေါက်ရှိနေမှာပဲ။
လှေခါးရင်းကနေ အပေါ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ရင်ထဲလှပ်ခနဲ။
"သူရော ရှိနေတာလား!!!
"ဟုတ်.. ဒါပေမယ့်!!!
"ငါသွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်!!
"ဒေါက်တာ နေပါဦးဗျ.."
ပြာပြာသလဲ ဇွတ်ဆွဲထားသည့် လီယမ်ရဲ့လက်ကို ဒိုင်းခနဲပြန်ကြည့်လိုက်တော့ မဝံ့မရဲ တံတွေးမျိုချကာ လက်ကိုပြန်ရုတ်သွားခဲ့သည်။
"သူဌေးက သူ့ကို မနှောက်ယှက်နဲ့တဲ့.."
"ရပါတယ် နှောက်ယှက်မယ့်သူက မင်းမှမဟုတ်တာသူမင်းကို မဆူပါဘူး ဆူချင်းဆူ ငါ့ကိုပဲ ဆူမှာပေါ့..."
ပြောလည်းပြော အပေါ်ထပ်ကို ခပ်သွက်သွက် တက်သွားပြီဖြစ်တဲ့ကျိုးဖုန်းကိုကြည့်ပြီး လီယမ်တစ်ယောက် ပြာပြာသလဲအနောက်ကနေ လိုက်သွားရတယ်။
"ဒေါက်တာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့ သူဌေးက တကယ်ပဲသူ့ကိုမနှောက်ယှက်ဖို့ ပြောထားခဲ့တာ"
"ဒီနေ့ မင်းထူးဆန်းနေတယ် လီယမ်.. ဒီလိုဆိုတော့ ငါကပိုတောင် သိချင်သွားပြီ မင်းဒီလောက်ထိ ပြာပြာသလဲနဲ့လိုက်တားနေရအောင် လူသိမခံနိုင်စရာ ဘာများရှိနေလို့လဲ"
"ဒေါက်တာ.."
လီယမ်ကို လစ်လျူရှုပြီး အခန်းတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ ရင်းနှီးတဲ့ ကျောပြင်တစ်ခု။ နောက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲကနေတပတ် ပတ်ပြီး ထွက်လာသည့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်။
"အမ်.. သူက ရှင့်အမျိုးသား ဖြစ်မယ်ထင်တယ်နော်.."
"လင်းပေါင်!!!
ချစ်ရသူမှာ သူ့အား တစ်ချက်သာ ပြန်ကြည့်ပြီး အကြည့်လွှဲလျက်မိန်းမငယ်လေးရဲ့ နှုတ်ထမ်းထောင့်စွန်းလေးကို လှမ်းနမ်းလိုက်တယ်။ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာတယ်။အဲ့ဒီတော့ အိမ်ခွဲပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေချင်တယ်ဆိုတာကဒီလို လုပ်ချင်လို့ပေါ့။
"ဘေဘီ.. ပြန်လိုက်တော့နော် ကိုယ်နောက်မှ ပြန်ပြီးဆက်သွယ်မယ်.."
"ဟုတ်ကဲ့.. ဆက်သွယ်လာမှာကို လိမ်လိမ်မာမာနဲ့စောင့်နေပါ့မယ်"
ကောင်မလေးက ခြေဖျားထောက်ပြီး ပါးတစ်ဖက်ကို အားရပါးရနမ်းသွားသည့်တိုင် လင်းပေါင်ကလည်း ပြုံးပြုံးကြီး..။ ပြီးမှတစ်ဖက်ကို လှည့်ပြီး အနမ်းခံလိုက်ရတဲ့ ပါးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပွတ်သုတ်ပစ်လိုက်တယ်။
"တကယ်တော့ ပေါင်ပေါင်ပြောလို့ ငါအကုန်သိပြီးပြီ!!!
"............."
"ပါးနဲ့မားကိုလည်း ငါအကုန်ပြောပြပြီး အတည်ပြုခဲ့ပြီးပြီ!!
"............."
"မင်းက ဖောက်ပြန်တာကို မုန်းတယ် အာသာပြေဖို့အတွက်အရသာခံပြီး တွေ့သမျှလူတိုင်းနဲ့ လိုက်အိပ်တတ်တဲ့လူစားမျိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ် လင်းပေါင်!!!
".........."
"အခု ငါ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး အမှန်တရားကို ပြောလိုက်စမ်းပါ ငါ့ကို အသည်းခွဲချင်တာနဲ့ မင်းမလုပ်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့အလုပ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာမလား!!
"ဟုတ်တယ်..."
အမျိုးသားက သူ့မျက်နှာကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ပြုံးလေရဲ့။
"ရင်နာနေတာလား.."
မေးရိုးကို အသာပင့်ယူပြီး အသံခပ်အက်အက်နဲ့ မေးသည်ကိုမျက်ရည်တွေကြားကနေ ခပ်ဝါးဝါးမြင်နေရတယ်...။
"ရင်နာနေတယ်ဆိုလည်း ချောင်မှာ တိတ်တိတ်လေးသွားငိုလိုက်ပါ့လား ငါ့ရှေ့မှာ လာညည်းမပြနဲ့ စိတ်ပျက်တယ်.."
"ဘာ"
"ဟက်.. ငါ့ကိုလည်းအပြစ်မဖို့နဲ့ မင်းကို ရင်ခုန်ဖို့ငါမတောင်းဆိုဖူးဘူး.. မကျေနပ်ရင် ကွာလို့ရတယ်.."
ထိုအခါ သူသိလိုက်ရတာက လင်းပေါင် အခုလို လုပ်နေတာကသူစိတ်ပျက်ပြီး ကွာရှင်းသွားအောင်လို့ဆိုတာပဲ..။
ရေချိုးခန်းဆီ ဦးတည်သွားတဲ့ အမျိုးသားကို အနောက်ကနေခါးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခပ်တင်းတင်း ဖက်ထားလိုက်တယ်။ဗလာကျင်းနေတဲ့ အမျိုးသားရဲ့ကျောပြင်မှာ မျက်နှာအပ်ပြီးမှရှိုက်သံတွေက တစထက်တစ ပိုကျယ်လျက်
"Sob... ကောင်းပါပြီ မင်းစိတ်ရှုပ်အောင် ငါမဆူတော့ပါဘူး မင်းကျေနပ်မယ်ဆို ငါ အ'အ' တစ်ယောက်လို နေနိုင်သလိုအကန်းတစ်ယောက်အဖြစ်လည်း နေပေးနိုင်ပါတယ် .."
".............."
"ငါ့ကို ဖြေပေးလို့ရမလားဟင်.. ငါတို့အတူနေလာခဲ့တဲ့၄နှစ်ကျော် ၅နှစ်အတွင်းမှာ မင်းရဲ့နှလုံးသားက ငါ့အတွက်တစ်ကြိမ်တောင် မလှုပ်ရှားခဲ့ဖူးဘူးလား.."
"ဟုတ်တယ်.."
တင်းနေအောင်ဖက်ထားတဲ့ လက်နှစ်ဖက်မှာ ဖြုတ်ချခြင်းခံလိုက်ရပြီး ထိုအမျိုးသားရဲ့ ကျောပြင်ဟာ သူနဲ့တစ်ဖြည်းဖြည်းဝေးကွာသွား ခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူသည်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်အရုပ်ကြိုးပြတ်လဲကျရင်း မျက်ရည်တွေအား လွတ်လပ်စွာကျစီးခွင့် ပေးလိုက်တော့၏။
"လင်းပေါင် မင်းဘာလို့ အခုထိ ငါ့ကိုမမြင်ရသေးတာလဲ..အစကနေ အဆုံးထိ မင်းကို သွက်သွက်ခါအောင် ချစ်ခဲ့တဲ့လူကငါတစ်ယောက်တည်းရယ်ပါ ငါ့ကိုမြင်အောင် ကြည့်ပေးလို့မရဘူးလား.."
အခုတော့ သိလိုက်ရပြီ ဒီနှစ်တွေမှာ မင်းရဲ့နှလုံးသားကငါ့အပေါ် နည်းနည်းမှ မလှုပ်ရှားခဲ့ဖူးဘူး။
.....................
"ဒီနေ့ ပေကျင်းကနေ ပွဲတစ်ခုတက်ဖို့ အဖိတ်ခံရတယ် ဘယ်သူဖိတ်တာလဲ သိလား.."
နက်ခ်တိုင်ကို သေချာစည်းရင်း လင်းပေါင်က သူ့ကို ဖျတ်ခနဲကြည့်တယ်။ ပြီးမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အကြည့်ပြန်လွှဲသွားပြီးလုပ်လက်စကိုပဲ ဆက်လုပ်နေလိုက်တယ်။ ထိုအခါ ကျိုးဖုန်းရဲ့အပြုံးက ပိုပီပြင်လာပြီး
"ရိပေါ် ငါတို့ကို ဖိတ်တာ သိလား သူနဲ့ သူ့ယောက်ျားရဲ့မင်္ဂလာ နှစ်ပတ်လည်တဲ့ ညဘက် ပါတီအကြီးကြီးပေးမယ်ဆိုပဲ!
လင်းပေါင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ တုန့်ခနဲ ရပ်သွားတယ်။ စိတ်အလိုမကျ ဖြစ်သွားသူကိုကြည့်ပြီး သူ အူမြူးသွားရတာတော့ အမှန်။
"ငါတို့လည်း အဲ့ဒီလို ပါတီအကြီးကြီး ပေးကြရင် မကောင်းဘူးလား .."
".........."
"အဟွန်း!! သူဖိတ်တာကို ငါငြင်းလိုက်တယ် သိလားဘာလို့လည်းဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့.."
လင်းပေါင် အံကြိတ်ပြီး ပြဿနာမတက်ချင်၍ တမင်ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။ သို့သော် ကျိုးဖုန်းမှာ ရှောင်ထွက်ခွင့် မပေး။
"တကယ်ဆို သူ့ဘဝက ကောင်းတယ် သူ့ယောက်ျားကချမ်းသာတယ် ရုပ်လည်းချောတယ် ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့နှင်းဆီခိုင်ကြီး!!
သူ့ထံကို ချာခနဲ လှည့်ကြည့်လာတဲ့ မျက်ဝန်းတစ်စုံမှာစူးရှပြီး အန္တရာယ်များမှန်း သိသော်ငြား...
"ငါသာ မင်းကို မချစ်မိဘူးဆို အခုချိန် ရိပေါ်နဲ့ သူ့ဘဲကြီးကိုလုနေရလောက်ပြီ အဲ့လောက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ယောက်ျားကိုဘယ်သူက မလိုချင်ပဲ နေပါ့မလဲ ငါ့ကို လာမေးလည်း ငါကတော့လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ပြော!!!! အစ်.."
စကားတောင် မဆုံးလိုက်။ လည်ပင်းပေါ် ကျရောက်လာတဲ့လက်တစ်ဖက်မှာ သန်မာလှသည်မို့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်းခဏအတွင်း ဖြူလျော်သွားတယ်။
"အစ်.. လင်း..ပေါင်!!!
"သတ္တိရှိရင် ထပ်ပြောလိုက်စမ်း!!!
လင်းပေါင်မှာ တောက်ခေါက်ပြီး လည်ပင်းပေါ်က လက်ကိုဖယ်ပေးလိုက်တယ်။ ကျိုးဖုန်းက ဖြူဖက်ဖြူလျော် အတိုင်းသာရှိနေပြီး သူ့ကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ ကြည့်နေသေးတာ။
"မင်း အခုထိ ရိပေါ်အကြောင်းကြားရင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲလား"
"..........."
"ငါထင်သားပဲ မင်းစိတ်ထဲမှာ သူကသာ အချိန်ပြည့်နေရာယူထားတယ်ဆိုတာ.."
"သိလည်း ပြီးတာပဲ ငါအားယားနေတာမဟုတ်ဘူး စောက်စကားမများနဲ့.."
သို့နှင့် ထမင်းစားခန်းရှိရာကို ဦးတည်သွားတဲ့ လင်းပေါင်နောက်ကို သူ ထပ်ကြပ်မခွာ လိုက်လာခဲ့လိုက်တယ်..။ လင်းပေါင်ရဲ့ အိမ်အသစ်က အလုပ်သမား သိပ်မရှိ။ အိမ်မှာ ထမင်းချက်အဒေါ်ကြီးပဲ ရှိတယ်။
"ဆရာ.."
"ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ.."
အဒေါ်ကြီးက လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတာကိုသူတို့နှစ်ယောက်လုံး တွေ့လိုက်ရတယ်။
"ဒါက အက်ရှာ.. ဒေါ်ဒေါ်ရဲ့သားပါ ဆရာ အိမ်အလုပ်တွေကူလုပ်ဖို့ လူလိုတယ်ဆိုလို့.."
"လူလိုတာတော့ အမှန်ပဲ ဒါပေမယ့် သူလုပ်နိုင်ပါ့မလားသူ့ကို ကြည့်ရတာ အတော်ငယ်သေးတဲ့ပုံပဲ!!
"ဟုတ်သားပဲ ဒေါ်ဒေါ်.. အက်ရှာ အသက်က ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"
"၁၆နှစ်ပါ!!
"ငယ်သေးတယ်"
"ဒါပေမယ့် သားက အကုန်လုပ်နိုင်ပါတယ် အဲ့ဒါကိုတော့ဆရာ စိတ်မပူပါနဲ့.."
ကျိုးဖုန်းမှာ အက်ရှာကို လှမ်းကြည့်တော့ ထိုကလေးငယ်မှာသူ့အကြည့်တွေနဲ့ ဆုံသွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းခေါင်းငုံ့သွားသည်။
"ဟုတ်ပြီလေ ခိုင်းကြည့်တာပေါ့ ဒီနေ့တော့ သူလုပ်ရမယ့်အလုပ်တွေမရှိဘူး မနက်ဖြန်ကစပြီး အလုပ်ဝင်လို့ရပြီ!!
"ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပါ ဆရာ.. အက်ရှာ.. ဆရာ့ကိုကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ဦးလေ.."
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ!!
ပြန်ထွက်သွားပြီဖြစ်တဲ့ အဒေါ်ကြီးနဲ့ အက်ရှာရဲ့ နောက်ကျောပြင်မှာ သူ့အကြည့်တွေ ကပ်လျက်ပါသွားသည်။
"စားစရာရှိတာမစားပဲ ဘာလို့လိုက်ငမ်းနေတာလဲ!!!
"ဟမ်!!
"ဆေးရုံကို သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဟီး!! ဟုတ်သားပဲ သတိပေးလို့ ကျေးဇူး!!!
"မင်းကိုလည်း ငါမပြောချင်ဘူး နေ့တိုင်း ဆေးရုံကိုသွားတယ် ပြီးတာနဲ့ လူနာပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်နဲ့တိုင်ပတ်တော့တာပဲ အိမ်မှာ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေတဲ့လင်ကိုကျ နေကောင်းလား တစ်ခွန်းမမေးဘူး.."
အမျိုးသားရဲ့ စကားကြောင့် သူ ပြာပြာသလဲထရပ်ရင်း
"ဟင် မင်းနေမကောင်းဘူးလား ပြစမ်း ငါစမ်းကြည့်မယ်!!!
နှဖူးဆီ လှမ်းနေတဲ့ လက်ကို လင်းပေါင်ရိုက်ထုတ်ပြီး
"သွားစမ်းပါ ပြောမှသိတဲ့ ဝဋ်ကြေတမ်းကြေလို ဂရုစိုက်မှုမျိူးကိုငါမလိုချင်ဘူး.."
"............."
"နောက်ပြီး မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးတဲ့ ဆေးရုံက ကောင်ကဘယ်သူလဲ သူက ဘယ်မှာနေလဲ အသက်ဘယ်လောက်တဲ့လဲမင်းထက်တော့ အသက်ကြီးမယ့်ပုံပဲ အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီလား.."
"အာ.. မင်းပြောတာ အစ်ကို Finnကို ပြောတာထင်တယ် အစ်ကိုက ငါ့ထက်စီနီယာကျတယ် သဘောလည်းကောင်းတယ်အဲ့နေ့က လမ်းကြုံလို့ပါ!!!
"ဘာလမ်းကြုံတာလဲ အဲ့ကောင်နေတဲ့ နေရာနဲ့ငါတို့နေရာကတစ်ခြားစီပဲ အဟင်း!! ထားပါတော့လေ မင်းက ဘေးမှာ ယောက်ျားရှိမှ နေနိုင်တဲ့ကောင်ဆိုတော့...."
"ဘာ!! လင်းပေါင် ငါပြောပြီးပြီလေ အစ်ကိုက လမ်းကြုံလို့လိုက်ပို့တာလို့.."
လင်းပေါင်မှာ သူပြောတာကို မကြားသည့်အလား ကော်ဖီကိုအကုန်မော့သောက်ပြီး ထထွက်သွားတယ်။ ဒီနေ့လည်းခါတိုင်းလိုတစ်ယောက်ထဲ မနက်စာ၊ စားရဦးမယ်ထင်ပါရဲ့။
....................
"ဒေါက်တာ အပြင်သွားပါတယ် သူဌေး!!
မနက်စာတွေကို စားပွဲပေါ်မှာပြင်ပေးနေရင်း အဒေါ်ကြီးက ပြောလိုက်ခြင်းသာ။ ထိုအခါ သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်မှာ ပို၍ပင်စုကြုတ်သွားပြီး အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲ၌လည်း ဘာကိုအလိုမကျလို့ မကျမှန်းမသိ။
"သူ ဘာမှ မစားသွားဘူးလား လီယမ်!!!
လီယမ် နှုတ်ခမ်းစွန်းလေးမှာ ချက်ချင်းကွေးတက်လာလေ၏။ သူဌေးက ဒေါက်တာကို မချစ်ဘူးလို့သာပြောပေမယ့် မသိမသာဂရုစိုက်တတ်တာ သူ့အပြင် ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။
"ဟုတ်ကဲ့ မစားသွားခဲ့ပါဘူး ဒေါက်တာကိုကြည့်ရတာ အလျင်လိုနေတဲ့ပုံပဲ ဒါပေမယ့် သူဌေးကိုတော့ မနက်စာသေချာလေး ကျွေးဖို့ မှာခဲ့ပါတယ်.."
"ကျစ်!! စောက်ရေးမပါတာတွေ!!!
ခုံကိုဆွဲယူကာ စိတ်မပါစွာ ထိုင်ချရင်း တစ်ယောက်ထဲတိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ဖြင့်သာ ထိုင်စားနေလိုက်တယ်။ သူတွေးလေ ပိုပြီးနားမလည်လေပဲ။ အခုတလော ကျိုးဖုန်းကခြေလှမ်းတွေပျက်နေတာ သတိထားမိတယ်။ နောက်ကျမှပြန်လာတာတွေ မနက်ဆိုလည်း သူမနိုးခင်မှာ အပြင်သွားတတ်တာတွေ။
လူမမြင်ရပဲ နီးစပ်ရာလူကို ဂရုစိုက်ဖို့ မှာရအောင် သူကကလေးမှ မဟုတ်တာ။ ဒီကောင် ရူးများနေလားမသိဘူး။
"လီယမ်!!!
"ဟုတ်"
"လူတစ်ယောက်လွှတ်ပြီး ကျိုးဖုန်းကို နောက်ယောင်ခံပြီးလိုက်ခိုင်းလိုက် သူဘယ်ကိုသွားပြီး ဘယ်သူနဲ့တွေ့တယ်ဆိုတာကိုငါသိချင်တယ်.."
"ဒီလိုလုပ်လို့ ကောင်းပါ့မလား သူဌေးရဲ့ တော်ခါကျဒေါက်တာက သိသွားရင် နှစ်ယောက်ကြား အဖုထစ်ဖြစ်နေပါဦးမယ်"
"အဟွန်း!! သူနဲ့ငါ့ကြား အဖုထစ်ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ လီယမ်အခုလည်း အဲ့ကောင်က ခြေလှမ်းတွေ ပျက်နေလို့သာမဟုတ်ရင် ဒီလိုတွေးမိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး အခုကြည့်လေငါ့မျက်လုံးတွေ စဖွင့်ဖွင့်ချင်း ဒင်းကို မတွေ့ရဘူး ခါတိုင်းဆိုဒင်းကိုမတွေ့ချင်မှအဆုံး!!!
"ဟင်းဟင်း!! သူဌေးက ဒေါက်တာ ပစ်ထားလို့စိတ်ကောက်နေတာလား.."
ဘန်း!!!
"ဖြစ်စရာလား အဲ့လို မိန်းမလို မိန်းမရ အလုပ်တွေငါမလုပ်တတ်တာ မင်းအသိပဲ အခုဟာက အဲ့ကောင်ခြေလှမ်းတွေပျက်နေတာ ငါ့ကွယ်ရာမှာ ဖောက်ပြန်လို့ကတော့ သူနဲ့အဲ့ကောင်ကို အရေခွံဆုပ်ပစ်မယ်"
လီယမ် သူ့ကိုဘာမှ မပြောခင်မှာပဲ ဆက်၍
"သူဖောက်ပြန်တာကို ငါစိတ်ပူလို့မဟုတ်ဘူးနော် ငါ့ကွယ်ရာမှာခွေးဇာတ်ခင်းရင် ငါ့သိက္ခာတွေကျမှာစိုးလို့ ပြောနေရတာ.."
"........."
ရှေ့မှာရှိတဲ့ ရေခွက်ကို သူစူးစိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့စိတ်အလိုမကျဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာက ထင်ဟပ်လို့.. ။
ဟုတ်တယ် မင်းခြေလှမ်းတွေပျက်နေတာ ငါခံစားမိတယ်..။ မဟုတ်တာ လုပ်တာတွေကို ငါပြန်ပြီး မသိစေနဲ့ ကျိုးဖုန်း။
...................
"ဒီအထိပဲ လိုက်ပို့ပါတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော် အကို.."
"ရပါတယ် အိမ်ထဲထိ အစ်ကိုလိုက်ပို့ခွင့်မရှိတာတော့ဝမ်းနည်းစရာ.."
Finnက သက်ပြင်းချလျက် ပြောသည့်အခါ သူပြူံးရုံမျှ။ဒီလောက်ထိ နောက်ကျနေတာ သူရော အခုဆိုအိပ်လောက်ပြီပေါ့။
"ဘိုင့်ဘိုင်!! ကျွန်တော်အထဲ ဝင်တော့မယ်နော်"
"ဟုတ်ပါပြီ မနက်ဖြန်မှ ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့!!
အစ်ကို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး စေ့ရုံစေ့ထားတဲ့ ခြံတံခါးကို အသာဆွဲဖွင့်ကာ အထဲဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ အိမ်ထဲကို ရောက်တော့ ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ တစ်ယောက်သောသူကြောင့် ရင်ထဲထိတ်ခနဲ။ ထိုလူသားက သူ့ကိုတမင်စောင့်နေပုံပေါ်ကာ ဝိုင်ကိုသောက်နေခြင်းပင်။
"ကျိုးဖုန်း မင်း ဒီလောက်ထိ နောက်ကျတယ်လား!!
"ဟုတ်တယ် ငါ့ဂျူတီရှိလို့လေ မင်း!! မင်းကရောမအိပ်သေးဘူးလား.."
"ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ!!
လင်းပေါင်ရဲ့ တိကျပြတ်သားသည့် အသံကြောင့် သူချွေးစေးတွေပြန်လာရပြီ။ စူးရှသည့် ထိုအကြည့်မှာ သူဘာမှမပြောရသေးပေမယ့် တစ်ဖက်လူက အားလုံးသိသွားသည့်အတိုင်းပါပင်။
"ငါပြောပြီးပြီလေ ညဂျူတီရှိပါတယ်ဆို"
"ဒါဆို မနေ့ညကရော!!
"အဲ့.. အဲ့ဒါလည်း ညဂျူတီပဲ"
ခွမ်း!!!
ဝိုင်အပြည့်ပါသည့် ဖန်ခွက်လေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တစစီပြန့်ကျဲလို့။ ဒေါသအပြည့်နဲ့ သူ့ဆီလျှောက်လာသည့်အမျိုးသားမှာ မူးနေပေမယ့် ခြေလှမ်းတွေတော့မှန်နေဆဲပင်။ ထိုလူသားကို သူအမြဲငေးကြည့်ရတာ ကြိုက်သော်ငြားအခုတော့ ကြောက်စိတ်အနည်းငယ်မျှ ဝင်လာရလေပြီ။
"အပြင်မှာ မင်းကို လိုက်ပို့တဲ့ကောင်ကရော!!!
"မင်းအထင်မလွဲပါနဲ့ အစ်ကိုက နောက်ကျနေလို့ ငါ့ကိုလိုက်ပို့တာပါ.."
"အဟက်!! ဒါဆို မင်း Hotelမှာ တကူးတက သွားတွေ့တဲ့ ကောင်ကရော"
စကားကြောင့် သူ့မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်သွားရ၏ ။
"လင်းပေါင်!!!!
"မဖြေနိုင်တော့ဘူးလား.."
"............"
"မင်းဘာသာ ပြောမလား ဒါမှမဟုတ် ငါပြောပြရမလား"
"လင်းပေါင် ငါ!!!
အိခနဲ ပြိုကျလာတဲ့မျက်ရည်တွေကို လင်းပေါင်မြင်တော့စိတ်ပျက်သလို မျက်ကွယ်ပြုခြင်းခံလိုက်ရသည်။
"မင်းပြောတော့ မင်းအမေက သေပြီဆို!!!
လင်းပေါင်နှုတ်က ထွက်လာတော့ ဆတ်ခနဲ တုန်သွားတယ်။ သူ..သူဘယ်လိုများသိတာပါလိမ့်။
"မင်း.. ငါ့အကြောင်းတွေ စုံစမ်းနေတာလား လင်းပေါင်!!
"ဟုတ်တယ် ဆိုရင်ရော မင်းငါ့ကို ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ... မင်းငါ့ကိုပြောစမ်းပါ ငါတို့မသိအောင် ဘယ်နှစ်ခုလောက်လိမ်ထားသေးလည်းလို့ အဲ့ဒီကောင်နဲ့ မင်းရဲ့ ပတ်သတ်မှုကိုထုတ်ပြောလိုက်!!!
"ငါ.. ငါပြောပါ့မယ်!!!
"ပြော!!!
"သူ့နာမည်က ဖူကျင်ယွမ်!! ကနေဒါမှာ အမေနဲ့ နေတုန်းကရင်းနှီးခဲ့တဲ့သူပါ ငါ့အဖေသေပြီးတော့ အမေက အလောင်းကစားဖက်လာတယ်လေ လူကြီးမင်း ဖူကျင်ယွမ်ဆီမှာ တင်ထားတဲ့အကြွေးတွေက မနည်းမနောပဲ အမေ ပြန်မဆပ်နိုင်ဘူး ဆေးရုံကနေ ရတဲ့ လစာက ဘယ်လိုလုပ်လောက်မှာလဲ!!
"နောက်တော့ရော??
"နောက်တော့.... အမေက ငါ့ကို အဲ့ဒီလူလက်ထဲထိုးပေးလိုက်တယ် ငါလည်း မငြင်းဆန်ရဲတဲ့ အခြေနေမို့ ပေကျင်းကို တိတ်တိတ်လေး ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ အဲ့ဒီမှာမင်းကိုလည်း ပြန်တွေ့လို့တွေ့ငြားပေါ့ မထင်ထားမိဘူး အခုသူငါ့ကို ဒီနေရာမှာ ရှာတွေ့သွားခဲ့တယ်.."
အခု သူတွေ့ရတဲ့ ဖူကျင်ယွမ်က အရင်ကထက် ပိုပြီးတည်ငြိမ်နေကာ လိုက်ရောညီထွေနေတတ်သူပင်။ သူ့မှာလက်ထပ်ထားတဲ့သူ ရှိတော့လည်း ထိုလူက နားလည်ပေးသည်။ ဒါပေမယ့် အခြေနေတစ်ခုတော့ရှိတယ်။ သူနဲ့ ညတိုင်း လက်ဆုံစားပေးဖို့ တောင်းဆိုခြင်းအပေါ် သူဟာလည်း မငြင်းဆန်ခဲ့ချေ။ သူအဲ့လိုလုပ်ပေးပါက အမေ့ရဲ့ အကြွေးတွေလည်း အကုန်လျှော်ပေးမယ် ဆိုတော့ သူလက်ခံလိုက်ရတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညစာ အတူစားရုံပဲဟာ...
"အဲ့တော့ ငါက မင်းလင်ငယ်လား!!!
အသံက အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုရှိမနေ။ လင်းပေါင် မျက်ခုံးနှစ်ခုက စုကြုတ်လျက်ရှိနေပြီး သူ့ကို မုန်းတီးရွံရှာမှုအပြည့်နဲ့ကြည့်နေ၍ မျက်ဆံနက်ကလေးက ဆတ်ခနဲ ခုန်လှုပ်သွား၏။
"မဟုတ်... အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး လင်းပေါင်!!!!
"ဒီအခြေနေက ငါက လင်ငယ်ပဲ ဖြစ်တော့မှာပေါ့!!!!
"မဟုတ်ပါဘူး ငါသူနဲ့ စေ့စပ်တဲ့အဆင့်တောင်မရောက်ခဲ့ပါဘူးလင်းပေါင် ငါ့ကို အထင်မလွဲပါနဲ့ ဒီနေ့ ဒီချိန်ထိ ငါချစ်ခဲ့တာမင်းတစ်ယောက်ထဲပါ.."
လင်းပေါင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး သူပြာပြာသလဲရှင်းပြရတယ်။ လင်းပေါင်မှာ ဟက်ခနဲ တစ်ချက်ရယ်ရင်း
"လျှာရိုးမရှိတိုင်း လျှောက်ပြောနေတဲ့ မင်းရဲ့စကားတွေကိုငါယုံမယ် ထင်နေတာလား ညတိုင်း မင်းတို့ Hotel ထဲကိုအတူဝင်သွားတာ ငါ့မှာသက်သေရှိတယ်..."
"ငါတို့ ထမင်းအတူစားကြရုံပါ တစ်ခြား ဘာကိစ္စမှ မရှိပါဘူးငါ့ကိုယုံပါ လင်းပေါင်.."
".............."
"ဒါ... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကိုသူများနဲ့ တွဲမြင်လိုက်ရလို့ မင်းငါ့ကိုသဝန်တိုနေတာလားဟင်..."
ထိုအခါ ဒိုင်းခနဲကျရောက်လာတဲ့ လင်းပေါင်ရဲ့အကြည့်တွေကသူ့ကို လှောင်ချင်နေပုံ။
"သဝန်တိုတယ်ဆိုတာ ချစ်မှ တိုလို့ရတာ မင်းနဲ့ ငါ့ကြားမှာဘယ်တော့မှ အဲ့လိုဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး !!!
ရင်ထဲဆစ်ခနဲ တစ်ချက်ဖြစ်ရင်း ပေါက်ခနဲကျလာသည့်မျက်ရည်တွေကို လစ်လျူရှုရင်း မျက်လွှာချလိုက်တယ်။
"မင်းဖောက်ပြန်ချင်ရင်လည်း နည်းနည်းအဆင့်တန်းရှိရှိဖောက်ပြန်လို့ မရဘူးလား...'
"လင်းပေါင် မင်းလွန်နေပြီ Hotel ကို သွားတိုင်း သူများနဲ့အိပ်တယ် ထင်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် မင်းလိုမျိုး အိမ်ကိုပဲခေါ်ပြီး အိပ်လိုက်ရမှာလား.."
တရစပ် ပြန်ချေပလာတဲ့ စကားကြောင့် လင်းပေါင် ခဏတာဆွံ့အသွားသလို ဒေါသအဟုန်လည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။
"မင်းငါ့ကို ပြန်ပြောဖို့ အတော်သတ္တိရှိနေတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"
ပါးစောင်ကိုလျှာနဲ့ထိုးရင်း တစ်ဖက်လူကို မထီသလိုမှင်သေသေကြည့်လေရဲ့။ ပြီးမှ
"ဟုတ်ပြီလေ.. မင်းနဲ့ငါ တွေ့ကြပြီပေါ့ "
ထို့နောက် အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားသည်မို့ စိတ်ထဲတစ်မျိုးဖြစ်ရသည်။ လင်းပေါင်က ပြဿနာတစ်ခုကို ခေါင်းရှောင်တတ်တဲ့လူစားမျိူးမဟုတ်မှန်း သူသိတယ်။
"လင်းပေါင် မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ!!
နောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မခွာ လိုက်သွားရင်း သူ့အသံဟာလည်းတုန်ရီစွာ။
"လင်းပေါင်!!!
လင်းပေါင်က သူ့ကိုပြန်ဖြေရမယ့်အစား တံခါးကိုပဲ ခြေထောက်နဲ့ဆောင့်ကန်ပြီး အထဲဝင်သွားတယ်။ ပြီးမှ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန်ရှာဖွေပုံဖြင့် အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြတင်းပေါက်အနီးမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့တာနဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းက တွန့်ခနဲ။
"လင်းပေါင် မင်းးဘာလုပ်မလို့လဲ!!
၎င်းကို ယူလိုက်သည်နှင့် ထင်တဲ့အတိုင်း ကျိုးဖုန်းတစ်ကိုယ်လုံးတုန်ရီလာပြီး မျက်နှာကလည်း ဖြူဖက်ဖြူလျော်ဖြစ်လာတယ်။
"နည်းနည်းလေးကြာလာတော့ မင်းလိုဘာမဟုတ်တဲ့ကောင်ကငါ့ကို အာခံရဲလာပြီပေါ့.."
ကျိုးဖုန်းမှာ ဒူးနှစ်ဖက်လုံးညွတ်ကျကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ဒူးထောက်လျက်လေး ဖြစ်သွားသည်။
"လင်းပေါင် မလုပ်ပါနဲ့.. ပေါင်ပေါင်ငါ့ကို ပေးထားတာသူနဲ့ငါနဲ့ အမှတ်တရ ပစ္စည်းဆိုလို့ ဒါပဲရှိတော့တာ မင်းငါ့ကိုမကျေနပ်ရင် ဆူပါ၊ ရိုက်ပါ ငါသည်းခံနိုင်တယ် ..."
"ငါမင်းကို မရိုက်ဘူး မင်းကိုထိရမှာ မသထီလို့!!!
"............"
"အဲ့ဒီအစား ငါက မင်းရဲ့ စိတ်ကိုပဲ နာအောင်လုပ်ချင်တာ!!
ခွမ်း!!!!!
ပစ်ခွဲခံလိုက်ရတဲ့ ပန်းအိုးမှာ ၂ပိုင်း ခြမ်းသွားလေသည်..။
"မဟုတ်ဘူး!!! ပေါင်ပေါင်!!!!
တစ်နေရာဆီ လွင့်ထွက်သွားတဲ့ ပန်းအိုးကွဲစ ၂ပိုင်းကိုတရွတ်တိုက် လိုက်ကောက်ပြီး ရင်ထဲမှာပိုက်လျက် ကျိုးဖုန်းတအိအိရှိုက်ငိုသည်။
"အမှိုက်သရိုက်တွေကို အစကတည်းက မသယ်လာဖို့မင်းကို ငါမပြောဘူးလား.."
"ပေါင်ပေါင်နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ ပစ္စည်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးအမှိုက်သရိုက် ဖြစ်ပါ့မလဲ.."
မျက်ရည်တွေက ဒလဟော ကျစီးလျက် ရှေ့မှာရှိတဲ့ နေကြာပန်းပွင့်လေးကို မှုန်ဝါးသောအမြင်အာရုံကနေတဆင့် တွေ့ရ၏။ ထိုအခိုက် ပေါင်ပေါင်နဲ့ရှိနေစဉ်တုန်းက စကားတစ်ချို့အားနားထဲမှာ ပြန်ကြားယောင်မိတော့သည်။
'ပန်းက ညှိုးပြီး သေသွားမယ့်ဟာကို ဘာလို့ လက်ဆောင်ပေးရတာလဲ..'
'ပန်းက အချိန်တန် သေမှာဆိုပေမယ့် ပန်းအိုးရှိနေသ၍ မျိုးစေ့ပြန်စိုက်လို့ရတယ်လေ ကိုကိုရဲ့..'
'............'
'အဓိပ္ပာယ်ကို သိလား..'
ပေါင်ပေါင်က အနောက်ကနေ သူ့ကိုဖက်ထားသည်မို့ သူကပေါင်ပေါင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ နစ်မြှုပ်နေ၏။
'ဒီနေကြာပန်းလေးက ပေါင်ပေါင်လေ ကိုကိုက နေမင်းကြီး ကိုကို့ရဲ့ အနွေးဓာတ်မရရင် ပေါင်ပေါင်က ညှိုးပြီး သေသွားမှာ!!
"Sob!! ပေါင်ပေါင် ကိုကိုအသုံးမကျလိုက်တာ ဒါလေးကိုတောင် သေချာမစောင့်ရှောက်နိုင်ဘူး.."
"ထစ်ခနဲရှိ မျက်ရည်လွယ်နေတာ စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်.."
လင်းပေါင်မှာ ကုတင်ပေါ် လျှောထိုင်ရင်း စီးကရက်တစ်လိပ်ကိုဖွာနေခြင်းပင်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ကျိုးဖုန်း တမ်းတနေတဲ့ ပေါင်ပေါင်က အတိတ်မေ့တုန်းက သူပဲဆိုတာ သိတာတောင် မနှစ်မြို့ပါချေ။ ကျိုးဖုန်းနဲ့ အတူရှိစဉ်က ပေါင်ပေါင်ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကိုလည်း သူလုံးဝ မမှတ်မိပါ။ ဒါကြောင့်များ ကျိုးဖုန်း တမ်းတနေတာကို သဘောမကျတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
ကျစ်... ကိုယ့်ဘာသာ တစ်ယောက်ထဲနေတာ အကောင်းကျိုးဖုန်း... ကျိုးဖုန်း မင်းကတော့ တကယ်ကို ပြဿနာပဲ။
🌴🌴🌴
ဒါက လင်းပေါင်နဲ့ ကျိုးကျိုးရဲ့ အချပ်ပိုပါ စုစုပေါင်း ၂ပိုင်းပါနော်
Zawgyi
"ျပန္လာျပီလား ဆရာ.."
ကားေပါ္က ဆင္းသည္နွင့္ အိမ္အကူမိန္းကေလးက သူ့ကိုေခါင္းငုံ့အရိုေသျပုတာမို့ သူကလည္း အျပုံးေလးနဲ့ တုန့္ျပန္လိုက္တယ္။ လက္ထပ္ျပီးသည့္ေနာက္ ဒီအိမ္မွာ ခ်စ္ရသူနဲ့ လိုက္ေနတာ၅နွစ္အတိ။ ခ်စ္သူရဲ့ မိဘေတြကလည္း သူ့ကိုမ်က္နွာမငယ္ေစခဲ့။ ဒါေြကာင့္လည္း သူက လူမွုပတ္ဝန္းက်င္မွာ မ်က္နွာပြင္ါေနတာ ြဖစ္လိမ့္မယ္။
"ဟုတ္သားပဲ ဒီေန့ အေဖနဲ့အေမ အိမ္ျပန္မေရာက္ေသးဘူးလားခါတိုင္းထက္ တိတ္ဆိတ္ေနသလိုပဲ.."
"ရွိပါတယ္ ဆရာ ဟို.. မစ္စတာလင္းလည္း ရွိေနပါတယ္ သူတို့ကိုြကည့္ရတာ ဆရာ့ကိုေစာင့္ရင္း တစ္ခုခုေဆြးေနြးေနပုံပဲ"
"ဟင္ ဟုတ္လား.."
ကိုယ့္ဘာသာ တိုးတိုးေလး ေရရြတ္ျပီး သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ ထို့ေနာက္ သူ့ေြခလွမ္းေတြက မိသားစု၃ေယာက္ရွိတဲ့ ေနရာကို ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းေလသည္..။ ဧည့္ခန္းထဲကိုေရာက္ေတာ့ ေရွာင္းေပါ္ပါ ရွိေနတာကို ေတြ့ရသည္။
"ဪ သား လာျပီလား ဒီမွာ အခုပဲသားအေြကာင္းေျပာေနတာ.."
"ဟုတ္ကဲ့ မား!!!
သို့နွင့္ မိန့္မိန့္ြကီး ထိုင္ေနျပီး သူ့အားတစ္ခ်က္မွ ငဲ့မြကည့္သည့္ထိုလူသားကို မဝံ့မရဲ ြကည့္ျပီး ေဘးမွာ ကပ္ထိုင္လိုက္သည္။
"ဘာြဖစ္လို့လဲဟင္ ဒီေန့ လူစုံတက္စုံပါလား!!
"အဟင္း!! မားလည္း မသိေတာ့ပါဘူး မင္းနည္းနည္းပါးပါးေျပာကူစမ္းပါဦး လင္းေပါင္က အိမ္ခြဲေနခ်င္လို့တဲ့.."
"ဗ်ာ.. အိမ္ခြဲေနမယ္ ဟုတ္လား!!
"ဟုတ္တယ္ .."
"မင္း ဘာလို့ဒီလိုဆုံးြဖတ္ရတာလဲ ငါတို့ဒီမွာ မားတို့နဲ့အတူေနတာလည္း အဆင္ေျပေနတဲ့ဟာ.."
"ဒီမွာေနရတာ မလြတ္လပ္လို့!!!
အေြဖက တိက်သလို ျပတ္လည္းျပတ္တယ္။ တကယ္ေတာ့မလြတ္လပ္တာ မဟုတ္ပဲ သူ့ကိုဆူပူြကိမ္းေမာင္းတဲ့အခါ ြကားထဲကေန မားနဲ့ပါးက ကာစီးကာစီး အျမဲလုပ္သည္ကိုလင္းေပါင္က သေဘာမက်မွန္း သူသိပ္သိတာေပါ့...။
"အဲ့ဒါ ေျပာတာေပါ့ ဘာကိုမလြတ္လပ္တာလဲ ဒီမွာဆိုမားက မင္းတို့ကို မ်က္စိေအာက္ထားျပီး ေကာင္းေကာင္းဂရုစိုက္နိုင္တယ္"
"ဟ!!! က်ုပ္က၊ ကေလးမွမဟုတ္တာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္းဂရုစိုက္နိုင္တယ္ ဘယ္သူ့အကူညီမွ မလိုဘူး.."
"လင္းေပါင္ မရိုင္းနဲ့ အဲ့ဒါ မင္းအေမေနာ္!!
"ခင္ဗ်ားပါးစပ္ပိတ္ထားစမ္းပါ !!
"လင္းေပါင္!!!
ပါးနဲ့မားက လင္းေပါင္ကို စိတ္ဆိုးပုံရျပီး ရွူးရွူးရွဲရွဲြဖစ္သြား၏။ သို့တိုင္ လင္းေပါင္ကလည္း ဂရုမစိုက္...
"က်ိုးဖုန္း.. ငါတို့တစ္ပတ္အတြင္း အိမ္ေျပာင္းမယ္ !!
"ဟင္ ဘယ္အိမ္ေျပာင္းမွာလဲ.."
"ငါ ဝယ္ထားတဲ့အိမ္!!!!
ထိုစကားသာ ေျပာျပီး လွည့္ထြက္သြားသူကို သူ့ကိုတစ္ခ်က္မွလွည့္မြကည့္။ သတိျပန္ရလာျပီးေနာက္ သူ့ကိုအစစ အရာရာဂရုစိုက္တဲ့ ေပါင္ေပါင္က ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ သူ့လက္သန္းြကြယ္က ေမာင္းကြင္းေလးကို ဖြဖြကေလးပြတ္သပ္ရင္းရင္နာနာနဲ့ ျပုံးလိုက္မိတယ္။
ေပါင္ေပါင္သာဆို သူ့ကို နာက်င္ေအာင္ လုပ္မွာမဟုတ္ဘူး..။ သူကသာ သူတို့နွစ္ေယာက္ရဲ့ ဆက္ဆံေရးကို အေလးနက္ထားေနတာ ခ်စ္ရသူကေတာ့ လက္သန္းြကြယ္က လက္စြပ္ေတာင္ ရွိမေနဘူးေလ။
ဒါေပမယ့္ အျပစ္လည္း မဆိုသာ။ ေက်လည္း ေက်နပ္တယ္ဒီလမ္းက ကိုယ္တိုင္ေရြးခဲ့တဲ့ လမ္းဆိုမွေတာ့ ခရီးဆုံးတဲ့အထိေလ်ွာက္ရေတာ့မွာေပါ့။ မင္းတစ္ေန့က် နားလည္လာပါလိမ့္မယ္။ငါမင္းကို မင္းထင္ထားတာထက္ ခ်စ္တယ္။ မင္းအတြက္ဘာမဆို လုပ္ရဲတယ္ဆိုတာကိုေပါ့....။
........................
ခ်စ္ရသူ အမိန့္နဲ့ မိဘေတြစကားကိုလြန္ဆန္ျပီး သူတို့နွစ္ဦးသား ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ အိမ္ေျပာင္းြဖစ္တယ္။ တစ္အိမ္ထဲ အတူေနတာမွန္ေပမယ့္ ခ်စ္ရသူက သူ့ကိုမြကည္ြဖူမွန္း သူသိေပမယ့္တတ္နိုင္တာလည္း မရွိဘူးပဲ။
လင္းေပါင္ အတိတ္ကိုျပန္သတိရလာခ်ိန္မွ စလို့ သူ့ကို လက္ဖ်ားနဲ့ေတာင္မထိ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း အတိတ္ကိုသတိမရပဲ သူ့ကိုသာ ေငးြကည့္ပါေသာ ေပါင္ေပါင္ကို သတိရမိသည္။ ေပါင္ေပါင္သာဆို သူ့ကိုဘယ္တုန္းကမွ နာက်င္ေအာင္လုပ္ခဲ့ဖူးတာမဟုတ္ဘူး။
"ဆရာ.. ဒီေန့ အေစာြကီးျပန္လာပါ့လား!!!
"ငါအျမဲတမ္း အေစာြကီး ျပန္လာေနက် မဟုတ္ဘူးလား "
"ဟုတ္သားပဲ"
လင္းေပါင္ရဲ့ အတြင္းေရးမွူး လီယမ္က သူ့ကိုြကည့္ျပီး ျပာယာခတ္စြာေျပာသည္မို့ နည္းနည္းေတာင္အံ့ဩသြားေသးတယ္။ဒီေကာင့္ကို ြကည့္ရတာ မူမမွန္ဘူး။ ေနဦး.. လီယမ္က အိမ္မွာရွိေနတယ္ဆိုေတာ့ သူလည္း က်ိန္းေသေပါက္ရွိေနမွာပဲ။
ေလွခါးရင္းကေန အေပါ္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းြကည့္ျပီး ရင္ထဲလွပ္ခနဲ။
"သူေရာ ရွိေနတာလား!!!
"ဟုတ္.. ဒါေပမယ့္!!!
"ငါသြားေတြ့လိုက္ဦးမယ္!!
"ေဒါက္တာ ေနပါဦးဗ်.."
ျပာျပာသလဲ ဇြတ္ဆြဲထားသည့္ လီယမ္ရဲ့လက္ကို ဒိုင္းခနဲျပန္ြကည့္လိုက္ေတာ့ မဝံ့မရဲ တံေတြးမ်ိုခ်ကာ လက္ကိုျပန္ရုတ္သြားခဲ့သည္။
"သူေဌးက သူ့ကို မေနွာက္ယွက္နဲ့တဲ့.."
"ရပါတယ္ ေနွာက္ယွက္မယ့္သူက မင္းမွမဟုတ္တာသူမင္းကို မဆူပါဘူး ဆူခ်င္းဆူ ငါ့ကိုပဲ ဆူမွာေပါ့..."
ေျပာလည္းေျပာ အေပါ္ထပ္ကို ခပ္သြက္သြက္ တက္သြားျပီြဖစ္တဲ့က်ိုးဖုန္းကိုြကည့္ျပီး လီယမ္တစ္ေယာက္ ျပာျပာသလဲအေနာက္ကေန လိုက္သြားရတယ္။
"ေဒါက္တာ စိတ္လိုက္မာန္ပါ မလုပ္ပါနဲ့ သူေဌးက တကယ္ပဲသူ့ကိုမေနွာက္ယွက္ဖို့ ေျပာထားခဲ့တာ"
"ဒီေန့ မင္းထူးဆန္းေနတယ္ လီယမ္.. ဒီလိုဆိုေတာ့ ငါကပိုေတာင္ သိခ်င္သြားျပီ မင္းဒီေလာက္ထိ ျပာျပာသလဲနဲ့လိုက္တားေနရေအာင္ လူသိမခံနိုင္စရာ ဘာမ်ားရွိေနလို့လဲ"
"ေဒါက္တာ.."
လီယမ္ကို လစ္လ်ူရွုျပီး အခန္းတံခါးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္ေတာ့ ရင္းနွီးတဲ့ ေက်ာျပင္တစ္ခု။ ေနာက္ျပီး ေရခ်ိုးခန္းထဲကေနတပတ္ ပတ္ျပီး ထြက္လာသည့္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္။
"အမ္.. သူက ရွင့္အမ်ိုးသား ြဖစ္မယ္ထင္တယ္ေနာ္.."
"လင္းေပါင္!!!
ခ်စ္ရသူမွာ သူ့အား တစ္ခ်က္သာ ျပန္ြကည့္ျပီး အြကည့္လြွဲလ်က္မိန္းမငယ္ေလးရဲ့ နွုတ္ထမ္းေထာင့္စြန္းေလးကို လွမ္းနမ္းလိုက္တယ္။ ျမင္ကြင္းကို ြကည့္ရင္း မ်က္ရည္ေတြ ဝဲတက္လာတယ္။အဲ့ဒီေတာ့ အိမ္ခြဲျပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနခ်င္တယ္ဆိုတာကဒီလို လုပ္ခ်င္လို့ေပါ့။
"ေဘဘီ.. ျပန္လိုက္ေတာ့ေနာ္ ကိုယ္ေနာက္မွ ျပန္ျပီးဆက္သြယ္မယ္.."
"ဟုတ္ကဲ့.. ဆက္သြယ္လာမွာကို လိမ္လိမ္မာမာနဲ့ေစာင့္ေနပါ့မယ္"
ေကာင္မေလးက ေြခဖ်ားေထာက္ျပီး ပါးတစ္ဖက္ကို အားရပါးရနမ္းသြားသည့္တိုင္ လင္းေပါင္ကလည္း ျပုံးျပုံးြကီး..။ ျပီးမွတစ္ဖက္ကို လွည့္ျပီး အနမ္းခံလိုက္ရတဲ့ ပါးကို ခပ္ြကမ္းြကမ္းပြတ္သုတ္ပစ္လိုက္တယ္။
"တကယ္ေတာ့ ေပါင္ေပါင္ေျပာလို့ ငါအကုန္သိျပီးျပီ!!!
"............."
"ပါးနဲ့မားကိုလည္း ငါအကုန္ေျပာျပျပီး အတည္ျပုခဲ့ျပီးျပီ!!
"............."
"မင္းက ေဖာက္ျပန္တာကို မုန္းတယ္ အာသာေျပဖို့အတြက္အရသာခံျပီး ေတြ့သမ်ွလူတိုင္းနဲ့ လိုက္အိပ္တတ္တဲ့လူစားမ်ိုးမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ္ လင္းေပါင္!!!
".........."
"အခု ငါ့မ်က္နွာကိုြကည့္ျပီး အမွန္တရားကို ေျပာလိုက္စမ္းပါ ငါ့ကို အသည္းခြဲခ်င္တာနဲ့ မင္းမလုပ္ဘူးလို့ ဆုံးြဖတ္ထားတဲ့အလုပ္ကို ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ လုပ္ခဲ့တာမလား!!
"ဟုတ္တယ္..."
အမ်ိုးသားက သူ့မ်က္နွာကို တည့္တည့္စိုက္ြကည့္ျပီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ျပုံးေလရဲ့။
"ရင္နာေနတာလား.."
ေမးရိုးကို အသာပင့္ယူျပီး အသံခပ္အက္အက္နဲ့ ေမးသည္ကိုမ်က္ရည္ေတြြကားကေန ခပ္ဝါးဝါးျမင္ေနရတယ္...။
"ရင္နာေနတယ္ဆိုလည္း ေခ်ာင္မွာ တိတ္တိတ္ေလးသြားငိုလိုက္ပါ့လား ငါ့ေရွ့မွာ လာညည္းမျပနဲ့ စိတ္ပ်က္တယ္.."
"ဘာ"
"ဟက္.. ငါ့ကိုလည္းအျပစ္မဖို့နဲ့ မင္းကို ရင္ခုန္ဖို့ငါမေတာင္းဆိုဖူးဘူး.. မေက်နပ္ရင္ ကြာလို့ရတယ္.."
ထိုအခါ သူသိလိုက္ရတာက လင္းေပါင္ အခုလို လုပ္ေနတာကသူစိတ္ပ်က္ျပီး ကြာရွင္းသြားေအာင္လို့ဆိုတာပဲ..။
ေရခ်ိုးခန္းဆီ ဦးတည္သြားတဲ့ အမ်ိုးသားကို အေနာက္ကေနခါးကို လက္နွစ္ဖက္နဲ့ ခပ္တင္းတင္း ဖက္ထားလိုက္တယ္။ဗလာက်င္းေနတဲ့ အမ်ိုးသားရဲ့ေက်ာျပင္မွာ မ်က္နွာအပ္ျပီးမွရွိုက္သံေတြက တစထက္တစ ပိုက်ယ္လ်က္
"Sob... ေကာင္းပါျပီ မင္းစိတ္ရွုပ္ေအာင္ ငါမဆူေတာ့ပါဘူး မင္းေက်နပ္မယ္ဆို ငါ အ'အ' တစ္ေယာက္လို ေနနိုင္သလိုအကန္းတစ္ေယာက္အြဖစ္လည္း ေနေပးနိုင္ပါတယ္ .."
".............."
"ငါ့ကို ေြဖေပးလို့ရမလားဟင္.. ငါတို့အတူေနလာခဲ့တဲ့၄နွစ္ေက်ာ္ ၅နွစ္အတြင္းမွာ မင္းရဲ့နွလုံးသားက ငါ့အတြက္တစ္ြကိမ္ေတာင္ မလွုပ္ရွားခဲ့ဖူးဘူးလား.."
"ဟုတ္တယ္.."
တင္းေနေအာင္ဖက္ထားတဲ့ လက္နွစ္ဖက္မွာ ြဖုတ္ခ်ြခင္းခံလိုက္ရျပီး ထိုအမ်ိုးသားရဲ့ ေက်ာျပင္ဟာ သူနဲ့တစ္ြဖည္းြဖည္းေဝးကြာသြား ခဲ့သည္။ ထိုအခါ သူသည္လည္း ြကမ္းျပင္ေပါ္အရုပ္ြကိုးျပတ္လဲက်ရင္း မ်က္ရည္ေတြအား လြတ္လပ္စြာက်စီးခြင့္ ေပးလိုက္ေတာ့၏။
"လင္းေပါင္ မင္းဘာလို့ အခုထိ ငါ့ကိုမျမင္ရေသးတာလဲ..အစကေန အဆုံးထိ မင္းကို သြက္သြက္ခါေအာင္ ခ်စ္ခဲ့တဲ့လူကငါတစ္ေယာက္တည္းရယ္ပါ ငါ့ကိုျမင္ေအာင္ ြကည့္ေပးလို့မရဘူးလား.."
အခုေတာ့ သိလိုက္ရျပီ ဒီနွစ္ေတြမွာ မင္းရဲ့နွလုံးသားကငါ့အေပါ္ နည္းနည္းမွ မလွုပ္ရွားခဲ့ဖူးဘူး။
.....................
"ဒီေန့ ေပက်င္းကေန ပြဲတစ္ခုတက္ဖို့ အဖိတ္ခံရတယ္ ဘယ္သူဖိတ္တာလဲ သိလား.."
နက္ခ္တိုင္ကို ေသခ်ာစည္းရင္း လင္းေပါင္က သူ့ကို ဖ်တ္ခနဲြကည့္တယ္။ ျပီးမွ ဂရုမစိုက္တဲ့ ပုံစံမ်ိုးနဲ့ အြကည့္ျပန္လြွဲသြားျပီးလုပ္လက္စကိုပဲ ဆက္လုပ္ေနလိုက္တယ္။ ထိုအခါ က်ိုးဖုန္းရဲ့အျပုံးက ပိုပီျပင္လာျပီး
"ရိေပါ္ ငါတို့ကို ဖိတ္တာ သိလား သူနဲ့ သူ့ေယာက္်ားရဲ့မင္္ဂလာ နွစ္ပတ္လည္တဲ့ ညဘက္ ပါတီအြကီးြကီးေပးမယ္ဆိုပဲ!
လင္းေပါင္ရဲ့ လွုပ္ရွားမွုေတြ တုန့္ခနဲ ရပ္သြားတယ္။ စိတ္အလိုမက် ြဖစ္သြားသူကိုြကည့္ျပီး သူ အူျမူးသြားရတာေတာ့ အမွန္။
"ငါတို့လည္း အဲ့ဒီလို ပါတီအြကီးြကီး ေပးြကရင္ မေကာင္းဘူးလား .."
".........."
"အဟြန္း!! သူဖိတ္တာကို ငါျငင္းလိုက္တယ္ သိလားဘာလို့လည္းဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ စိတ္မေကာင္းြဖစ္သြားမွာ စိုးလို့.."
လင္းေပါင္ အံြကိတ္ျပီး ျပဿနာမတက္ခ်င္၍ တမင္ေရွာင္ထြက္လိုက္သည္။ သို့ေသာ္ က်ိုးဖုန္းမွာ ေရွာင္ထြက္ခြင့္ မေပး။
"တကယ္ဆို သူ့ဘဝက ေကာင္းတယ္ သူ့ေယာက္်ားကခ်မ္းသာတယ္ ရုပ္လည္းေခ်ာတယ္ ပ်ိုတိုင္းြကိုက္တဲ့နွင္းဆီခိုင္ြကီး!!
သူ့ထံကို ခ်ာခနဲ လွည့္ြကည့္လာတဲ့ မ်က္ဝန္းတစ္စုံမွာစူးရွျပီး အန္တရာယ္မ်ားမွန္း သိေသာ္ျငား...
"ငါသာ မင္းကို မခ်စ္မိဘူးဆို အခုခ်ိန္ ရိေပါ္နဲ့ သူ့ဘဲြကီးကိုလုေနရေလာက္ျပီ အဲ့ေလာက္ ျပီးျပည့္စုံတဲ့ေယာက္်ားကိုဘယ္သူက မလိုခ်င္ပဲ ေနပါ့မလဲ ငါ့ကို လာေမးလည္း ငါကေတာ့လက္ထပ္ခ်င္တယ္လို့ေျပာ!!!! အစ္.."
စကားေတာင္ မဆုံးလိုက္။ လည္ပင္းေပါ္ က်ေရာက္လာတဲ့လက္တစ္ဖက္မွာ သန္မာလွသည္မို့ မ်က္နွာတစ္ခုလုံးလည္းခဏအတြင္း ြဖူေလ်ာ္သြားတယ္။
"အစ္.. လင္း..ေပါင္!!!
"သတ္တိရွိရင္ ထပ္ေျပာလိုက္စမ္း!!!
လင္းေပါင္မွာ ေတာက္ေခါက္ျပီး လည္ပင္းေပါ္က လက္ကိုဖယ္ေပးလိုက္တယ္။ က်ိုးဖုန္းက ြဖူဖက္ြဖူေလ်ာ္ အတိုင္းသာရွိေနျပီး သူ့ကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ ြကည့္ေနေသးတာ။
"မင္း အခုထိ ရိေပါ္အေြကာင္းြကားရင္ စိတ္လွုပ္ရွားေနတုန္းပဲလား"
"..........."
"ငါထင္သားပဲ မင္းစိတ္ထဲမွာ သူကသာ အခ်ိန္ျပည့္ေနရာယူထားတယ္ဆိုတာ.."
"သိလည္း ျပီးတာပဲ ငါအားယားေနတာမဟုတ္ဘူး ေစာက္စကားမမ်ားနဲ့.."
သို့နွင့္ ထမင္းစားခန္းရွိရာကို ဦးတည္သြားတဲ့ လင္းေပါင္ေနာက္ကို သူ ထပ္ြကပ္မခြာ လိုက္လာခဲ့လိုက္တယ္..။ လင္းေပါင္ရဲ့ အိမ္အသစ္က အလုပ္သမား သိပ္မရွိ။ အိမ္မွာ ထမင္းခ်က္အေဒါ္ြကီးပဲ ရွိတယ္။
"ဆရာ.."
"ဘာေျပာစရာရွိလို့လဲ.."
အေဒါ္ြကီးက လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို ေခါ္လာတာကိုသူတို့နွစ္ေယာက္လုံး ေတြ့လိုက္ရတယ္။
"ဒါက အက္ရွာ.. ေဒါ္ေဒါ္ရဲ့သားပါ ဆရာ အိမ္အလုပ္ေတြကူလုပ္ဖို့ လူလိုတယ္ဆိုလို့.."
"လူလိုတာေတာ့ အမွန္ပဲ ဒါေပမယ့္ သူလုပ္နိုင္ပါ့မလားသူ့ကို ြကည့္ရတာ အေတာ္ငယ္ေသးတဲ့ပုံပဲ!!
"ဟုတ္သားပဲ ေဒါ္ေဒါ္.. အက္ရွာ အသက္က ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ"
"၁၆နွစ္ပါ!!
"ငယ္ေသးတယ္"
"ဒါေပမယ့္ သားက အကုန္လုပ္နိုင္ပါတယ္ အဲ့ဒါကိုေတာ့ဆရာ စိတ္မပူပါနဲ့.."
က်ိုးဖုန္းမွာ အက္ရွာကို လွမ္းြကည့္ေတာ့ ထိုကေလးငယ္မွာသူ့အြကည့္ေတြနဲ့ ဆုံသြားျပီး ရွက္ကိုးရွက္ကန္းေခါင္းငုံ့သြားသည္။
"ဟုတ္ျပီေလ ခိုင္းြကည့္တာေပါ့ ဒီေန့ေတာ့ သူလုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြမရွိဘူး မနက္ြဖန္ကစျပီး အလုပ္ဝင္လို့ရျပီ!!
"ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပါ ဆရာ.. အက္ရွာ.. ဆရာ့ကိုေက်းဇူးတင္စကား ေျပာလိုက္ဦးေလ.."
"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာ!!
ျပန္ထြက္သြားျပီြဖစ္တဲ့ အေဒါ္ြကီးနဲ့ အက္ရွာရဲ့ ေနာက္ေက်ာျပင္မွာ သူ့အြကည့္ေတြ ကပ္လ်က္ပါသြားသည္။
"စားစရာရွိတာမစားပဲ ဘာလို့လိုက္ငမ္းေနတာလဲ!!!
"ဟမ္!!
"ေဆးရုံကို သြားရမွာ မဟုတ္ဘူးလား"
"ဟီး!! ဟုတ္သားပဲ သတိေပးလို့ ေက်းဇူး!!!
"မင္းကိုလည္း ငါမေျပာခ်င္ဘူး ေန့တိုင္း ေဆးရုံကိုသြားတယ္ ျပီးတာနဲ့ လူနာေပါင္း ေသာင္းေြခာက္ေထာင္နဲ့တိုင္ပတ္ေတာ့တာပဲ အိမ္မွာ အသက္ရွင္လ်က္ ရွိေနတဲ့လင္ကိုက် ေနေကာင္းလား တစ္ခြန္းမေမးဘူး.."
အမ်ိုးသားရဲ့ စကားေြကာင့္ သူ ျပာျပာသလဲထရပ္ရင္း
"ဟင္ မင္းေနမေကာင္းဘူးလား ျပစမ္း ငါစမ္းြကည့္မယ္!!!
နွဖူးဆီ လွမ္းေနတဲ့ လက္ကို လင္းေပါင္ရိုက္ထုတ္ျပီး
"သြားစမ္းပါ ေျပာမွသိတဲ့ ဝဋ္ေြကတမ္းေြကလို ဂရုစိုက္မွုမ်ိူးကိုငါမလိုခ်င္ဘူး.."
"............."
"ေနာက္ျပီး မင္းကို အိမ္ျပန္ပို့ေပးတဲ့ ေဆးရုံက ေကာင္ကဘယ္သူလဲ သူက ဘယ္မွာေနလဲ အသက္ဘယ္ေလာက္တဲ့လဲမင္းထက္ေတာ့ အသက္ြကီးမယ့္ပုံပဲ အိမ္ေထာင္က်ျပီးျပီလား.."
"အာ.. မင္းေျပာတာ အစ္ကို Finnကို ေျပာတာထင္တယ္ အစ္ကိုက ငါ့ထက္စီနီယာက်တယ္ သေဘာလည္းေကာင္းတယ္အဲ့ေန့က လမ္းြကုံလို့ပါ!!!
"ဘာလမ္းြကုံတာလဲ အဲ့ေကာင္ေနတဲ့ ေနရာနဲ့ငါတို့ေနရာကတစ္ြခားစီပဲ အဟင္း!! ထားပါေတာ့ေလ မင္းက ေဘးမွာ ေယာက္်ားရွိမွ ေနနိုင္တဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့...."
"ဘာ!! လင္းေပါင္ ငါေျပာျပီးျပီေလ အစ္ကိုက လမ္းြကုံလို့လိုက္ပို့တာလို့.."
လင္းေပါင္မွာ သူေျပာတာကို မြကားသည့္အလား ေကာ္ဖီကိုအကုန္ေမာ့ေသာက္ျပီး ထထြက္သြားတယ္။ ဒီေန့လည္းခါတိုင္းလိုတစ္ေယာက္ထဲ မနက္စာ၊ စားရဦးမယ္ထင္ပါရဲ့။
....................
"ေဒါက္တာ အျပင္သြားပါတယ္ သူေဌး!!
မနက္စာေတြကို စားပြဲေပါ္မွာျပင္ေပးေနရင္း အေဒါ္ြကီးက ေျပာလိုက္ြခင္းသာ။ ထိုအခါ သူ့ရဲ့ မ်က္ခုံးနွစ္ဖက္မွာ ပို၍ပင္စုြကုတ္သြားျပီး အံကိုတင္းတင္းြကိတ္လိုက္သည္။ စိတ္ထဲ၌လည္း ဘာကိုအလိုမက်လို့ မက်မွန္းမသိ။
"သူ ဘာမွ မစားသြားဘူးလား လီယမ္!!!
လီယမ္ နွုတ္ခမ္းစြန္းေလးမွာ ခ်က္ခ်င္းေကြးတက္လာေလ၏။ သူေဌးက ေဒါက္တာကို မခ်စ္ဘူးလို့သာေျပာေပမယ့္ မသိမသာဂရုစိုက္တတ္တာ သူ့အျပင္ ဘယ္သူက သိနိုင္မွာလဲ။
"ဟုတ္ကဲ့ မစားသြားခဲ့ပါဘူး ေဒါက္တာကိုြကည့္ရတာ အလ်င္လိုေနတဲ့ပုံပဲ ဒါေပမယ့္ သူေဌးကိုေတာ့ မနက္စာေသခ်ာေလး ေက်ြးဖို့ မွာခဲ့ပါတယ္.."
"က်စ္!! ေစာက္ေရးမပါတာေတြ!!!
ခုံကိုဆြဲယူကာ စိတ္မပါစြာ ထိုင္ခ်ရင္း တစ္ေယာက္ထဲတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ြဖင့္သာ ထိုင္စားေနလိုက္တယ္။ သူေတြးေလ ပိုျပီးနားမလည္ေလပဲ။ အခုတေလာ က်ိုးဖုန္းကေြခလွမ္းေတြပ်က္ေနတာ သတိထားမိတယ္။ ေနာက္က်မွျပန္လာတာေတြ မနက္ဆိုလည္း သူမနိုးခင္မွာ အျပင္သြားတတ္တာေတြ။
လူမျမင္ရပဲ နီးစပ္ရာလူကို ဂရုစိုက္ဖို့ မွာရေအာင္ သူကကေလးမွ မဟုတ္တာ။ ဒီေကာင္ ရူးမ်ားေနလားမသိဘူး။
"လီယမ္!!!
"ဟုတ္"
"လူတစ္ေယာက္လြွတ္ျပီး က်ိုးဖုန္းကို ေနာက္ေယာင္ခံျပီးလိုက္ခိုင္းလိုက္ သူဘယ္ကိုသြားျပီး ဘယ္သူနဲ့ေတြ့တယ္ဆိုတာကိုငါသိခ်င္တယ္.."
"ဒီလိုလုပ္လို့ ေကာင္းပါ့မလား သူေဌးရဲ့ ေတာ္ခါက်ေဒါက္တာက သိသြားရင္ နွစ္ေယာက္ြကား အဖုထစ္ြဖစ္ေနပါဦးမယ္"
"အဟြန္း!! သူနဲ့ငါ့ြကား အဖုထစ္ြဖစ္ေနတာ ြကာျပီ လီယမ္အခုလည္း အဲ့ေကာင္က ေြခလွမ္းေတြ ပ်က္ေနလို့သာမဟုတ္ရင္ ဒီလိုေတြးမိမွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး အခုြကည့္ေလငါ့မ်က္လုံးေတြ စဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ဒင္းကို မေတြ့ရဘူး ခါတိုင္းဆိုဒင္းကိုမေတြ့ခ်င္မွအဆုံး!!!
"ဟင္းဟင္း!! သူေဌးက ေဒါက္တာ ပစ္ထားလို့စိတ္ေကာက္ေနတာလား.."
ဘန္း!!!
"ြဖစ္စရာလား အဲ့လို မိန္းမလို မိန္းမရ အလုပ္ေတြငါမလုပ္တတ္တာ မင္းအသိပဲ အခုဟာက အဲ့ေကာင္ေြခလွမ္းေတြပ်က္ေနတာ ငါ့ကြယ္ရာမွာ ေဖာက္ျပန္လို့ကေတာ့ သူနဲ့အဲ့ေကာင္ကို အေရခြံဆုပ္ပစ္မယ္"
လီယမ္ သူ့ကိုဘာမွ မေျပာခင္မွာပဲ ဆက္၍
"သူေဖာက္ျပန္တာကို ငါစိတ္ပူလို့မဟုတ္ဘူးေနာ္ ငါ့ကြယ္ရာမွာေခြးဇာတ္ခင္းရင္ ငါ့သိက္ခာေတြက်မွာစိုးလို့ ေျပာေနရတာ.."
"........."
ေရွ့မွာရွိတဲ့ ေရခြက္ကို သူစူးစိုက္ြကည့္လိုက္ေတာ့ သူ့ရဲ့စိတ္အလိုမက်ြဖစ္ေနတဲ့ မ်က္နွာက ထင္ဟပ္လို့.. ။
ဟုတ္တယ္ မင္းေြခလွမ္းေတြပ်က္ေနတာ ငါခံစားမိတယ္..။ မဟုတ္တာ လုပ္တာေတြကို ငါျပန္ျပီး မသိေစနဲ့ က်ိုးဖုန္း။
...................
"ဒီအထိပဲ လိုက္ပို့ပါေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္ အကို.."
"ရပါတယ္ အိမ္ထဲထိ အစ္ကိုလိုက္ပို့ခြင့္မရွိတာေတာ့ဝမ္းနည္းစရာ.."
Finnက သက္ျပင္းခ်လ်က္ ေျပာသည့္အခါ သူျပူံးရုံမ်ွ။ဒီေလာက္ထိ ေနာက္က်ေနတာ သူေရာ အခုဆိုအိပ္ေလာက္ျပီေပါ့။
"ဘိုင့္ဘိုင္!! က်ြန္ေတာ္အထဲ ဝင္ေတာ့မယ္ေနာ္"
"ဟုတ္ပါျပီ မနက္ြဖန္မွ ထပ္ေတြ့ြကတာေပါ့!!
အစ္ကို့ကို နွုတ္ဆက္ျပီး ေစ့ရုံေစ့ထားတဲ့ ြခံတံခါးကို အသာဆြဲဖြင့္ကာ အထဲဝင္ခဲ့လိုက္သည္။ အိမ္ထဲကို ေရာက္ေတာ့ ဧည့္ခန္းဆိုဖာေပါ္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္ေသာသူေြကာင့္ ရင္ထဲထိတ္ခနဲ။ ထိုလူသားက သူ့ကိုတမင္ေစာင့္ေနပုံေပါ္ကာ ဝိုင္ကိုေသာက္ေနြခင္းပင္။
"က်ိုးဖုန္း မင္း ဒီေလာက္ထိ ေနာက္က်တယ္လား!!
"ဟုတ္တယ္ ငါ့ဂ်ူတီရွိလို့ေလ မင္း!! မင္းကေရာမအိပ္ေသးဘူးလား.."
"ဘယ္က ျပန္လာတာလဲ!!
လင္းေပါင္ရဲ့ တိက်ျပတ္သားသည့္ အသံေြကာင့္ သူေခ်ြးေစးေတြျပန္လာရျပီ။ စူးရွသည့္ ထိုအြကည့္မွာ သူဘာမွမေျပာရေသးေပမယ့္ တစ္ဖက္လူက အားလုံးသိသြားသည့္အတိုင္းပါပင္။
"ငါေျပာျပီးျပီေလ ညဂ်ူတီရွိပါတယ္ဆို"
"ဒါဆို မေန့ညကေရာ!!
"အဲ့.. အဲ့ဒါလည္း ညဂ်ူတီပဲ"
ခြမ္း!!!
ဝိုင္အျပည့္ပါသည့္ ဖန္ခြက္ေလးက ြကမ္းျပင္ေပါ္မွာ တစစီျပန့္က်ဲလို့။ ေဒါသအျပည့္နဲ့ သူ့ဆီေလ်ွာက္လာသည့္အမ်ိုးသားမွာ မူးေနေပမယ့္ ေြခလွမ္းေတြေတာ့မွန္ေနဆဲပင္။ ထိုလူသားကို သူအျမဲေငးြကည့္ရတာ ြကိုက္ေသာ္ျငားအခုေတာ့ ေြကာက္စိတ္အနည္းငယ္မ်ွ ဝင္လာရေလျပီ။
"အျပင္မွာ မင္းကို လိုက္ပို့တဲ့ေကာင္ကေရာ!!!
"မင္းအထင္မလြဲပါနဲ့ အစ္ကိုက ေနာက္က်ေနလို့ ငါ့ကိုလိုက္ပို့တာပါ.."
"အဟက္!! ဒါဆို မင္း Hotelမွာ တကူးတက သြားေတြ့တဲ့ ေကာင္ကေရာ"
စကားေြကာင့္ သူ့မ်က္လုံးေတြ ဝိုင္းစက္သြားရ၏ ။
"လင္းေပါင္!!!!
"မေြဖနိုင္ေတာ့ဘူးလား.."
"............"
"မင္းဘာသာ ေျပာမလား ဒါမွမဟုတ္ ငါေျပာျပရမလား"
"လင္းေပါင္ ငါ!!!
အိခနဲ ျပိုက်လာတဲ့မ်က္ရည္ေတြကို လင္းေပါင္ျမင္ေတာ့စိတ္ပ်က္သလို မ်က္ကြယ္ျပုြခင္းခံလိုက္ရသည္။
"မင္းေျပာေတာ့ မင္းအေမက ေသျပီဆို!!!
လင္းေပါင္နွုတ္က ထြက္လာေတာ့ ဆတ္ခနဲ တုန္သြားတယ္။ သူ..သူဘယ္လိုမ်ားသိတာပါလိမ့္။
"မင္း.. ငါ့အေြကာင္းေတြ စုံစမ္းေနတာလား လင္းေပါင္!!
"ဟုတ္တယ္ ဆိုရင္ေရာ မင္းငါ့ကို ဘာလုပ္လို့ရမွာလဲ... မင္းငါ့ကိုေျပာစမ္းပါ ငါတို့မသိေအာင္ ဘယ္နွစ္ခုေလာက္လိမ္ထားေသးလည္းလို့ အဲ့ဒီေကာင္နဲ့ မင္းရဲ့ ပတ္သတ္မွုကိုထုတ္ေျပာလိုက္!!!
"ငါ.. ငါေျပာပါ့မယ္!!!
"ေျပာ!!!
"သူ့နာမည္က ဖူက်င္ယြမ္!! ကေနဒါမွာ အေမနဲ့ ေနတုန္းကရင္းနွီးခဲ့တဲ့သူပါ ငါ့အေဖေသျပီးေတာ့ အေမက အေလာင္းကစားဖက္လာတယ္ေလ လူြကီးမင္း ဖူက်င္ယြမ္ဆီမွာ တင္ထားတဲ့အေြကြးေတြက မနည္းမေနာပဲ အေမ ျပန္မဆပ္နိုင္ဘူး ေဆးရုံကေန ရတဲ့ လစာက ဘယ္လိုလုပ္ေလာက္မွာလဲ!!
"ေနာက္ေတာ့ေရာ??
"ေနာက္ေတာ့.... အေမက ငါ့ကို အဲ့ဒီလူလက္ထဲထိုးေပးလိုက္တယ္ ငါလည္း မျငင္းဆန္ရဲတဲ့ အေြခေနမို့ ေပက်င္းကို တိတ္တိတ္ေလး ထြက္ေျပးလာခဲ့တာ အဲ့ဒီမွာမင္းကိုလည္း ျပန္ေတြ့လို့ေတြ့ျငားေပါ့ မထင္ထားမိဘူး အခုသူငါ့ကို ဒီေနရာမွာ ရွာေတြ့သြားခဲ့တယ္.."
အခု သူေတြ့ရတဲ့ ဖူက်င္ယြမ္က အရင္ကထက္ ပိုျပီးတည္ျငိမ္ေနကာ လိုက္ေရာညီေထြေနတတ္သူပင္။ သူ့မွာလက္ထပ္ထားတဲ့သူ ရွိေတာ့လည္း ထိုလူက နားလည္ေပးသည္။ ဒါေပမယ့္ အေြခေနတစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ သူနဲ့ ညတိုင္း လက္ဆုံစားေပးဖို့ ေတာင္းဆိုြခင္းအေပါ္ သူဟာလည္း မျငင္းဆန္ခဲ့ေခ်။ သူအဲ့လိုလုပ္ေပးပါက အေမ့ရဲ့ အေြကြးေတြလည္း အကုန္ေလ်ွာ္ေပးမယ္ ဆိုေတာ့ သူလက္ခံလိုက္ရတယ္။
ဘာပဲြဖစ္ြဖစ္ ညစာ အတူစားရုံပဲဟာ...
"အဲ့ေတာ့ ငါက မင္းလင္ငယ္လား!!!
အသံက ေအးေဆးတည္ျငိမ္မွုရွိမေန။ လင္းေပါင္ မ်က္ခုံးနွစ္ခုက စုြကုတ္လ်က္ရွိေနျပီး သူ့ကို မုန္းတီးရြံရွာမွုအျပည့္နဲ့ြကည့္ေန၍ မ်က္ဆံနက္ကေလးက ဆတ္ခနဲ ခုန္လွုပ္သြား၏။
"မဟုတ္... အဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူး လင္းေပါင္!!!!
"ဒီအေြခေနက ငါက လင္ငယ္ပဲ ြဖစ္ေတာ့မွာေပါ့!!!!
"မဟုတ္ပါဘူး ငါသူနဲ့ ေစ့စပ္တဲ့အဆင့္ေတာင္မေရာက္ခဲ့ပါဘူးလင္းေပါင္ ငါ့ကို အထင္မလြဲပါနဲ့ ဒီေန့ ဒီခ်ိန္ထိ ငါခ်စ္ခဲ့တာမင္းတစ္ေယာက္ထဲပါ.."
လင္းေပါင္နဲ့ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ျပီး သူျပာျပာသလဲရွင္းျပရတယ္။ လင္းေပါင္မွာ ဟက္ခနဲ တစ္ခ်က္ရယ္ရင္း
"လ်ွာရိုးမရွိတိုင္း ေလ်ွာက္ေျပာေနတဲ့ မင္းရဲ့စကားေတြကိုငါယုံမယ္ ထင္ေနတာလား ညတိုင္း မင္းတို့ Hotel ထဲကိုအတူဝင္သြားတာ ငါ့မွာသက္ေသရွိတယ္..."
"ငါတို့ ထမင္းအတူစားြကရုံပါ တစ္ြခား ဘာကိစ္စမွ မရွိပါဘူးငါ့ကိုယုံပါ လင္းေပါင္.."
".............."
"ဒါ... ဒါမွမဟုတ္ ငါ့ကိုသူမ်ားနဲ့ တြဲျမင္လိုက္ရလို့ မင္းငါ့ကိုသဝန္တိုေနတာလားဟင္..."
ထိုအခါ ဒိုင္းခနဲက်ေရာက္လာတဲ့ လင္းေပါင္ရဲ့အြကည့္ေတြကသူ့ကို ေလွာင္ခ်င္ေနပုံ။
"သဝန္တိုတယ္ဆိုတာ ခ်စ္မွ တိုလို့ရတာ မင္းနဲ့ ငါ့ြကားမွာဘယ္ေတာ့မွ အဲ့လိုြဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး !!!
ရင္ထဲဆစ္ခနဲ တစ္ခ်က္ြဖစ္ရင္း ေပါက္ခနဲက်လာသည့္မ်က္ရည္ေတြကို လစ္လ်ူရွုရင္း မ်က္လြွာခ်လိုက္တယ္။
"မင္းေဖာက္ျပန္ခ်င္ရင္လည္း နည္းနည္းအဆင့္တန္းရွိရွိေဖာက္ျပန္လို့ မရဘူးလား...'
"လင္းေပါင္ မင္းလြန္ေနျပီ Hotel ကို သြားတိုင္း သူမ်ားနဲ့အိပ္တယ္ ထင္ေနတာလား ဒါမွမဟုတ္ မင္းလိုမ်ိုး အိမ္ကိုပဲေခါ္ျပီး အိပ္လိုက္ရမွာလား.."
တရစပ္ ျပန္ေခ်ပလာတဲ့ စကားေြကာင့္ လင္းေပါင္ ခဏတာဆြံ့အသြားသလို ေဒါသအဟုန္လည္း ေပါက္ကြဲထြက္လာတယ္။
"မင္းငါ့ကို ျပန္ေျပာဖို့ အေတာ္သတ္တိရွိေနတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား"
ပါးေစာင္ကိုလ်ွာနဲ့ထိုးရင္း တစ္ဖက္လူကို မထီသလိုမွင္ေသေသြကည့္ေလရဲ့။ ျပီးမွ
"ဟုတ္ျပီေလ.. မင္းနဲ့ငါ ေတြ့ြကျပီေပါ့ "
ထို့ေနာက္ အေပါ္ထပ္ကို တက္သြားသည္မို့ စိတ္ထဲတစ္မ်ိုးြဖစ္ရသည္။ လင္းေပါင္က ျပဿနာတစ္ခုကို ေခါင္းေရွာင္တတ္တဲ့လူစားမ်ိူးမဟုတ္မွန္း သူသိတယ္။
"လင္းေပါင္ မင္းဘာလုပ္မလို့လဲ!!
ေနာက္ကေန ထပ္ြကပ္မခြာ လိုက္သြားရင္း သူ့အသံဟာလည္းတုန္ရီစြာ။
"လင္းေပါင္!!!
လင္းေပါင္က သူ့ကိုျပန္ေြဖရမယ့္အစား တံခါးကိုပဲ ေြခေထာက္နဲ့ေဆာင့္ကန္ျပီး အထဲဝင္သြားတယ္။ ျပီးမွ တစ္ခုခုကို အသည္းအသန္ရွာေဖြပုံြဖင့္ အခန္းပတ္ပတ္လည္ကို ေဝ့ြကည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ျပတင္းေပါက္အနီးမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့တစ္စုံတစ္ခုကို ေတြ့တာနဲ့ သူ့နွုတ္ခမ္းက တြန့္ခနဲ။
"လင္းေပါင္ မင္းးဘာလုပ္မလို့လဲ!!
၎င္းကို ယူလိုက္သည္နွင့္ ထင္တဲ့အတိုင္း က်ိုးဖုန္းတစ္ကိုယ္လုံးတုန္ရီလာျပီး မ်က္နွာကလည္း ြဖူဖက္ြဖူေလ်ာ္ြဖစ္လာတယ္။
"နည္းနည္းေလးြကာလာေတာ့ မင္းလိုဘာမဟုတ္တဲ့ေကာင္ကငါ့ကို အာခံရဲလာျပီေပါ့.."
က်ိုးဖုန္းမွာ ဒူးနွစ္ဖက္လုံးညြတ္က်ကာ ြကမ္းျပင္ေပါ္ဒူးေထာက္လ်က္ေလး ြဖစ္သြားသည္။
"လင္းေပါင္ မလုပ္ပါနဲ့.. ေပါင္ေပါင္ငါ့ကို ေပးထားတာသူနဲ့ငါနဲ့ အမွတ္တရ ပစ္စည္းဆိုလို့ ဒါပဲရွိေတာ့တာ မင္းငါ့ကိုမေက်နပ္ရင္ ဆူပါ၊ ရိုက္ပါ ငါသည္းခံနိုင္တယ္ ..."
"ငါမင္းကို မရိုက္ဘူး မင္းကိုထိရမွာ မသထီလို့!!!
"............"
"အဲ့ဒီအစား ငါက မင္းရဲ့ စိတ္ကိုပဲ နာေအာင္လုပ္ခ်င္တာ!!
ခြမ္း!!!!!
ပစ္ခြဲခံလိုက္ရတဲ့ ပန္းအိုးမွာ ၂ပိုင္း ြခမ္းသြားေလသည္..။
"မဟုတ္ဘူး!!! ေပါင္ေပါင္!!!!
တစ္ေနရာဆီ လြင့္ထြက္သြားတဲ့ ပန္းအိုးကြဲစ ၂ပိုင္းကိုတရြတ္တိုက္ လိုက္ေကာက္ျပီး ရင္ထဲမွာပိုက္လ်က္ က်ိုးဖုန္းတအိအိရွိုက္ငိုသည္။
"အမွိုက္သရိုက္ေတြကို အစကတည္းက မသယ္လာဖို့မင္းကို ငါမေျပာဘူးလား.."
"ေပါင္ေပါင္နဲ့ ပတ္သတ္တဲ့ ပစ္စည္းက ဘယ္လိုလုပ္ျပီးအမွိုက္သရိုက္ ြဖစ္ပါ့မလဲ.."
မ်က္ရည္ေတြက ဒလေဟာ က်စီးလ်က္ ေရွ့မွာရွိတဲ့ ေနြကာပန္းပြင့္ေလးကို မွုန္ဝါးေသာအျမင္အာရုံကေနတဆင့္ ေတြ့ရ၏။ ထိုအခိုက္ ေပါင္ေပါင္နဲ့ရွိေနစဉ္တုန္းက စကားတစ္ခ်ို့အားနားထဲမွာ ျပန္ြကားေယာင္မိေတာ့သည္။
'ပန္းက ညွိုးျပီး ေသသြားမယ့္ဟာကို ဘာလို့ လက္ေဆာင္ေပးရတာလဲ..'
'ပန္းက အခ်ိန္တန္ ေသမွာဆိုေပမယ့္ ပန္းအိုးရွိေနသ၍ မ်ိုးေစ့ျပန္စိုက္လို့ရတယ္ေလ ကိုကိုရဲ့..'
'............'
'အဓိပ္ပာယ္ကို သိလား..'
ေပါင္ေပါင္က အေနာက္ကေန သူ့ကိုဖက္ထားသည္မို့ သူကေပါင္ေပါင္ရဲ့ ရင္ခြင္ထဲမွာ နစ္ျမွုပ္ေန၏။
'ဒီေနြကာပန္းေလးက ေပါင္ေပါင္ေလ ကိုကိုက ေနမင္းြကီး ကိုကို့ရဲ့ အေနြးဓာတ္မရရင္ ေပါင္ေပါင္က ညွိုးျပီး ေသသြားမွာ!!
"Sob!! ေပါင္ေပါင္ ကိုကိုအသုံးမက်လိုက္တာ ဒါေလးကိုေတာင္ ေသခ်ာမေစာင့္ေရွာက္နိုင္ဘူး.."
"ထစ္ခနဲရွိ မ်က္ရည္လြယ္ေနတာ စိတ္ပ်က္ဖို့ေကာင္းတယ္.."
လင္းေပါင္မွာ ကုတင္ေပါ္ ေလ်ွာထိုင္ရင္း စီးကရက္တစ္လိပ္ကိုဖြာေနြခင္းပင္။ ဘာေြကာင့္မွန္းမသိ က်ိုးဖုန္း တမ္းတေနတဲ့ ေပါင္ေပါင္က အတိတ္ေမ့တုန္းက သူပဲဆိုတာ သိတာေတာင္ မနွစ္ျမို့ပါေခ်။ က်ိုးဖုန္းနဲ့ အတူရွိစဉ္က ေပါင္ေပါင္ရဲ့မွတ္ဉာဏ္ကိုလည္း သူလုံးဝ မမွတ္မိပါ။ ဒါေြကာင့္မ်ား က်ိုးဖုန္း တမ္းတေနတာကို သေဘာမက်တာလည္း ြဖစ္နိုင္တယ္။
က်စ္... ကိုယ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္ထဲေနတာ အေကာင္းက်ိုးဖုန္း... က်ိုးဖုန္း မင္းကေတာ့ တကယ္ကို ျပဿနာပဲ။
🌴🌴🌴
ဒါက လင္းေပါင္နဲ့ က်ိုးက်ိုးရဲ့ အခ်ပ္ပိုပါ စုစုေပါင္း ၂ပိုင္းပါေနာ္
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
![Dust Bones [Harry Styles]](https://fanficsread.net/media/fs-stories-1/1198/conversions/d040cfc2a6bb903a0f08894cfad08761.jpg)
