9

အခန်းထဲဝင်လျက် ရေးလက်စ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကိုလှန်ကာ ငါ ဘောပင်ကိုကိုင်လိုက်သည်။

အဆင့် ၁ ကနေ အဆင့် ၆ အထိအစဉ်လိုက်ရေးထားသော စာကြောင်းအောက်ကြား ငါ ရေးလိုက်သည်။

IT'S OVER

"အဆင့်တွေမလိုတော့ဘူး ငါတို့ကပြီးဆုံးသွားပြီ"

စာရွက်များအား ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်တဲ့စိတ်ကို ထိန်းထားရသည်မှာ ငါ့လက်တွေပင်တုန်နေသည်။

ထိုသူ့အကြောင်းရေးထားတဲ့ စာရွက်တွေအား ငါ ပြန်ဖတ်ရင်း စာရွက်ပေါ် ကျဆင်းလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကြောင့် ငါ့မျက်ရည်တွေအား သုတ်လိုက်သည်။

စာရွက်တရွက် လှန်လိုက်တိုင်း ကျဆင်းလာသည့် မျက်ရည်များအား ငါတားဆီးမရနိုင်တော့ပါ။___________________အဲ့နေ့မနက်မှာ....

*ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်*

"Phi ကျတော်ဝင်လာပြီနော်"

ကျောင်းဆင်းတော့ စာသင်နေကျ phi ရဲ့အိမ်ကိုသွားကာ အခန်းထဲဝင်လာမည်ကို အသိပေးလိုက်သည်။

"အင်း"

Phi က ငါ့အား တချက်ပင်လှည့်မကြည့်ဘဲ စာအုပ်အားဆက်၍ ဖတ်နေသည်။

"P'gem"

"အင်း"

"ဘာဖြစ်နေတာလဲဟင်"

ငါ နေရခက်တာနဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လာတာလဲ မင်းတို့အတန်းခေါင်းဆောင်ကိုဘဲ သင်ခိုင်းလိုက်လေ"

"ဗျာ..."

Phi ပြောသည်ကို ငါနားမလည်ပေ။

"ထားတော့ ဒီနေ့ စာသင်ဖို့စိတ်မပါဘူး မင်းပြန်လို့ရပြီ"

"ဟမ် phi"

"ဘာလဲ"

"အာ ဟုတ်"

ငါ အခုလိုအခြေအနေကြီးကိုမကြိုက်ပါ။phi ဘာဖြစ်နေမှန်း ငါမသိ။

"ကျတော်ပြန်တော့မယ်နော်"

"အင်း"

အဆုံးထိ အင်း ကလွဲပြီးတခြားဘာမှသိပ်မပြောပေ။ထိုနေ့ ငါ သက်ပြင်းချပြီး phi ရဲ့အမေကို နှုတ်ဆက်ကာပြန်လာလိုက်သည်။_______________________"Gem"

Mae ကိုပြန်ဖြေရင်း ငါ ဖတ်လက်စ စာအုပ်အားပိတ်လိုက်သည်။

"Krub mae"

"fot လေးကို ဆူလိုက်တာလား"

"ဗျာ?"

"ခုနက သားဘာပြောလိုက်လဲတော့မသိဘူး mae ကိုနှုတ်ဆက်တုန်းက အသံက မကောင်းဘူး"

"သားလဲမသိဘူးလေ"

"ဘာလို့အစောကြီးပြန်ခိုင်းလိုက်တာလဲ ခုနကမှကလေးကရောက်တာကို"

"သား စာသင်ဖို့စိတ်မပါလို့ ပြန်ခိုင်းလိုက်တာပါ"

"ဘာတွေအဆင်မပြေလို့လဲ gem"

Mae ရဲ့အမေးကို ငါဖြေစရာမရှိ။ငါ ဘာဖြစ်နေလဲတောင် ငါ့ကိုငါမသိတော့တာ အမှန်ပင်။

အဲ့ကလေးကို တခြားလူနဲ့တွဲမြင်ရတာကိုမကြိုက်ဘူး။

ငါဘာမှမဖြေတဲ့အဆုံး mae ကငါ့လက်အားလာဆွဲသည်။

"ကဲပါ လာ ထမင်းစားကြမယ်"

"Krub"

"Fot လေးကိုလဲသွားပြန်ချော့လိုက်အုန်း ငိုသွားတယ်ထင်တယ်"

Mae ရဲ့စကားကို ခေါင်းငြိမ့်ကာတုံ့ပြန်လိုက်သည်။ငါ လွန်သွားသလား??_______________________"မင်းဆရာ့ကို ဖွင့်ပြောတော့လေ"

"မစောလွန်းဘူးလား winny"

"နောက်ကျရင် မင်းဘဲနာကျင်ရမှာ"

"ငါသိပါတယ် ဒါပေမဲ့...."

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဒေါက်တာ မနေ့ကပြောတယ် ဆရာက မင်းကို အတန်းခေါင်းဆောင်နဲ့အူတိုနေတာတဲ့"

"ဟမ် ဘာ ဘယ်သူနဲ့လဲ"

"အတန်းခေါင်းဆောင်နဲ့လေ မနေ့ကမင်းသူ့ကိုစာရှင်းပြခိုင်းတာမဟုတ်ဘူးလား"

"ဘာ အဲ့ဒါဆို phi ကငါ့ကိုအူတိုနေတာပေါ့"

ငါ အပျော်လွန်ပြီး winny ရဲ့ကော်လန်ကို ဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။

"အေးဟ အေး လီးဘဲ လွှတ်အုန်း"

Winny ပြောစကားများ ငါ့ခေါင်းထဲမရောက်ပါ။phi လဲငါ့အပေါ်ခံစားချက်ရှိနေတာလား။အခန်းရှေ့မှာ စာသင်နေတဲ့ phi ကိုကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် မေးမြန်းနေမိသည်။

"Phi မနေ့က ကျတော့်ကိုအူတိုနေတာပေါ့ ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

စာသင်ချိန်ပြီးသည်အထိ ငါ phi ကိုဘဲကြည့်ကာ အတွေးထဲနယ်ချဲ့နေသည်မှာ winny လာခေါ်မှသတိပြန်ရသည်။

"ဘာတွေတွေးနေတာလဲ"

"ငါ ဖွင့်ပြောလိုက်ရမလားလို့"

"အင်း lunch break ကျ ဒေါက်တာ့ဆီသွားမလို့ လိုက်မှာလား"

"လိုက်မယ်လေ"

ငါတို့ စကားဝိုင်းအဆုံးသတ်ကာ ငါ နေ့လည်စာစားချိန်ကိုဘဲမျော်နေမိသည်။

ထို့နောက် နားချိန် ခေါင်းလောင်းတီးသည်နှင့် winny  မှာ ငါ့ကိုတောင်မစောင့်ဘဲ ပြေးသည်ပင်။

"သူ့လင်ကမသိရင် ထွက်ပြေးမှာကျနေတာဘဲ"

ငါ ဆေးခန်းဆီကိုလျှောက်လာရင်း ဖြတ်သွားရသည့် phi ရဲ့ရုံးခန်းနားကျ ခြေထောက်ကိုဖြေးညှင်းစွာလျှောက်လိုက်သည်။

ဖွင့်ပြောလိုက်ရင် ဒီဆက်ဆံရေးရပ်တန့်သွားမှာကို ငါ ကြောက်မိသည်။

Phi ငါ့ကိုငြင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

စတဲ့ အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ငါ နောက်ဆုံး ဒေါက်တာ့ဆီသို့ရောက်လာခဲ့သည်။

"အော် nong'fourth လာပြီလား"

"Krub phi"

"ဖွင့်ပြောမယ်ဆို"

"သတင်းကမြန်လိုက်တာ"

ငါ winny ဘက်ကိုကြည့်လိုက်ရင်း ထိုသို့ပြောလိုက်သည်။

ဒေါက်တာက ငါ့ကိုအကြံပေးရင်း နားချိန်ကို ဆေးခန်းမှာဘဲကုန်ဆုံးလိုက်သည်။

ဒေါက်တာ့ရဲ့အကြံပြုချက်အရ ကျောင်းဆင်းရင် ဖွင့်ပြောဖို့ ငါဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျောင်းဆင်းရင် အတန်းထဲမှာစောင့်နေလေ ကျတော် လာခဲ့မယ်"

"Krub phi ကျေးဇူးပါ"

ငါ ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်ကာ အတန်းထဲဘဲပြန်လာခဲ့သည်။ငါ့သူငယ်ချင်းလေးကတော့ မခွဲနိုင်ဘူးဆိုကာ ပလူးနေလို့ထားခဲ့လိုက်သည်။

စာသင်ခန်းထဲလဲ ငါ့စိတ်ထဲမရှိပေ။ဖွင့်ပြောမဲ့ကိစ္စကိုသာ တွေးနေမိသည်။

Phi ငါ့ကိုဘယ်လိုပြန်ပြောမလဲ? ငါ ဘယ်လိုဖွင့်ပြောရမလဲ? ငြင်းရင်ကောဘယ်လိုလုပ်မလဲ?

စတဲ့အတွေးတွေနဲ့ ငါ ထိပ်လန့်လာသည်။ရွေ့လျားသွားတဲ့ နာရီလက်တံတွေကို ကြည့်ရင်း ချွေးတွေပင် ထွက်လာသည်။

စောင့်စားနေခဲ့သလို ရောက်ဖို့လဲကြောက်တဲ့ ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်တော့ အတန်းထဲတွင်နေကာ ဒေါက်တာ့ကို winny နဲ့အတူစောင့်နေလိုက်သည်။

"ကျတော်ရောက်ပါပြီဗျ သွားကြမလား"

"Phi ကျတော်ကြောက်တယ်"

ဒေါက်တာ့ အားလှမ်းပြောတော့ ဒေါက်တာကရယ်ကာ ငါ့ပုခုံးကိုပုတ်ပေးသည်။

"ဖြစ်တတ်ပါတယ် fighting Nong"

Phi ရဲ့ရုံးခန်းနားရောက်တော့ ဒေါက်တာနဲ့ winny ရဲ့အားပေးမှုနှင့်အတူတံခါးကိုဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

"P'gem!!"

Phi ဟာသူ့အလုပ်စားပွဲပေါ် လက်ထောက်ကာရပ်နေပြီး phi ရဲ့ပုခုံးပေါ်လက်တင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတယောက်နှင့် နမ်းနေသည့်မြင်ကွင်း

"Fourth!"

Phi ဟာငါ့ကိုမြင်တော့ ထိုအမျိုးသမီးအားတွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ငါ့လက်အားလာကိုင်သည်။

"ဟင့်အင်း ဖယ်ပါ နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက်တောင်းပန်ပါတယ်"

Phi အားတွန်းဖယ်ကာ ငါ ထိုနေရာကနေထွက်လာလိုက်သည်။

"Fourth! နေဦးလေ"

Fourth နောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ Gemini ကို satang က တားလိုက်ပြီး winny က fourth နောက်လိုက်သွားလိုက်သည်။

"Gem ခန စိတ်ကိုအေးအေးထား"

"Fourth အထင်လွှဲသွားပြီ"

"ငါသိတယ် အခုသူ့ကိုခနလောက်လွှတ်ထားပေးလိုက်"

Satang ရဲ့စကားကြောင့် Gemini စိတ်လျော့ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်ချလိုက်သည်။_____________WS____________"Nong"

"ဗျာ ဒေါက်တာ"

"ကျတော်တို့ နာမ်စားတွေနဲ့ပြောင်းခေါ်ကြမလား"

"ဒေါက်တာ ဘယ်လိုခေါ်ချင်လဲဗျ"

"အာ..မောင်နဲ့ကိုကိုကော"

"ရတာပေါ့ ဒေါက်တာ့သဘော"

"ဒီနေ့အားလား မောင်"

ငါ့ရဲ့ ဒေါက်တာဟာ သူ့ဘာသာစခေါ်ပြီး သူ့ဘာသာရှက်နေလေသည်။

"မောင်အားတာပေါ့ ကိုကိုဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

"မိဘတွေနဲ့မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့ ဒီကိစ္စကိုပြောပြချင်လို့"

"အရမ်းမစောလွန်းဘူးလား"

"ဘာလို့လဲ"

"မောင်တို့ကတွဲလာတာမှမကြာသေးတာ...မောင်ကကျောင်းလဲမပြီးသေးဘူး"

"သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ မနေ့က Sam ကစကားစလိုက်တာ ခေါ်လာခဲ့ဖို့ပြောနေလို့"

"မောင် ကြောက်တယ်"

"ဘာမှမဖြစ်ဘူးလေ ကိုကိုရှိတာဘဲ"

"ဟုတ်ပါပြီဗျာ"

ဒေါက်တာ့ရဲ့ကားနဲ့အတူ ငါ့အိမ်ကိုအရင်ပြန်လိုက်သည်။

အိမ်ရောက်တော့ငါ့ရဲ့အဝတ်အစားတွေကိုလဲဖို့အတွက် ဒေါက်တာ့ကိုအမေတို့နဲ့အတူခဏထားခဲ့လိုက်သည်။ငါတို့ဆက်ဆံရေးကို အိမ်ကလဲသိထားပြီး သဘောတူတာကြောင့် အခုလိုလွတ်"လပ်"နေနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကမန်းကတန်းအခန်းထဲဝင်ကာချွေးတွေစိုနေတဲ့ကျောင်းဝတ်စုံအား လူကြီးတွေသဘောကျလောက်စေမဲ့ဝတ်စုံကိုရွေးဝတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံး ရေမွှေးစွတ်ကာအပြင်ကိုပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဒေါက်တာနှင့်စကားဝိုင်းဖွဲ့နေသော အမေ့အားနှုတ်ဆက်ရင်း လက်ကိုဆွဲကာအပြင်ခေါ်ထုတ်လာခဲ့လိုက်သည်။

"ဖြည်းဖြည်းလေ မောင်ရဲ့ အလောတကြီးနဲ့ ရေမွှေးတွေစွတ်လာတာလား"

‌ဒေါက်တာ့စကားကြောင့် ကိုယ့်အင်္ကျီကိုယ်ငုံ့နမ်းရင်း မေးမိလိုက်၏..

"မောင်အရမ်းများသွားလားဟင် အဆင်ပြေရဲ့လား"

ငါ့ရဲ့ပျာယာခတ်နေတဲ့ပုံစံကိုကြည့်ရင်းဒေါက်တာဟာအပြုံးပန်းလေးတစ်ပွင့်နဲ့ ငါ့ပုခုံးစွန်းကိုလက်နှစ်ဖက်နဲ့ဆုပ်ကိုင်ပြီး ငါ့ကိုပြောသည်...

"အဆင်ပြေပါတယ်ဗျ အဲ့လောက်ကြီးလဲမလိုပါဘူး နော် ဒီတိုင်းအသိပေးမှာပါ"

"နည်းနည်းအဆင်မပြေမှာစိုးရိမ်လို့ပါ"

ဒေါက်တာကငါ့ရဲ့ခေါင်းကိုလှမ်းပုတ်ရင်း ကားထဲဝင်သွား၏..ငါရင်တွေအရမ်းခုန်နေသည်ဟုပြောရင် လိမ်ရာမကျပါ။ရလဒ်ကသာ ငါမျော်မှန်းထားသလိုမဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။_____________________ငါ့အိမ်ကိုရောက်တော့ "မတွေ့ရဲဘူး ကြောက်တယ်" ဟုဆိုကာ ကားထဲတွင်တွယ်ကပ်နေသည့် winny အား အတင်းပင်ကားပေါ်မှဆွဲချနေရသည်။

"အဲ့လောက်မဟုတ်ပါဘူး ဒီတိုင်းပြောရုံပါဘဲဆို မောင်အဲ့လိုဆက်နေနေမယ်ဆို ကိုကိုစိတ်ဆိုးမှာနော်"

ငါစိတ်ဆိုးပြီးဆူဆောင့်လိုက်တော့မှထွက်လာတဲ့‌သူ့ပုံစံကိုကြည့်ရင်း ရီမိလိုက်သည်။

"လာ"

လက်ကောက်ဝတ်ကိုဆုပ်ကိုင်ရင်းအိမ်ထဲခေါ်သွားတော့ sofaပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့အဖေဟာလှည့်ကြည့်လာသည်။

ငါကြောက်ပေမဲ့ ဂရုမစိုက်ဘဲ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့မောင့်ကိုခေါ်သွားရင်း ဟင်းပွဲများ ခင်းနေသည့်အမေ့ကို ကူလုပ်ဖို့မေးလိုက်၏။

"အမေ သားဝိုင်းကူစရာရှိသေးလား"

ငါ့အသံကိုကြားတော့အနောက်လှည့်ကြည့်လာတဲ့အမေဟာ မောင့်ကိုမြင်ပြီး ခေါင်းခါပြလာသည်။

"တော်ပါရှင်တော်ပါ ဧည့်သည်ကိုဟာဂရုစိုက် သားလဲတစ်ခါတည်းထမင်းစားသွားနော်"

အမေပြောစကားကို ကြောင်လေးသဖွယ်ခေါင်းငြိမ့်ပြနေသည့်မောင့်အား ငါဆွဲခေါ်ကာ ထိုင်ခုံတွင်နေရာယူခိုင်းလိုက်၏..

ခဏအကြာ တစ်မိသားစုလုံး စားပွဲကိုရောက်ရှိပြီး ထမင်းစားဖို့ပြင်တော့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ထမင်းဝိုင်းမှာ အမေဟာစတင်စကားစလိုက်သည်။

"Satang သားချစ်သူကိုခေါ်လာမယ်ဆို ဘယ်မှာလဲ သားကောင်မလေး"

"သား အကုန်လုံးကိုပြောစရာရှိလို့ပါ"

အားလုံးကငါ့ဆီအကြည့်ရောက်လာတော့ ငါမောင့်လက်လေးကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း အားတင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ သား ရဲ့ချစ်သူက...winny ပါ"

အကုန်လုံးကလဲမျက်နှာပျက်သွားကြပြီး Samကလဲခုံကိုထုကာ သူ့အခန်းထဲဝင်သွားသည်။

"ငါမင်းတို့နှစ်ယောက်ကိုသဘောမတူဘူး"

ရုတ်တရက် ထကာပြောလာတဲ့အဖေ့ကြောင့် ငါမျက်မှောင်ကျုံ့ရင်း ပြန်မေးလိုက်၏..

"ဘာလို့လဲ အကြောင်းပြချက်ပေးပါအဖေ"

"မင်းနဲ့သူနဲ့တန်သလား မင်းကဆရာဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ ဆရာဝန်ဦးနှောက်နဲ့ ဒီလိုယောကျာ်းတယောက်ကိုမင်းကချစ်ကြိုက်ဖို့ရွေးနိုင်တယ်ပေါ့"

ဒေါသသံဖြင့်အော်ငေါက်နေသည့်အဖေ့အားငါစိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း...

"အချစ်ဆိုတာ ယောကျာ်းမိန်းမနဲ့မဆိုင်ပါဘူး အဖေသား သူ့ကိုချစ်တယ် သူကလဲသားကိုချစ်တယ် သားတို့အရာရာကိုအတူတူရင်ဆိုင်ဖို့ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပါ သားကတော့ winny ကိုဘဲယူမှာ"

ငါခပ်တင်းတင်းအံကြိတ်လျက်ပြောရင်းကားသော့ဆွဲယူကာ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားသည့်မောင်အား ငါဆွဲထွက်လာခဲ့သည်

"ကိုကို မောင်တို့ဘယ်ကို..."

မျက်ရည်ဝဲစပြုလာတဲ့မောင့်ကြောင့် နှုတ်ခမ်းပါးပေါ် ငါ့လက်ညိုးလေးထပ်တင်လိုက်ရင်းခေါင်းခါပြကာ ကားထဲသို့ဝင်ခိုင်းလိုက်၏..

သဘောမတူလဲ ငါကတော့ရအောင်ယူမှာဘဲ။ငါ မင်းအတွက်အရာရာကိုစွန့်လွှတ်ရဲတယ် မောင်။_______________________ကဲ အရှည်ကြီးရေးပေးထားတယ်နော် vote လေးတွေပေးကြပါအုန်းဗျ

Zawgyi

အခန္းထဲဝင္လ်က္ ေရးလက္စ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ကိုလွန္ကာ ငါ ေဘာပင္ကိုကိုင္လိုက္သည္။

အဆင့္ ၁ ကေန အဆင့္ ၆ အထိအစဥ္လိုက္ေရးထားေသာ စာေၾကာင္းေအာက္ၾကား ငါ ေရးလိုက္သည္။

IT'S OVER

"အဆင့္ေတြမလိုေတာ့ဘူး ငါတို႔ကၿပီးဆုံးသြားၿပီ"

စာရြက္မ်ားအား ဆုတ္ျဖဲပစ္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို ထိန္းထားရသည္မွာ ငါ့လက္ေတြပင္တုန္ေနသည္။

ထိုသူ႔အေၾကာင္းေရးထားတဲ့ စာရြက္ေတြအား ငါ ျပန္ဖတ္ရင္း စာရြက္ေပၚ က်ဆင္းလာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္ ငါ့မ်က္ရည္ေတြအား သုတ္လိုက္သည္။

စာရြက္တရြက္ လွန္လိုက္တိုင္း က်ဆင္းလာသည့္ မ်က္ရည္မ်ားအား ငါတားဆီးမရနိုင္ေတာ့ပါ။___________________အဲ့ေန႔မနက္မွာ....

*ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္*

"Phi က်ေတာ္ဝင္လာၿပီေနာ္"

ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ စာသင္ေနက် phi ရဲ့အိမ္ကိုသြားကာ အခန္းထဲဝင္လာမည္ကို အသိေပးလိုက္သည္။

"အင္း"

Phi က ငါ့အား တခ်က္ပင္လွည့္မၾကည့္ဘဲ စာအုပ္အားဆက္၍ ဖတ္ေနသည္။

"P'gem"

"အင္း"

"ဘာျဖစ္ေနတာလဲဟင္"

ငါ ေနရခက္တာနဲ႔ ေမးလိုက္သည္။

"ဘာလို႔လာတာလဲ မင္းတို႔အတန္းေခါင္းေဆာင္ကိုဘဲ သင္ခိုင္းလိုက္ေလ"

"ဗ်ာ..."

Phi ေျပာသည္ကို ငါနားမလည္ေပ။

"ထားေတာ့ ဒီေန႔ စာသင္ဖို႔စိတ္မပါဘူး မင္းျပန္လို႔ရၿပီ"

"ဟမ္ phi"

"ဘာလဲ"

"အာ ဟုတ္"

ငါ အခုလိုအေျခအေနႀကီးကိုမႀကိဳက္ပါ။phi ဘာျဖစ္ေနမွန္း ငါမသိ။

"က်ေတာ္ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္"

"အင္း"

အဆုံးထိ အင္း ကလြဲၿပီးတျခားဘာမွသိပ္မေျပာေပ။ထိုေန႔ ငါ သက္ျပင္းခ်ၿပီး phi ရဲ့အေမကို ႏွုတ္ဆက္ကာျပန္လာလိုက္သည္။_______________________"Gem"

Mae ကိုျပန္ေျဖရင္း ငါ ဖတ္လက္စ စာအုပ္အားပိတ္လိုက္သည္။

"Krub mae"

"fot ေလးကို ဆူလိုက္တာလား"

"ဗ်ာ?"

"ခုနက သားဘာေျပာလိုက္လဲေတာ့မသိဘူး mae ကိုႏွုတ္ဆက္တုန္းက အသံက မေကာင္းဘူး"

"သားလဲမသိဘူးေလ"

"ဘာလို႔အေစာႀကီးျပန္ခိုင္းလိုက္တာလဲ ခုနကမွကေလးကေရာက္တာကို"

"သား စာသင္ဖို႔စိတ္မပါလို႔ ျပန္ခိုင္းလိုက္တာပါ"

"ဘာေတြအဆင္မေျပလို႔လဲ gem"

Mae ရဲ့အေမးကို ငါေျဖစရာမရွိ။ငါ ဘာျဖစ္ေနလဲေတာင္ ငါ့ကိုငါမသိေတာ့တာ အမွန္ပင္။

အဲ့ကေလးကို တျခားလူနဲ႔တြဲျမင္ရတာကိုမႀကိဳက္ဘူး။

ငါဘာမွမေျဖတဲ့အဆုံး mae ကငါ့လက္အားလာဆြဲသည္။

"ကဲပါ လာ ထမင္းစားၾကမယ္"

"Krub"

"Fot ေလးကိုလဲသြားျပန္ေခ်ာ့လိုက္အုန္း ငိုသြားတယ္ထင္တယ္"

Mae ရဲ့စကားကို ေခါင္းၿငိမ့္ကာတုံ႔ျပန္လိုက္သည္။ငါ လြန္သြားသလား??_______________________"မင္းဆရာ့ကို ဖြင့္ေျပာေတာ့ေလ"

"မေစာလြန္းဘူးလား winny"

"ေနာက္က်ရင္ မင္းဘဲနာက်င္ရမွာ"

"ငါသိပါတယ္ ဒါေပမဲ့...."

"ဒါေပမဲ့ ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"ေဒါက္တာ မေန႔ကေျပာတယ္ ဆရာက မင္းကို အတန္းေခါင္းေဆာင္နဲ႔အူတိုေနတာတဲ့"

"ဟမ္ ဘာ ဘယ္သူနဲ႔လဲ"

"အတန္းေခါင္းေဆာင္နဲ႔ေလ မေန႔ကမင္းသူ႔ကိုစာရွင္းျပခိုင္းတာမဟုတ္ဘူးလား"

"ဘာ အဲ့ဒါဆို phi ကငါ့ကိုအူတိုေနတာေပါ့"

ငါ အေပ်ာ္လြန္ၿပီး winny ရဲ့ေကာ္လန္ကို ဆြဲကာ ေမးလိုက္သည္။

"ေအးဟ ေအး လီးဘဲ လႊတ္အုန္း"

Winny ေျပာစကားမ်ား ငါ့ေခါင္းထဲမေရာက္ပါ။phi လဲငါ့အေပၚခံစားခ်က္ရွိေနတာလား။အခန္းေရွ႕မွာ စာသင္ေနတဲ့ phi ကိုၾကည့္ကာ စိတ္ထဲတြင္ ေမးျမန္းေနမိသည္။

"Phi မေန႔က က်ေတာ့္ကိုအူတိုေနတာေပါ့ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ"

စာသင္ခ်ိန္ၿပီးသည္အထိ ငါ phi ကိုဘဲၾကည့္ကာ အေတြးထဲနယ္ခ်ဲ့ေနသည္မွာ winny လာေခၚမွသတိျပန္ရသည္။

"ဘာေတြေတြးေနတာလဲ"

"ငါ ဖြင့္ေျပာလိုက္ရမလားလို႔"

"အင္း lunch break က် ေဒါက္တာ့ဆီသြားမလို႔ လိုက္မွာလား"

"လိုက္မယ္ေလ"

ငါတို႔ စကားဝိုင္းအဆုံးသတ္ကာ ငါ ေန႔လည္စာစားခ်ိန္ကိုဘဲေမ်ာ္ေနမိသည္။

ထို႔ေနာက္ နားခ်ိန္ ေခါင္းေလာင္းတီးသည္ႏွင့္ winny  မွာ ငါ့ကိုေတာင္မေစာင့္ဘဲ ေျပးသည္ပင္။

"သူ႔လင္ကမသိရင္ ထြက္ေျပးမွာက်ေနတာဘဲ"

ငါ ေဆးခန္းဆီကိုေလၽွာက္လာရင္း ျဖတ္သြားရသည့္ phi ရဲ့႐ုံးခန္းနားက် ေျခေထာက္ကိုေျဖးညႇင္းစြာေလၽွာက္လိုက္သည္။

ဖြင့္ေျပာလိုက္ရင္ ဒီဆက္ဆံေရးရပ္တန့္သြားမွာကို ငါ ေၾကာက္မိသည္။

Phi ငါ့ကိုျငင္းရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။

စတဲ့ အေတြးေပါင္းစုံျဖင့္ ငါ ေနာက္ဆုံး ေဒါက္တာ့ဆီသို႔ေရာက္လာခဲ့သည္။

"ေအာ္ nong'fourth လာၿပီလား"

"Krub phi"

"ဖြင့္ေျပာမယ္ဆို"

"သတင္းကျမန္လိုက္တာ"

ငါ winny ဘက္ကိုၾကည့္လိုက္ရင္း ထိုသို႔ေျပာလိုက္သည္။

ေဒါက္တာက ငါ့ကိုအႀကံေပးရင္း နားခ်ိန္ကို ေဆးခန္းမွာဘဲကုန္ဆုံးလိုက္သည္။

ေဒါက္တာ့ရဲ့အႀကံျပဳခ်က္အရ ေက်ာင္းဆင္းရင္ ဖြင့္ေျပာဖို႔ ငါဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

"ေက်ာင္းဆင္းရင္ အတန္းထဲမွာေစာင့္ေနေလ က်ေတာ္ လာခဲ့မယ္"

"Krub phi ေက်းဇူးပါ"

ငါ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာလိုက္ကာ အတန္းထဲဘဲျပန္လာခဲ့သည္။ငါ့သူငယ္ခ်င္းေလးကေတာ့ မခြဲနိုင္ဘူးဆိုကာ ပလူးေနလို႔ထားခဲ့လိုက္သည္။

စာသင္ခန္းထဲလဲ ငါ့စိတ္ထဲမရွိေပ။ဖြင့္ေျပာမဲ့ကိစၥကိုသာ ေတြးေနမိသည္။

Phi ငါ့ကိုဘယ္လိုျပန္ေျပာမလဲ? ငါ ဘယ္လိုဖြင့္ေျပာရမလဲ? ျငင္းရင္ေကာဘယ္လိုလုပ္မလဲ?

စတဲ့အေတြးေတြနဲ႔ ငါ ထိပ္လန့္လာသည္။ေရြ႕လ်ားသြားတဲ့ နာရီလက္တံေတြကို ၾကည့္ရင္း ေခၽြးေတြပင္ ထြက္လာသည္။

ေစာင့္စားေနခဲ့သလို ေရာက္ဖို႔လဲေၾကာက္တဲ့ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အတန္းထဲတြင္ေနကာ ေဒါက္တာ့ကို winny နဲ႔အတူေစာင့္ေနလိုက္သည္။

"က်ေတာ္ေရာက္ပါၿပီဗ် သြားၾကမလား"

"Phi က်ေတာ္ေၾကာက္တယ္"

ေဒါက္တာ့ အားလွမ္းေျပာေတာ့ ေဒါက္တာကရယ္ကာ ငါ့ပုခုံးကိုပုတ္ေပးသည္။

"ျဖစ္တတ္ပါတယ္ fighting Nong"

Phi ရဲ့႐ုံးခန္းနားေရာက္ေတာ့ ေဒါက္တာနဲ႔ winny ရဲ့အားေပးမွုႏွင့္အတူတံခါးကိုဆြဲဖြင့္လိုက္သည္။

"P'gem!!"

Phi ဟာသူ႔အလုပ္စားပြဲေပၚ လက္ေထာက္ကာရပ္ေနၿပီး phi ရဲ့ပုခုံးေပၚလက္တင္ထားသည့္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ႏွင့္ နမ္းေနသည့္ျမင္ကြင္း

"Fourth!"

Phi ဟာငါ့ကိုျမင္ေတာ့ ထိုအမ်ိဳးသမီးအားတြန္းဖယ္လိုက္ၿပီး ငါ့လက္အားလာကိုင္သည္။

"ဟင့္အင္း ဖယ္ပါ ေႏွာင့္ယွက္မိတဲ့အတြက္ေတာင္းပန္ပါတယ္"

Phi အားတြန္းဖယ္ကာ ငါ ထိုေနရာကေနထြက္လာလိုက္သည္။

"Fourth! ေနဦးေလ"

Fourth ေနာက္ကေန လိုက္လာတဲ့ Gemini ကို satang က တားလိုက္ၿပီး winny က fourth ေနာက္လိုက္သြားလိုက္သည္။

"Gem ခန စိတ္ကိုေအးေအးထား"

"Fourth အထင္လႊဲသြားၿပီ"

"ငါသိတယ္ အခုသူ႔ကိုခနေလာက္လႊတ္ထားေပးလိုက္"

Satang ရဲ့စကားေၾကာင့္ Gemini စိတ္ေလ်ာ့ကာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။_____________WS____________"Nong"

"ဗ်ာ ေဒါက္တာ"

"က်ေတာ္တို႔ နာမ္စားေတြနဲ႔ေျပာင္းေခၚၾကမလား"

"ေဒါက္တာ ဘယ္လိုေခၚခ်င္လဲဗ်"

"အာ..ေမာင္နဲ႔ကိုကိုေကာ"

"ရတာေပါ့ ေဒါက္တာ့သေဘာ"

"ဒီေန႔အားလား ေမာင္"

ငါ့ရဲ့ ေဒါက္တာဟာ သူ႔ဘာသာစေခၚၿပီး သူ႔ဘာသာရွက္ေနေလသည္။

"ေမာင္အားတာေပါ့ ကိုကိုဘာလုပ္ခ်င္လို႔လဲ"

"မိဘေတြနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးခ်င္လို႔ ဒီကိစၥကိုေျပာျပခ်င္လို႔"

"အရမ္းမေစာလြန္းဘူးလား"

"ဘာလို႔လဲ"

"ေမာင္တို႔ကတြဲလာတာမွမၾကာေသးတာ...ေမာင္ကေက်ာင္းလဲမၿပီးေသးဘူး"

"သိပါတယ္ ဒါေပမဲ့ မေန႔က Sam ကစကားစလိုက္တာ ေခၚလာခဲ့ဖို႔ေျပာေနလို႔"

"ေမာင္ ေၾကာက္တယ္"

"ဘာမွမျဖစ္ဘူးေလ ကိုကိုရွိတာဘဲ"

"ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ"

ေဒါက္တာ့ရဲ့ကားနဲ႔အတူ ငါ့အိမ္ကိုအရင္ျပန္လိုက္သည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ငါ့ရဲ့အဝတ္အစားေတြကိုလဲဖို႔အတြက္ ေဒါက္တာ့ကိုအေမတို႔နဲ႔အတူခဏထားခဲ့လိုက္သည္။ငါတို႔ဆက္ဆံေရးကို အိမ္ကလဲသိထားၿပီး သေဘာတူတာေၾကာင့္ အခုလိုလြတ္"လပ္"ေနနိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။

ကမန္းကတန္းအခန္းထဲဝင္ကာေခၽြးေတြစိုေနတဲ့ေက်ာင္းဝတ္စုံအား လူႀကီးေတြသေဘာက်ေလာက္ေစမဲ့ဝတ္စုံကိုေရြးဝတ္လိုက္သည္။

ေနာက္ဆုံး ေရေမႊးစြတ္ကာအျပင္ကိုျပန္ထြက္လာခဲ့ၿပီး ေဒါက္တာႏွင့္စကားဝိုင္းဖြဲ႕ေနေသာ အေမ့အားႏွုတ္ဆက္ရင္း လက္ကိုဆြဲကာအျပင္ေခၚထုတ္လာခဲ့လိုက္သည္။

"ျဖည္းျဖည္းေလ ေမာင္ရဲ့ အေလာတႀကီးနဲ႔ ေရေမႊးေတြစြတ္လာတာလား"

‌ေဒါက္တာ့စကားေၾကာင့္ ကိုယ့္အကၤ်ီကိုယ္ငုံ႔နမ္းရင္း ေမးမိလိုက္၏..

"ေမာင္အရမ္းမ်ားသြားလားဟင္ အဆင္ေျပရဲ့လား"

ငါ့ရဲ့ပ်ာယာခတ္ေနတဲ့ပုံစံကိုၾကည့္ရင္းေဒါက္တာဟာအျပဳံးပန္းေလးတစ္ပြင့္နဲ႔ ငါ့ပုခုံးစြန္းကိုလက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ငါ့ကိုေျပာသည္...

"အဆင္ေျပပါတယ္ဗ် အဲ့ေလာက္ႀကီးလဲမလိုပါဘူး ေနာ္ ဒီတိုင္းအသိေပးမွာပါ"

"နည္းနည္းအဆင္မေျပမွာစိုးရိမ္လို႔ပါ"

ေဒါက္တာကငါ့ရဲ့ေခါင္းကိုလွမ္းပုတ္ရင္း ကားထဲဝင္သြား၏..ငါရင္ေတြအရမ္းခုန္ေနသည္ဟုေျပာရင္ လိမ္ရာမက်ပါ။ရလဒ္ကသာ ငါေမ်ာ္မွန္းထားသလိုမဟုတ္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။_____________________ငါ့အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ "မေတြ႕ရဲဘူး ေၾကာက္တယ္" ဟုဆိုကာ ကားထဲတြင္တြယ္ကပ္ေနသည့္ winny အား အတင္းပင္ကားေပၚမွဆြဲခ်ေနရသည္။

"အဲ့ေလာက္မဟုတ္ပါဘူး ဒီတိုင္းေျပာ႐ုံပါဘဲဆို ေမာင္အဲ့လိုဆက္ေနေနမယ္ဆို ကိုကိုစိတ္ဆိုးမွာေနာ္"

ငါစိတ္ဆိုးၿပီးဆူေဆာင့္လိုက္ေတာ့မွထြက္လာတဲ့‌သူ႔ပုံစံကိုၾကည့္ရင္း ရီမိလိုက္သည္။

"လာ"

လက္ေကာက္ဝတ္ကိုဆုပ္ကိုင္ရင္းအိမ္ထဲေခၚသြားေတာ့ sofaေပၚမွာထိုင္ေနတဲ့အေဖဟာလွည့္ၾကည့္လာသည္။

ငါေၾကာက္ေပမဲ့ ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္သို႔ေမာင့္ကိုေခၚသြားရင္း ဟင္းပြဲမ်ား ခင္းေနသည့္အေမ့ကို ကူလုပ္ဖို႔ေမးလိုက္၏။

"အေမ သားဝိုင္းကူစရာရွိေသးလား"

ငါ့အသံကိုၾကားေတာ့အေနာက္လွည့္ၾကည့္လာတဲ့အေမဟာ ေမာင့္ကိုျမင္ၿပီး ေခါင္းခါျပလာသည္။

"ေတာ္ပါရွင္ေတာ္ပါ ဧည့္သည္ကိုဟာဂ႐ုစိုက္ သားလဲတစ္ခါတည္းထမင္းစားသြားေနာ္"

အေမေျပာစကားကို ေၾကာင္ေလးသဖြယ္ေခါင္းၿငိမ့္ျပေနသည့္ေမာင့္အား ငါဆြဲေခၚကာ ထိုင္ခုံတြင္ေနရာယူခိုင္းလိုက္၏..

ခဏအၾကာ တစ္မိသားစုလုံး စားပြဲကိုေရာက္ရွိၿပီး ထမင္းစားဖို႔ျပင္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ထမင္းဝိုင္းမွာ အေမဟာစတင္စကားစလိုက္သည္။

"Satang သားခ်စ္သူကိုေခၚလာမယ္ဆို ဘယ္မွာလဲ သားေကာင္မေလး"

"သား အကုန္လုံးကိုေျပာစရာရွိလို႔ပါ"

အားလုံးကငါ့ဆီအၾကည့္ေရာက္လာေတာ့ ငါေမာင့္လက္ေလးကိုဆုပ္ကိုင္ရင္း အားတင္းလ်က္ ေျပာလိုက္သည္။

"တကယ္ေတာ့ သား ရဲ့ခ်စ္သူက...winny ပါ"

အကုန္လုံးကလဲမ်က္ႏွာပ်က္သြားၾကၿပီး Samကလဲခုံကိုထုကာ သူ႔အခန္းထဲဝင္သြားသည္။

"ငါမင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုသေဘာမတူဘူး"

႐ုတ္တရက္ ထကာေျပာလာတဲ့အေဖ့ေၾကာင့္ ငါမ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕ရင္း ျပန္ေမးလိုက္၏..

"ဘာလို႔လဲ အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးပါအေဖ"

"မင္းနဲ႔သူနဲ႔တန္သလား မင္းကဆရာဝန္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီ ဆရာဝန္ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဒီလိုေယာက်ာ္းတေယာက္ကိုမင္းကခ်စ္ႀကိဳက္ဖို႔ေရြးနိုင္တယ္ေပါ့"

ေဒါသသံျဖင့္ေအာ္ေငါက္ေနသည့္အေဖ့အားငါစိုက္ၾကည့္လိုက္ရင္း...

"အခ်စ္ဆိုတာ ေယာက်ာ္းမိန္းမနဲ႔မဆိုင္ပါဘူး အေဖသား သူ႔ကိုခ်စ္တယ္ သူကလဲသားကိုခ်စ္တယ္ သားတို႔အရာရာကိုအတူတူရင္ဆိုင္ဖို႔ဆုံးျဖတ္ထားၿပီးသားပါ သားကေတာ့ winny ကိုဘဲယူမွာ"

ငါခပ္တင္းတင္းအံႀကိတ္လ်က္ေျပာရင္းကားေသာ့ဆြဲယူကာ လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ေမာင္အား ငါဆြဲထြက္လာခဲ့သည္

"ကိုကို ေမာင္တို႔ဘယ္ကို..."

မ်က္ရည္ဝဲစျပဳလာတဲ့ေမာင့္ေၾကာင့္ ႏွုတ္ခမ္းပါးေပၚ ငါ့လက္ညိဳးေလးထပ္တင္လိုက္ရင္းေခါင္းခါျပကာ ကားထဲသို႔ဝင္ခိုင္းလိုက္၏..

သေဘာမတူလဲ ငါကေတာ့ရေအာင္ယူမွာဘဲ။ငါ မင္းအတြက္အရာရာကိုစြန့္လႊတ္ရဲတယ္ ေမာင္။_______________________ကဲ အရွည္ႀကီးေရးေပးထားတယ္ေနာ္ vote ေလးေတြေပးၾကပါအုန္းဗ်