18

Kailangan kong malaman ang totoo.

Kaya kahit hindi ko alam kung tama ba ang gagawin ko, natagpuan ko ang sarili kong nakatayo sa harapan ng malaking bahay ng pamilya Chan.

Maya-maya lang, bumukas ang pinto at sumilip si Sara. "Oh? Abigail? Anong ginagawa mo rito?"

"Pwede ba kitang makausap? Nandiyan ba si Mrs. Chan?" tanong ko agad, hindi na nagpaligoy-ligoy pa.

Kumunot ang noo ni Sara, halatang nagtataka, pero tumango rin siya. "Oo, pasok ka."

Pinapasok niya ako sa loob at dinala sa sala, kung saan nakita ko si Mrs. Celeste Chan na nag-aayos ng mga bulaklak sa plorera. Nang makita niya ako, ngumiti siya. "Oh, Abigail! Ang bilis mong naging malapit kay Sara, ha."

Ngumiti ako nang pilit. "Opo... may gusto lang po sana akong itanong sa inyo."

Tumango si Mrs. Chan at tinuro ang upuan sa harap niya. "Sige, iha, umupo ka. Ano bang maitutulong ko?"

Umupo ako, sabay lunok nang marahan. Hindi ko alam kung paano sisimulan 'to.

Pero kailangan kong malaman.

Huminga ako nang malalim bago nagsalita. "Tungkol po kay Celine Lirazan."

Saglit na natahimik si Mrs. Chan, pero hindi naman nagbago ang ekspresyon niya. "Oh? Bakit mo siya tinatanong?"

Dumikit ang mga daliri ko sa tela ng palda ko, sinusubukang pakalmahin ang sarili. "Noong isang araw po, nakita ko ang litrato niya rito sa bahay ninyo. At sinabi niyo po na matalik niyo siyang kaibigan noon. Gusto ko lang pong malaman... ano pong klaseng tao siya?"

Tila nag-isip si Mrs. Chan saglit, bago siya ngumiti—isang malambing pero may halong lungkot na ngiti. "Si Celine... isa siya sa pinakamabuting taong nakilala ko. Matalino, mabait, at may tapang na bihira kong makita sa iba. Lagi niyang sinasabi sa akin na gusto niyang mabuhay nang malaya—malayo sa mga responsibilidad na hindi niya ginusto."

"Mga responsibilidad?"

Tumango siya. "Oo. Alam mo, galing siya sa isang makapangyarihang pamilya. May sarili silang mundo—isang mundong hindi niya kailanman ginusto."

Parang lumakas ang tibok ng puso ko. "Ibig sabihin po... umalis siya?"

May saglit na katahimikan bago tumango si Mrs. Chan. "Oo. At naiintindihan ko kung bakit niya ginawa 'yon. Pero alam ko rin na hindi madali para sa kanya ang umalis."

"Bakit po?" tanong ko, kahit may kutob na akong alam ko na ang sagot.

Nagbuntong-hininga si Mrs. Chan, at sa unang pagkakataon, parang nag-alangan siya. "Hindi ko alam kung dapat kong sabihin ito, pero... bago siya umalis, sinabi niya sa akin ang isang bagay."

"Ano po 'yon?"

Tumingin siya sa akin, saka malumanay na nagsalita. "Sinabi niyang hindi niya kayang ipagpatuloy ang buhay na gusto ng pamilya niya para sa kanya. Sinabi niyang... may isang bagay siyang natuklasan. Isang bagay na nagpabago sa lahat."

Napatigil ako.

"Ano po ang natuklasan niya?"

Huminga ng malalim si Mrs. Chan. "Hindi ko alam. Hindi niya sinabi. Pero noong huli ko siyang nakita, takot na takot siya. Parang may tinatakasan siya. At pagkatapos no'n... hindi ko na siya muling nakita."

Para akong sinuntok sa sikmura.

Si Mama—o si Celine—hindi lang basta umalis. Tumakas siya.

At kung tama ang iniisip ko... may tinatakasan siya hanggang sa huling sandali ng buhay niya.

"Abigail?" mahinang tawag ni Mrs. Chan, napansin yata ang paninigas ko. "Bakit mo siya biglang tinatanong?"

Napatingin ako sa kanya.

At sa sandaling 'yon, alam kong hindi ko pa kayang sabihin ang totoo.

"Wala po. Naging curious lang po ako."