30 ☁️

Jumping on the Cloud ☁️ EP 30

ဆော့ဂျင် ဆွီဒင်က လာရောက်ကျင်းပပြုလုပ်တဲ့ ကျန်းမာရေး နှီးနှောဖလှယ်ပွဲကို ဌာနမှူးက စေလွှတ်တာကြောင့် ဆေးရုံကိုယ်စားပြုအနေနဲ့ တက်ရောက်ရတယ်..

ပင်လယ်ကမ်းစပ်မြို့ချင်းအတူတူ ဘူဆန်ထက်စာရင် ဆိုးလ်ရဲ့ဆောင်းက သိပ်ပြီးတော့ မအေးသလိုပဲ.. လူသိပ်သည်းမူကြောင့် ရာသီဥတုပါ ပြောင်းလဲသွားတာမျိုးဖြစ်တယ်.. ပြီးတော့ ဘူဆန်လို လတ်ဆတ်တဲ့လေကိုလည်း ဆိုးလ်မှာ ရှုရှိုက်ခွင့်မရှိဘူး..

ပွဲထဲမှာ သူ့အသိမိတ်ဆွေတွေ သိပ်မတွေ့ရဘူး.. သူတို့က သက်တမ်းနုသေးတဲ့ ဆရာဝန်တွေဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီလိုပွဲမျိုးနဲ့ သိပ်မအပ်စပ်ဘူး.. များသောအားဖြင့် ဒီပွဲက ပါရဂူတွေနဲ့ ဘွဲ့လွန်တွေ တက်ရောက်တာများတယ်..

မက်ဆေ့အသံကြောင့် စစ်ကြည့်လိုက်တော့ ဆေးရုံဂရုချက်ထဲမှာ ဆေးရုံအုပ်က သူ့သားလေး အထက်တန်းအောင်လို့ ဒီညပွဲခံမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဂုဏ်ပြုကြောင်းတွေ တစ်တောင်တောင် တက်နေတာဖြစ်တယ်..

ဆေးရုံအုပ်က လစဉ် အစည်းအဝေးအကြောင်းကလွဲရင် တော်ရုံ ဒီဂရုချက်ကို အသုံးမပြုဘူး.. သူ့သား အထက်တန်းအောင်တာကို တမင်ကို ကြွားချင်လို့ ဒီဂရုချက်ကို အသုံးပြုတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်န်ိုင်တယ်..

သူအစကတော့ မျက်ကွယ်ပြုလိုက်တော့မလို့ပါပဲ.. ဒါပေမယ့် သူ့အထက် စီနီယာတွေနဲ့ ဌာနမှူးကပါ ဝမ်းသာကြောင်းတွေ ဝင်ရေးနေတာဆိုတော့ သူလည်း ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်ကြောင်းကို ခပ်သွက်သွက်ရေးလို့ ဂရုချက်ထဲကို ပို့လိုက်တော့တယ်..

နှီးနှောဖလှယ်ပွဲပြီးတာနဲ့ သူ ဘူဆန်ကို ချက်ခြင်းပြန်လာမိတယ်.. ငါးနာရီလောက် ကားမောင်းလာရတဲ့သူက တော်တော်နှုံးချိနေပြီ.. အစကတော့ ရေချိုးပြီး သူနားတော့မလို့ပါပဲ.. ဒါပေမယ့် မလာသေးဘူးလား တစ်ပွမ်ပွမ်မေးနေတဲ့ ဌာနမှူးကြောင့် ထွက်ခဲ့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်ရတော့သည်..

ခမ်းခမ်းနားနား ဂုဏ်ပြုညစာမျိုး မဟုတ်ဘူး ဒီတိုင်း ဆေးရုံဌာနတိုင်းက သူတွေကို ကျွေးမွေးတဲ့ အစီအစဉ်ဖြစ်တာကြောင့် ဆွယ်တာပေါ် လောင်ကုဒ်တစ်ထည်ထပ်လို့ ညစာစားပွဲရှိရာကို ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်.. အပြင်မှာတော့ တော်တော်အေးတယ်.. နှင်းကျနေတာလည်း ည ခုနှစ်နာရီလောက်ထဲက..

ပင်လယ်စာဆိုင်တစ်ခုလုံးကို ဌားထားတာကြောင့် ဌာနစုံက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို တွေ့ရတယ်.. ရယ်သံ တစ်ဟားဟားနဲ့ ဆေးရုံအုပ်ကတော့ စားပွဲထိပ်ဆုံးကနေ ညှပ်ကြီးကိုင်ထားပြီး အကင်တွေကို ရှယ်ထိုင်ကင်နေတာများ မျက်နှာကြီးကို ပြုံးလို့..

" ဟော ဒေါက်တာကင်မ် ရောက်လာပြီလား.. ကျုပ်သားလေး အထက်တန်းအောင်သွားပြီလေ.."

" အာ ဟုတ်ကဲ့.. ဂုဏ်ယူပါတယ်ခမျ.."

ဖင်မထိုင်ရသေးဘူး အော်ဟစ်ကြွားဝါနေတဲ့ ဆေးရုံအုပ်ဘေး အတင်းခေါ်နေတာကြောင့် မထိုင်ချင်ဘဲနဲ့ ထိုင်လိုက်ရတော့သည်..

ဆန်အရက်တစ်ခွက်ကို ငဲ့ပေးလိုက်ရင်း ခွက်မြန်မြန်တ်ိုက်ကာ စကားစဖြတ်လိုက်သည်.. မဟုတ်ရင် လေကြောရှည်တဲ့ ဆေးရုံအုပ်စကားထဲ သူ အင်း အဲ လုပ်ပေးနေရအုံးမှာ..

မျက်လုံးက စားပွဲဝ်ိုင်းနှင့် တခြားဝိုင်းတွေကို လှမ်းအကဲခတ်မိတော့..

" ဂျောင်ဂုကို ရှာနေတာထင်တယ်.. လာတော့မှာပါ.."

" ဗျာ?.."

ဆေးရုံအုပ်ရဲ့ အပြုံးကြီးကြီးနဲ့အတူ ပန်ကန်းထဲလာထည့်ပေးသည့် ဝက်ခေါက်ကင်ကို မအီမလည်နဲ့ ယူထားလိုက်ရသည်.. သူ့သားကို ရှာတယ်ပဲ ဖြစ်ရအုံးမယ်တဲ့လား?.. ဒီတိုင်းပဲ မျက်လုံးကစားတဲ့ဟာကို..

ဆော့ဂျင် လက်ထဲက ဆန်အရက်ကို ထပ်မော့လိုက်သည်.. ငါ့ကို ဆေးရုံအုပ်အနားကနေ ခေါ်ထုတ်ပေးကြစမ်းပါ..

" အဖေ့!.."

" ဟာ ဖေ့သားလေး ရောက်လာပြီလား ဒီမှာ ထိုင် ဒီမှာ!.."

ဆေးရုံအုပ်ရဲ့ ဝမ်းသာလုံးစို့နင့်နေသည့် ရင်ခေါင်းသံကြီးက သူ့နားထဲ စီခနဲ့ ဖြစ်သွားပြီး သူမော့ကြည့်လိုက်တော့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်နေတာ ဂျောင်ဂု..

ဂျောင်ဂုက သူ့ကို မှုန်သုန်သုန်နဲ့ ကြည့်နေတာဖြစ်ပြီး မမျှော်လင့်ပဲ တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် အံ့သြနေသလို..

ဟုတ်တယ် သူနဲ့ ဂျောင်ဂု မတွေ့ဖြစ်တာ အနည်းဆုံး တစ်လလောက်တော့ ရှိပြီ.. သူ့မေမေ ပြန်သွားကထဲက သူနဲ့ ဂျောင်ဂု မဆုံဖြစ်တော့.. ပြောရရင် မီးပုံပွဲပြီးသွားတဲ့ နေ့ကထဲက..

အဲ့ဒီနေ့တုန်းကလည်း တစ်ဖွဲ့လုံး ဘာကို စိတ်အလိုမကျပြီး ပြန်သွားကြလဲ မသိ.. သူ အရင်ပတ်က အွန်နူးနဲ့ လမ်းမှာ တွေ့တုန်းကတောင် သူ့ကို နှုတ်မဆက်ဘဲ ရှောင်သွားတာကို ကြည့်ရင် ဒီကလေးတွေအဖွဲ့ သူ့ကို အဆာမကြေတာ တစ်ခုခုရှိနေပါလိမ့်မည်..

စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း အဖြေက ရှင်းရှင်းလေး.. စီနီယာဆောင်ကွမ်နဲ့ သူ့ကို အထင်လွဲသွားကြတာနေမှာ.. ဆက်ရှင်းပြစရာ အကြောင်းအရင်းကလည်း ရှိမနေတော့ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ဂျောင်ဂု သူ့ကို စိတ်ကုန်သွားလည်း အေးတာပါပဲလို့ တွေးပြီးခါမှ အခုလို မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြန်တွေ့လိုက်ရတော့ အဆင်ပြေမနေ..

ဂျောင်ဂုက သူ့အဖေထိုင်ခိုင်းတဲ့အတိုင်း သူ့ဘေးလာထိုင်ပြီး လူတကာ ချီးမြှောက်ပေးကြသည့် ဝမ်းသာစကားတွေကို အလိုက်အထိုက်ပြန်ပြောနေသည်..

အခု ဒီအခြေအနေကဘာလဲတော့ သူမသိဘူး.. ဂျောင်ဂုနဲ့ သူ့အကြား ခေါင်းစဉ်တက်ခဲ့လို့ မရတဲ့ ဘာမှ မဟုတ်ခဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေးက မတွေ့ရတဲ့ ဒီကာလကြားထဲမှာ ပိုပြီး အနေရခက်သွားစေသလိုပဲ..

သူ့ပါးစပ်က ချာတိတ်လို့ ခေါ်လိုက်ရမှာလည်း စွံ့အနေသလို ဂျောင်ဂုဘက်ကလည်း သူ့ကို နှုတ်ဆက်တာမျိုး မရှိခဲ့ပါ..

" ဂျောင်ဂုရေ.. တက္ကသိုလ်က ဆိုးလ်မှာ တက်မှာဆို.. ဘယ်တော့သွားရမလဲ?.."

" ဟုတ်ကဲ့ ကျနော် နောက်လဆန်းပိုင်းထဲမှာ သွားရမှာပါ.."

သူ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိပြီး အရက်ခွက်ကို မော့လိုက်တယ်.. သူနဲ့သာ အဆင်မပြေနေတာ တခြားသူတွေနဲ့တော့ လေပေးလေယူတည့်နေသားပဲ..

အဲ့တာကြောင့်ပြောတာ မီးကောင်ပေါက်အရွယ်တွေရဲ့ ခံစားချက်နောက်ကိုသာ လိုက်မိလို့ကတော့ သူနှစ်ခြမ်းကွဲသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ..

ဆော့ဂျင် မျက်စိရှေ့ အကင်အိုးထဲက တူးခါနီး ဝက်သားဖက်ကို ဆယ်လို့ အရွက်တစ်ခုအပေါ် ဖယ်ထားလိုက်တယ်.. မှိုအနည်းငယ်ယူလို့ ထပ်ကင်လိုက်တယ်.. ကုန်သွားတဲ့ ဆန်အရက်ကို ထည့်ဖြည့်လိုက်တယ်.. အားလုံးကို သမာရိုးကျဖြစ်အောင် သူနေတယ်.. ဒါပေမယ့် သူ့ရင်ဘတ်က အောင့်လို့လာတယ်..

သူ ဂျောင်ဂုကို လှည့်မကြည့်ဖြစ်အောင် နေပေမယ့် ဂျောင်ဂုလက်လေး အကင်အိုးနားတစ်ဝိုက် ရောက်လာတာနဲ့ ထိုလက်ကို မသိမသာ လိုက်ကြည့်နေမိတယ်..

လက်သည်းကို တုံးတိညှပ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အဖြူရောင်အကြောင်းလေးပေါ်အောင် အနည်းငယ်ချန်ထားတာဖြစ်ပြီး လက်သည်းခွံလေးတွေက တူကို ဖိကိုင်ထားတာကြောင့် ရဲတွတ်နေတယ်..

ဂျောင်ဂုမှာ ဒီလက်လှလှတစ်စုံရှိနေခဲ့တာလား?.. သူပဲ အာရုံစူးစ်ိုက်မူ နည်းခဲ့လို့လားတော့ မသိတော့ပါဘူး.. သူ့ရဲ့ အကြိုက်တွေထဲမှာ လက်ချောင်းလှတာလည်းပါတယ်.. ဘာရယ်တော့မဟုတ်ပါဘူး အဲ့လို လက်သွယ်သွယ်ရှိတဲ့သူဆိုရင် တစ်ကြိမ်မက လိုက်ကြည့်မိတတ်တယ်.. သူ့အကျင့်ရပေါ့..

ပြီးတော့ အကျီပုခုံးစတွေ ထိကပ်နေတဲ့ထိ နီးနီးကပ်ကပ်ထိုင်နေတာကြောင့် ဂျောင်ဂုဆီက တစ်ချက်တစ်ချက် အေးရှရှ မိုးသစ်တောရနံ့လည်း ရနေသေးတယ်.. ဒါအမည်ကြီး ဘရန်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဝိုင်အက်စ်လန်ရေမွှေးပဲ..

ဂျောင်ဂုက မတွေ့ရတဲ့ တစ်လအတွင်းမှာ သူသိခဲ့ဖူးတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားလေးကနေ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကို နေ့ချင်းညချင်း ခုန်ကူးသွားသလိုပဲ.. ခုမှ ပြန်တွေ့ရလို့လည်း အမြင်ထူးဆန်းသွားတာ နေမှာပါ..

ဘေးက ဂျောင်ဂုရဲ့ ချောင်းဟန့်သံကြောင့် သူတစ်ချက်တော့ ငဲ့ကြည့်လိုက်သေးတယ်.. ဂျောင်ဂုကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေတာနဲ့ တိုးသွားတော့ သူ့ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ့ဖြစ်သွားတယ်.. မတတ်သာတဲ့အဆုံး သူတူကို ချလ်ိုက်ရင်း..

" ဂုဏ်ယူပါတယ် ချာတိတ်.."

" အော.. ကျေးဇူး အ-"

ဂျောင်ဂုက စကားရပ်သွားသည်.. သူ့အမည်တောင် မခေါ်.. ရင်ထဲမှာ တကယ်ဘယ်လိုမှ မနေသာတော့.. ဆက်ထိုင်နေဖို့လည်း ဟန်ဆောင်ပြီး မနေန်ိုင်တော့တာကြောင့် ဆော့ဂျင် ပြန်ဖို့ ပြင်လိုက်ရင်း ဌာနမှူးကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်..

ဆေးရုံအုပ်ကတော့ တခြားဝိုင်းက ဌာနမှူးတွေနဲ့ စကားပြောနေတာကြောင့် သူ မနှုတ်ဆက်တော့ဘဲ ဆိုင်အပြင်ဘက်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်တော့တယ်..

ဆိုင်အပြင်ရောက်တာနဲ့ ဆောင်းညလေအေးက စိမ့်ခနဲ့.. မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး အေးခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အစား စားပြီးလို့ ဆေးလိပ်သောက်ချင်တာတောင် အရမ်းအေးနေတာကြောင့် ကားထဲသာ ဝင်လိုက်တော့သည်..

ကားထဲမှာ အီးစီးကရက်ရှိတာကြောင့် နှစ်ချက်လောက်ဖွာလ်ိုက်တော့ ပါးစပ်ထဲက အကင်ရနံ့တွေက ပျောက်သွားတော့သည်.. သူ့သောက်နေကြ အီးစီးကရက်ရဲ့ အရသာက ရေခဲရိုက် မင့်န်ဖရဲသီးအရသာ.. သောက်လိုက်တာနဲ့ ခံတွင်းချက်ခြင်း ရှင်းသွားတာမျိုး..

*ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်*

ကားမှန်တံခါးကို လာခေါက်တာ ဂျောင်ဂု.. သူနှစ်စက္ကန့်လောက် ငေးကြည့်နေပြီးမှ မှန်ကို ချပေးလ်ိုက်တော့ ဂျောင်ဂုက ကိုယ်ကို ကားနဲ့ တစ်ပြေးညီဖြစ်အောင် စောင်းငဲ့ကာ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လာသည်.. စကားကို ချက်ခြင်းမပြောသေးဘဲ သူ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးခါမှ..

" အထက်တန်းအောင်ရင် ဆုချမယ်ဆိုတာလေ.. အဲ့တာ-"

ဆော့ဂျင် လှိုက်ခနဲ့ ပျော်သွားပေမယ့် တစ်ဆက်ထဲ သူ့အပျော်အတွက် ခေါင်းထဲမှာ ကွက်ရှင်မက်တွေ တန်းစီသွားသည်.. ဘာကြောင့်လဲ?.. ဘာအတွက်လဲ?..

သူငယ်တန်းကလေးလိုပဲ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်လို့ မခေါ်နိုင် မပြောန်ိုင်တွေ ဖြစ်ပြီးကာမှ တစ်ဖက်က အရင်ဆုံးလာစကားပြောဖို့ကို ကိုယ်က စောင့်နေမိတဲ့ ပုံစံမျိုး..

" အဲ့တာ ဆုချမယ်ဆိုတာ မှတ်မိသေးတယ်ဆိုရင်.."

" တက်!.."

ဆော့ဂျင် ဘာလို့ ဂျောင်ဂုကို သူ့ကားပေါ် တင်ခေါ်လာခဲ့လဲဆိုတာ သူသေသေချာချာ မသိဘူး.. ဒီတိုင်း အပြင်မှာ အရမ်းအေးနေလို့ ဂျောင်ဂုကို ကားပေါ်ခေါ်တင်လာတယ်ဆိုရင်လည်း သူ့အိမ်ရှေ့ထိတော့ ခေါ်ချမလာခဲ့သင့်ဘူးလေ..

ကားရပ်လိုက်တော့ ဘေးမှာ တစ်ချိန်လုံး ငြိမ်ပြီး ထိုင်လိုက်လာတဲ့ ဂျောင်ဂုက အီးစီးကရက်ကို ခွင့်မတောင်းဘဲ ယူသောက်သည်.. သုံးလေးကြိမ်လောက်ပဲ ရှိုက်လိုက်ရတဲ့ ဗိတ်က မီးတစ်လဲ့လဲ့လင်းလာပြီး ညော်နံ့ထွက်လာကာ အားကုန်သွားပြီဆိုတာကို အချက်ပြနေသည်..

" အားကုန်သွားပြီထင်တယ်.. ကိုယ် အားသွင်းဖို့ မေ့နေတာ.."

ဆော့ဂျင် ဂျောင်ဂုလက်ထဲမှ ဗိတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ရင်း ပြောလိုက်တော့.. အချင်းချင်းထိတွေ့သွားတဲ့ လက်တွေမှာ တုန်ခနဲ့..

ဂျောင်ဂုကတော့ အွန်းလို့သာ အသံတစ်ချက်ပြုပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ထိုင်ခုံကျောမှီပေါ် မှီချရင်း လက်ဆစ်တွေကို ချိုးနေသည်.. ဂျောင်ဂုက စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား?.. ဘာလို့လဲ?.. သူအိမ်ကို ခေါ်ချလာမိလို့လား?.. သူကရော ဘာလို့ အိမ်အထိ ခေါ်ခဲ့မိတာလဲ?..

" ဆု.. ဆုက မင်းဘာယူချင်လဲ?.."

" ဟမ်.. အော.. ရ ပါတယ်.. အာကျူးရှီး အဆင်ပြေတာ တစ်ခုခုပေါ့.."

ဆော့ဂျင် စဉ်းစားသလို စတီယာတိုင်ကို လက်နဲ့ တစ်တောက်တောက်ခေါက်နေရင်း..

" မင်း ပြောကြည့်.. မင်းလိုချင်တာ ဘာရှိလဲ?.."

ဂျောင်ဂုက သာမန်ထက် တိတ်ဆိတ်နေတယ်.. အခါတိုင်း စပ်စလူးနတ်ပူးလိုပဲ ပျာယာခတ်နေအောင် မြင်ခဲ့ရတော့ အခုလို ငြိမ်သက်သွားခြင်းအပေါ် သူ တစ်မျိုးတစ်မည် ဝမ်းနည်းနေသလို ခံစားရတယ်.. ဂျောင်ဂု တကယ်ပဲ သူ့ကို စိတ်ကစားခဲ့တာလား?.. အခု ဂျောင်ဂု အာရုံက သူ့ဆီမှာ မရှိတော့လား?..

အဲ့တာ တစ်လျှောက်လုံး သူဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူးလား?.. အခုရော ဂျောင်ဂုတည်ငြိမ်သွားခြင်းအပေါ် သူက ဘာကြောင့် မကျေနပ် ဖြစ်နေရပြန်တာတဲ့လဲ?.. သူ့ကိုယ်သူ နားမလည်န်ိုင်တော့ဘူး..

နေရင်းထိုင်းရင်းနဲ့ သူကားထဲမှာ အသက်ရှူကျပ်လာသလိုပဲ.. ဂျောင်ဂုက လက်ညိုးဆစ်ကိုသာ ခပ်တင်းတင်းကကိုင်ထားရင်း အောက်နှုတ်ခမ်းကိုလည်း ဖိကိုက်လို့ထားတယ်..

ဘာလို့ အဲ့လို ထိန်းချုပ်နေတာလဲ?.. ဒီချိန် ဂျောင်ဂု ဘာတောင်းတောင်း သူ အကုန်ပေးပစ်ချင်တယ်.. သူ အရက်များ မူးနေတာလား?..

" အာ အာကျူးရှီး~"

" ဟမ်?.."

ဂျောင်ဂုက ခေါင်းငုံ့သွားသည်.. သူဂျောင်ဂုကို လှည့်ကြည့်နေမှန်း သိရက်နဲ့ အဲ့ကောင်လေးက သူ့ကို အကြည့်ခြင်း မဆုံတော့..

" မင်း လိုချင်တာ ငါလို့ ပြောလိုက်တာလား?.."

အသံတိတ်နေသည်.. သူ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရင်း အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းရှူထုတ်လိုက်သည်..

အခုလို မထုံတတေး ဂျောင်ဂုထက် လိုချင်တာကို ဒဲ့ဒိုးပြောတတ်သည့် အရင်ဂျောင်ဂုကို သူပိုလိုချင်သည်.. အခုက ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ ဒီကောင်?..

" ဟုတ်တယ် ဆိုရင်ရော?.."

ဂျောင်ဂုရဲ့ အကြည့်က သူ့ကို စဉ်းစားညဏ်မဲ့စေတယ်.. ရီဝေနေတဲ့ သူက ဂျောင်ဂုရဲ့တောင်းဆိုမူကို ကောင်းကောင်းမစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင်.. သူ့အနေနဲ့ ဒီလိုခံစားချက်မျိုးနဲ့ ဝေးကွာနေပြီဖြစ်တာကြောင့်..

" ရတာပေါ့~"

သူဘာလို့ အဲ့ချိန်တုန်းက ဒီစကားကို ပြောခဲ့ရတာလဲဆိုတာ တကယ် မသိဘူး.. လူက အသိစိတ်ပြန်ကပ်တဲ့အချိန်မှာ ဂျောင်ဂုရဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်တွယ်မူအောက်မှာ ရောက်နေပြီ..

မွတ်မွတ်သိပ်သိပ်အနမ်းတွေနဲ့ ဖိနှိပ်ခံထားရတာက မွေ့ယာထက်ဆီမှာ.. သူ့အကျီတွေက ကြမ်းပြင်မှာ တစ်စစီ.. ဒါ သူမူးလို့ပါလို့ ဆိုတဲ့ ငြင်းဆန်မူတွေကို မပြောနိုင်တော့ဘူး..

သူ ငြင်းဖို့ ပါးစပ်ဟတိုင်း ဂျောင်ဂုရဲ့ လျှာစိုစိုတွေက သူ့ပါးစပ်ကို ဝါးမြိုပစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်က ဂျောင်ဂုရဲ့ အထိအတွေ့တွေမှာ ပျော်ဝင်လာတယ်..

" အ့ ခဏ.."

သူ့ပေါင်ကို လာထိနေတဲ့ ပူခြစ်တောက်နေတဲ့ ထုထည်တစ်ခုရဲ့ ပမာဏက အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်မှာ ရှိသင့်ရှိထိုက်တဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာ.. ဘာလို့ အဲ့လောက်ထိ ကြီးနေရတာလဲ?..

" ပြွတ်စ်~ ဟင်း~~"

ဂျောင်ဂုက နှစ်ရှည်လများ အိမ်မက်တစ်ခုကို အရည်ဖျော်လိုက်ရသလိုပဲ.. ထိတွေ့မိတဲ့နေရာတိုင်းကို တစ်ရှိုက်ရှိုက်မက်မက် နမ်းတယ်.. က်ိုက်တယ်.. လျှက်တယ်.. စီးဝင်နေတဲ့ ခံစားချက်တိုင်းဟာ အရမ်းကောင်းတယ်..

သူ ရှက်စိတ်ကြောင့် ရုန်းနေပေမယ့် ဂျောင်ဂုက ဒီညသူ့ကို အလွတ်ပေးတော့မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး.. သူ့ရဲ့အထိမခံနိုင်တဲ့ နေရာတိုင်းကို နူးညံ့ခြင်းနဲ့ ကြမ်းတမ်းခြင်းကို တစ်လှည့်စီ ပြုစုနေပြီး နောက်ဆုံး ပစ်မှတ်ဆီကို ရောက်သွားချိန်မှာတော့ သူဂျောင်ဂုအမည်ကို အကျယ်ကြီး အော်ခေါ်မိသွားသည်..

" ဂျောင်ဂု!! ကိုယ် ကိုယ်တို့ ဘာမှ မပြင်ဆင်ရသေးဘူးလေ.. မင်းမှာလည်း အတွေ့အကြုံ မရှိသေးဘူး ဟုတ်?.."

" အတွေ့အကြုံက လိုသေးတာလား?.."

" ကိုယ်လည်း မင်းလို ယောက်ျားပဲကွ!.. တစ်ခါမှ အဲ့ထဲကို အသုံးမပြုဖူးဘူး.."

" ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်မယ်လေ.."

" တော်ပြီ.. ကိုယ်တို့ အရင်ဆုံး လိုအပ်တာတွေ ရှာသင့်တယ်.."

" ကျစ်!.."

တားဆီးလိုက်တဲ့ သူ့အသံနောက် ဂျောင်ဂုရဲ့ အလိုမကျတဲ့ မျက်ခုံးတွေဟာ တွန့်ချိုးလို့.. စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နဲ့ ခေါင်းကဆံပင်တွေကို ဆွဲဖွပြီးတော့ သူ့ကိုမွေ့ယာထက် ပြန်ဖိချရင်း သြရှရှသံနဲ့ ပြောလာခဲ့တာ..

" ရှာစရာမလိုဘူး.. လျှာအရင်ထည့်ပေးမယ်.."

ကော့တက်သွားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မွေ့ယာပေါ် ပြန်မကျတော့.. ဂျောင်ဂုက သူ့တင်ပါးနှစ်စုံကို လက်အပြည့်ဖျစ်ညှစ်ထားပြီး အဓိကနေရာကို ခေါင်းနှစ်ထားကာ အရည်ရွှဲနေတဲ့ လျှာစိုစိုတွေနဲ့ စတင်နှိပ်စက်တော့တယ်.. ဒါက အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းတယ်.. ပြီးတော့ အရမ်းလည်း ခံစားလို့ကောင်းတယ်..

အသက်သုံးဆယ်ကျော်ယောက်ျားက အထက်တန်းကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်အောက်မှာ ဒီလိုပုံစံနဲ့တဲ့.. တွေးကြည့်ရင် ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းလဲ?..

...

အရာအားလုံးက ဘာလို့ အတည့်အတိုင်း မဖြစ်နေရတာလဲ?..

သူတို့ မနက်နိုးတော့လည်း နွေးနွေးထွေးထွေး နှစ်ယောက်သား ဖက်ပြီး နိုးလာကြတာဖြစ်တယ်..

ညက စိတ်ထင်တိုင်း ဝုန်းဒိုင်းကြဲခဲ့တာတောင် မလုံလောက်သေးတဲ့သူက နိုးနိုးချင်း မောနင်းဘရိတ်ဘတ်ထပ်စားခဲ့တာဖြစ်တယ်..

အာကျူးရှီးက စိတ်ဆိုးသွားပေမယ့် မငြင်းဆန်န်ိုင်တာကြောင့် သူ့စိတ်တိုင်းကျနေပေခဲ့ပြီး ညတုန်းကတောင် မရခဲ့တဲ့ ကုန်းပေးတာကို လုပ်ပေးခဲ့သေးတယ်.. ခါးကျင်ကျင်ကို ဖိကိုင်ပြီး ဆောင့်ခဲ့ရတဲ့အကြိမ်တိုင်းက နှစ်ယောက်လုံး ကျေကျေနပ်နပ်ပဲလေ..

ရေအတူချိုးတုန်းကလည်း အာကျူးရှီးနဲ့ သူတစ်ယောက်တစ်ပြန် က်ိုင်ရင် ပြီးဆုံးခဲ့သေးတာ.. ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်တော့လည်း မွေ့ယာပေါ် ပစ်တင်ပြီး နေ့လည်စာလွတ်သည်ထိ သောင်းကျန်းပြီးမှ မင်းအသက်ဘယ်လောက်လဲ ဆိုသည့် မေးခွန်းအနောက်မှာ ပြသာနာတွေက စတော့တာပဲ..

" မင်း ပြန်လို့ရပြီ ဂျောင်ဂု.. နောက် ကိုယ့်ကို ဆက်သွယ်စရာမလိုဘူး!.."

" အရေးမပါတာ.. အသက်မပြည့်သေးတာ ဘာအရေးလဲ?.. မင်ဂရူဆို အသက်ဆယ့်လေးနှစ်ထဲက စော်တွေနဲ့ ပတ်အိပ်နေတာပဲ!.."

" တော်ပြီ ဂျောင်ဂု.. ကိုယ်တို့ ဒီကိစ္စမရှိခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားရအောင်.."

" ဘာဗျ!.."

ဂျောင်ဂု ဒေါသက ငယ်ထိပ်ထိ စောင့်တက်သွားသည်.. အခု ဘာစကားပြောလိုက်တာလဲ ဒီလူ?.. ညက သူ့အောက်မှာ ကောင်းနေတုန်းကတော့ တစ်ခွန်းမှ မဟ့ပဲ.. မရှိခဲ့ဘူးလို့ သဘောထားရအောင် ညက သူ့အကောင် ဝင်ခဲ့တာ ကြွက်တွင်းမှ မဟုတ်တာ!..

" ညက ကိစ္စ ကိုယ်မှားသွားတယ်.. ဟုတ်တယ် ကိုယ်လိင်ကိစ္စနဲ့ဝေးနေလို့ မင်းကို-"

" တော်!!.."

" ဟုတ်တယ် ဂျောင်ဂု.. မင်းလည်း ဒီဖြစ်ရပ်ကနေ သင်ခန်းစာယူလိုက်.. ညက ကိစ္စ ကိုယ်တို့ မေ့လိုက်ရအောင်.."

" ရမလားဗျ.. ရူးနေလား!!.."

" ထွက်သွားတော့ ဂျောင်ဂု! မင်းကိုယ့်ကို အော်စရာအကြောင်းမရှိဘူး.. ညက ကိုယ်အရက်မူးပြီး အဲ့စိတ်ဖြစ်သွားတယ် ဝန်ခံတယ်.. အဲ့နေရာမှာ မင်းမဟုတ်ဘဲ တခြားသူဆိုလည်း ကိုယ်-"

" ကင်မ်ဆော့ဂျင်!!!!.."

ဂျောင်ဂု ဘယ်လိုမှ ဆက်ပြီး မထိုင်နိုင်တော့.. အာကျူးရှီးရှေ့ လွှားခနဲ့ရောက်သွားပြီး ပုခုံးတွေကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ရမ်းပစ်လိုက်သည်..

" လွှတ်စမ်း ဂျောင်ဂု!.."

" မလွှတ်ဘူးဗျာ.. အသက်မပြည့်သေးတာ ဘာစောက်ကြောင်းလဲ?.. ခင်များကို ကျနော်က တရားစွဲနေလို့လား?.."

" လွှတ် ကိုယ်နဲ့မင်းနဲ့ အမြင်မတူတာ အဲ့တာတွေပဲ!.."

အေး ကောင်းတယ်.. အဲ့ဒီ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခု ကွာခြားတဲ့ နှစ်ယောက်ကြားက အမြင်တွေကို ချပြလိုက်ပါအုံး..

....