21
19:42, 7 December 2023ထယ်ယောင်းကျောင်းသွားဖို့ အဝတ်အစားလဲနေရင်း မျက်နှာကိုလက်နဲ့ပွတ်၍ သက်ပျင်းချနေသည်။မနေ့ညနေကအဖြစ်အပျက်က ခေါင်းထဲကမထွက်ပဲ ထပ်တလဲလဲဒါကိုပဲမြင်ယောင်နေသည်။
မောင့်ရှေ့မှာ ကိုယ်လုံးတီးကြီးနဲ့..အား!!!။ပြန်တွေးမိတာနဲ့တင် ရှက်ဖို့သေအောင်ကောင်းနေတာမို့ ကိုယ့်ဆံပင်ကိုယ်ပြန်ဆွဲမိသည်။ဘာလို့မောင့်ရှေ့မှာမှ အချိန်ကိုက်ကျွတ်ကျရလဲ?ဘာလို့လဲ?ခုတော့ မောင်ကအကုန်မြင်သွားပြီ။မနေ့တစ်နေ့လုံး အဲ့ကိစ္စနဲ့ပဲရှက်လွန်းလို့ ညစာတောင်ထွက်မစားနိုင်ဘူး။မောင်ကတံခါးအပြင်ကနေ 'သူဘာမှမမြင်လိုက်ပါဘူး' ဆိုပြီးအတင်းနားချသေးသော်လည်း လိမ်နေတာအသိသာကြီးမို့ အိပ်ချင်နေလို့အကြောင်းပြပြီးပဲ အခန်းထဲမှာခွေနေခဲ့တာ။
ဒီနေ့လည်းအမှန်တော့ ကျောင်းနားချင်ပေမယ့် အစည်းအဝေးရှိတာမို့ မသွားလို့ကမဖြစ်။
သောက်အစည်းအဝေးကလည်း တစ်လကိုဆယ့်ငါးခါလောက်လုပ်နေတာ...ယီးလိုပဲ။
ဒီလိုနဲ့ပဲမရှိ ရှိတဲ့အားတွေဆွဲထုတ်ပြီးတော့ လက်ဆွဲအိတ်ဆွဲ၍အပြင်ထွက်လာလိုက်သည်။ရှောင်နေလည်း ပြီးမယ့်ကိစ္စမှမဟုတ်ပဲလေ။
"ကိုကို...မနက်စာစား...."
"ဟို...ကျောင်းမှာအစည်းအဝေးရှိလို့...ဒီနေ့တော့တက်စီနဲ့ကျောင်းသွားလိုက်နော်"
ဂျောင်ကုစကားတောင်မဆုံးသေး...ထယ်ယောင်းကမျက်နှာချင်းတောင်မဆိုင်ပဲ ကြားဖြတ်ပြော၍အလောတကြီးသွားသည်။မျက်နှာရဲပြီးရှက်နေတဲ့ထယ်ယောင်းကြောင့် ဂျောင်ကုလည်းအတင်းအကျပ်မလုပ်တော့ပဲ ပြုံးဆဆနဲ့သာလုပ်ထားတဲ့မနက်စာတွေကို ရေခဲသေတ္တာထဲပြန်ထည့်၍ ကျောင်းသွားဖို့ပြင်ဆင်နေလိုက်သည်။ညနေကျရင်တော့ ကိုကိုလာကြိုမှာပဲ..အဲ့ကျမှ မရှက်ဖို့အတင်းဖိအားပေးရမယ်။
...
ထယ်ယောင်း ကျောင်းကိုရောက်တော့ 8နာရီခွဲသာရှိသေးသည်။10နာရီမှစမယ့်အစည်းအဝေးကြောင့် အလုပ်စားပွဲမှာထိုင်ရင်း မနေ့ကစစ်ထားတဲ့စာမေးပွဲအဖြေလွှာတွေကို စစ်နေလိုက်သည်။အဖြေလွှာမှာပဲစိတ်နှစ်ထားသော်လည်း ပြန်မြင်ယောင်လာတဲ့ပုံရိပ်ကြောင့် ဘောပင်ကိုပစ်ချရင်း သက်ပျင်းချမိပြန်သည်။ယောကျာ်းလေးအချင်းချင်းမို့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုပေမယ့်လည်း မောင်ကသူ့ရည်းစားလေ။သူစိမ်းမှမဟုတ်တာ...အဲ့ဒါကိုသူ့ရဲ့ချစ်စရာဖွားဖက်တော်လေးကိုမြင်သွားတာ။ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ?ရှက်လို့သေတော့မှာပဲ။
အဖြေလွှာတွေကို ဖြစ်သလိုစီပြီးဘေးကပ်ရင်းနဲ့ ခေါင်းကဆံပင်ကိုသာအပြစ်မရှိ ဆွဲဖွာနေမိတော့သည်။
"ဆရာကင်မ်...စိတ်ရှုပ်စရာရှိလို့လားဟင်"
"အာ...ဆရာမရှင်း"
အနားမှာလာထိုင်တဲ့ဆရာမရှင်းကြောင့် ရှုပ်ပွနေတဲ့ဆံပင်ကို လက်နဲ့သပ်ချရင်း နည်းနည်းလေးပြုံး၍ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"အတန်းသစ်တွေသင်ရတာ...အဆင်ပြေရဲ့လားဆရာကင်မ်...ဟာရီကတော့တော်တော်လေးပင်ပန်းတယ်...မနေ့ကလည်းဆရာဂိုမလာလို့...သူ့အစားပါအတန်းဝင်ပေးရသေးတယ်"
ဆရာမရှင်းကမိန်းကလေးပီပီ ပင်ပန်းကြောင်းကိုငြီးတွားပြသည်။
"ကျွန်တော်ကတော့အဆင်ပြေတယ်လည်းမဟုတ်ပါဘူး...ပင်ပန်းတာတော့ပင်ပန်းတယ်...အခုတလောnoteလည်းထုတ်ရ...reportကလည်းအဆက်မပြတ်တင်ပြနေရတာဆိုတော့..."
"ဟုတ်တယ်...ဟုတ်တယ်...ကျောင်းအုပ်ကအရမ်းဆိုးတာပဲ...သူ မရေးရတိုင်း..အားနေreportပဲရေးခိုင်းနေတာ"
ဆရာမရှင်းကခုံကို သူမရဲ့လက်သီးဆုပ်သေးသေးလေးနဲ့ထုပြီး မကျေနပ်ကြောင်းပြောတော့ ထယ်ယောင်းကရယ်သည်။ထယ်ယောင်းရဲ့ခပ်သြသြရယ်သံကြောင့် ဆရာမရှင်းရဲ့တည်ငြိမ်နေတဲ့နှလုံးသားက ပြန်ရွစိထလာပြန်သည်။
"မဖြစ်ဘူး!!"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာမရှင်း"
ရုတ်တရက်ကြီး မတ်တပ်ထရပ်ပြီးအော်လိုက်တဲ့ဆရာမရှင်းကြောင့် ထယ်ယောင်းခန္ဓါကိုယ်လေးတောင်တုန်တက်တဲ့အထိ လန့်သွားသည်။
"သန့်...သန့်စင်ခန်းသုံးချင်လို့"
ဆရာမရှင်းမှာပြောချင်ရာပြောပြီး သန့်စင်ခန်းရှိရာသို့ပြေးသွားတော့သည်။ရင်ခုန်လို့မဖြစ်ဘူး။ဆရာကင်မ်မှာ သူ့ဘဲလေးရှိတယ်။
ငါထပ်အသည်းမပြဲနိုင်ဘူး!!
ကျန်ခဲ့တဲ့ထယ်ယောင်းမှာတော့ ဆရာမရှင်းများ ဝမ်းလျှောနေသလားလို့တွေးပြီး ဆောင်ထားတတ်တဲ့ဝမ်းပိတ်ဆေးကို ဆရာမရှင်းစားပွဲပေါ်သွားတင်ပေးထားလိုက်သည်။
...
"ဒီနေ့အစည်းအဝေးကတော့...အားလုံးသိတဲ့အတိုင်း...ကျောင်းသားတွေရဲ့တိုးတက်မှုကို...သိချင်လို့လုပ်လိုက်တာပါ...အားလုံးရဲ့တင်ပြချက်ကို...ကြည့်ရသလောက်တော့...အကုန်အဆင်ပြေပါတယ်...တစ်ခုပဲ...ရှေ့အပတ်ကမှအသစ်ရောက်တဲ့...အထက်တန်းပထမနှစ်ကိုတာဝန်ယူထားတဲ့...englishဆရာအသစ် ကင်မ် ဆော့ ဂျင်"
ကျောင်းအုပ်စကားကြောင့် အစည်းအဝေးခန်းမှာရှိတဲ့ဆရာအားလုံးက ဆရာအသစ်ဆော့ဂျင်ကိုကြည့်ကြသည်။ဆော့ဂျင်လည်း သူ့နာမည်ကိုပြောလာတဲ့ကျောင်းအုပ်ကင်မ်နမ်ဂျွန်ကြောင့် ဘာများဆက်ပြောမလဲဆိုပြီး ကျောင်းအုပ်ကိုကြည့်နေလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မနေ့က...ဆရာဂျင်စာသင်တာကိုအပြင်ကနေနားထောင်နေတာ...တစ်ချို့အသံထွက်တွေကိုenglishလိုမထွက်ပဲ...ကိုရီးယားအသံထွက်နဲ့ထွက်နေတာကြားလိုက်တယ်...အဲ့ဒါကတော်တော်အဆင်မပြေဘူးလို့ထင်ပါတယ်"
ကျောင်းအုပ်စကားကြောင့် စိတ်ရှုပ်နေတဲ့ထယ်ယောင်းအပါအဝင် ကျန်တဲ့ဆရာတွေအကုန်လုံး ထိုင်နေရင်းနဲ့ခါးကိုမတ်မတ်ထားလိုက်ပြီး အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။သူတို့ကျောင်းအုပ်က အပြစ်ရှာတာတော်တာမို့ နည်းနည်းလေးအမှားလုပ်မိတာနဲ့ မြှားဦးလှည့်လာမှာစိုးလို့ပင်။
"ဟို...ဘာများအဆင်မပြေတာ..."
ဆော့ဂျင်က ခပ်တိုးတိုးမေးသည်။
"ကျွန်တော်အဲ့နေ့ကကြားလိုက်တာ...ပထမတစ်ခုကbanana...ကျွန်တော်တို့ကိုရီးယားလူမျိုးတွေက...ငှက်ပျောသီးကိုဘနားနားဆိုပြီး...အသံထွက်ပေမယ့်...englishလိုကဘနားနားမဟုတ်ပဲ...bə'nanə(ဘယ်နားနာ)လေ"
ကျောင်းအုပ်နမ်ဂျွန်ပြောတာကို ပြောတာကိုဆော့ဂျင်ကပြုံးပြုံးလေးနဲ့နားထောင်နေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့"
"ပြီးတော့...snakeဆိုတာ...ကျွန်တော်တို့လူမျိုးတွေက...မြွေကိုတွေ့ရင်...စနိတ်ခု ဆိုပြီးပြောတာကိုနားလည်ပေမယ့်...englishစာသင်နေတဲ့ဆရာဂျင်ကိုတော့...englishအသံထွက်အတိုင်း snake(စနိတ်ခ်)လို့ပဲ...ပီပီသသထွက်စေချင်တယ်...ကျောင်းသားတွေကိုအသံထွက်အမှန်ပဲသိစေချင်လို့ပါ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ...ကျွန်တော်ရှေ့လျှောက်သတိထားပါ့မယ်"
ဆော့ဂျင်မျက်နှာချောချောလေးက ပြုံးရင်းပြောနေပေမယ့် ဘယ်သူမှမမြင်ရတဲ့ စားပွဲအောက်ကလက်နှစ်ဖက်ကတော့ ကျောင်းအုပ်ဘက်ကိုမူတည်၍ လက်ခလယ်ထောင်နှစ်ချောင်းထောင်ပြနေတာဖြစ်သည်။
"အခု..ကျွန်တော့်နောက်ကအသံလိုက်ထွက်ကြည့်ပါ"
"ဗျာ!"
ကျောင်းအုပ်စကားကြောင့် ဆော့ဂျင်ရောတစ်ခြားဆရာတွေပါ အလန့်တကြားဖြစ်သွားသည်။အသံထွက်အမှားလေးပဲကို ကျောင်းအုပ်ကသေရေးရှင်ရေးလို အိုဗာလုပ်နေတာမလား?
"ဘယ်နားနာ"
ဆော့ဂျင်ကိုသေချာကြည့်၍ ပြောတဲ့ကျောင်းအုပ်ကင်မ်နမ်ဂျွန်အသံ။
"အာ...ဟုတ်ကဲ့...ဘယ်...နား...နား"
ဆော့ဂျင်လည်း သောက်ရစ်ရှည်တဲ့ကျောင်းအုပ်ကြောင့် သက်ပျင်းခိုးချရင်းနဲ့သာ လိုက်အသံထွက်ရသည်။
"နောက်ဆုံးကနားမဟုတ်ဘူး...နာပဲ...ဘယ်နားနာ"
"ဘယ်..နား..နာ့"
"နာ့မဟုတ်ဘူး...နာပါ...ဘယ်နားနာ"
"ဪ..အင်းအင်း...ဘယ်နား..နာ"
"အိုကေ...မြန်မြန်လိုက်ပြောကြည့်မယ်..ဘယ်နားနာ...ဆက်တိုက်5ခေါက်လောက်ပြောကြည့်ပါ"
ဆော့ဂျင်မှာ သောက်ရစ်ရှည်လွန်းတဲ့ကျောင်းအုပ်ကို ဒယ်ပြားနဲ့ထရိုက်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။
"ဘယ်နားနာ...ဘယ်နားနာ...ဘယ်နားနာ....ဘယ်နားနာ...ဘယ်နားနာ!"
"အိုကေ...တော်သားပဲ...နောက်တစ်ခု စနိတ်ခ်"
"စ..နိတ်"
"No...စနိတ်ခ်က keနဲ့ဆုံးတာနော်...ခ် ဆိုတဲ့အသံပါရမယ်...ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကိုသေချာကြည့်...စနိတ်ခ်"
"စ..နိတ်"
"No!...စနိတ်ခ်"
"စ..နိတ်"
ရုတ်တရက်ကြီး english စာတွေထသင်နေတဲ့ကျောင်းအုပ်ကြောင့် ဆော့ဂျင်သာမက ထယ်ယောင်းပါထရိုက်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။ငှက်ပျောသီးနဲ့မြွေကိုပဲ ထပ်တလဲလဲကြားနေရတာကြောင့် အစည်းအဝေးခန်းထဲမဝင်ခင် ခေါင်းထဲကထုတ်ထားခဲ့တဲ့ သူ့အချောင်းတန်းလန်းကိစ္စက ခေါင်းထဲပြန်ရောက်လာပြီး လက်သီးကိုကျစ်ကျစ်ဆုပ်ထားလိုက်သည်။
"စနိတ်ခ်"
"စနိတ်"
"စနတ်ခ်လို့!"
"ဟုတ်ကဲ့...စနိတ်"
"အား!!...တော်တော့!!"
နားထဲမှာဒါကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါကြားနေရတဲ့အခါ ထယ်ယောင်းမှာစိတ်လွတ်ပြီး ထအော်မိတော့သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ ဆရာကင်မ်"
ကျောင်းအုပ်အသံကြားမှ ထယ်ယောင်းလည်းသတိပြန်ဝင်ပြီး ပေါင်ကိုကိုင်လိုက်၍
"ကြွက်...ကြွက်တက်လို့ပါ"
"အာ...ဟုတ်သားပဲ...3နာရီတောင်ကြာသွားပြီပဲ...ကျွန်တော်လည်းနာရီကြည့်ဖို့မေ့သွားတယ်...အစည်းအဝေးကိုဒီမှာပဲရပ်လိုက်ကြရအောင်...ဆရာဂျင်ကတော့...အသံထွက်သင်ဖို့ကျွန်တော့်ရုံးခန်းကိုလိုက်ခဲ့ပါ"
ကျောင်းအုပ်ထွက်သွားမှ ထယ်ယောင်းမှာသက်ပျင်းချနိုင်တော့သည်။တော်သေးတယ်...ဒီနေ့ကျောင်းအုပ်ကသဘောကောင်းနေလို့ သူလွတ်သွားတာ။
အစည်းအဝေးခန်းကနေ ဆရာအကုန်ထွက်သွားကြသော်လည်း ထယ်ယောင်းမှာတော့ကြွက်တက်ချင်ယောင်ဆောင်နေရ၍ ခဏထိုင်ပြနေလိုက်ရသည်။ကျောင်းအုပ်နောက်လိုက်သွားရမယ့် ဆော့ဂျင်မှာလည်း စာအုပ်တွေကိုဖြေးဖြေးချင်းယူ၍ အချိန်ဆွဲနေသည်။
"သောက်ရူးကောင်!"
ရုတ်တရက်ထဆဲတဲ့ဆော့ဂျင်ကြောင့် ထယ်ယောင်းတစ်ယောက်မျက်လုံးပြူးသွားသည်။
"ဆရာကင်မ်ကိုဆဲတာမဟုတ်ပါဘူး...သောက်ကြောရှည်တဲ့ကျောင်းအုပ်ကိုဆဲတာပါ...သွားလိုက်ပါဦးမယ်ခင်ဗျ"
အလုပ်ဝင်တာတောင်တစ်ပတ်မပြည့်သေးတဲ့လူက ကျောင်းအုပ်ကိုဆဲနေတာမို့ ထယ်ယောင်းလည်းကြောင်တောင်တောင်ဖြင့်သာအခန်းထဲ၌ ကျန်ခဲ့သည်။ဒါပေမယ့်လည်း englishဆရာအသစ်က ခင်ဖို့ကောင်းမယ့်ပုံဖို့ ရှေ့လျှောက်ရင်းရင်းနီးနီးနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"တစ်ကယ်လည်း သောက်ရစ်ရှည်တဲ့ကျောင်းအုပ်...ဆဲခံရတာတောင်နည်းသေးတယ်"
...
နေ့လည်ရောက်တော့ ကျောင်းကန်တင်းမှာပဲနေ့လည်စာစားပြီး မောင်ပို့ထားတဲ့မက်ဆေ့တွေကိုဖတ်နေလိုက်သည်။မက်ဆေ့အားလုံးနီးပါးက လွမ်းတယ်နဲ့ချစ်တယ်ဆိုတာချည်း။နေ့လည်စာကိုလည်း ကောင်းကောင်းစားဖို့မှာပြီး ညကျရင်တော့ သူကိုယ်တိုင်အရသာရှိတာချက်ကျွေးမယ်လို့ ပြောသည်။တော်သေးတယ်...မောင်ကဟိုကိစ္စကိုအစမဖော်တော့လို့။
ဟူး....အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း ရှက်ရဦးမှာပါလား?
"ဆရာကင်မ်..ကြွက်တက်တာအဆင်ပြေရဲ့လား"
ထမင်းဗန်းကိုင်ပြီး အနားကိုရောက်လာတဲ့ဆရာဂျင်ကြောင့် ပြုံးရင်းနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကြွက်တက်ရင်...ကြောင်ကိုနမ်းခိုင်းရတယ်တဲ့"
ဆော့ဂျင်က ထမင်းကိုဇွန်းအပြည့်ယူ၍ အားရပါးရစားရင်းပြောသည်။
"ဗျာ!...တစ်ကယ်ကြီးလား"
"တစ်ကယ်ပါဆို"
"ဪ...ကျွန်တော်တော့အဲ့စကားကိုခုမှကြားဖူးတာ"
ထယ်ယောင်းစကားကြောင့် ဆော့ဂျင်ကထမင်းစားနေတာကိုရပ်ပြီး လက်ခုပ်တီး၍အော်ရယ်သည်။ထယ်ယောင်းကတော့ ဆော့ဂျင်အပြုအမူကြောင့် အူကြောင်ကြောင်လေးဖြစ်နေသည်။
"ဆရာကင်မ်က ကျွန်တော်ပေါက်ကရပြောနေတာကို...တစ်ကယ်ယုံသွားတာလား...ဝါး...ကျွန်တော့်ဟာသကိုယုံပေးတာ...ဆရာကင်မ်ကပထမပဲ...ဟားဟား"
ပြောရင်းနဲ့ရယ်နေပြန်တဲ့ဆော့ဂျင်ကြောင့် ထယ်ယောင်းမှာစိတ်လေသလိုပုံနှင့်သာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"နောက်ထပ် ရယ်စရာတစ်ခုပြောပြရမလား"
တက်တက်ကြွကြွပြောလာတဲ့ဆော့ဂျင်ကြောင့် ထယ်ယောင်းလည်း ထမင်းစားနေရင်းနဲ့ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ခြင်ကို..ဘာလို့ခြင်လို့ခေါ်လဲသိလား"
ဆော့ဂျင်အမေးကြောင့် ထယ်ယောင်းလည်းခဏလောက်တော့စဥ်းစားလိုက်သည်။ခြင်ကိုအရင်တည်းကခြင်လို့ပဲခေါ်ပြီး ဘာလို့ခေါ်လဲဆိုတာရှိလို့လား?စဥ်းစားမရတာကြောင့် ခေါင်းခါပြလိုက်တော့
"ဆင်မဟုတ်လို့လေ...ဟားဟား ဟားဟား!!"
အဖြေကိုမျှော်လင့်တကြီးစောင့်နေတဲ့ ထယ်ယောင်းမှာ ဆော့ဂျင်ရဲ့ပေါက်ကရစကားကြောင့် လိုက်တောင်မရယ်နိုင်ပဲ သက်ပျင်းသာခိုးချမိတော့သည်။မေးတဲ့လူကတော့ သူ့ဘာသာမေးပြီး သူ့ဘာသာရယ်နေတာ...သူ့ရဲ့မရယ်ရတဲ့ဟာသကို တော်တော်သဘောကျနေတဲ့ပုံ။
ရုပ်ချောပေမယ့် ကျပ်မပြည့်ရှာဘူးပဲ...ကျွတ်ကျွတ်။
...
စာသင်ချိန်အားလုံးပြီးတိုင်းပျော်နေတတ်တဲ့ ဂျောင်ကုမှာ အခုတော့မျက်နှာမသာမယာဖြစ်နေသည်။အကြောင်းမှာတော့ လာကြိုမယ့်ကိုကိုကမလာနိုင်ဘူးဆိုတာကြောင့်ပင်။ကိုကိုကခုနကစာပို့တယ်။ကျောင်းကိုဆရာအသစ်ရောက်လာလို့ ဒီညကြိုဆိုပွဲရှိတယ်လို့ လာမကြိုနိုင်တာမို့ အိမ်ကိုတက်စီနဲ့ဂရုစိုက်ပြီးပြန်ဖို့နဲ့ ညစာကိုလည်းမစောင့်ပဲစားထားနှင့် ဆိုပြီးသေချာမှာထားသည်။
ထို့ကြောင့် ဂျောင်ကုမှာဆူပုပ်ပုပ်မျက်နှာပေးနဲ့ပဲ ကျောင်းရှေ့ကတက်စီကိုငှားစီး၍ အိမ်ပြန်သွားတော့သည်။
..
englishဆရာဆော့ဂျင်အတွက်ကြိုဆိုပွဲဆိုပြီး ကျောင်းအုပ်ကိုယ်တိုင်လိုက်၍ ဆိုင်ကောင်းကောင်းမှာလိုက်ကျွေးသည်။
"ဆိုမက် one shot သောက်ရအောင်"
တက်ကြွတဲ့မန်နေဂျာမမချောင်းဆုန်းရီက ဆိုဂျူးနဲ့မက်ဂျူကိုဆတူရော၍ အားလုံးကိုတစ်ခွက်စီချပေးသည်။ထယ်ယောင်းက အရက်ဆိုအနံ့တောင်မခံနိုင်တာကြောင့် ပုံမှန်ဆိုလက်ခါပြပြီးငြင်းတတ်ပေမယ့် ဒီနေ့တော့မူးသွားချင်တာမို့ ထိုခွက်ကိုလက်ခံသည်။
အိမ်ပြန်ရင် မောင်နဲ့တွေ့ရဦးမှာမို့ ရဲဆေးနည်းနည်းတင်ရမယ်လေ။
"ကမ်းပေ့!!!"
ခွက်ချင်းတိုက်သံတွေနဲ့အတူ အားလုံးကတစ်ကျိုက်တည်းမော့ကြတာကြောင့် ထယ်ယောင်းလည်းမျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ထိုအရည်ခါးခါးတွေကို မျိုချပစ်လိုက်သည်။
ယီး!...ခါးလိုက်တာ..ဒါလူသောက်တဲ့အရည်ရောဟုတ်ရဲ့လား??ဒီလိုအရသာကို ခွေးပဲသောက်မှာ။
"ကမ်းပေ့!!"
"ကမ်းပေ့!!"
"ကမ်းပေ့!!"
ထိုခွေးသောက်တဲ့အရည်ကို သူပဲဆက်တိုက်သောက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ခေါင်းတောင်မထောင်နိုင်တော့ပဲ စားပွဲပေါ်ခေါင်းမှောက်သွားတော့သည်။
"ခင်ဗျားက...သောက်ရမ်းလျှာရှည်တာနော်"
သူ့ကိုလက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးပြီး ပြောနေတဲ့ဆော့ဂျင်ကြောင့် နမ်ဂျွန်မှာသောက်နေရင်းနဲ့ သီးသွားတော့သည်။
"ကျွန်တော်ကိုပြောလိုက်တာလား"
"အေးလေ...ဘာပါလိမ့်..ဘယ်နားနာနဲ့..စနိတ်ခ်ဟုတ်လား..ဖင်ကိုယားတယ်...ခင်ဗျားကြောင့်..ကျွန်တော်အာကိုညောင်းသွားတာပဲ"
မူးရူးနေတဲ့ဆော့ဂျင်မှာ နမ်ဂျွန်ကော်လံကိုဆွဲပြီးပြောနေတာမို့ နမ်ဂျွန်လည်းထိုလက်တွေကိုထိန်းကိုင်လိုက်ရပြီး အနားမှာရှိတဲ့ဝက်သုံးထပ်သားနဲ့ ပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်ရတော့သည်။
ဒေါသထွက်လွယ်တဲ့ကျောင်းအုပ်ကင်မ်နန်ဂျွန်က သူ့ကိုစော်ကားသွားတဲ့ englishဆရာကင်မ်ဆော့ဂျင်ကိုတော့ စိတ်ဆိုးပုံမရပဲအေးဆေးပဲမို့ တစ်ခြားဆရာတွေမှာအထူးအဆန်းဖြစ်ကုန်သည်။
နမ်ဂျွန် သူကျွေးလိုက်တဲ့သုံးထပ်သားကို စားနေတဲ့ဆော့ဂျင်ကိုတစ်လှည့် မှောက်နေတဲ့ထယ်ယောင်းကိုတစ်လှည့်ကြည့်ပြီး ပိုက်ဆံမြန်မြန်သွားရှင်းလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ...ဝိုင်းသိမ်းပြီးပြန်ရအောင်...ဆရာကင်မ်အိမ်ဘယ်သူသိလဲ...တစ်ယောက်လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ"
နမ်ဂျွန်မေးတော့ ဆရာမရှင်းကလက်ထောင်ပြသည်မို့ နမ်ဂျွန်လည်း ဆရာမရှင်းကိုတာဝန်ပေးလိုက်သည်။သောက်တဲ့လူတွေအားလုံးမှာ အကုန်ပုံမှန်...ဒီကင်မ်မျိုးနွယ်နှစ်ယောက်ပဲ မူးရူးသွားတာ။
"ဟိုလေ..ကျောင်းအုပ်...ဆရာဂျင်ကို ဒီကဆုန်းရီပဲလိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်"
မန်နေဂျာမမချောင်းဆုန်းရီက ရုပ်ချောချောဆော့ဂျင်ကိုကြည့်ပြီး အရောင်တောက်နေတဲ့ကြောင်မျက်လုံးနဲ့ပြောလာသည်။
"မလိုဘူး!...ကျွန်တော်ပဲပြန်ပို့လိုက်ပါ့မယ်..ခွင့်ပြုပါဦး"
နမ်ဂျွန်ကပြောပြီးတာနဲ့ ခုံမှာခွေခေါက်နေတဲ့ဆော့ဂျင်ကိုပွေ့ထူပြီးကျောပေါ်တင်၍ ဆော့ဂျင်အိတ်ကိုလည်ပင်းမှာဆွဲပြီး ဆိုင်ထဲကထွက်သွားသည်။မန်နေဂျာမမချောင်းဆုန်းရီမှာတော့ ဆော့ဂျင်ကိုအပီဝိုက်မယ့်အကြံအစည်လေး ရေစုန်မျောသွားပြီမို့ အရက်ဆက်သောက်ရင်းကျန်ခဲ့တော့သည်။
...
ကုတင်ပေါ်မှာခြေကားယား လက်ကားယားဖြင့်အိပ်နေတဲ့ထယ်ယောင်းကို လက်ပိုက်ကြည့်နေတဲ့ဂျောင်ကုမျက်နှာက အနည်းငယ်ဒေါသထွက်နေပုံပေါက်နေသည်။
မူးနေတဲ့ကိုကိုကဘာမှမသိပေမယ့် ဆရာမရှင်းကအိမ်ပြန်လိုက်ပို့တာမလား?ဒါကဖြစ်သင့်လား?မူးနေတယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကိုလာခေါ်ခိုင်းပေါ့။အခုတော့ မိန်းမတစ်ယောက်မောင်းတဲ့ကားပေါ် စိတ်အေးလက်အေးလိုက်စီးလာတယ်။ထိုမိန်းမကလည်း သူ့ကိုမှသဘောကျနေတဲ့လူ။
ဘာမှမသိတဲ့ဝက်ဝံညိုလေးရဲ့ဖင်ကိုရိုက်ပြီး လိုက်စီးလာဦးမလား?ဆိုပြီးမေးလိုက်ချင်တာ...လက်ကိုယားနေတာပဲ။
'ဖြောင်း!!'
စိတ်ကူးနဲ့လက်တွေ့ ထပ်တူကျစွာ ထယ်ယောင်းရဲ့လုံးကစ်နေတဲ့ဖင်ကို ရိုက်လိုက်တဲ့ဂျောင်ကု။
"အာ့!...ဘယ်ကောင်ရိုက်တာလဲကွ"
မူးနေတဲ့အမူးသမားလေးက အသားနာတော့ဆတ်ခနဲထထိုင်ပြီးအော်သည်။မျက်လုံးကတော့မပွင့်။
"ကိုကို့ယောကျာ်းရိုက်တာ"
ဂျောင်ကုက မျက်လုံးမပွင့်ပဲအော်နေတဲ့ထယ်ယောင်းနား,နားကိုကပ်ပြီး တိုးတိုးပြောတော့ ထယ်ယောင်းကသူ့မျက်လုံးတွေကို ဖြေးဖြေးချင်းဖွင့်သည်။
"ဘယ်ကယောကျာ်းလဲ...ငါကလူပျို...မိန်းမယူမှာ"
"သေချာကြည့်စမ်း...ဘယ်မိန်းမကိုယူမှာလဲ"
ပေါက်ကရပြောနေတဲ့ကိုကို့ရဲ့ပါးနှစ်ဖက်ကို အုပ်ကိုင်ပြီးသူနဲ့အကြည့်ချင်းစုံစေကာမေးတော့ ဘာမှမသိသလိုမျက်လုံးပြူးပြူးလေးနဲ့ကြည့်သည်။
"ဂျောင်ကုကီး!!"
"ကျစ်!...ဘာဂျောင်ကုကီးလဲ...မောင်လို့ခေါ်"
"အာ...ဟုတ်သားပဲ...ကိုကိုမေ့သွားတာပါ...မောင်...မောင်...မောင်"
အသည်းယားချင်အောင်ပြောနေတဲ့ထယ်ယောင်းကြောင့် တည်တင်းနေတဲ့ဂျောင်ကုမှာ ဆက်မတည်နိုင်တော့ပဲရယ်လိုက်မိသည်။
"ခုနကကိစ္စကိုရှင်း...ဘယ်မိန်းမကိုယူမှာလဲ"
သူမေးတော့ ကိုကိုကချက်ချင်းမဖြေပဲသွားစိရယ်ပြပြီး သူ့နှာခေါင်းထိပ်ကိုလက်နဲ့တို့သည်။ဒါသပ်သပ် အရူးကွက်နင်းနေတာ။မူးနေပေမယ့် အမူးပါးလေး။
"ဟီး...ဒီကောင်လေးကိုပဲယူမှာပါ...ခုနကလျှောက်ပြောလိုက်တာ"
"ဟက်!...အလည်လေး"
ဂျောင်ကုကပြောရင်းနဲ့ ထယ်ယောင်းနှာခေါင်းကိုဖွဖွဆွဲမယ်လုပ်တော့ ထယ်ယောင်းကအဆွဲမခံပဲ ရင်ခွင်ထဲအတင်းတိုးဝင်သည်။
"ချစ်တယ်"
ရင်ခွင်ထဲကိုသူ့သဘောနဲ့သူ လိုလိုလားလားဝင်ပြီး ရင်ဘတ်ကိုနမ်း၍'ချစ်တယ်'ပြောနေတဲ့ကိုကိုကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲကနှလုံးက ချက်ချင်းကိုဆောင့်ခုန်လာတော့သည်။
"ဘယ်လောက်ချစ်လဲ"
"ကိုကိုကြိုက်တဲ့ စတော်ဘယ်ရီထက်ပိုချစ်တယ်"
"ကိုကိုကတော့ဗျာ"
သူ့အဖြေကိုသူသဘောကျပြီး တခစ်ခစ်ရယ်နေတဲ့ရင်ခွင်ထဲကကိုကို့ကြောင့် ရင်ခုန်သံတွေကပိုမိုမြန်ဆန်လာတာမို့ မေးဖျားကိုလက်နဲ့အသာထိန်းကိုင်၍ နမ်းမိတော့သည်။သူနမ်းတော့ သူ့လည်ပင်းကိုဖက်ပြီး အလိုက်သင့်လိုက်နမ်းပေးသည်။နမ်းနေရင်းနဲ့ ကိုကို့လျှာဖျားကတစ်ဆင့် ကိုကိုသောက်လာတဲ့အရက်အရသာကိုခံစားရသည်။အခုအနေအထားကထိုင်လျက်သားအတိုင်းမို့ နမ်းနေရင်းနဲ့အားမရစွာ ကိုကို့ခန္ဓါကိုယ်သေးသေးလေးကိုမပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်သို့တင်လိုက်တော့ ကိုကိုကအလိုက်သင့်လေးပါလာသည်။
ရူးလောက်အောင်သဘောကျရပါသောကိုကို့နှုတ်ခမ်းအိအိလေးက သူ့အတွက်တော့ဘယ်လောက်နမ်းနမ်းမဝတာကြောင့် အတင်းနမ်းရှိုက်မိသည်။လက်သွယ်သွယ်လေးကအသက်ရှုမဝလို့ထင် ရင်ဘတ်ကိုတွန်းလာတော့ နမ်းတာကိုမရပ်ပေးပဲ ခေါင်းကနေထိန်းကိုင်၍ သူ့မှာရှိသမျှလေအကုန်ကို ကိုကို့ဆီနမ်းရင်းနဲ့ပဲလွှဲပေးလိုက်ပြီး မိနစ်အတော်ကြာနမ်းပစ်လိုက်သည်။ကျေနပ်ပြီဆိုမှထိုနှုတ်ခမ်းလေးကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး စီးကျလာတဲ့အရည်ကြည်တွေကိုလည်း သုတ်ပေးလိုက်သည်။
အမူးသမားကတော့ ရင်ဘတ်ကိုလက်နဲ့ဖိရင်းအသက်ရှုနေသည်။
"ယီး!..အောက်ဆီဂျင်ပြတ်ပြီး..သေတော့မယ်ထင်တာ"
တစ်ယောက်တည်းတိုးတိုးလေးဆဲပြီး ပွစိပွစိပြောနေတဲ့ကိုကိုက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းနေတာမို့ ပါးကိုနမ်းမယ်လုပ်တော့အတင်းတွန်းထုတ်ပြီး မနမ်းနဲ့တော့တဲ့။
"ကိုကို...မောင်တောင်းဆိုစရာရှိတယ်"
ထယ်ယောင်းကဂျောင်ကုစကားကြောင့် မော့ကြည့်သည်။
"မောင်စာမေးပွဲအောင်တော့...ကိုကိုကလိုချင်တာပြောလို့ပြောတယ်လေ...အဲ့ဒါအခုထိ..မောင်မတောင်းရသေးဘူးမလား"
ထယ်ယောင်း ဂျောင်ကုစကားကိုမနည်းစဥ်းစားရင်းခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။သူအဲ့လိုပြောဖူးတာတော့ မှတ်မိတယ်။
"မောင်နဲ့တစ်ညတာတူတူဖြတ်သန်းပေးမလား"
သူ့ကိုရီဝေဝေကြည့်ပြီး ယိုင်ထိုးနေတဲ့ကိုကိုက တော်တော်နဲ့ပြန်မဖြေတာကြောင့် ကိုကို့လက်နှစ်လုံးကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ကိုကိုသဘောမတူရင်..မောင်အတင်းအကျပ်မလုပ်ပါဘူး...မောင်စောင့်နိုင်တယ်"
လေသံအေးအေးနဲ့ပြောတော့ ကိုကိုကသူ့မျက်နှာကိုအုပ်ကိုင်ပြီး
"ဒါဆို...ခဏစောင့်"
ထယ်ယောင်းကပြောပြီးတာနဲ့ ကုတင်ပေါ်ကဆင်းသည်။သို့သော် ချာချာလဲနေတဲ့ခေါင်းကြောင့် ဘုတ်ခနဲလဲကျတော့သည်။
"ကိုကို!!"
"ရတယ်...မနာဘူး...စောင့်နေနော်"
ကိုကိုက လာထူတဲ့သူ့ကိုလက်ကာပြပြီး သူ့သာဘာကုန်းရုန်းထသည်။
"ကိုကို ဘာလုပ်မလို့လဲ"
"ရေချိုးမလို့လေ...အခုကနည်းနည်းနံနေသလိုပဲ...ဒီပုံနဲ့ဖြတ်သန်းရင်ရှက်စရာကြီး"
ဂျောင်ကုမှာထယ်ယောင်းစကားကြောင့် မျက်လုံးမှိတ်ကျတဲ့အထိရယ်ပြီး ထယ်ယောင်းကတော့ယိုင်ထိုးယိုင်ထိုးနဲ့သာ တွေ့ရာသပတ်ကိုယူ၍ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားသည်။
'ဂျောက်'
ပွင့်သွားတဲ့ရေချိုးခန်းတံခါးနဲ့အတူ မြင်လိုက်ရတာက အပေါ်ပိုင်းကိုသပတ်နဲ့ခြုံထားပြီး အောက်ပိုင်းကိုပါသပတ်အဖြူဖြင့်လျော့တိလျော့ရဲပတ်ထားတဲ့ ကိုကို။သူ့ကိုပြုံးပြနေပေမယ့်လည်း မျက်လုံးတွေကတော့ အမူးမပြေသေးကြောင်းဖော်ပြနေသည်။
"ခေါင်းလျှော်လာတာလား"
သူမေးတော့ ကိုကိုကခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"အရင်ဆုံးဒီမှာလာထိုင်...ခေါင်းခြောက်အောင်လုပ်ရမယ်"
ဂျောင်ကုက ခေါင်းသုတ်ပုဝါတစ်ခုကိုသွားယူပြီး ကုတင်ပေါ်ပြန်ထိုင်၍ ပေါင်ကိုလက်နဲ့ပုတ်ပြပြီးခေါ်တော့ ခြေလှမ်းသိပ်မမှန်တဲ့ထယ်ယောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးချက်ချင်းလာထိုင်သည်။
"ကိုကို စိတ်လှုပ်ရှားနေလား"
"အင်း"
"ကြောက်ရောကြောက်လား"
"အင်း"
ခေါင်းသုတ်ပေးတာကိုငြိမ်ခံနေတဲ့ထယ်ယောင်းက မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး 'အင်း'ကလွဲ၍မဖြေ။
"ရပြီ...ရေခြောက်သွားပြီ"
ရေခြောက်သွားတဲ့ထယ်ယောင်းဆံပင်ကို ဂျောင်ကုကဖွရင်းပြောတော့ ထယ်ယောင်းကခေါင်းညိတ်ပြပြီးပြုံးပြသည်။
"ကိုကို"
"ဟင်"
"နမ်းချင်တယ်"
ဂျောင်ကုကပြောပြီးတာနဲ့ ထယ်ယောင်းအဖြေကိုမစောင့်ပဲ ထယ်ယောင်းခါးသိမ်သိမ်လေးကိုဖက်၍ နမ်းတော့သည်။ထယ်ယောင်းကလည်း ဂျောင်ကုလည်ပင်းကိုပြန်သိုင်းဖက်ရင်း အလျှင်မှီအောင်လိုက်နမ်းသည်။ဂျောင်ကုကနမ်းရင်းနဲ့ ထယ်ယောင်းကိုမချီ၍ အိပ်ယာပေါ်ဖြေးဖြေးချင်းလှဲချပြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းနမ်းသည်။နှုတ်ခမ်းနှစ်ခု၏ချိတ်ဆက်မှုကိုမပြတ်စေပဲ လက်တွေကလည်းထယ်ယောင်းခန္ဓါကိုယ်အနှံ့ကိုပွတ်သပ်၍ ထယ်ယောင်းပတ်တဲ့အပေါ်ပိုင်းသပတ်ကို ဆွဲဖယ်ပြီးကုတင်အောက်သို့ပစ်လိုက်ပြီးတာနဲ့ လည်တိုင်ကိုစနမ်းသည်။
"အာ့!...ဘာလို့ကိုက်တာလဲ"
လည်ပင်းကိုကိုက်လိုက်တဲ့ဂျောင်ကုကြောင့် ထယ်ယောင်းကထအော်သည်။
"ချစ်လို့ကိုက်တာ"
ဂျောင်ကုကထိုတစ်ခွန်းသာပြောပြီး လည်တိုင်နှစ်ဖက်ရောရင်ဘတ်ဖွေးဖွေးကိုပါ နှုတ်ခမ်းနဲ့ပွတ်ဆွဲ၍နမ်းတော့ ထယ်ယောင်းလည်းမျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီးသာ ထိုအထိအတွေ့အသစ်ကိုခံစားနေလိုက်သည်။တဖြည်းဖြည်းခန္ဓါကိုယ်အောက်ပိုင်းသို့ရောက်လာတဲ့ စိုစိစိနှုတ်ခမ်းတွေကြောင့် ထယ်ယောင်းမှာမနေတတ်တော့ပဲ အတင်းရုန်းတော့သည်။
"ဘာလို့လဲ ကိုကို"
အတင်းရုန်းနေတဲ့ကိုကိုကြောင့် မျက်နှာကိုကိုင်ပြီးမေးတော့
"မ...မနေတတ်လို့"
"ဒါဆို...အဓိကကိုပဲသွားရအောင်"
ဂျောင်ကုက မနေတတ်ဘူးဆိုတဲ့ထယ်ယောင်းကြောင့် အချိန်ဆွဲမနေတော့ပဲ တစ်ခုတည်းပဲကျန်တော့တဲ့ထယ်ယောင်းခါးအောက်ပိုင်းက သပတ်ကိုဆွဲဖယ်ပြီး သူ့ကိုယ်မှာရှိတဲ့အဝတ်အစားအားလုံးကိုလည်း အကုန်ချွတ်လိုက်သည်။နှစ်ယောက်လုံးအမေ့ဗိုက်ထဲကထက်တုန်းကအတိုင်း ဖင်တုံးလုံးဖြစ်နေချိန်မှာ ဂျောင်ကုကသူ့ကိုမျက်လုံးပြူးပြူးလေးနဲ့ကြည့်နေတဲ့ထယ်ယောင်းမျက်နှာနားကို ငုံ့ချ၍
"ကျေးဇူးပါ ကိုကို...မောင်တောင်းဆိုတာကိုဖြည့်ဆည်းပေးလို့"
ပြောရင်းနဲ့နဖူးကိုနမ်းတော့ ကိုကိုကမျက်လုံးမှိတ်ရင်းခံယူပြီး 'မောင့်ကိုချစ်တယ်' ဟုတိုးတိုးပြောသည်။
"အား!!...ယီး!!...နာတယ်!!...ပြန်ထုတ်!!"
စစဝင်ချင်းမှာပဲ အတင်းရုန်းကန်ပြီးအော်တဲ့ကိုကိုကြောင့် အားစိုက်နေတဲ့သူပါလန့်သွား၍ လှုပ်ရှားမှုကိုရပ်လိုက်ရသည်။
"အရမ်းနာသွားလား ကိုကို...မောင်ဖြေးဖြေးပဲစတာပါ"
ထယ်ယောင်းမှာ ဂျောင်ကုမေးနေတာကိုတောင်မဖြေနိုင်ပဲ နာကျင်လွန်း၍အမူးပါပြေသွားသည်။ပြီးတော့ အမေအိမ်လာတုန်းကမေးတာကိုသတိရပြီး ချက်ချင်းပင်သူ့ကိုအုပ်မိုးထားတဲ့ ဂျောင်ကုလက်မောင်းနှစ်ဖက်ကိုကိုင်၍
"မောင်အောက်မှာနေ...ကိုကိုအပေါ်မှာနေမယ်"
"ကိုကို ရလို့လား"
"ရတယ်...အပေါ်မှာပဲနေချင်တယ်...ယီး!...မင်းမလှုပ်နဲ့လေ!!...သေအောင်နာတယ်ကွ!!"
သူ့ဆံပင်တွေကိုပါဆောင့်ဆွဲပြီး အော်နေတဲ့ကိုကိုကြောင့် ချက်ချင်းပဲ ကိုကို့ကိုမ၍ ချိတ်ဆက်လျက်သားအတိုင်းနှင့်သာ အနေအထားပြောင်းပေးပြီး အပေါ်မှာထိုင်ခိုင်းလိုက်ရသည်။
ကိုကိုကအပေါ်နေချင်တယ်ဆိုတော့လည်း မောင်ကအပေါ်မှာထားရတာပေါ့။
"အား!!...ပိုနာတယ်!!...ယီးပဲ!!...အား!!...ကွဲပြီထင်တယ်!!....ယီး!!!"
အပေါ်မှာနေမှပဲ ပိုပြီးအတွင်းထဲကိုရောက်နေတဲ့ လူမဆန်တဲ့မောင့်ဟာကြောင့် နာကျင်လွန်း၍ကျောပါကော့တက်သွားသည်။
"နာလည်းမတတ်နိုင်တော့ဘူး ကိုကို...သည်းခံပြီးရှေ့ဆက်ရအောင်"
"အား!!...ဂျွန်ဂျောင်ကု!!!...ရပ်လိုက်စမ်း!!!!"
နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ပထမဆုံးအကြိမ်က ထယ်ယောင်းရဲ့ဆဲဆိုသံတွေနဲ့ပဲဆူညံသွားသည်။ထယ်ယောင်းက အပေါ်မှာနေတော့လည်းဂျောင်ကုကိုဆဲသည်။အောက်မှာနေတော့လည်း ဂျောင်ကုကိုဆဲသည်။ထို့အတိုင်း ဆူဆူညံညံနှင့် အထက်အောက်ပြောင်းပြီး သုံးကြိမ်လောက်ပြီးသွားမှာပဲ နှစ်ယောက်လုံးမှာနေသားကျ၍ သာယာမှုကိုခံစားသွားနိုင်တော့သည်။လေးကြိမ်မြောက်မှာတော့ ထယ်ယောင်းဆီက ခပ်သြသြအော်ညည်းသံကိုကြားရပြီး ဂျောင်ကုဆီကသာယာတဲ့အသံတွေလည်း ပလုံစီအောင်ထွက်လာသည်။
နောက်ဆုံး မိုးလင်းခါနီးမှ ပြီးစီးသွားတဲ့အပေါ်ထပ်၊အောက်ထပ်တိုက်ပွဲကြောင့် နှစ်ဖက်အိမ်နီးနားချင်းတွေလည်း ထိုအခါမှသာ နားထဲဆို့ထားတဲ့ဂွမ်းကိုဖယ်ပြီး ထိုနှစ်ယောက်ကိုမေတ္တာပို့၍ အိပ်ကောင်းခြင်းအိပ်ရတော့သည်။
ဖြစ်ချင်တော့ နှစ်ဖက်လုံးကအိမ်နီးနားချင်းတွေက တစ်ယောက်တည်းနေတဲ့ ကျောင်းဆရာမအပျိုကြီးတွေချည်းဖြစ်၏။
တော်တော်ကဲတဲ့အတွဲကတော့ မိုးလင်းခါနီးမှအိပ်ပျော်သွားတာကြောင့် အလုပ်နဲ့ကျောင်းတောင်မသွားနိုင်ပဲ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ဖက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားကြတာ မနက်ဖြန်မနက်မှနိုးကြသည်။
'တီ...တီ...တီ'
အခန်းထဲမှာလှဲနေတုန်း ကြားလိုက်ရတဲ့ဖုန်းသံကြောင့် ထယ်ယောင်း ခြေလှမ်းကိုတစ်လှမ်းချင်းဖြေးဖြေးလှမ်း၍ စားကြည့်စားပွဲကဖုန်းကို သွားယူရသည်။ကြည့်လိုက်တော့ အမေ့ဆီကဖြစ်တာမို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် အခန်းတံခါးကိုသွားပိတ်ပြီး လော့ချလိုက်သည်။
ဖုန်းကိုင်လိုက်တာနဲ့အမေက 'ဟယ်လို' တောင်ပြောခွင့်မပေးပဲ မနေ့ညကသူမ,မက်တဲ့အိပ်မက်အကြောင်းကို ပြောပြသည်။အိပ်မက်ထဲမှာ ကျွန်တော့်လည်ပင်းကိုစုန်းကိုက်သွားတယ်လို့မက်ပြီး ဖုန်းမကိုင်တဲ့ကျွန်တော့်ကိုတစ်နေ့လုံးစိတ်ပူနေတယ်ဟုပြောသည်။အမေပြောတာကိုနားထောင်ရင်း မှန်မှာသွားကြည့်တော့ လည်ပင်းမှာတစ်ကယ်ရှိတဲ့ကိုက်ရာကညိုပုပ်ပုပ်အရောင်သမ်းနေသည်။
စုန်းကိုက်တာတော့မဟုတ်ဘူး...မောင်ကိုက်ထားတာ။
"အင်း...စိတ်မပူပါနဲ့အမေ...ဘယ်စုန်းမှမကိုက်ပါဘူး"
သူပြောတော့အမေက စိတ်မချနိုင်ကြောင်းနဲ့ဘုရားတရားလုပ်ဖို့ပြောတာမို့ 'အင်း' သာဖြေလိုက်သည်။အမေပြောတဲ့ဘုရားကျောင်းသွားဖို့မပြောနဲ့...ကျောင်းကိုတောင်3ရက်ခွင့်တိုင်ထားရတယ်။လမ်းတောင်ဖြောင့်ဖြောင့်မလျှောက်နိုင်ဘူး။
အခုတောင်ဖင်ကိုင်တာနဲ့ နာနေတုန်း...ယီးပဲ။
"ဒါနဲ့...အမေ့ကိုမေးစရာရှိသေးတယ်"
ထယ်ယောင်းကဖုန်းကိုလက်နဲ့အုပ်၍ တံခါးဝကိုကြည့်ပြီး
"အမေပြောတော့ အပေါ်ထပ်မှာနေရင်မနာဘူးဆို...ပိုနာတယ်အမေရ"
သူမေးတော့ အမေကဘယ်လိုလုပ်ကြလို့နာရသလဲဆိုပြီး နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ်တွေမေးလာတာမို့ ရေနွေးအိုးတည်ထားတာမေ့နေသည်ဟု အကြောင်းပြ၍ဖုန်းချလိုက်သည်။
"အလကား...အမေ့ကိုယုံမိတာဆယ်ပါးမှောက်တော့တာပဲ...ငါ့ဘာသာနဂိုတည်းကအောက်မှနေလိုက်ရင် ကောင်းသား.."
ထယ်ယောင်းမှာ သူ့ဖင်လေးကိုကိုင်ရင်းနဲ့ပဲ တစ်ယောက်တည်းအားမလိုအားမရဖြစ်၍ နောက်တစ်ခါနေရင်တော့ အလိုက်တသိအောက်မှာပဲနေတော့မယ်ဟု တွေးနေတော့သည်။
Kimharu4121992🌵Borahae💜
#ကဲ...မခွဲချင်သေးဘူးဆိုတဲ့ readerလေးတွေကြောင့်ကိုယ်ထပ်ဆွဲဆန့်ပြီး ရေးပေးလိုက်ပါတယ်ရှင့်♡
ခွဲတာတော့တစ်ကယ်ခွဲရတော့မှာနော်😞
Zawgyi
ထယ္ေယာင္းေက်ာင္းသြားဖို႔ အဝတ္အစားလဲေနရင္း မ်က္ႏွာကိုလက္နဲ႔ပြတ္၍ သက္ပ်င္းခ်ေနသည္။မေန႔ညေနကအျဖစ္အပ်က္က ေခါင္းထဲကမထြက္ပဲ ထပ္တလဲလဲဒါကိုပဲျမင္ေယာင္ေနသည္။
ေမာင့္ေ႐ွ႕မွာ ကိုယ္လုံးတီးႀကီးနဲ႔..အား!!!။ျပန္ေတြးမိတာနဲ႔တင္ ႐ွက္ဖို႔ေသေအာင္ေကာင္းေနတာမို႔ ကိုယ့္ဆံပင္ကိုယ္ျပန္ဆြဲမိသည္။ဘာလို႔ေမာင့္ေ႐ွ႕မွာမွ အခ်ိန္ကိုက္ကြၽတ္က်ရလဲ?ဘာလို႔လဲ?ခုေတာ့ ေမာင္ကအကုန္ျမင္သြားၿပီ။မေန႔တစ္ေန႔လုံး အဲ့ကိစၥနဲ႔ပဲ႐ွက္လြန္းလို႔ ညစာေတာင္ထြက္မစားႏိုင္ဘူး။ေမာင္ကတံခါးအျပင္ကေန 'သူဘာမွမျမင္လိုက္ပါဘူး' ဆိုၿပီးအတင္းနားခ်ေသးေသာ္လည္း လိမ္ေနတာအသိသာႀကီးမို႔ အိပ္ခ်င္ေနလို႔အေၾကာင္းျပၿပီးပဲ အခန္းထဲမွာေခြေနခဲ့တာ။
ဒီေန႔လည္းအမွန္ေတာ့ ေက်ာင္းနားခ်င္ေပမယ့္ အစည္းအေဝး႐ွိတာမို႔ မသြားလို႔ကမျဖစ္။
ေသာက္အစည္းအေဝးကလည္း တစ္လကိုဆယ့္ငါးခါေလာက္လုပ္ေနတာ...ယီးလိုပဲ။
ဒီလိုနဲ႔ပဲမ႐ွိ ႐ွိတဲ့အားေတြဆြဲထုတ္ၿပီးေတာ့ လက္ဆြဲအိတ္ဆြဲ၍အျပင္ထြက္လာလိုက္သည္။ေ႐ွာင္ေနလည္း ၿပီးမယ့္ကိစၥမွမဟုတ္ပဲေလ။
"ကိုကို...မနက္စာစား...."
"ဟို...ေက်ာင္းမွာအစည္းအေဝး႐ွိလို႔...ဒီေန႔ေတာ့တက္စီနဲ႔ေက်ာင္းသြားလိုက္ေနာ္"
ေဂ်ာင္ကုစကားေတာင္မဆုံးေသး...ထယ္ေယာင္းကမ်က္ႏွာခ်င္းေတာင္မဆိုင္ပဲ ၾကားျဖတ္ေျပာ၍အေလာတႀကီးသြားသည္။မ်က္ႏွာရဲၿပီး႐ွက္ေနတဲ့ထယ္ေယာင္းေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကုလည္းအတင္းအက်ပ္မလုပ္ေတာ့ပဲ ျပဳံးဆဆနဲ႔သာလုပ္ထားတဲ့မနက္စာေတြကို ေရခဲေသတၱာထဲျပန္ထည့္၍ ေက်ာင္းသြားဖို႔ျပင္ဆင္ေနလိုက္သည္။ညေနက်ရင္ေတာ့ ကိုကိုလာႀကိဳမွာပဲ..အဲ့က်မွ မ႐ွက္ဖို႔အတင္းဖိအားေပးရမယ္။
...
ထယ္ေယာင္း ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ 8နာရီခြဲသာ႐ွိေသးသည္။10နာရီမွစမယ့္အစည္းအေဝးေၾကာင့္ အလုပ္စားပြဲမွာထိုင္ရင္း မေန႔ကစစ္ထားတဲ့စာေမးပြဲအေျဖလႊာေတြကို စစ္ေနလိုက္သည္။အေျဖလႊာမွာပဲစိတ္ႏွစ္ထားေသာ္လည္း ျပန္ျမင္ေယာင္လာတဲ့ပုံရိပ္ေၾကာင့္ ေဘာပင္ကိုပစ္ခ်ရင္း သက္ပ်င္းခ်မိျပန္သည္။ေယာက်ာ္းေလးအခ်င္းခ်င္းမို႔ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုေပမယ့္လည္း ေမာင္ကသူ႕ရည္းစားေလ။သူစိမ္းမွမဟုတ္တာ...အဲ့ဒါကိုသူ႕ရဲ႕ခ်စ္စရာဖြားဖက္ေတာ္ေလးကိုျမင္သြားတာ။ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ?႐ွက္လို႔ေသေတာ့မွာပဲ။
အေျဖလႊာေတြကို ျဖစ္သလိုစီၿပီးေဘးကပ္ရင္းနဲ႔ ေခါင္းကဆံပင္ကိုသာအျပစ္မ႐ွိ ဆြဲဖြာေနမိေတာ့သည္။
"ဆရာကင္မ္...စိတ္႐ႈပ္စရာ႐ွိလို႔လားဟင္"
"အာ...ဆရာမ႐ွင္း"
အနားမွာလာထိုင္တဲ့ဆရာမ႐ွင္းေၾကာင့္ ႐ႈပ္ပြေနတဲ့ဆံပင္ကို လက္နဲ႔သပ္ခ်ရင္း နည္းနည္းေလးျပဳံး၍ေခါင္းခါျပလိုက္သည္။
"အတန္းသစ္ေတြသင္ရတာ...အဆင္ေျပရဲ႕လားဆရာကင္မ္...ဟာရီကေတာ့ေတာ္ေတာ္ေလးပင္ပန္းတယ္...မေန႔ကလည္းဆရာဂိုမလာလို႔...သူ႕အစားပါအတန္းဝင္ေပးရေသးတယ္"
ဆရာမ႐ွင္းကမိန္းကေလးပီပီ ပင္ပန္းေၾကာင္းကိုၿငီးတြားျပသည္။
"ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့အဆင္ေျပတယ္လည္းမဟုတ္ပါဘူး...ပင္ပန္းတာေတာ့ပင္ပန္းတယ္...အခုတေလာnoteလည္းထုတ္ရ...reportကလည္းအဆက္မျပတ္တင္ျပေနရတာဆိုေတာ့..."
"ဟုတ္တယ္...ဟုတ္တယ္...ေက်ာင္းအုပ္ကအရမ္းဆိုးတာပဲ...သူ မေရးရတိုင္း..အားေနreportပဲေရးခိုင္းေနတာ"
ဆရာမ႐ွင္းကခုံကို သူမရဲ႕လက္သီးဆုပ္ေသးေသးေလးနဲ႔ထုၿပီး မေက်နပ္ေၾကာင္းေျပာေတာ့ ထယ္ေယာင္းကရယ္သည္။ထယ္ေယာင္းရဲ႕ခပ္ၾသၾသရယ္သံေၾကာင့္ ဆရာမ႐ွင္းရဲ႕တည္ၿငိမ္ေနတဲ့ႏွလုံးသားက ျပန္႐ြစိထလာျပန္သည္။
"မျဖစ္ဘူး!!"
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆရာမ႐ွင္း"
႐ုတ္တရက္ႀကီး မတ္တပ္ထရပ္ၿပီးေအာ္လိုက္တဲ့ဆရာမ႐ွင္းေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းခႏၶါကိုယ္ေလးေတာင္တုန္တက္တဲ့အထိ လန္႔သြားသည္။
"သန္႔...သန္႔စင္ခန္းသုံးခ်င္လို႔"
ဆရာမ႐ွင္းမွာေျပာခ်င္ရာေျပာၿပီး သန္႔စင္ခန္း႐ွိရာသို႔ေျပးသြားေတာ့သည္။ရင္ခုန္လို႔မျဖစ္ဘူး။ဆရာကင္မ္မွာ သူ႕ဘဲေလး႐ွိတယ္။
ငါထပ္အသည္းမၿပဲႏိုင္ဘူး!!
က်န္ခဲ့တဲ့ထယ္ေယာင္းမွာေတာ့ ဆရာမ႐ွင္းမ်ား ဝမ္းေလွ်ာေနသလားလို႔ေတြးၿပီး ေဆာင္ထားတတ္တဲ့ဝမ္းပိတ္ေဆးကို ဆရာမ႐ွင္းစားပြဲေပၚသြားတင္ေပးထားလိုက္သည္။
...
"ဒီေန႔အစည္းအေဝးကေတာ့...အားလုံးသိတဲ့အတိုင္း...ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕တိုးတက္မႈကို...သိခ်င္လို႔လုပ္လိုက္တာပါ...အားလုံးရဲ႕တင္ျပခ်က္ကို...ၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့...အကုန္အဆင္ေျပပါတယ္...တစ္ခုပဲ...ေ႐ွ႕အပတ္ကမွအသစ္ေရာက္တဲ့...အထက္တန္းပထမႏွစ္ကိုတာဝန္ယူထားတဲ့...englishဆရာအသစ္ ကင္မ္ ေဆာ့ ဂ်င္"
ေက်ာင္းအုပ္စကားေၾကာင့္ အစည္းအေဝးခန္းမွာ႐ွိတဲ့ဆရာအားလုံးက ဆရာအသစ္ေဆာ့ဂ်င္ကိုၾကည့္ၾကသည္။ေဆာ့ဂ်င္လည္း သူ႕နာမည္ကိုေျပာလာတဲ့ေက်ာင္းအုပ္ကင္မ္နမ္ဂြၽန္ေၾကာင့္ ဘာမ်ားဆက္ေျပာမလဲဆိုၿပီး ေက်ာင္းအုပ္ကိုၾကည့္ေနလိုက္သည္။
"ကြၽန္ေတာ္မေန႔က...ဆရာဂ်င္စာသင္တာကိုအျပင္ကေနနားေထာင္ေနတာ...တစ္ခ်ိဳ႕အသံထြက္ေတြကိုenglishလိုမထြက္ပဲ...ကိုရီးယားအသံထြက္နဲ႔ထြက္ေနတာၾကားလိုက္တယ္...အဲ့ဒါကေတာ္ေတာ္အဆင္မေျပဘူးလို႔ထင္ပါတယ္"
ေက်ာင္းအုပ္စကားေၾကာင့္ စိတ္႐ႈပ္ေနတဲ့ထယ္ေယာင္းအပါအဝင္ က်န္တဲ့ဆရာေတြအကုန္လုံး ထိုင္ေနရင္းနဲ႔ခါးကိုမတ္မတ္ထားလိုက္ၿပီး အာ႐ုံစိုက္လိုက္ၾကသည္။သူတို႔ေက်ာင္းအုပ္က အျပစ္႐ွာတာေတာ္တာမို႔ နည္းနည္းေလးအမွားလုပ္မိတာနဲ႔ ျမႇားဦးလွည့္လာမွာစိုးလို႔ပင္။
"ဟို...ဘာမ်ားအဆင္မေျပတာ..."
ေဆာ့ဂ်င္က ခပ္တိုးတိုးေမးသည္။
"ကြၽန္ေတာ္အဲ့ေန႔ကၾကားလိုက္တာ...ပထမတစ္ခုကbanana...ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုရီးယားလူမ်ိဳးေတြက...ငွက္ေပ်ာသီးကိုဘနားနားဆိုၿပီး...အသံထြက္ေပမယ့္...englishလိုကဘနားနားမဟုတ္ပဲ...bə'nanə(ဘယ္နားနာ)ေလ"
ေက်ာင္းအုပ္နမ္ဂြၽန္ေျပာတာကို ေျပာတာကိုေဆာ့ဂ်င္ကျပဳံးျပဳံးေလးနဲ႔နားေထာင္ေနသည္။
"ဟုတ္ကဲ့"
"ၿပီးေတာ့...snakeဆိုတာ...ကြၽန္ေတာ္တို႔လူမ်ိဳးေတြက...ေႁမြကိုေတြ႕ရင္...စနိတ္ခု ဆိုၿပီးေျပာတာကိုနားလည္ေပမယ့္...englishစာသင္ေနတဲ့ဆရာဂ်င္ကိုေတာ့...englishအသံထြက္အတိုင္း snake(စနိတ္ခ္)လို႔ပဲ...ပီပီသသထြက္ေစခ်င္တယ္...ေက်ာင္းသားေတြကိုအသံထြက္အမွန္ပဲသိေစခ်င္လို႔ပါ"
"ဟုတ္ကဲ့ပါ...ကြၽန္ေတာ္ေ႐ွ႕ေလွ်ာက္သတိထားပါ့မယ္"
ေဆာ့ဂ်င္မ်က္ႏွာေခ်ာေခ်ာေလးက ျပဳံးရင္းေျပာေနေပမယ့္ ဘယ္သူမွမျမင္ရတဲ့ စားပြဲေအာက္ကလက္ႏွစ္ဖက္ကေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ဘက္ကိုမူတည္၍ လက္ခလယ္ေထာင္ႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ျပေနတာျဖစ္သည္။
"အခု..ကြၽန္ေတာ္႕ေနာက္ကအသံလိုက္ထြက္ၾကည့္ပါ"
"ဗ်ာ!"
ေက်ာင္းအုပ္စကားေၾကာင့္ ေဆာ့ဂ်င္ေရာတစ္ျခားဆရာေတြပါ အလန္႔တၾကားျဖစ္သြားသည္။အသံထြက္အမွားေလးပဲကို ေက်ာင္းအုပ္ကေသေရး႐ွင္ေရးလို အိုဗာလုပ္ေနတာမလား?
"ဘယ္နားနာ"
ေဆာ့ဂ်င္ကိုေသခ်ာၾကည့္၍ ေျပာတဲ့ေက်ာင္းအုပ္ကင္မ္နမ္ဂြၽန္အသံ။
"အာ...ဟုတ္ကဲ့...ဘယ္...နား...နား"
ေဆာ့ဂ်င္လည္း ေသာက္ရစ္႐ွည္တဲ့ေက်ာင္းအုပ္ေၾကာင့္ သက္ပ်င္းခိုးခ်ရင္းနဲ႔သာ လိုက္အသံထြက္ရသည္။
"ေနာက္ဆုံးကနားမဟုတ္ဘူး...နာပဲ...ဘယ္နားနာ"
"ဘယ္..နား..နာ့"
"နာ့မဟုတ္ဘူး...နာပါ...ဘယ္နားနာ"
"ဪ..အင္းအင္း...ဘယ္နား..နာ"
"အိုေက...ျမန္ျမန္လိုက္ေျပာၾကည့္မယ္..ဘယ္နားနာ...ဆက္တိုက္5ေခါက္ေလာက္ေျပာၾကည့္ပါ"
ေဆာ့ဂ်င္မွာ ေသာက္ရစ္႐ွည္လြန္းတဲ့ေက်ာင္းအုပ္ကို ဒယ္ျပားနဲ႔ထ႐ိုက္ခ်င္ေနၿပီျဖစ္သည္။
"ဘယ္နားနာ...ဘယ္နားနာ...ဘယ္နားနာ....ဘယ္နားနာ...ဘယ္နားနာ!"
"အိုေက...ေတာ္သားပဲ...ေနာက္တစ္ခု စနိတ္ခ္"
"စ..နိတ္"
"No...စနိတ္ခ္က keနဲ႔ဆုံးတာေနာ္...ခ္ ဆိုတဲ့အသံပါရမယ္...ကြၽန္ေတာ္႕ပါးစပ္ကိုေသခ်ာၾကည့္...စနိတ္ခ္"
"စ..နိတ္"
"No!...စနိတ္ခ္"
"စ..နိတ္"
႐ုတ္တရက္ႀကီး english စာေတြထသင္ေနတဲ့ေက်ာင္းအုပ္ေၾကာင့္ ေဆာ့ဂ်င္သာမက ထယ္ေယာင္းပါထ႐ိုက္ခ်င္ေနၿပီျဖစ္သည္။ငွက္ေပ်ာသီးနဲ႔ေႁမြကိုပဲ ထပ္တလဲလဲၾကားေနရတာေၾကာင့္ အစည္းအေဝးခန္းထဲမဝင္ခင္ ေခါင္းထဲကထုတ္ထားခဲ့တဲ့ သူ႕အေခ်ာင္းတန္းလန္းကိစၥက ေခါင္းထဲျပန္ေရာက္လာၿပီး လက္သီးကိုက်စ္က်စ္ဆုပ္ထားလိုက္သည္။
"စနိတ္ခ္"
"စနိတ္"
"စနတ္ခ္လို႔!"
"ဟုတ္ကဲ့...စနိတ္"
"အား!!...ေတာ္ေတာ့!!"
နားထဲမွာဒါကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါၾကားေနရတဲ့အခါ ထယ္ေယာင္းမွာစိတ္လြတ္ၿပီး ထေအာ္မိေတာ့သည္။
"ဘာျဖစ္တာလဲ ဆရာကင္မ္"
ေက်ာင္းအုပ္အသံၾကားမွ ထယ္ေယာင္းလည္းသတိျပန္ဝင္ၿပီး ေပါင္ကိုကိုင္လိုက္၍
"ႂကြက္...ႂကြက္တက္လို႔ပါ"
"အာ...ဟုတ္သားပဲ...3နာရီေတာင္ၾကာသြားၿပီပဲ...ကြၽန္ေတာ္လည္းနာရီၾကည့္ဖို႔ေမ့သြားတယ္...အစည္းအေဝးကိုဒီမွာပဲရပ္လိုက္ၾကရေအာင္...ဆရာဂ်င္ကေတာ့...အသံထြက္သင္ဖို႔ကြၽန္ေတာ္႕႐ုံးခန္းကိုလိုက္ခဲ့ပါ"
ေက်ာင္းအုပ္ထြက္သြားမွ ထယ္ေယာင္းမွာသက္ပ်င္းခ်ႏိုင္ေတာ့သည္။ေတာ္ေသးတယ္...ဒီေန႔ေက်ာင္းအုပ္ကသေဘာေကာင္းေနလို႔ သူလြတ္သြားတာ။
အစည္းအေဝးခန္းကေန ဆရာအကုန္ထြက္သြားၾကေသာ္လည္း ထယ္ေယာင္းမွာေတာ့ႂကြက္တက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရ၍ ခဏထိုင္ျပေနလိုက္ရသည္။ေက်ာင္းအုပ္ေနာက္လိုက္သြားရမယ့္ ေဆာ့ဂ်င္မွာလည္း စာအုပ္ေတြကိုေျဖးေျဖးခ်င္းယူ၍ အခ်ိန္ဆြဲေနသည္။
"ေသာက္႐ူးေကာင္!"
႐ုတ္တရက္ထဆဲတဲ့ေဆာ့ဂ်င္ေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းတစ္ေယာက္မ်က္လုံးျပဴးသြားသည္။
"ဆရာကင္မ္ကိုဆဲတာမဟုတ္ပါဘူး...ေသာက္ေၾကာ႐ွည္တဲ့ေက်ာင္းအုပ္ကိုဆဲတာပါ...သြားလိုက္ပါဦးမယ္ခင္ဗ်"
အလုပ္ဝင္တာေတာင္တစ္ပတ္မျပည့္ေသးတဲ့လူက ေက်ာင္းအုပ္ကိုဆဲေနတာမို႔ ထယ္ေယာင္းလည္းေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္သာအခန္းထဲ၌ က်န္ခဲ့သည္။ဒါေပမယ့္လည္း englishဆရာအသစ္က ခင္ဖို႔ေကာင္းမယ့္ပုံဖို႔ ေ႐ွ႕ေလွ်ာက္ရင္းရင္းနီးနီးေနဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
"တစ္ကယ္လည္း ေသာက္ရစ္႐ွည္တဲ့ေက်ာင္းအုပ္...ဆဲခံရတာေတာင္နည္းေသးတယ္"
...
ေန႔လည္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းကန္တင္းမွာပဲေန႔လည္စာစားၿပီး ေမာင္ပို႔ထားတဲ့မက္ေဆ့ေတြကိုဖတ္ေနလိုက္သည္။မက္ေဆ့အားလုံးနီးပါးက လြမ္းတယ္နဲ႔ခ်စ္တယ္ဆိုတာခ်ည္း။ေန႔လည္စာကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းစားဖို႔မွာၿပီး ညက်ရင္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္အရသာ႐ွိတာခ်က္ေကြၽးမယ္လို႔ ေျပာသည္။ေတာ္ေသးတယ္...ေမာင္ကဟိုကိစၥကိုအစမေဖာ္ေတာ့လို႔။
ဟူး....အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္လည္း ႐ွက္ရဦးမွာပါလား?
"ဆရာကင္မ္..ႂကြက္တက္တာအဆင္ေျပရဲ႕လား"
ထမင္းဗန္းကိုင္ၿပီး အနားကိုေရာက္လာတဲ့ဆရာဂ်င္ေၾကာင့္ ျပဳံးရင္းနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။
"ႂကြက္တက္ရင္...ေၾကာင္ကိုနမ္းခိုင္းရတယ္တဲ့"
ေဆာ့ဂ်င္က ထမင္းကိုဇြန္းအျပည့္ယူ၍ အားရပါးရစားရင္းေျပာသည္။
"ဗ်ာ!...တစ္ကယ္ႀကီးလား"
"တစ္ကယ္ပါဆို"
"ဪ...ကြၽန္ေတာ္ေတာ့အဲ့စကားကိုခုမွၾကားဖူးတာ"
ထယ္ေယာင္းစကားေၾကာင့္ ေဆာ့ဂ်င္ကထမင္းစားေနတာကိုရပ္ၿပီး လက္ခုပ္တီး၍ေအာ္ရယ္သည္။ထယ္ေယာင္းကေတာ့ ေဆာ့ဂ်င္အျပဳအမူေၾကာင့္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေလးျဖစ္ေနသည္။
"ဆရာကင္မ္က ကြၽန္ေတာ္ေပါက္ကရေျပာေနတာကို...တစ္ကယ္ယုံသြားတာလား...ဝါး...ကြၽန္ေတာ္႕ဟာသကိုယုံေပးတာ...ဆရာကင္မ္ကပထမပဲ...ဟားဟား"
ေျပာရင္းနဲ႔ရယ္ေနျပန္တဲ့ေဆာ့ဂ်င္ေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းမွာစိတ္ေလသလိုပုံႏွင့္သာ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။
"ေနာက္ထပ္ ရယ္စရာတစ္ခုေျပာျပရမလား"
တက္တက္ႂကြႂကြေျပာလာတဲ့ေဆာ့ဂ်င္ေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းလည္း ထမင္းစားေနရင္းနဲ႔ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။
"ျခင္ကို..ဘာလို႔ျခင္လို႔ေခၚလဲသိလား"
ေဆာ့ဂ်င္အေမးေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းလည္းခဏေလာက္ေတာ့စဥ္းစားလိုက္သည္။ျခင္ကိုအရင္တည္းကျခင္လို႔ပဲေခၚၿပီး ဘာလို႔ေခၚလဲဆိုတာ႐ွိလို႔လား?စဥ္းစားမရတာေၾကာင့္ ေခါင္းခါျပလိုက္ေတာ့
"ဆင္မဟုတ္လို႔ေလ...ဟားဟား ဟားဟား!!"
အေျဖကိုေမွ်ာ္လင့္တႀကီးေစာင့္ေနတဲ့ ထယ္ေယာင္းမွာ ေဆာ့ဂ်င္ရဲ႕ေပါက္ကရစကားေၾကာင့္ လိုက္ေတာင္မရယ္ႏိုင္ပဲ သက္ပ်င္းသာခိုးခ်မိေတာ့သည္။ေမးတဲ့လူကေတာ့ သူ႕ဘာသာေမးၿပီး သူ႕ဘာသာရယ္ေနတာ...သူ႕ရဲ႕မရယ္ရတဲ့ဟာသကို ေတာ္ေတာ္သေဘာက်ေနတဲ့ပုံ။
႐ုပ္ေခ်ာေပမယ့္ က်ပ္မျပည့္႐ွာဘူးပဲ...ကြၽတ္ကြၽတ္။
...
စာသင္ခ်ိန္အားလုံးၿပီးတိုင္းေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ေဂ်ာင္ကုမွာ အခုေတာ့မ်က္ႏွာမသာမယာျဖစ္ေနသည္။အေၾကာင္းမွာေတာ့ လာႀကိဳမယ့္ကိုကိုကမလာႏိုင္ဘူးဆိုတာေၾကာင့္ပင္။ကိုကိုကခုနကစာပို႔တယ္။ေက်ာင္းကိုဆရာအသစ္ေရာက္လာလို႔ ဒီညႀကိဳဆိုပြဲ႐ွိတယ္လို႔ လာမႀကိဳႏိုင္တာမို႔ အိမ္ကိုတက္စီနဲ႔ဂ႐ုစိုက္ၿပီးျပန္ဖို႔နဲ႔ ညစာကိုလည္းမေစာင့္ပဲစားထားႏွင့္ ဆိုၿပီးေသခ်ာမွာထားသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကုမွာဆူပုပ္ပုပ္မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းေ႐ွ႕ကတက္စီကိုငွားစီး၍ အိမ္ျပန္သြားေတာ့သည္။
..
englishဆရာေဆာ့ဂ်င္အတြက္ႀကိဳဆိုပြဲဆိုၿပီး ေက်ာင္းအုပ္ကိုယ္တိုင္လိုက္၍ ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းမွာလိုက္ေကြၽးသည္။
"ဆိုမက္ one shot ေသာက္ရေအာင္"
တက္ႂကြတဲ့မန္ေနဂ်ာမမေခ်ာင္းဆုန္းရီက ဆိုဂ်ဴးနဲ႔မက္ဂ်ဴကိုဆတူေရာ၍ အားလုံးကိုတစ္ခြက္စီခ်ေပးသည္။ထယ္ေယာင္းက အရက္ဆိုအနံ႔ေတာင္မခံႏိုင္တာေၾကာင့္ ပုံမွန္ဆိုလက္ခါျပၿပီးျငင္းတတ္ေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့မူးသြားခ်င္တာမို႔ ထိုခြက္ကိုလက္ခံသည္။
အိမ္ျပန္ရင္ ေမာင္နဲ႔ေတြ႕ရဦးမွာမို႔ ရဲေဆးနည္းနည္းတင္ရမယ္ေလ။
"ကမ္းေပ့!!!"
ခြက္ခ်င္းတိုက္သံေတြနဲ႔အတူ အားလုံးကတစ္က်ိဳက္တည္းေမာ့ၾကတာေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းလည္းမ်က္လုံးစုံမွိတ္ၿပီး ထိုအရည္ခါးခါးေတြကို မ်ိဳခ်ပစ္လိုက္သည္။
ယီး!...ခါးလိုက္တာ..ဒါလူေသာက္တဲ့အရည္ေရာဟုတ္ရဲ႕လား??ဒီလိုအရသာကို ေခြးပဲေသာက္မွာ။
"ကမ္းေပ့!!"
"ကမ္းေပ့!!"
"ကမ္းေပ့!!"
ထိုေခြးေသာက္တဲ့အရည္ကို သူပဲဆက္တိုက္ေသာက္ၿပီး ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ေခါင္းေတာင္မေထာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ စားပြဲေပၚေခါင္းေမွာက္သြားေတာ့သည္။
"ခင္ဗ်ားက...ေသာက္ရမ္းလွ်ာ႐ွည္တာေနာ္"
သူ႕ကိုလက္ညိႇဳးေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး ေျပာေနတဲ့ေဆာ့ဂ်င္ေၾကာင့္ နမ္ဂြၽန္မွာေသာက္ေနရင္းနဲ႔ သီးသြားေတာ့သည္။
"ကြၽန္ေတာ္ကိုေျပာလိုက္တာလား"
"ေအးေလ...ဘာပါလိမ့္..ဘယ္နားနာနဲ႔..စနိတ္ခ္ဟုတ္လား..ဖင္ကိုယားတယ္...ခင္ဗ်ားေၾကာင့္..ကြၽန္ေတာ္အာကိုေညာင္းသြားတာပဲ"
မူး႐ူးေနတဲ့ေဆာ့ဂ်င္မွာ နမ္ဂြၽန္ေကာ္လံကိုဆြဲၿပီးေျပာေနတာမို႔ နမ္ဂြၽန္လည္းထိုလက္ေတြကိုထိန္းကိုင္လိုက္ရၿပီး အနားမွာ႐ွိတဲ့ဝက္သုံးထပ္သားနဲ႔ ပါးစပ္ကိုပိတ္လိုက္ရေတာ့သည္။
ေဒါသထြက္လြယ္တဲ့ေက်ာင္းအုပ္ကင္မ္နန္ဂြၽန္က သူ႕ကိုေစာ္ကားသြားတဲ့ englishဆရာကင္မ္ေဆာ့ဂ်င္ကိုေတာ့ စိတ္ဆိုးပုံမရပဲေအးေဆးပဲမို႔ တစ္ျခားဆရာေတြမွာအထူးအဆန္းျဖစ္ကုန္သည္။
နမ္ဂြၽန္ သူေကြၽးလိုက္တဲ့သုံးထပ္သားကို စားေနတဲ့ေဆာ့ဂ်င္ကိုတစ္လွည့္ ေမွာက္ေနတဲ့ထယ္ေယာင္းကိုတစ္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ပိုက္ဆံျမန္ျမန္သြား႐ွင္းလိုက္သည္။
"အားလုံးပဲ...ဝိုင္းသိမ္းၿပီးျပန္ရေအာင္...ဆရာကင္မ္အိမ္ဘယ္သူသိလဲ...တစ္ေယာက္လိုက္ပို႔ေပးလိုက္ပါ"
နမ္ဂြၽန္ေမးေတာ့ ဆရာမ႐ွင္းကလက္ေထာင္ျပသည္မို႔ နမ္ဂြၽန္လည္း ဆရာမ႐ွင္းကိုတာဝန္ေပးလိုက္သည္။ေသာက္တဲ့လူေတြအားလုံးမွာ အကုန္ပုံမွန္...ဒီကင္မ္မ်ိဳးႏြယ္ႏွစ္ေယာက္ပဲ မူး႐ူးသြားတာ။
"ဟိုေလ..ေက်ာင္းအုပ္...ဆရာဂ်င္ကို ဒီကဆုန္းရီပဲလိုက္ပို႔ေပးလိုက္ပါ့မယ္"
မန္ေနဂ်ာမမေခ်ာင္းဆုန္းရီက ႐ုပ္ေခ်ာေခ်ာေဆာ့ဂ်င္ကိုၾကည့္ၿပီး အေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ေၾကာင္မ်က္လုံးနဲ႔ေျပာလာသည္။
"မလိုဘူး!...ကြၽန္ေတာ္ပဲျပန္ပို႔လိုက္ပါ့မယ္..ခြင့္ျပဳပါဦး"
နမ္ဂြၽန္ကေျပာၿပီးတာနဲ႔ ခုံမွာေခြေခါက္ေနတဲ့ေဆာ့ဂ်င္ကိုေပြ႕ထူၿပီးေက်ာေပၚတင္၍ ေဆာ့ဂ်င္အိတ္ကိုလည္ပင္းမွာဆြဲၿပီး ဆိုင္ထဲကထြက္သြားသည္။မန္ေနဂ်ာမမေခ်ာင္းဆုန္းရီမွာေတာ့ ေဆာ့ဂ်င္ကိုအပီဝိုက္မယ့္အၾကံအစည္ေလး ေရစုန္ေမ်ာသြားၿပီမို႔ အရက္ဆက္ေသာက္ရင္းက်န္ခဲ့ေတာ့သည္။
...
ကုတင္ေပၚမွာေျခကားယား လက္ကားယားျဖင့္အိပ္ေနတဲ့ထယ္ေယာင္းကို လက္ပိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ေဂ်ာင္ကုမ်က္ႏွာက အနည္းငယ္ေဒါသထြက္ေနပုံေပါက္ေနသည္။
မူးေနတဲ့ကိုကိုကဘာမွမသိေပမယ့္ ဆရာမ႐ွင္းကအိမ္ျပန္လိုက္ပို႔တာမလား?ဒါကျဖစ္သင့္လား?မူးေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူ႕ကိုလာေခၚခိုင္းေပါ့။အခုေတာ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ေမာင္းတဲ့ကားေပၚ စိတ္ေအးလက္ေအးလိုက္စီးလာတယ္။ထိုမိန္းမကလည္း သူ႕ကိုမွသေဘာက်ေနတဲ့လူ။
ဘာမွမသိတဲ့ဝက္ဝံညိဳေလးရဲ႕ဖင္ကို႐ိုက္ၿပီး လိုက္စီးလာဦးမလား?ဆိုၿပီးေမးလိုက္ခ်င္တာ...လက္ကိုယားေနတာပဲ။
'ေျဖာင္း!!'
စိတ္ကူးနဲ႔လက္ေတြ႕ ထပ္တူက်စြာ ထယ္ေယာင္းရဲ႕လုံးကစ္ေနတဲ့ဖင္ကို ႐ိုက္လိုက္တဲ့ေဂ်ာင္ကု။
"အာ့!...ဘယ္ေကာင္႐ိုက္တာလဲကြ"
မူးေနတဲ့အမူးသမားေလးက အသားနာေတာ့ဆတ္ခနဲထထိုင္ၿပီးေအာ္သည္။မ်က္လုံးကေတာ့မပြင့္။
"ကိုကို႔ေယာက်ာ္း႐ိုက္တာ"
ေဂ်ာင္ကုက မ်က္လုံးမပြင့္ပဲေအာ္ေနတဲ့ထယ္ေယာင္းနား,နားကိုကပ္ၿပီး တိုးတိုးေျပာေတာ့ ထယ္ေယာင္းကသူ႕မ်က္လုံးေတြကို ေျဖးေျဖးခ်င္းဖြင့္သည္။
"ဘယ္ကေယာက်ာ္းလဲ...ငါကလူပ်ိဳ...မိန္းမယူမွာ"
"ေသခ်ာၾကည့္စမ္း...ဘယ္မိန္းမကိုယူမွာလဲ"
ေပါက္ကရေျပာေနတဲ့ကိုကို႔ရဲ႕ပါးႏွစ္ဖက္ကို အုပ္ကိုင္ၿပီးသူနဲ႔အၾကည့္ခ်င္းစုံေစကာေမးေတာ့ ဘာမွမသိသလိုမ်က္လုံးျပဴးျပဴးေလးနဲ႔ၾကည့္သည္။
"ေဂ်ာင္ကုကီး!!"
"က်စ္!...ဘာေဂ်ာင္ကုကီးလဲ...ေမာင္လို႔ေခၚ"
"အာ...ဟုတ္သားပဲ...ကိုကိုေမ့သြားတာပါ...ေမာင္...ေမာင္...ေမာင္"
အသည္းယားခ်င္ေအာင္ေျပာေနတဲ့ထယ္ေယာင္းေၾကာင့္ တည္တင္းေနတဲ့ေဂ်ာင္ကုမွာ ဆက္မတည္ႏိုင္ေတာ့ပဲရယ္လိုက္မိသည္။
"ခုနကကိစၥကို႐ွင္း...ဘယ္မိန္းမကိုယူမွာလဲ"
သူေမးေတာ့ ကိုကိုကခ်က္ခ်င္းမေျဖပဲသြားစိရယ္ျပၿပီး သူ႕ႏွာေခါင္းထိပ္ကိုလက္နဲ႔တို႔သည္။ဒါသပ္သပ္ အ႐ူးကြက္နင္းေနတာ။မူးေနေပမယ့္ အမူးပါးေလး။
"ဟီး...ဒီေကာင္ေလးကိုပဲယူမွာပါ...ခုနကေလွ်ာက္ေျပာလိုက္တာ"
"ဟက္!...အလည္ေလး"
ေဂ်ာင္ကုကေျပာရင္းနဲ႔ ထယ္ေယာင္းႏွာေခါင္းကိုဖြဖြဆြဲမယ္လုပ္ေတာ့ ထယ္ေယာင္းကအဆြဲမခံပဲ ရင္ခြင္ထဲအတင္းတိုးဝင္သည္။
"ခ်စ္တယ္"
ရင္ခြင္ထဲကိုသူ႕သေဘာနဲ႔သူ လိုလိုလားလားဝင္ၿပီး ရင္ဘတ္ကိုနမ္း၍'ခ်စ္တယ္'ေျပာေနတဲ့ကိုကိုေၾကာင့္ ရင္ဘတ္ထဲကႏွလုံးက ခ်က္ခ်င္းကိုေဆာင့္ခုန္လာေတာ့သည္။
"ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲ"
"ကိုကိုႀကိဳက္တဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီထက္ပိုခ်စ္တယ္"
"ကိုကိုကေတာ့ဗ်ာ"
သူ႕အေျဖကိုသူသေဘာက်ၿပီး တခစ္ခစ္ရယ္ေနတဲ့ရင္ခြင္ထဲကကိုကို႔ေၾကာင့္ ရင္ခုန္သံေတြကပိုမိုျမန္ဆန္လာတာမို႔ ေမးဖ်ားကိုလက္နဲ႔အသာထိန္းကိုင္၍ နမ္းမိေတာ့သည္။သူနမ္းေတာ့ သူ႕လည္ပင္းကိုဖက္ၿပီး အလိုက္သင့္လိုက္နမ္းေပးသည္။နမ္းေနရင္းနဲ႔ ကိုကို႔လွ်ာဖ်ားကတစ္ဆင့္ ကိုကိုေသာက္လာတဲ့အရက္အရသာကိုခံစားရသည္။အခုအေနအထားကထိုင္လ်က္သားအတိုင္းမို႔ နမ္းေနရင္းနဲ႔အားမရစြာ ကိုကို႔ခႏၶါကိုယ္ေသးေသးေလးကိုမၿပီး သူ႕ေပါင္ေပၚသို႔တင္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုကအလိုက္သင့္ေလးပါလာသည္။
႐ူးေလာက္ေအာင္သေဘာက်ရပါေသာကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းအိအိေလးက သူ႕အတြက္ေတာ့ဘယ္ေလာက္နမ္းနမ္းမဝတာေၾကာင့္ အတင္းနမ္း႐ိႈက္မိသည္။လက္သြယ္သြယ္ေလးကအသက္႐ႈမဝလို႔ထင္ ရင္ဘတ္ကိုတြန္းလာေတာ့ နမ္းတာကိုမရပ္ေပးပဲ ေခါင္းကေနထိန္းကိုင္၍ သူ႕မွာ႐ွိသမွ်ေလအကုန္ကို ကိုကို႔ဆီနမ္းရင္းနဲ႔ပဲလႊဲေပးလိုက္ၿပီး မိနစ္အေတာ္ၾကာနမ္းပစ္လိုက္သည္။ေက်နပ္ၿပီဆိုမွထိုႏႈတ္ခမ္းေလးကိုလႊတ္ေပးလိုက္ၿပီး စီးက်လာတဲ့အရည္ၾကည္ေတြကိုလည္း သုတ္ေပးလိုက္သည္။
အမူးသမားကေတာ့ ရင္ဘတ္ကိုလက္နဲ႔ဖိရင္းအသက္႐ႈေနသည္။
"ယီး!..ေအာက္ဆီဂ်င္ျပတ္ၿပီး..ေသေတာ့မယ္ထင္တာ"
တစ္ေယာက္တည္းတိုးတိုးေလးဆဲၿပီး ပြစိပြစိေျပာေနတဲ့ကိုကိုက သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနတာမို႔ ပါးကိုနမ္းမယ္လုပ္ေတာ့အတင္းတြန္းထုတ္ၿပီး မနမ္းနဲ႔ေတာ့တဲ့။
"ကိုကို...ေမာင္ေတာင္းဆိုစရာ႐ွိတယ္"
ထယ္ေယာင္းကေဂ်ာင္ကုစကားေၾကာင့္ ေမာ့ၾကည့္သည္။
"ေမာင္စာေမးပြဲေအာင္ေတာ့...ကိုကိုကလိုခ်င္တာေျပာလို႔ေျပာတယ္ေလ...အဲ့ဒါအခုထိ..ေမာင္မေတာင္းရေသးဘူးမလား"
ထယ္ေယာင္း ေဂ်ာင္ကုစကားကိုမနည္းစဥ္းစားရင္းေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။သူအဲ့လိုေျပာဖူးတာေတာ့ မွတ္မိတယ္။
"ေမာင္နဲ႔တစ္ညတာတူတူျဖတ္သန္းေပးမလား"
သူ႕ကိုရီေဝေဝၾကည့္ၿပီး ယိုင္ထိုးေနတဲ့ကိုကိုက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ျပန္မေျဖတာေၾကာင့္ ကိုကို႔လက္ႏွစ္လုံးကိုဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။
"ကိုကိုသေဘာမတူရင္..ေမာင္အတင္းအက်ပ္မလုပ္ပါဘူး...ေမာင္ေစာင့္ႏိုင္တယ္"
ေလသံေအးေအးနဲ႔ေျပာေတာ့ ကိုကိုကသူ႕မ်က္ႏွာကိုအုပ္ကိုင္ၿပီး
"ဒါဆို...ခဏေစာင့္"
ထယ္ေယာင္းကေျပာၿပီးတာနဲ႔ ကုတင္ေပၚကဆင္းသည္။သို႔ေသာ္ ခ်ာခ်ာလဲေနတဲ့ေခါင္းေၾကာင့္ ဘုတ္ခနဲလဲက်ေတာ့သည္။
"ကိုကို!!"
"ရတယ္...မနာဘူး...ေစာင့္ေနေနာ္"
ကိုကိုက လာထူတဲ့သူ႕ကိုလက္ကာျပၿပီး သူ႕သာဘာကုန္း႐ုန္းထသည္။
"ကိုကို ဘာလုပ္မလို႔လဲ"
"ေရခ်ိဳးမလို႔ေလ...အခုကနည္းနည္းနံေနသလိုပဲ...ဒီပုံနဲ႔ျဖတ္သန္းရင္႐ွက္စရာႀကီး"
ေဂ်ာင္ကုမွာထယ္ေယာင္းစကားေၾကာင့္ မ်က္လုံးမွိတ္က်တဲ့အထိရယ္ၿပီး ထယ္ေယာင္းကေတာ့ယိုင္ထိုးယိုင္ထိုးနဲ႔သာ ေတြ႕ရာသပတ္ကိုယူ၍ ေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္သြားသည္။
'ေဂ်ာက္'
ပြင့္သြားတဲ့ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးနဲ႔အတူ ျမင္လိုက္ရတာက အေပၚပိုင္းကိုသပတ္နဲ႔ျခဳံထားၿပီး ေအာက္ပိုင္းကိုပါသပတ္အျဖဴျဖင့္ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲပတ္ထားတဲ့ ကိုကို။သူ႕ကိုျပဳံးျပေနေပမယ့္လည္း မ်က္လုံးေတြကေတာ့ အမူးမေျပေသးေၾကာင္းေဖာ္ျပေနသည္။
"ေခါင္းေလွ်ာ္လာတာလား"
သူေမးေတာ့ ကိုကိုကေခါင္းညိတ္ျပသည္။
"အရင္ဆုံးဒီမွာလာထိုင္...ေခါင္းေျခာက္ေအာင္လုပ္ရမယ္"
ေဂ်ာင္ကုက ေခါင္းသုတ္ပုဝါတစ္ခုကိုသြားယူၿပီး ကုတင္ေပၚျပန္ထိုင္၍ ေပါင္ကိုလက္နဲ႔ပုတ္ျပၿပီးေခၚေတာ့ ေျခလွမ္းသိပ္မမွန္တဲ့ထယ္ေယာင္းက ေခါင္းညိတ္ျပၿပီးခ်က္ခ်င္းလာထိုင္သည္။
"ကိုကို စိတ္လႈပ္႐ွားေနလား"
"အင္း"
"ေၾကာက္ေရာေၾကာက္လား"
"အင္း"
ေခါင္းသုတ္ေပးတာကိုၿငိမ္ခံေနတဲ့ထယ္ေယာင္းက မ်က္လုံးမွိတ္ထားၿပီး 'အင္း'ကလြဲ၍မေျဖ။
"ရၿပီ...ေရေျခာက္သြားၿပီ"
ေရေျခာက္သြားတဲ့ထယ္ေယာင္းဆံပင္ကို ေဂ်ာင္ကုကဖြရင္းေျပာေတာ့ ထယ္ေယာင္းကေခါင္းညိတ္ျပၿပီးျပဳံးျပသည္။
"ကိုကို"
"ဟင္"
"နမ္းခ်င္တယ္"
ေဂ်ာင္ကုကေျပာၿပီးတာနဲ႔ ထယ္ေယာင္းအေျဖကိုမေစာင့္ပဲ ထယ္ေယာင္းခါးသိမ္သိမ္ေလးကိုဖက္၍ နမ္းေတာ့သည္။ထယ္ေယာင္းကလည္း ေဂ်ာင္ကုလည္ပင္းကိုျပန္သိုင္းဖက္ရင္း အလွ်င္မွီေအာင္လိုက္နမ္းသည္။ေဂ်ာင္ကုကနမ္းရင္းနဲ႔ ထယ္ေယာင္းကိုမခ်ီ၍ အိပ္ယာေပၚေျဖးေျဖးခ်င္းလွဲခ်ၿပီး ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းနမ္းသည္။ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခု၏ခ်ိတ္ဆက္မႈကိုမျပတ္ေစပဲ လက္ေတြကလည္းထယ္ေယာင္းခႏၶါကိုယ္အႏွံ႔ကိုပြတ္သပ္၍ ထယ္ေယာင္းပတ္တဲ့အေပၚပိုင္းသပတ္ကို ဆြဲဖယ္ၿပီးကုတင္ေအာက္သို႔ပစ္လိုက္ၿပီးတာနဲ႔ လည္တိုင္ကိုစနမ္းသည္။
"အာ့!...ဘာလို႔ကိုက္တာလဲ"
လည္ပင္းကိုကိုက္လိုက္တဲ့ေဂ်ာင္ကုေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းကထေအာ္သည္။
"ခ်စ္လို႔ကိုက္တာ"
ေဂ်ာင္ကုကထိုတစ္ခြန္းသာေျပာၿပီး လည္တိုင္ႏွစ္ဖက္ေရာရင္ဘတ္ေဖြးေဖြးကိုပါ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ပြတ္ဆြဲ၍နမ္းေတာ့ ထယ္ေယာင္းလည္းမ်က္လုံးစုံမွိတ္ၿပီးသာ ထိုအထိအေတြ႕အသစ္ကိုခံစားေနလိုက္သည္။တျဖည္းျဖည္းခႏၶါကိုယ္ေအာက္ပိုင္းသို႔ေရာက္လာတဲ့ စိုစိစိႏႈတ္ခမ္းေတြေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းမွာမေနတတ္ေတာ့ပဲ အတင္း႐ုန္းေတာ့သည္။
"ဘာလို႔လဲ ကိုကို"
အတင္း႐ုန္းေနတဲ့ကိုကိုေၾကာင့္ မ်က္ႏွာကိုကိုင္ၿပီးေမးေတာ့
"မ...မေနတတ္လို႔"
"ဒါဆို...အဓိကကိုပဲသြားရေအာင္"
ေဂ်ာင္ကုက မေနတတ္ဘူးဆိုတဲ့ထယ္ေယာင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္ဆြဲမေနေတာ့ပဲ တစ္ခုတည္းပဲက်န္ေတာ့တဲ့ထယ္ေယာင္းခါးေအာက္ပိုင္းက သပတ္ကိုဆြဲဖယ္ၿပီး သူ႕ကိုယ္မွာ႐ွိတဲ့အဝတ္အစားအားလုံးကိုလည္း အကုန္ခြၽတ္လိုက္သည္။ႏွစ္ေယာက္လုံးအေမ့ဗိုက္ထဲကထက္တုန္းကအတိုင္း ဖင္တုံးလုံးျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ေဂ်ာင္ကုကသူ႕ကိုမ်က္လုံးျပဴးျပဴးေလးနဲ႔ၾကည့္ေနတဲ့ထယ္ေယာင္းမ်က္ႏွာနားကို ငုံ႔ခ်၍
"ေက်းဇူးပါ ကိုကို...ေမာင္ေတာင္းဆိုတာကိုျဖည့္ဆည္းေပးလို႔"
ေျပာရင္းနဲ႔နဖူးကိုနမ္းေတာ့ ကိုကိုကမ်က္လုံးမွိတ္ရင္းခံယူၿပီး 'ေမာင့္ကိုခ်စ္တယ္' ဟုတိုးတိုးေျပာသည္။
"အား!!...ယီး!!...နာတယ္!!...ျပန္ထုတ္!!"
စစဝင္ခ်င္းမွာပဲ အတင္း႐ုန္းကန္ၿပီးေအာ္တဲ့ကိုကိုေၾကာင့္ အားစိုက္ေနတဲ့သူပါလန္႔သြား၍ လႈပ္႐ွားမႈကိုရပ္လိုက္ရသည္။
"အရမ္းနာသြားလား ကိုကို...ေမာင္ေျဖးေျဖးပဲစတာပါ"
ထယ္ေယာင္းမွာ ေဂ်ာင္ကုေမးေနတာကိုေတာင္မေျဖႏိုင္ပဲ နာက်င္လြန္း၍အမူးပါေျပသြားသည္။ၿပီးေတာ့ အေမအိမ္လာတုန္းကေမးတာကိုသတိရၿပီး ခ်က္ခ်င္းပင္သူ႕ကိုအုပ္မိုးထားတဲ့ ေဂ်ာင္ကုလက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္ကိုကိုင္၍
"ေမာင္ေအာက္မွာေန...ကိုကိုအေပၚမွာေနမယ္"
"ကိုကို ရလို႔လား"
"ရတယ္...အေပၚမွာပဲေနခ်င္တယ္...ယီး!...မင္းမလႈပ္နဲ႔ေလ!!...ေသေအာင္နာတယ္ကြ!!"
သူ႕ဆံပင္ေတြကိုပါေဆာင့္ဆြဲၿပီး ေအာ္ေနတဲ့ကိုကိုေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကိုကို႔ကိုမ၍ ခ်ိတ္ဆက္လ်က္သားအတိုင္းႏွင့္သာ အေနအထားေျပာင္းေပးၿပီး အေပၚမွာထိုင္ခိုင္းလိုက္ရသည္။
ကိုကိုကအေပၚေနခ်င္တယ္ဆိုေတာ့လည္း ေမာင္ကအေပၚမွာထားရတာေပါ့။
"အား!!...ပိုနာတယ္!!...ယီးပဲ!!...အား!!...ကြဲၿပီထင္တယ္!!....ယီး!!!"
အေပၚမွာေနမွပဲ ပိုၿပီးအတြင္းထဲကိုေရာက္ေနတဲ့ လူမဆန္တဲ့ေမာင့္ဟာေၾကာင့္ နာက်င္လြန္း၍ေက်ာပါေကာ့တက္သြားသည္။
"နာလည္းမတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ကိုကို...သည္းခံၿပီးေ႐ွ႕ဆက္ရေအာင္"
"အား!!...ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကု!!!...ရပ္လိုက္စမ္း!!!!"
ႏွစ္ေယာက္လုံးရဲ႕ပထမဆုံးအႀကိမ္က ထယ္ေယာင္းရဲ႕ဆဲဆိုသံေတြနဲ႔ပဲဆူညံသြားသည္။ထယ္ေယာင္းက အေပၚမွာေနေတာ့လည္းေဂ်ာင္ကုကိုဆဲသည္။ေအာက္မွာေနေတာ့လည္း ေဂ်ာင္ကုကိုဆဲသည္။ထို႔အတိုင္း ဆူဆူညံညံႏွင့္ အထက္ေအာက္ေျပာင္းၿပီး သုံးႀကိမ္ေလာက္ၿပီးသြားမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္လုံးမွာေနသားက်၍ သာယာမႈကိုခံစားသြားႏိုင္ေတာ့သည္။ေလးႀကိမ္ေျမာက္မွာေတာ့ ထယ္ေယာင္းဆီက ခပ္ၾသၾသေအာ္ညည္းသံကိုၾကားရၿပီး ေဂ်ာင္ကုဆီကသာယာတဲ့အသံေတြလည္း ပလုံစီေအာင္ထြက္လာသည္။
ေနာက္ဆုံး မိုးလင္းခါနီးမွ ၿပီးစီးသြားတဲ့အေပၚထပ္၊ေအာက္ထပ္တိုက္ပြဲေၾကာင့္ ႏွစ္ဖက္အိမ္နီးနားခ်င္းေတြလည္း ထိုအခါမွသာ နားထဲဆို႔ထားတဲ့ဂြမ္းကိုဖယ္ၿပီး ထိုႏွစ္ေယာက္ကိုေမတၱာပို႔၍ အိပ္ေကာင္းျခင္းအိပ္ရေတာ့သည္။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ႏွစ္ဖက္လုံးကအိမ္နီးနားခ်င္းေတြက တစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့ ေက်ာင္းဆရာမအပ်ိဳႀကီးေတြခ်ည္းျဖစ္၏။
ေတာ္ေတာ္ကဲတဲ့အတြဲကေတာ့ မိုးလင္းခါနီးမွအိပ္ေပ်ာ္သြားတာေၾကာင့္ အလုပ္နဲ႔ေက်ာင္းေတာင္မသြားႏိုင္ပဲ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ဖက္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကတာ မနက္ျဖန္မနက္မွႏိုးၾကသည္။
'တီ...တီ...တီ'
အခန္းထဲမွာလွဲေနတုန္း ၾကားလိုက္ရတဲ့ဖုန္းသံေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္း ေျခလွမ္းကိုတစ္လွမ္းခ်င္းေျဖးေျဖးလွမ္း၍ စားၾကည့္စားပြဲကဖုန္းကို သြားယူရသည္။ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမ့ဆီကျဖစ္တာမို႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပင္ အခန္းတံခါးကိုသြားပိတ္ၿပီး ေလာ့ခ်လိုက္သည္။
ဖုန္းကိုင္လိုက္တာနဲ႔အေမက 'ဟယ္လို' ေတာင္ေျပာခြင့္မေပးပဲ မေန႔ညကသူမ,မက္တဲ့အိပ္မက္အေၾကာင္းကို ေျပာျပသည္။အိပ္မက္ထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္႕လည္ပင္းကိုစုန္းကိုက္သြားတယ္လို႔မက္ၿပီး ဖုန္းမကိုင္တဲ့ကြၽန္ေတာ္႕ကိုတစ္ေန႔လုံးစိတ္ပူေနတယ္ဟုေျပာသည္။အေမေျပာတာကိုနားေထာင္ရင္း မွန္မွာသြားၾကည့္ေတာ့ လည္ပင္းမွာတစ္ကယ္႐ွိတဲ့ကိုက္ရာကညိဳပုပ္ပုပ္အေရာင္သမ္းေနသည္။
စုန္းကိုက္တာေတာ့မဟုတ္ဘူး...ေမာင္ကိုက္ထားတာ။
"အင္း...စိတ္မပူပါနဲ႔အေမ...ဘယ္စုန္းမွမကိုက္ပါဘူး"
သူေျပာေတာ့အေမက စိတ္မခ်ႏိုင္ေၾကာင္းနဲ႔ဘုရားတရားလုပ္ဖို႔ေျပာတာမို႔ 'အင္း' သာေျဖလိုက္သည္။အေမေျပာတဲ့ဘုရားေက်ာင္းသြားဖို႔မေျပာနဲ႔...ေက်ာင္းကိုေတာင္3ရက္ခြင့္တိုင္ထားရတယ္။လမ္းေတာင္ေျဖာင့္ေျဖာင့္မေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူး။
အခုေတာင္ဖင္ကိုင္တာနဲ႔ နာေနတုန္း...ယီးပဲ။
"ဒါနဲ႔...အေမ့ကိုေမးစရာ႐ွိေသးတယ္"
ထယ္ေယာင္းကဖုန္းကိုလက္နဲ႔အုပ္၍ တံခါးဝကိုၾကည့္ၿပီး
"အေမေျပာေတာ့ အေပၚထပ္မွာေနရင္မနာဘူးဆို...ပိုနာတယ္အေမရ"
သူေမးေတာ့ အေမကဘယ္လိုလုပ္ၾကလို႔နာရသလဲဆိုၿပီး ႏိႈက္ႏိႈက္ခြၽတ္ခြၽတ္ေတြေမးလာတာမို႔ ေရေႏြးအိုးတည္ထားတာေမ့ေနသည္ဟု အေၾကာင္းျပ၍ဖုန္းခ်လိုက္သည္။
"အလကား...အေမ့ကိုယုံမိတာဆယ္ပါးေမွာက္ေတာ့တာပဲ...ငါ့ဘာသာနဂိုတည္းကေအာက္မွေနလိုက္ရင္ ေကာင္းသား.."
ထယ္ေယာင္းမွာ သူ႕ဖင္ေလးကိုကိုင္ရင္းနဲ႔ပဲ တစ္ေယာက္တည္းအားမလိုအားမရျဖစ္၍ ေနာက္တစ္ခါေနရင္ေတာ့ အလိုက္တသိေအာက္မွာပဲေနေတာ့မယ္ဟု ေတြးေနေတာ့သည္။
Kimharu4121992🌵Borahae💜
#ကဲ...မခြဲခ်င္ေသးဘူးဆိုတဲ့ readerေလးေတြေၾကာင့္ကိုယ္ထပ္ဆြဲဆန္႔ၿပီး ေရးေပးလိုက္ပါတယ္႐ွင့္♡
ခြဲတာေတာ့တစ္ကယ္ခြဲရေတာ့မွာေနာ္😞
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
