အပိုင်း (၁)

(Warning ⚠️⚠️)

အယ်ရိုရာဘုရင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်ရဲ့စဦးသည်...

"Jiminပစ္စည်းတွေစုံပြီလား သေချာလေးစစ်နော် "

"စုံပါပြီ သွားကြတာပေါ့"

ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့က Frian ဆိုတဲ့တောအုပ်ထဲဖို့သွားဖို့ပြင်ဆင်နေကြတာဖြစ်သည်။ အစိုးရက ထိုနေရာကို မသွားဖို့တားမြစ်ခဲ့တာ၂နှစ်ကျော်ပြီ ။ တောအုပ်ကို အဆုံးမရှိဝင်္ကပါလို့လည်း ‌ခေါ်ဆိုကြတယ် ။

ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့၂နှစ်က တောအုပ်ထဲထင်းခုတ်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်က ရွှေထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကောက်ရခဲ့တယ် ။ဒီသီတင်းက တစ်နိုင်ငံလုံးပျံ့သွားပြီးလူအတော်များများက တောအုပ်ထဲဝင်ရောက်စူးစမ်းကြတယ် ။ ကံကောင်းတဲ့ လူတစ်စုက ရေတံခွန်ရဲ့အောက်ခြေမှာရှိတဲ့ ရွှေတွေကိုရှာတွေ့ခဲ့ကြတယ်လို့ သိရတယ် ။ရောက်ဖူးတဲ့သူတွေကလည်း တောကအဆုံးမရှိလို့ ပြန်လာခဲ့ရတယ် ။တစ်ချို့ကြတော့လည်း ရေတံခွန်ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး ။

နောက်ပိုင်းလူထောင်ပေါင်းများစွာကထိုတောအုပ်ထဲကို ရွှေရှာဖို့သွားကြတယ်သို့ပေမယ့် လူတစ်ယောက်မှ ပြန်ရောက်လာခြင်းမရှိခဲ့ဘူး ။လူတွေသေသွားတာလား ၊ သားရိုင်းတွေနဲ့တွေ့လို့အစားခံရတာလား၊လမ်းပျောက်သွားကြလို့လား ဆိုပြီး သက်ဆိုင်ရာရဲတွေက လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ကြပေမယ့် ရှာဖွေတဲ့ရဲတွေပါ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ် ။ အစိုးရက တောအုပ်ထဲကို ရဲအုပ်စု တစ်စုပြီးတစ်ခုလွှတ်ပြီးရှာဖွေခိုင်းပေမယ့် ရဲတွေအားလုံးပြန်ရောက်မလာခဲ့ကြဘူး ။

နောက် ဆယ်လလောက်ကစပြီး လူတွေ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကြတော့တာပဲ ။

အဲ့ဒီအချိန်ကစလို့ အစိုးရ Frianဆိုတဲ့တောအုပ်ကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် ပိတ်ထားခဲ့တာ ယခုအချိန်အထိပဲ ။

ဒါကိုလက်မခံနိုင်တဲ့ ကျွန်တော်တို့အုပ်စုက Frianတောအုပ်ထဲ ခိုးဝင်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြတယ် ။ဒီညပေါ့ ။ကျွန်တော်က အောက်ခြေလူတန်းစားကနေ ဆင်းသက်လာသူတစ်ယောက် ။အမေက မွေးပြီးပြီးချင်းဆုံးပါးသွားပြီးအရက်သမားအဖေနဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့ရတယ်။ အဖေက အရက်မူးလာတိုင်း ကျွန်တော့်ကို မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲ ပိတ်ထားတတ်တယ်၊ရိုက်နှက်တယ်၊ဆဲဆိုတယ် ။ကျွန်တော့်ကို ဆက်ပြီး မထောက်ပံ့နိုင်လို့ အလယ်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်မှာ ကျောင်းထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတယ် ။

အဖေဆုံးတာ အခုဆိုသုံးနှစ်ပြည့်ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်အကိုင်ကမမြဲပါဘူး ။ ဘွဲ့မရှိတဲ့ ၊ အထက်တန်းတောင်မအောင် ကျွန်တော်က အချိန်ပိုင်းအလုပ်လေးတွေနဲ့ဘဝကိုကြိုးစားရုန်းကန်ရတယ်။ ကျွန်တော် အရမ်းပင်ပန်းတယ် ၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက အခုချိန်ထိကျွန်တော်အရမ်းပင်ပန်းခဲ့ရတယ် ။

ငွေမရှိတော့ မတူသလိုမတန်သလိုဆက်ဆံခံရတယ်၊ရှုံ့ချကြတယ် ။ငွေပုံပေါ်ထိုင်ပြီး ချမ်းသာတဲ့လူတွေလိုမပူမပင်၊မပင်မပန်းဘဲ ‌နေချင်မိပါတယ်။အဲ့တာကြောင့်လည်း ကျွန်တော် Frianတောအုပ်ထဲကို ဝင်ဖို့ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ် ။ ရွှေတွေသာရရင်ကျွန်တော် လုပ်ငန်းလေးတစ်ခုတည်ထောင်ဖို့ အရင်းအနှီးရလာမှာ ။ကျွန်တော် ချမ်းချမ်းသာသာလည်း နေနိုင်မယ်မဟုတ်လား ။

"Jimin သွားကြရအောင်"

"Okလာပြီ"

ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့မှာ ၈ယောက်ရှိတယ်ကျွန်တော်အပါအဝင်ပေါ့ ။ခေါင်း‌ဆောင်က တောကျွမ်းကျင်သူမို့အရာအားလုံး သတိပေးတယ် ။

"အားလုံးလူစုမကွဲစေနဲ့ ကြားလားအကြောင်းထူးရင် ဒီဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကိုသုံး"

ကျွန်တော်တို့ အစောင့်ရဲတွေ မသိအောင် တောထဲခိုးဝင်ခဲ့တယ်။ ဓာတ်မီးတစ်လက်နဲ့ ဟိုဟိုဒီ‌ဒီလျှောက်သွားပြီ လျှောက်ရှာခဲ့ပေမယ့်အချိန်တစ်နာရီကြာတဲ့အထိ ဘာကိုမှရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး ။

"ရေတံခွန်က တကယ်ရောရှိရဲ့လား"

အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်က စိတ်ပျက်စွာညည်းညူရင်း ပြော၏ ။

"နည်းနည်းလောက် ဆက်သွားကြည့်တာပေါ့ တကယ်ရှိတာသေချာတယ်"

ဂျီမင်လည်း လက်ခံသည့်အနေဖြင့်ပြောလိုက်သည် ။

"ဟုတ်တယ် လွယ်လွယ်နဲ့‌တော့ ဘယ်ရမလဲ စိတ်ရှည်ရမှာပေါ့"

မှောင်မှောင်မည်းမည်း ပတ်ဝန်းကျင်ထဲဓာတ်မီးရောင် ဖြင့် ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ တောကလည်း တဖြည်းဖြည်း နက်လာသည်။ သစ်ကိုင်းခြောက်တို့အား နင်းမိသည့်အခါ တဖြောက်ဖြောက်မြည်သံတို့ဖြင့်ပတ်ဝန်းကျင်က ကြီးစိုးလျက် ။ဇီးကွက်အော်သံတို့ကလည်း ရှေ့ဆက်သွားလေ ပိုကျယ်လောင်လာလေဖြစ်နေသည် ။ တိတ်ဆိတ်နေသောပတ်ဝန်းကျင်က စိတ်ခြောက်ခြားစရာကောင်းနေသည်။

တစိမ့်စိမ့် အေးလာသည့် ခံစားမှုနှင့်အတူပတ်ဝန်းကျင်က တည်ငြိမ်လွန်းတော့လေတိုက်သံတို့ပါ ကြားနေရသည်အထိ။

"ကြားရလား ကြားရလား ရေကျသံ"

ခေါင်းဆောင်ရဲ့စကားကြောင့် တစ်ဖွဲ့လုံးငြိမ်သက်သွားပြီး ရေကျသံအား နားစွင့်လိုက်ကြသည်။

"ကြားတယ် ကြားတယ် လာ ကြ မြန်မြန် သွားရအောင်"

တစ်ဖွဲ့လုံး ရေကျသံကြားရာသို့ အပြေးသွားကြပြီး..

"တွေ့ပြီ တွေ့ပြီ"

မြင့်မားလွန်းတဲ့ ကျောင်ဆောင်အား ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးကြည့်ကြရင်း တစ်ဖွဲ့လုံးဟာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့်။

"ရေတံခွန်က အရမ်းမြှင့်လွန်းတယ် မထင်ဘူးလား"

"ရေတံခွန်ထိပ်ဆုံးကိုတောင် မမြင်ရဘူး "

ရေကန်အတွင်းသို့ တဝေါဝေါကျနေသော ရေတွေရဲ့ရေစက်ကပင်ကို လူကိုလာစင်နေသည် ။ရေလှိုင်းအားကအရမ်းကြီးမယ်ထင်တယ် ။ရေကန်တစ်ဝိုက် လိုက်စူးစမ်းကြည့်ရာ ခြုံနွယ်တွေမှ လွဲပြီး ရေကန်တစ်ဖက်ဟာလည်း ကျောက်နံရံကြီး ပိတ်ကာထားသည် ။ရေကန်နားရောက်မှ ပိုအေးလာသလိုပဲ။

"အချိန်မဆွဲကြနဲ့ ရေထဲဆင်းရအောင်Jiminမင်းနဲ့ငါအရင်ဆင်းရအောင်"

"ဗျာ ကျွန်တော်အရင်လား"

"အေးလေ"

"ဟုတ် ဟုတ်"

Jiminနှင့်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဟာ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်နှင့် ရေငုပ်ကိရိယာများ တပ်ဆင်ပြီးနောက်ရေအောက်သို့ စတင်ငုံ့ကြသည် ။မှောင်မည်းနေသည့် ရေအောက်က ဘာကိုမျှမမြင်ရဘဲ ဓာတ်မီးရောင်သွားရာလမ်းကြောင်းသာမြင်နေရသည် ။တဖြည်းဖြည်း ရေအောက်သို့ဆက်ငုံ့သွားရင်း jimin ကသူ၏မျက်ရိပ်ထောင့်နားက ဖြတ်ခနဲ ဖြတ်သွားသည့်အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည် ။

ပတ်ပတ်လည်လိုက်ရှာကြည့်ပြန်တော့လည်း ဘာမှမတွေ့ပါ ။

အရေးပေါ်ခလုပ်မှ မြည်လာသည့်အသံကြောင့်ခေါင်းဆောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ခေါင်းဆောင်က လက်ယပ်ခေါ်နေသည်မို့ ခေါင်းဆောင်ရှိရာသို့ ငုံ့ဆင်းသွားလိုက်သည် ။သူရောက်တော့ ခေါင်းဆောင်က ရေအောက်ကို ဓာတ်မီးဖြင့်ထိုးပြသည် ။ထိုနေရာက ရေကန်ရဲ့အောက်ခြေဖြစ်ပြီး ပျံ့ကြဲနေသော ရွှေများနှင့်အတူ ရတနာပစ္စည်းများကလည်း အပုံလိုက် ။

ထိုပစ္စည်းများကို တွေ့ပြီး ဂျီမင်မျက်လုံးပြူးသွားသည် ။ အဲ့သလောက်တောင်များလား ။ထိုမျှလောက်အများကြီးရှိမယ် မထင်ထားခဲ့ပါ။ စိတ်ထဲ မသိုးမသန့်ခံစားရသလို ထိုရတနာပစ္စည်းတွေအား မယူချင်တော့ပေ ။ ဒီ‌ရေကန်အောက်ရတနာပစ္စည်းတွေရှိနေတာ ရိုးရိုးသားသားရောဟုတ်ရဲ့လား။ စိတ်ထဲ ပို၍ မသိုးမသန့်ခံစားလာရသည်။

ခေါင်းဆောင်က အိတ်ထဲ ရွှေတုံးတွေအား ကောက်ထည့်နေသလိုရတနာများစွာကိုလည်း သိမ်းကြုံးထည့်နေသည် ။

Jiminက ရွှေတုံးတစ်တုံးအားကောက်ကိုင်ကာကြည့်နေရင်း အတွေးများနေ၏ ။ဒီပစ္စည်းတွေက ပိုင်ရှင်ရှိ‌နေရင်ရော။ဒီရွှေဆိုရင် ဒေါ်လာ5000ကျော်မှာ ။ငါအတွက်တစ်တုံးဆို လုံလောက်တယ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလေးစဖို့ အရင်းအနှီးလေးပဲလိုတာ ကျန်တာမလိုအပ်ဘူး ။ ပိုတဲ့ပိုက်ဆံတွေကို မိဘမဲ့ဂေဟာကိုလှူလိုက်ရင် ဖြစ်တာပဲ ။ ဘေးအိမ်ကကောင်လေးကိုလည်း ကျောင်းထားပေးလို့ရတယ် ။Jiminတွေးရင်းပြုံးလိုက်၏။

အိတ်တစ်လုံးအပြည့်ဖြည့်ပြီး နောက်အိတ်တစ်လုံးနှင့် ထပ်ထည့်နေသော ခေါင်းဆောင်း၏လက်အားဂျီမင်က ဆွဲလိုက်ပြီးမထည့်တော့ရန်တားမြစ်လိုက်သည် ။

ခေါင်းဆောင်က ဂျီမင်လက်ကိုဖယ်ချကာထပ်ထည့်နေတာကြောင့် ဂျီမင်က အိတ်ကိုဆွဲယူကာ ခေါင်းခါပြတော့ ခေါင်းဆောင်က ဂျီမင်ဆီက အိတ်ကိုပြန်လုယူ၏ ။ ဂျီမင်ကလည်းပြန်ဆွဲလုလိုက်သည် ။ခေါင်းဆောင်က ဂျီမင်အားစောင့်တွန်းကာအိတ်ကိုဆွဲယူပြီး ထပ်ထည့်နေတာကြောင့် ဂျီမင်ကဘာမှမပြောတော့ဘဲ ရေပေါ်ပြန်တက်သွားတော့သည်။

လောဘကြီးလွန်းတယ် ။ လိုတာထက်ပိုပြီး လောဘကြီးနေကြတာပဲ ။ကုန်းပေါ်သို့ပြန်ရောက်တော့မည်သူ့ကိုမှ မတွေ့ ။

"ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ"

ဘေးဘက်သို့ဓာတ်မီးဖြင့် လိုက်ကြည့်သော်လည်း အရိပ်တောင်မတွေ့ ။ ခေါင်းဆောင်ကိုသွားပြောမှ ဖြစ်မယ် ။အောက်ဆီဂျင်ပိုက်အား ပြန်တပ်ပြီး ရေအောက်သို့ ပြန်ဆင်း၍ ခေါင်းဆောင်အား အမြန်လိုက်ရှာရတော့ သည် ။

ခေါင်းဆောင်အား တွေ့လိုက်ရချိန်ဂျီမင်သည် အလွန်ပင်ထိတ်လန့်သွားသည် ။

နွယ်တွေဖြင့် ရစ်ပတ်ခံထားသည့်ခေါင်းဆောင်က နွယ်တွေကြား အတင်းရုန်းကန်နေသည် ။ ဂျီမင်က သူ၏ ခါးပတ်အိတ်ထဲကလက်ကိုင် ဓားကို ထုတ်ကာ ခေါင်းဆောင်ဆီသို့ကူးခတ်သွားပြီး နွယ်တွေအား လှီးဖြတ်၏။ နွယ်တွေပြတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်က ကြောက်အားလန့်အား ရေပေါ်သို့အမြန်ကူးခတ်သွားတော့ ဂျီမင်လည်းအမြန်ပင် ရေပေါ်သို့ကူးခတ်တော့သည် ။

နွယ်တွေက အရှင်တွေမို့ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ နောက်ရှိ ဂျီမင်၏ခြေကျင်းဝတ်နှစ်ဖက်လုံးအားရစ်ပတ်လာသည်။ ဂျီမင်က ခေါင်းဆောင်ရဲ့ခြေထောက်အားလှမ်းဆွဲကာအကူအညီတောင်းသော်လည်း ခေါင်းဆောင်က သူ့ခြေထောက်အား ခါချပြီး ရေပေါ်သို့အမြန်ကူးခတ်သွားသည် ။

သစ္စာဖောက်! ။

ဂျီမင်တစ်ကိုယ်လုံးကို နွယ်တွေကရစ်ပတ်လာပြီး ဂျီမင်က ဓားနှင့်ဖြတ်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း နွယ်တွေကမပြတ်ပါ ။အောက်ဆီဂျင် အိုးကလည်းတဖြည်းဖြည်းလျော့လာတာကြောင့်နွယ်တွေကြား အတင်းရုန်း‌ပေမယ့်အချည်းနှီး ။

ငါသေရတော့မှာလား ။ အောက်ဆီဂျင်အိုးအဆုံးထိရောက်ရန်စက္ကန့်အနည်းငယ်သာလိုတော့သည် ။ဂျီမင်သည် ထပ်မရုန်းတော့ဘဲအသာလေးငြိမ်နေလိုက်ပြီး မျက်လုံးတို့အားစုံမှိတ်ချလိုက်သည် ။

ငါ့ရဲ့မသမာတဲ့လုပ်ရပ်နဲ့လောဘတရားအတွက် အပြစ်ဒဏ်ပဲ ၊ ငါကျေကျေနပ်နပ်ခံယူရမှာပေါ့ ။သေခြင်းတရားကိုမကြောက်ရွံ့ပါဘူးမိနစ်ပိုင်းအတွင်း အရာအားလုံးပြီးဆုံးသွားမှာပဲ ။တဖြည်းဖြည်း အသက်ရှူရကြပ်လာတာကြောင့်လက်ထဲက ကိုင်ထားသည့်ဓားကိုလွှတ်ချလိုက်သည် ။

နောက်ဆုံးအကြိမ်မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ဆီရေကူးလာသည့်လူနှစ်ယောက် ။မမှီတော့ဘူး ။

တခဏအတွင်းမှာပင်ဂျီမင်မျက်လွှာလေးတွေ မှိတ်ကျသွား၏ ။______________

"ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်ပါနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ် ။ မသတ်ပါနဲ့"

အော်ဟစ်တောင်းပန်သံများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည့် နေရာ ။ရွှေရောင်ခြင်္သေ့ခေါင်းပုံစံရှိသော လက်ရန်းပါရှိသည့် ပုလ္လင်တစ်ခု။ကျောမှီတွင် မြွေ နှစ်ကောင်ခေါင်းအလယ်၌ ရတနာများစီချယ်ထားသော သရဖူသဏ္ဍာန် ကနုတ်များရှိနေပြီး ပုလ္လင်တစ်ခုလုံး ရွှေရောင်တဖိတ်ဖိတ်တောက်ပနေကာ ရတနာများကလည်းတလက်လက် တောက်နေ၏ ။အနုစိတ်ရုပ်လုံးကြွနေသော ကနုတ်လက်ရာများက ခြေရင်းတွင်ရှိနေပြီး မြင်လိုက်တာနဲ့ကြီးမားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကိုခံစားရစေသည့် ပုလ္လင် ။

ထိုပုလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သူဟာ ပုလ္လင်ရှေ့ရှိ ရွှေရောင်အဆင်းရှိသည့် ခြေတော်တင်ခုံပေါ်သို့ ခြေထောက်တစ်ဖက်တင်ကာကျန်တစ်ဖက်က အနီရင့်ရောင် အခင်းပေါ်သို့ ချထားသည် ။လက်တစ်ဖက်လုံးအပြည့် ဆေးမမှင်ကြောင်တို့ရှိနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရွှေရောင်အကွင်းငယ်အား ဝတ်ဆင်ထားသည် ။နက်မှောင်သော မျက်ခုံးတန်းတို့က ကျုံ့နေကာ စူးရှမှု့ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မျက်ဝန်းတစ်စုံတို့ဖြင့်မမှိတ်မသုံစိုက်ကြည့်နေသည် ။

အပေါ်ပိုင်းတွင် အဝတ်အစားမပါပါဘဲနို့နှစ်ရောင် အဝတ်စအနားတွင် ရွှေကွတ်ထားသော ထိုအဝတ်စကို အောက်ပိုင်းတွင်သာ ရှေးအီဂျစ်ကဲ့သို့ပတ်ပြီး ခါး၌ အလယ်တွင် ရွှေရောင် ခြင်္သေ့‌ခေါင်းသဏ္ဍာန်ပုံပါသည့်ရွှေရောင်ခါးပတ်ကိုပတ်ထားသည် ။

ခြေကျင်းဝတ်နှင့် လက်ကောက်ဝတ်တို့တွင် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းမျှလောက်ရှိသည့်ရွှေ‌ကွင်းတို့အား တစ်ခုစီဝတ်ဆင်ထားသည် ။နက်မှောင်သော ဆံသားတို့က နဖူးပေါ်အနည်းငယ် ပြေကျနေပြီး နဖူးပေါ်၌ရွှေရောင်နဖူးစောင်းကို ‌ဝတ်ဆင်ထား၏ ။နဖူးစောင်းအလယ်တွင်ပါရှိသောစတုရန်းပုံ ကျောက်စိမ်း၏အနားတွင်သေးငယ်သောရတနာကျောက်လေးတွေ‌အရောင်မျိုးစုံ ကွတ်ထားသည် ။

စူးရှသော မျက်ဝန်းတို့ကလွဲ၍ သူ၏မျက်နှာအား မမြင်ရပေ ။အကြောင်းအရင်းမှာ မျက်လုံးအောက်မှစ၍ စည်းနှောင်ကာ ကွယ်ထားသောအနက်ရောင် ပိတ်စကြောင့်သာ ။ထိုအနက်ရောင်ပိတ်စသည်လည်း အနားတွင် ရွှေရောင်ကွတ်ထားပြီး ချည်သားစစ်စစ်ဖြစ်သည် ။အနက်ရောင်ဆံသားတို့က တိုင်းပြည်ရှိအမျိုးသားအပေါင်းတို့နှင့် ကွဲလွဲစွာ ခေတ်စတိုင်လ် အတိုသာဖြစ်ပြီးသူက ထိုဆံသားတို့အား အမြဲသပ်တင်ထားတတ်၏ ။

ခြေတော်တင်ခုံပေါ်သို့တင်ထားသည့် သူ၏ခြေသလုံးတို့ဟာ ကြွက်သားတို့ဖြင့်ပြည့်နှက်နေပြီး အဝတ်မဝတ်ထားသည့်အပေါ်ပိုင်းခန္ဓာသည်လည်း ကြွက်သားတို့ဖြင့် တောင့်တင်းစွာရှိနေ၏ ။ဖြူဖွေးသော အသားအရည်ထက်ဝယ် ဝတ်ဆင်ထားသသည့် အဆင်တန်ဆာတွေဟာ သူ၏ခမ်းနားမြင့်မြတ်မှု့ကိုပိုပြီးမြှင်တင်ပေးနေသယောင် ။

သူ့တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ခန္ဓာကိုယ်တတည်ဆောက်ပုံရှိထားသော်လည်း ချောမောလှသော လူတစ်ယောက်ဟုတ်လား မဟုတ်လားဆိုတာ မည်သူမျှမသိနိုင် ။သူ့နာမည်က JEON ။ အယ်ရိုရာ တိုင်းပြည်ရဲ့ ခုနှစ်ဆက်မြောက်ဘုရင်ဖြစ်သည် ။

စူးရှသော မျက်ဝန်းတို့ရှိသလို ပြတ်သားလွန်းသော စိတ်ဓာတ်ရှိပြီးစစ်ရေးစစ်ရာ သူမတူအောင်ကျွမ်းကျင်လှသည်မှာ ရှေးယခင်မင်းများထက်ပင် သာလွန်လှသည် ။ တိုင်းပြည်ထဲရှိအတိုက်အခိုက်အကျွမ်းကျင်ဆုံးဟုဆိုရင် JEONကိုသာပြေးမြင်ကြသည် ။

ရက်စက်တတ်သည် ၊ မျှတသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာချမှတ်တတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သည့် လမ်းစဉ်ကိုကျင့်သုံးသည် ။ထို့အတူ ဘက်မလိုက် မျှတသောတရားဥပဒေကိုသာ ထုတ်ပြန်ပြီး တိုင်းပြည်ဟာ JEON ဘုရင်လက်ထပ်၌အစည်ကားဆုံးပင် ။သူဟာ အမြဲတစေ အေးစက်မာကြောနေတတ်ပြီး စကားနည်းလွန်း၏ ။သူ၏ရယ်သံအား ကြားရဖို့က နွေခေါင်ခေါင်၌နှင်းကျဖို့ရာ ဆုတောင်းနေသလိုပင် ။

"မင်းတို့က ငါပိုင်တဲ့ရွှေတွေယူပြီး ငါ့ကိုမထိလေးစားလုပ်တာလား"

ပြတ်သားတည်ငြိမ်လွန်းသည့် JEONဘုရင်၏ အသံဟာ ဩဇာညောင်းလွန်းလှတာကြောင့်အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေသူတို့ပင်ငြိမ်သက်သွားသည် ။

"ငါ့ပိုင်နက်ထဲဝင် ၊ ငါကိုယ်တော် ပိုင်တဲ့ရွှေတွေကို လောဘကြီးစွာခိုးယူတဲ့ မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးသင့်ရဲ့လား"

"တောင်းပန်ပါတယ် ။ ကျွန်တော်တို့ပိုင်ရှင်ရှိမှန်းမသိလို့ ယူမိတာပါ ။တောင်းပန်ပါတယ်"

ကြမ်းပြင်ပေါ်ဒူးထောက်လျက် တောင်းဆိုနေသူတို့မှာ လက်များသည်လည်း ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး အကြောက်လွန်လို့လက်တွေလည်း တုန်ယင်နေသည် ။

"ပိုင်ရှင်ရှိမှန်းမသိလို့ ဟုတ်လား "

JEONဘုရင်ရဲ့ လှောင်ရယ်သံဟာဟိန်းထွက်သွားပြီး..

"မင်းတို့အစိုးရက မသွားဖို့တားမြစ်ထားတဲ့ကြားကစည်းဖောက်ပြီး ငါ့နယ်မြေထဲကငါပိုင်ဆိုင်တဲ့ရတနာတွေ ခိုးယူတာအပြစ်မရှိဘူးလား! ဟမ်းးး!"

"‌တောင်းပန်ပါတယ် နောက်တစ်ခါမလုပ်တော့ပါဘူး။ခွင့်လွှတ်ပေးပါ "

"မင်းတို့လို လောဘတရားကြီးလွန်းတဲ့လူသားတွေကို ပြန်လွှတ်ပေးရိုးငါ့ရာဇဝင်မှာမရှိဘူး။ ငါ့နယ်မြေကဝင်ချင်တိုင်းဝင် ထွက်ချင်တိုင်းထွက်လို့ရတယ်ထင်နေလား!! ။ ငါ့ပိုင်နက်ကို ‌ရောက်လာတဲ့သူတိုင်း ပြန်လမ်းမရှိဘူး"

ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျနေသည့် လူသားတစ်ယောက်က ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးကာ လဲကျနေရာမှ တဖြည်းဖြည်းထလာသည်။

JEONဘုရင်က သူ၏ ဘေးနားရှိ စစ်သည်တော်အား စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်သည် ။ဘာသာစကားမတူညီတာကြောင့်အဖမ်းခံထားရသူတွေဟာ နားမလည်နိုင် ။

JEONဘုရင်ကို ခေါင်းညွှတ်လိုက်ပြီးနောက်ထိုစစ်သည်တော်သည် ဓားရှည်ကိုဆွဲကိုင်ကာ ကြမ်းပြင်ရှိဒူးထောက်နေသူအားလုံး၏လည်ပင်းအား လှီးဖြတ်ကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်သတ်ပစ်သည် ။

အသတ်မခံရသေးသည့်သူတွေဟာ ‌လန့်ဖြန့်အော်ဟစ်ကြပြီး ငိုယိုတောင်းပန်နေကြသည် ။JEONဘုရင်က ထိုအချင်းအရာကိုဂရုမစိုက်ပါဘဲ အဖြစ်အပျက်တွေအားမျက်‌တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲကြောက်အားလန့်အားဖြင့် အသတ်ခံရသည့်သူတွေအားကြောင်ကြည့်နေသည့် ဂျီမင်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည် ။

ဂျီမင်ရဲ့လက်တွေတဖြည်းဖြည်း တုန်ယင်လာပြီး မိမိဘေးက ခေါင်းဖြတ်ခံထားရသည့် သူများအားကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်လာသည် ။ခေါင်းဆောင် အလှည့်ကျရောက်လာသည့်အခါ ဂျီမင်မျက်လုံးတို့စုံမှိတ်ချလိုက်တော့သည် ။

ဘယ်နည်းနဲ့မှ ထိုမြင်ကွင်းအားမကြည့်ရက်နိုင်ပါ ။သွေးတွေဖြန်းခနဲ ထွက်လာသည့် မြင်ကွင်း ၊ မသတ်ပါနဲ့ ဟုအော်နေကြသည့် အဖွဲ့သားတွေ ၊ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားစရာကောင်းလွန်းလို့ ဆက်မကြည့်ဝံ့တော့ပါ ။နောက်ဆုံး ကိုယ့်အလှည့်ရောက်လာမှာကိုသာစောင့်နေမိသည် ။

ဘယ်သူလဲ ၊ ဘယ်သူမို့လို့ လူတွေကိုဒီလိုမျိုး ရက်ရက်စက်စက်သတ်နိုင်ရတာလဲ ။ငရဲပြည်ကို ရောက်နေသလား ။ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလိုနေရာက အမြန်ဆုံးလွှတ်မြောက်ရပါစေ ။ ကျွန်တော် ကြောက်တယ်။ တစ်ခဏ နာကျင်ပြီးသွားရင် အရာရာမေ့ပျောက်သွားမှာပဲမလား။အဖွဲ့ထဲက ၇ယောက်လုံးအသတ်ခံလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဂျီမင်တစ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့သည် ။

JEONဘုရင်က စစ်သည်တော် တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောလိုက်၏ ။ထိုစကားအား ဂျီမင်နားမလည်ပါ ။စစ်သည်တော်ဟာ ဘုရင်ရဲ့အမိန့်ကြောင့်ဂျီမင်၏မျက်လုံးပေါ်သို့ အနက်ရောင်ပဝါစကို နှစ်ထပ်ခေါက်ကာ စည်းနှောင်လိုက်ပြီး ဆွဲထူကာတစ်နေရာရာသို့ ခေါ်သွားသည် ။

ဂျီမင်ကို အခန်းတစ်ခန်းထဲခေါ်လာပြီးလက်နှင့် ခြေထောက်တို့အား သံကြိုးများဖြင့် ဆက်လျက်ရှိသော ထိပ်တွင်သံကွင်းပါရှိသည့် အကျဉ်းသားများအား‌ထောင်ထဲ ထိန်းသိမ်းထားသည့်အခါ အသုံးပြုသည့် သံကြိုးဖြင့်ခတ်ကာ ပြန်ထွက်သွားသည် ။ပတ်ဝန်းကျင်အား ဘာမှမမြင်ရတာကြောင့် ဂျီမင်ပို၍ကြောက်ရွံ့လာခဲ့သည်။

အားလုံးကိုကြတော့ သတ်ပြီး ဘာလို့ မသတ်ဘဲချန်ထားရတာလဲ။

ရွှေတွေက ပိုင်ရှင်ရှိမှန်းသိရင် အစတည်းကယူဖို့ကြိုးစားခဲ့မှာမဟုတ် ။မိမိလုပ်ရပ်အတွက် နောင်တရမိသလိုကြောက်ရွံ့နေမိသည်။ လက်ပေါ်က သံကွင်းအလေးကြီးကြောင့် နာကျင်ရသော်လည်း ထိတ်လန့်မှု့က ပိုနေ၏ ။တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့လူတွေ ။ပုလ္လင်ပေါ်မှာ အခန့်သားနဲ့ထိုင်ပြီးလူတွေကို ရက်ရက်စက်စက်သတ်ဖို့ အမိန့်ပေးတဲ့သူ ။အပြင်အဆင်တွေကလည်း အလွန်ထူးဆန်းလွန်းလှသည် ။လူတိုင်းက မျက်နှာတစ်ဝက်ကိုပိတ်စတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားကြပြီးဓားတွေလည်း ကိုင်ထားကြသည် ။

တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာသော ခြေသံတို့ကြောင့် ဂျီမင်က ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့်နောက်ဆုတ်သွားသည် ။အနားသို့ ရောက်လာပြီး လက်ကသံကွင်းဖြုတ်ပေးလာသည့် လူတစ်ယောက် ။မျက်လုံးပေါ်၌စည်းထားသော ပဝါကြောင့် ထိုလူအား သူမမြင်ရပါ။

JEONဘုရင်က ဂျီမင်ကိုလက်ကောက်ဝတ်ကနေဆွဲခေါ်သွားပြီး နေရာတစ်နေရာပေါ်သို့တွန်းချလိုက်သည် ။

"ဘယ်သူလဲ"

"မင်းခိုးထားတဲ့ပစ္စည်းရဲ့ပိုင်ရှင်"

JEONက ဂျီမင်ရဲ့အဝတ်အစားတွေအား ဆွဲချွတ်တော့ ဂျီမင်ကအတင်းရုန်းကာ..

"ငါ့ကိုမထိနဲ့ ၊ဘာ..ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"မင်းရဲ့ပြစ်ဒဏ်ပဲ"

အယ်ရိုရာရဲ့ဘုရင်က သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိပိတ်စကို ဆွဲချွတ်ကာ ဂျီမင်ရဲ့လက်တို့အားစည်းနှောင်လိုက်သည် ။

"ငါ့ကိုမထိနဲ့ ၊ တောင်းပန်ပါတယ်နောက်မလုပ်တော့ပါဘူး...ငါ..ငါ့ကို...ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"အမှားလုပ်ထားရင် ပြစ်ဒဏ်တော့ခံယူရမှာပေါ့"

ဂျီမင်ရဲ့အင်္ကျီတွေအကုန်လုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်ကျကုန်ပြီး ဂျီမင်ကတော့ အတင်းရုန်းကန်ကာထွက်ပြေးဖို့ကြိုးစား၏ ။

"ငြိမ်ငြိမ်မနေရင် ငါမင်းကိုသတ်ပစ်မယ်"

အေးစက်စက်စကားသံက ကျွန်တော့်အသွေးအသားထဲကို အေးစက်သွားစေတယ်။ သူကျွန်တော့်ကို မကောင်းတာ တစ်ခုခုလုပ်တော့မှာမှန်းသိတယ်။

"သတ်ပစ်လိုက် ၊ ငါ့ကိုအဲ့လိုနှိပ်စက်မယ့်အစား သတ်ပစ်လိုက်"

"ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...ဟက်? ငါကမင်းကိုအဲ့လိုပဲ နှိပ်စက်ချင်တာ "

ခပ်ဟဟလှောင်ရယ်သံအား ဂျီမင်စိတ်ထဲ ကျိန်ဆဲမိသည်။ ဘယ်လိုတောင် ဆိုးရွားလိုက်လဲ။ သူ့ကြမှ မသတ်ဘဲ ဘာလို့ ဒီလို နှိပ်စက်ချင်ရတာလဲ! ဘာလို့ သူ့ကြမှလဲ!

"ငါ့ကိုမထိနဲ့ ၊ တောင်းပန်ပါတယ်"

တုန်ယင်နေသော ဂျီမင်၏ အသံတို့အား JEONက လျစ်လျူရှူ့ထားလျက်အောက်ပိုင်းမှာ ကျန်နေသော ဘောင်းဘီအား ဆွဲချွတ်သည် ။ရင်ဘတ်ပေါ်ကျရောက်လာသည့် အထိအတွေ့ကြောင့် ဂျီမင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည် ။

"ငါ့ကိုလွှတ်ပေးပါ ‌ငါမယူတော့ပါဘူးတောင်းပန်ပါတယ်...ဟင့်"

ဂျီမင်စကားကိုJEONက ဟက်ခနဲရယ်ကာဂျီမင်ရဲ့ပါးသောင် အား ဆွဲညစ်လိုက်ပြီး..

"လုပ်ရဲရင် ခံရဲရမှာပေါ့"

နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ကျရောက်သည့် အထိအတွေ့ကြောင့် ဂျီမင်ရဲ့တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညှင်းထသွားရသည် ။ယောင်္ကျားတစ်‌ယောက်နဲ့ နမ်းရမယ့်လို့ စိတ်ကူးထဲတစ်စက္ကန့်တောင် မတွေးမိခဲ့ဖူးပါ ။ ဤကဲ့သို့နှိပ်စက်ခံရမယ်လို့လည်း မတွေးမိခဲ့ပါ။ငရဲတွင်းမမည်တဲ့ ငရဲတွင်းတစ်ခုပါပဲ ။

ခံတွင်းထဲသို့ဝင်လာသော လျှာဖျားကြောင့် တဖြည်းဖြည်းအသက်ရှူကြပ်လာရသည် ။ ချည်နှောင်ခံထားရသည့်လက်တို့ကြောင့် ရုန်းဖို့သည်လည်းခက်ခဲလှသည် ။ မျက်လုံးကိုကာစီးထားသည့် ပိတ်စကြောင့် ထိုသူကဘယ်သူမှန်းမသိသော်လည်း သေချာသည်က ပုလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့သူ ဖြစ်လိမ့်မည် ။

မိမိအနေနဲ့ လိင်တူဆက်ဆံသည်အားကြားဖူးရုံကလွဲ၍ ဓာတ်ပုံတောင်မမြင်ဖူးခဲ့ပါ ။ထို့ကြောင့် အလွန်ကြောက်ရွံ့မိသည် ။

စိမ်းသက်လွန်းတဲ့အထိအတွေ့တွေကြားဂျီမင်မလူးမလွန့်သာခဲ့ပါ ။လည်တိုင်မှစ၍ ခြေဖျားအစွန်းအထိနမ်းရှိူက်သွားသော ထိုလူက အကြီးစားနှာဘူးမှန်း သိသာလွန်းသည် ။

ပေါင်သားတွေကို နမ်းရှိုက်တော့ရုန်းကာ ခြေထောက်ဖြင့်ကန်‌လာ၏ ။JEONက စိတ်မရှည်ဘဲ ပူးကပ်ထားသည့်ပေါင်နနှစ်ဖက်အား ဆွဲခွာ၍ဖြူဖွေးနေသည့်ပေါင်တစ်ဖက်အား ဆွဲမရင်း ပေါင်အတွင်းအသား‌တွေအားကိုက်စွဲကာ အမှတ်အသားတို့ချန်ရစ်သွား၏ ။ အနီကွက်လေးတွေ ကွက်ကြားကွက်ကြား ရှိနေသည့် သေးသွယ်သော ကိုယ်ငယ်လေးက စွဲမက်စရာကောင်းလွန်းလို့ JEONဘုရင်ဟာ ကြမ်းတမ်းပစ်ချင်စိတ်အား မနည်းထိန်းချုပ်ထားရ၏ ။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ချက်ကျ‌ရောက်တိုင်းအသက်ရှူနှုန်းလေးတွေ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာပြီး အံလေးကြိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းတို့အားမညည်းမိအောင် အတင်းပိထားသည် ။

ထိုလူရဲ့အသံရှူရှိူက်သံတို့အား သိသိသာသာ ကြားနေရတာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတာ အမှန် ။ကျောပြင်တစ်လျှောက်လက်ဖဝါးဖြင့် ပွတ်သပ်‌နေသလို ရင်ဘတ်တစ်လျှောက် နှုတ်ခမ်းဖြင့်ပွတ်ဆွဲနေသည် ။

JEONရဲ့ နှုတ်ခမ်းက ဂျီမင်ရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ sensitiveရပ်ဝန်းလေးကို ခလုပ်တိုက်မိသွားတဲ့အခါ ဂျီမင်တစ်ကိုယ်လုံး တုံတက်သွား၏ ။

"မ...လုပ်...နဲ့"

"မင်းမှာ အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့်မရှိဘူး"

အေးစက်စက်လက်ချောင်းတွေဟာဂျီမင်ရဲ့နူးညံ့လွန်းရဲ့ ရပ်ဝန်းလေးဆီတိုးဝင်လာတော့ ခါးလေးကော့တက်လာပြီး ဂျီမင်၏နှုတ်ဖျားမှပင့်ရှိုက်သံလေးတွေ အစီအရီထွက်လာသည် ။JEONက ဂျီမင်ရဲ့ခါးကို လက်ဖဝါးဖြင့်‌မကာ ခေါင်းအုံးခံလိုက်ပြီးခြေကျင်းဝတ်တစ်ဖက်အား သူ့ပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည် ။

"အင့်~~ နာတယ် မလုပ်နဲ့"

Lubricantအားအသုံးပြုကာ နူးညံ့လွန်းတဲ့ရပ်ဝန်းလေးဆီ ချဲ့ထွင်းတော့ ဂျီမင်ရဲ့မျက်လုံးထောင့်စွန်းလေးမှ မျက်ရည်လုံးလေးတွေ စိမ့်ထွက်လာတော့သည် ။ရှိုက်သံလေးတွေ ပိုကျယ်လောင်လာတော့JEONက ဂျီမင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေအားသူ၏နှုတ်ခမ်းဖြင့် ပိတ်လိုက်သည် ။

ဘာမှန်းမသိတဲ့ ခံစားချက်ကြီးကြောင့်ဂျီမင်ဟာ အမှောင်ကမ္ဘာထဲ လမ်းပျောက်နေတော့၏ ။ နမ်းသည့်အခါခေါင်းကိုခါရမ်းကာ ရှောင်ဖယ်သည့်ဂျီမင်အား JEONက လက်ဖဝါးဖြင့် ခေါင်းနောက်ကနေ ဖိကိုင်ကာလျှာချင်းရစ်ပတ်နွယ်လိုက်သည် ။

"အွန့်~~"

တခဏအကြာ အသက်ရှူကြပ်လာပြီဖြစ်သည့် ဂျီမင်ကမျက်နှာအတင်းလွှဲကာပူးချည်ခံထားရသည့် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်JEONမျက်နှာအားတွန်းဖယ်သည် ။JEONနှုတ်ခမ်းတို့အား လွှတ်ပေးလိုက်တော့ ရင်ဘတ်လေးဖောင်းလိုက်ပိန်လိုက်ဖြင့်မောဟိုက်နေသည့် ဂျီမင် ။နားသယ်စပ်တစ်လျှောက် တစ်ဖွဖွလိုက်နမ်းရင်း နူးညံ့သည့်ရပ်ဝန်းဆီသို့ လက်တစ်ချောင်းထပ်တိုးဝင်လိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့~~နာတယ်"

ငိုရှိုက်သံဝဲဝဲလေး ဖြင့် တုံယင်စွာပြောသည် ။ပေါင်တွေကိုထိန်းချုပ်ထားသည့်လက်တို့မရှိတော့သည့်အခါ တွန့်လိမ်ကာJEONကိုတွန်းထုတ်သည် ။

"ရုန်းနေရင် မင်းပဲပိုနာမှာ!"

ပြတ်သားလှသည့် အသံဩရှရှကြောင့်ဂျီမင် တွန်းကန်ရင်းရပ်တန့်သွားသည်။အဲ့ဒီအစား ငိုသံတို့ကြီးစိုးလာသည် ။

"တခြားနည်းနဲ့အပြစ်ပေးပါ...တောင်းပန်ပါတယ်အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့...ငါကြောက်တယ်"

"သတ်ပစ်ရမလား"

ဂျီမင်ကခေါင်းလည်းမငြိမ့် ၊ခေါင်းလည်းမခါ၊နှုတ်ပိတ်လျက်။ သူ့ပါးပြင်ထက် မျက်ရည်တွေဟာ ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်လန့်နေလဲ သူ့ရဲ့တုန်ယင်နေတဲ့ လက်လေးကိုကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်သည်။

JEONရဲ့ အနမ်းတွေကြောင့် နှုတ်ခမ်းတို့ကလည်း ဖူးထွက်ကာနီစွေးနေပြီ ။ဖွေးဥနေသော အသားအရည်အား ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အလျောက် JEONရဲ့လက်ရာတွေဟာ ဂျီမင်တစ်ကိုယ်လုံး ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည် ။

"အသတ်မသေချင်ရင် ငြိမ်နေလိုက်"

"မကြိုက်ဘူး။ ငါကယောင်္ကျားလေးတခြားယောင်္ကျားတစ်ယောက်အောက် ဘယ်လိုနေရမှာလဲ။ ငါသေသွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"သေနိုင်လား မသေနိုင်လား ခနနေရင်သိမှာပေါ့"

ဂျီမင်ကို ခြေကျင်းဝတ်ကနေပြန်ဆွဲချတော့ကုန်းထကာ ထပြေးဖို့လုပ်ပြန်သည် ။JEONဖိကျကာ မှောက်လျက်ဖြစ်နေသောဂျီမင်၏ ကျောပြင်တစ်လျှောက်လိုက်လံနမ်းရှိုက်၏ ။

"နှာဘူးကောင်၊ ငါမင်းကိုရဲတိုင်မှာဒါအလိုမတူအဓမ္မပြုကျင့်မှုပဲ မင်းထောင်ကျလိမ့်မယ်"

JEONက လှောင်ရယ်ကာ ဂျီမင်ကိုအုပ်မိုးထားရာမှ ထလိုက်ပြီး..

"မင်းလိုလူတွေက IQနိမ့်လွန်းတယ်မင်းရောက်နေတာ ငါ့နယ်မြေ ၊ငါ့ပိုင်နက် ၊ ငါ့တိုင်းပြည် ၊ ငါ့အုပ်ချုပ်တဲ့တိုင်းပြည်မှာ ငါကဘုရင် ငါ့စကားကဥပဒေပဲ ။ မင်းတို့တိုင်းပြည်က ဥပဒေကငါ့အတွက်အကျုံးမဝင်ဘူး ပြီးတော့ မျှော်လင့်မနေနဲ့ ငါ့သဘောဆန္ဒမပါဘဲ မင်းငါ့ပိုင်နက်ထဲကအကောင်းတိုင်းထွက်သွားလို့ရမယ်မထင်နဲ့ "

JEONက အိပ်ယာပေါ်က ဂျီမင်ကိုကျောပေးကာ ဘေးနားရှိ ဝိုင်ခွက်အား အသာလှုပ်ပြီး သောက်နေသည် ။ဂျီမင်က သူ့မျက်လုံးပေါ်က ပဝါစကိုဆွဲချွတ်ပြီး JEONအားကြည့်သည် ။သူမြင်နေရတာ JEON ရဲ့ကျောပြင်ကြီးသာ ။

"လူယုတ်မာ ၊ ခင်ဗျား လူစိတ်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ "

"ငါကလူမဟုတ်တော့ လူစိတ်ဘယ်ရှိမလဲ အော်....ငါ့မျက်နှာကိုမြင်တဲ့သူတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေ သူ့အလိုလိုပေါက်ထွက်သွားပြီးရူးသွားကြတယ်... အဝတ်မပါဘဲလမ်းပေါ်ရူးကြောင်ကြောင်လျှောက်သွားကြရော ။ မင်းက သိပ်ကြည့်ချင်မှတော့ ကြည့်လေ "

တဖြည်းဖြည်း သူ့ဘက်လှည့်လာသည့်JEONအား ဂျီမင်မကြည့်မိအောင်မျက်လုံးစုံမှိတ်ထားသည် ။

"ကြည့်လေ မင်းကြည့်ချင်နေတာပဲမလား"

"မကြည့်ဘူး! လူစိတ်မရှိတဲ့ ခင်ဗျားက လူရုပ်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး ရွံ့စရာကောင်းတဲ့အမှိုက်လိုဘုရင်"

"မင်းစကားရယ်ရသားပဲ !ဘုရင် ! အမှိုက်လိုဘုရင်တဲ့လား မင်းတို့လိုလောဘကြီးတဲ့လူသားတွေထက်ငါကအများကြီးမြင့်မြတ်တယ် မင်းသိထားဖို့က မင်းငါ့ကုတင်ပေါ်တက်ရတာကမင်းအတွက်တောင် မြင့်မြတ်စေတယ်"

"ရူးနေလား ၊ ငါကမင်းပျော်တော်ဆက်မဟုတ်ဘူးယောင်္ကျားတစ်ယောက်"

"မင်းကိုယ်မင်း ဘာထင်နေလဲ အခုချိန်ထိ မသတ်ဘဲထားတာကံကောင်းတယ်မှတ် ။ ငါဆန္ဒရှိရင်မင်းကိုတောင်ကလေးမွေးခိုင်းလို့ရတယ်"

"အရူးကောင် ၊ရွံစရာကောင် ၊ လူယုတ်မာ ခင်ဗျားနောင်ဘဝကြရင် လူဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"နောင်ဘဝက နောင်မှလာတာ လောလောဆယ် မင်းကိုဖျက်စီးပစ်မှာတစ်နေရာမှ ရစရာမရှိအောင် ။မင်းပြောတဲ့ရွံစရာကောင်က မင်းကို သေအောင်လုပ်ပစ်မှာ"

JEONရဲ့လေသံပုံမှန်မှာအေးစက်နေ‌ပေမယ့် ဒေါသသံစွတ်လာတာကို ဂျီမင်ရိပ်မိလိုက်သည် ။ငါသူ့ရဲ့ဒေါသကိုစွလိုက်မိပြီ ။ရင်ထဲ မခံမရပ်နိုင်ပြန်ပြောမိတာတွေကကိုယ့်ကိုကိုယ် ပိုပြီးဆိုးအောင် လုပ်မိသွား၏။

ဂျီမင်ရဲ့မျက်လုံးပေါ် ပဝါစထပ်စည်းလိုက်ပြီး ပါးသောင်အားဆွဲညစ်ကာ။ အနီရောင် ဝိုင်တွေ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ဂျီမင်ရဲ့ ပါးစပ်နှင့်မဆန့်သောကြောင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ ဝိုင်တစ်ချို့စီးကျလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့စီးကျကုန်သည် ။

" အဟွတ် ဟွတ် မလုပ်နဲ့ မလုပ်နဲ့လို့..."

ရုန်းကန်နေသည့် ကိုယ်ငယ်အား ဆွဲမှောက်လိုက်ပြီး ပေါင်တွေအားဆွဲကားလိုက်သည် ။

ဖြောင်းးး ဖြောင်းးး

တင်ပါးပေါ် ကျရောက်လာသည့်ရိုက်ချက်တွေကြောင့် အံတင်းတင်းကြိတ်ရင်း အသံမထွက်မိအောင် ပိတ်ထားသည် ။ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် ခါးပေါ်သို့ဆင်းလာသော JEONရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက တင်ပါးပေါ်ဖြတ်ကျော်ကာ နူးညံ့တဲ့ရပ်ဝန်းလေးဆီအရောက်ဂျီမင်ထပ်၍ငိုတော့သည် ။ရှက်စရာကောင်းလွန်းလို့ သတ်သေချင်မိသည်အထိ ။ရှက်စိတ်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီရဲကာ ပေါက်ထွက်တော့မလိုပင် ။

"မလုပ်~~နဲ့ တော့ ဟင့်"

JEON ရဲ့ခါးကိုဆွဲမကာ ဝမ်းဗိုက်အောက်ခေါင်းအုံးခုလိုက်ပြီး စတင်တိုးဝင်လိုက်၏။ နာကျင်ရပါတယ် ။ ဘယ်ဘဝကဝဋ်ကြွေးတွေများလဲ ။ဆိုးရွားလွန်းတဲ့ ဝဋ်ကြွေးတွေကို အလူးအလဲခံရဖို့ ကံပါလာခဲ့သည်ထင်တယ် ။အသက်ရှင်လျက် ခံစားနေရသည့် ငရဲခန်းလိုပင် ။

"အားးး"

စူးနစ်နေသည့် အော်သံက မည်မျှလောက်နာကျင်နေမှန်းပုံဖော်စရာမလိုအောင် သိသာလွန်းလှ၏။အိပ်ယာခင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်မှာ သူ့လက်ထိပ်လေးတွေ နီရဲနေသည်အထိ။မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကလည်းအဆက်မပြတ်စီးကျနေသည်။ နာကျင်လွန်းလို့သိက္ခာမဆယ်နိုင်တဲ့အထိ ရှိုက်ငိုတော့၏ ။

"ငိုမနေနဲ့ အလကားသက်သက် မျက်ရည်ကုန်တယ် ငိုနေလည်းရပ်‌ပေးမှာမဟုတ်ဘူး"

JEONက ဂျီမင်အား အာရုံပြောင်းသွားရအောင် ကျောပြင်အနှံ့အား နှုတ်ခမ်းဖြင့်လိုက်ထိကပ်ကာ ဂျီမင်ရဲ့နှုတ်ခမ်းအား စုပ်ယူနမ်းရှိုက်သည် ။အောက်ပိုင်းမှစတင်လှုပ်ရှားလေတော့JEONရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လာသည် ။

JEONက ဂျီမင်အား မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး ဒူးခေါက်ကွေးနေရာကနေ အသာမလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လှုပ်ရှားသည် ။ဂျီမင်ရဲ့လက်က ကြိုးပြေသွားသော်လည်းဂျီမင်မှာရုန်းဖို့ကို သတိမရ ၊ သူ့အပေါ်အုပ်မိုးထည့်JEON၏လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နာကျင်မှု့ကို အန်တုနေသည် ။အသက်ရှူသံတို့ မြန်ဆန်လာသည်နှင့်အတူ JEONကလည်း မြန်ဆန်လာသည် ။

"ဒီကို ချိတ်ထား"

ဂျီမင်ရဲ့လက်ကို ဂုတ်ပိုးပေါ် တင်ပေးပြီးဂျီမင်အားခါးက‌နေမကာ သူ့ပေါင်ပေါ်ထိုင်စေသည် ။

"နာ..တယ်"

"နာတာ ဟုတ်လို့လား"

"ဟုတ်တယ်"

ပါးနှစ်ဖက်ပန်းရောင်သန်းလာသည့်ဂျီမင်အားကြည့်ရင်း JEONနှုတ်ခမ်းထောင့်တို့ကွေးညွှတ်သွားသည် ။

JEONရဲ့အနမ်းတို့ကြမ်းလား၊မကြမ်းလားဂျီမင်မှာအသက်ရှူချိန်တောင်မရဘဲနှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ငွေရောင်မျှင်လေးတွေစီးကျသည်အထိ ။ဂျီမင်ရဲ့ ခါးသွယ်သွယ်အား လက်ဖဝါးကြီးဖြင့် ကိုင်ကာ စက္ကန့်မခြား မြန်မြန်ဆန်ဆန်မုန်တိုင်းထန်နေ၏ ။

ခပ်ဝဲဝဲ ညည်းညူသံက သာယာနာပျော်ဖွယ် ။ JEONအတွက်တော့ ရမ္မက်လှိုင်းထန်စေတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ။ဂျီမင်ရဲ့ခြေချောင်းလေးတွေ ကုတ်ကာ ဆံသားတို့က လှုမ်းရမ်းနေပြီး နားထင်မှာချွေးစလေးတွေ စို့လာသည် ။

JEONက ဂျီမင်၏ လည်တိုင်နား နှာခေါင်းဖြင့် တိုးဝေ့လိုက်ပြီး နားရွက်ဖျားလေးအား ကိုက်စွဲလိုက်သည် ။ဂျီမင်ရဲ့ ညည်းညူသံလေးတွေ ကြီးစိုးနေသည့် ထိုအခန်းထဲဝယ်JEONရဲ့ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းတို့ကလည်း အချိန်အတော်ကြာရောယှက်နေခဲ့သည် ။

ပထမရက်...

ဒုတိယရက်...

တတိယရက်...

စတုတ္ထရက်အထိ ညတိုင်း ဆက်တိုက် ။

"ထ.."

"မစားချင်ဘူး"

ဂျီမင် တခြားတစ်ဖက်သို့‌စောင်းအိပ်လိုက်သည်။ပင်ပန်းလွန်းလို့ ဘာမှတောင်မစားနိုင်တော့ပါ ။ညဘက်မအိပ်ရ၊မနက်ဘက်အိပ်ပြီးညဘက်ကြတော့ ထပ်နှိပ်စက် ။ကြာရင် ဒီလိုနဲ့သေမှာပဲ ။

"မစားချင်ရင် မစားနဲ့"

"မစားဘူး ၊မစားဘူး"

ဂျီမင်စိတ်တိုကာ ပြန်အော်လိုက်သည်။ ဒေါသထွက်လို့ သတ်လိုက်လည်းသေသွား နားအေးတယ်။

လက်ကောက်ဝတ်မှာ ချည်ထားတဲ့ကြိုးရာကြောင့် နီရဲနေသည့်အပြင် ‌ခြေဖဝါးပြင်မှာလည်းပွန်းရာလေးတွေ ။JEONက ဘေးနားက ဆေးဘူးကိုယူကာ ခြေဖဝါးအား လိမ်းပေးပြီး လက်ကကြိုးကိုဖြေပေးလိုက်သည် ။

"မင်းအသားကနုလွန်းတယ်"

"မင်းကြိုးနဲ့ချည်ထားလို့ ပွန်းကုန်တာ"

ခပ်စူးစူး အပြစ်တင်သံလေးက မကျေမချမ်းဖြစ်နေပုံရသည် ။

"မင်းငါ့ကိုပါးရိုက်တာကြောင့် ချည်ထားတာ"

ဟုတ်တယ် ပါးရိုက်လိုက်ရလို့ နေသာထိုင်သာရှိသွားတာ ။ ကိုယ့်ကိုနှိပ်စက်တဲ့သူကို နှစ်ချက်လောက်ရိုက်ရမှာ ။

"ငါ့ကိုဘယ်အချိန်နှိပ်စက်ဖို့စဉ်းစားထားတာလဲ "

"အကန့်အသတ်မဲ့"

"ငါ မင်းကြောင့်ပင်ပန်းလို့အိပ်ချင်ပြီ ထွက်သွားပေး"

"မင်းကိုယ်တိုင် ညတုန်းက မြန်မြန်လို့ပြောခဲ့တာမလား "

"မင်း!!"

ဒေါသထွက်ကာ ပြန်အော်ဖို့ကြံလိုက်ပေမယ့်လည်း စကားတစ်ဝက်နဲ့သာ ရပ်လိုက်သည် ။လူယုတ်မာနဲ့ စကားဖက်မပြောချင်တော့ပါ ။

"အစာထစား ၊ မဟုတ်ရင် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

"ငါ့ကိုသတ်လိုက်ပါတော့လား ငါကမင်းရဲ့လိင်ကျွန်လား!"

"ငါ့ကို ပြန်မေးပိုင်ခွင့်မရှိဘူး"

ထိုလူက အမြဲအေးစက်စက်နိုင်လွန်းတယ် ။စကားပြောလိုက်တိုင်း ခံစားချက်မပါတဲ့အေးစက်စက်လေသံနဲ့ ။ဒေါသလည်းမပါ ၊ရယ်လည်းမရယ်ဘဲအေးစက်စက်ကြီး ။သေပြီးသားလူလိုပဲ ။

JEONက ရေချိုးကန်ထဲဝင်သွားပြီးရေစိမ်နေသည် ။ထိုအချိန် ဂျီမင်ကသူ့မျက်လုံးပေါ် က ပဝါကိုဖယ်ချကာပတ်ဝန်းကျင်အား သေချာစူးစမ်းကြည့်နေသည် ။ဒီနေ့နဲ့ဆို ဒီကိုရောက်တာ ၅ရက်ရှိပြီ ။၅ရက်လုံး အလင်းရောင်တောင် စက္ကန့်စာမျှသာ မြင်ရခဲ့သည် ။အခန်းအပြင်အဆင်တောင်သေချာမမြင်ရခဲ့ပါ ။

သေချာကြည့်ကြည့်တော့မှ အခန်းက ကျောက်သားတွေနဲ့ ဆောက်လုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းတွေက ရှေးရိုးဆန်လွန်းလို့ ဘာမှန်းတောင်မသိ ။မွေ့ယာတွေ၊ခေါင်းအုံးတွေက ဘယ်ကရတာလဲ ။ဒီမှာ မွေ့ယာလည်းရတာလား ။ကုတင်တိုင်တွေမှာ ခြင်ထောင်လေးတွေ စုချည်ထားပြီး ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲအသေးလေးမှာ အလျားညီနေတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ သစ်ပင်ပင်စည်အလယ်သားအား ခပ်ပါးပါးပိုင်းဖြတ်ထားသည့် အပြားလေးကို ခြေတံ သုံးချောင်း တပ်ဆင်ထားသည်မျိုး။ စားပွဲပေါ်မှာ ဆန်ပြုတ်လိုလို ဘာလိုလိုခပ်ပြစ်ပြစ်စားစရာရှိနေပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်းထွက်နေသည်။

မနေ့က စားစရာလာပို့သည့်ကလေးမက အသက်၁၅သာရှိသေးတယ်။ စကားစကြည့်လိုက်တော့ သူက ကိုယ်သုံးသည့်ဘာသာစကားအားကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပြောတတ်နေတယ် ။ ထိုကလေးမလေးကို ထပ်မေးကြည့်တော့ သူတို့တိုင်းပြည်က လူတိုင်းက မျက်နှာတစ်ဝက်ကိုပဝါစနှင့် ဖုံးအုပ်ထားတတ်ကြပြီး အိမ်ထောင်ကျပြီးမှသာ ဖယ်ရှားလို့ရသည်တဲ့ ။ဟိုလူပြောတာက တစ်မျိုး ၊ ကလေးမ ပြောတာက တစ်မျိုး ။ဘယ်ဟာက အမှန်လဲ ။

အိမ်‌ထောင်မကျသေးမှီ ပဝါ‌အောက်က မျက်နှာကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကတွေ့သွားရင်ကျိန်စာသင့်တယ်လို့ပြောခဲ့တယ် ။မြင်သွားတဲ့သူ သို့မဟုတ် အမြင်ခံရတဲ့သူထဲက တစ်ယောက်သေတယ်တဲ့ ။ဟိုဘုရင်ပဝါ‌အောက်က မျက်နှာ‌ကိုကြည့်လိုက်ရင် သူသို့မဟုတ် ငါသေမှာပဲ ။ ဒီလိုမျိုးအနှိပ်စက်ခံနေရတာထက်စာရင် သူသေသေ ငါသေသေ အဲ့တာကပိုပြီးကောင်းတယ် ။

ဂျီမင်သည် အရဲစွန့်ကာ ရေချိုးဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်းရေချိုးနေကြမို့ရေချိုးဆောင်ကိုတော့ ကောင်း‌ကောင်းသွားတတ်သည် ။ရေချိုးကန်ဘေးပတ်ပတ်လည်အဖြူရောင်ပိတ်စများဖြင့်ကာစီးထားတာကြောင့် ထိုပိတ်စတွေကြားကနေခြေသံဖွဖွလေး‌လျှောက်ကာ ပဝါစကိုဖယ်ကာ ‌ချောင်းကြည့်ရန်ခေါင်းလေးပြူထွက်လိုက်သည် ။

ဘွားခနဲ ပေါ်လာသည့်ကိုယ်လုံးတီးကြီးကြောင့် ဂျီမင်လန့်ကာ အော်ရင်းနောက်လန်ကျသွားသည် ။

"ငါ့ကို ချောင်းကြည့်နေတာလား"

JEONက ဂျီမင်ကို ဆွဲကာ နံရံကိုတွန်းကပ်လိုက်ပြီး လည်ပင်းညစ်လိုက်သည် ။

"ကြည့်လေ ၊ မင်းသိပ်ကြည့်ချင်နေတဲ့ မျက်နှာ မျက်လုံးဖွင့်စမ်းပါ"

လည်ပင်းပေါ်ရှိတင်းကြပ်လာသည့်လက်ကြောင့် ဂျီမင်အသက်ရှူကြပ်လာပြီးJEONရဲ့လက်ကောက်ဝတ်အား ကိုင်ကာ လည်ပင်းပေါ်ရှိ လက်ချောင်းတွေကိုဆွဲခွာမိသည် ။ သို့သော်လည်း မရပါ ။ကြောက်အားလန့်အား မျက်လုံးကိုလည်းစုံမှိတ်ချထားပြီးမျက်နှာတို့သည်လည်း နီရဲတက်လာသည် ။

"အ..သက်..ရှူ..ရ ခက်..နေ..ပြီ"

"ဖွင့်စမ်း မင်းမျက်လုံးတွေ ။ ငါ့ကို သိပ်ကြည့်ချင်နေတာမလားဖွင့်ကြည့်စမ်းပါ!! "

"ဟင့်အင်း..မ..ကြည့်..တော့..ဘူး လွှတ်"

"မင်းကိုယ်မင်း ဘာထင်နေလဲ"

သူက အရမ်း‌ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ် ။သူစိတ်ကောင်းနေရင် အေးစက်နေပြီးသူဒေါသထွက်နေရင် အရမ်းကြမ်းတမ်းတယ် ။ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာက ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်တော့ဘူးလား ။

တဖြည်းဖြည်းပြေလျော့သွားသည့်လက်များကြောင့် ဂျီမင်ကနံရံကိုကျောဖြင့်ကပ်လျက်အနေအထားနှင့်ပင့် အောက်သို့ ပုံပုံလေးလျှောကျသွားသည် ။နာကျင်နေသောလည်ပင်းကိုသူ့လက်လေးဖြင့် သူပြန်ကိုင်ရင်း အသက်ရှူနှုန်းတို့ မြန်ဆန်နေသည် ။

လည်ပင်းသားဖွေးဖွေးမှာလည်းလက်ရာကြီး နီရဲလျက် ဂျီမင်ရဲ့လက်ဖျားလေး တွေဟာလည်းတုံယင်လျက်ရှိသည် ။မျက်တောင်ဖျားလေးမှ မျက်ရည်စလေးဟာ ပေါက်ခနဲ မြေခသွားသည် ။

JEONက ရေချိုးဆောင်ထဲက ထွက်သွားပြီးသည်အထိ ဂျီမင်ဟာ ထိုင်လျက်သားလေး လန့်နေစဲ ။ထို့နောက် စစ်သည်တော် နှစ်ယောက်ရောက်လာပြီး ဂျီမင်အားချုပ်နှောင်ကာ အချုပ်ခန်းထဲသို့ခေါ်သွားပြီး ပိတ်ထားခဲ့သည် ။

အချုပ်ခန်းဟာ အလွန်မှောင်ပိန်းနေပြီးအလင်းရောင်ရယ်လို့ တစ်စက်တောင်မရှိ ။ အေးလည်းအေးလွန်းလှသည် ။လက်ကောက်ဝတ်က သံကွင်းတွေနဲ့ခြေကျင်းဝတ်က သံကွင်းတွေဟာ အလွန်လေးလွန်းလို့ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်းခြေဖမိုးပွန်းကုန်သည် ။နရံထောင့်လေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျုံ့ကျုံ့လေး ငိုနေ၏ ။

ကျေးဇူးပြုပြီး သတ်လိုက်ကြပါတော့လား ။ အစတည်းက အသတ်ခံလိုက်ရင် ကောင်းသား ။ရုတ်တရက် လက်ဖြင့်စမ်းမိသွားသည့်ခပ်နွေးနွေးနေရာကြောင့် ထိုခပ်နွေးနွေး‌မွေးပွ စောင်ပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး ကွေးကွေးလေး အိပ်လိုက်တော့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်နိုးထလာချိန်မှာ တခြားဘဝကို ကူးပြောင်းပြီးသား ဖြစ်ရပါစေ ။

"ထတော့"

"အဟွတ်..."

ဂျီမင်ရဲ့နဖူးပေါ် လက်တင်ကာစမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကိုယ်နွေးနေသည်မို့ သံကြိုးတွေဖြုတ်ကာ ပွေ့ချီလာပြီးအိပ်ခန်းဆောင်ဆီပြန်ခေါ်သွားသည်။နန်းတော်ထဲရှိ လူတွေက အထူးအဆန်းဖြစ်နေကြပြီး ကွယ်ရာတီးတိုးဆိုနေကြသည် ။

JEONဘုရင်က လူသားတစ်ယောက်ကိုသူ့အိပ်ဆောင်မှာ ခေါ်ထားတယ်ဆိုတာသတင်းကြီးပဲပေါ့။ ထိုလူသားကလည်း ယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်လေ ။ယောင်္ကျားလေး‌ပေမယ့် သူမတူအောင် လှတာလို့လည်း ပြောနေကြသည် ။

"ထပ်ပြီး ပြန်ခေါ်လာပြန်တာလား"

ဂျီမင်အတန်ကြာအိပ်ပျော်သွားပြီးမှ ပြန်နိုးလာခဲ့သည် ။

"မင်းက ခြင်္သေ့နဲ့ထပ်အိပ်ချင်သေးတာလား"

"ခြင်္သေ့!! "

ဂျီမင်လန့်ကာ ထအော်လိုက်သည်။ သူတစ်ညလုံးခြင်္သေ့ပေါ်တက်အိပ်နေခဲ့တာလား ။

"Ryianက မင်းကိုမကိုက်ဘူးပဲ။ သူကအရမ်းရန်လိုတတ်တယ် ငါ့စကားကလွဲလို့ တခြားလူစကားဆို နားမထောင်ဘူး "

"မင်းငါ့ကိုခြင်္သေ့အစာလုပ်တာလားမင်းကယုတ်မာပေမယ့် ၊ခြင်္သေ့က စိတ်ထားကောင်းလို့ တော်သေးတယ်"

"Ryianမှာ မင်းကို ကိုက်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး"

"ရယ်ရတယ်၊ အသားမစားတဲ့ခြင်္သေ့မင်းတွေ့ဖူးလား"

"သေချာတာတော့ သူမင်းကိုမစားဘူး"

ခြင်္သေ့က စိတ်ဖောက်ပြီး အဲ့ကောင်ကိုကိုက်သတ်လိုက်ရမှာ ။တော်တော် သွေးအေးတဲ့ လူယုတ်မာ ။

"ပါးစပ်ဟ "

ဂျီမင်ကပါးစပ်ပိတ်ထားစဲ ဖြစ်တာကြောင့်ပါးသောင်ကို ဆွဲညစ်ကာ ခံတွင်းထဲသို့သူ၏လက်ချောင်းတို့ဝင်သည်အထိဆေးလုံးတစ်လုံးထည့်လိုက်ပြီး

"မြိုချလိုက် ၊ မြိုမချရင် ငါကိုယ်တိုင်မြိုချအောင်လုပ်မယ်"

JEONကဂျီမင်မြိုချအောင် မေးကိုပင့်မထားတာကြောင့် ဂျီမင်မြိုချလိုက်ရသည်။

"ငါ့ကိုဘာနဲ့ ထပ်နှိပ်စက်မလို့လဲ"

"မကြာခင်သိမှာပေါ့"

တခဏကြာတဲ့အခါ သူတစ်ကိုယ်လုံးပူလောင်လာပြီး မောဟိုက်လာသည် ။ဂျီမင်အိပ်ယာပေါ်က ယိုင်နဲ့စွာ ဆင်းရင်းရေခရားအိုးအား ဆွဲယူကာ တစ်အိုးလုံးကုန်သည်အထိ မော့သောက်လိုက်၏။ ရေသောက်ရင်း ဖိတ်စင်သွားသည်ကြောင့်အင်္ကျီစတွေဟာ စိုရွဲကုန်၏ ။နေသောက်ပြီးသည်အထိ ပူနေရာကမသက်သာသေးဘဲ ခေါင်းတွေမူးနောက်လာသည် ။ငါဘာဖြစ်တာလဲ ။

ကုတင်အောက်၌ ပုံပုံလေးလဲကျနေသည့်ဂျီမင်အား JEONက ပွေ့ချီကာ အိပ်ယာပေါ်တင်လိုက်သည် ။

"လူယုတ်မာ...ငါမင်းကို အရမ်းမုန်းတယ်"

ဂျီမင်က ‌JEONကိုတွန်းထုတ်ကာ နောက်သို့ဆုတ်သွားသည် ။ပုံမှန်မဟုတ်တော့တဲ့ ခံစားမှုကြောင့်ဂျီမင်ရိပ်မိလာခဲ့သည် ။ ခန္ဓာကိုယ်ကမူမမှန်တော့ဘဲ ဖောက်ပြန်လာတာကဟိုဆေးကြောင့်ကလွဲပြီး ဘာကြောင့်ဖြစ်ရအုံးမှာလဲ ။

"ဆေးတိုက်ဖို့ထိလိုလား ဟမ် ငါမင်းပြုသမျှနုနေရတဲ့လူပါ ဆေးခပ်ဖို့ထိလိုလို့လား ငါ့ကိုတကယ်ဘာဖြစ်စေချင်တာလဲ ငါ့ဘက်က အရှက်သိက္ခာမရှိတဲ့ပုံကိုမြင်ချင်တာလား ။ ငါ့မှာ မင်းကြောင့်အရှက်သိက္ခာတွေလည်း မရှိတော့ဘူးမင်းနှိပ်စက်သမျှ ငါခံလာရတာ ငါမင်းကိုပြန်ခုခံနိုင်လို့လားမင်းဒေါသထွက်ရင် လည်ပင်းညစ်ခံရသေးတယ် ။ငါမင်းရဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လိုနေလာရတဲ့သူပါမင်းကြောင့် ‌နေရောင်တောင် မမြင်ရတဲ့ရက်တွေရှိလာပြီ ။ငါ့ကို မင်းရှေ့မှာပြားပြားဝပ် ဒူးထောက်စေချင်တာလား ။ ငါ့ကိုပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ကစားချင်တာလား"

ဂျီမင်က အိပ်ယာပေါ်က ပြန်ဆင်းကာ ကြမ်းပြင်ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး

"ငါ့ကိုဒီလိုဖြစ်စေချင်တာလား"

ထို့နောက် ဂျီမင်ကသူ့အဝတ်တွေဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး

"ဒီလိုမျိုးငါကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးတာမျိုးလိုချင်တာလား ။ငါကိုယ်တိုင်ပေါင်ကားပေးရအုံးမလား"

"တော်စမ်းးး မင်းသောက်ရေးမပါတဲ့စကားတွေတော်လိုက်တော့ "

"ငါပြောတဲ့ထဲ မှားတာပါလားသတ်လိုက်ပါတော့လား ငါလည်းရှက်တတ်တဲ့လူတစ်ယောက်အရှက်နဲ့လူလုပ်နေတာ ။ မင်းငါ့ကိုသတ်လိုက်ပါ ကျေးဇူးပြုပြီး"

ဂျီမင်မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်တို့စီးဆင်းလာသည် ။ဂျီမင်က ထိုမျက်ရည်တို့ကိုသုပ်ကာမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး JEONရှိသည့်နေရာအားလက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ JEONရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကိုကိုင်ကာသူ့တင်ပါးပေါ်တင်လိုက်သည် ။

"တခြားဘယ်နေရာ ထိပေးရအုံးမလဲငါ့တစ်ကိုယ်လုံး မင်းမထိဖူးတဲ့နေရာမရှိပါဘူး"

"တော်လိုက်တော့"

လက်ကိုပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပေမယ့် ဂျီမင်က ပြန်ဆွဲယူကာ သူ့တင်ပါးပေါ်ပြန်တင်ပြီး JEONရဲ့နောက်လက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲယူကာသူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တင်လိုက်သည် ။ထို့နောက် ခြေဖျားထောက်ကာ JEONရဲ့မေးရိုးပေါ်လက်အုပ်ကိုင်ကာ JEONနှုတ်ခမ်းအား နမ်းရန် နှုတ်ခမ်းရှိနိုင်မည့်နေရာကိုမှန်းကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖိကပ်လိုက်သည် ။ သို့ပေမယ့် နေရာလွဲကာ JEONရဲ့ မေးဖျားအား နမ်းမိသွားသည် ။

ထိုအခိုက်အတန့် JEONဟာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ဖြစ်သွားတော့သည် ။

မင်းက အရမ်းစိုးမိုးနိုင်လွန်းတယ် ။မင်းကြောင့် သတိလက်လွှတ်ဖြစ်ရပေါင်းလည်းများပြီ။ မင်းကိုကြည့်ရင်း ငါ့အချိန်တွေ ရပ်တန့်ခဲ့ရပေါင်းလည်း များပြီ ။မင်းကဆက်ပြီး ငါ့ကိုရပ်တန့်အောင်လုပ်နေပြန်တယ် ။မင်းအပြုအမူတိုင်း ငါရူးမတတ်ပဲ လူသားငယ်ရယ် ။ငါနဲ့ ကွဲပြားခြားနားလွန်းပေမယ့် ငါမင်းကိုစွဲလန်းနေတုန်းပဲ ။ငါပိုင်ဆိုင်ချင်လွန်းလို့ ငါဖြစ်တည်မှု့တောင် လျစ်လျှူရှူ့ထားခဲ့တာပါ လူသား‌လေးရယ် ။

JEONက ဂျီမင်ရဲ့ခါးကို လက်ဖျံဖြင့် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကဂျီမင်ကျောပြင်အား သိုင်းဖက်လိုက်၏ ။ထို့နောက် ဂျီမင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်း၌ ဝင်ရောက်တပ်စွဲလိုက်ပြီး စတင်တိုက်ခိုက်တော့သည် ။

အသွေးအသားကိုပါ နိုးစွထားတာမို့ဂျီမင်သည်လည်း ဘယ်တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလဲ ။JEONရဲ့ အနမ်းတွေကို တုံ့ပြန်မိတာပေါ့ ။JEONက ဂျီမင်ရဲ့ တင်ပါးအောက်ကနေပင့်မကာ ဂျီမင်ရဲ့ခြေတံလေးတွေကိုသူ့ခါး၌ ရစ်ပတ်စေသည် ။

အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ပိုင်ဆိုင်ချင်လွန်းတဲ့ဖြစ်တည်မှု့လေး ။မင်းသာတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ငါအသက်တိုရမှာ ။မင်းငါ့ဆီမှာ မပျော်မှန်းသိပေမယ့်အတ္တကြီးစွာ ဖမ်းချုပ်ထားမိစဲပဲ ။မင်းကိုအဝေးက ငေးကြည့်ခဲ့ရတာအချိန်တွေ ကြာနေပြီမို့ ပိုင်ဆိုင်ချင်လာတာကြောင့် ဖမ်းချုပ်ထားခဲ့တာ ။ပဝါကိုဖယ်လိုက်တဲ့အချိန် မင်းသာငါ့မျက်နှာကို မြင်သွားရင် မင်းတစ်ခုခုဖြစ်မှာ ငါသေမှာထက်ကြောက်တယ် ။

မင်းမာနတွေ၊ သိက္ခာတွေကို ချိုးနှိမ်ဖို့မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး ။ငါမင်းကိုပိုင်ဆိုင်ချင်ရုံလေးပါ ။ငါ့လုပ်ရပ်တွေ ကြမ်းတမ်းတယ်ဆိုတာမင်းကိုစိုးရိမ်လွန်းလို့ ။မင်းရဲ့ ခြေဖမိုးလေးကအစ ငါသဘောကျလွန်းလို့ ခနခနနမ်းရှိုက်မိတာ ။ငါဆက်ပြီး ရူးမိုက်တဲ့အတ္တတွေ ကြီးထွားပါရစေ ။

အသက်ရှူသံမျှင်မျှင်လေး ရောယှက်နေတဲ့ နင့်နင့်နဲနဲ ညည်းညူသံလေးတွေ ။လက်ချောင်းချင်းယှက်ကာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက် ။ခံစားရသမျှကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တောာ့တဲ့ လူသားလေးရဲ့ ညည်းညူသံတို့ကပိုကျယ်လောင်လာခဲ့သည် ။ခေါင်းစဉ်ရှာမရတဲ့ နင့်နဲလွန်းသောခံစားမှု့တို့ကို တနင့်တပိုး သယ်ရင်းJEONရဲ့လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

လျှာချင်းရစ်ပတ်နွယ်လျက် အနမ်းတို့ကလည်း ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း။

နားသယ်စပ်နားမှ ကြားနေရသောအသက်ရှူသံပြင်းပြင်းတို့ကြောင့် ဂျီမင်ပို၍ ရှက်ဖြာရသည် ။JEONဘုရင်ရဲ့ တိုက်စစ်က ခါးသွယ်သွယ်လေး ကျိုးမသွားတာကံကောင်း ။

ကြည်လင်နေသော အသားအရည်ထက်ချွေးစက်တွေလည်း ရွှဲလာပြီ ။ဖွင့်ဟထားသောာပြတင်းပေါက်မှ လေပြေလေးက တိတ်တဆိတ်တိုးဝှေ့လျက်အပူရှိန်လျော့စေသည် ။

ယောင်ယမ်းကာ JEONရဲ့နဖူးအားလက်ဖဝါးဖြင့် ထိမိသွားတာကြောင့်ဂျီမင်လန့်ကာ လက်ပြန်ရုတ်လိုက်သည် ။သို့သော် JEONကပြန်ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ရဲ့ဆံသားတွေပေါ် တင်ပေးသည် ။အယ်ရိုရာဘုရင်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ရှင်ဘုရင်လေး။

အပြာရောင်လေးစီခြယ်ထားတဲ့ညတစ်ညပေလား ။အတ္တတွေကြီးစိုးတဲ့ ညတစ်ညပေလား ။JEONဘုရင်က လူသားတစ်ယောက်ကိုသိမ်းပိုက်တဲ့ည ။သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ကောင်လေးရဲ့စိတ်ထဲ နာကြည်းမှု့တွေ ပိုမိုးကြီးထွားလာခဲ့တဲ့ည။

နာကျင်ခြင်းနှင့်သာယာခြင်းတို့ ရောယှက်တဲ့ည ။ကောင်ကင်၌ ကြယ်လေးတွေ တလက်လက်ဖြင့် လခြမ်းလေးကလည်းပြုံးလို့ ။

ရှင်ဘုရင်ရဲ့ကြင်ယာတော် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ပြီကိုး ။

နောက်တစ်နေ့....

သူမရှိတော့ဘူး ။ ထွက်ပြေးသွားပြီ ။ထွက်ပြေးဖို့ကြံရွယ်နေတဲ့ အချိန်တည်းကသူဟာ နောက်ဘက်ကနေ တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေခဲ့တာ ။JEON၏မျက်ဝန်းတွေက မှိုင်းညို့နေပြီး သူ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ ကြေကွဲမှု့များနဲ့ ။ဒီလူသားက သူ့ဆီမှာမပျော်တာကို သိနေပြီးသားပဲ ။

ခြေဗလာနှင့် ဦးတည်ရာမရှိ တောအုပ်ထဲ ပြေးလွှားနေရင်း လမ်းရှာနေမိသည် ။ ပုံမှန်ထက် မြန်ဆန်နေတဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းတွေကမောဟိုက်မှု့ကို ဖော်ကျူးနေ၏ ။နောက်ကနေများ လိုက်ဖမ်းမလားဟုထိတ်လန့်နေရတာ ။ခြေခေါက်လဲပြီး လိမ့်ကျသွားတာတောင်ပေါ်က ။သစ်ပင် စောင်းနဲ့ခေါင်းနဲ့ရိုက်မိပြီး သတိလစ်သွားခဲ့သည် ။

သူသတိပြန်ရလာတော့ ရေကန်ဘေးမှာ။သူကိုယ်တိုင်ရေငုပ်ခဲ့တဲ့ ရေအိုင်ကိုပြန်တွေ့လိုက်တာကြောင့် ဂျီမင် အမြန်ပင် ထကာပြေးတော့သည် ။လာတုန်းက အမှတ်အသားလုပ်ခဲ့သည့်အမှတ်အသားတွေအတိုင်း တောထဲကထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေသည် ။မောဟိုက်နေသည့် အသက်ရှူသံတို့ကတောတွင်းပဲ့တင်သံထွက်လျက် ။နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရတဲ့ မြို့ပြကအိမ်တွေကြောင့် ဂျီမင်လမ်းမပေါ်မှာ လဲချလိုက်တော့သည်။နောက်ဆုံးတော့ ငရဲခန်းကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီ။

အိပ်မက်လာလို့တောင် ပျော်လွန်းလို့အော်ငိုမိတဲ့အထိ ။နောက်ဆုံးတော့ဝဋ်ကြွေးတွေ ကြေခဲ့ပြီ ။

ရေကန်ဘေးနားထိ ပွေ့ချီလျက် လာထားပေးသွားတဲ့ သူကို ဂျီမင်မတွေ့လိုက်ပါ ။တောအုပ်ထဲက ပြန်ထွက်ဖို့ဆိုတာအယ်ရိုရာဘုရင်ရဲ့ဆန္ဒမပါဘဲ မရဘူးဆိုဂျီမင်မေ့နေခဲ့သည် ။

ထားရစ်ခဲ့သူထက် ကျန်ခဲ့တဲ့သူက ပိုနာကျင်နေ‌ရောပေါ့။

________________________

Zawgyi

အယ္ရိုရာဘုရင္ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ရဲ႕အစက..

"Jiminပစၥည္းေတြစုံၿပီလား ေသခ်ာေလးစစ္ေနာ္ "

"စုံပါၿပီ သြားၾကတာေပါ့"

ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕က Frian ဆိုတဲ့ေတာအုပ္ထဲဖို႔သြားဖို႔ျပင္ဆင္ေနၾကတာပါ။ အစိုးရက ထိုေနရာကို မသြားဖို႔တားျမစ္ခဲ့တာ၂ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ ။ ေတာအုပ္ကို အဆုံးမရွိဝကၤပါလို႔လည္း ေခၚဆိုၾကတယ္ ။

ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့၂ႏွစ္က ေတာအုပ္ထဲထင္းခုပ္သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ေ႐ႊထုပ္ႀကီးတစ္ထုပ္ေကာက္ရခဲ့တယ္ ။ဒီသီတင္းက တစ္နိုင္ငံလုံးပ်ံ့သြားၿပီးလူအေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာအုပ္ထဲဝင္ေရာက္စူးစမ္းၾကတယ္ ။ ကံေကာင္းတဲ့ လူတစ္စုက ေရတံခြန္ရဲ႕ေအာက္ေျခမွာရွိတဲ့ ေ႐ႊေတြကိုရွာေတြ႕ခဲ့ၾကတယ္လို႔ သိရတယ္ ။ေရာက္ဖူးတဲ့သူေတြကလည္း ေတာကအဆုံးမရွိလို႔ ျပန္လာခဲ့ရတယ္ ။တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း ေရတံခြန္ရွာမေတြ႕ခဲ့ၾကဘူး ။

ေနာက္ပိုင္းလူေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကထိုေတာအုပ္ထဲကို ေ႐ႊရွာဖို႔သြားၾကတယ္သို႔ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္မွ ျပန္ေရာက္လာျခင္းမရွိခဲ့ဘူး ။လူေတြေသသြားတာလား ၊ သားရိုင္းေတြနဲ႕ေတြ႕လို႔အစားခံရတာလား၊လမ္းေပ်ာက္သြားၾကလို႔လား ဆိုၿပီး သက္ဆိုင္ရာရဲေတြက လိုက္လံရွာေဖြခဲ့ၾကေပမယ့္ ရွာေဖြတဲ့ရဲေတြပါ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့တယ္ ။ အစိုးရက ေတာအုပ္ထဲကိုရဲအုပ္စု တစ္စုၿပီးတစ္ခုလႊတ္ၿပီးရွာေဖြခိုင္းေပမယ့္ ရဲေတြအားလုံးျပန္ေရာက္မလာခဲ့ၾကဘူး ။

ေနာက္ ဆယ္လေလာက္ကစၿပီး လူေတြေပ်ာက္ျခင္းမလွေပ်ာက္ၾကေတာ့တာပဲ ။ဘယ္သူ

အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစလို႔ အစိုးရ Frianဆိုတဲ့ေတာအုပ္ကို တားျမစ္နယ္ေျမအျဖစ္ ပိတ္ထားခဲ့တာယခုအခ်ိန္အထိေပါ့ ။

ဒါကိုလက္မခံနိုင္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔အုပ္စုက Frianေတာအုပ္ထဲ ခိုးဝင္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ၾကတယ္ ။ဒီညေပါ့ ။ကြၽန္ေတာ္က ဆင္းရဲလူတန္းစားကေနဆင္းသက္လာသူတစ္ေယာက္ ။အေမက ေမြးၿပီးၿပီးခ်င္းဆုံးပါးသြားၿပီးအရက္သမားအေဖနဲ႕ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတယ္ ။အေဖက အရက္မူးလာတိုင္း ကြၽန္ေတာ့္ကို အေမမွာင္ခန္းထဲ ပိတ္ထားတတ္တယ္၊ရိုက္ႏွက္တယ္၊ဆဲဆိုတယ္ ။ကြၽန္ေတာ့္ကို မေထာက္ပံ့နိုင္လို႔ အလယ္တန္းေနာက္ဆုံးႏွစ္မွာ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ခဲ့ရတယ္ ။

အေဖဆုံးတာ အခုဆိုသုံးႏွစ္ျပည့္ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ အလုပ္အကိုင္ကမၿမဲပါဘူး ။ ဘြဲ႕မရွိတဲ့ ၊ အထက္တန္းေတာင္မေအာင္ ကြၽန္ေတာ္က အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ေလးေတြနဲ႕ဘဝကိုႀကိဳးစား႐ုန္းကန္ရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ အရမ္းပင္ပန္းတယ္ ၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက အခုခ်ိန္ထိကြၽန္ေတာ္အရမ္းပင္ပန္းခဲ့ရတယ္ ။

ေငြမရွိေတာ့ မတူသလိုမတန္သလိုဆက္ဆံခံရတယ္၊ရႈံ႕ခ်ၾကတယ္ ။ေငြပုံေပၚထိုင္ၿပီး ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြလိုမပူမပင္၊မပင္မပန္းဘဲ ေနခ်င္တယ္ ။အဲ့တာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္Frianေတာအုပ္ထဲကို ဝင္ဖို႔ဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္ ။ ေ႐ႊေတြသာရရင္ကြၽန္ေတာ္ လုပ္ငန္းေလးတစ္ခုတည္ေထာင္ဖို႔အရင္းအႏွီးရလာမွာ ။ကြၽန္ေတာ္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာလည္း ေနနိုင္မယ္မဟုတ္လား ။

"Jimin သြားၾကရေအာင္"

"Okလာၿပီ"

ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕မွာ ၈ေယာက္ရွိတယ္ကြၽန္ေတာ္အပါအဝင္ေပါ့ ။ေခါင္းေလာင္းက ေတာကြၽမ္းသူမို႔အရာအားလုံး သတိေပးတယ္ ။

"အားလုံးလူစုမကြဲေစနဲ႕ ၾကားလားအေၾကာင္းထူးရင္ ဒီဆက္သြယ္ေရးကိရိယာကိုသုံး"

ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေစာင့္ရဲေတြ မသိေအာင္ေတာထဲခိုးဝင္ခဲ့တယ္။ အခ်ိန္တစ္နာရီၾကာတဲ့အထိ ဘာကိုမွရွာမေတြ႕ခဲ့ဘူး ။

"ေရတံခြန္က တကယ္ေရာရွိရဲ႕လား"

အဖြဲ႕ဝင္တစ္ေယာက္က စိတ္ပ်က္စြာညည္းၫူရင္း ေျပာ၏ ။

"နည္းနည္းေလာက္ဆက္သြားၾကည့္တာေပါ့ တကယ္ရွိတာေသခ်ာတယ္"

ဂ်ီမင္လည္း လက္ခံသည့္အေနျဖင့္ေျပာလိုက္သည္ ။

"ဟုတ္တယ္ လြယ္လြယ္နဲ႕ေတာ့ ဘယ္ရမလဲ စိတ္ရွည္ရမွာေပါ့"

ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္း ပတ္ဝန္းက်င္ထဲဓာတ္မီးေရာင္ ျဖင့္ ခရီးဆက္ခဲ့ၾကသည္ ။သစ္ကိုင္းေျခာက္တို႔အား နင္းမိသည့္ တေျဖာက္ေျဖာက္ျမည္သံတို႔ျဖင့္ပတ္ဝန္းက်င္က ႀကီးစိုးလ်က္ ။ဇီးကြက္ေအာ္သံတို႔ကလည္း ေရွ႕ဆက္သြားေလ ပိုက်ယ္ေလာင္လာေလျဖစ္ေနသည္ ။ တိတ္ဆိတ္ေနေသာပတ္ဝန္းက်င္က စိတ္ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းေနသည္။

တစိမ့္စိမ့္ ေအးလာသည့္ ခံစားမႈႏွင့္အတူပတ္ဝန္းက်င္က တည္ၿငိမ္လြန္းေတာ့ေလတိုက္သံတို႔ပါ ၾကားေနရသည္အထိ။

"ၾကားရလား ၾကားရလား ေရက်သံ"

ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕စကားေၾကာင့္ တစ္ဖြဲ႕လုံးၿငိမ္သက္သြားၿပီး ေရက်သံအား နားစြင့္လိုက္ၾကသည္။

"ၾကားတယ္ ၾကားတယ္ လာ ၾက ျမန္ျမန္ သြားရေအာင္"

တစ္ဖြဲ႕လုံး ေရက်သံၾကားရာသို႔ အေျပးသြားၾကၿပီး..

"ေတြ႕ၿပီ ေတြ႕ၿပီ"

ျမင့္မားလြန္းတဲ့ ေက်ာင္ေဆာင္အား ဓာတ္မီးျဖင့္ ထိုးၾကည့္ၾကရင္း တစ္ဖြဲ႕လုံးဟာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖင့္။

"ေရတံခြန္က အရမ္းျမႇင့္လြန္းတယ္ မထင္ဘူးလား"

"ေရတံခြန္ထိပ္ဆုံးကိုေတာင္ မျမင္ရဘူး "

ေရကန္အတြင္းသို႔ တေဝါေဝါက်ေနေသာ ေရေတြရဲ႕ေရစက္ကပင္ကို လူကိုလာစင္ေနသည္ ။ေရလွိုင္းအားကအရမ္းႀကီးမယ္ထင္တယ္ ။ေရကန္တစ္ဝိုက္ လိုက္စူးစမ္းၾကည့္ရာ ၿခဳံႏြယ္ေတြမွ လြဲၿပီး ေရကန္တစ္ဖက္ဟာလည္း ေက်ာက္နံရံႀကီး ပိတ္ကာထားသည္ ။ေရကန္နားေရာက္မွ ပိုေအးလာသလိုပဲ။

"အခ်ိန္မဆြဲၾကနဲ႕ ေရထဲဆင္းရေအာင္Jiminမင္းနဲ႕ငါအရင္ဆင္းရေအာင္"

"ဗ်ာ ကြၽန္ေတာ္အရင္လား"

"ေအးေလ"

"ဟုတ္ ဟုတ္"

Jiminႏွင့္အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ဟာ ေအာက္ဆီဂ်င္ပိုက္ႏွင့္ ေရငုပ္ကိရိယာမ်ား တပ္ဆင္ၿပီးေနာက္ေရေအာက္သို႔ စတင္ငုံ႕ၾကသည္ ။ေမွာင္မည္းေနသည့္ ေရေအာက္က ဘာကိုမွ်မျမင္ရဘဲ ဓာတ္မီးေရာင္သြားရာလမ္းေၾကာင္းသာျမင္ေနရသည္ ။တျဖည္းျဖည္း ေရေအာက္သို႔ဆက္ငုံ႕သြားရင္း jimin ကသူ၏မ်က္ရိပ္ေထာင့္နားက ျဖတ္ခနဲ ျဖတ္သြားသည့္အရိပ္ကို ျမင္လိုက္ရသည္ ။

ပတ္ပတ္လည္လိုက္ရွာၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ဘာမွမေတြ႕ပါ ။

အေရးေပၚခလုပ္မွ ျမည္လာသည့္အသံေၾကာင့္ေခါင္းေဆာင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ေခါင္းေဆာင္က လက္ယပ္ေခၚေနသည္မို႔ ေခါင္းေဆာင္ရွိရာသို႔ ငုံ႕ဆင္းသြားလိုက္သည္ ။သူေရာက္ေတာ့ ေခါင္းေဆာင္က ေရေအာင္ကို ဓာတ္မီးျဖင့္ထိုးျပသည္ ။ထိုေနရာက ေရကန္ရဲ႕ေအာက္ေျချဖစ္ၿပီး ပ်ံ့ႀကဲေနေသာ ေ႐ႊမ်ားႏွင့္အတူ ရတနာပစၥည္းမ်ားကလည္း အပုံလိုက္ ။

ထိုပစၥည္းမ်ားကို ေတြ႕ၿပီး ဂ်ီမင္မ်က္လုံးျပဴးသြားသည္ ။ အဲ့သေလာက္ေတာင္မ်ားလား ။ထိုမွ်ေလာက္အမ်ားႀကီးရွိမယ္ မထင္ထားခဲ့ပါ။ စိတ္ထဲ မသိုးမသန႔္ခံစားရသလို ထိုရတနာပစၥည္းေတြအား မယူခ်င္ေတာ့ေပ ။ ဒီေရကန္ေအာက္ရတနာပစၥည္းေတြရွိေနတာ ရိုးရိုးသားသားေရာဟုတ္ရဲ႕လား ။

ေခါင္းေဆာင္က အိတ္ထဲ ေ႐ႊတုံးေတြအား ေကာက္ထည့္ေနသလိုရတနာမ်ားစြာကိုလည္း သိမ္းႀကဳံးထည့္ေနသည္ ။

Jiminက ေ႐ႊတုံးတစ္တုံးအားေကာက္ကိုင္ကာၾကည့္ေနရင္းအေတြးမ်ားေန၏ ။ဒီပစၥည္းေတြက ပိုင္ရွင္ရွိေနရင္ေရာ။ဒီေ႐ႊဆိုရင္ ေဒၚလာ5000ေက်ာ္မွာ ။ငါအတြက္တစ္တုံးဆို လုံေလာက္တယ္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေလးစဖို႔ အရင္းအႏွီးေလးပဲလိုတာ က်န္တာမလိုအပ္ဘူး ။ ပိုတဲ့ပိုက္ဆံေတြကို မိဘမဲ့ေဂဟာကိုလႉလိုက္ရင္ ျဖစ္တာပဲ ။ ေဘးအိမ္ကေကာင္ေလးကိုလည္း ေက်ာင္းထားေပးလို႔ရတယ္ ။Jiminေတြးရင္းၿပဳံးလိုက္၏။

အိတ္တစ္လုံးအျပည့္ျဖည့္ၿပီး ေနာက္အိတ္တစ္လုံးႏွင့္ ထပ္ထည့္ေနေသာ ေခါင္းေဆာင္း၏လက္အားဂ်ီမင္က ဆြဲလိုက္ၿပီးမထည့္ေတာ့ရန္တားျမစ္လိုက္သည္ ။

ေခါင္းေဆာင္က ဂ်ီမင္လက္ကိုဖယ္ခ်ကာထပ္ထည့္ေနတာေၾကာင့္ ဂ်ီမင္က အိတ္ကိုဆြဲယူကာ ေခါင္းခါျပေတာ့ ေခါင္းေဆာင္က ဂ်ီမင္ဆီက အိတ္ကိုျပန္လုယူ၏ ။ ဂ်ီမင္ကလည္းျပန္ဆြဲလုလိုက္သည္ ။ေခါင္းေဆာင္က ဂ်ီမင္အားေစာင့္တြန္းကာအိတ္ကိုဆြဲယူၿပီး ထပ္ထည့္ေနတာေၾကာင့္ ဂ်ီမင္ကဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ ေရေပၚျပန္တက္သြားေတာ့သည္။

ေလာဘႀကီးလြန္းတယ္ ။ လိုတာထက္ပိုၿပီး ေလာဘႀကီးေနၾကတာပဲ ။ကုန္းေပၚသို႔ျပန္ေရာက္ေတာ့မည္သူ႕ကိုမွ မေတြ႕ ။

"ဘယ္ေရာက္သြားၾကတာလဲ"

ေဘးဘက္သို႔ဓာတ္မီးျဖင့္ လိုက္ၾကည့္ေသာ္လည္း အရိပ္ေတာင္မေတြ႕ ။ ေခါင္းေဆာင္ကိုသြားေျပာမွ ျဖစ္မယ္ ။ေအာက္ဆီဂ်င္ပိုက္အား ျပန္တပ္ၿပီး ေရေအာက္သို႔ ျပန္ဆင္း၍ ေခါင္းေဆာင္အား အျမန္လိုက္ရွာရေတာ့ သည္ ။

ေခါင္းေဆာင္အား ေတြ႕လိုက္ရခ်ိန္ဂ်ီမင္သည္ အလြန္ပင္ထိတ္လန႔္သြားသည္ ။

ႏြယ္ေတြျဖင့္ ရစ္ပတ္ခံထားသည့္ေခါင္းေဆာင္က ႏြယ္ေတြၾကား အတင္း႐ုန္းကန္ေနသည္ ။ ဂ်ီမင္က သူနဲ႕ ခါးပတ္အိတ္ထဲကလက္ကိုင္ ဓားကို ထုတ္ကာ ေခါင္းေဆာင္ဆီသို႔ကူးခတ္သြားၿပီး ႏြယ္ေတြအား လွီးျဖတ္၏။ ႏြယ္ေတြျပတ္သြားၿပီးေနာက္ ေခါင္းေဆာင္က ေၾကာက္အားလန႔္အား ေရေပၚသို႔အျမန္ကူးခတ္သြားေတာ့ ဂ်ီမင္လည္းအျမန္ပင္ ေရေပၚသို႔ကူးခတ္ေတာ့သည္ ။

ႏြယ္ေတြက အရွင္ေတြမို႔ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ေနာက္ရွိ ဂ်ီမင္၏ေျခက်င္းဝတ္ႏွစ္ဖက္လုံးအားရစ္ပတ္လာသည္။ ဂ်ီမင္က ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ေျခေထာက္အားလွမ္းဆြဲကာအကူအညီေတာင္းေသာ္လည္း ေခါင္းေဆာင္က သူ႕ေျခေထာက္အား ခါခ်ၿပီး ေရေပၚသို႔အျမန္ကူးခတ္သြားသည္ ။

သစၥာေဖာက္ ။

ဂ်ီမင္တစ္ကိုယ္လုံးကို ႏြယ္ေတြကရစ္ပတ္လာၿပီး ဂ်ီမင္က ဓားႏွင့္ျဖတ္ရန္ႀကိဳးစားေသာ္လည္း ႏြယ္ေတြကမျပတ္ပါ ။ေအာက္ဆီဂ်င္ အိုးကလည္းတျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့လာတာေၾကာင့္ႏြယ္ေတြၾကား အတင္း႐ုန္းေပမယ့္အခ်ည္းႏွီး ။

ငါေသရေတာ့မွာလား ။ ေအာက္ဆီဂ်င္အိုးအဆုံးထိေရာက္ရန္စကၠန႔္အနည္းငယ္သာလိုေတာ့သည္ ။ဂ်ီမင္သည္ ထပ္မ႐ုန္းေတာ့ဘဲအသာေလးၿငိမ္ေနလိုက္ၿပီး မ်က္လုံးတို႔အားစုံမွိတ္ခ်လိဳက္သည္ ။

ငါ့ရဲ႕မသမာတဲ့လုပ္ရပ္နဲ႕ေလာဘတရားအတြက္ အျပစ္ဒဏ္ပဲ ၊ ငါေက်ေက်နပ္နပ္ခံယူရမွာေပါ့ ။ေသျခင္းတရားကိုမေၾကာက္႐ြံ႕ပါဘူးမိနစ္ပိုင္းအတြင္း အရာအားလုံးၿပီးဆုံးသြားမွာပဲ ။တျဖည္းျဖည္း အသက္ရႉရၾကပ္လာတာေၾကာင့္လက္ထဲက ကိုင္ထားသည့္ဓားကိုလႊတ္ခ်လိဳက္သည္ ။

ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္မ်က္လုံး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕ဆီေရကူးလာသည့္လူႏွစ္ေယာက္ ။မမွီေတာ့ဘူး ။

တခဏအတြင္းမွာပင္ဂ်ီမင္မ်က္လႊာေလးေတြ မွိတ္က်သြား၏ ။

"ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို မသတ္ပါနဲ႕ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ။ မသတ္ပါနဲ႕"

ေအာ္ဟစ္ေတာင္းပန္သံမ်ားျဖင့္ျပည့္ႏွက္ေနသည့္ ေနရာ ။ေ႐ႊေရာင္ျခေသၤ့ေခါင္းပုံစံရွိေသာ လက္ရန္းပါရွိသည့္ ပုလႅင္ ။ေက်ာမွီတြင္ေႁမြ ႏွစ္ေကာင္ေခါင္းအလယ္၌ ရတနာမ်ားစီခ်ယ္ထားေသာ သရဖူသ႑ာန္ ကႏုတ္မ်ားရွိေနၿပီး ပုလႅင္တစ္ခုလုံး ေ႐ႊေရာင္တဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ပေနကာ ရတနာမ်ားကလည္းတလက္လက္ ေတာက္ေန၏ ။အႏုစိတ္႐ုပ္လုံးႂကြေနေသာ ကႏုတ္လက္ရာမ်ားက ေျခရင္းတြင္ရွိေနၿပီး ျမင္လိုက္တာနဲ႕ႀကီးမားေသာ အရွိန္အဝါတစ္ခုကိုခံစားရေစသည့္ ပုလႅင္ ။

ထိုပုလႅင္ေပၚတြင္ ထိုင္ေနေသာ သူဟာ ပုလႅင္ေရွ႕ရွိ ေ႐ႊေရာင္အဆင္းရွိသည့္ ေျခေတာ္တင္ခုံေပၚသို႔ ေျခေထာက္တစ္ဖက္တင္ကာက်န္တစ္ဖက္က အနီရင့္ေရာင္ အခင္းေပၚသို႔ ခ်ထားသည္ ။လက္တစ္ဖက္လုံးအျပည့္ ေဆးမမွင္ေၾကာင္တို႔ရွိေနၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္တြင္ ေ႐ႊေရာင္အကြင္းငယ္အား ဝတ္ဆင္ထားသည္ ။နက္ေမွာင္ေသာ မ်က္ခုံးတန္းတို႔က က်ဳံ႕ေနကာ စူးရွမႈ႕ပိုင္ဆိုင္ထားသည့္ မ်က္ဝန္းတစ္စုံတို႔ျဖင့္မမွိတ္မသုံစိုက္ၾကည့္ေနသည္ ။

အေပၚပိုင္းတြင္ အဝတ္အစားမပါပါဘဲနို႔ႏွစ္ေရာင္ အဝတ္စအနားတြင္ ေ႐ႊကြတ္ထားေသာ ထိုအဝတ္စကို ေအာက္ပိုင္းတြင္သာ ေရွးအီဂ်စ္ကဲ့သို႔ပတ္ၿပီး ခါး၌ အလယ္တြင္ ေ႐ႊေရာင္ ျခေသၤ့ေခါင္းသ႑ာန္ပုံပါသည့္ေ႐ႊေရာင္ခါးပတ္ကိုပတ္ထားသည္ ။

ေျခက်င္းဝတ္ႏွင့္ လက္ေကာက္ဝတ္တို႔တြင္ လက္ညွိုးတစ္ေခ်ာင္းမွ်ေလာက္ရွိသည့္ေ႐ႊကြင္းတို႔အား တစ္ခုစီဝတ္ဆင္ထားသည္ ။နက္ေမွာင္ေသာ ဆံသားတို႔က နဖူးေပၚအနည္းငယ္ ေျပက်ေနၿပီး နဖူးေပၚ၌ေ႐ႊေရာင္နဖူးေစာင္းကို ဝတ္ဆင္ထား၏ ။နဖူးေစာင္းအလယ္တြင္ပါရွိေသာစတုရန္းပုံ ေက်ာက္စိမ္း၏အနားတြင္ေသးငယ္ေသာရတနာေက်ာက္ေလးေတြအေရာင္မ်ိဳးစုံ ကြတ္ထားသည္ ။

စူးရွေသာ မ်က္ဝန္းတို႔ကလြဲ၍ သူ၏မ်က္ႏွာအား မျမင္ရေပ ။အေၾကာင္းအရင္းမွာ မ်က္လုံးေအာက္မွစ၍ စည္းႏွောင္ကာ ကြယ္ထားေသာအနက္ေရာင္ ပိတ္စေၾကာင့္သာ ။ထိုအနက္ေရာင္ပိတ္စသည္လည္း အနားတြင္ ေ႐ႊေရာင္ကြတ္ထားၿပီး ခ်ည္သားစစ္စစ္ျဖစ္သည္ ။အနက္ေရာင္ဆံသားတို႔က တိုင္းျပည္ရွိအမ်ိဳးသားအေပါင္းတို႔ႏွင့္ ကြဲလြဲစြာ ေခတ္စတိုင္လ္ အတိုသာျဖစ္ၿပီးသူက ထိုဆံသားတို႔အား အၿမဲသပ္တင္ထားတတ္၏ ။

ေျခေတာ္တင္ခုံေပၚသို႔တင္ထားသည့္ သူ၏ေျခသလုံးတို႔ဟာ ႂကြက္သားတို႔ျဖင့္ျပည့္ႏွက္ေနၿပီး အဝတ္မဝတ္ထားသည့္အေပၚပိုင္းခႏၶာသည္လည္း ႂကြက္သားတို႔ျဖင့္ ေတာင့္တင္းစြာရွိေန၏ ။ျဖဴေဖြးေသာ အသားအရည္ထက္ဝယ္ ဝတ္ဆင္ထားသသည့္ အဆင္တန္ဆာေတြဟာ သူ၏ခမ္းနားျမင့္ျမတ္မႈ႕ကိုပိုၿပီးျမႇင္တင္ေပးေနသေယာင္ ။

သူ႕တြင္ ခန႔္ညားထည္ဝါေသာ ခႏၶာကိုယ္တတည္ေဆာက္ပုံရွိထားေသာ္လည္း ေခ်ာေမာလွေသာ လူတစ္ေယာက္ဟုတ္လား မဟုတ္လားဆိုတာ မည္သူမွ်မသိနိုင္ ။သူ႕နာမည္က JEON ။ အယ္ရိုရာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ခုႏွစ္ဆက္ေျမာက္ဘုရင္ျဖစ္သည္ ။

စူးရွေသာ မ်က္ဝန္းတို႔ရွိသလို ျပတ္သားလြန္းေသာ စိတ္ဓာတ္ရွိၿပီးစစ္ေရးစစ္ရာ သူမတူေအာင္ကြၽမ္းက်င္လွသည္မွာ ေရွးယခင္မင္းမ်ားထက္ပင္ သာလြန္လွသည္ ။ တိုင္းျပည္ထဲရွိအတိုက္အခိုက္အကြၽမ္းက်င္ဆုံးဟုဆိုရင္ JEONကိုသာေျပးျမင္ၾကသည္ ။

ရက္စက္တတ္သည္ ၊ မွ်တေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကိုသာခ်မွတ္တတ္ၿပီး ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္သည့္ လမ္းစဥ္ကိုက်င့္သုံးသည္ ။ထို႔အတူ ဘက္မလိုက္ မွ်တေသာတရားဥပေဒကိုသာ ထုတ္ျပန္ၿပီး တိုင္းျပည္ဟာ JEON ဘုရင္လက္ထပ္၌အစည္ကားဆုံးပင္ ။သူဟာ အၿမဲတေစ ေအးစက္မာေၾကာေနတတ္ၿပီး စကားနည္းလြန္း၏ ။သူ၏ရယ္သံအား ၾကားရဖို႔က ႏြေေခါင္ေခါင္၌ႏွင္းက်ဖိဳ႕ရာ ဆုေတာင္းေနသလိုပင္ ။

"မင္းတို႔က ငါပိုင္တဲ့ေ႐ႊေတြယူၿပီး ငါ့ကိုမထိေလးစားလုပ္တာလား"

ျပတ္သားတည္ၿငိမ္လြန္းသည့္ JEONဘုရင္၏ အသံဟာ ဩဇာေညာင္းလြန္းလွတာေၾကာင့္ေအာ္ဟစ္ေတာင္းဆိုေနသူတို႔ပင္ၿငိမ္သက္သြားသည္ ။

"ငါ့ပိုင္နက္ထဲဝင္ ၊ ငါကိုယ္ေတာ္ ပိုင္တဲ့ေ႐ႊေတြကို ေလာဘႀကီးစြာခိုးယူတဲ့ မင္းတို႔ကို လႊတ္ေပးသင့္ရဲ႕လား"

"ေတာင္းပန္ပါတယ္ ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ပိုင္ရွင္ရွိမွန္းမသိလို႔ ယူမိတာပါ ။ေတာင္းပန္ပါတယ္"

ၾကမ္းျပင္ေပၚဒူးေထာက္လ်က္ ေတာင္းဆိုေနသူတို႔မွာ လက္မ်ားသည္လည္း ခ်ဳပ္ႏွောင္ခံထားရၿပီး အေၾကာက္လြန္လို႔လက္ေတြလည္း တုန္ယင္ေနသည္ ။

"ပိုင္ရွင္ရွိမွန္းမသိလို႔ ဟုတ္လား "

JEONဘုရင္ရဲ႕ ေလွာင္ရယ္သံဟာဟိန္းထြက္သြားၿပီး..

"မင္းတို႔အစိုးရက မသြားဖို႔တားျမစ္ထားတဲ့ၾကားကစည္းေဖာက္ၿပီး ငါ့နယ္ေျမထဲကငါပိုင္ဆိုင္တဲ့ရတနာေတြ ခိုးယူတာအျပစ္မရွိဘူးလား"

"ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေနာက္တစ္ခါမလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ခြင့္လႊတ္ေပးပါ "

"မင္းတို႔လို ေလာဘတရားႀကီးလြန္းတဲ့လူသားေတြကို ျပန္လႊတ္ေပးရိုးငါ့ရာဇဝင္မွာမရွိဘူး။ ငါ့နယ္ေျမကဝင္ခ်င္တိုင္းဝင္ ထြက္ခ်င္တိုင္းထြက္လို႔ရတယ္ထင္ေနလား!! ။ ငါ့ပိုင္နက္ကို ေရာက္လာတဲ့သူတိုင္း ျပန္လမ္းမရွိဘူး"

ၾကမ္းျပင္ေပၚ လဲက်ေနသည့္လူသားတစ္ေယာက္က ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုးကာ လဲက်ေနရာမွ တျဖည္းျဖည္းထလာသည္။

JEONဘုရင္က သူ၏ ေဘးနားရွိ စစ္သည္ေတာ္အား စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္သည္ ။ဘာသာစကားမတူညီတာေၾကာင့္အဖမ္းခံထားရသူေတြဟာ နားမလည္နိုင္ ။

JEONဘုရင္ကို ေခါင္းၫႊတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ထိုစစ္သည္ေတာ္သည္ ဓားရွည္ကိုဆြဲကိုင္ကာ ၾကမ္းျပင္ရွိဒူးေထာက္ေနသူအားလုံး၏လည္ပင္းအား လွီးျဖတ္ကာ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္သတ္ပစ္သည္ ။

အသတ္မခံရေသးသည့္သူေတြဟာ လန႔္ျဖန႔္ေအာ္ဟစ္ၾကၿပီး ငိုယိုေတာင္းပန္ေနၾကသည္ ။JEONဘုရင္က ထိုအခ်င္းအရာကိုဂ႐ုမစိုက္ပါဘဲ အျဖစ္အပ်က္ေတြအားမ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္မခတ္ဘဲေၾကာက္အားလန႔္အားျဖင့္ အသတ္ခံရသည့္သူေတြအားေၾကာင္ၾကည့္ေနသည့္ ဂ်ီမင္ကိုသာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည္ ။

ဂ်ီမင္ရဲ႕လက္ေတြတျဖည္းျဖည္းတုံယင္လာၿပီး မိမိေဘးက ေခါင္းျဖတ္ခံထားရသည့္ သူမ်ားအားၾကည့္ရင္း ေၾကာက္႐ြံ႕ထိတ္လန႔္လာသည္ ။ေခါင္းေဆာင္အလွည့္က်ေရာက္လာသည့္အခါ ဂ်ီမင္မ်က္လုံးတို႔စုံမွိတ္ခ်လိဳက္ေတာ့သည္ ။

ဘယ္နည္းနဲ႕မွ ထိုျမင္ကြင္းအားမၾကည့္ရက္နိုင္ပါ ။ေသြးေတြျဖန္းခနဲ ထြက္လာသည့္ ျမင္ကြင္း ၊ မသတ္ပါနဲ႕ ဟုေအာ္ေနၾကသည့္ အဖြဲ႕သားေတြ ၊ထိတ္လန႔္ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းလြန္းလို႔ ဆက္မၾကည့္ဝံ့ေတာ့ပါ ။ေနာက္ဆုံး ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္လာမွာကိုသာေစာင့္ေနမိသည္ ။

ဘယ္သူလဲ ၊ ဘယ္သူမို႔လို႔ လူေတြကိုဒီလိုမ်ိဳး ရက္ရက္စက္စက္သတ္နိုင္ရတာလဲ ။ငရဲျပည္ကို ေရာက္ေနသလား ။ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဒီလိုေနရာက အျမန္ဆုံးလႊတ္ေျမာက္ရပါေစ ။တခဏနာၾကင္ၿပီးသြားရင္ အရာရာေမ့ေပ်ာက္သြားမွာပဲမလား ။အဖြဲ႕ထဲက ၇ယောက်လုံးအသတ်ခံလိုက်ရပြီးဂ်ီမင္တစ္ေယာက္သာ က်န္ခဲ့သည္ ။

JEONဘုရင္က စစ္သည္ေတာ္ တစ္စုံတစ္ခု ထပ္ေျပာလိုက္၏ ။ထိုစကားအား ဂ်ီမင္နားမလည္ပါ ။စစ္သည္ေတာ္ဟာ ဘုရင္ရဲ႕အမိန႔္ေၾကာင့္ဂ်ီမင္၏မ်က္လုံးေပၚသို႔ အနက္ေရာင္ပဝါစကို ႏွစ္ထပ္ေခါက္ကာ စည္းႏွောင္လိုက္ၿပီး ဆြဲထူကာတစ္ေနရာရာသို႔ ေခၚသြားသည္ ။

ဂ်ီမင္ကို အခန္းတစ္ခန္းထဲေခၚလာၿပီးလက္ႏွင့္ ေျခေထာက္တို႔အား သံႀကိဳးမ်ားျဖင့္ ဆက္လ်က္ရွိေသာ ထိပ္တြင္သံကြင္းပါရွိသည့္ အက်ဥ္းသားမ်ားအားေထာင္ထဲ ထိန္းသိမ္းထားသည့္အခါ အသုံးျပဳသည့္ သံႀကိဳးျဖင့္ခတ္ကာ ျပန္ထြက္သြားသည္ ။ပတ္ဝန္းက်င္အား ဘာမွမျမင္ရတာေၾကာင့္ ဂ်ီမင္ပို၍ေၾကာက္႐ြံ႕လာခဲ့သည္။

အားလုံးကိုၾကေတာ့ သတ္ၿပီး ဘာလို႔ မသတ္ဘဲခ်န္ထားရတာလဲ။

ေ႐ႊေတြက ပိုင္ရွင္ရွိမွန္းသိရင္ အစတည္းကယူဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့မွာမဟုတ္ ။မိမိလုပ္ရပ္အတြက္ ေနာင္တရမိသလိုေၾကာက္႐ြံ႕ေနမိသည္။ လက္ေပၚက သံကြင္းအေလးႀကီးေၾကာင့္ နာက်င္ရေသာ္လည္း ထိတ္လန႔္မႈ႕က ပိုေန၏ ။တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ အဝတ္အစားေတြနဲ႕လူေတြ ။ပုလႅင္ေပၚမွာ အခန႔္သားနဲ႕ထိုင္ၿပီးလူေတြကို ရက္ရက္စက္စက္သတ္ဖို႔ အမိန႔္ေပးတဲ့သူ ။အျပင္အဆင္ေတြကလည္း အလြန္ထူးဆန္းလြန္းလွသည္ ။လူတိုင္းက မ်က္ႏွာတစ္ဝက္ကိုပိတ္စေတြနဲ႕ ဖုံးကြယ္ထားၾကၿပီးဓားေတြလည္း ကိုင္ထားၾကသည္ ။

တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာေသာ ေျခသံတို႔ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္က ေၾကာက္ေၾကာက္လန႔္လန႔္ျဖင့္ေနာက္ဆုတ္သြားသည္ ။အနားသို႔ ေရာက္လာၿပီး လက္ကသံကြင္းျဖဳတ္ေပးလာသည့္ လူတစ္ေယာက္ ။မ်က္လုံးေပၚ၌စည္းထားေသာ ပဝါေၾကာင့္ ထိုလူအား သူမျမင္ရပါ။

JEONဘုရင္က ဂ်ီမင္ကိုလက္ေကာက္ဝတ္ကေနဆြဲေခၚသြားၿပီး ေနရာတစ္ေနရာေပၚသို႔တြန္းခ်လိဳက္သည္ ။

"ဘယ္သူလဲ"

"မင္းခိုးထားတဲ့ပစၥည္းရဲ႕ပိုင္ရွင္"

JEONက ဂ်ီမင္ရဲ႕အဝတ္အစားေတြအားဆြဲခြၽတ္ေတာ့ ဂ်ီမင္ကအတင္း႐ုန္းကာ..

"ငါ့ကိုမထိနဲ႕ ၊ဘာ..ဘာလုပ္မလို႔လဲ"

"မင္းရဲ႕ျပစ္ဒဏ္ပဲ"

အယ္ရိုရာရဲ႕ဘုရင္က သူ႕မ်က္ႏွာေပၚရွိပိတ္စကို ဆြဲခြၽတ္ကာ ဂ်ီမင္ရဲ႕လက္တို႔အားစည္းႏွောင္လိုက္သည္ ။

"ငါ့ကိုမထိနဲ႕ ၊ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး ၊ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ"

"အမွားလုပ္ထားရင္ ျပစ္ဒဏ္ေတာ့ခံယူရမွာေပါ့"

ဂ်ီမင္ရဲ႕အကၤ်ီေတြအကုန္လုံး ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ လြင့္က်ကဳန္ၿပီး ဂ်ီမင္ကေတာ့ အတင္း႐ုန္းကန္ကာထြက္ေျပးဖို႔ႀကိဳးစား၏ ။

"ၿငိမ္ၿငိမ္မေနရင္ ငါမင္းကိုသတ္ပစ္မယ္"

"သတ္ပစ္လိုက္ ၊ ငါ့ကိုအဲ့လိႏွိပ္စက္မယ့္အစား သတ္ပစ္လိုက္"

"ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ငါကမင္းကိုအဲ့လိုပဲႏွိပ္စက္ခ်င္တာ "

ခပ္ဟဟေလွာင္ရယ္သံအား ဂ်ီမင္စိတ္ထဲ က်ိန္ဆဲမိသည္။

"ငါ့ကိုမထိနဲ႕ ၊ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

တုံယင္ေနေသာ ဂ်ီမင္၏ အသံတို႔အားJEONက လ်စ္လ်ဴရႉ႕ထားလ်က္ေအာက္ပိုင္းေတြ က်န္ေနေသာ ေဘာင္းဘီအား ဆြဲခြၽတ္သည္ ။ရင္ဘတ္ေပၚက်ေရာက္လာသည့္ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္ တစ္ကိုယ္လုံးတုံယင္သြားသည္ ။

"ငါ့ကိုလႊတ္ေပးပါ ငါမယူေတာ့ပါဘူးေတာင္းပန္ပါတယ္"

ဂ်ီမင္စကားကိုJEONက ဟက္ခနဲရယ္ကာဂ်ီမင္ရဲ႕ပါးေသာင္ အား ဆြဲညစ္လိုက္ၿပီး..

"လုပ္ရဲရင္ ခံရဲရမွာေပါ့"

ႏႈတ္ခမ္းေပၚသို႔က်ေရာက္သည့္ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္ရဲ႕တစ္ကိုယ္လုံး ၾကက္သီးေမႊးညွင္းထသြားရသည္ ။ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္နဲ႕ နမ္းရမယ့္လို႔ စိတ္ကူးထဲတစ္စကၠန႔္ေတာင္ မေတြးမိခဲ့ဖူးပါ ။ ဤကဲ့သို႔ႏွိပ္စက္ခံရမယ္လို႔လည္း မေတြးမိခဲ့ပါ။ငရဲတြင္းမမည္တဲ့ ငရဲတြင္းတစ္ခုပါပဲ ။

ခံတြင္းထဲသို႔ဝင္လာေသာ လွ်ာဖ်ားေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္းအသက္ရႉၾကပ္လာရသည္ ။ ခ်ည္ႏွောင္ခံထားရသည့္လက္တို႔ေၾကာင့္ ႐ုန္းဖို႔သည္လည္းခက္ခဲလွသည္ ။ မ်က္လုံးကိုကာစီးထားသည့္ ပိတ္စေၾကာင့္ ထိုသူကဘယ္သူမွန္းမသိေသာ္လည္း ေသခ်ာသည္က ပုလႅင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ့သူ ျဖစ္လိမ့္မည္ ။

မိမိအေနနဲ႕ လိင္တူဆက္ဆံသည္အားၾကားဖူး႐ုံကလြဲ၍ ဓာတ္ပုံေတာင္မျမင္ဖူးခဲ့ပါ ။ထို႔ေၾကာင့္ အလြန္ေၾကာက္႐ြံ႕မိသည္ ။

စိမ္းသက္လြန္းတဲ့အထိအေတြ႕ေတြၾကားဂ်ီမင္မလူးမလြန႔္သာခဲ့ပါ ။လည္တိုင္မွစ၍ ေျခဖ်ားအစြန္းအထိနမ္းရွိူက္သြားေသာ ထိုလူက အႀကီးစားႏွာဘူးမွန္း သိသာလြန္းသည္ ။

ေပါင္သားေတြကို နမ္းရွိုက္ေတာ့႐ုန္းကာ ေျခေထာက္ျဖင့္ကန္လာ၏ ။JEONက စိတ္မရွည္ဘဲ ပူးကပ္ထားသည့္ေပါင္နႏွစ္ဖက္အား ဆြဲခြာ၍ျဖဴေဖြးေနသည့္ေပါင္တစ္ဖက္အား ဆြဲမရင္း ေပါင္အတြင္းအသားေတြအားကိုက္စြဲကာ အမွတ္အသားတို႔ခ်န္ရစ္သြား၏ ။ အနီကြက္ေလးေတြ ကြက္ၾကားကြက္ၾကား ရွိေနသည့္ ေသးသြယ္ေသာ ကိုယ္ငယ္ေလးက စြဲမက္စရာေကာင္းလြန္းလို႔ JEONဘုရင္ဟာ ၾကမ္းတမ္းပစ္ခ်င္စိတ္အား မနည္းထိန္းခ်ဳပ္ထားရ၏ ။

ခႏၶာကိုယ္ေပၚသို႔ အနမ္းတစ္ခ်က္က်ေရာက္တိုင္းအသက္ရႉႏႈန္းေလးေတြ သိသိသာသာ ျမန္ဆန္လာၿပီး အံေလးႀကိတ္ကာ ႏႈတ္ခမ္းတို႔အားမညည္းမိေအာင္ အတင္းပိတ္ထားသည္ ။

ထိုလူရဲ႕အသံရႉရွိူက္သံတို႔အား သိသိသာသာ ၾကားေနရတာေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားေနမိတာ အမွန္ ။ေက်ာျပင္တစ္ေလွ်ာက္လက္ဖဝါးျဖင့္ ပြတ္သပ္ေနသလို ရင္ဘတ္တစ္ေလွ်ာက္ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ပြတ္ဆြဲေနသည္ ။

JEONရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းက ဂ်ီမင္ရဲ႕ရင္ဘတ္ေပၚရွိ sensitiveရပ္ဝန္းေလးကို ခလုပ္တိုက္မိသြားတဲ့အခါ ဂ်ီမင္တစ္ကိုယ္လုံး တုံတက္သြား၏ ။

"မ...လုပ္...နဲ႕"

"မင္းမွာ အမိန႔္ေပးပိုင္ခြင့္မရွိဘူး"

ေအးစက္စက္လက္ေခ်ာင္းေတြဟာဂ်ီမင္ရဲ႕ႏူးညံ့လြန္းရဲ႕ ရပ္ဝန္းေလးဆီတိုးဝင္လာေတာ့ ခါးေလးေကာ့တက္လာၿပီး ဂ်ီမင္၏ႏႈတ္ဖ်ားမွပင့္ရွိုက္သံေလးေတြ အစီအရီထြက္လာသည္ ။JEONက ဂ်ီမင္ရဲ႕ခါးကို လက္ဖဝါးျဖင့္မကာ ေခါင္းအုံးခံလိုက္ၿပီးေျခက်င္းဝတ္တစ္ဖက္အား သူ႕ပုခုံးေပၚသို႔ တင္လိုက္သည္ ။

"အင့္~~ နာတယ္ မလုပ္နဲ႕"

Lubricantအားအသုံးျပဳကာ ႏူးညံ့လြန္းတဲ့ရပ္ဝန္းေလးဆီ ခ်ဲ့ထြင္းေတာ့ ဂ်ီမင္ရဲ႕မ်က္လုံးေထာင့္စြန္းေလးမွ မ်က္ရည္လုံးေလးေတြ စိမ့္ထြက္လာေတာ့သည္ ။ရွိုက္သံေလးေတြ ပိုက်ယ္ေလာင္လာေတာ့JEONက ဂ်ီမင္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြအားသူ၏ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ပိတ္လိုက္သည္ ။

ဘာမွန္းမသိတဲ့ ခံစားခ်က္ႀကီးေၾကာင့္ဂ်ီမင္ဟာ အေမွာင္ကမၻာထဲ လမ္းေပ်ာက္ေနေတာ့၏ ။ေခါင္းကိုခါရမ္းကာ ေရွာင္ဖယ္သည့္ဂ်ီမင္အား JEONက လက္ဖဝါးျဖင့္ ေခါင္းေနာက္ကေန ဖိကိုင္ကာလွ်ာခ်င္းရစ္ပတ္ႏြယ္လိုက္သည္ ။

"အြန႔္~~"

တခဏအၾကာ အသက္ရႉၾကပ္လာၿပီျဖစ္သည့္ ဂ်ီမင္ကမ်က္ႏွာအတင္းလႊဲကာပူးခ်ည္ခံထားရသည့္ လက္ဖဝါးႏွစ္ဖက္JEONမ်က္ႏွာအားတြန္းဖယ္သည္ ။JEONႏႈတ္ခမ္းတို႔အား လႊတ္ေပးလိုက္ေတာ့ ရင္ဘတ္ေလးေဖာင္းလိုက္ပိန္လိုက္ျဖင့္ေမာဟိုက္ေနသည့္ ဂ်ီမင္ ။နားသယ္စပ္တစ္ေလွ်ာက္ တစ္ဖြဖြလိုက္နမ္းရင္း ႏူးညံ့သည့္ရပ္ဝန္းဆီသို႔ လက္တစ္ေခ်ာင္းထပ္တိုးဝင္လိုက္သည္။

"မလုပ္နဲ႕~~နာတယ္"

ငိုရွိုက္သံဝဲဝဲေလး ျဖင့္ တုံယင္စြာေျပာသည္ ။ေပါင္ေတြကိုထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္လက္တို႔မရွိေတာ့သည့္အခါ တြန႔္လိမ္ကာJEONကိုတြန္းထုတ္သည္ ။

"႐ုန္းေနရင္ မင္းပဲပိုနာမွာ!"

ျပတ္သားလွသည့္ အသံဩရွရွေၾကာင့္ဂ်ီမင္ တြန္းကန္ရင္းရပ္တန႔္သြားသည္။အဲ့ဒီအစား ငိုသံတို႔ႀကီးစိုးလာသည္ ။

"တျခားနည္းနဲ႕အျပစ္ေပးပါ ၊အဲ့လိုမလုပ္ပါနဲ႕၊ ငါေၾကာက္တယ္"

"သတ္ပစ္ရမလား"

ဂ်ီမင္ကေခါင္းလည္းမၿငိမ့္ ၊ေခါင္းလည္းမခါ၊ႏႈတ္ပိတ္လ်က္ ။JEONရဲ႕ အနမ္းေတြေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းတို႔ကလည္း ဖူးထြက္ကာနီေစြးေနၿပီ ။ေဖြးဥေနေသာ အသားအရည္အား ပိုင္ဆိုင္ထားသည့္အေလ်ာက္ JEONရဲ႕လက္ရာေတြဟာ ဂ်ီမင္တစ္ကိုယ္လုံး ထင္က်န္ရစ္ခဲ့သည္ ။

"အသတ္မေသခ်င္ရင္ ၿငိမ္ေနလိုက္"

"မႀကိဳက္ဘူး။ ငါကေယာကၤ်ားေလးတျခားေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ေအာက္ ဘယ္လိုေနရမွာလဲ။ ငါေသသြားရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"

"ေသနိုင္လား မေသနိုင္လား ခနေနရင္သိမွာေပါ့"

ဂ်ီမင္ကို ေျခက်င္းဝတ္ကေနျပန္ဆြဲခ်ေတာ့ကုန္းထကာ ထေျပးဖို႔လုပ္ျပန္သည္ ။JEONဖိက်ကာ ေမွာက္လ်က္ျဖစ္ေနေသာဂ်ီမင္၏ ေက်ာျပင္တစ္ေလွ်ာက္လိုက္လံနမ္းရွိုက္၏ ။

"ႏွာဘူးေကာင္၊ ငါမင္းကိုရဲတိုင္မွာဒါအလိုမတူအဓမၼျပဳက်င့္မႈပဲ မင္းေထာင္က်လိမ့္မယ္"

JEONက ေလွာင္ရယ္ကာ ဂ်ီမင္ကိုအုပ္မိုးထားရာမွ ထလိုက္ၿပီး..

"မင္းလိုလူေတြက IQနိမ့္လြန္းတယ္မင္းေရာက္ေနတာ ငါ့နယ္ေျမ ၊ငါ့ပိုင္နက္ ၊ ငါ့တိုင္းျပည္ ၊ ငါ့အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့တိုင္းျပည္မွာ ငါကဘုရင္ ငါ့စကားကဥပေဒပဲ ။ မင္းတို႔တိုင္းျပည္က ဥပေဒကငါ့အတြက္အက်ဳံးမဝင္ဘူး ၿပီးေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မေနနဲ႕ ငါ့သေဘာဆႏၵမပါဘဲ မင္းငါ့ပိုင္နက္ထဲကအေကာင္းတိုင္းထြက္သြားလို႔ရမယ္မထင္နဲ႕ "

JEONက အိပ္ယာေပၚက ဂ်ီမင္ကိုေက်ာေပးကာ ေဘးနားရွိ ဝိုင္ခြက္အား အသာလႈပ္ၿပီး ေသာက္ေနသည္ ။ဂ်ီမင္က သူ႕မ်က္လုံးေပၚက ပဝါစကိုဆြဲခြၽတ္ၿပီး JEONအားၾကည့္သည္ ။သူျမင္ေနရတာ JEON ရဲ႕ေက်ာျပင္ႀကီးသာ ။

"လူယုတ္မာ ၊ ခင္ဗ်ား လူစိတ္မရွိတဲ့ လူယုတ္မာ "

"ငါကလူမဟုတ္ေတာ့ လူစိတ္ဘယ္ရွိမလဲ ေအာ္ ငါ့မ်က္ႏွာကိုျမင္တဲ့သူေတြရဲ႕မ်က္လုံးေတြ သူ႕အလိုလိုေပါက္ထြက္သြားၿပီး႐ူးသြားၾကတယ္ အဝတ္မပါဘဲလမ္းေပၚ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ေလွ်ာက္သြားၾကေရာ ။ မင္းက သိပ္ၾကည့္ခ်င္မွေတာ့ ၾကည့္ေလ "

တျဖည္းျဖည္း သူ႕ဘက္လွည့္လာသည့္JEONအား ဂ်ီမင္မၾကည့္မိေအာင္မ်က္လုံးစုံမွိတ္ထားသည္ ။

"ၾကည့္ေလ မင္းၾကည့္ခ်င္ေနတာပဲမလား"

"မၾကည့္ဘူး လူစိတ္မရွိတဲ့ ခင္ဗ်ားက လူ႐ုပ္ရွိမွာမဟုတ္ဘူး ႐ြံ႕စရာေကာင္းတဲ့အမွိုက္လိုဘုရင္"

"မင္းစကားရယ္ရသားပဲ ၊ ဘုရင္ ၊ အမွိုက္လိုဘုရင္တဲ့လား မင္းတို႔လိုေလာဘႀကီးတဲ့လူသားေတြထက္ငါကအမ်ားႀကီးျမင့္ျမတ္တယ္ မင္းသိထားဖို႔က မင္းငါ့ကုတင္ေပၚတက္ရတာကမင္းအတြက္ေတာင္ ျမင့္ျမတ္ေစတယ္"

"႐ူးေနလား ၊ ငါကမင္းေပ်ာ္ေတာ္ဆက္မဟုတ္ဘူးေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္"

"မင္းကိုယ္မင္း ဘာထင္ေနလဲ အခုခ်ိန္ထိ မသတ္ဘဲထားတာကံေကာင္းတယ္မွတ္ ။ ငါဆႏၵရွိရင္မင္းကိုေတာင္ကေလးေမြးခိုင္းလို႔ရတယ္"

"အ႐ူးေကာင္ ၊႐ြံစရာေကာင္ ၊ လူယုတ္မာ ခင္ဗ်ားေနာင္ဘဝၾကရင္ လူျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး"

"ေနာင္ဘဝက ေနာင္မွလာတာ ေလာေလာဆယ္ မင္းကိုဖ်က္စီးပစ္မွာတစ္ေနရာမွ ရစရာမရွိေအာင္ ။မင္းေျပာတဲ့႐ြံစရာေကာင္က မင္းကို ေသေအာင္လုပ္ပစ္မွာ"

JEONရဲ႕ေလသံပုံမွန္မွာေအးစက္ေနေပမယ့္ ေဒါသသံစြတ္လာတာကို ဂ်ီမင္ရိပ္မိလိုက္သည္ ။ငါသူ႕ရဲ႕ေဒါသကိုစြလိုက္မိၿပီ ။ရင္ထဲ မခံမရပ္နိုင္ျပန္ေျပာမိတာေတြကကိုယ့္ကိုကိုယ္ ပိုၿပီးဆိုးေအာင္ လုပ္မိသြား၏။

ဂ်ီမင္ရဲ႕မ်က္လုံးေပၚ ပဝါစထပ္စည္းလိုက္ၿပီး ပါးေသာင္အားဆြဲညစ္ကာ။ အနီေရာင္ ဝိုင္ေတြ ေလာင္းထည့္လိုက္သည္။ ဂ်ီမင္ရဲ႕ ပါးစပ္ႏွင့္မဆန႔္ေသာေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းမွ ဝိုင္တစ္ခ်ိဳ႕စီးက်လာၿပီး ခႏၶာကိုယ္ေပၚသို႔စီးက်ကဳန္သည္ ။

" အဟြတ္ ဟြတ္ မလုပ္နဲ႕ မလုပ္နဲ႕လို႔..."

႐ုန္းကန္ေနသည့္ ကိုယ္ငယ္အား ဆြဲေမွာက္လိုက္ၿပီး ေပါင္ေတြအားဆြဲကားလိုက္သည္ ။

ေျဖာင္းးး ေျဖာင္းးး

တင္ပါးေပၚ က်ေရာက္လာသည့္ရိုက္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ အံတင္းတင္းႀကိတ္ရင္း အသံမထြက္မိေအာင္ ပိတ္ထားသည္ ။ေက်ာျပင္မွတစ္ဆင့္ ခါးေပၚသို႔ဆင္းလာေသာ JEONရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြက တင္ပါးေပၚျဖတ္ေက်ာ္ကာ ႏူးညံ့တဲ့ရပ္ဝန္းေလးဆီအေရာက္ဂ်ီမင္ထပ္၍ငိုေတာ့သည္ ။ရွက္စရာေကာင္းလြန္းလို႔ သတ္ေသခ်င္မိသည္အထိ ။ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးနီရဲကာ ေပါက္ထြက္ေတာ့မလိုပင္ ။

"မလုပ္~~နဲ႕ ေတာ့ ဟင့္"

JEON ရဲ႕ခါးကိုဆြဲမကာ ဝမ္းဗိုက္ေအာက္ေခါင္းအုံးခုလိုက္ၿပီး စတင္တိုးဝင္လိုက္၏။ နာက်င္ရပါတယ္ ။ ဘယ္ဘဝကဝဋ္ေႂကြးေတြမ်ားလဲ ။ဆိုး႐ြားလြန္းတဲ့ ဝဋ္ေႂကြးေတြကို အလူးအလဲခံရဖို႔ ကံပါလာခဲ့သည္ထင္တယ္ ။အသက္ရွင္လ်က္ ခံစားေနရသည့္ ငရဲခန္းလိုပင္ ။

"အားးး"

စူးနစ္ေနသည့္ ေအာ္သံက မည္မွ်ေလာက္နာက်င္ေနမွန္းပုံေဖာ္စရာမလိုေအာင္ သိသာလြန္းလွ၏။အိပ္ယာခင္းကို တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္မွာ သူ႕လက္ထိပ္ေလးေတြ နီရဲေနသည္အထိ။မ်က္ဝန္းေထာင့္မွ မ်က္ရည္မ်ားကလည္းအဆက္မျပတ္စီးက်ေနသည္။ နာက်င္လြန္းလို႔သိကၡာမဆယ္နိုင္တဲ့အထိ ရွိုက္ငိုေတာ့၏ ။

"ငိုမေနနဲ႕ အလကားသက္သက္ မ်က္ရည္ကုန္တယ္ ငိုေနလည္းရပ္ေပးမွာမဟုတ္ဘူး"

JEONက ဂ်ီမင္အား အာ႐ုဏ္ေျပာင္းသြားရေအာင္ ေက်ာျပင္အႏွံ႕အား ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္လိုက္ထိကပ္ကာ ဂ်ီမင္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းအား စုပ္ယူနမ္းရွိုက္သည္ ။ေအာက္ပိုင္းမွစတင္လႈပ္ရွားေလေတာ့JEONရဲ႕လက္ေကာက္ဝတ္ကို ဆြဲကိုင္လာသည္ ။

JEONက ဂ်ီမင္အား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆြဲလွည့္လိုက္ၿပီး ဒူးေခါက္ေကြးေနရာကေန အသာမလိုက္ၿပီး ျဖည္းညွင္းစြာ ျပန္လႈပ္ရွားသည္ ။ဂ်ီမင္ရဲ႕လက္က ႀကိဳးေျပသြားေသာ္လည္းဂ်ီမင္မွာ႐ုန္းဖို႔ကို သတိမရ ၊ သူ႕အေပၚအုပ္မိုးထည့္JEON၏လက္ေကာက္ဝတ္ကို တင္းၾကပ္စြာဆုပ္ကိုင္ထားရင္း နာက်င္မႈ႕ကို အန္တုေနသည္ ။အသက္ရႉသံတို႔ ျမန္ဆန္လာသည္ႏွင့္အတူ JEONကလည္း ျမန္ဆန္လာသည္ ။

"ဒီကို ခ်ိတ္ထား"

ဂ်ီမင္ရဲ႕လက္ကို ဂုတ္ပိုးေပၚ တင္ေပးၿပီးဂ်ီမင္အားခါးကေနမကာ သူ႕ေပါင္ေပၚထိုင္ေစသည္ ။

"နာ..တယ္"

"နာတာ ဟုတ္လို႔လား"

"ဟုတ္တယ္"

ပါးႏွစ္ဖက္ပန္းေရာင္သန္းလာသည့္ဂ်ီမင္အားၾကည့္ရင္း JEONႏႈတ္ခမ္းေထာင့္တို႔ေကြးၫႊတ္သြားသည္ ။

JEONရဲ႕အနမ္းတို႔ၾကမ္းလား၊မၾကမ္းလားဂ်ီမင္မွာအသက္ရႉခ်ိန္ေတာင္မရဘဲႏႈတ္ခမ္းေထာင့္မွ ေငြေရာင္မွ်င္ေလးေတြစီးက်သည္အထိ ။ဂ်ီမင္ရဲ႕ ခါးသြယ္သြယ္အား လက္ဖဝါးႀကီးျဖင့္ ကိုင္ကာ စကၠန႔္မျခား ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္မုန္တိုင္းထန္ေန၏ ။

ခပ္ဝဲဝဲ ညည္းၫူသံက သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ။ JEONအတြက္ေတာ့ ရမၼက္လွိုင္းထန္ေစတဲ့ လက္နက္တစ္ခု ။ဂ်ီမင္ရဲ႕ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ ကုတ္ကာ ဆံသားတို႔က လႈမ္းရမ္းေနၿပီး နားထင္မွာေခြၽးစေလးေတြ စို႔လာသည္ ။

JEONက ဂ်ီမင္၏ လည္တိုင္နား ႏွာေခါင္းျဖင့္ တိုးေဝ့လိုက္ၿပီး နား႐ြက္ဖ်ားေလးအား ကိုက္စြဲလိုက္သည္ ။ဂ်ီမင္ရဲ႕ ညည္းၫူသံေလးေတြ ႀကီးစိုးေနသည့္ ထိုအခန္းထဲဝယ္JEONရဲ႕ အသက္ရႉသံ ျပင္းျပင္းတို႔ကလည္း အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေရာယွက္ေနခဲ့သည္ ။

ပထမရက္...

ဒုတိယရက္...

တတိယရက္...

စတုတၳရက္အထိ ညတိုင္း ဆက္တိုက္ ။

"ထ.."

"မစားခ်င္ဘူး"

ဂ်ီမင္ တျခားတစ္ဖက္သို႔ေစာင္းအိပ္လိုက္သည္။ပင္ပန္းလြန္းလို႔ ဘာမွေတာင္မစားနိုင္ေတာ့ပါ ။ညဘက္မအိပ္ရ၊မနက္ဘက္အိပ္ၿပီးညဘက္ၾကေတာ့ ထပ္ႏွိပ္စက္ ။ၾကာရင္ ဒီလိုနဲ႕ေသမွာပဲ ။

"မစားခ်င္ရင္ မစားနဲ႕"

"မစားဘူး ၊မစားဘူး"

ဂ်ီမင္စိတ္တိုကာ ျပန္ေအာ္လိုက္သည္။ ေဒါသထြက္လို႔ သတ္လိုက္လည္းေသသြား နားေအးတယ္။

လက္ေကာက္ဝတ္မွာ ခ်ည္ထားတဲ့ႀကိဳးရာေၾကာင့္ နီရဲေနသည့္အျပင္ ေျခဖဝါးျပင္မွာလည္းပြန္းရာေလးေတြ ။JEONက ေဘးနားက ေဆးဘူးကိုယူကာ ေျခဖဝါးအား လိမ္းေပးၿပီး လက္ကႀကိဳးကိုေျဖေပးလိုက္သည္ ။

"မင္းအသားကႏုလြန္းတယ္"

"မင္းႀကိဳးနဲ႕ခ်ည္ထားလို႔ ပြန္းကုန္တာ"

ခပ္စူးစူး အျပစ္တင္သံေလးက မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနပုံရသည္ ။

"မင္းငါ့ကိုပါးရိုက္တာေၾကာင့္ ခ်ည္ထားတာ"

ဟုတ္တယ္ ပါးရိုက္လိုက္ရလို႔ ေနသာထိုင္သာရွိသြားတာ ။ ကိုယ့္ကိုႏွိပ္စက္တဲ့သူကို ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ရိုက္ရမွာ ။

"ငါ့ကိုဘယ္အခ်ိန္ႏွိပ္စက္ဖို႔စဥ္းစားထားတာလဲ "

"အကန႔္အသတ္မဲ့"

"ငါ မင္းေၾကာင့္ပင္ပန္းလို႔အိပ္ခ်င္ၿပီ ထြက္သြားေပး"

"မင္းကိုယ္တိုင္ ညတုန္းက ျမန္ျမန္လို႔ေျပာခဲ့တာမလား "

"မင္း!!"

ေဒါသထြက္ကာ ျပန္ေအာ္ဖို႔ႀကံလိုက္ေပမယ့္လည္း စကားတစ္ဝက္နဲ႕သာ ရပ္လိုက္သည္ ။လူယုတ္မာနဲ႕ စကားဖက္မေျပာခ်င္ေတာ့ပါ ။

"အစာထစား ၊ မဟုတ္ရင္ ခံနိုင္ရည္ရွိမွာမဟုတ္ဘူး"

"ငါ့ကိုသတ္လိုက္ပါေတာ့လား ငါကမင္းရဲ႕လိင္ကြၽန္လား!"

"ငါ့ကို ျပန္ေမးပိုင္ခြင့္မရွိဘူး"

ထိုလူက အၿမဲေအးစက္စက္နိုင္လြန္းတယ္ ။စကားေျပာလိုက္တိုင္း ခံစားခ်က္မပါတဲ့ေအးစက္စက္ေလသံနဲ႕ ။ေဒါသလည္းမပါ ၊ရယ္လည္းမရယ္ဘဲေအးစက္စက္ႀကီး ။ေသၿပီးသားလူလိုပဲ ။

JEONက ေရခ်ိဳးကန္ထဲဝင္သြားၿပီးေရစိမ္ေနသည္ ။ထိုအခ်ိန္ ဂ်ီမင္ကသူ႕မ်က္လုံးေပၚ က ပဝါကိုဖယ္ခ်ကာပတ္ဝန္းက်င္အား ေသခ်ာစူးစမ္းၾကည့္ေနသည္ ။ဒီေန႕နဲ႕ဆို ဒီကိုေရာက္တာ ၅ရက္ရွိၿပီ ။၅ရက္လုံး အလင္းေရာင္ေတာင္ စကၠန႔္စာမွ်သာ ျမင္ရခဲ့သည္ ။အခန္းအျပင္အဆင္ေတာင္ေသခ်ာမျမင္ရခဲ့ပါ ။

ေသခ်ာၾကည့္ၾကည့္ေတာ့မွ အခန္းက ေက်ာက္သားေတြနဲ႕ ေဆာက္လုပ္ထားတာျဖစ္ၿပီး ပစၥည္းေတြက ေရွးရိုးဆန္လြန္းလို႔ ဘာမွန္းေတာင္မသိ ။ေမြ႕ယာေတြ၊ေခါင္းအုံးေတြက ဘယ္ကရတာလဲ ။ဒီမွာ ေမြ႕ယာလည္းရတာလား ။ကုတင္တိုင္ေတြမွာ ျခင္ေထာင္ေလးေတြ စုခ်ည္ထားၿပီး ကုတင္ေဘးရွိ စားပြဲအေသးေလးမွာ အလ်ားညီေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ သစ္ပင္ပင္သည္အလယ္သားအား ခပ္ပါးပါးပိုင္းျဖတ္ထားသည့္ အျပားေလးကို ေျခတံ သုံးေခ်ာင္း တပ္ဆင္ထားသည္မ်ိဳး။ စားပြဲေပၚမွာ ဆန္ျပဳတ္လိုလို ဘာလိုလိုခပ္ျပစ္ျပစ္စားစရာရွိေနၿပီး အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းထြက္ေနသည္။

မေန႕က စားစရာလာပို႔သည့္ကေလးမကအသက္၁၅သာရွိေသးၿပီး ကိုယ္သုံးသည့္ဘာသာစကားအားကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ေျပာတတ္၏ ။ထိုကေလးမေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့သူတို႔တိုင္းျပည္က လူတိုင္းက မ်က္ႏွာတစ္ဝက္ကိုပဝါစႏွင့္ ဖုံးအုပ္ထားတတ္ၾကၿပီး အိမ္ေထာင္က်ၿပီးမွသာ ဖယ္ရွားလို႔ရသည္တဲ့ ။ဟိုလူေျပာတာက တစ္မ်ိဳး ၊ ကေလးမ ေျပာတာက တစ္မ်ိဳး ။ဘယ္ဟာက အမွန္လဲ ။

အိမ္ေထာင္မက်ေသးမွီ ပဝါေအာက္က မ်က္ႏွာကို တစ္စုံတစ္ေယာက္ကေတြ႕သြားရင္က်ိန္စာသင့္တယ္လို႔ေျပာခဲ့တယ္ ။ျမင္သြားတဲ့သူ သို႔မဟုတ္ အျမင္ခံရတဲ့သူထဲက တစ္ေယာက္ေသတယ္တဲ့ ။ဟိုဘုရင္ပဝါေအာက္က မ်က္ႏွာကိုၾကည့္လိုက္ရင္ သူသို႔မဟုတ္ ငါေသမွာပဲ ။ ဒီလိုမ်ိဳးအႏွိပ္စက္ခံေနရတာထက္စာရင္ သူေသေသ ငါေသေသ အဲ့တာကပိုၿပီးေကာင္းတယ္ ။

ဂ်ီမင္သည္ အရဲစြန႔္ကာ ေရခ်ိဳးေဆာင္ထဲသို႔ ဝင္သြားလိုက္သည္။ သူကိုယ္တိုင္လည္းေရခ်ိဳးေနၾကမို႔ေရခ်ိဳးေဆာင္ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသြားတတ္သည္ ။ေရခ်ိဳးကန္ေဘးပတ္ပတ္လည္အျဖဴေရာင္ပိတ္စမ်ားျဖင့္ကာစီးထားတာေၾကာင့္ ထိုပိတ္စေတြၾကားကေနေျခသံဖြဖြေလးေလွ်ာက္ကာ ပဝါစကိုဖယ္ကာ ေခ်ာင္းၾကည့္ရန္ေခါင္းေလးျပဴထြက္လိုက္သည္ ။

ဘြားခနဲ ေပၚလာသည့္ကိုယ္လုံးတီးႀကီးေၾကာင့္ ဂ်ီမင္လန႔္ကာ ေအာ္ရင္းေနာက္လန္က်သြားသည္ ။

"ငါ့ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတာလား"

JEONက ဂ်ီမင္ကို ဆြဲကာ နံရံကိုတြန္းကပ္လိုက္ၿပီး လည္ပင္းညစ္လိုက္သည္ ။

"ၾကည့္ေလ ၊ မင္းသိပ္ၾကည့္ခ်င္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာ မ်က္လုံးဖြင့္စမ္းပါ"

လည္ပင္းေပၚရွိတင္းၾကပ္လာသည့္လက္ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္အသက္ရႉၾကပ္လာၿပီးJEONရဲ႕လက္ေကာက္ဝတ္အား ကိုင္ကာ လည္ပင္းေပၚရွိ လက္ေခ်ာင္းေတြကိုဆြဲခြာမိသည္ ။ သို႔ေသာ္လည္း မရပါ ။ေၾကာက္အားလန႔္အား မ်က္လုံးကိုလည္းစုံမွိတ္ခ်ထားၿပီးမ်က္ႏွာတို႔သည္လည္း နီရဲတက္လာသည္ ။

"အ..သက္..ရႉ..ရ ခက္..ေန..ၿပီ"

"ဖြင့္စမ္း မင္းမ်က္လုံးေတြ ။ ငါ့ကို သိပ္ၾကည့္ခ်င္ေနတာမလားဖြင့္ၾကည့္စမ္းပါ!! "

"ဟင့္အင္း..မ..ၾကည့္..ေတာ့..ဘူး လႊတ္"

"မင္းကိုယ္မင္း ဘာထင္ေနလဲ"

သူက အရမ္းေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ။သူစိတ္ေကာင္းေနရင္ ေအးစက္ေနၿပီးသူေဒါသထြက္ေနရင္ အရမ္းၾကမ္းတမ္းတယ္ ။ကြၽန္ေတာ့္ကို ဒီေနရာက ဘယ္သူမွ မကယ္နိုင္ေတာ့ဘူးလား ။

တျဖည္းျဖည္းေျပေလ်ာ့သြားသည့္လက္မ်ားေၾကာင့္ ဂ်ီမင္ကနံရံကိုေက်ာျဖင့္ကပ္လ်က္အေနအထားႏွင့္ပင့္ ေအာက္သို႔ ပုံပုံေလးေလွ်ာက်သြားသည္ ။နာက်င္ေနေသာလည္ပင္းကိုသူ႕လက္ေလးျဖင့္ သူျပန္ကိုင္ရင္း အသက္ရႉႏႈန္းတို႔ ျမန္ဆန္ေနသည္ ။

လည္ပင္းသားေဖြးေဖြးမွာလည္းလက္ရာႀကီး နီရဲလ်က္ ဂ်ီမင္ရဲ႕လက္ဖ်ားေလး ေတြဟာလည္းတုံယင္လ်က္ရွိသည္ ။မ်က္ေတာင္ဖ်ားေလးမွ မ်က္ရည္စေလးဟာ ေပါက္ခနဲ ေျမခသြားသည္ ။

JEONက ေရခ်ိဳးေဆာင္ထဲက ထြက္သြားၿပီးသည္အထိ ဂ်ီမင္ဟာ ထိုင္လ်က္သားေလး လန႔္ေနစဲ ။ထို႔ေနာက္ စစ္သည္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္ေရာက္လာၿပီး ဂ်ီမင္အားခ်ဳပ္ႏွောင္ကာ အခ်ဳပ္ခန္းထဲသို႔ေခၚသြားၿပီး ပိတ္ထားခဲ့သည္ ။

အခ်ဳပ္ခန္းဟာ အလြန္ေမွာင္ပိန္းေနၿပီးအလင္းေရာင္ရယ္လို႔ တစ္စက္ေတာင္မရွိ ။ ေအးလည္းေအးလြန္းလွသည္ ။လက္ေကာက္ဝတ္က သံကြင္းေတြနဲ႕ေျခက်င္းဝတ္က သံကြင္းေတြဟာ အလြန္ေလးလြန္းလို႔ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္တိုင္းေျခဖမိုးပြန္းကုန္သည္ ။နရံေထာင့္ေလးမွာ ထိုင္ခ်လိဳက္ၿပီး က်ဳံ႕က်ဳံ႕ေလး ငိုေန၏ ။

ေက်းဇူးျပဳၿပီး သတ္လိုက္ၾကပါေတာ့လား ။ အစတည္းက အသတ္ခံလိုက္ရင္ ေကာင္းသား ။႐ုတ္တရက္ လက္ျဖင့္စမ္းမိသြားသည့္ခပ္ႏြေးႏြေးေနရာေၾကာင့္ ထိုခပ္ႏြေးႏြေးေမြးပြ ေစာင္ေပၚ လွဲခ်လိဳက္ၿပီး ေကြးေကြးေလး အိပ္လိုက္ေတာ့သည္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္နိုးထလာခ်ိန္မွာ တျခားဘဝကို ကူးေျပာင္းၿပီးသား ျဖစ္ရပါေစ ။

"ထေတာ့"

"အဟြတ္..."

ဂ်ီမင္ရဲ႕နဖူးေပၚ လက္တင္ကာစမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ႏြေးေနသည္မို႔ သံႀကိဳးေတြျဖဳတ္ကာ ေပြ႕ခ်ီလာၿပီးအိပ္ခန္းေဆာင္ဆီျပန္ေခၚသြားသည္။နန္းေတာ္ထဲရွိ လူေတြက အထူးအဆန္းျဖစ္ေနၾကၿပီး ကြယ္ရာတီးတိုးဆိုေနၾကသည္ ။

JEONဘုရင္က လူသားတစ္ေယာက္ကိုသူ႕အိပ္ေဆာင္မွာ ေခၚထားတယ္ဆိုတာသတင္းႀကီးပဲေပါ့။ ထိုလူသားကလည္း ေယာကၤ်ားေလးတစ္ေယာက္ေလ ။ေယာကၤ်ားေလးေပမယ့္ သူမတူေအာင္ လွတာလို႔လည္း ေျပာေနၾကသည္ ။

"ထပ္ၿပီး ျပန္ေခၚလာျပန္တာလား"

ဂ်ီမင္အတန္ၾကာအိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီးမွ ျပန္နိုးလာခဲ့သည္ ။

"မင္းက ျခေသၤ့နဲ႕ထပ္အိပ္ခ်င္ေသးတာလား"

"ျခေသၤ့!! "

ဂ်ီမင္လန႔္ကာ ထေအာ္လိုက္သည္။ သူတစ္ညလုံးျခေသၤ့ေပၚတက္အိပ္ေနခဲ့တာလား ။

"Ryianက မင္းကိုမကိုက္ဘူးပဲ။ သူကအရမ္းရန္လိုတတ္တယ္ ငါ့စကားကလြဲလို႔ တျခားလူစကားဆို နားမေထာင္ဘူး "

"မင္းငါ့ကိုျခေသၤ့အစာလုပ္တာလားမင္းကယုတ္မာေပမယ့္ ၊ျခေသၤ့က စိတ္ထားေကာင္းလို႔ ေတာ္ေသးတယ္"

"Ryianမွာ မင္းကို ကိုက္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူး"

"ရယ္ရတယ္၊ အသားမစားတဲ့ျခေသၤ့မင္းေတြ႕ဖူးလား"

"ေသခ်ာတာေတာ့ သူမင္းကိုမစားဘူး"

ျခေသၤ့က စိတ္ေဖာက္ၿပီး အဲ့ေကာင္ကိုကိုက္သတ္လိုက္ရမွာ ။ေတာ္ေတာ္ ေသြးေအးတဲ့ လူယုတ္မာ ။

"ပါးစပ္ဟ "

ဂ်ီမင္ကပါးစပ္ပိတ္ထားစဲ ျဖစ္တာေၾကာင့္ပါးေသာင္ကို ဆြဲညစ္ကာ ခံတြင္းထဲသို႔သူ၏လက္ေခ်ာင္းတို႔ဝင္သည္အထိေဆးလုံးတစ္လုံးထည့္လိုက္ၿပီး

"ၿမိဳခ်လိဳက္ ၊ ၿမိဳမခ်ရင္ ငါကိုယ္တိုင္ၿမိဳခ်ေအာင္လုပ္မယ္"

JEONကဂ်ီမင္ၿမိဳခ်ေအာင္ ေမးကိုပင့္မထားတာေၾကာင့္ ဂ်ီမင္ၿမိဳခ်လိဳက္ရသည္။

"ငါ့ကိုဘာနဲ႕ ထပ္ႏွိပ္စက္မလို႔လဲ"

"မၾကာခင္သိမွာေပါ့"

တခဏၾကာတဲ့အခါ သူတစ္ကိုယ္လုံးပူေလာင္လာၿပီး ေမာဟိုက္လာသည္ ။ဂ်ီမင္အိပ္ယာေပၚက ယိုင္နဲ႕စြာ ဆင္းရင္းေရခရားအိုးအား ဆြဲယူကာ တစ္အိုးလုံးကုန္သည္အထိ ေမာ့ေသာက္လိုက္၏။ ေရေသာက္ရင္း ဖိတ္စင္သြားသည္ေၾကာင့္အကၤ်ီစေတြဟာ စို႐ြဲကုန္၏ ။ေနေသာက္ၿပီးသည္အထိ ပူေနရာကမသက္သာေသးဘဲ ေခါင္းေတြမူးေနာက္လာသည္ ။ငါဘာျဖစ္တာလဲ ။

ကုတင္ေအာက္၌ ပုံပုံေလးလဲက်ေနသည့္ဂ်ီမင္အား JEONက ေပြ႕ခ်ီကာ အိပ္ယာေပၚတင္လိုက္သည္ ။

"လူယုတ္မာ...ငါမင္းကို အရမ္းမုန္းတယ္"

ဂ်ီမင္က JEONကိုတြန္းထုတ္ကာ ေနာက္သို႔ဆုတ္သြားသည္ ။ပုံမွန္မဟုတ္ေတာ့တဲ့ ခံစားမႈေၾကာင့္ဂ်ီမင္ရိပ္မိလာခဲ့သည္ ။ ခႏၶာကိုယ္ကမူမမွန္ေတာ့ဘဲ ေဖာက္ျပန္လာတာကဟိုေဆးေၾကာင့္ကလြဲၿပီး ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ရအုံးမွာလဲ ။

"ေဆးတိုက္ဖို႔ထိလိုလား ဟမ္ ငါမင္းျပဳသမွ်ႏုေနရတဲ့လူပါ ေဆးခပ္ဖို႔ထိလိုလို႔လား ငါ့ကိုတကယ္ဘာျဖစ္ေစခ်င္တာလဲ ငါ့ဘက္က အရွက္သိကၡာမရွိတဲ့ပုံကိုျမင္ခ်င္တာလား ။ ငါ့မွာ မင္းေၾကာင့္အရွက္သိကၡာေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူးမင္းႏွိပ္စက္သမွ် ငါခံလာရတာ ငါမင္းကိုျပန္ခုခံနိုင္လို႔လားမင္းေဒါသထြက္ရင္ လည္ပင္းညစ္ခံရေသးတယ္ ။ငါမင္းရဲ႕ အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္လိုေနလာရတဲ့သူပါမင္းေၾကာင့္ ေနေရာင္ေတာင္ မျမင္ရတဲ့ရက္ေတြရွိလာၿပီ ။ငါ့ကို မင္းေရွ႕မွာျပားျပားဝပ္ ဒူးေထာက္ေစခ်င္တာလား ။ ငါ့ကိုပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ကစားခ်င္တာလား"

ဂ်ီမင္က အိပ္ယာေပၚက ျပန္ဆင္းကာ ၾကမ္းျပင္ဒူးေထာက္ခ်လိဳက္ၿပီး

"ငါ့ကိုဒီလိုျဖစ္ေစခ်င္တာလား"

ထို႔ေနာက္ ဂ်ီမင္ကသူ႕အဝတ္ေတြဆြဲခြၽတ္လိုက္ၿပီး

"ဒီလိုမ်ိဳးငါကိုယ္တိုင္လုပ္ေပးတာမ်ိဳးလိုခ်င္တာလား ။ငါကိုယ္တိုင္ေပါင္ကားေပးရအုံးမလား"

"ေတာ္စမ္းးး မင္းေသာက္ေရးမပါတဲ့စကားေတြေတာ္လိုက္ေတာ့ "

"ငါေျပာတဲ့ထဲ မွားတာပါလားသတ္လိုက္ပါေတာ့လား ငါလည္းရွက္တတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္အရွက္နဲ႕လူလုပ္ေနတာ ။ မင္းငါ့ကိုသတ္လိုက္ပါ ေက်းဇူးျပဳၿပီး"

ဂ်ီမင္မ်က္ဝန္းေထာင့္မွ မ်က္ရည္တို႔စီးဆင္းလာသည္ ။ဂ်ီမင္က ထိုမ်က္ရည္တို႔ကိုသုပ္ကာမတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး JEONရွိသည့္ေနရာအားလက္ဆန႔္ထုတ္လိုက္ကာ JEONရဲ႕လက္ေကာက္ဝတ္ကိုကိုင္ကာသူ႕တင္ပါးေပၚတင္လိုက္သည္ ။

"တျခားဘယ္ေနရာ ထိေပးရအုံးမလဲငါ့တစ္ကိုယ္လုံး မင္းမထိဖူးတဲ့ေနရာမရွိပါဘူး"

"ေတာ္လိုက္ေတာ့"

လက္ကိုျပန္႐ုတ္သိမ္းလိုက္ေပမယ့္ ဂ်ီမင္က ျပန္ဆြဲယူကာ သူ႕တင္ပါးေပၚျပန္တင္ၿပီး JEONရဲ႕ေနာက္လက္တစ္ဖက္ကိုဆြဲယူကာသူ႕ရင္ဘတ္ေပၚတင္လိုက္သည္ ။ထို႔ေနာက္ ေျခဖ်ားေထာက္ကာ JEONရဲ႕ေမးရိုးေပၚလက္အုပ္ကိုင္ကာ JEONႏႈတ္ခမ္းအား နမ္းရန္ ႏႈတ္ခမ္းရွိနိုင္မည့္ေနရာကိုမွန္းကာ သူ၏ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဖိကပ္လိုက္သည္ ။ သို႔ေပမယ့္ ေနရာလြဲကာ JEONရဲ႕ ေမးဖ်ားအား နမ္းမိသြားသည္ ။

ထိုအခိုက္အတန႔္ JEONဟာ ေက်ာက္႐ုပ္တစ္႐ုပ္လို ျဖစ္သြားေတာ့သည္ ။

မင္းက အရမ္းစိုးမိုးနိုင္လြန္းတယ္ ။မင္းေၾကာင့္ သတိလက္လႊတ္ျဖစ္ရေပါင္းလည္းမ်ားၿပီ။ မင္းကိုၾကည့္ရင္း ငါ့အခ်ိန္ေတြ ရပ္တန႔္ခဲ့ရေပါင္းလည္း မ်ားၿပီ ။မင္းကဆက္ၿပီး ငါ့ကိုရပ္တန႔္ေအာင္လုပ္ေနျပန္တယ္ ။မင္းအျပဳအမူတိုင္း ငါ႐ူးမတတ္ပဲ လူသားငယ္ရယ္ ။ငါနဲ႕ ကြဲျပားျခားနားလြန္းေပမယ့္ ငါမင္းကိုစြဲလန္းေနတုန္းပဲ ။ငါပိုင္ဆိုင္ခ်င္လြန္းလို႔ ငါျဖစ္တည္မႈ႕ေတာင္ လ်စ္လ်ႉရႉ႕ထားခဲ့တာပါ လူသားေလးရယ္ ။

JEONက ဂ်ီမင္ရဲ႕ခါးကို လက္ဖ်ံျဖင့္ ရစ္ပတ္လိုက္ၿပီး က်န္လက္တစ္ဖက္ကဂ်ီမင္ေက်ာျပင္အား သိုင္းဖက္လိုက္၏ ။ထို႔ေနာက္ ဂ်ီမင္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္း၌ ဝင္ေရာက္တပ္စြဲလိုက္ၿပီး စတင္တိုက္ခိုက္ေတာ့သည္ ။

အေသြးအသားကိုပါ နိုးစြထားတာမို႔ဂ်ီမင္သည္လည္း ဘယ္ေတာင့္ခံနိုင္ပါ့မလဲ ။JEONရဲ႕ အနမ္းေတြကို တုံ႕ျပန္မိတာေပါ့ ။JEONက ဂ်ီမင္ရဲ႕ တင္ပါးေအာက္ကေနပင့္မကာ ဂ်ီမင္ရဲ႕ေျခတံေလးေတြကိုသူ႕ခါး၌ ရစ္ပတ္ေစသည္ ။

အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္လြန္းတဲ့ျဖစ္တည္မႈ႕ေလး ။မင္းသာတစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႕ ငါအသက္တိုရမွာ ။မင္းငါ့ဆီမွာ မေပ်ာ္မွန္းသိေပမယ့္အတၱႀကီးစြာ ဖမ္းခ်ဳပ္ထားမိစဲပဲ ။မင္းကိုအေဝးက ေငးၾကည့္ခဲ့ရတာအခ်ိန္ေတြ ၾကာေနၿပီမို႔ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္လာတာေၾကာင့္ ဖမ္းခ်ဳပ္ထားခဲ့တာ ။ပဝါကိုဖယ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ မင္းသာငါ့မ်က္ႏွာကို ျမင္သြားရင္ မင္းတစ္ခုခုျဖစ္မွာ ငါေသမွာထက္ေၾကာက္တယ္ ။

မင္းမာနေတြ၊ သိကၡာေတြကို ခ်ိဳးႏွိမ္ဖို႔မရည္႐ြယ္ခဲ့ပါဘူး ။ငါမင္းကိုပိုင္ဆိုင္ခ်င္႐ုံေလးပါ ။ငါ့လုပ္ရပ္ေတြ ၾကမ္းတမ္းတယ္ဆိုတာမင္းကိုစိုးရိမ္လြန္းလို႔ ။မင္းရဲ႕ ေျခဖမိုးေလးကအစ ငါသေဘာက်လြန္းလို႔ ခနခနနမ္းရွိုက္မိတာ ။ငါဆက္ၿပီး ႐ူးမိုက္တဲ့အတၱေတြ ႀကီးထြားပါရေစ ။

အသက္ရႉသံမွ်င္မွ်င္ေလး ေရာယွက္ေနတဲ့ နင့္နင့္နဲနဲ ညည္းၫူသံေလးေတြ ။လက္ေခ်ာင္းခ်င္းယွက္ကာ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ လက္ဖဝါးႏွစ္ဖက္ ။ခံစားရသမွ်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တောာ့တဲ့ လူသားေလးရဲ႕ ညည္းၫူသံတို႔ကပိုက်ယ္ေလာင္လာခဲ့သည္ ။ေခါင္းစဥ္ရွာမရတဲ့ နင့္နဲလြန္းေသာခံစားမႈ႕တို႔ကို တနင့္တပိုး သယ္ရင္းJEONရဲ႕လက္ကို တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။

လွ်ာခ်င္းရစ္ပတ္ႏြယ္လ်က္ အနမ္းတို႔ကလည္း ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း။

နားသယ္စပ္နားမွ ၾကားေနရေသာအသက္ရႉသံျပင္းျပင္းတို႔ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္ပို၍ ရွက္ျဖာရသည္ ။JEONဘုရင္ရဲ႕ တိုက္စစ္က ခါးသြယ္သြယ္ေလး က်ိဳးမသြားတာကံေကာင္း ။

ၾကည္လင္ေနေသာ အသားအရည္ထက္ေခြၽးစက္ေတြလည္း ႐ႊဲလာၿပီ ။ဖွင့်ဟထားသောာပြတင်းပေါက်မှ ေလေျပေလးက တိတ္တဆိတ္တိုးေဝွ႕လ်က္အပူရွိန္ေလ်ာ့ေစသည္ ။

ေယာင္ယမ္းကာ JEONရဲ႕နဖူးအားလက္ဖဝါးျဖင့္ ထိမိသြားတာေၾကာင့္ဂ်ီမင္လန႔္ကာ လက္ျပန္႐ုတ္လိုက္သည္ ။သို႔ေသာ္ JEONကျပန္ဆုပ္ကိုင္ကာ သူ႕ရဲ႕ဆံသားေတြေပၚ တင္ေပးသည္ ။အယ္ရိုရာဘုရင္ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ရွင္ဘုရင္ေလး။

အျပာေရာင္ေလးစီျခယ္ထားတဲ့ညတစ္ညေပလား ။အတၱေတြႀကီးစိုးတဲ့ ညတစ္ညေပလား ။JEONဘုရင္က လူသားတစ္ေယာက္ကိုသိမ္းပိုက္တဲ့ည ။သိမ္းပိုက္ခံလိုက္ရတဲ့ေကာင္ေလးရဲ႕စိတ္ထဲ နာၾကည္းမႈ႕ေတြ ပိုမိုးႀကီးထြားလာခဲ့တဲ့ည။

နာက်င္ျခင္းႏွင့္သာယာျခင္းတို႔ ေရာယွက္တဲ့ည ။ေကာင္ကင္၌ ၾကယ္ေလးေတြ တလက္လက္ျဖင့္ လျခမ္းေလးကလည္းၿပဳံးလို႔ ။

ရွင္ဘုရင္ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္ ေပၚထြန္းလာခဲ့ၿပီကိုး ။

ေနာက္တစ္ေန႕....

သူမရွိေတာ့ဘူး ။ ထြက္ေျပးသြားၿပီ ။ထြက္ေျပးဖို႔ႀကံ႐ြယ္ေနတဲ့ အခ်ိန္တည္းကသူဟာ ေနာက္ဘက္ကေန တိတ္တဆိတ္ၾကည့္ေနခဲ့တာ ။JEON၏မ်က္ဝန္းေတြက မွိုင္းညို႔ေနၿပီး သူ႕ႏွလုံးသားထဲမွာေတာ့ ေၾကကြဲမႈ႕မ်ားနဲ႕ ။ဒီလူသားက သူ႕ဆီမွာမေပ်ာ္တာကို သိေနၿပီးသားပဲ ။

ေျခဗလာႏွင့္ ဦးတည္ရာမရွိ ေတာအုပ္ထဲ ေျပးလႊားေနရင္း လမ္းရွာေနမိသည္ ။ ပုံမွန္ထက္ ျမန္ဆန္ေနတဲ့ ႏွလုံးခုန္ႏႈန္းေတြကေမာဟိုက္မႈ႕ကို ေဖာ္က်ဴးေန၏ ။ေနာက္ကေနမ်ား လိုက္ဖမ္းမလားဟုထိတ္လန႔္ေနရတာ ။ေျခေခါက္လဲၿပီး လိမ့္က်သြားတာေတာင္ေပၚက ။သစ္ပင္ ေစာင္းနဲ႕ေခါင္းနဲ႕ရိုက္မိၿပီး သတိလစ္သြားခဲ့သည္ ။

သူသတိျပန္ရလာေတာ့ ေရကန္ေဘးမွာ။သူကိုယ္တိုင္ေရငုပ္ခဲ့တဲ့ ေရအိုင္ကိုျပန္ေတြ႕လိုက္တာေၾကာင့္ ဂ်ီမင္ အျမန္ပင္ ထကာေျပးေတာ့သည္ ။လာတုန္းက အမွတ္အသားလုပ္ခဲ့သည့္အမွတ္အသားေတြအတိုင္း ေတာထဲကထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသည္ ။ေမာဟိုက္ေနသည့္ အသက္ရႉသံတို႔ကေတာတြင္းပဲ့တင္သံထြက္လ်က္ ။ေနာက္ဆုံး ျမင္လိုက္ရတဲ့ ၿမိဳ႕ျပကအိမ္ေတြေၾကာင့္ ဂ်ီမင္လမ္းမေပၚမွာ လဲခ်လိဳက္ေတာ့သည္။ေနာက္ဆုံးေတာ့ ငရဲခန္းကေန လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ၿပီ။

အိပ္မက္လာလို႔ေတာင္ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ေအာ္ငိုမိတဲ့အထိ ။ေနာက္ဆုံးေတာ့ဝဋ္ေႂကြးေတြ ေၾကခဲ့ၿပီ ။

ေရကန္ေဘးနားထိ ေပြ႕ခ်ီလ်က္ လာထားေပးသြားတဲ့ သူကို ဂ်ီမင္မေတြ႕လိုက္ပါ ။ေတာအုပ္ထဲက ျပန္ထြက္ဖို႔ဆိုတာအယ္ရိုရာဘုရင္ရဲ႕ဆႏၵမပါဘဲ မရဘူးဆိုဂ်ီမင္ေမ့ေနခဲ့သည္ ။

ထားရစ္ခဲ့သူထက္ က်န္ခဲ့တဲ့သူက ပိုနာက်င္ေနေရာေပါ့။

________________________