Part 13
08:15, 1 August 2023Zaw
ဝမ္ရိေပၚသည္ ထိတ္လန္႔မူ႔အျပည့္ျဖင့္မ်က္လုံးမ်ားကုိဖြင့္လာသည္အသက္႐ႈသံသည္အနည္းငယ္ျမန္ေနၿပီးေတာ့နဖူးတြင္လဲေခြၽးမ်ားအျပည့္ သူသည္ထူးဆန္ေသာအိပ္မက္ေၾကာင့္ထိတ္လန္႔ေနတာမွန္ေပမဲ့ သူ႔ဘယ္ဘက္လက္ကုိအုပ္မုိးကုိင္ထားတဲ့ လက္တစ္စုံေၾကာင့္တည္ၿငိမ္ျခင္းကုိလည္းခံစားေနသည္သူသည္သူ၏ဘယ္ဘက္ျခမ္း႐ွိအမ်ိဳးသားကုိၾကည့္လုိက္မိ၏
"ေ႐ွာင္း"
ဝမ္ရိေပၚသည္ကုတင္တစ္ဖက္ျခမ္းမွာအိပ္စက္ေနတဲ့သူကုိထိကုိင္ခ်င္ေပမဲ့သူ၏ညာဖက္လက္မွာေဆးခ်ိတ္ထားရသည္
ခ်ိတ္ထားေသာေဆးပုလင္းသည္ကုန္ခမ္းေနၿပီ ၾကည့္ရတာေ႐ွာင္းကသူရဲ႕ေဆးပုလင္းကုိေစာင့္ၾကည့္ရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားတာျဖစ္မည္ဝမ္ရိေပၚသည္လက္ကအပ္ကုိသူ႔ဘာသာျဖဳတ္လုိက္ၿပီးတစ္ဖက္လူဆီသုိ႔ တုိးကပ္သြားသည္ေဆး႐ုံအခန္းကအထူးအခန္းျဖစ္လိမ့္မယ္ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူနဲ႔ေ႐ွာင္းႏွစ္ေယာက္လဲွအိပ္ေနတာေတာင္မွကုတင္ကအနည္းငယ္ပုိေနေသးသည္ေဆးအနံ႕ေတြသာရမေနရင္ သူတကယ္ ဟုိတယ္ေရာက္ေနတယ္လုိ႔ထင္လုိက္မိမွာ
ဝမ္ရိေပၚသည္ေ႐ွာင္းက်န္႔ရဲ႕မ်က္ႏွာကုိခပ္ဖြဖြေလးထိကုိင္ေနသည္သူတကယ္ေ႐ွာင္းကုိစိတ္ပူေနခဲ့တာေ႐ွာင္းသာတစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ့ရင္....
ဝမ္ရိေပၚရဲ႕လက္သည္ေရွာင္က်န္႔ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းကမွဲ႔ေလးကုိေရာက္ခ်ိန္မွာအအိပ္ဆက္တဲ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေ႐ွာင္းရဲ႕ မ်က္လုံးေတြသည္ခ်က္ခ်င္းပြင့္လာသည္ သူဟာအိပ္ေနရာမွာခ်က္ခ်င္းထထုိင္ရင္းဝမ္ရိေပၚရဲ႕ညာဘက္လက္ကေလးကေသြးစေလးေတြကုိခပ္ဖြဖြသုတ္ေပးလုိက္သည္
"ဝမ္....ဘယ္ကတည္းကႏုိးတာလဲ ေဆးအပ္ေရာကုိယ့္ဘာသာျဖဳတ္လုိက္တာလား"
ေ႐ွာင္က်န္႔သည္စုိးရိမ္စိတ္အျပည့္နဲ႔ေမးလာသည္ဝမ္ရိေပၚသည္ကုတင္ေပၚကထလုိက္ကာ႐ွာင္က်န္႔ကုိဖက္လုိက္သည္
"ကြၽန္ေတာ္အရမ္းစိတ္ပူသြားတာေ႐ွာင္း"
"မင္းေယာက္်ားကအသက္ျပင္းပါတယ္ကြာအဲ့အသားလွီးဓားကကုိယ့္ကုိတစ္ကယ္သတ္ႏုိင္ပါ့မလား ကေလးေလးရဲ႕"
ေ႐ွာင္က်န္႕ေျပာမွရိေပၚတစ္စုံတစ္ခုကုိသတိရသြားတယ္ဟုတ္သားပဲခ်င္ေမာ့ရန္လက္ခ်က္ေၾကာင့္ေ႐ွာင္းထိခုိက္ထားတာပဲဝမ္ရိေပၚဟာေ႐ွာင္က်န္႔ရင္ခြင္ထဲကထြက္ၿပီးေ႐ွာင္က်န္႔ကုိအစုန္အဆန္႔ၾကည့္ရင္းစကားတစ္ခြန္းေျပာလုိက္သည္
"ေ႐ွာင္း...အက်ႌခြၽတ္"
"ဟမ္အခုမွညေန၆နာရီ႐ွိေသးတယ္ ဝမ္ကကစားခ်င္ေနၿပီလား"
ဝမ္ရိေပၚသည္ထုိစကားေၾကာင့္မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးစေတာ္ဘယ္ရီသီးပမာနီရဲသြားသည္
"ဘာေတြေလ်ွာက္ေျပာေနတာလဲ?ကြၽန္ေတာ္ကခင္ဗ်ားဒဏ္ရာကုိၾကည့္ခ်င္လုိ႔အက်ႌခြၽတ္ခုိင္းေနတာအျမဲတမ္းေမွာင္မေနနဲ႔"
ဝမ္ရိေပၚကေျပာရင္းေ႐ွာင္က်န္႔လက္ကုိဆြဲလိမ္ေသးသည္ေ႐ွာင္က်န္႔ကေနာက္ဆုံးမွာေတာ့အ႐ႈံးေပးကာျပံဳးစစနဲ႔သူ႕႐ွပ္အက်ႌကုိခြၽတ္လုိက္သည္ အရာအားလုံးဟာပုံမွန္အတုိင္း႐ွိေနၿပီးေတာ့ လက္ေမာင္းမွာဘဲပတ္တီးစီးထားသည္ ႐ုတ္တရက္ဝမ္ရိေပၚလက္သည္သူ၏လက္ေမာင္းေပၚသုိ႔က်မလာပဲသူ႔ရင္ဘတ္ကျပတ္႐ွရာတစ္ခုကုိေရာက္လာသည္
"ဘာျဖစ္ထားတာလဲ"
"ဒီအတုိင္း အခြၽန္တစ္ခုနဲ႔ထုိးမိထားတာ"
"ဘာအခြၽန္လဲ ဓားခြၽန္နဲ႔လား ယဇ္ပူေဇာ္တဲ့ေနရာမွာသုံးတဲ့ဓားခြၽန္နဲ႔လား"
ေ႐ွာင္က်န္႔သည္မယုံႏုိင္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္
"မင္း ဘယ္လုိသိသြား..."
ဝမ္ရိေပၚသည္ မ်က္ရည္ေတြဝဲေနတဲ့မ်က္ဝန္းတစ္စုံနဲ႔ေ႐ွာင္က်န္႔ရဲ႕မ်က္လုံးကုိစုိက္ၾကည့္လုိက္ကာစကားတစ္ခြန္းေျပာလာသည္
"ခင္ဗ်ားအ႐ူးပဲ...တစ္ကယ္လုိ႔ကြၽန္ေတာ္သာျပန္မ႐ွင္သန္လာခဲ့ရင္...ခင္ဗ်ားအသက္ေပးခဲ့တာကအလကားျဖစ္သြားမွာ...သိရဲ႕လား...ေ႐ွာင္က်န္႔...အဲ့တာကုိခင္ဗ်ားသိရဲ႕လားေ႐ွာင္းေ႐ွာင္က်န္႔...."
"ကုိယ္သိတယ္...ကုိယ္သိပါတယ္ကြာ...ဒါေပမဲ့ကုိယ္လုပ္မွာပဲ...မင္းျပန္႐ွင္သန္လာဖုိ႔...ကုိယ္ဘာမဆုိလုပ္မွာ"
ေ႐ွာင္းက်န္႕သည္ သူ႔ဝမ္းဗုိက္ကုိကပ္ထားတဲ့ ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ေခါင္းေလးကုိခမ္ဖြဖြေလးပြတ္သတ္ရင္းေကာင္ေလးကုိႏွစ္သိမ့္ေပးေနမိသည္
"တန္လုိ႔လား....ခင္ဗ်ားအခ်စ္ေတြကုိလ်စ္လ်ဴ႐ူၿပီးထြက္ေျပးသြားတဲ့ကြၽန္ေတာ့္လုိလူကုိ...ခင္ဗ်ားအသက္ေပးၿပီးျပန္ေခၚတာ...တန္လုိ႔လား....ဟင္...တန္လုိ႔လားလုိ႔"
ေ႐ွာင္က်န္႔သည္သူ႔ဝမ္းဗုိက္မွာကပ္ေနတဲ့ဝမ္ရိေပၚရဲမ်က္ႏွာေလးကုိသူလက္တစ္ဖက္ျဖင့္ပင့္ကာေမာ့လုိက္သည္
"တန္တာေပါ့...ကုိယ့္ရဲ႕ဝမ္ဝမ္ေလးကအားလုံးနဲ႔ထုိက္တန္တယ္...ကုိယ့္အသက္မွမဟုတ္ဘူး...ဒီကမၻာေပၚမွာ႐ွိတဲ့လူေတြအားလုံးကုိသတ္မွ...မင္းကုိျပန္ေခၚလုိ႔ရမယ္ဆုိရင္လဲကုိယ္လုပ္မွာ"
"အ႐ူးခင္ဗ်ားကအ႐ူးု...ေ႐ွာင္းကအ႐ူးႀကီး"
ေ႐ွာင္က်န္႔သည္ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ပုလဲလုံးသဖြယ္က်ဆင္းေနတဲ့ မ်က္ရည္စေလးေတြကုိသုတ္ေပးရင္းျပံဳးစစနဲဆုိသည္
"ဟုတ္တယ္...ကုိယ္ကအ႐ူးႀကီး...မင္းေလးကုိခ်စ္လြန္းလုိ႔...ေဆးမမွီေအာင္႐ူးေနပါၿပီအသက္ရယ္..."
ေ႐ွာင္က်န္႔လက္တစ္ဖက္ကေကာင္ေလးရဲ႕မ်က္နွာကုိဆြဲေမာ႕ထားျပီးေခါင္းေလးပြတ္သတ္ေပးတဲ႕အျခားလက္တစ္ဖက္ကကုတင္ေပၚကေကာင္ေလးရဲ႕ခါးေလးကုိေျပာင္းေရြ႕ကာ ပန္းဆီေရာင္သန္းေနတဲ့ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးကုိအငမ္းမရနမ္း႐ႈိက္ေတာ့တယ္ေ႐ွာင္က်န္႔ရဲ႕ခါးနဲ႔ရင္ဘတ္မွာေနရာယူေနတဲ့ဝမ္ရိေပၚရဲ႕လက္ကေလးေတြဟာအခုေတာ့ေ႐ွာင္က်န္႔ရဲ႕လည္တုိင္မွာခ်ိတ္တြဲေနရာယူလုိ႔
ႏွစ္ေယာက္သားၾကားေလမေသြးေအာင္ထိန္းခ်ဳပ္ဖက္တြယ္နမ္းရူံ႕ေနၾကတဲ့သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ဟာေရာက္ေနတဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ကုိေတာင္ေမ့ေနၾကၿပီထင္ပါသည္
ေ႐ွာင္က်န္႔သည္ဝမ္ရိေပၚကုိေဆး႐ုံကုတင္ေပၚကုိျပန္လွဲေစ၍အေပၚကေနအုပ္မုိးနမ္း႐ႈိက္ေတာ့သည္လွ်ာဖ်ားနီနီေလးေတြဟာ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုရစ္ပတ္ေနၾကၿပီးေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္မွာေသးငယ္တဲ့ေငြေရာင္ေရစီးေၾကာင္းေသးေသးေလးတစ္ခုျဖစ္ေပၚလာသည္ေ႐ွာင္က်န္႔သည္ထုိေရစီးေၾကာင္းေလးကုိသူ႔လ်ွာဖ်ားနီနီေလးနဲ႔ဆြဲလ်ွက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူႏႈတ္ခမ္းေတြကေကာင္ေလးလည္တုိင္ကုိသက္ဆင္းသည္အျဖဴနဲ႕အျပာအစင္းေၾကာင္းေလးေတြေရာယွက္ထားတဲ့ေဆး႐ုံ႐ွပ္အက်ႌေလးရဲ႕ၾကယ္သီးသုံးလုံးေလာက္ဟာဘယ္ကတည္းကဆြဲျဖဳတ္ခံထားရလဲမသိေပျဖဴေဖြးႏုနယ္တဲ့ရင္ဘတ္ကေလးကုိတ႐ူံ႕႐ူံ႕နမ္းေပးေတာ့ေအာက္ကေကာင္ေလးကညည္းသံတဆာဆာနဲ႔လူးလြန္႔လာသည္
"အာ....ေ႐ွာင္း!"
ေ႐ွာင့္က်န္႔ရဲ႕လက္က ဝမ္ရိေပၚဝတ္ဆင္ထားတဲ့အျဖဴနဲ႔အျပာအစင္းေၾကာင္းေတြေရာယွက္ထားတဲေမ်ာ့ႀကိဳးေဘာင္းဘီေလးသုိ႔အေရာက္မွာ
အဝင္တံခါးကအသံတစ္ခုကုိၾကားလုိက္ရသည္
ခြပ္
အသံေၾကာင့္တံခါးကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ေဆးတပ္သားေဒါက္တာက်ိရန္ရဲ႕လက္ထဲဖုိင္တြဲျပဳတ္က်သြားျခင္း
"အာ...ဗုိလ္ခ်ဳပ္....ဟုိဟာေလ....ကြၽန္ေတာ္က...ေဆးပုလင္းအေျခအေနကုိလာၾကည့္တာ"
ေ႐ွာင္က်န္သည္ဝမ္ရိေပၚခႏၶာကုိယ္ေပၚမွထလုိက္ၿပီးေကာင္ေလးရဲ႕ေဆး႐ုံအက်ႌကုိအသာေလးျပန္စိကာက်ိရန္ကုိခပ္စူးစူးျပန္ၾကည့္လုိက္သည္
"ကုန္သြားၿပီ....ကုိယ့္ဘာသာျဖဳတ္လုိက္တယ္....ျပႆနာ႐ွိလား??"
က်ိရန္သည္ေခါင္းကုိခါယမ္းလုိက္ၿပီးဆုိလာသည္
"ျပႆနာမ႐ွိပါဘူး ဗုိလ္ခ်ဳပ္"
"ေကာင္းၿပီစစ္ေဆးစရာ႐ွိေသးလား မ႐ွိေတာ့ရန္ျပန္လုိ႔ရၿပီ တံခါးကုိေလာ့ခ်ခဲ့ေပး"
က်ိရန္သည္ေခါင္းၿငိမ့္ကာအခန္းအျပင္ကုိထြက္သြားေတာ့သည္ေ႐ွာင္က်န္႔လုပ္ငန္းျပန္စဖုိ႔ျပင္ခ်ိန္မွာ တံခါးဖြင့္သံကုိျပန္ၾကားလုိက္ရတယ္တံခါးေပါက္မွာေတာ့က်ိရန္က႐ွိေနဆဲ
"ဟုိဟာေလ...ဗုိလ္ခ်ဳပ္...ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ကသိပ္အေမာမခံႏုိင္ေသးလုိ႔....နည္းနည္းျငင္သာေပးလုိက္ပါဦး"
က်ိရန္သည္ေျပာၿပီးတာနဲ႔ေျပးထြက္သြားကာေဆး႐ုံခန္းကုိေလာ့ခ်ေပးသြားသည္
ေရွာင္က်န္႕သည္ကုတင္ေပၚကေကာင္ေလးကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ေခါင္းအုံးေလးနဲ႔နီရဲေနတဲ့မ်က္ႏွာေလးကုိကာထားသည္
ေ႐ွာင္က်န္႔သည္ျပံဳးရင္းသူ႔လုပ္ငန္းကုိျပန္လည္လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္ထုိညတြင္ေတာ့သူကသူသာယာဖုိ႔ထက္ေကာင္ေလးသာယာဖုိ႔ကုိသာဦးစာေပးလုပ္ေဆာင္ခဲ့သလုိသူTypeနဲ႔ဆန္႔က်င္စြာအမ်ားႀကီးလဲျငင္သာေပးခဲ့သည္
ဒါနဲ႔တစ္ဆိတ္ေလာက္.....ဝမ္ေဟာက္ရြမ္းရဲ႕ေကာင္ေလးက....သိပ္အေၾကာက္အလန္႔မ႐ွိသလုိပဲေနာ္
Note****
ေနာက္ေန႔တြင္.....
"ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကတကယ္မထင္ရဘူးေနမေကာင္းတာေတာင္အလြတ္မေပးဘူးတဲ့"
"ၾကားတာကေတာ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကမဂၤလာဦးအတြက္သမၼတကုိေျပာၿပီးေက်ာင္းပိတ္ထားခုိင္းတာဆုိပဲ"
"ငါတုိ႔ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ေလးကသနားပါတယ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိအရမ္းခ်စ္႐ွာေတာ့ေနမေကာင္းတာေတာင္မျငင္းရက္ဘူးတဲ့"
ေ႐ွာင္က်န္႔-"ေခြးေကာင္ေတြမင္းတုိ႔ေျပာမွငါကနာဘူးအႀကီးစားအျဖစ္ရာထူးတုိးသြားသလုိပဲ"
ဝမ္ရိေပၚ-"သူတုိ႔ေျပာတာေတြက မဟုတ္လုိ႔လား"
ေ႐ွာင္က်န္႔-"ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ေပမဲ့လဲ ကုိကဝမ္ဝမ္ကုိအရမ္းခ်စ္လုိ႔ေလ"
ဝမ္ရိေပၚ-"ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ....ေရႊမ်က္ႏွာေတာ္ေတာ့မညိဳးပါနဲ႔...စိတ္ႀကိဳက္ခ်စ္ႏုိင္ပါတယ္"
ဒုဗုိလ္ခ်ဳပ္တပ္ထဲကစစ္သားမ်ား-ဟုတ္ပါျပီ...ဟုတ္ပါၿပီဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတာ္ကပန္းႏုေသြးေလးသနားမိတဲ့ကြၽန္ေတာ့္တုိ႔ကခင္မုိ႔မုိ႔ေအး
Wallထဲမွာအသစ္ေလး တင္ၿပီေနာ္
********Uni
ဝမ်ရိပေါ်သည် ထိတ်လန့်မူ့အပြည့်ဖြင့်မျက်လုံးများကိုဖွင့်လာသည်အသက်ရှုသံသည်အနည်းငယ်မြန်နေပြီးတော့နဖူးတွင်လဲချွေးများအပြည့် သူသည်ထူးဆန်သောအိပ်မက်ကြောင့်ထိတ်လန့်နေတာမှန်ပေမဲ့ သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကိုအုပ်မိုးကိုင်ထားတဲ့ လက်တစ်စုံကြောင့်တည်ငြိမ်ခြင်းကိုလည်းခံစားနေသည်သူသည်သူ၏ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိအမျိုးသားကိုကြည့်လိုက်မိ၏
"ရှောင်း"
ဝမ်ရိပေါ်သည်ကုတင်တစ်ဖက်ခြမ်းမှာအိပ်စက်နေတဲ့သူကိုထိကိုင်ချင်ပေမဲ့သူ၏ညာဖက်လက်မှာဆေးချိတ်ထားရသည်
ချိတ်ထားသောဆေးပုလင်းသည်ကုန်ခမ်းနေပြီ ကြည့်ရတာရှောင်းကသူရဲ့ဆေးပုလင်းကိုစောင့်ကြည့်ရင်းအိပ်ပျော်သွားတာဖြစ်မည်ဝမ်ရိပေါ်သည်လက်ကအပ်ကိုသူ့ဘာသာဖြုတ်လိုက်ပြီးတစ်ဖက်လူဆီသို့ တိုးကပ်သွားသည်ဆေးရုံအခန်းကအထူးအခန်းဖြစ်လိမ့်မယ်ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူနဲ့ရှောင်းနှစ်ယောက်လဲှအိပ်နေတာတောင်မှကုတင်ကအနည်းငယ်ပိုနေသေးသည်ဆေးအနံ့တွေသာရမနေရင် သူတကယ် ဟိုတယ်ရောက်နေတယ်လို့ထင်လိုက်မိမှာ
ဝမ်ရိပေါ်သည်ရှောင်းကျန့်ရဲ့မျက်နှာကိုခပ်ဖွဖွလေးထိကိုင်နေသည်သူတကယ်ရှောင်းကိုစိတ်ပူနေခဲ့တာရှောင်းသာတစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင်....
ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့လက်သည်ရှောင်ကျန့်ရဲ့နှုတ်ခမ်းကမှဲ့လေးကိုရောက်ချိန်မှာအအိပ်ဆက်တဲ့ဗိုလ်ချုပ်ရှောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေသည်ချက်ချင်းပွင့်လာသည် သူဟာအိပ်နေရာမှာချက်ချင်းထထိုင်ရင်းဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ညာဘက်လက်ကလေးကသွေးစလေးတွေကိုခပ်ဖွဖွသုတ်ပေးလိုက်သည်
"ဝမ်....ဘယ်ကတည်းကနိုးတာလဲ ဆေးအပ်ရောကိုယ့်ဘာသာဖြုတ်လိုက်တာလား"
ရှောင်ကျန့်သည်စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်နဲ့မေးလာသည်ဝမ်ရိပေါ်သည်ကုတင်ပေါ်ကထလိုက်ကာရှာင်ကျန့်ကိုဖက်လိုက်သည်
"ကျွန်တော်အရမ်းစိတ်ပူသွားတာရှောင်း"
"မင်းယောက်ျားကအသက်ပြင်းပါတယ်ကွာအဲ့အသားလှီးဓားကကိုယ့်ကိုတစ်ကယ်သတ်နိုင်ပါ့မလား ကလေးလေးရဲ့"
ရှောင်ကျန့်ပြောမှရိပေါ်တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရသွားတယ်ဟုတ်သားပဲချင်မော့ရန်လက်ချက်ကြောင့်ရှောင်းထိခိုက်ထားတာပဲဝမ်ရိပေါ်ဟာရှောင်ကျန့်ရင်ခွင်ထဲကထွက်ပြီးရှောင်ကျန့်ကိုအစုန်အဆန့်ကြည့်ရင်းစကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်သည်
"ရှောင်း...အကျႌချွတ်"
"ဟမ်အခုမှညနေ၆နာရီရှိသေးတယ် ဝမ်ကကစားချင်နေပြီလား"
ဝမ်ရိပေါ်သည်ထိုစကားကြောင့်မျက်နှာတစ်ခုလုံးစတော်ဘယ်ရီသီးပမာနီရဲသွားသည်
"ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ?ကျွန်တော်ကခင်ဗျားဒဏ်ရာကိုကြည့်ချင်လို့အကျႌချွတ်ခိုင်းနေတာအမြဲတမ်းမှောင်မနေနဲ့"
ဝမ်ရိပေါ်ကပြောရင်းရှောင်ကျန့်လက်ကိုဆွဲလိမ်သေးသည်ရှောင်ကျန့်ကနောက်ဆုံးမှာတော့အရှုံးပေးကာပြုံးစစနဲ့သူ့ရှပ်အကျႌကိုချွတ်လိုက်သည် အရာအားလုံးဟာပုံမှန်အတိုင်းရှိနေပြီးတော့ လက်မောင်းမှာဘဲပတ်တီးစီးထားသည် ရုတ်တရက်ဝမ်ရိပေါ်လက်သည်သူ၏လက်မောင်းပေါ်သို့ကျမလာပဲသူ့ရင်ဘတ်ကပြတ်ရှရာတစ်ခုကိုရောက်လာသည်
"ဘာဖြစ်ထားတာလဲ"
"ဒီအတိုင်း အချွန်တစ်ခုနဲ့ထိုးမိထားတာ"
"ဘာအချွန်လဲ ဓားချွန်နဲ့လား ယဇ်ပူဇော်တဲ့နေရာမှာသုံးတဲ့ဓားချွန်နဲ့လား"
ရှောင်ကျန့်သည်မယုံနိုင်ခြင်းများစွာဖြင့်
"မင်း ဘယ်လိုသိသွား..."
ဝမ်ရိပေါ်သည် မျက်ရည်တွေဝဲနေတဲ့မျက်ဝန်းတစ်စုံနဲ့ရှောင်ကျန့်ရဲ့မျက်လုံးကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ကာစကားတစ်ခွန်းပြောလာသည်
"ခင်ဗျားအရူးပဲ...တစ်ကယ်လို့ကျွန်တော်သာပြန်မရှင်သန်လာခဲ့ရင်...ခင်ဗျားအသက်ပေးခဲ့တာကအလကားဖြစ်သွားမှာ...သိရဲ့လား...ရှောင်ကျန့်...အဲ့တာကိုခင်ဗျားသိရဲ့လားရှောင်းရှောင်ကျန့်...."
"ကိုယ်သိတယ်...ကိုယ်သိပါတယ်ကွာ...ဒါပေမဲ့ကိုယ်လုပ်မှာပဲ...မင်းပြန်ရှင်သန်လာဖို့...ကိုယ်ဘာမဆိုလုပ်မှာ"
ရှောင်းကျန့်သည် သူ့ဝမ်းဗိုက်ကိုကပ်ထားတဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ခေါင်းလေးကိုခမ်ဖွဖွလေးပွတ်သတ်ရင်းကောင်လေးကိုနှစ်သိမ့်ပေးနေမိသည်
"တန်လို့လား....ခင်ဗျားအချစ်တွေကိုလျစ်လျူရူပြီးထွက်ပြေးသွားတဲ့ကျွန်တော့်လိုလူကို...ခင်ဗျားအသက်ပေးပြီးပြန်ခေါ်တာ...တန်လို့လား....ဟင်...တန်လို့လားလို့"
ရှောင်ကျန့်သည်သူ့ဝမ်းဗိုက်မှာကပ်နေတဲ့ဝမ်ရိပေါ်ရဲမျက်နှာလေးကိုသူလက်တစ်ဖက်ဖြင့်ပင့်ကာမော့လိုက်သည်
"တန်တာပေါ့...ကိုယ့်ရဲ့ဝမ်ဝမ်လေးကအားလုံးနဲ့ထိုက်တန်တယ်...ကိုယ့်အသက်မှမဟုတ်ဘူး...ဒီကမ်ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့လူတွေအားလုံးကိုသတ်မှ...မင်းကိုပြန်ခေါ်လို့ရမယ်ဆိုရင်လဲကိုယ်လုပ်မှာ"
"အရူးခင်ဗျားကအရူးု...ရှောင်းကအရူးကြီး"
ရှောင်ကျန့်သည်ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ပုလဲလုံးသဖွယ်ကျဆင်းနေတဲ့ မျက်ရည်စလေးတွေကိုသုတ်ပေးရင်းပြုံးစစနဲဆိုသည်
"ဟုတ်တယ်...ကိုယ်ကအရူးကြီး...မင်းလေးကိုချစ်လွန်းလို့...ဆေးမမှီအောင်ရူးနေပါပြီအသက်ရယ်..."
ရှောင်ကျန့်လက်တစ်ဖက်ကကောင်လေးရဲ့မျက်နှာကိုဆွဲမော့ထားပြီးခေါင်းလေးပွတ်သတ်ပေးတဲ့အခြားလက်တစ်ဖက်ကကုတင်ပေါ်ကကောင်လေးရဲ့ခါးလေးကိုပြောင်းရွေ့ကာ ပန်းဆီရောင်သန်းနေတဲ့နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကိုအငမ်းမရနမ်းရှိုက်တော့တယ်ရှောင်ကျန့်ရဲ့ခါးနဲ့ရင်ဘတ်မှာနေရာယူနေတဲ့ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့လက်ကလေးတွေဟာအခုတော့ရှောင်ကျန့်ရဲ့လည်တိုင်မှာချိတ်တွဲနေရာယူလို့
နှစ်ယောက်သားကြားလေမသွေးအောင်ထိန်းချုပ်ဖက်တွယ်နမ်းရူံ့နေကြတဲ့သူတို့နှစ်ယောက်ဟာရောက်နေတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကိုတောင်မေ့နေကြပြီထင်ပါသည်
ရှောင်ကျန့်သည်ဝမ်ရိပေါ်ကိုဆေးရုံကုတင်ပေါ်ကိုပြန်လှဲစေ၍အပေါ်ကနေအုပ်မိုးနမ်းရှိုက်တော့သည်လျှာဖျားနီနီလေးတွေဟာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခုရစ်ပတ်နေကြပြီးနောက်ဆုံးမှာတော့ ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာသေးငယ်တဲ့ငွေရောင်ရေစီးကြောင်းသေးသေးလေးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်ရှောင်ကျန့်သည်ထိုရေစီးကြောင်းလေးကိုသူ့လျှာဖျားနီနီလေးနဲ့ဆွဲလျှက်ပြီးတဲ့နောက် သူနှုတ်ခမ်းတွေကကောင်လေးလည်တိုင်ကိုသက်ဆင်းသည်အဖြူနဲ့အပြာအစင်းကြောင်းလေးတွေရောယှက်ထားတဲ့ဆေးရုံရှပ်အကျႌလေးရဲ့ကြယ်သီးသုံးလုံးလောက်ဟာဘယ်ကတည်းကဆွဲဖြုတ်ခံထားရလဲမသိပေဖြူဖွေးနုနယ်တဲ့ရင်ဘတ်ကလေးကိုတရူံ့ရူံ့နမ်းပေးတော့အောက်ကကောင်လေးကညည်းသံတဆာဆာနဲ့လူးလွန့်လာသည်
"အာ....ရှောင်း!"
ရှောင့်ကျန့်ရဲ့လက်က ဝမ်ရိပေါ်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့အဖြူနဲ့အပြာအစင်းကြောင်းတွေရောယှက်ထားတဲမျော့ကြိုးဘောင်းဘီလေးသို့အရောက်မှာ
အဝင်တံခါးကအသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရသည်
ခွပ်
အသံကြောင့်တံခါးကိုကြည့်လိုက်တော့ဆေးတပ်သားဒေါက်တာကျိရန်ရဲ့လက်ထဲဖိုင်တွဲပြုတ်ကျသွားခြင်း
"အာ...ဗိုလ်ချုပ်....ဟိုဟာလေ....ကျွန်တော်က...ဆေးပုလင်းအခြေအနေကိုလာကြည့်တာ"
ရှောင်ကျန်သည်ဝမ်ရိပေါ်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှထလိုက်ပြီးကောင်လေးရဲ့ဆေးရုံအကျႌကိုအသာလေးပြန်စိကာကျိရန်ကိုခပ်စူးစူးပြန်ကြည့်လိုက်သည်
"ကုန်သွားပြီ....ကိုယ့်ဘာသာဖြုတ်လိုက်တယ်....ပြဿနာရှိလား??"
ကျိရန်သည်ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီးဆိုလာသည်
"ပြဿနာမရှိပါဘူး ဗိုလ်ချုပ်"
"ကောင်းပြီစစ်ဆေးစရာရှိသေးလား မရှိတော့ရန်ပြန်လို့ရပြီ တံခါးကိုလော့ချခဲ့ပေး"
ကျိရန်သည်ခေါင်းငြိမ့်ကာအခန်းအပြင်ကိုထွက်သွားတော့သည်ရှောင်ကျန့်လုပ်ငန်းပြန်စဖို့ပြင်ချိန်မှာ တံခါးဖွင့်သံကိုပြန်ကြားလိုက်ရတယ်တံခါးပေါက်မှာတော့ကျိရန်ကရှိနေဆဲ
"ဟိုဟာလေ...ဗိုလ်ချုပ်...ဗိုလ်ချုပ်ကတော်ကသိပ်အမောမခံနိုင်သေးလို့....နည်းနည်းငြင်သာပေးလိုက်ပါဦး"
ကျိရန်သည်ပြောပြီးတာနဲ့ပြေးထွက်သွားကာဆေးရုံခန်းကိုလော့ချပေးသွားသည်
ရှောင်ကျန့်သည်ကုတင်ပေါ်ကကောင်လေးကိုကြည့်လိုက်တော့ခေါင်းအုံးလေးနဲ့နီရဲနေတဲ့မျက်နှာလေးကိုကာထားသည်
ရှောင်ကျန့်သည်ပြုံးရင်းသူ့လုပ်ငန်းကိုပြန်လည်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ထိုညတွင်တော့သူကသူသာယာဖို့ထက်ကောင်လေးသာယာဖို့ကိုသာဦးစာပေးလုပ်ဆောင်ခဲ့သလိုသူTypeနဲ့ဆန့်ကျင်စွာအများကြီးလဲငြင်သာပေးခဲ့သည်
ဒါနဲ့တစ်ဆိတ်လောက်.....ဝမ်ဟောက်ရွမ်းရဲ့ကောင်လေးက....သိပ်အကြောက်အလန့်မရှိသလိုပဲနော်
Note****
နောက်နေ့တွင်.....
"ဗိုလ်ချုပ်ကတကယ်မထင်ရဘူးနေမကောင်းတာတောင်အလွတ်မပေးဘူးတဲ့"
"ကြားတာကတော့ဗိုလ်ချုပ်ကမင်္ဂလာဦးအတွက်သမ္မတကိုပြောပြီးကျောင်းပိတ်ထားခိုင်းတာဆိုပဲ"
"ငါတို့ဗိုလ်ချုပ်ကတော်လေးကသနားပါတယ်ဗိုလ်ချုပ်ကိုအရမ်းချစ်ရှာတော့နေမကောင်းတာတောင်မငြင်းရက်ဘူးတဲ့"
ရှောင်ကျန့်-"ခွေးကောင်တွေမင်းတို့ပြောမှငါကနာဘူးအကြီးစားအဖြစ်ရာထူးတိုးသွားသလိုပဲ"
ဝမ်ရိပေါ်-"သူတို့ပြောတာတွေက မဟုတ်လို့လား"
ရှောင်ကျန့်-"ဟုတ်တော့ဟုတ်ပေမဲ့လဲ ကိုကဝမ်ဝမ်ကိုအရမ်းချစ်လို့လေ"
ဝမ်ရိပေါ်-"ဟုတ်ပါပြီဗျာ....ရွှေမျက်နှာတော်တော့မညိုးပါနဲ့...စိတ်ကြိုက်ချစ်နိုင်ပါတယ်"
ဒုဗိုလ်ချုပ်တပ်ထဲကစစ်သားများ-ဟုတ်ပါပြီ...ဟုတ်ပါပြီဗိုလ်ချုပ်တော်ကပန်းနုသွေးလေးသနားမိတဲ့ကျွန်တော့်တို့ကခင်မို့မို့အေး
Wallထဲမှာအသစ်လေး တင်ပြီနော်
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
![Dust Bones [Harry Styles]](https://fanficsread.net/media/fs-stories-1/1198/conversions/d040cfc2a6bb903a0f08894cfad08761.jpg)
