ep 5

သတိလစ်နေသောထယ်ယောင်းအား အကျီတွေကို ပြန်၀တ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မိမိသွားမည့်နေရာဖြစ်သော ကုမ္မဏိသို့သာ ခေါ်လာခဲ့၏။ သူကြောင့်အတွက်နှင့် အနည်းငယ်အလှမ်းဝေးနေပြီဖြစ်သောအိမ်ကို ပြန်ပို့ပြီးခရီးဖင့်မခံနိုင်ပေ။

ကားစောင့်သည်ဆိုလျှင်လည်း အိမ်ရှေ့တင်မစောင့်ပါဘဲ အဘယ်ကြောင့် အဝေးတစ်နေရာထိလာစောင့်သည်ကို ဂျောင်ကုနားမလည်ပေ။ တုံးတယ်ပြောရင်လည်း မျက်နှာငယ်နှင့်ဖြစ်ဦးမည်။ တစ်ကယ်တမ်းတုံးသည်ဆိုသည်မှာလည်း သူ့အပြင်နှစ်ယောက်မရှိပေ။ ထုံတုံတုံနဲ့ ကြည့်မရသည့်သူထဲတွင် ကင်မ်ထယ်ယောင်းဆိုသူက ထိပ်ဆုံးပင်။

ကုမ္ပဏီကိုရောက်သည်နှင့် ကားကိုပါကင်၌ ကားကိုထိုးကာ သတိမေ့နေသူအားပွေ့ချီ၍ ရုံးခန်းရှိရာသို့ လာခဲ့လေသည်။ အထပ်ပေါင်းငါးဆယ်ကျော်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော Jeon companyကြီးက ခန့်ညားထယ်ဝါလှစွာ တည်ရှိနေ၏။ မြေညီထပ်ကနေ ဂျောင်ကု၏ရုံးခန်းရောက်ဖို့ကို မိနစ်အနည်းငယ် ဓာတ်လှေကားစီးပြီးမှ သွားရတာဖြစ်၏။ အပေါ်မရောက်လွန်း အောက်မရောက်လွန်းနှင့် ၂၇ထပ်မြောက်မှာ ဂျောင်ကု၏ရုံးခန်းကိုထား,ထားတာပင်။ ထယ်ယောင်းအားပွေ့ချီကာ ဓာတ်လှေကားဆီလာရသည်မို့် မြေညီထပ်ရှိ၀န်ထမ်းမလေးများက စပ်စုစွာလှမ်းကြည့်သော်လည်း ဂျောင်ကု၏အကြည့်စူးစူးနှင့် ဆုံရသည်မို့ ပြန်လှည့်သွားကြ၏။

ကုမ္ပဏီ၌ ဓာတ်လှေကားကို နှစ်မျိုးထား,ထားတာဖြစ်၏။ ၀န်ထမ်းတွေအတွက် အဆင်းအတတ်လုပ်ဖို့တစ်ခုနှင့် Jeonအိမ်တော်ကလူတွေအတွက်သီးသန့်ဆိုပြီးတစ်ခုထားတာဖြစ်၏။ Jeonအိမ်တော်နှင့်ပတ်သတ်သူကလည်း Jeonတစ်ယောက်ယောက်၏အမှတ်အသားပါမှသာ အသိအမှတ်ပြုခံရတာဖြစ်သည်။ ဥပမာ ထယ်ယောင်းလိုမျိုးအသွေးအသားချင်းဖလှယ်ပြီး အမှတ်အသားပေးခံရသူ သို့မဟုတ်လည်း ဆိုယောင်းလို Jeonကိုယ်တိုင်က ချစ်သူဟု သတ်မှတ်ပေးထားသည့် အသိအမှတ်ပြုမှုရှိရမည်။ မဟုတ်လျှင် ဓာတ်လှေကားက လက်မခံ‌ဘဲ ငြင်းဆန်၏။

မည်သို့သောကုထုံးမျိုးတွေနဲ့ ဓာတ်လှေကားကိုတည်ဆောက်ထားလဲမသိပေမယ့် အမှတ်အသားမပါရင် တံခါးက လုံး၀မပွင့်တာဖြစ်၏။ လိမ်ညာပြီး၀င်ခဲ့ရင်တောင် ဓာတ်လှေကားထဲရောက်ရင်ပြသနာဖြစ်တာပင်။ ထို့ကြောင့် ထိုဓာတ်လှေကားသည် Jeonမျိုးရိုးအတွက်သာ သီးသန့်တည်ရှိလာတာဖြစ်၏။

"ဟဲ့ CEOက ပြောတော့ အဲ့ဒီကင်မ်မျိုးရိုးကောင်ကို မုန်းလှပါချည်ရဲ့ဆိုပြီး အခုကျ ပွေ့ချီထားလိုက်တာများကြည့်ပါဦး ဆိုယောင်းတုန်းကတောင် ဒီလိုအခွင့်အရေးမရဘူးနော်"

"ဟုတ်ပ CEOက ပြောတော့တစ်မျိုးလုပ်တော့တစ်မျိုးနဲ့"

"အေးလေဟယ် မုန်းတယ်ပြောပြီး မဂ်လာ‌ဆောင်တုန်းက နမ်းနေလိုက်တာများ"

"အမယ်လေး! ကျန်ပါသေးတယ်နော် ဆိုယောင်းတုန်းက အလုပ်မအားရင် အပြင်လိုက်မပို့ဘူးနော် ပြီးကျ အလုပ်လည်းတစ်ရက်မှ ပျက်တာမဟုတ်ဘူး အခုကျ CEOက မဂ်လာဦးညပြီးတော့ မလာဘူးလေ ဘယ်လောက်တောင် သောင်းကျန်းနေလဲမသိဘူး"

"အမလေး ! CEOအားကြီးနဲ့များ ကြမ်းလိုက်ရရင်တော့ ကင်မ်မျိုးရိုးကောင် အသက်တောင်ရှူနိုင်ပါ့မလား"

စသော ၀န်ထမ်းကောင်မလေးများ၏ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်သော စကားသံတွေ။ သူတို့၏CEOကို ဆိုယောင်းနှင့်သာ လက်ထပ်လိမ့်မည်ဟုထင်ကာ သဘောအတူကြီးတူပြီးမှ ကင်မ်မျိုးရိုးနှင့်ကောက်ယူလိုက်သည်မို့ ထယ်ယောင်းအပေါ် မကျေနပ်ကြတာဖြစ်၏။ ထိုကြားထဲမှာမှ ကောလဟာလလိုလို ဘာလိုလိုဖြင့်ထယ်ယောင်းက CEO Jeonကို အပိုင်ကြံကာ လက်ထပ်ယူသည်ဟူသော သတင်းက ဘယ်သူလွှင့်မှန်းမသိပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ထယ်ယောင်းအား ပိုမုန်းနေကြတာပင်ဖြစ်သည်။

"တင် ! "

ဓာတ်လှေကားပွင့်သံနှင့်အတူ ထယ်ယောင်းကိုပွေ့ကာ ထွက်လာသော CEOကြောင့် ၂၇လွှာရှိ ၀န်ထမ်းအားလုံးသည်လည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားပင်။ ကင်မ်မျိုးရိုးကို CEOက ပွေ့ချီလာသည်တဲ့လား။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ ကိုယ့်အလုပ်ကိုလုပ်! "

ပြတ်သားတည်ကြည်စွာ ထွက်ပေါ်လာသော CEO၏စကားသံကြောင့် စပ်စပ်စုစုမျက်လုံးတွေ အလုပ်ကြားထဲသို့တိုးလျှိုးပျောက်ကွယ်ကုန်၏။ အရာရာကို စပ်စုတတ်သည့်အကျင့်ကို ဂျောင်ကုမကြိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း အလုပ်ဖြုတ်ပစ်ခဲ့သည့် ၀န်ထမ်းပေါင်းလည်းမနည်း။ ဤအကြောင်းကြောင့်လည်း နောက်ပိုင်း၀န်ထမ်းတွေထဲမှာ စပ်စုရဲသူ သိပ်မရှိတော့တာဖြစ်၏။

သို့ပေမယ့်လည်း တစ်ချို့ရှိပါသေး၏။ ပေါ်တင်မစပ်စုရဲပဲ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် လူကိုအနောက်ကနေ လိုက်ချောင်းနေတာမျိုး။ ကိုယ်တစ်ခုခုများထူးဆန်းတာလုပ်ရင် ကိုယ်တောင်မသိလိုက်ခင်မှာပင် ကုမ္ပဏီ၌ သတင်းပြန့်နေပြီဖြစ်၏။ Mizzimaထက်တောင် သတင်းပေးတာပိုမြန်သူပင်။

ရုံးခန်းထဲရောက်သည်နှင့် ထယ်ယောင်းအား စာရင်းခုံတစ်ဖက်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ရှိသော ဆိုဖာပေါ်သို့အသာတင်ပေးလိုက်၏။ ဂျောင်ကု၏အနိုင်ကျင့်ခံထားရသည့်အရှိန်ကြောင့် နားထင်စ၌ ခပ်စို့စို့ဖြစ်နေသော ချွေးစက်တို့က တွယ်ကပ်နေဆဲပင်။ ဆိုဖာရှေ့ရှိမှန်စားပွဲပေါ်မှ tissue boxထဲက tissueစအား ဆွဲထုတ်ကာ ထယ်ယောင်း၏ချွေးစတို့ကို ခပ်ဖွဖွသုတ်ပေးလိုက်၏။

"အစပဲရှိသေးတယ် ကင်မ်ထယ်ယောင်း! "

ပြောပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သောအပြုံးတစ်ခု။ ထိုအပြုံးထဲ၌တော့ လျှို့ဝှက်ချက်ဆန်သော အဓိပ္ပါယ်များစွာ ကိန်း၀ပ်နေလျက်။ အခြားလူမသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဂျောင်ကုဆက်သိမ်းထားရဦးမည်။ ထိုအချက်ကပင် ကင်မ်မျိုးရိုးကို နှိပ်ကွပ်နိုင်မည့် နိုင်ကွက်ပင်။ တစ်နေ့ကျရင် ကင်မ်မျိူရိုးဆိုတာ ပျောက်ကွယ်သွားရမှာ။

!Jeon Jungkookဆိုတာ Park Sohyung နဲ့ပဲပေါင်းဖက်မှာ!

သားလေးမွေးခဲ့ရင် Jeon Sowooလို့ပေးပြီး သမီးလေးမွေးရင် Jeon Soohyungလို့ပေးဖို့ နာမည်တောင်ရွေးထားပြီးပြီဖြစ်သည်။သူ၀င်နှောက်ခဲ့လို့သာ ထိုအိပ်မက်တွေ ထိုစိတ်ကူးတွေ သဲထဲရေသွန်ဖြစ်ရတာဖြစ်၏။ ဒီတန်ကြေးအတွက် ကင်မျိူရိုးးပြန်ပေးဆပ်ရမှာက ကင်မ်မျိုးရိုးပျက်သုန်းခြင်းပဲ။

"အဟက် ! "

ဂျောင်ကု အသက်မဲ့စွာရယ်လိုက်ပြီးနောက် စာရင်းခုံရှိရာသို့ ထလာခဲ့သည်။ ဒီကင်ကောင်ကိုကြည့်နေလို့ စာရင်းတွေပြီးမှာမဟုတ်သည်မို့ ကိုယ့်လုပ်စရာရှိတာလုပ်ရန် ကင်မ်ကောင်အားကျောခိုင်းကာ ထလိုက်လေသည်။

"မုန်းတယ် ! ကင်မ်ထယ်ယောင်း ! "

တိတ်တဆိတ်သာကျနေမိသော ထယ်ယောင်း၏ပါးပြင်ထက်မှ မျက်ရည်တစ်ချို့အား ထယ်ယောင်းမှလွဲ၍ မည်သူမျှမမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ကားပေါ်မှာတုန်းက သတိလစ်သွားခဲ့တာမှန်ပေမယ့် ရုံးခန်းထဲ၀င်လာချိန်၌ ထယ်ယောင်းသတိရနေပြီဖြစ်၏။

!နာတယ် ဂျွန် ရင်ဘတ်ထဲက ဒဏ်ရာက အခါပေါင်းများစွာထိုးဆွခံနေရတာမို့ ပြောမပြတတ်အောင် နာပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဂျွန့်အနားကနေထွက်မသွားနိုင်ပြန်ဘူး။ ငါ့ဘက်ကို နည်းနည်းလေးလောက် စာနာကြည့်ပေးပါဦး!

"ဟင့် ! "

ထိန်းထားသည့်ကြားမှ ထွက်သွားသော ရှိုက်သံကြောင့် ထယ်ယောင်းမတတ်နိုင်စွာ မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ပြန်ငြိမ်နေရ၏။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း ! နိုးနေတာလား ! "

ခပ်မာမာသာမေးလာသော ဂျွန့်အမေးအား ထယ်ယောင်းပြန်မဖြေမိ။ ဆက်၍သာ ငိုမိသည်။ ကံကြမ္မာကြီးက ရက်စက်လွန်းသည်။ ထယ်ယောင်းအတွက် တရားမျှတမှုမရှိအောင်ပင် ရက်စက်တာဖြစ်၏။ မိသားစုကမုန်းတာတောင် အားမရသေးလို့ ချစ်ရသူကိုပါ မုန်းခိုင်းစေတာဖြစ်သည်။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း ! ငါမေးနေတယ်လေ!"

ဒီတစ်ခါလည်း ထယ်ယောင်း ပြန်မဖြေပေ။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း ! "

ဂျောင်ကု စိတ်တိုစွာအော်လိုက်သည်မို့ ထယ်ယောင်းလန့်ကာ ကိုယ်လေးတုန်သွားသော်လည်း မျက်လုံးမှိတ်ကာကျောပေးထားဆဲပင်ဖြစ်သည်။

"ကျစ် ! အ f::kခံချင်လို့ သွေးတိုးစမ်းနေတာလား"

ဂျောင်ကုဘာပဲပြောနေနေ ထယ်ယောင်းဆီမှ စကားပြန်မရဘဲ ကျောပေး၍သာနေဆဲမို့ နဂိုကတည်းက ဒေါသကြီးသည့် ဂျောင်ကု ယခုနှစ်ဆစိတ်တိုနေပြီဖြစ်သည်။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း ! "

"အ့ ! ဂျွန် ! ဟင့်အင်း ! "

ကျောပေးထားသောထယ်ယောင်းအား ဆွဲလှည့်ကာ ပက်လက်လှန်စေပြီးနောက် အပေါ်မှအုပ်မိုးလာသော ဂျောင်ကုကြောင့် ထယ်ယောင်းအကြောက်အကန်ငြင်းနေတာဖြစ်၏။ ခုနလေးတုန်းကမှ ကားပေါ်မှဆက်ဆံခံထားရတာ အခုနောက်တစ်ခါဆို မဖြစ်! ထယ်ယောင်း သေရလိမ့်မည်။

"ဂျွန် ! မ မလုပ်! အင့် ! "

အကြောက်အကန် ငြင်းဆန်နေသူအား ဂျောင်ကုအတင်းနမ်းပစ်တာဖြစ်၏။ ပခုံးဆီသို့လာတွန်းသော လက်ချောင်းသွယ်သွယ်တွေအား ဆွဲယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တစ်ဖက်စီခွဲကိုင်ရင်း သူ့လက်ချောင်းသွယ်သွယ်တွေကြား ဂျောင်ကုလက်ချောင်းတွေဖြင့် ယှက်ကာ ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပစ်လိုက်၏။

"ဂျွန် ! အင့် ! "

ထယ်ယောင်းနှုတ်ခမ်းသားများအား အလွတ်မပေးဘဲ မနားတမ်းစုပ်ယူနေသည်မို့ ထယ်ယောင်းတွန်းထိုးရုန်းကန်နေတာဖြစ်၏။ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့် လက်ကလေးခမျာတော့ ဂျောင်ကုလက်နှင့်ယှက်နွယ်လျက်ပင် ဆိုဖာပေါ်၌ ဟိုဟိုဒီဒီ ယိမ်းထိုးနေလျက်ပင်။

"ဂျွန် ! "

ဘေးကနေ အုပ်မိုးရုံတင်မဟုတ်တော့ဘဲ လူပေါ်ခွတတ်လာကာ ခြေထောက်တွေကိုပါ လိမ်ချုပ်ထားခံလိုက်ရသည့်မို့ ထယ်ယောင်းဘယ်လိုရုန်းရုန်း မလွတ်တော့တာသေချာ၏။

"ဂျွန် ! ဟင့် !အင့် !"

ထယ်ယောင်း၏လက်နှစ်ဖက်အားစုကာ အပေါ်မြှောက်တင်ရင်း လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ကိုင်ကာ ကျန်တစ်ဖက်ဖြင့် ထယ်ယောင်းအကျီစကိုဆွဲလှန်ပြီး ပန်းရောင်သန်းနေသည့် ပွင့်ချပ်လေးပေါ်မှ အသီးလေးအား စုပ်ငုံလိုက်သည်မို့ ထယ်ယောင်း လွှတ်ကနဲ ထုတ်ငြီးလိုက်မိတာဖြစ်၏။

"ဂျွန် ! လူ လူ၀င်လာရင် ! "

"ဘယ်သူမှ မဝင်ဘူး"

ဂျောင်ကုစကားကြောင့် ထယ်ယောင်းဘာဆက်ပြောရမှန်းပင်မသိတော့။ လူ၀င်လာလျှင် လွတ်ဖို့လမ်းရှိနိုင်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ ၀င်မလာရင်တော့ ထယ်ယောင်းသေဖို့ရာသာ လမ်းမြင်၏။ ကားပေါ်လို ကျဉ်းထဲကြပ်ထဲမှာ‌တောင် လူကိုသတိမေ့အောင်ဆက်ဆံနိုင်သည့်သူက ယခုနေရာသာဆို.....။ ထယ်ယောင်း ဆက်မတွေးရဲတော့ပေ။

ထယ်ယောင်း ယခုအိပ်နေရသည့်ဆိုဖာက အိပ်ယာလောက်မ‌ကျယ်သော်လည်း လူတစ်ယောက်ကောင်းကောင်းအိပ်လို့ရသည်။ မဖြစ်ပေ။ ထယ်ယောင်း ငြိမ်ခံနေ၍မဖြစ်တော့။ တစ်နေ့ကို နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်ဆက်ဆံခံနေရရင် ထယ်ယောင်း သေချာပေါက် အသက်တိုလိမ့်မည်။

"ဂျွန် ! "

ထယ်ယောင်း တားရန်ပြင်ချိန်မှာတော့ နောက်ကျသွားပြီဖြစ်၏။ သူ့နာမည်ခေါ်လိုက်ချိန်၌ ခံစားလိုက်ရသော ခံစားမှုက အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးလေဟာနယ်ထဲရောက်သွားသလို။ အပေါ်ဘောင်းဘီတင်မဟုတ်ပဲ boxerပါ မရှိတော့တာကို ထယ်ယောင်းသိလိုက်လေသည်။

"ဂျွန် ! ငါ ! ငါ....."

ထယ်ယောင်း၏စကားတွေ ရှေ့မဆက်နိုင်ခင်မှာပင် ဆွဲမြောက်ခံလိုက်ရသော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြောင့် ထယ်ယောင်းခါးလေးအနည်းငယ် မြောက်တတ်သွားရ၏။ ထို့နောက် ‌‌ခြေထောက်နှစ်ဖက်အားခွဲကာ အလယ်၌နေရာယူလာသောသူ။

"ဂျွန် ! ငါ ငါတို့ ခုနကမှ တစ်ခါဆက်ဆံပြီး ! အ့ ! "

ထယ်ယောင်း စကားပြောနေတုန်းပင် တိုး၀င်ခံလိုက်ရသော အတွင်းသားတွေထဲမှ သူ့အရာ။ ညတိုင်ဆိုမှောင်နေ၍ သူ့အရာကိုသေချာမမြင်ရပေ။ ကားပေါ်မှာတုန်းကလည်း လူကနောက်လန်နေသည်မို့ သူ့အရာအား သေချာမမြင်ရ။ ယခုမြင်ရတော့မှ ထယ်ယောင်းမျက်ဖြူပင် လန်ချင်သွားရသည်။ ယောကျာ်းပီသလွန်းသည့်သူက ခန္ဓာကိုယ်တင်မဟုတ်ပဲ သူ့ကိုယ်ပွားကပါ ထွားကြိုင်းတာဖြစ်၏။ ထယ်ယောင်း၏လက်ချောင်းရှည်တွေနဲ့တောင် တစ်ဆုပ်စာမကသည့် သူ့အရာက လုံးပတ်ကိုက ထိုင်၀မ်ခရမ်းသီးတစ်လုံးအလား။ ဒါကြီးကို ထယ်ယောင်းဘယ်လိုများလက်ခံနိုင်ရတာလဲ။

"အ့ ! ဂျွန် ! ဖြေး‌ဖြေး ! "

သူ့အရာကိုမြင်ပြီးနောက်မှ ထယ်ယောင်းပိုနာလာသလိုခံစားရ၏။ ဆိုဖာ၏ ဘေးဘောင်တွေအား ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဂျောင်ကုအရာ၏ထိုးသွင်းမှုကို အံတုနေရတာဖြစ်၏။ ထယ်ယောင်း၏နာကျင်မှုတွေကို ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသည့် ဆိုဖာဘောင်လေးကသာ သိနိုင်လိမ့်မည်။ ထယ်ယောင်း ဆုပ်ကိုင်ထား၍ ချိုင့်၀င်ပြီးပေါက်လုမတတ်နစ်၀င်နေသည့် ဆိုဖာဘောင်လေးရယ်၊ အားထည့်ပြီးဆုပ်ကိုင်ခံထားရသည့် လက်ချောင်းရဲရဲတွေရယ်သာ ထယ်ယောင်းဝေဒနာကို ခံစားသိရှိနိုင်လိမ့်မည်။

J JuliH

ခရမ်းသီးကိုမြင်သာအောင် ကိုယ်ပုံပြလိုက်ပါတယ်😁Zawgyi သမားလေးတွေကလည်း uniက ပုံလေးကိုကြည့်ပေးနော်🤎

Zawgyi

သတိလစ္ေနေသာထယ္ေယာင္းအား အက်ီေတြကို ျပန္၀တ္ေပးလိုက္ၿပီးေနာက္ မိမိသြားမည့္ေနရာျဖစ္ေသာ ကုမၼဏိသို႔သာ ေခၚလာခဲ့၏။ သူေၾကာင့္အတြက္ႏွင့္ အနည္းငယ္အလွမ္းေဝးေနၿပီျဖစ္ေသာအိမ္ကို ျပန္ပို႔ၿပီးခရီးဖင့္မခံနိုင္ေပ။

ကားေစာင့္သည္ဆိုလွ်င္လည္း အိမ္ေရွ႕တင္မေစာင့္ပါဘဲ အဘယ္ေၾကာင့္ အေဝးတစ္ေနရာထိလာေစာင့္သည္ကို ေဂ်ာင္ကုနားမလည္ေပ။ တုံးတယ္ေျပာရင္လည္း မ်က္ႏွာငယ္ႏွင့္ျဖစ္ဦးမည္။ တစ္ကယ္တမ္းတုံးသည္ဆိုသည္မွာလည္း သူ႕အျပင္ႏွစ္ေယာက္မရွိေပ။ ထုံတုံတုံနဲ႕ ၾကည့္မရသည့္သူထဲတြင္ ကင္မ္ထယ္ေယာင္းဆိုသူက ထိပ္ဆုံးပင္။

ကုမၸဏီကိုေရာက္သည္ႏွင့္ ကားကိုပါကင္၌ ကားကိုထိုးကာ သတိေမ့ေနသူအားေပြ႕ခ်ီ၍ ႐ုံးခန္းရွိရာသို႔ လာခဲ့ေလသည္။ အထပ္ေပါင္းငါးဆယ္ေက်ာ္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ Jeon companyႀကီးက ခန႔္ညားထယ္ဝါလွစြာ တည္ရွိေန၏။ ေျမညီထပ္ကေန ေဂ်ာင္ကု၏႐ုံးခန္းေရာက္ဖို႔ကို မိနစ္အနည္းငယ္ ဓာတ္ေလွကားစီးၿပီးမွ သြားရတာျဖစ္၏။ အေပၚမေရာက္လြန္း ေအာက္မေရာက္လြန္းႏွင့္ ၂၇ထပ္ေျမာက္မွာ ေဂ်ာင္ကု၏႐ုံးခန္းကိုထား,ထားတာပင္။ ထယ္ေယာင္းအားေပြ႕ခ်ီကာ ဓာတ္ေလွကားဆီလာရသည္မို႔္ ေျမညီထပ္ရွိ၀န္ထမ္းမေလးမ်ားက စပ္စုစြာလွမ္းၾကည့္ေသာ္လည္း ေဂ်ာင္ကု၏အၾကည့္စူးစူးႏွင့္ ဆုံရသည္မို႔ ျပန္လွည့္သြားၾက၏။

ကုမၸဏီ၌ ဓာတ္ေလွကားကို ႏွစ္မ်ိဳးထား,ထားတာျဖစ္၏။ ၀န်ထမ်းတွေအတွက် အဆင္းအတတ္လုပ္ဖို႔တစ္ခုႏွင့္ Jeonအိမ္ေတာ္ကလူေတြအတြက္သီးသန႔္ဆိုၿပီးတစ္ခုထားတာျဖစ္၏။ Jeonအိမ္ေတာ္ႏွင့္ပတ္သတ္သူကလည္း Jeonတစ္ေယာက္ေယာက္၏အမွတ္အသားပါမွသာ အသိအမွတ္ျပဳခံရတာျဖစ္သည္။ ဥပမာ ထယ္ေယာင္းလိုမ်ိဳးအေသြးအသားခ်င္းဖလွယ္ၿပီး အမွတ္အသားေပးခံရသူ သို႔မဟုတ္လည္း ဆိုေယာင္းလို Jeonကိုယ္တိုင္က ခ်စ္သူဟု သတ္မွတ္ေပးထားသည့္ အသိအမွတ္ျပဳမႈရွိရမည္။ မဟုတ္လွ်င္ ဓာတ္ေလွကားက လက္မခံဘဲ ျငင္းဆန္၏။

မည္သို႔ေသာကုထုံးမ်ိဳးေတြနဲ႕ ဓာတ္ေလွကားကိုတည္ေဆာက္ထားလဲမသိေပမယ့္ အမွတ္အသားမပါရင္ တံခါးက လုံး၀မပြင့္တာျဖစ္၏။ လိမ္ညာၿပီး၀င္ခဲ့ရင္ေတာင္ ဓာတ္ေလွကားထဲေရာက္ရင္ျပသနာျဖစ္တာပင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုဓာတ္ေလွကားသည္ Jeonမ်ိဳးရိုးအတြက္သာ သီးသန႔္တည္ရွိလာတာျဖစ္၏။

"ဟဲ့ CEOက ေျပာေတာ့ အဲ့ဒီကင္မ္မ်ိဳးရိုးေကာင္ကို မုန္းလွပါခ်ည္ရဲ႕ဆိုၿပီး အခုက် ေပြ႕ခ်ီထားလိုက္တာမ်ားၾကည့္ပါဦး ဆိုေယာင္းတုန္းကေတာင္ ဒီလိုအခြင့္အေရးမရဘူးေနာ္"

"ဟုတ္ပ CEOက ေျပာေတာ့တစ္မ်ိဳးလုပ္ေတာ့တစ္မ်ိဳးနဲ႕"

"ေအးေလဟယ္ မုန္းတယ္ေျပာၿပီး မဂ္လာေဆာင္တုန္းက နမ္းေနလိုက္တာမ်ား"

"အမယ္ေလး! က်န္ပါေသးတယ္ေနာ္ ဆိုေယာင္းတုန္းက အလုပ္မအားရင္ အျပင္လိုက္မပို႔ဘူးေနာ္ ၿပီးက် အလုပ္လည္းတစ္ရက္မွ ပ်က္တာမဟုတ္ဘူး အခုက် CEOက မဂ္လာဦးညၿပီးေတာ့ မလာဘူးေလ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေသာင္းက်န္းေနလဲမသိဘူး"

"အမေလး ! CEOအားႀကီးနဲ႕မ်ား ၾကမ္းလိုက္ရရင္ေတာ့ ကင္မ္မ်ိဳးရိုးေကာင္ အသက္ေတာင္ရႉနိုင္ပါ့မလား"

စေသာ ၀န်ထမ်းကောင်မလေးများ၏ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေသာ စကားသံေတြ။ သူတို႔၏CEOကို ဆိုေယာင္းႏွင့္သာ လက္ထပ္လိမ့္မည္ဟုထင္ကာ သေဘာအတူႀကီးတူၿပီးမွ ကင္မ္မ်ိဳးရိုးႏွင့္ေကာက္ယူလိုက္သည္မို႔ ထယ္ေယာင္းအေပၚ မေက်နပ္ၾကတာျဖစ္၏။ ထိုၾကားထဲမွာမွ ေကာလဟာလလိုလို ဘာလိုလိုျဖင့္ထယ္ေယာင္းက CEO Jeonကို အပိုင္ႀကံကာ လက္ထပ္ယူသည္ဟူေသာ သတင္းက ဘယ္သူလႊင့္မွန္းမသိေပ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ထယ္ေယာင္းအား ပိုမုန္းေနၾကတာပင္ျဖစ္သည္။

"တင္ ! "

ဓာတ္ေလွကားပြင့္သံႏွင့္အတူ ထယ္ေယာင္းကိုေပြ႕ကာ ထြက္လာေသာ CEOေၾကာင့္ ၂၇လႊာရွိ ၀န်ထမ်းအားလုံးသည်လည်း ပါးစပ္အေဟာင္းသားပင္။ ကင္မ္မ်ိဳးရိုးကို CEOက ေပြ႕ခ်ီလာသည္တဲ့လား။

"ဘာၾကည့္ေနတာလဲ ကိုယ့္အလုပ္ကိုလုပ္! "

ျပတ္သားတည္ၾကည္စြာ ထြက္ေပၚလာေသာ CEO၏စကားသံေၾကာင့္ စပ္စပ္စုစုမ်က္လုံးေတြ အလုပ္ၾကားထဲသို႔တိုးလွ်ိုးေပ်ာက္ကြယ္ကုန္၏။ အရာရာကို စပ္စုတတ္သည့္အက်င့္ကို ေဂ်ာင္ကုမႀကိဳက္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္ခဲ့သည့္ ၀န်ထမ်းပေါင်းလည်းမနည်း။ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း ေနာက္ပိုင္း၀န္ထမ္းေတြထဲမွာ စပ္စုရဲသူ သိပ္မရွိေတာ့တာျဖစ္၏။

သို႔ေပမယ့္လည္း တစ္ခ်ိဳ႕ရွိပါေသး၏။ ေပၚတင္မစပ္စုရဲပဲ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ႏွင့္ လူကိုအေနာက္ကေန လိုက္ေခ်ာင္းေနတာမ်ိဳး။ ကိုယ္တစ္ခုခုမ်ားထူးဆန္းတာလုပ္ရင္ ကိုယ္ေတာင္မသိလိုက္ခင္မွာပင္ ကုမၸဏီ၌ သတင္းျပန႔္ေနၿပီျဖစ္၏။ Mizzimaထက္ေတာင္ သတင္းေပးတာပိုျမန္သူပင္။

႐ုံးခန္းထဲေရာက္သည္ႏွင့္ ထယ္ေယာင္းအား စာရင္းခုံတစ္ဖက္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ရွိေသာ ဆိုဖာေပၚသို႔အသာတင္ေပးလိုက္၏။ ေဂ်ာင္ကု၏အနိုင္က်င့္ခံထားရသည့္အရွိန္ေၾကာင့္ နားထင္စ၌ ခပ္စို႔စို႔ျဖစ္ေနေသာ ေခြၽးစက္တို႔က တြယ္ကပ္ေနဆဲပင္။ ဆိုဖာေရွ႕ရွိမွန္စားပြဲေပၚမွ tissue boxထဲက tissueစအား ဆြဲထုတ္ကာ ထယ္ေယာင္း၏ေခြၽးစတို႔ကို ခပ္ဖြဖြသုတ္ေပးလိုက္၏။

"အစပဲရွိေသးတယ္ ကင္မ္ထယ္ေယာင္း! "

ေျပာၿပီးေနာက္ ၿပဳံးလိုက္ေသာအၿပဳံးတစ္ခု။ ထိုအၿပဳံးထဲ၌ေတာ့ လွ်ို႔ဝွက္ခ်က္ဆန္ေသာ အဓိပ္ပါယ်များစွာ ကိန္း၀ပ္ေနလ်က္။ အျခားလူမသိနိုင္ေသာ လွ်ို႔ဝွက္ခ်က္ေတြကို ေဂ်ာင္ကုဆက္သိမ္းထားရဦးမည္။ ထိုအခ်က္ကပင္ ကင္မ္မ်ိဳးရိုးကို ႏွိပ္ကြပ္နိုင္မည့္ နိုင္ကြက္ပင္။ တစ္ေန႕က်ရင္ ကင္မ္မ်ိဴရိုးဆိုတာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရမွာ။

!Jeon Jungkookဆိုတာ Park Sohyung နဲ႕ပဲေပါင္းဖက္မွာ!

သားေလးေမြးခဲ့ရင္ Jeon Sowooလို႔ေပးၿပီး သမီးေလးေမြးရင္ Jeon Soohyungလို႔ေပးဖို႔ နာမည္ေတာင္ေ႐ြးထားၿပီးၿပီျဖစ္သည္။သူ၀င္ႏွောက္ခဲ့လို႔သာ ထိုအိပ္မက္ေတြ ထိုစိတ္ကူးေတြ သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ရတာျဖစ္၏။ ဒီတန္ေၾကးအတြက္ ကင္မ်ိဴရိုးးျပန္ေပးဆပ္ရမွာက ကင္မ္မ်ိဳးရိုးပ်က္သုန္းျခင္းပဲ။

"အဟက္ ! "

ေဂ်ာင္ကု အသက္မဲ့စြာရယ္လိုက္ၿပီးေနာက္ စာရင္းခုံရွိရာသို႔ ထလာခဲ့သည္။ ဒီကင္ေကာင္ကိုၾကည့္ေနလို႔ စာရင္းေတြၿပီးမွာမဟုတ္သည္မို႔ ကိုယ့္လုပ္စရာရွိတာလုပ္ရန္ ကင္မ္ေကာင္အားေက်ာခိုင္းကာ ထလိုက္ေလသည္။

"မုန္းတယ္ ! ကင္မ္ထယ္ေယာင္း ! "

တိတ္တဆိတ္သာက်ေနမိေသာ ထယ္ေယာင္း၏ပါးျပင္ထက္မွ မ်က္ရည္တစ္ခ်ိဳ႕အား ထယ္ေယာင္းမွလြဲ၍ မည္သူမွ်မျမင္နိုင္ခဲ့ေပ။ ကားေပၚမွာတုန္းက သတိလစ္သြားခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ ႐ုံးခန္းထဲ၀င္လာခ်ိန္၌ ထယ္ေယာင္းသတိရေနၿပီျဖစ္၏။

!နာတယ္ ဂြၽန္ ရင္ဘတ္ထဲက ဒဏ္ရာက အခါေပါင္းမ်ားစြာထိုးဆြခံေနရတာမို႔ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ နာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဂြၽန႔္အနားကေနထြက္မသြားနိုင္ျပန္ဘူး။ ငါ့ဘက္ကို နည္းနည္းေလးေလာက္ စာနာၾကည့္ေပးပါဦး!

"ဟင့္ ! "

ထိန္းထားသည့္ၾကားမွ ထြက္သြားေသာ ရွိုက္သံေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းမတတ္နိုင္စြာ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍ျပန္ၿငိမ္ေနရ၏။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း ! နိုးေနတာလား ! "

ခပ္မာမာသာေမးလာေသာ ဂြၽန႔္အေမးအား ထယ္ေယာင္းျပန္မေျဖမိ။ ဆက္၍သာ ငိုမိသည္။ ကံၾကမၼာႀကီးက ရက္စက္လြန္းသည္။ ထယ္ေယာင္းအတြက္ တရားမွ်တမႈမရွိေအာင္ပင္ ရက္စက္တာျဖစ္၏။ မိသားစုကမုန္းတာေတာင္ အားမရေသးလို႔ ခ်စ္ရသူကိုပါ မုန္းခိုင္းေစတာျဖစ္သည္။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း ! ငါေမးေနတယ္ေလ!"

ဒီတစ္ခါလည္း ထယ္ေယာင္း ျပန္မေျဖေပ။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း ! "

ေဂ်ာင္ကု စိတ္တိုစြာေအာ္လိုက္သည္မို႔ ထယ္ေယာင္းလန႔္ကာ ကိုယ္ေလးတုန္သြားေသာ္လည္း မ်က္လုံးမွိတ္ကာေက်ာေပးထားဆဲပင္ျဖစ္သည္။

"က်စ္ ! အ f::kခံခ်င္လို႔ ေသြးတိုးစမ္းေနတာလား"

ေဂ်ာင္ကုဘာပဲေျပာေနေန ထယ္ေယာင္းဆီမွ စကားျပန္မရဘဲ ေက်ာေပး၍သာေနဆဲမို႔ နဂိုကတည္းက ေဒါသႀကီးသည့္ ေဂ်ာင္ကု ယခုႏွစ္ဆစိတ္တိုေနၿပီျဖစ္သည္။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း ! "

"အ့ ! ဂြၽန္ ! ဟင့္အင္း ! "

ေက်ာေပးထားေသာထယ္ေယာင္းအား ဆြဲလွည့္ကာ ပက္လက္လွန္ေစၿပီးေနာက္ အေပၚမွအုပ္မိုးလာေသာ ေဂ်ာင္ကုေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းအေၾကာက္အကန္ျငင္းေနတာျဖစ္၏။ ခုနေလးတုန္းကမွ ကားေပၚမွဆက္ဆံခံထားရတာ အခုေနာက္တစ္ခါဆို မျဖစ္! ထယ္ေယာင္း ေသရလိမ့္မည္။

"ဂြၽန္ ! မ မလုပ္! အင့္ ! "

အေၾကာက္အကန္ ျငင္းဆန္ေနသူအား ေဂ်ာင္ကုအတင္းနမ္းပစ္တာျဖစ္၏။ ပခုံးဆီသို႔လာတြန္းေသာ လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေတြအား ဆြဲယူကာ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ တစ္ဖက္စီခြဲကိုင္ရင္း သူ႕လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေတြၾကား ေဂ်ာင္ကုလက္ေခ်ာင္းေတြျဖင့္ ယွက္ကာ ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ပစ္လိုက္၏။

"ဂြၽန္ ! အင့္ ! "

ထယ္ေယာင္းႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားအား အလြတ္မေပးဘဲ မနားတမ္းစုပ္ယူေနသည္မို႔ ထယ္ေယာင္းတြန္းထိုး႐ုန္းကန္ေနတာျဖစ္၏။ ခ်ဳပ္ႏွောင္ခံထားရသည့္ လက္ကေလးခမ်ာေတာ့ ေဂ်ာင္ကုလက္ႏွင့္ယွက္ႏြယ္လ်က္ပင္ ဆိုဖာေပၚ၌ ဟိုဟိုဒီဒီ ယိမ္းထိုးေနလ်က္ပင္။

"ဂြၽန္ ! "

ေဘးကေန အုပ္မိုး႐ုံတင္မဟုတ္ေတာ့ဘဲ လူေပၚခြတတ္လာကာ ေျခေထာက္ေတြကိုပါ လိမ္ခ်ဳပ္ထားခံလိုက္ရသည့္မို႔ ထယ္ေယာင္းဘယ္လို႐ုန္း႐ုန္း မလြတ္ေတာ့တာေသခ်ာ၏။

"ဂြၽန္ ! ဟင့္ !အင့္ !"

ထယ္ေယာင္း၏လက္ႏွစ္ဖက္အားစုကာ အေပၚျမႇောက္တင္ရင္း လက္တစ္ဖက္တည္းျဖင့္ကိုင္ကာ က်န္တစ္ဖက္ျဖင့္ ထယ္ေယာင္းအက်ီစကိုဆြဲလွန္ၿပီး ပန္းေရာင္သန္းေနသည့္ ပြင့္ခ်ပ္ေလးေပၚမွ အသီးေလးအား စုပ္ငုံလိုက္သည္မို႔ ထယ္ေယာင္း လႊတ္ကနဲ ထုတ္ၿငီးလိုက္မိတာျဖစ္၏။

"ဂြၽန္ ! လူ လူ၀င္လာရင္ ! "

"ဘယ္သူမွ မဝင္ဘူး"

ေဂ်ာင္ကုစကားေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းဘာဆက္ေျပာရမွန္းပင္မသိေတာ့။ လူ၀င္လာလွ်င္ လြတ္ဖို႔လမ္းရွိနိုင္ေပမယ့္ ဘယ္သူမွ ၀င်မလာရင်တော့ ထယ္ေယာင္းေသဖို႔ရာသာ လမ္းျမင္၏။ ကားေပၚလို က်ဥ္းထဲၾကပ္ထဲမွာေတာင္ လူကိုသတိေမ့ေအာင္ဆက္ဆံနိုင္သည့္သူက ယခုေနရာသာဆို.....။ ထယ္ေယာင္း ဆက္မေတြးရဲေတာ့ေပ။

ထယ္ေယာင္း ယခုအိပ္ေနရသည့္ဆိုဖာက အိပ္ယာေလာက္မက်ယ္ေသာ္လည္း လူတစ္ေယာက္ေကာင္းေကာင္းအိပ္လို႔ရသည္။ မျဖစ္ေပ။ ထယ္ေယာင္း ၿငိမ္ခံေန၍မျဖစ္ေတာ့။ တစ္ေန႕ကို ႏွစ္ႀကိမ္သုံးႀကိမ္ဆက္ဆံခံေနရရင္ ထယ္ေယာင္း ေသခ်ာေပါက္ အသက္တိုလိမ့္မည္။

"ဂြၽန္ ! "

ထယ္ေယာင္း တားရန္ျပင္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေနာက္က်သြားၿပီျဖစ္၏။ သူ႕နာမည္ေခၚလိုက္ခ်ိန္၌ ခံစားလိုက္ရေသာ ခံစားမႈက ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလုံးေလဟာနယ္ထဲေရာက္သြားသလို။ အေပၚေဘာင္းဘီတင္မဟုတ္ပဲ boxerပါ မရွိေတာ့တာကို ထယ္ေယာင္းသိလိုက္ေလသည္။

"ဂြၽန္ ! ငါ ! ငါ....."

ထယ္ေယာင္း၏စကားေတြ ေရွ႕မဆက္နိုင္ခင္မွာပင္ ဆြဲေျမာက္ခံလိုက္ရေသာ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းခါးေလးအနည္းငယ္ ေျမာက္တတ္သြားရ၏။ ထို႔ေနာက္ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္အားခြဲကာ အလယ္၌ေနရာယူလာေသာသူ။

"ဂြၽန္ ! ငါ ငါတို႔ ခုနကမွ တစ္ခါဆက္ဆံၿပီး ! အ့ ! "

ထယ္ေယာင္း စကားေျပာေနတုန္းပင္ တိုး၀င္ခံလိုက္ရေသာ အတြင္းသားေတြထဲမွ သူ႕အရာ။ ညတိုင္ဆိုေမွာင္ေန၍ သူ႕အရာကိုေသခ်ာမျမင္ရေပ။ ကားေပၚမွာတုန္းကလည္း လူကေနာက္လန္ေနသည္မို႔ သူ႕အရာအား ေသခ်ာမျမင္ရ။ ယခုျမင္ရေတာ့မွ ထယ္ေယာင္းမ်က္ျဖဴပင္ လန္ခ်င္သြားရသည္။ ေယာက်ာ္းပီသလြန္းသည့္သူက ခႏၶာကိုယ္တင္မဟုတ္ပဲ သူ႕ကိုယ္ပြားကပါ ထြားႀကိဳင္းတာျဖစ္၏။ ထယ္ေယာင္း၏လက္ေခ်ာင္းရွည္ေတြနဲ႕ေတာင္ တစ္ဆုပ္စာမကသည့္ သူ႕အရာက လုံးပတ္ကိုက ထိုင္၀မ္ခရမ္းသီးတစ္လုံးအလား။ ဒါႀကီးကို ထယ္ေယာင္းဘယ္လိုမ်ားလက္ခံနိုင္ရတာလဲ။

"အ့ ! ဂြၽန္ ! ေျဖးေျဖး ! "

သူ႕အရာကိုျမင္ၿပီးေနာက္မွ ထယ္ေယာင္းပိုနာလာသလိုခံစားရ၏။ ဆိုဖာ၏ ေဘးေဘာင္ေတြအား က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္ရင္း ေဂ်ာင္ကုအရာ၏ထိုးသြင္းမႈကို အံတုေနရတာျဖစ္၏။ ထယ္ေယာင္း၏နာက်င္မႈေတြကို ဆုပ္ကိုင္ခံထားရသည့္ ဆိုဖာေဘာင္ေလးကသာ သိနိုင္လိမ့္မည္။ ထယ္ေယာင္း ဆုပ္ကိုင္ထား၍ ခ်ိဳင့္၀င္ၿပီးေပါက္လုမတတ္နစ္၀င္ေနသည့္ ဆိုဖာေဘာင္ေလးရယ္၊ အားထည့္ၿပီးဆုပ္ကိုင္ခံထားရသည့္ လက္ေခ်ာင္းရဲရဲေတြရယ္သာ ထယ္ေယာင္းေဝဒနာကို ခံစားသိရွိနိုင္လိမ့္မည္။

J JuliH

ခရမ္းသီးကိုျမင္သာေအာင္ ကိုယ္ပုံျပလိုက္ပါတယ္😁Zawgyi သမားေလးေတြကလည္း uniက ပုံေလးကိုၾကည့္ေပးေနာ္