21

Sa unang pagbigkas ko ng pangalang Celine Lirazan, nakita ko kung paano unti-unting nawala ang kulay sa mukha ni Viviana Dela Fuente. Para bang isang multo mula sa nakaraan ang biglang humarap sa kanya.

Pero sa halip na tanungin ako o kumpirmahin ang narinig, agad siyang umatras. Isang malalim na katahimikan ang namagitan sa amin.

"Celine Lirazan," mahinang ulit niya, pero hindi niya ako tiningnan. Para bang sa pagsabi ko ng pangalang iyon, biglang bumigat ang buong mundo niya.

Huminga ako nang malalim. "Oo. Siya ang nanay ko."

At doon, sa halip na pagkagulat o pagtataka ang makita ko sa kanya, isang bagay na hindi ko inaasahan ang bumungad sa akin—pagkamuhi.

Mabilis siyang tumayo, halos natabig ang upuang inuupuan niya. "Lumabas ka."

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. "A-Ano?"

Tumingin siya sa akin, pero hindi iyon titig ng isang tiyahin na ngayon lang nalaman na may pamangkin pala siya. Hindi iyon titig ng isang taong nagulat o nasaktan.

Titig iyon ng isang taong ayaw akong makita.

"Lumabas ka." Ngayon, mas madiin na ang boses niya. "Hindi ko kailangang marinig 'yan. Wala akong kailangang malaman. Hindi kita kailangang makilala."

Hindi ako agad nakapagsalita. Ang dami kong tanong, ang dami kong gustong sabihin, pero lahat ng iyon parang natunaw sa malamig na pagtanggi niya.

"Bakit?"

"Dahil wala akong kapatid na Celine Lirazan."

Ang mga salitang iyon ay parang kutsilyong bumaon sa dibdib ko.

"Pero kapatid n'yo siya—"

"Hindi," madiin niyang sagot. "Matagal na siyang patay. At kung buhay pa siya, mas mabuting hindi ko na siya maalala."

Mas lalong lumamig ang paligid.

"Ano pong ibig n'yong sabihin?" tanong ko, pilit na pinipigilan ang panginginig ng boses ko.

Hindi siya sumagot. Sa halip, tinalikuran niya ako at lumakad palayo, para bang isang bisita lang akong hindi niya kailangang pansinin.

"Umalis ka na, Abigail. At huwag ka nang bumalik."

Parang isang hampas ng alon ang tumama sa akin sa mga salitang iyon.

Pero hindi ko hahayaang matapos ito rito.

Humakbang ako palapit. "Anong nangyari kay Mama?"

Hindi siya lumingon. Hindi siya nagsalita.

At doon ko naisip—may alam siya.

Pero wala siyang balak sabihin sa akin.

Dahil kung may isang bagay na sigurado ako ngayon, ito iyon:

Takot si Viviana sa katotohanan.