EP 3

Jungkookအိပ်ယာထဲမှနိုးနိုးချင်း ရေချိုးပြီးနောက် အလှပဂေးလေးဘေးသို့ ပိုက်ဆံcardတစ်ကဒ်အားထားခဲ့ကာ အိမ်သို့ပြန်ခဲ့လေသည်။ မနေ့ညက တစ်ညလုံးပြန်မလာပဲ barမှာ သာယာနေတော့ အိမ်ကဂေးကောင် လည်တဆန့်ဆန့်နဲ့ မျှော်နေလောက်ရောပေါ့။

"ပွမ် ! ပွမ် !"

ကားဟွန်းသံကြားသည်နှင့် တံခါးကသခင်ကိုသိစွာ ပွင့်သွားလေသည်။ ထို့နောက် အိမ်ထဲသို့၀င်လာခဲ့၏။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း"

ခေါ်သော်လည်း အသံကပြန်မလာပေ။ ကျစ်! ဒီဂေးကောင် ဘာအချိုးချိုးနေတာလဲ။ မဂ်လာဆောင်ပြီးကတည်းက လူကိုအရေးတယူလုပ်သည်မရှိ။ ကိုယ်ယူထားတဲ့ယောကျာ်းဆိုပြီး နည်း‌နည်းလေးတောင်လေးစားမှုမရှိပေ။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း ! ကျစ် ! ဒီအချိန်ထိ အိပ်နေစရာလား"

"ဒုန်း !"

အပေါ်ထပ်အား ဒုန်းစိုင်းတတ်လာပြီးနောက် စိတ်မရှည်တော့ပဲ တံခါးကိုပါ စောင့်ကန်ပစ်လိုက်တာဖြစ်၏။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း ထစမ်း ဘယ်အချိန်ရှိ!"

စောင်ကိုဆွဲလှန်လိုက်စဉ် မြင်လိုက်ရသောမြင်ကွင်းကြောင့် ဂျောင်ကုမျက်လုံးတွေ ပြာဝေကုန်၏။ အိပ်ယာခင်းပေါ်၌ စွန်းထင်းနေသော နီရဲနေသည့်သွေးတွေက လူမြင်၍မကောင်းလောက်အောင်ပင်။ မနေ့က သူနှိုးတော့ ထိုသွေးကွက်ဒီလောက်ထိ မကြီးတာသေချာ၏။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း!"

နှိုးသော်လည်း နိုးမလာသောထယ်ယောင်းကြောင့် ဂျောင်ကု စိတ်တိုရမလို စိတ်ပူရမလို။ ထို့ပြင်သူသာတစ်ခုခုဖြစ်ရင် အပြစ်မကင်းခံစားရမှာသေချာ၏။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း"

ဖြူဖျော့နေသောနှုတ်ခမ်းသား‌တွေက တုတ်တုတ်မျှမလှုပ်ပေ။ အိပ်ယာခင်းကိုစမ်းကြည့်တော့လည်း စိုနေသေးသည်မို့ သွေးမတိတ်သေးတာ သေချာ၏။ ဒီတိုင်းသာဆက်ထားရင် သူသေသွားနိုင်သည်။

"ကျစ် !"

စိတ်ပျက်စွာကျစ်သပ်ရင်း ထယ်ယောင်းအားပွေ့ကာ အိပ်ယာ‌ဘေးရှိ ဆိုဖာပေါ်သို့ ခနရွှေ့ပေးလိုက်ပြီး အိပ်ယာခင်းတွေကို လဲရလေသည်။ သွေးတွေကအတော်များသည်မို့ အိပ်ယာခင်းတွေအား လျှော်ဖို့ပင်မသင့်တော့ပေ။ မဂ်လာဦးအိပ်ယာခင်းအား လွှင့်ပစ်ရတော့မည်။

"တူ ! တူ ! တူ !"

"ဟဲလို "

တစ်ဖက်မှ ထွက်လာသောအသံပင်။ တစ်မူးထူးခြားသောအသံရဲ့ပိုင်ရှင်သည်လည်း နတ်သားတစ်ပါးအလားချောမောပေ၏။ ဒေါက်တာချောချောလေးဆိုတော့ ငမ်းကြသည့်ကောင်မလေးတွေလည်းမနည်း။

"ဂျီမင် ငါအခုအရေးကြီးနေလို့ ငါ့အိမ်လာခဲ့ဦး"

"ဒါပေမယ့်!"

"အသက်အန္တရာယ်ရှိတယ်"

"ok ! အခုလာမယ်"

ဂျီမင်းဆိုတာ ထိုသို့သောလူမျိုးပင်။ အရေးမကြီးရင် ပလစ်နိုင်ပေမယ့် အသက်အန္တရာယ်သာဆို နိုင်ငံခြားရောက်နေရင်တောင် ပြန်လာမှာမျိုးပင်။

ဂျီမင်းမလာခင်အချိန်အတွင်း ထယ်ယောင်းအား သန့်ရှင်း‌ရေးလုပ်ပြီး အကျီ၀တ်ပေးထားရလေသည်။ ဂျောင်ကုနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ရင်နှီးနေပါစေ ထယ်ယောင်းနဲ့သူဆိုတာက သူစိမ်းပင်။ ဒေါက်တာအားလေးစားသမှုကြောင့် သူ့အားအ၀တ်ဗလာနှင့်ထားလို့မဖြစ်ပေ။

"မင်းကိုလွမ်းတယ် ဆိုယောင်း"

ထယ်ယောင်းကိုလုပ်ပေးနေရင်းမှ နေမကောင်းစဉ်က ဆိုယောင်းပြုစုပေးခဲ့တာတွေကို သတိရမိပြန်တာပင်။ သူလည်းကိုယ့်ကိုသိပ်ချစ်သလို သူ့ကိုလည်းကိုယ်သိပ်ချစ်၏။ ဒါနဲ့များ ကံကြမ္မာက ဘာကြောင့်ဝေးစေခဲ့တာလဲ။

"ဟူး ! သူကရော မေ့နိုင်လောက်မလား"

ဂျောင်ကု မျက်နှာအား လက်ဖြင့်ဖုံးထားရင်း နံရံကိုကျောပေးကာမှီလိုက်၏။ သူမနဲ့‌သွားခဲ့ဖူးတဲ့‌ေနရာတိုင်းမှာ သူမ၏ အငွေ့အသက်တွေ၊ ပုံရိပ်တွေက ထင်ကျန်နေဆဲပင်။

"ဂျောင်ကု"

"အာ ဂျီမင်း"

၀မ်းနည်းနေတဲ့မျက်နှာကို ဂျီမင်းအားမမြင်စေလို၍ မျက်နှာအမြန်လွှဲရင်း မျက်ရည်တို့အား သုတ်ပစ်လိုက်လေ၏။ ပြီးမှ ပြန်လှည့်လာကာ

"ဟိုတစ်ယောက် သွေးတွေမတိတ်သေးလို့"

"ဟမ် ! "

အစမရှိ အဆုံးမရှိနဲ့ဆိုလာသော ဂျောင်ကုစကားအား ဂျီမင်းချက်ချင်းနားမလည်နိုင်။

"ဘယ်တစ်ယောက်လဲ "

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း"

"သူက ဘာလို့သွေးထွက်ရတာလဲ "

"အရင်နေ့ညက ငါစိတ်တိုတိုနဲ့ ကြမ်းလိုက်မိတာ၊ ဂရုစိုက်ပေးဖို့လည်း စိတ်ကူးမရှိတာမို့ သူ့ကိုပစ်ထားတာလိုက်မိတာ"

"မင်း! သူကလူနော် ဂျောင်ကု"

လုပ်ချင်တာလုပ်ပြီး ဂရုစိုက်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူးဆိုသော စကားကြောင့် ဂျီမင်း ခေါင်းကိုသာ မတတ်သာစွာဖြင့် ခေါင်းရမ်းလိုက်မိသည်။ကောင်လေးကဖြင့်လှတပတလေး။ ထိုပောင် လှလှလေးကိုယူထားပြီး လုပ်ချင်ရာလုက်ပြီးမှ ဂရုမစိုက်တာကတော့ နည်းနည်းလူမဆန်ရာကျသည်မဟုတ်ပါလား။ ဘယ်လောက်ပဲမုန်းနေပါစေ သေလောက်အောင်ထိတော့ ပစ်မထားသင့်ဘူး မဟုတ်လား။

"ကျစ် ! မင်းလုပ်တဲ့လုပ်ရပ်က သူသေသွားနိုင်တာကိုသိလား ဟမ်"

"သိတယ်"

"ဂျောင်ကု !"

"သူသေသေ ရှင်ရှင် ငါဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး အဲ့ဒါကြောင့် မင်းငါ့ကိုရှင်းပြဖို့ မကြိုးစားနဲ့ ဂျီမင်း အခုမင်းလုပ်ရမှာက သူ့ဒဏ်ရာ သွေးတိတ်ဖို့ပဲ"

ဂျီမင်း မနိုင်ဘူးဆိုသော သ‌ဘောဖြင့်သာခေါင်းခါရင်း အိပ်ခန်းဆီသို့၀င်လာခဲ့၏။ အိပ်ခန်းဆီ၀င်၀င်ချင်း မြင်လိုက်ရသော ထယ်ယောင်းကြောင့် ဂျီမင်း စိတ်မကောင်းမိ။ နှုတ်ခမ်းတွပါမက မျက်နှာတွေကပါ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေကာ အိပ်ယာပေါ်၌ အားမရှိစွာ သတိလစ်နေတာပင်။ ထယ်ယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အား အနည်းငယ်စစ်ကြည့်ပြီးနောက် ဂျောင်ကုဘက်လှည့်ကာ

"သူ့ဒဏ်ရာက အတွင်းထဲမှာ ငါဆေးထည့်ပေးလို့မရဘူး သွေးတိတ်ဖို့ဆို အတွင်းဒဏ်ရာဆေးထည့်မှရမှာ မထည့်ဘဲပစ်ထားရင် သူ့ရဲ့သွေးထွက်နှုန်းနဲ့ဆို အသက်အန္တရာယ်ပါရှိနိုင်တယ် ဂျောင်ကု။ ဆေးထည့်တာ မထည့်တာက မင်းအပိုင်းပဲ ဆေးတော့ ငါပေးခဲ့မယ်။ ဒါက အနာလိမ်းတဲ့gel အတွင်းးထဲကိုလိမ်းဖို့ ဘယ်လိုလိမ်းရမလဲတော့ မင်းသိမှာပေါ့ ဒါကသောက်ဆေး သူသတိရလာရင် တစ်နေ့သုံးကြိမ်သောက်ခိုင်း နှစ်ရက်စာ။ ဒီgelက အနာမပျောက်မချင်းလိမ်းပေးရမှာ "

"ဘယ်လိုလိမ်းပေးရမှာလဲ"

"ကျစ် ! ဒါလေးတောင် မသိဘူးလား"

"မသိလို့မေးတာပေါ့"

ဂျီမင်း အဖြေရခက်စွာဖြင့် မျက်နှာကိုလွှဲရင်းမှ ပြန်ဖြေ၏။

"မင်း သူ့ကို f**kတုန်းကလို မင်းရဲ့ d**kမှာ ဆေးသုတ်ပြီး သူ့အထဲကိုထည့်ပေးရုံပဲ ထည့်ပြီးပြီးချင်းပြန်မထုတ်ရဘူး ခနထားပေးထားရသေးတယ်"

"အင်း"

ဂျီမင်းမှာသာ မျက်နှာပူနေသော်လည်း ဂျောင်ကုကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို အေးဆေးစွာပင်။

"အင်းဟင်း !"

အိပ်ယာပေါ်မှ ထယ်ယောင်း၏ ငြီးသံတိုးတိုးကြောင့် ဂျောင်ကုရောဂျီမင်းပါ ကုတင်ဆီလှည့်ကြည့်မိ၏။

"ရေ "

မျက်လုံမဖွင့်ပဲ ပါးစပ်လှုပ်ရုံသာရေရွတ်နေသူ၏ စကားအား ဂျောင်ကုတို့နှစ်ယောက် မနည်းပင်နားထောင်နေရ၏။

"ရေ "

"ရေ ရေတဲ့ ဂျောင်ကု"

"မင်းဘေးက စားပွဲပေါ််မှာရှိတယ်"

ဂျောင်ကုလှမ်းပြောတော့ ဂျီမင်းဘေးစားပွဲပေါ်ရှိ ရေခရားအားလှမ်းယူကာ ဖန်ခွက်ထဲငှဲ့လိုက်ပြီးနောက် ထယ်ယောင်းနှုတ်ခမ်းဆီသို့တေ့ပေးလိုက်၏။ ဂျီမင်းတိုက်သော်လည်း ရေစက်တို့က ထယ်ယောင်းပါးစပ်ထဲမရောက်ဘဲ အပြင်သာပြန်ထွက်ကျလာလေသည်။

"ဂျောင်ကု တိုက်လို့မရဘူး မင်းတစ်ခြားနည်းနဲ့...."

"ငါမတိုက်နိုင်ဘူး"

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်....."

"မင်းတိုက်လိုက်!"

"ဂျောင်ကု !"

ပြောပြီးမျက်နှာလွှဲသွားသော ဂျောင်ကုကြောင့် ဂျီမင်း ဘာမှဆက်မပြောတော့ပဲ ရေကိုသာမော့၍ငုံလိုက်၏။ ထို့နောက် ထယ်ယောင်းအား ဂုတ်ပိုးကနေလက်ထိုးပွေ့ကာ နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့တိုက်ရန်ပြင်လိုက်လေသည်။ ဂျီမင်း,ထယ်ယောင်းနှုတ်ခမ်းနားအား တစ်ဖြည်းဖြည်းတိုးကပ်လိုက်လေသည်။မျက်လုံးထဲ၌ အနီးကပ်မြင်နေရသော ထယ်ယောင်း၏ခပ်ဖျော့ဖျော့‌ရောင် နှုတ်ခမ်းသားတွေကြောင့် အနားရောက်လေ ခုန်လေဖြစ်နေတဲ့ နှလုံးခုန်သံကို ဂျီမင်း အံတုနေသော်လည်း အနည်းငယ်တုန့်ဆိုင်းနေမိ၏။ သို့သော်လည်း သူ,မတိုက်၍မဖြစ်ပေ။ သူသာမတိုက်ရင် ထယ်ယောင်းသောက်ရမှာမဟုတ်။

ဂျီမင်း စိတ်ဒုံးဒုံးချကာ ရေတိုက်ရန်ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မျက်လုံးစုံမှိတ်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းဆီသို့တစ်ဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လိုက်လေ၏။

ထိသွားလေပြီ~သို့သော် ထယ်ယောင်းနှုတ်ခမ်း မဟုတ်ပေ။

မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ရေတိုက်ရန်ရည်ရွယ်ပြီးမှ သူ့နှုတ်ခမ်းဆီ မရောက်မီကြား၀င်လာသောအရာကြောင့် ဂျီမင်း မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်မိ၏။

"ဂျောင်ကု ! "

ထယ်ယောင်းနှုတ်ခမ်းနား ကပ်လုစဲစဲမှကြားဖြတ်၀င်လာသော အရာကြောင့် ဂျီမင်း ရေတွေကိုမြိုချလိုက်ရတာဖြစ်၏။ထိုသည်ကား ဂျောင်ကု၏လက်ပင်ဖြစ်သည်။

"ငါတိုက်မယ် "

"ဪ ok ! "

ဂျောင်ကုတိုက်မည်ဆိုသည်မို့ ဂျီမင်း အိပ်ယာဘေးကနေ အလိုက်တသိ,ထပေးလိုက်သည်။ ဂျောင်ကု,ဂျီမင်းလက်ထဲမှ ရေခွက်အားလှမ်းယူပြီး ပါးစပ်ထဲငုံကာ ထယ်ယောင်းနှုတ်ခမ်းအား ထိကပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ချင်း ရေတွေကိုထည့်ပေးရ၏။ အစက ဂျီမင်းကို လုပ်ခိုင်းဖို့ဆိုပေမယ့်လည်း ကိုယ်ရှိရက်နဲ့ တစ်ခြားလူကိုလုပ်ခိုင်းရတော့ မကောင်းပြန်၍ ၀င်လုပ်ရတာဖြစ်သည်။ သိတိလည်တစ်ချက် မလည်တစ်ချက်ဖြစ်နေသော ကင်မ်ထယ်ယောင်းက ကောင်းကောင်းသတိမရသေး။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း"

ရေတိုက်ပြီးချိန်၌ အနည်းငယ်စိုပြေလာသော နှုတ်ခမ်းပါးလေးက ခပ်ရေးရေးလှုပ်လာလေသည်။

"ဂျွန် "

နှုတ်ခမ်းလှုပ်လှုပ်ချင်း ပထမဆုံးခေါ်လာသော နာမည်ကြောင့် ဂျီမင်း အနည်းငယ်ပြုံးမိ၏။ သတိရ,ရချင်းတောင် ဂျောင်ကုနာမည်ကို ခေါ်ကာ သတိရလာတာဖြစ်၏။

"မင်း ! သတိရရင်ထတော့ !"

မျက်လုံးလေးအနည်းငယ်ပွင့်ဟလာသော ‌ထယ်ယောင်းအားဂျောင်ကုခပ်မာမာပြောလိုက်တာပင်ဖြစ်သည်။

"ဟုတ် ! "

ထယ်ယောင်းအိပ်ယာထဲမှ ကုန်းထရင်း ကုတင်အောင်ဆင်းရန်ပြင်လိုက်စဉ် အားမရှိသော ‌ခြေထောက်တို့ကအိပ်ယာပေါ်ပြန်လဲကျသွားရ‌လေသည်။

"အ့ !"

"ထယ်ယောင်း !"

ဂျီမင်း အချိန်မှီလှမ်းထိန်းလိုက်မိသည်မို့ ထယ်ယောင်းပစ်စလက်ခတ် လဲမကျသွားတာပင်။

"ကျေးဇူးပါ ဟျောင်း"

"မလိုပါဘူး ဒါဆို ထယ်ယောင်းလည်းသတိရလာပြီဆိုတော့ ငါပြန်တော့မယ် ဆေးလိမ်းဆေးသောက်တော့ ပုံမှန်လုပ်ပေး ဒါမှမြန်မြန်သက်သာမှာ"

"အင်း ဒါဆို လိုက်မပို့တော့ဘူး"

ဂျောင်ကုစကားကို ဂျီမင်းရယ်၏။ ဘယ်တုန်းကမှ လိုက်မပို့ဖူးတာကို ခုမှအထူးအဆန်းလုပ်ပြီး လာပြောနေတာပင်။

"အင်း ဒါဆို ဆေးလိမ်းပေးလိုက်ဦး သွားပြီ"

"အင်း "

ဂျီမင်း၏နှုတ်ဆက်စကားကို အာခေါင်သံဖြင့်သာပြန်ဖြေရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တာဖြစ်၏။ ဂျီမင်းထွက်သွားပြီဆိုကာမှ ဂျောင်ကုအကျီထဲက ဆေးထုပ်အားထုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်ခါး၌၀တ်ထားသော စတိုင်ပန့်အားချွတ်ချပစ်လိုက်၏။

"ဂျွန် "

ထယ်ယောင်းအရှက်သည်းစွာ ပါးမို့လေးတွေ ရဲတတ်လာလေသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာကိုအမြန်လွှဲပစ်ရင်း

"အနှောက်အယှက်ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်"

"အ့ !"

အိပ်ယာပေါ်ကနေဆင်းလိုက်စဉ် ပြန်ဆွဲတင်ခံလိုက်ရသည်မို့ အိပ်ယာပေါ်အားနှင့် ပြန်ကျသွားရတာဖြစ်သည်။

" ဂျွန် "

အိပ်ယာပေါ်တွန်းလှဲကာ အပေါ်မှ အုပ်မိုးလာသော ဂျွန်ကြောင့် ထယ်ယောင်းအနည်းငယ်လန့်မိ၏။ အရင်နေ့ကတစ်ကြိမ်နဲ့တင် ထယ်ယောင်းအတော်လန့်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဆေးလိမ်းပေးမလို့ "

"ကိုယ့်ဘာသာလိမ်းလိုက်ပါ့မယ် "

"မင်းလိမ်းမရလို့ ငါလိမ်းပေးမယ်ပြောတာ လိမ်းပေးချင်လို့တော့ မထင်နဲ့"

"မ မထင်ပါဘူး"

တိမ်၀င်သွားသောအသံနှင့်အတူ တစ်ဖက်သို့လွှဲသွားသော သူ့မျက်နှာအား ဂျောင်ကု လှည့်မကြည့်ချင်။ သူ၀မ်းနည်းမှာကိုသိပေမယ့်လည်း ဂျောင်ကုဂရုမစိုက်နိုင်။ သနားဖို့စိတ်က တစ်ခါတစ်လေ၀င်မိသော်လည်း ဆိုယောင်းကိုပြန်မြင်လာတိုင်း သူ့ကိုမုန်းသည့်စိတ်တွေသာ ပိုတိုးလာတတ်သည်။

"ဟူး !!"

ဂျောင်ကု သက်ပြင်းမောကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ဆေးဘူးထဲမှgelအနည်းငယ်အားယူကာ သူ့အရာအားသုတ်လိမ်းလိုက်၏။ ထို့နောက် ထယ်ယောင်း၀တ်ထားသည့် ရှော့ပင်ဘောင်းဘီလေးအား အပေါ်သို့ဆွဲမြှာက်ယူကာ ချွတ်လိုက်လေသည်။

"ဂျွန် ! အ့ ! အာ့ ! "

ကျွတ်ထွက်သွားသော ဘောင်းဘီအားလှမ်းဆွဲရန်ပြင်ချိန် အတွင်းသားတွေထဲသို့တိုး၀င်လာသော ဂျောင်ကုအရာကြောင့် ထယ်ယောင်းအိပ်ယာခင်းတွေကိုသာ ပြန်ဆုပ်ကိုင်မိ၏။

"ဂျွန် ! ဟင့် ! "

ထယ်ယောင်းမထိန်းနိုင်တော့ပဲ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတာပင်ဖြစ်သည်။ အရင်ဒဏ်ရာမကျက်သေးသည်ကို သူ့အရာအားနောက်တစ်ကြိမ်ပြန်လက်ခံရတော့ ထယ်ယောင်းမခံနိုင်တော့တာဖြစ်သည်။ ကြပ်ကြပ်သိပ်သိပ်ဖြင့်တိုး၀င်နေသော သူ့အရာက ထယ်ယောင်းအား အသည်းခိုက်အောင် နာကျင်စေသည်။

အစကတော့ ဆေးလိမ်းပေးရုံသက်သက်ဆိုပေမယ့် သူ့အတွင်းသားတွေထဲတိုးဝင်လိုက်ချိန်မှာ ဂျောင်ကု ကိုယ့်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ကြပ်သိပ်နေသည့်အတွင်းသားတွေက ဂျောင်ကုအရာကို ဆွဲညှစ်နေသည်မို့ ခံစားမှုတွေမြင့်တတ်လာကာ ပြန်မထုတ်ချင်တော့ပဲ အဆုံးထိသွားလိုက်မိတာပင်။

" ဂျွန် "

ထယ်ယောင်းတောင့်မခံနိုင်သည်မို့ ဂျောင်ကုရင်ဘတ်အားတွန်းထုတ်လေသည်။ တွန်းထုတ်လာသောထယ်ယောင်းလက်တွေအား ဂျောင်ကု ပြန်ဆုပ်ကိုင်ကာ ထယ်ယောင်း၏လက်ချောင်းသွယ်သွယ်တွေကြား၌ သူ့လက်ချောင်းတွေအားနေရာချရင်း အိပ်ယာထက်ပြန်ဖိကပ်ပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ထယ်ယောင်းနှုတ်ခမ်းသားတွေအား မက်မောစွာနမ်းရှိုက်လေသည်။ ထယ်ယောင်းကိုမုန်းသည့် ဂျောင်ကုတစ်ယောက် ယခုချိန်၌အသိစိတ်လွတ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့အတွင်းသားတွေထဲက သာယာမှုနောက်လိုက်ရင်း အလိုလိုပြု‌‌မူနေမိသည့်သူက ပုံမှန်အသိစိတ်နှင့် ဂျွန်ဂျောင်ကုမဟုတ်တော့သည့်အတိုင်း။

"အ့ ! ဂျွန်! "

နှုတ်ခမ်းသားတွေအားနမ်းရှိုက်နေရင်းမှ လည်ပင်းတစ်ခုလုံးအား စုပ်နမ်းနေတာဖြစ်ပြီး ထို့နောက်မှ ညှပ်ရိုးကို ခပ်ဆက်ဆက်ကိုက်ခံလိုက်ရတာပင်။ ညှပ်ရိုးမှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်တွေကို လိုက်ကိုက်နေတာဖြစ်ပြီး ရင်ဘတ်တွေကနေမှ ဗိုက်သားတွေဆီရောက်သွားတာဖြစ်၏။ အရင်နေ့က ပေးထားခံရသည့် ‌မပျောက်သေးသောအမှတ်အသားတွေနှင့် ယခုအမှတ်အသားတွေထပ်ကာ ညိုပုတ်ပုတ်အကွက်တွေနှင့် နီရဲရဲအမှတ်အသားတို့က ထယ်ယောင်းခန္ဓာကိုယ်အား ပို၍လှပနေစေ၏။

"အာ့ ! အ့ဟ့ ! ဂျွန်! ဖြေး! ဖြေးဖြေး! "

အမှတ်အသားတွေအားကြည့်ကာ ပို၍စိတ်ကြွလာရသည်မို့ ထယ်ယောင်းအထဲသို့ ခပ်နက်နက်နှင့် ခပ်မြန်မြန်ထိုးသွင်းနေမိတာပင်။

"အင့်! ဟင့်! "

ထယ်ယောင်း မျက်ရည်မကျအောင်တားနေသည့်ကြားမှ တားမရတာဖြစ်သည့်အပြင် တစ်ချက်တစ်ချက် ရှိုက်သံတွေပါ ပါလာတတ်တာပင်။

"ချစ်တယ် ! "

ဂျောင်ကု စကားကြောင့် ထယ်ယောင်းပျော်မယ်မိမယ်မှ ကြံရုံတင်ရှိသေးသည် ဆက်ပြောလာသောစကားကြောင့် ပို၍ပင်၀မ်းနည်းမိရလေသည်။

ဆိုယောင်းတဲ့လား ဂျွန် ရယ်။ ထယ့်အတွက် ဂျွန်ရင်ခွင်ထဲမှာနေရာသေးသေးလေးတောင် မပေးနိုင်တော့ဘူးလား။ အပြင်ကဒဏ်ရာထက် ရင်ဘတ်ထဲကဒဏ်ရာက ပိုပြီးနာတယ် ဂျွန် ။

J JuliH

Zawgyi

Jungkookအိပ္ယာထဲမွနိုးနိုးခ်င္း ေရခ်ိဳးၿပီးေနာက္ အလွပေဂးေလးေဘးသို႔ ပိုက္ဆံcardတစ္ကဒ္အားထားခဲ့ကာ အိမ္သို႔ျပန္ခဲ့ေလသည္။ မေန႕ညက တစ္ညလုံးျပန္မလာပဲ barမွာ သာယာေနေတာ့ အိမ္ကေဂးေကာင္ လည္တဆန႔္ဆန႔္နဲ႕ ေမွ်ာ္ေနေလာက္ေရာေပါ့။

"ပြမ္ ! ပြမ္ !"

ကားဟြန္းသံၾကားသည္ႏွင့္ တံခါးကသခင္ကိုသိစြာ ပြင့္သြားေလသည္။ ထို႔ေနာက္ အိမ္ထဲသို႔၀င္လာခဲ့၏။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း"

ေခၚေသာ္လည္း အသံကျပန္မလာေပ။ က်စ္! ဒီေဂးေကာင္ ဘာအခ်ိဳးခ်ိဳးေနတာလဲ။ မဂ္လာေဆာင္ၿပီးကတည္းက လူကိုအေရးတယူလုပ္သည္မရွိ။ ကိုယ္ယူထားတဲ့ေယာက်ာ္းဆိုၿပီး နည္းနည္းေလးေတာင္ေလးစားမႈမရွိေပ။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း ! က်စ္ ! ဒီအခ်ိန္ထိ အိပ္ေနစရာလား"

"ဒုန္း !"

အေပၚထပ္အား ဒုန္းစိုင္းတတ္လာၿပီးေနာက္ စိတ္မရွည္ေတာ့ပဲ တံခါးကိုပါ ေစာင့္ကန္ပစ္လိုက္တာျဖစ္၏။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း ထစမ္း ဘယ္အခ်ိန္ရွိ!"

ေစာင္ကိုဆြဲလွန္လိုက္စဥ္ ျမင္လိုက္ရေသာျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကုမ်က္လုံးေတြ ျပာေဝကုန္၏။ အိပ္ယာခင္းေပၚ၌ စြန္းထင္းေနေသာ နီရဲေနသည့္ေသြးေတြက လူျမင္၍မေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္။ မေန႕က သူႏွိုးေတာ့ ထိုေသြးကြက္ဒီေလာက္ထိ မႀကီးတာေသခ်ာ၏။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း!"

ႏွိုးေသာ္လည္း နိုးမလာေသာထယ္ေယာင္းေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကု စိတ္တိုရမလို စိတ္ပူရမလို။ ထို႔ျပင္သူသာတစ္ခုခုျဖစ္ရင္ အျပစ္မကင္းခံစားရမွာေသခ်ာ၏။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း"

ျဖဴေဖ်ာ့ေနေသာႏႈတ္ခမ္းသားေတြက တုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္ေပ။ အိပ္ယာခင္းကိုစမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း စိုေနေသးသည္မို႔ ေသြးမတိတ္ေသးတာ ေသခ်ာ၏။ ဒီတိုင္းသာဆက္ထားရင္ သူေသသြားနိုင္သည္။

"က်စ္ !"

စိတ္ပ်က္စြာက်စ္သပ္ရင္း ထယ္ေယာင္းအားေပြ႕ကာ အိပ္ယာေဘးရွိ ဆိုဖာေပၚသို႔ ခနေ႐ႊ႕ေပးလိုက္ၿပီး အိပ္ယာခင္းေတြကို လဲရေလသည္။ ေသြးေတြကအေတာ္မ်ားသည္မို႔ အိပ္ယာခင္းေတြအား ေလွ်ာ္ဖို႔ပင္မသင့္ေတာ့ေပ။ မဂ္လာဦးအိပ္ယာခင္းအား လႊင့္ပစ္ရေတာ့မည္။

"တူ ! တူ ! တူ !"

"ဟဲလို "

တစ္ဖက္မွ ထြက္လာေသာအသံပင္။ တစ္မူးထူးျခားေသာအသံရဲ႕ပိုင္ရွင္သည္လည္း နတ္သားတစ္ပါးအလားေခ်ာေမာေပ၏။ ေဒါက္တာေခ်ာေခ်ာေလးဆိုေတာ့ ငမ္းၾကသည့္ေကာင္မေလးေတြလည္းမနည္း။

"ဂ်ီမင္ ငါအခုအေရးႀကီးေနလို႔ ငါ့အိမ္လာခဲ့ဦး"

"ဒါေပမယ့္!"

"အသက္အႏၱရာယ္ရွိတယ္"

"ok ! အခုလာမယ္"

ဂ်ီမင္းဆိုတာ ထိုသို႔ေသာလူမ်ိဳးပင္။ အေရးမႀကီးရင္ ပလစ္နိုင္ေပမယ့္ အသက္အႏၱရာယ္သာဆို နိုင္ငံျခားေရာက္ေနရင္ေတာင္ ျပန္လာမွာမ်ိဳးပင္။

ဂ်ီမင္းမလာခင္အခ်ိန္အတြင္း ထယ္ေယာင္းအား သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ၿပီး အက်ီ၀တ္ေပးထားရေလသည္။ ေဂ်ာင္ကုနဲ႕ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရင္ႏွီးေနပါေစ ထယ္ေယာင္းနဲ႕သူဆိုတာက သူစိမ္းပင္။ ေဒါက္တာအားေလးစားသမႈေၾကာင့္ သူ႕အားအ၀တ္ဗလာႏွင့္ထားလို႔မျဖစ္ေပ။

"မင္းကိုလြမ္းတယ္ ဆိုေယာင္း"

ထယ္ေယာင္းကိုလုပ္ေပးေနရင္းမွ ေနမေကာင္းစဥ္က ဆိုေယာင္းျပဳစုေပးခဲ့တာေတြကို သတိရမိျပန္တာပင္။ သူလည္းကိုယ့္ကိုသိပ္ခ်စ္သလို သူ႕ကိုလည္းကိုယ္သိပ္ခ်စ္၏။ ဒါနဲ႕မ်ား ကံၾကမၼာက ဘာေၾကာင့္ေဝးေစခဲ့တာလဲ။

"ဟူး ! သူကေရာ ေမ့နိုင္ေလာက္မလား"

ေဂ်ာင္ကု မ်က္ႏွာအား လက္ျဖင့္ဖုံးထားရင္း နံရံကိုေက်ာေပးကာမွီလိုက္၏။ သူမနဲ႕သြားခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာတိုင်းမှာ သူမ၏ အေငြ႕အသက္ေတြ၊ ပုံရိပ္ေတြက ထင္က်န္ေနဆဲပင္။

"ေဂ်ာင္ကု"

"အာ ဂ်ီမင္း"

၀မ်းနည်းနေတဲ့မျက်နှာကို ဂ်ီမင္းအားမျမင္ေစလို၍ မ်က္ႏွာအျမန္လႊဲရင္း မ်က္ရည္တို႔အား သုတ္ပစ္လိုက္ေလ၏။ ၿပီးမွ ျပန္လွည့္လာကာ

"ဟိုတစ္ေယာက္ ေသြးေတြမတိတ္ေသးလို႔"

"ဟမ္ ! "

အစမရွိ အဆုံးမရွိနဲ႕ဆိုလာေသာ ေဂ်ာင္ကုစကားအား ဂ်ီမင္းခ်က္ခ်င္းနားမလည္နိုင္။

"ဘယ္တစ္ေယာက္လဲ "

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း"

"သူက ဘာလို႔ေသြးထြက္ရတာလဲ "

"အရင္ေန႕ညက ငါစိတ္တိုတိုနဲ႕ ၾကမ္းလိုက္မိတာ၊ ဂ႐ုစိုက္ေပးဖို႔လည္း စိတ္ကူးမရွိတာမို႔ သူ႕ကိုပစ္ထားတာလိုက္မိတာ"

"မင္း! သူကလူေနာ္ ေဂ်ာင္ကု

လုပ္ခ်င္တာလုပ္ၿပီး ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ စိတ္ကူးမရွိဘူးဆိုေသာ စကားေၾကာင့္ ဂ်ီမင္း ေခါင္းကိုသာ မတတ္သာစြာျဖင့္ ေခါင္းရမ္းလိုက္မိသည္။ေကာင္ေလးကျဖင့္လွတပတေလး။ ထိုေပာင္ လွလွေလးကိုယူထားၿပီး လုပ္ခ်င္ရာလုက္ၿပီးမွ ဂ႐ုမစိုက္တာကေတာ့ နည္းနည္းလူမဆန္ရာက်သည္မဟုတ္ပါလား။ ဘယ္ေလာက္ပဲမုန္းေနပါေစ ေသေလာက္ေအာင္ထိေတာ့ ပစ္မထားသင့္ဘူး မဟုတ္လား။

"က်စ္ ! မင္းလုပ္တဲ့လုပ္ရပ္က သူေသသြားနိုင္တာကိုသိလား ဟမ္"

"သိတယ္"

"ေဂ်ာင္ကု !"

"သူေသေသ ရွင္ရွင္ ငါဂ႐ုစိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး အဲ့ဒါေၾကာင့္ မင္းငါ့ကိုရွင္းျပဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႕ ဂ်ီမင္း အခုမင္းလုပ္ရမွာက သူ႕ဒဏ္ရာ ေသြးတိတ္ဖို႔ပဲ"

ဂ်ီမင္း မနိုင္ဘူးဆိုေသာ သေဘာျဖင့္သာေခါင္းခါရင္း အိပ္ခန္းဆီသို႔၀င္လာခဲ့၏။ အိပ္ခန္းဆီ၀င္၀င္ခ်င္း ျမင္လိုက္ရေသာ ထယ္ေယာင္းေၾကာင့္ ဂ်ီမင္း စိတ္မေကာင္းမိ။ ႏႈတ္ခမ္းတြပါမက မ်က္ႏွာေတြကပါ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ျဖစ္ေနကာ အိပ္ယာေပၚ၌ အားမရွိစြာ သတိလစ္ေနတာပင္။ ထယ္ေယာင္း၏ ခႏၶာကိုယ္အား အနည္းငယ္စစ္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ေဂ်ာင္ကုဘက္လွည့္ကာ

"သူ႕ဒဏ္ရာက အတြင္းထဲမွာ ငါေဆးထည့္ေပးလို႔မရဘူး ေသြးတိတ္ဖို႔ဆို အတြင္းဒဏ္ရာေဆးထည့္မွရမွာ မထည့္ဘဲပစ္ထားရင္ သူ႕ရဲ႕ေသြးထြက္ႏႈန္းနဲ႕ဆို အသက္အႏၱရာယ္ပါရွိနိုင္တယ္ ေဂ်ာင္ကု။ ေဆးထည့္တာ မထည့္တာက မင္းအပိုင္းပဲ ေဆးေတာ့ ငါေပးခဲ့မယ္။ ဒါက အနာလိမ္းတဲ့gel အတြင္းးထဲကိုလိမ္းဖို႔ ဘယ္လိုလိမ္းရမလဲေတာ့ မင္းသိမွာေပါ့ ဒါကေသာက္ေဆး သူသတိရလာရင္ တစ္ေန႕သုံးႀကိမ္ေသာက္ခိုင္း ႏွစ္ရက္စာ။ ဒီgelက အနာမေပ်ာက္မခ်င္းလိမ္းေပးရမွာ "

"ဘယ္လိုလိမ္းေပးရမွာလဲ"

"က်စ္ ! ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလား"

"မသိလို႔ေမးတာေပါ့"

ဂ်ီမင္း အေျဖရခက္စြာျဖင့္ မ်က္ႏွာကိုလႊဲရင္းမွ ျပန္ေျဖ၏။

"မင္း သူ႕ကို f**kတုန္းကလို မင္းရဲ႕ d**kမွာ ေဆးသုတ္ၿပီး သူ႕အထဲကိုထည့္ေပး႐ုံပဲ ထည့္ၿပီးၿပီးခ်င္းျပန္မထုတ္ရဘူး ခနထားေပးထားရေသးတယ္"

"အင္း"

ဂ်ီမင္းမွာသာ မ်က္ႏွာပူေနေသာ္လည္း ေဂ်ာင္ကုကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလို ေအးေဆးစြာပင္။

"အင္းဟင္း !"

အိပ္ယာေပၚမွ ထယ္ေယာင္း၏ ၿငီးသံတိုးတိုးေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကုေရာဂ်ီမင္းပါ ကုတင္ဆီလွည့္ၾကည့္မိ၏။

"ေရ "

မ်က္လုံမဖြင့္ပဲ ပါးစပ္လႈပ္႐ုံသာေရ႐ြတ္ေနသူ၏ စကားအား ေဂ်ာင္ကုတို႔ႏွစ္ေယာက္ မနည္းပင္နားေထာင္ေနရ၏။

"ေရ "

"ေရ ေရတဲ့ ေဂ်ာင္ကု"

"မင္းေဘးက စားပြဲေပၚ္မွာရွိတယ္"

ေဂ်ာင္ကုလွမ္းေျပာေတာ့ ဂ်ီမင္းေဘးစားပြဲေပၚရွိ ေရခရားအားလွမ္းယူကာ ဖန္ခြက္ထဲငွဲ႕လိုက္ၿပီးေနာက္ ထယ္ေယာင္းႏႈတ္ခမ္းဆီသို႔ေတ့ေပးလိုက္၏။ ဂ်ီမင္းတိုက္ေသာ္လည္း ေရစက္တို႔က ထယ္ေယာင္းပါးစပ္ထဲမေရာက္ဘဲ အျပင္သာျပန္ထြက္က်လာေလသည္။

"ေဂ်ာင္ကု တိုက္လို႔မရဘူး မင္းတစ္ျခားနည္းနဲ႕...."

"ငါမတိုက္နိုင္ဘူး"

"ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္....."

"မင္းတိုက္လိုက္!"

"ေဂ်ာင္ကု !"

ေျပာၿပီးမ်က္ႏွာလႊဲသြားေသာ ေဂ်ာင္ကုေၾကာင့္ ဂ်ီမင္း ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ေရကိုသာေမာ့၍ငုံလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ထယ္ေယာင္းအား ဂုတ္ပိုးကေနလက္ထိုးေပြ႕ကာ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းေတ့တိုက္ရန္ျပင္လိုက္ေလသည္။ ဂ်ီမင္း,ထယ္ေယာင္းႏႈတ္ခမ္းနားအား တစ္ျဖည္းျဖည္းတိုးကပ္လိုက္ေလသည္။မ်က္လုံးထဲ၌ အနီးကပ္ျမင္ေနရေသာ ထယ္ေယာင္း၏ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြေၾကာင့္ အနားေရာက္ေလ ခုန္ေလျဖစ္ေနတဲ့ ႏွလုံးခုန္သံကို ဂ်ီမင္း အံတုေနေသာ္လည္း အနည္းငယ္တုန႔္ဆိုင္းေနမိ၏။ သို႔ေသာ္လည္း သူ,မတိုက္၍မျဖစ္ေပ။ သူသာမတိုက္ရင္ ထယ္ေယာင္းေသာက္ရမွာမဟုတ္။

ဂ်ီမင္း စိတ္ဒုံးဒုံးခ်ကာ ေရတိုက္ရန္ဆုံးျဖတ္ၿပီးေနာက္ မ်က္လုံးစုံမွိတ္ကာ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းဆီသို႔တစ္ျဖည္းျဖည္း တိုးကပ္လိုက္ေလ၏။

ထိသြားေလၿပီ~သို႔ေသာ္ ထယ္ေယာင္းႏႈတ္ခမ္း မဟုတ္ေပ။

မ်က္လုံးစုံမွိတ္ၿပီး ေရတိုက္ရန္ရည္႐ြယ္ၿပီးမွ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းဆီ မေရာက္မီၾကား၀င္လာေသာအရာေၾကာင့္ ဂ်ီမင္း မ်က္လုံးကို ဖြင့္ၾကည့္မိ၏။

"ေဂ်ာင္ကု ! "

ထယ္ေယာင္းႏႈတ္ခမ္းနား ကပ္လုစဲစဲမွၾကားျဖတ္၀င္လာေသာ အရာေၾကာင့္ ဂ်ီမင္း ေရေတြကိုၿမိဳခ်လိဳက္ရတာျဖစ္၏။ထိုသည္ကား ေဂ်ာင္ကု၏လက္ပင္ျဖစ္သည္။

"ငါတိုက္မယ္ "

"ဪ ok ! "

ေဂ်ာင္ကုတိုက္မည္ဆိုသည္မို႔ ဂ်ီမင္း အိပ္ယာေဘးကေန အလိုက္တသိ,ထေပးလိုက္သည္။ ေဂ်ာင္ကု,ဂ်ီမင္းလက္ထဲမွ ေရခြက္အားလွမ္းယူၿပီး ပါးစပ္ထဲငုံကာ ထယ္ေယာင္းႏႈတ္ခမ္းအား ထိကပ္လိုက္ၿပီး အနည္းငယ္ခ်င္း ေရေတြကိုထည့္ေပးရ၏။ အစက ဂ်ီမင္းကို လုပ္ခိုင္းဖို႔ဆိုေပမယ့္လည္း ကိုယ္ရွိရက္နဲ႕ တစ္ျခားလူကိုလုပ္ခိုင္းရေတာ့ မေကာင္းျပန္၍ ၀င်လုပ်ရတာဖြစ်သည်။ သိတိလည္တစ္ခ်က္ မလည္တစ္ခ်က္ျဖစ္ေနေသာ ကင္မ္ထယ္ေယာင္းက ေကာင္းေကာင္းသတိမရေသး။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း"

ေရတိုက္ၿပီးခ်ိန္၌ အနည္းငယ္စိုေျပလာေသာ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးက ခပ္ေရးေရးလႈပ္လာေလသည္။

"ဂြၽန္ "

ႏႈတ္ခမ္းလႈပ္လႈပ္ခ်င္း ပထမဆုံးေခၚလာေသာ နာမည္ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္း အနည္းငယ္ၿပဳံးမိ၏။ သတိရ,ရခ်င္းေတာင္ ေဂ်ာင္ကုနာမည္ကို ေခၚကာ သတိရလာတာျဖစ္၏။

"မင္း ! သတိရရင္ထေတာ့ !"

မ်က္လုံးေလးအနည္းငယ္ပြင့္ဟလာေသာ ထယ္ေယာင္းအားေဂ်ာင္ကုခပ္မာမာေျပာလိုက္တာပင္ျဖစ္သည္။

"ဟုတ္ ! "

ထယ္ေယာင္းအိပ္ယာထဲမွ ကုန္းထရင္း ကုတင္ေအာင္ဆင္းရန္ျပင္လိုက္စဥ္ အားမရွိေသာ ေျခေထာက္တို႔ကအိပ္ယာေပၚျပန္လဲက်သြားရေလသည္။

"အ့ !"

"ထယ္ေယာင္း !"

ဂ်ီမင္း အခ်ိန္မွီလွမ္းထိန္းလိုက္မိသည္မို႔ ထယ္ေယာင္းပစ္စလက္ခတ္ လဲမက်သြားတာပင္။

"ေက်းဇူးပါ ေဟ်ာင္း"

"မလိုပါဘူး ဒါဆို ထယ္ေယာင္းလည္းသတိရလာၿပီဆိုေတာ့ ငါျပန္ေတာ့မယ္ ေဆးလိမ္းေဆးေသာက္ေတာ့ ပုံမွန္လုပ္ေပး ဒါမွျမန္ျမန္သက္သာမွာ"

"အင္း ဒါဆို လိုက္မပို႔ေတာ့ဘူး"

ေဂ်ာင္ကုစကားကို ဂ်ီမင္းရယ္၏။ ဘယ္တုန္းကမွ လိုက္မပို႔ဖူးတာကို ခုမွအထူးအဆန္းလုပ္ၿပီး လာေျပာေနတာပင္။

"အင္း ဒါဆို ေဆးလိမ္းေပးလိုက္ဦး သြားၿပီ"

"အင္း "

ဂ်ီမင္း၏ႏႈတ္ဆက္စကားကို အာေခါင္သံျဖင့္သာျပန္ေျဖရင္း ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္တာျဖစ္၏။ ဂ်ီမင္းထြက္သြားၿပီဆိုကာမွ ေဂ်ာင္ကုအက်ီထဲက ေဆးထုပ္အားထုတ္လိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ခါး၌၀တ္ထားေသာ စတိုင္ပန႔္အားခြၽတ္ခ်ပစ္လိုက္၏။

"ဂြၽန္ "

ထယ္ေယာင္းအရွက္သည္းစြာ ပါးမို႔ေလးေတြ ရဲတတ္လာေလသည္။ ထို႔ေနာက္ မ်က္ႏွာကိုအျမန္လႊဲပစ္ရင္း

"အႏွောက္အယွက္ျဖစ္သြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

"အ့ !"

အိပ္ယာေပၚကေနဆင္းလိုက္စဥ္ ျပန္ဆြဲတင္ခံလိုက္ရသည္မို႔ အိပ္ယာေပၚအားႏွင့္ ျပန္က်သြားရတာျဖစ္သည္။

" ဂြၽန္ "

အိပ္ယာေပၚတြန္းလွဲကာ အေပၚမွ အုပ္မိုးလာေသာ ဂြၽန္ေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းအနည္းငယ္လန႔္မိ၏။ အရင္ေန႕ကတစ္ႀကိမ္နဲ႕တင္ ထယ္ေယာင္းအေတာ္လန႔္ေနၿပီျဖစ္သည္။

"ေဆးလိမ္းေပးမလို႔ "

"ကိုယ့္ဘာသာလိမ္းလိုက္ပါ့မယ္ "

"မင္းလိမ္းမရလို႔ ငါလိမ္းေပးမယ္ေျပာတာ လိမ္းေပးခ်င္လို႔ေတာ့ မထင္နဲ႕"

"မ မထင္ပါဘူး"

တိမ္၀င္သြားေသာအသံႏွင့္အတူ တစ္ဖက္သို႔လႊဲသြားေသာ သူ႕မ်က္ႏွာအား ေဂ်ာင္ကု လွည့္မၾကည့္ခ်င္။ သူ၀မ္းနည္းမွာကိုသိေပမယ့္လည္း ေဂ်ာင္ကုဂ႐ုမစိုက္နိုင္။ သနားဖို႔စိတ္က တစ္ခါတစ္ေလ၀င္မိေသာ္လည္း ဆိုေယာင္းကိုျပန္ျမင္လာတိုင္း သူ႕ကိုမုန္းသည့္စိတ္ေတြသာ ပိုတိုးလာတတ္သည္။

"ဟူး !!"

ေဂ်ာင္ကု သက္ျပင္းေမာကို မႈတ္ထုတ္ရင္း ေဆးဘူးထဲမွgelအနည္းငယ္အားယူကာ သူ႕အရာအားသုတ္လိမ္းလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ထယ္ေယာင္း၀တ္ထားသည့္ ေရွာ့ပင္ေဘာင္းဘီေလးအား အေပၚသို႔ဆြဲျမႇာက္ယူကာ ခြၽတ္လိုက္ေလသည္။

"ဂြၽန္ ! အ့ ! အာ့ ! "

ကြၽတ္ထြက္သြားေသာ ေဘာင္းဘီအားလွမ္းဆြဲရန္ျပင္ခ်ိန္ အတြင္းသားေတြထဲသို႔တိုး၀င္လာေသာ ေဂ်ာင္ကုအရာေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းအိပ္ယာခင္းေတြကိုသာ ျပန္ဆုပ္ကိုင္မိ၏။

"ဂြၽန္ ! ဟင့္ ! "

ထယ္ေယာင္းမထိန္းနိုင္ေတာ့ပဲ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာတာပင္ျဖစ္သည္။ အရင္ဒဏ္ရာမက်က္ေသးသည္ကို သူ႕အရာအားေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္လက္ခံရေတာ့ ထယ္ေယာင္းမခံနိုင္ေတာ့တာျဖစ္သည္။ ၾကပ္ၾကပ္သိပ္သိပ္ျဖင့္တိုး၀င္ေနေသာ သူ႕အရာက ထယ္ေယာင္းအား အသည္းခိုက္ေအာင္ နာက်င္ေစသည္။

အစကေတာ့ ေဆးလိမ္းေပး႐ုံသက္သက္ဆိုေပမယ့္ သူ႕အတြင္းသားေတြထဲတိုးဝင္လိုက္ခ်ိန္မွာ ေဂ်ာင္ကု ကိုယ့္စိတ္ကို မထိန္းနိုင္ေတာ့ေပ။ ၾကပ္သိပ္ေနသည့္အတြင္းသားေတြက ေဂ်ာင္ကုအရာကို ဆြဲညွစ္ေနသည္မို႔ ခံစားမႈေတြျမင့္တတ္လာကာ ျပန္မထုတ္ခ်င္ေတာ့ပဲ အဆုံးထိသြားလိုက္မိတာပင္။

" ဂြၽန္ "

ထယ္ေယာင္းေတာင့္မခံနိုင္သည္မို႔ ေဂ်ာင္ကုရင္ဘတ္အားတြန္းထုတ္ေလသည္။ တြန္းထုတ္လာေသာထယ္ေယာင္းလက္ေတြအား ေဂ်ာင္ကု ျပန္ဆုပ္ကိုင္ကာ ထယ္ေယာင္း၏လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေတြၾကား၌ သူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြအားေနရာခ်ရင္း အိပ္ယာထက္ျပန္ဖိကပ္ပစ္လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ထယ္ေယာင္းႏႈတ္ခမ္းသားေတြအား မက္ေမာစြာနမ္းရွိုက္ေလသည္။ ထယ္ေယာင္းကိုမုန္းသည့္ ေဂ်ာင္ကုတစ္ေယာက္ ယခုခ်ိန္၌အသိစိတ္လြတ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ သူ႕အတြင္းသားေတြထဲက သာယာမႈေနာက္လိုက္ရင္း အလိုလိုျပဳမူေနမိသည့္သူက ပုံမွန္အသိစိတ္ႏွင့္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုမဟုတ္ေတာ့သည့္အတိုင္း။

"အ့ ! ဂြၽန္! "

ႏႈတ္ခမ္းသားေတြအားနမ္းရွိုက္ေနရင္းမွ လည္ပင္းတစ္ခုလုံးအား စုပ္နမ္းေနတာျဖစ္ၿပီး ထို႔ေနာက္မွ ညွပ္ရိုးကို ခပ္ဆက္ဆက္ကိုက္ခံလိုက္ရတာပင္။ ညွပ္ရိုးမွတစ္ဆင့္ ရင္ဘတ္ေတြကို လိုက္ကိုက္ေနတာျဖစ္ၿပီး ရင္ဘတ္ေတြကေနမွ ဗိုက္သားေတြဆီေရာက္သြားတာျဖစ္၏။ အရင္ေန႕က ေပးထားခံရသည့္ မေပ်ာက္ေသးေသာအမွတ္အသားေတြႏွင့္ ယခုအမွတ္အသားေတြထပ္ကာ ညိုပုတ္ပုတ္အကြက္ေတြႏွင့္ နီရဲရဲအမွတ္အသားတို႔က ထယ္ေယာင္းခႏၶာကိုယ္အား ပို၍လွပေနေစ၏။

"အာ့ ! အ့ဟ့ ! ဂြၽန္! ေျဖး! ေျဖးေျဖး! "

အမွတ္အသားေတြအားၾကည့္ကာ ပို၍စိတ္ႂကြလာရသည္မို႔ ထယ္ေယာင္းအထဲသို႔ ခပ္နက္နက္ႏွင့္ ခပ္ျမန္ျမန္ထိုးသြင္းေနမိတာပင္။

"အင့္! ဟင့္! "

ထယ္ေယာင္း မ်က္ရည္မက်ေအာင္တားေနသည့္ၾကားမွ တားမရတာျဖစ္သည့္အျပင္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ရွိုက္သံေတြပါ ပါလာတတ္တာပင္။

"ခ်စ္တယ္ ! "

ေဂ်ာင္ကု စကားေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းေပ်ာ္မယ္မိမယ္မွ ႀကံ႐ုံတင္ရွိေသးသည္ ဆက္ေျပာလာေသာစကားေၾကာင့္ ပို၍ပင္၀မ္းနည္းမိရေလသည္။

ဆိုေယာင္းတဲ့လား ဂြၽန္ ရယ္။ ထယ့္အတြက္ ဂြၽန္ရင္ခြင္ထဲမွာေနရာေသးေသးေလးေတာင္ မေပးနိုင္ေတာ့ဘူးလား။ အျပင္ကဒဏ္ရာထက္ ရင္ဘတ္ထဲကဒဏ္ရာက ပိုၿပီးနာတယ္ ဂြၽန္ ။

J JuliH