Part-10

"အခန်းနှစ်ခန်းစာ မတက်နိုင်ဘူး "

"ဘာ မင်း ငါ့အိတ်​ပြန်ပေး "

ဂျီမင်းအနောက်ကနေ အမြန်ပြေးလိုက်သွားလဲ သူ့ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေကို မမှီပါ။

ဂျီမင်းရဲ့ဘေးအိတ်ကို ဘယ်အချိန်ယူသွားလိုက်လဲမသိ။ အိတ်ထဲမှာ ဖုန်းတွေရောအကုန်ပါတာ။

ဒုန်း!

ဂျီမင်း မဝင်ခင်အခန်းတံခါး ပိတ်ချသွားလို့ ပြန်ဖွင့်ဝင်သွားလိုက်တော့ သူ့လက်ထဲမှာ ဂျီမင်းအိတ်မရှိတော့။

" ငါ့အိတ်ဘယ်မှာလဲ "

"တွေ့အောင်ရှာလေ..."

အခန်းတစ်ခုလုံး လှည့်ပတ်ရှာလဲမတွေ့တာကြောင့် လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

အခန်းကတော်တော်လေးကျယ်ပြီး ရေခဲသတ္တာ ၊ TV လိုအပ်တာအစုံရှိသည်။

ဟင်!

ကုတင်ကနှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကြီး သူ့ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရေချိုးမလို့ထင် အဝတ်အစားတွေချွတ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွား၏။ ဂျီမင်းကတော့ တစ်နေကုန် ဆေးရုံမှာရှိနေတာတွေရော ကားစီးလို့ပင်ပန်းတာတွေရောကြောင့် အိပ်ပြစ်လိုက်ချင်ပြီ။ မနက်ကလဲ ရေချိုးပြီးမှ ဆေးရုံသွားတာကြောင့် ရေမချိုးပဲ အိပ်ပြစ်လိုက်တော့မယ်။ ဖိနပ်နဲ့ ခြေအိတ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကိုတက်ကာ အိပ်ပြစ်လိုက်တော့သည်....

ချပ်

ဂျီမင်းရေချိုးခန်းတံခါး ဖွင့်သံကြားတာကြောင့် နိုးလာရပြန်သည်။ ဂျီမင်းငယ်ငယ်ကတည်းက အအိပ်ဆက်တာကြောင့် နိုးသွားရခြင်း။

သူ့ကိုကြည့်လိုက်တော့ ခါးမှာတဘတ်တစ်ထည်သာ ပတ်ထားသည်။ ခေါင်းလျှော်ခဲ့တာကြောင့် ရေတစက်စက်ကျနေပြီး စွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းတွေကတော့ ပကတိအပြစ်ကင်းနေသယောင် နှုတ်ခမ်းပါးပါးအောက်က မှည့်နက်ကလေးကြောင့် ဂျီမင်းနှလုံးခုန်တွေ မြန်လာရပြန်သည်။

တောင့်တောင့်တင်းတင်း ခန္တာကိုယ်က ကြွက်သားအဖုအထစ်တွေနဲ့ သူ့နေရာနဲ့သူ ကြည့်ကောင်းလွန်းလှသည်။ လက်မောင်းကြွက်သားကြီးဆို ဂျီမင်းရဲ့ ပေါင်လုံးလောက်တောင်ရှိမလားမသိ ပိုကြီးရင်တောင် ကြီးနေဦးမှာ။ ရင်ဘတ်ကြွက်သားကနေတလျှောက် အောက်ဘက်ကို တဖြည်းဖြည်း လိမ့်ဆင်းသွားတဲ့ ရေစက်လေးကို လိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုရေစက်လေး တဘတ်အောက်ဘက်ကို လိမ့်ဆင်းသွားသည်အထိ။ ဂျီမင်းကြည့်နေရင်း တံတွေးအခါခါမြိုနေမိသည်။

ဘုတ်

အ့

မျက်နှာတည့်တည့်ကို သူ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ တဘတ်နဲ့ ပြစ်လိုက်တာ..

"လူကိုလိုက်ကြည့်မနေနဲ့ ခေါင်းသုတ်ပေး.."

"ဘယ်မှာလိုက်ကြည့်နေလို့လဲ "

ဂျီမင်း ရှက်ရှက်နဲ့ အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဘယ်လောက်တောင်ကြည့်လိုက်မိလဲမသိ တဖက်လူတောင်သိတယ်ဆိုတော့...မျက်နှာတွေပူထူကာ မျက်လုံးသာအတင်းပိတ်ထားလိုက်သည်။ သေချာတယ် မျက်နှာတွေရဲနေတော့မှာ..

"ပြောတာကြားလား ခေါင်းသုတ်ပေး "

" ..... "

"ဟိတ်.."

"မသုတ်ပေးဘူး ရော့ "

သူပြစ်ထားတဲ့ တဘတ်နဲ့ ပြန်ပြစ်လိုက်သည်။

လူကိုစူးစူးရဲရဲ ကြည့်ပြီးရှေ့တိုးလာတာကြောင့် ထထိုင်ပြစ်လိုက်သည်။

"ဘာ ဘာလဲ! "

ဂျီမင်းအပေါ်ကနေ အုပ်မိုးလာတာကြောင့် လက်နဲ့သူ့ရင်ဘတ်ကြီးကို တွန်းထားလိုက်တော့..

"ဒါက လူကိုမြှူဆွယ်တာလား ဟက် "

"မင်း! ဘာမှမမြှူဆွယ်ဘူး ဖယ် "

ဂျီမင်းအတင်းတွန်းလဲမရ တဖြည်းဖြည်းသာ ငုံ့ကိုင်းလာတဲ့ သူ့မျက်နှာကြီးကြောင့်

"သုတ် သုတ်ပေးမယ် ရပြီးလား ဖယ်! "

"ဟက် ဒီလိုမှပေါ့ ရော့!"

တဘတ်ကိုပြန်ပြစ်ပေးခဲ့ပြီး ကုတင်အစွန်းမှာ သွားထိုင်နေတာကြောင့် ဂျီမင်း ကုတင်ပေါ်ကနေသာ ဒူးထောက်ပြီး အနောက်ကိုအရင် သုတ်ပေးနေလိုက်သည်။ တမင်သပ်သပ် လူကိုခေါ်လာပြီး ဒုက္ခပေးတာ အင့်ဟာ အင့်ဟာ!

"ခင်များ ဖြေးဖြေးလုပ်လေ ဘာလို့အတင်းတွန်းနေတာလဲ! "

"ဖြေးဖြေးလုပ်နေတာပဲ "

" ......"

"ဂျောင်ကု ငါ့ဖုန်းကိုတော့ ပြန်ပေးပါနော် ငါဖေဖေဆီလှမ်းပြောချင်လို့ သူ့ဆီကို မနက်ဖြန်မလာဖြစ်တဲ့အကြောင်းကို.."

"မနက်မှယူ! "

"ကျစ် အဲ့တာငါ့ဖုန်းနော် "

" ...... "

"ပြောနေတာကြားလား "

" ...... "

"ဂျောင်ကု... "

"နောက်ကရပြီ ရှေ့ကနေလာသုတ်ပေး "

"ဟင်းးးးးးးးးးးးးးးးးး "

စိတ်ပျက်သွားတဲ့ပုံစံနဲ့ သက်ပြင်းတွေချပြီး ရှေ့ကိုလာသုတ်ပေးသည်။ မတ်တပ်ရပ်ပြီးသုတ်နေတာကြောင့် သူ့ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးကို သေချာကြည့်နေလိုက်သည် ။ တီရှပ်အဖြူရောင်အပွလေးကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားတာတောင် ဒီလူက တစ်မျိုးဆန်းနေသေးသည်။ အဲ့ဒီပွနေတဲ့ အက်ျီရဲ့အောက်မှာ ဘယ်လိုခန္တာကိုယ်လေးများ ရှိနေမလဲ။

အင့်

ဂျောင်ကု စိတ်မထိန်းနိုင်တာနဲ့ သူ့ရှေ့ကခါးသေးသေးလေးကို ဆွဲဖက်ပြစ်လိုက်တာ အင့်ဆိုပြီးပါလာသည်။ တကယ့်သေးသေးလေး ပွနေတဲ့ အက်ျီရဲ့အောက်မှာရှိနေတာက သွယ်လျလျခါးလေးတဲ့လေ..

" ဂျောင်ကု ဘာလုပ်တာလဲ ဖယ်ဦး "

" ....... "

ခါးပေါ်ကလက်က တဖြည်းဖြည်း အက်ျီအောက်ထဲ လျှိုဝင်းပြီး ပွတ်သပ်လာတာကြောင့်

"လွှတ်လို့.."

ဂျီမင်းအတင်းရုန်းလဲမရ ပြန်ပြန်ဆွဲဖက်ပြစ်တာကြောင့် တစ်ချို့အစိတ်အပိုင်းတွေက ထိကပ်ကုန်ကြသည်။ ဂျီမင်းရဲ့ ပေါင်ကိုထောက်နေတဲ့ အရာကြီးကြောင့် မရမကရုန်းပြစ်လိုက်တော့..

အ့

သူ့ခန္တာကိုယ်ကို တစ်ပတ်လှည့်ပြစ်ကာ အိပ်ယာပေါ်ကို လှဲချပြစ်လိုက်ပြီး အပေါ်ကနေအုပ်မိုးလာသည်။ မျက်လုံးတွေက ရီဝေဝေနဲ့ ဂျီမင်း မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းတွေကို တစ်ခုချင်းကိုလိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဖယ်ပေး! "

လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သူ့ရင်ဘက်ကြီးကို ထုရိုက်ပြစ်တော့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ ဖိချုပ်ထားသည်။ ဂျီမင်းရေကူးကန်ဘေးက ကိစ္စတွေကိုသာ မြင်ယောင်လာတော့ အတင်းရုန်းသည်။ သူကလဲရုန်းလေချုပ်လေကြောင့် လက်ကောက်ဝတ်တွေပါ နာလာရတော့သည်။

"ခင်များကို နမ်းချင်းတယ် "

"မရဘူး! "

"ခင်များနှုတ်ခမ်းတွေကို စုတ်ပြတ်သတ်သွားအောင်ထိ နမ်းချင်တယ်! မျက်ရည်တွေကျလာသည်ထိ နမ်းချင်တယ်! ကျတော့်သွားရည်တွေ ခင်များနှုတ်ခမ်းမှာ ကပ်နေတာကိုမြင်ချင်တယ်!"

"ဟင့်အင်း မရဘူး လွှတ် "

"ကျတော် ခင်များကို လုပ်ချင်တယ် "

"မရဘူး ဂျောင်ကု မင်းသိထားရမှာက ငါကမင်းအဖေနဲ့လက်ထပ်မယ့်သူဆိုတာပဲ လွှတ်!"

"အဲ့တာတွေ ခဏမေ့ထားရအောင် "

"ဟင့်အွန်း "

ပြွတ် ပြွတ်

ဂျီမင်းနှုတ်ခမ်းတွေကို အတင်းစုတ်ယူနမ်းရှိုက်လာသည်။ ဘယ်လိုရုန်းရုန်းမရ အပေါ်တလှည့် အောက်တလှည့်အငမ်းမရ နမ်းရှိုက်သည်။ အာခံတွင်းထဲ သူ့ရဲ့လျှာကြီး အတင်းတိုးဝင်ပြီး ဂျီမင်းရဲ့လျှာတွေကိုပါ စုပ်ယူသည်။ နှုတ်ခမ်းတစ်ခုလုံး သူ့ခံတွင်းထဲရောက်နေပြီး စုပ်ယူကိုက်ခဲပြစ်တာ နှုတ်ခမ်းတစ်ခုလုံး ထုံကျဥ်လာသည်အထိ။

"အွန်း အင့် "

ပြွတ်

နှုတ်ခမ်းသားအချင်းချင်းပွတ်သပ် နမ်းရှိုက်မှုကြောင့် တပြွတ်ပြွတ်အသံတွေက ကြားလို့မှမကောင်း

လက်နှစ်ဖက်ကို လွှတ်ပေးပြီး သူ့လက်တစ်ဖက်က အက်ျီထဲကို လျှိုဝင်လာပြီး ကျန်တစ်ဖက်က ဂျီမင်းခေါင်းကို ထိန်းကိုင်ထားသည်။ သူလုပ်လိုက်တဲ့ အရာကြောင့် အားနေတဲ့လက်နှစ်ဖက်က မရုန်းနိုင်ပဲ အိပ်ယာခင်းစဖြူဖြူကိုသာ အတင်းဆွဲကိုင်ထားမိသည်။

ဂျီမင်းရဲ့ ပွင့်ချပ်တွေကို ဖိချေနေတာ..

နှုတ်ခမ်းကိုလဲ အလွှတ်မပေး ရင်ဘတ်တွေကိုလဲ ဖိချေခံနေရတာကြောင့် ခါးတွေမြှောက်တက်သွားတော့ ဂျီမင်းတစ်ကိုယ်လုံးပူထူသွားရသည်။

သူ့ရဲ့မာတောင့်ပြီး ဖုဖောင်းနေတဲ့အရာကြီးနဲ့ ထိမိသွားတာကြောင့် ခါးကိုမမြှောက်မိအောင် ထိန်းထားရပြန်သည်။

"အ့ နာတယ် ဟ့ ဟင့်"

ဂျီမင်းနှုတ်ခမ်းကို လွှတ်ပေးပြီး လည်ပင်းကိုရန်ရှာလာသူကြောင့် ငြီးငြူသံတွေသာ ထုတ်လွှင့်နေမိတော့သည်။ လည်ပင်းအနှံ့ လိုက်လံနမ်းရှိုက်ပြီး အမှတ်အသားတွေပေးနေတာ...

" မလုပ် အ့ နာ ဟင့် အီးးးး"

ဂျီမင်းအသံထွက်ပြီး အော်ငိုပြစ်လိုက်တော့သည်။ ဘယ်လိုခံစားချက်ကြီးတွေဖြစ်နေမှန်းလဲမသိ။ စိတ်ရှုတ်ပြီး ငိုချင်တာပဲ သိတော့တာကြောင့် အော်ငိုပြစ်လိုက်သည်။

" ကျစ် ဘာလို့အော်ငိုနေတာလဲ ဖီး ပျက်အောင်!"

"ဟင့် မင်းက အတင်း ဟင့် လုပ်တာကို "

"ခင်များ တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးသလို လုပ်မနေနဲ့! "

"ငါ တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူး ဟင့် "

"မ ယုံ ဘူး "

တောက်

ဂျောင်ကု တောက်ခေါက်ပြီး ကိုယ့်ကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ရေချိုးခန်းထဲသာ ဝင်သွားလိုက်တော့သည်။ ဒီလောက်ငိုနေတာ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။ အစကတည်းက အဲ့လောက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိ ဒီလူကသာ နမ်းချင်လာအောင် လုပ်ချင်လာအောင် လိုက်ပြီးမြှူဆွယ်နေတာ။

ဂျောင်ကု ရေချိုးခန်းထဲမှာ ကိုယ့်ကိစ္စကို အချိန်တော်တော်ကြာ ဖြေရှင်းလိုက်ရသည်။ အပြင်မှာ သားကောင်အဆင့်သင့်ရှိနေတာကို ဘယ်နဂါးက လက်နဲ့ဖြေရှင်းတာခံချင်မှာလဲ ။

အပြင်ရောက်တော့ ဟိုလူ စောင်ကိုခေါင်းအထိခြုံးပြီးအိပ်နေလိုက်တာများ ဆံပင်လေးတစ်ချောင်းတောင်မမြင်ရ။ အလကား ကြောက်ဟန်ဆောင်နေတာနေမှာ....

ကြည့်ရတာတော့ အိပ်ပျော်သေးပုံမပေါ် ရှိုက်သံတွေ တစ်ချက်တစ်ချက်ကြားနေရသေးသည်။

ဂျောင်ကုလဲ သူ့ဘေးနားမှာသာဝင်လှဲလိုက်သည်။ သူလဲတော်တော်ပင်ပန်းနေပြီမို့ အိပ်သာအိပ်လိုက်သည်....

_______________________

Fic ကို fic လို့သာမြင်ပေးပါ။

ကျေးဇူးပါဗျ💗

Zg

"အခန္းႏွစ္ခန္းစာ မတက္နိုင္ဘူး "

"ဘာ မင္း ငါ့အိတ္​ျပန္ေပး "

ဂ်ီမင္းအေနာက္ကေန အျမန္ေျပးလိုက္သြားလဲ သူ႕ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးေတြကို မမွီပါ။

ဂ်ီမင္းရဲ႕ေဘးအိတ္ကို ဘယ္အခ်ိန္ယူသြားလိုက္လဲမသိ။ အိတ္ထဲမွာ ဖုန္းေတြေရာအကုန္ပါတာ။

ဒုန္း!

ဂ်ီမင္း မဝင္ခင္အခန္းတံခါး ပိတ္ခ်သြားလို႔ ျပန္ဖြင့္ဝင္သြားလိုက္ေတာ့ သူ႕လက္ထဲမွာ ဂ်ီမင္းအိတ္မရွိေတာ့။

" ငါ့အိတ္ဘယ္မွာလဲ "

"ေတြ႕ေအာင္ရွာေလ..."

အခန္းတစ္ခုလုံး လွည့္ပတ္ရွာလဲမေတြ႕တာေၾကာင့္ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ေတာ့သည္။

အခန္းကေတာ္ေတာ္ေလးက်ယ္ၿပီး ေရခဲသတၱာ ၊ TV လိုအပ္တာအစုံရွိသည္။

ဟင္!

ကုတင္ကႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ႀကီး သူ႕ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရခ်ိဳးမလို႔ထင္ အဝတ္အစားေတြခြၽတ္ၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္သြား၏။ ဂ်ီမင္းကေတာ့ တစ္ေနကုန္ ေဆး႐ုံမွာရွိေနတာေတြေရာ ကားစီးလို႔ပင္ပန္းတာေတြေရာေၾကာင့္ အိပ္ျပစ္လိုက္ခ်င္ၿပီ။ မနက္ကလဲ ေရခ်ိဳးၿပီးမွ ေဆး႐ုံသြားတာေၾကာင့္ ေရမခ်ိဳးပဲ အိပ္ျပစ္လိုက္ေတာ့မယ္။ ဖိနပ္နဲ႕ ေျခအိတ္ကို ခြၽတ္လိုက္ၿပီး ကုတင္ေပၚကိုတက္ကာ အိပ္ျပစ္လိုက္ေတာ့သည္....

ခ်ပ္

ဂ်ီမင္းေရခ်ိဳးခန္းတံခါး ဖြင့္သံၾကားတာေၾကာင့္ နိုးလာရျပန္သည္။ ဂ်ီမင္းငယ္ငယ္ကတည္းက အအိပ္ဆက္တာေၾကာင့္ နိုးသြားရျခင္း။

သူ႕ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခါးမွာတဘတ္တစ္ထည္သာ ပတ္ထားသည္။ ေခါင္းေလွ်ာ္ခဲ့တာေၾကာင့္ ေရတစက္စက္က်ေနၿပီး စြဲေဆာင္မႈရွိလွသည္။ မ်က္လုံးဝိုင္းဝိုင္းေတြကေတာ့ ပကတိအျပစ္ကင္းေနသေယာင္ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေအာက္က မွည့္နက္ကေလးေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းႏွလုံးခုန္ေတြ ျမန္လာရျပန္သည္။

ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္း ခႏၱာကိုယ္က ႂကြက္သားအဖုအထစ္ေတြနဲ႕ သူ႕ေနရာနဲ႕သူ ၾကည့္ေကာင္းလြန္းလွသည္။ လက္ေမာင္းႂကြက္သားႀကီးဆို ဂ်ီမင္းရဲ႕ ေပါင္လုံးေလာက္ေတာင္ရွိမလားမသိ ပိုႀကီးရင္ေတာင္ ႀကီးေနဦးမွာ။ ရင္ဘတ္ႂကြက္သားကေနတေလွ်ာက္ ေအာက္ဘက္ကို တျဖည္းျဖည္း လိမ့္ဆင္းသြားတဲ့ ေရစက္ေလးကို လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုေရစက္ေလး တဘတ္ေအာက္ဘက္ကို လိမ့္ဆင္းသြားသည္အထိ။ ဂ်ီမင္းၾကည့္ေနရင္း တံေတြးအခါခါၿမိဳေနမိသည္။

ဘုတ္

အ့

မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို သူ႕လက္ထဲမွာရွိတဲ့ တဘတ္နဲ႕ ျပစ္လိုက္တာ..

"လူကိုလိုက္ၾကည့္မေနနဲ႕ ေခါင္းသုတ္ေပး.."

"ဘယ္မွာလိုက္ၾကည့္ေနလို႔လဲ "

ဂ်ီမင္း ရွက္ရွက္နဲ႕ အျမန္ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကည့္လိုက္မိလဲမသိ တဖက္လူေတာင္သိတယ္ဆိုေတာ့...မ်က္ႏွာေတြပူထူကာ မ်က္လုံးသာအတင္းပိတ္ထားလိုက္သည္။ ေသခ်ာတယ္ မ်က္ႏွာေတြရဲေနေတာ့မွာ..

"ေျပာတာၾကားလား ေခါင္းသုတ္ေပး "

" ..... "

"ဟိတ္.."

"မသုတ္ေပးဘူး ေရာ့ "

သူျပစ္ထားတဲ့ တဘတ္နဲ႕ ျပန္ျပစ္လိုက္သည္။

လူကိုစူးစူးရဲရဲ ၾကည့္ၿပီးေရွ႕တိုးလာတာေၾကာင့္ ထထိုင္ျပစ္လိုက္သည္။

"ဘာ ဘာလဲ! "

ဂ်ီမင္းအေပၚကေန အုပ္မိုးလာတာေၾကာင့္ လက္နဲ႕သူ႕ရင္ဘတ္ႀကီးကို တြန္းထားလိုက္ေတာ့..

"ဒါက လူကိုျမႇူဆြယ္တာလား ဟက္ "

"မင္း! ဘာမွမျမႇူဆြယ္ဘူး ဖယ္ "

ဂ်ီမင္းအတင္းတြန္းလဲမရ တျဖည္းျဖည္းသာ ငုံ႕ကိုင္းလာတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာႀကီးေၾကာင့္

"သုတ္ သုတ္ေပးမယ္ ရၿပီးလား ဖယ္! "

"ဟက္ ဒီလိုမွေပါ့ ေရာ့!"

တဘတ္ကိုျပန္ျပစ္ေပးခဲ့ၿပီး ကုတင္အစြန္းမွာ သြားထိုင္ေနတာေၾကာင့္ ဂ်ီမင္း ကုတင္ေပၚကေနသာ ဒူးေထာက္ၿပီး အေနာက္ကိုအရင္ သုတ္ေပးေနလိုက္သည္။ တမင္သပ္သပ္ လူကိုေခၚလာၿပီး ဒုကၡေပးတာ အင့္ဟာ အင့္ဟာ!

"ခင္မ်ား ေျဖးေျဖးလုပ္ေလ ဘာလို႔အတင္းတြန္းေနတာလဲ! "

"ေျဖးေျဖးလုပ္ေနတာပဲ "

" ......"

"ေဂ်ာင္ကု ငါ့ဖုန္းကိုေတာ့ ျပန္ေပးပါေနာ္ ငါေဖေဖဆီလွမ္းေျပာခ်င္လို႔ သူ႕ဆီကို မနက္ျဖန္မလာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကို.."

"မနက္မွယူ! "

"က်စ္ အဲ့တာငါ့ဖုန္းေနာ္ "

" ...... "

"ေျပာေနတာၾကားလား "

" ...... "

"ေဂ်ာင္ကု... "

"ေနာက္ကရၿပီ ေရွ႕ကေနလာသုတ္ေပး "

"ဟင္းးးးးးးးးးးးးးးးးး "

စိတ္ပ်က္သြားတဲ့ပုံစံနဲ႕ သက္ျပင္းေတြခ်ၿပီး ေရွ႕ကိုလာသုတ္ေပးသည္။ မတ္တပ္ရပ္ၿပီးသုတ္ေနတာေၾကာင့္ သူ႕ေရွ႕မွာရွိေနတဲ့ ကိုယ္လုံးေသးေသးေလးကို ေသခ်ာၾကည့္ေနလိုက္သည္ ။ တီရွပ္အျဖဴေရာင္အပြေလးကို ရိုးရိုးရွင္းရွင္း ဝတ္ဆင္ထားတာေတာင္ ဒီလူက တစ္မ်ိဳးဆန္းေနေသးသည္။ အဲ့ဒီပြေနတဲ့ အက္်ီရဲ႕ေအာက္မွာ ဘယ္လိုခႏၱာကိုယ္ေလးမ်ား ရွိေနမလဲ။

အင့္

ေဂ်ာင္ကု စိတ္မထိန္းနိုင္တာနဲ႕ သူ႕ေရွ႕ကခါးေသးေသးေလးကို ဆြဲဖက္ျပစ္လိုက္တာ အင့္ဆိုၿပီးပါလာသည္။ တကယ့္ေသးေသးေလး ပြေနတဲ့ အက္်ီရဲ႕ေအာက္မွာရွိေနတာက သြယ္လ်လ်ခါးေလးတဲ့ေလ..

" ေဂ်ာင္ကု ဘာလုပ္တာလဲ ဖယ္ဦး "

" ....... "

ခါးေပၚကလက္က တျဖည္းျဖည္း အက္်ီေအာက္ထဲ လွ်ိုဝင္းၿပီး ပြတ္သပ္လာတာေၾကာင့္

"လႊတ္လို႔.."

ဂ်ီမင္းအတင္း႐ုန္းလဲမရ ျပန္ျပန္ဆြဲဖက္ျပစ္တာေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕အစိတ္အပိုင္းေတြက ထိကပ္ကုန္ၾကသည္။ ဂ်ီမင္းရဲ႕ ေပါင္ကိုေထာက္ေနတဲ့ အရာႀကီးေၾကာင့္ မရမက႐ုန္းျပစ္လိုက္ေတာ့..

အ့

သူ႕ခႏၱာကိုယ္ကို တစ္ပတ္လွည့္ျပစ္ကာ အိပ္ယာေပၚကို လွဲခ်ျပစ္လိုက္ၿပီး အေပၚကေနအုပ္မိုးလာသည္။ မ်က္လုံးေတြက ရီေဝေဝနဲ႕ ဂ်ီမင္း မ်က္ႏွာအစိတ္အပိုင္းေတြကို တစ္ခုခ်င္းကိုလိုက္ၾကည့္ေနသည္။

"ဖယ္ေပး! "

လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ သူ႕ရင္ဘက္ႀကီးကို ထုရိုက္ျပစ္ေတာ့ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာ ဖိခ်ဳပ္ထားသည္။ ဂ်ီမင္းေရကူးကန္ေဘးက ကိစၥေတြကိုသာ ျမင္ေယာင္လာေတာ့ အတင္း႐ုန္းသည္။ သူကလဲ႐ုန္းေလခ်ဳပ္ေလေၾကာင့္ လက္ေကာက္ဝတ္ေတြပါ နာလာရေတာ့သည္။

"ခင္မ်ားကို နမ္းခ်င္းတယ္ "

"မရဘူး! "

"ခင္မ်ားႏႈတ္ခမ္းေတြကို စုတ္ျပတ္သတ္သြားေအာင္ထိ နမ္းခ်င္တယ္! မ်က္ရည္ေတြက်လာသည္ထိ နမ္းခ်င္တယ္! က်ေတာ့္သြားရည္ေတြ ခင္မ်ားႏႈတ္ခမ္းမွာ ကပ္ေနတာကိုျမင္ခ်င္တယ္!"

"ဟင့္အင္း မရဘူး လႊတ္ "

"က်ေတာ္ ခင္မ်ားကို လုပ္ခ်င္တယ္ "

"မရဘူး ေဂ်ာင္ကု မင္းသိထားရမွာက ငါကမင္းအေဖနဲ႕လက္ထပ္မယ့္သူဆိုတာပဲ လႊတ္!"

"အဲ့တာေတြ ခဏေမ့ထားရေအာင္ "

"ဟင့္အြန္း "

ႁပြတ္ ႁပြတ္

ဂ်ီမင္းႏႈတ္ခမ္းေတြကို အတင္းစုတ္ယူနမ္းရွိုက္လာသည္။ ဘယ္လို႐ုန္း႐ုန္းမရ အေပၚတလွည့္ ေအာက္တလွည့္အငမ္းမရ နမ္းရွိုက္သည္။ အာခံတြင္းထဲ သူ႕ရဲ႕လွ်ာႀကီး အတင္းတိုးဝင္ၿပီး ဂ်ီမင္းရဲ႕လွ်ာေတြကိုပါ စုပ္ယူသည္။ ႏႈတ္ခမ္းတစ္ခုလုံး သူ႕ခံတြင္းထဲေရာက္ေနၿပီး စုပ္ယူကိုက္ခဲျပစ္တာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္ခုလုံး ထုံက်ဥ္လာသည္အထိ။

"အြန္း အင့္ "

ႁပြတ္

ႏႈတ္ခမ္းသားအခ်င္းခ်င္းပြတ္သပ္ နမ္းရွိုက္မႈေၾကာင့္ တႁပြတ္ႁပြတ္အသံေတြက ၾကားလို႔မွမေကာင္း

လက္ႏွစ္ဖက္ကို လႊတ္ေပးၿပီး သူ႕လက္တစ္ဖက္က အက္်ီထဲကို လွ်ိုဝင္လာၿပီး က်န္တစ္ဖက္က ဂ်ီမင္းေခါင္းကို ထိန္းကိုင္ထားသည္။ သူလုပ္လိုက္တဲ့ အရာေၾကာင့္ အားေနတဲ့လက္ႏွစ္ဖက္က မ႐ုန္းနိုင္ပဲ အိပ္ယာခင္းစျဖဴျဖဴကိုသာ အတင္းဆြဲကိုင္ထားမိသည္။

ဂ်ီမင္းရဲ႕ ပြင့္ခ်ပ္ေတြကို ဖိေခ်ေနတာ..

ႏႈတ္ခမ္းကိုလဲ အလႊတ္မေပး ရင္ဘတ္ေတြကိုလဲ ဖိေခ်ခံေနရတာေၾကာင့္ ခါးေတြျမႇောက္တက္သြားေတာ့ ဂ်ီမင္းတစ္ကိုယ္လုံးပူထူသြားရသည္။

သူ႕ရဲ႕မာေတာင့္ၿပီး ဖုေဖာင္းေနတဲ့အရာႀကီးနဲ႕ ထိမိသြားတာေၾကာင့္ ခါးကိုမျမႇောက္မိေအာင္ ထိန္းထားရျပန္သည္။

"အ့ နာတယ္ ဟ့ ဟင့္"

ဂ်ီမင္းႏႈတ္ခမ္းကို လႊတ္ေပးၿပီး လည္ပင္းကိုရန္ရွာလာသူေၾကာင့္ ၿငီးျငဴသံေတြသာ ထုတ္လႊင့္ေနမိေတာ့သည္။ လည္ပင္းအႏွံ႕ လိုက္လံနမ္းရွိုက္ၿပီး အမွတ္အသားေတြေပးေနတာ...

" မလုပ္ အ့ နာ ဟင့္ အီးးးး"

ဂ်ီမင္းအသံထြက္ၿပီး ေအာ္ငိုျပစ္လိုက္ေတာ့သည္။ ဘယ္လိုခံစားခ်က္ႀကီးေတြျဖစ္ေနမွန္းလဲမသိ။ စိတ္ရႈတ္ၿပီး ငိုခ်င္တာပဲ သိေတာ့တာေၾကာင့္ ေအာ္ငိုျပစ္လိုက္သည္။

" က်စ္ ဘာလို႔ေအာ္ငိုေနတာလဲ ဖီး ပ်က္ေအာင္!"

"ဟင့္ မင္းက အတင္း ဟင့္ လုပ္တာကို "

"ခင္မ်ား တစ္ခါမွမျဖစ္ဖူးသလို လုပ္မေနနဲ႕! "

"ငါ တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးဘူး ဟင့္ "

"မ ယုံ ဘူး "

ေတာက္

ေဂ်ာင္ကု ေတာက္ေခါက္ၿပီး ကိုယ့္ကိစၥကို ေျဖရွင္းဖို႔ေရခ်ိဳးခန္းထဲသာ ဝင္သြားလိုက္ေတာ့သည္။ ဒီေလာက္ငိုေနတာ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ။ အစကတည္းက အဲ့ေလာက္လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးမရွိ ဒီလူကသာ နမ္းခ်င္လာေအာင္ လုပ္ခ်င္လာေအာင္ လိုက္ၿပီးျမႇူဆြယ္ေနတာ။

ေဂ်ာင္ကု ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ကိုယ့္ကိစၥကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေျဖရွင္းလိုက္ရသည္။ အျပင္မွာ သားေကာင္အဆင့္သင့္ရွိေနတာကို ဘယ္နဂါးက လက္နဲ႕ေျဖရွင္းတာခံခ်င္မွာလဲ ။

အျပင္ေရာက္ေတာ့ ဟိုလူ ေစာင္ကိုေခါင္းအထိၿခဳံးၿပီးအိပ္ေနလိုက္တာမ်ား ဆံပင္ေလးတစ္ေခ်ာင္းေတာင္မျမင္ရ။ အလကား ေၾကာက္ဟန္ေဆာင္ေနတာေနမွာ....

ၾကည့္ရတာေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေသးပုံမေပၚ ရွိုက္သံေတြ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ၾကားေနရေသးသည္။

ေဂ်ာင္ကုလဲ သူ႕ေဘးနားမွာသာဝင္လွဲလိုက္သည္။ သူလဲေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနၿပီမို႔ အိပ္သာအိပ္လိုက္သည္....

_______________________

Fic ကို fic လို႔သာျမင္ေပးပါ။

ေက်းဇူးပါဗ်💗