12

Nanlalamig ang mga daliri ko habang hawak ang maliit na papel. Para bang bigla akong hindi makahinga. Muling tumunog ang tik-tik ng orasan sa dingding ng diner, pero para sa akin, parang huminto ang oras.

Muling tumikhim si Detective Alcaraz. "Alam kong mahirap paniwalaan, pero kung gusto mong malaman ang totoo, ikaw mismo ang kailangang maghanap ng sagot."

Itinaas ko ang tingin sa kanya. "Bakit mo ito ginagawa? Bakit mo ako tinutulungan?"

Huminga siya nang malalim, saka tumingin sa bintana. "Dahil may utang akong hindi ko pa nababayaran."

May kung anong bumigat sa dibdib ko sa sinabi niya, pero bago ko pa siya matanong ulit, tumayo na siya at kinuha ang trench coat niya.

"Mag-iingat ka, Abigail," paalala niya habang inaayos ang kwelyo ng coat niya. "Kapag sinimulan mong hukayin ang nakaraan, hindi mo na mababawi ang mga matutuklasan mo."

Tumingin ako sa papel na hawak ko. Muling binalikan ng utak ko ang bawat detalye ng nakaraan—ang mga tanong na matagal ko nang gustong sagutin, ang sakit na matagal ko nang gustong intindihin.

At ngayon, sa isang simpleng pangalan sa isang maliit na papel, parang may nagbukas na pintuan sa harapan ko.

Isang pintuang hindi ko na kayang isara.

Dahan-dahan akong bumuntong-hininga, sinasakal ng tensyon sa dibdib ko. Ngunit sa halip na takot, may kung anong apoy ang biglang sumiklab sa loob ko.

Kailangan kong malaman ang totoo.

At kahit anong kapalit, hahanapin ko ang sagot

-----------------------------------------------------------------------

Nakasalampak ako sa kama, hawak pa rin ang maliit na papel na iniwan ni Detective Alcaraz. Paulit-ulit kong binabasa ang pangalang nakasulat doon, parang umaasa na may mababago kung titigan ko lang ito nang matagal.

Pero hindi nagbago ang pangalan.

At hindi ko rin maikakaila kung gaano ito kakilala sa akin.

Napakapit ako sa papel. Pakiramdam ko, sinasakal ako ng isang bagay na hindi ko maintindihan. Bakit siya? Bakit siya ang pangalan na ibinigay sa akin?

Kailangan kong malaman ang sagot.

Pero paano?

Sa gitna ng pag-iisip ko, biglang tumunog ang phone ko. Napaigtad ako, bumalik sa realidad. Kinuha ko agad ang cellphone at nakita ang pangalan sa screen.

Sara.

Huminga ako nang malalim bago sinagot ang tawag. "Hello?"

"Hoy, Abi! Bakit ang tagal mong sumagot?" reklamo niya. "Kanina pa kita tinatawagan! Asan ka?"

Napatingin ako sa paligid ng kwarto ko, sa malamig at tahimik na bahay ng tatay ko—isang bahay na hindi ko pa rin lubusang matatawag na tahanan.

"Nandito lang sa bahay," sagot ko, pinipilit gawing normal ang boses ko. "Bakit?"

"Ano pa ba? Kailangan nating magplano para sa school event! Alam mo bang binigyan tayo ng task ni Jette? At si Adelia, masyado nang seryoso sa role niya na parang pinag-aaralan niya tayong lahat!"

Napangiti ako nang bahagya sa tono niya. Kahit papaano, nabawasan ang bigat na nararamdaman ko.

"Saan tayo magkikita?"

"Canteen. Punta ka na, 'wag mo kaming taguan!"

Napabuntong-hininga ako. "Sige, sige. Papunta na."

Pagkababa ko ng phone, muling bumalik ang tingin ko sa papel na hawak ko.

Maaari ko na lang sanang isantabi ito, kalimutan kahit sandali. Pero alam kong hindi ko na mababawi ang sandaling ito.

May parte sa akin na natatakot. Pero may mas malaking parte na nagsasabing wala nang atrasan 'to.

Tinupi ko ang papel at itinago sa loob ng bag ko.

Tama si Detective Alcaraz—kapag sinimulan mong hukayin ang nakaraan, hindi mo na ito mababalik sa dati.

At ngayon, handa na akong harapin ito.