part 3(u+z)!
18:58, 24 July 2025🍐🍐🍐 အ.ထ.က (၁)ကျောင်းဝန်းထဲသို့ ခင့်ကားလေးမောင်းဝင်လာပြီး ကားပါကင်ထိုးသည့်နေရာတွင် စနစ်တကျ ဝင်ထိုးလိုက်သည်။ ခင့်ကားဘေးတွင် ကားအဖြူရောင်နှစ်စီးက ပါကင်ထိုးထားတာကြောင့် ဆရာမစုမြတ်နဲ့ဆရာမယမှုံတို့ ရောက်နေကြမှန်းသိလေသည်။
ခင့်ကားအားမြင်သည်ဆိုရုံဖြင့် ဒဿမတန်းမှ ကျောင်းသားနှစ်ဉီးက ပြေးလာကြလေသည်။ခက်လည်းကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။
"ဆရာမ သားတို့ကို ဆွဲခြင်းပေးပါ"
နောက်တံခါးအားဖွင့်ကာ ခင့်လက်ထဲက ဆွဲခြင်းနဲ့ဖိုင်တွဲစာရွက်ကို တပည့်နှစ်ယောက်လက်ထဲထည့်ပေးလိုက်သည်။
"သားတို့က အစောကြီးရောက်နေကြတာလား"
ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမ၊ဒီနေ့က ထက်ယံအသင်းကျလို့ သားတို့စောစောလာခဲ့ကြတာ။သားတို့အလှည့်တုန်းက သူလည်းဝိုင်းလုပ်ပေးထားတာ။
ကျောင်းသားဖြစ်ပေမဲ့ သနပ်ခါးဖွေးဖွေးလေးတွေလိမ်းကာ လိမ္မာရေးကြားရှိလှတဲ့ သူမအတန်းထဲက တပည့်နှစ်ယောက်အားပြုံးပြကာ ခင်ဉီးဆောင်၍ ဆရာမများနားနေခန်းထဲသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
"ဆရာမရှင့် သမီးရဲ့ပန်းလေးကိုပန်ပေးပါ"
ခင့်အတန်းကမဟုတ်ပဲ တစ်ခြားတန်းကကျောင်းသူလေး တစ်ဉီးက ခင့်အားခရေပန်းကုံးလေးတွေကို ပန်ဆင်ခိုင်းလေသည်။
"သမီးလေး ကျေးဇူးပါနော်"
"ဟုတ်ကဲ့..ဆရာမ၊သမီးကို သွားခွင့်ပြုပါရှင့်"
"အေး..သမီးလေး"
ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနဲ့သေးသေးကွေးကွေးသမီးလေးမှာ ခင့်ရှေ့ကခေါင်းလေးငုံ့ကာ ထွက်သွားလေသည်။
ခင်တို့တာဝန်ကျတဲ့ ကျောင်းတော်ကြီးက မြေဧကလည်းကျယ်ပြန့်သလို ကျောင်းဆောင်တွေဟာလည်း တစ်ခြားကျောင်းတွေထက် ပို၍ကျယ်သည်။
ဤကျောင်းတွင် ဟောခန်းတစ်ခန်းအား ဆရာမများနားနေခန်းဖြင့် သီးသန့်ထားကာ ကျောင်းကိစ္စအတွက် အရေးပါလှသည့် စာရွက်စာတန်းတစ်ချို့နဲ့ဖိုင်တွဲများကို အခန်းထဲက ဗီရိုထဲတွင် သူ့အတန်းအလိုက်သီးသန့်နေရာပေးထားလေသည်။
ကျယ်လွန်းလှသည့် ဟောခန်းထဲတွင် ခင်ရဲ့စားပွဲနဲ့ထိုင်ခုံကတော့ လေဝင်ထွက်ရအောင် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် နေရာယူထားလေသည်။
ဆရာမစုမြတ်နဲ့ဆရာမယမှုံတို့ကတော့ ခင့်၏မကမ်းမလှမ်းတွင် နေရာယူထားလေသည်။ဟောခန်း၏အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင်တော့ စတုရန်းပုံစံစားပွဲခုံရှည်ကြီးရှိပြီး ထိုင်ခုံအရှည်များကိုလည်းချထားပေးသည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆရာ၊ဆရာမအားလုံးအား အရေးကြီးသည့် ကိစ္စရပ်များဆွေးနွေးလျှင် ရုံးခန်းထဲသို့ မခေါ်တော့ပဲ ဤဟောခန်းတွင်သာ ဟောပြောလေ့ရှိသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းနဲ့ ဆရာမများနားနေခန်းဟာ အုတ်နံရံတစ်ခုသာခြားထားသည်။
"စုမြတ်က ဒီနေ့လည်းခင်ခွင့်ယူထားမယ် ထင်နေတာ"
ဒေါက်တာမလေးက ရှယ်ပြုစုပေးနေမှာပေါ့။ နေပါအုံးအခုမှကြည့်မိတယ် ကျောင်းမလာတဲ့တစ်ရက်အတွင်းမှာ ခင်မျက်တွင်းတွေညိုလာသလိုပဲ ယမှုံရယ် ကြည့်ပါအုံး
"ဟုတ်ပါ့ရဲ့..စုမြတ်ရယ် ကြည့်ပါအုံး၊အောက်ဘက်နှုတ်ခမ်းလွှာက ပေါက်နေတာတွေ့လား"
ဆရာမစုမြတ်နဲ့ဆရာမယမှုံတို့က ဝိုင်းစနေတာကြောင့်ခင့်မှာဘာမှမပြန်ပြောနိုင်ပဲ ရှက်ဝဲဝဲလေးသာဖြစ်နေရသည်။
"ခင့်ကိုစမနေပါနဲ့တော့...ငိုလိုက်မှာနော်..ဟင့်"
"ဒါနဲ့ခင်ရေ ဟို့တစ်နေ့က ခင်တို့ရဲ့ dinnerပွဲကို ဆရာထက်ဇော်ရောက်မလာဘူးမှတ်လား"
ခင်ဖိတ်ထားပါတယ် ဆရာကသူ့ဘာသာမလာခဲ့တာ။ဆရာထက်ဇော်က ခင့်ကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လိုသဘောမထားပါဘူး။
"မနေ့တည်းက ခင်ကျောင်းမလာတော့ ဆရာထက်ဇော်မှာတမှိုင်မှိုင်တထွေထွေနဲ့သိလား။စုမြတ်တို့နားနေခန်းထဲဝင်လာပြီး ကွက်လပ်ဖြစ်နေတဲ့ခင်ထိုင်ခုံလေးကို ငေးကြည့်နေသေးတာ"
တော်ပါပြီ ဒေါ်စုမြတ်ရယ်၊ခင်က အပျိုလူလွတ်မတော့ဘူး။အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးဖြစ်သွားပြီး။စမနေပါနဲ့တော့ သူမကြားရင်လည်း ဖောက်ပြန်တယ်လို့စွပ်စွဲနေအုံးမှာ။
"မင်္ဂလာဉီးညရဲ့ အတွေ့ကြုံလေးကို ယမှုံတို့ကိုလည်းမျှဝေပါအုံး ခင်ရယ်။ယမှုံဖြင့်မေးချင်နေတာ မနေ့တည်းက"
အိမ်ထောင်ပြုတာမကောင်းဘူး ယမှုံရဲ့၊ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်ပြုဖို့မစဉ်းစားနဲ့သိလား..!!
"လက်ထပ်တာမှနှစ်ရက်မြှောက်ပဲရှိသေးတယ်၊ညည်းနေပြီးလာ ခင်ရယ်။ ဒီကျောင်းပိတ်ရက်ကို ပျားရည်ဆမ်းခရီးလေးမထွက်ကြဘူးလား.."
မထွက်ပါဘူး သူနဲ့ခင်က ညတုန်းကပဲစကားများကြသေးတာ။ သူကခင့်ပေါ်မှာဆို အမြဲတမ်းအနိုင်ယူနေတာ။
အဖျားခက်ကာ ငိုသံလေးစွတ်လာတဲ့ ခင့်ကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်ကြတဲ့ စုမြတ်နဲ့ယမှုံတို့မှာ ဘာမှမမေးတော့ဘဲ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ယမှုံကတော့ မမေးသင့်တာကိုသွားမေးမိလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သာအပြစ်တင်နေတော့သည်။
အော်..မေ့နေတာ ခင်ကြိုက်တတ်တယ်ဆိုလို့ မေမေက ထည့်ပေးလိုက်တာ။ ဆရာမယမှုံက သူ့ဆွဲခြင်းထဲမှ အဖုံးပိတ်ထားသည့်ဖန်ပုလင်းလေးအား ခင့်လက်ထဲသို့ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"ခင်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ များပြားလှသည့်သရက်ယိုတွေ။မမြင်ရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ပါးချိုင့်လေးတစ်ဖက်ပေါ်လွင်လာသည်အထိ ခင်ပြုံးလိုက်သည်။ သူများတွေဘာကြိုက်တတ်မှန်းမသိပေမဲ့ ခင်ကတော့ အချောင်းလိုက်ဖြစ်နေတဲ့ သရက်ယိုတွေဆို အသေကြိုက်တာ"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော် ယမှုံ"။အန်တီကိုလည်း ပြောပေးပါအုံး။
ငါတို့တွေကြားမှာ ဒါတွေပြောစရာလိုလို့လား ခင်ရယ်။ငါက နင်ပြုံးနေတာလေးကိုပဲ အမြဲတမ်းမြင်ချင်နေတာ သူငယ်ချင်းရယ်။
"ယမှုံရေ ငါတို့အောက်ထပ်ဆင်းရမယ်။ကျောင်းဝန်းထဲမှာ ကလေးတွေသန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားရဲ့လား သွားကြည့်ရအောင်"
ခင်တို့ကျောင်းတွင် ဆရာ၊ဆရာမများကိုလည်း အလှည့်ကျအသင်းခွဲထားလေသည်။ အထက်တန်းပြတွင် ဘာသာပြဆရာ၊ဆရာမစုစုပေါင်း7ဉီးရှိပြီး ဆရာမစုမြတ်နှင့်ဆရာမယမှုံတို့က ကျန်စစ်သား အသင်းတူကြလေသည်။ဆရာမခင်သီရိကိုနဲ့ဆရာထက်ဇော်တို့က ဗန္ဓုလအသင်းတူကြသလို။ ကျန်သည့်ဆရာမနှစ်ဉီးနှင့်ကျောင်းဆရာတစ်ဉီးကိုတော့ အလယ်တန်းပြဆရာတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားလေသည်။
စုမြတ်နဲ့ယမှုံတို့ထွက်သွားတော့ ခင်လည်း ကျောင်းခေါ်ကြိမ်စရင်းတွေကို ပြန်လည်ပြုစုနေသည်။
ဆရာမခင်ကတော့ ဒဿမတန်း(B)အခန်း၏ အတန်းပိုင်ဖြစ်လေသည်။(A)ခန်းနှင့်(B)အခန်းတွင်bioတွဲသီးသန့်ကျောင်းသား၊ကျောင်းသူများအား စုစည်းထားပြီး။(c)ခန်းနှင့်(D)ခန်းတွင်တော့ ecoတွဲသီးသန့် ကျောင်းသား၊ကျောင်းသူများအားစုစည်းထားလေသည်။
"ဆရာမခင် ဒီနေ့တော့ကျောင်းလာပြီပေါ့"
"ဟုတ်တယ်..အိန်"
ဘောဂဆရာမအိန်ဂျယ်ဖူး၏ အမေးကိုခင်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဆရာမအိန်ဂျယ်က သူမ၏သစ်သားထိုင်ခုံအား သယ်ယူလာကာခင်ကပ်ရပ်တွင်ချလိုက်ပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဆရာမအိန်ဂျယ်ဖူး၏မျက်နှာက ခင့်မျက်နှာအားစေ့စေ့ကြည့်ကာ နီးကပ်လာသည်။
"ခင့်မျက်နှာမှာ တစ်ခုခုပေနေလို့လား အိန်"
ညတုန်းက မအိပ်ရသေးဘူးမှတ်လား။ ခင့်မျက်စိထဲက နီရဲနေတဲ့မျက်ကြောလေးကို အိန်ဂျယ်မြင်နေရတယ်။
ခင့်ကိုပဲ လာလာစနေကြတယ်။ခုနကဆရာမစုမြတ်နဲ့ယမှုံတို့လည်း စသွားကြသေးတယ်။ဒီလိုစနေရင် နောက်ရက်တွေကြရင် ခင်ကျောင်းမလာတော့ဘူး။
အဲ့လိုတော့မလုပ်လိုက်ပါနဲ့ခင်ရင်။ကျောင်းအုပ်ကြီးက အိန်ဂျယ်ကို ဝမ်တိန်ပေးနေအုံးမယ်။
အထက်တန်းပြတွင် ခင်တစ်ယောက်သာအိမ်ထောင်ကျသွား၍ စနောက်နေကြသည်။ခင်မှလွဲ၍ကျန်သည့် ဆရာ၊ဆရာမအားလုံးက လူလွတ်တွေဖြစ်ကြသည်။
ဆရာမအိန်ဂျယ်ဖူးဟာဆိုရင် မနှစ်ကမှအသစ်ပြောင်းလာခဲ့သလို ခင့်ကိုလည်းတအားခင်မင်ရှာသည်။အဖေက ဗမာဖြစ်ပြီး အမေက ကရင်တိုင်းရင်းသူဖြစ်သည်။ ကပြားဖြစ်သည့်အလျောက် ခင့်ထက်ဖြူသည့်အသားရည်အားပိုင်ဆိုင်ထားသလို vပုံသဏ္ဌန်မေးရိုးရိုးချွန်ချွန်လေးဖြင့် အရုပ်မလေးတစ်ဉီးချစ်ဖို့ကောင်းနေသည်။
"အိန်ဂျယ်က ခင့်စားပွဲပေါ်မှ ဖန်ပုလင်းအားအဖုံးဖွင့်ကာ သရက်ယိုတွေကို ဇွန်းဖြင့်ခပ်စားနေသည်။ ဒါခင်ယူလာတာလား..။စားလို့ကောင်းလိုက်တာ"
"အိန်ကြိုက်ရင်စားလေ...ဆရာမယမှုံယူလာပေးတာ ခင်ကသရက်ယိုကြိုက်တတ်မှန်းသိလို့ ယမှုံမေမေက ထည့်ပေးလိုက်တာတဲ့"
"ခင်လည်း သရက်ယိုကြိုက်တယ်၊အိန်ဂျယ်လည်းအရမ်း ကြိုက်တယ်။ အိန်ဂျယ်တို့နှစ်ယောက်က အကြိုက်တူတယ်နော်..ဟီး"...သရက်ယိုတွေကို စားနေရင်း အိန်ဂျယ်ကသဘောကျစွာပြောနေလေသည်။
ကျောင်းခေါင်းလောင်းထိုး၍နိုင်ငံတော်သီချင်းသီဆိုပြီးတော့ အခန်းထဲတွင်ကျောင်းသူ၊ကျောင်းသားအားလုံးက ဘုရားရှေ့ခိုးနေကြသည်။
အခန်း၏ဝင်ဝတံခါးဘေးတွင် ခင်မက်တက်ရပ်နေသည်။ ဘုရားဝတ်ပြုနေသည့် တပည့်များအားလုံးကို အနောက်ဘက်ကနေ ကြည့်နေသည်။
"ဆရာခင်ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေါ်နေတယ်"
ခင်၏နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တည်ငြိမ်လွန်းလှတဲ့ခပ်သြသြအမျိုးသားသံတစ်သံ။
ရင်းနှီးနေကြအသံပိုင်ရှင်မို့ ခင်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
နွေးရိပ်နေသည့် မျက်ဝန်းတွေဖြင့်ခင့်အား ကြည့်နေတဲ့ ဆရာထက်ဇော်ကိုအသိမှတ်ပြုပြုံးပြလိုက်လေသည်။
သူ့ရှေ့က ထွက်သွားတဲ့ ပုံရိပ်လေးကို ဆရာထက်ဇော်ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ချေ။ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး အေးချမ်းလွန်းလှတဲ့ မျက်နှာလေးကို နေ့တိုင်းမြင်ခွင့်ရတယ်ဆိုရင်ဖြင့် ကျေနပ်လှပါပြီး။
......သူဌေးကြီး ဉီးထက်ထွန်းနဲ့ဒေါ် အိန္ဒြေမှုး တို့ဟာ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကြွယ်ဝချမ်းသာတဲ့ မိသားစုဖြစ်လေသည်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့လက်ထပ်ကြသလို သမီးဉီးလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ချောမောသည့်မိဘနှစ်ဉီးမှ ဆင်းသက်လာသည့် သမီးလေးဟာလည်းလှပခြင်းများစွာနဲ့ပြည့်စုံလေသည်။ထိုသမီးဉီးလေးအား ထက်အိန္ဒြေထွန်းဟု ကိုးကွယ်သည့်ဆရာတော်တစ်ပါးမှည့်ပေးခဲ့သော နာမည်ကိုမွေးစရင်းတွင် ခေါ်တွင်စေသည်။
ကြီးကြီးတတ်ချမ်းသာကြသလို လူမုန်းများခဲ့လေသည်။သူဠေးဉီးထက်ထွန်းထက်6နှစ်ကြီးသော ခြံစောင့်ဉီးလှိုင်ဘွားဟာ ဤအိမ်၏အားကိုးအားထားပြုရအောင် လူယုံတစ်ဉီးဖြစ်ခဲ့လေသည်။ခြံစောင့်ဟာ သူ့သမီးငယ်အား ဤအိမ်သို့ ခဏခဏခေါ်လာခဲ့သည်။
သူဠေးသမီးနဲ့သူ့သမီးတို့ဟာ အသက်နှစ်နှစ်ကွာသလို ကစားဖော်ကစားဖက်ဖြစ်ခဲ့သည်။အဖော်မရှိသည့် သူဠေးသမီးဟာ ခြံစောင့်သမီးကိုအရမ်းခင်တွယ်ခဲ့သည်။
ချမ်းလည်းချမ်းသာသလို အသက်ငယ်ရွယ်သည့်သူဠေးသမီးဟာ စိတ်ဆက်တဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် တစ်ခါတစ်လေသူချစ်သည့်ခြံစောင့်သမီးအား အနိုင်ကျင့်သွားမိတဲ့အခါမျိုးလည်းရှိတတ်လေသည်။ သူအဖြူရောင်ကြိုက်ရင် ခြံစောင့်သမီးလည်းအဖြူရောင်လိုက်ကြိုက်ပေးရသည့်အခါမျိုးပေါ့။
တစ်နေ့ အိမ်ဖော်အမျိုးကြီးက သူ့၏သေဆုံးသွားပြီးဖြစ်တဲ့ ညီမ၏သားအားဤအိမ်သို့ခေါ်လာခဲ့လေသည်။နောက်မှ ရောက်လာသည့်ထိုကောင်လေးဟာ သူဠေးသမီးနှင့်ခြံစောင့်သမီးတို့၏ကစားဖော်ကစားဖက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သုံးယောက်တည်းတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ခြံစောင့်သမီးဟာ နောက်မှရောက်လာသည့်ထိုကောင်လေးအား မောင်လေးအရင်းဖွယ်ချစ်သလို အရေးလည်းပေးခဲ့သည်။ကျောင်းမတတ်ရသည့် ထိုကောင်လေးအား စာတွေသင်ပြခဲ့သည်။
ထိုအချိန်ဆို သူဠေးသမီးက တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
"မမက 'ထက်' ထက်တောသားငြိမ်းမောင်ကို အရေးပေးလာတယ်နော်။ ထက်ကို မချစ်တော့ဘူးလား"
မဟုတ်ပါဘူး ထက်ရယ်။ မမချစ်တာ ဒီက ကလေးမတစ်ယောက်တည်း။အစ်ကိုငြိမ်းမောင်က ကျောင်းမနေရရှာဘူးလေ၊အဲ့ကြောင့် မမသင်ပေးနေတာ။
ခြံစောင့်သမီးဟာ သူ့ထက်အသက်တစ်နှစ်ငယ်တဲ့ ကောင်လေးအား အကိုဟုတပ်ခေါ်ခဲ့သည်။အကြောင်းရင်းမှာ ထိုကောင်လေးက သူမတို့နှစ်ဉီးလုံးထက် လူကောင်ထွားသလို အရပ်လည်းမြင့်ပေသည်။
တစ်နေ့ တောသားငြိမ်းမောင်နှင့်သူအဒေါ်တို့ဟာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်တဲ့ ငြိမ်းမောင်အမေ၏နှစ်ပတ်လည်အတွက်ရွာပြန်သွားလေသည်။ ခြံစောင့်ဉီးလှိုင်ဘွားဟာလည်း လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ပတ်ခန့်က ခရီးသွားလို့ခွင့်ယူထားလေသည်။သူ့သမီးကိုတော့ သူဠေးအိမ်တွင်ထားခဲ့လေသည်။
ညည့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သူဠေး ဉီးထက်ထွန်းတို့အိမ်အား မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသည့် လူငါးဉီးကအတွင်းပစ္စည်းဝင်းခိုးနေတုန်း အိပ်ယာနိုးလာသည့်သူဠေးဉီးထက်ထွန်းမြင်တွေ့သွားတာ ကြောင့် မထူးဇာတ်ခင်းစွာ အနုကြမ်းဝင်စီးကြလေသည်။။ဉီးထက်ထွန်းတို့မိသားစု ပိုင်ဆိုင်သည့်လက်ဝတ်ရတနာများအားလုံးကို ထုတ်ပေးခဲ့ရသလို ဘိုးဘွားပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကိုလည်း ကြည်ဖြူစွာ လွှဲပြောင်းကြောင်း လက်မှတ်ထိုးခိုင်းလေသည်။
မထိုးပေးနိုင်သည့် ဉီးထက်ထွန်းအား ထုရိုက်ကြသလို၊သူဠေးမကိုလည်း လက်မှတ်အတင်းထိုးခိုင်းလေသည်။ကြောက်တတ်သည့် သူဠေးမမှာချက်ချင်းလက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့သော်လည်း အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ပတ်ဝန်းကျင်၏အကူညီရလိုရငြားအော်နေသည့် သူဠေးကြီးအား အသင့်ယူဆောင်သည့်ဓားဖြင့် ထိုးနှင့်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ကျူပင်ခုတ်ကျူမြစ်ပါမကျန်ဟူသည့် စကားအတိုင်း ရှေ့တွင်ရှိသော သူဠေးမကြီးအားဓားဖြင့်ထိုးသက်ခဲ့ပြီဖြစ်သလို အိမ်၏အခန်းအတွင်းလိုက်လံရှာဖွေကြလေသည်။
ကုတင်အောက်တွင်ပိုးနေသည့် ခြံစောင့်သမီးဟာ အသံမထွက်မိဖို့ သူဠေးသမီးငယ်အား ပါးစပ်ကိုအတင်းပိတ်ထားရလေသည်။ထိုလူတွေပြင်ထွက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းမထွက်လာကြပေ။တစ်နာရီနီးပါးကုန်သွားသည့်နောက်မှာ ရက်ရက်စက်စက်သက်ခံရသည့် မိဘနှစ်ပါးရှေ့တွင် ကလေးငယ်လေးဟာ ဝမ်းနည်းပက်လက်ငိုကြေးပြီး မေ့မျှောသွားလေသည်။
ထိုသတင်းကြားကြားချင်း ခြံစောင့်ဉီးလှိုင်ဘွားလည်း ခရီးမှချက်ချင်းပြန်လာခဲ့သည်။သူဠေးဉီးထက်ထွန်းတို့ ဇနှီးမောင်နှံဆုံးသွားပြီဟူ၍သတင်းက ဆွေးမျိုးတစ်ချို့အားပျော်ရွှင်စေသလို စီးပွားပြိုင်ဘက်တွေကလည်း ကြိတ်၍ဝမ်းသာကြလေသည်။
ဒေါ်အိန္ဒြေမှုး၏ အမဝမ်းကွဲဖြစ်သော နယ်ဘက်မှ အပျိုကြီးဒေါ်မျိုးသန္တာမှာ ချက်ချင်းရောက်လာလေသည်။ထိုအပျိုကြီးဟာ ထက်အိန္ဒြေ၏မိဘတွေရှိစဉ်ကာလကထောက်ပံ့ခဲ့ပေးဖူးသော အစ်မဖြစ်လေသည်။ မိဘမဲ့ဖြစ်သွားသည့် တူမလေးကို ခေါ်ဆောင်သွားသလို ဤအမှုကိုလည်း ရွေမျိုးရင်းချာတွေက ဝင်ရောက်ကူညီပေးခြင်းမရှိပေ။ အားကိုးအားထားမရှိသည့်သူ့မှာလည်း ကူညီမဲ့ခဲ့ရသလို ဤအမှုကအကွက်ကျကျစီစဉ်ထားတာကြောင့်ပြန်လိုက်ရင်လည်း အမှုမှန်မပေါ်ပေါက်မှာသိနေသည့်အတွက် သူ့တွင်ရှိသောစည်းစိမ်များအား တူမလေး၏ပညာရေးဘက်တွင်သာ အသုံးပြုရန်တွေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒီအမှုက တဖြည်းဖြည်းကွယ်ပျောက်သွားလေသည်။
ခြံစောင့်ဉီးလှိုင်ဘွားဟာလည်း သမီးငယ်အားပြန်ခေါ်ကာ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားတာကြောင့် အရဲစွင့်ကာဖားကန့်တွင်ကျောက်သွားတူးလေသည်။ ကျောက်အောင်သွားသည့် ဉီးလှိုင်ဘွားဟာ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝန်းကျယ်များကိုဝယ်ယူပြီး ဇနီးနှင့်သမီးအား အိမ်စေများနှင့်အတူ ကောင်းမွန်စွာထားလေသည်။
6နှစ်ကျော်ခန့်တွင် ဇနီးနှင့်တရားဝင်ကွာရှင်းကာ သူ၏လုပ်ငန်းများအား ဆက်လက်လုပ်ကိုင်သည်။ဒါပေမဲ့ ဉီးလှိုင်ဘွားက ဇနီးနှင့်သမီးအား နစ်နာကြေးအဖြင့် သူပိုင်ဆိုင်သည့် 4ပုံအားပေးခဲ့သလို ကျန်သည့်1ပုံသာ ယူခဲ့သည်။
အပျိုအရွယ်ရောက်လာပြီဖြစ်တဲ့ ဉီးလှိုင်ဘွားသမီးဟာ ကွဲကွာသွားတဲ့သူဠေးသမီးအား နေ့တိုင်းသတိရနေခဲ့သလို ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ရပ်တည်နိုင်အချိန်ကျရင် ပြန်ရှာမည်ဟုလည်း အားခဲထားလေသည်။တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းအောင်စရင်းတွင် 6ဘာသာဂုဏ်ထူးဖြင့်အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူမဝါသနာပါသည့်ကျောင်းဆရာမအလုပ်ကိုသာရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။သူမနဲ့မေမေနှစ်ဉီးတည်းသာ ရှိသော်လည်း သူမဖေဖေကပြည့်ပြည့်စုံစုံချန်ထားခဲ့လေသည်။
ထက်အိန္ဒြေထွန်းဟာ အိမ်မက်ဆိုးတွေဖြင့်နေတိုင်း နိုးခဲ့ရလေသည်။ သူမရဲ့အဒေါ်ဖြစ်သူအပျိုကြီးဟာလည်း စိတ်ကရောက်ခြောက်ခြားဖြစ်နေတဲ့ တူမလေးကို အစွမ်းကုန်ဆေးကုသပေးခဲ့သလို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကိစ္စရပ်တွေကိုလည်း ဘယ်တော့မှအစမချီခဲ့ပေ။
ကလေးမလေးရဲ့ရောဂါဟာ နုသည့်အတွက် 4လလောက်ကုသပြီးနောက်ပိုင်း ပြန်ကောင်းလာလေသည်။ရွာပြန်သွားသည့်အိမ်ဖော်တူရီးဟာလည်း ဒေါ်မျိုးသန္တာထံတွင် ယခင်သူဠေးနည်းတူ လုပ်ကျွေးပြုလေသည်။ သူဠေးလင်မယားရှုံးသွားတာ သူမတို့အပြစ်မကင်းဟူ၍လည်းခံယူထားလေသည်။အကယ်၍ရွာသာမပြန်ခဲ့ရင် ဒီလိုဖြစ်လာစရာအကြောင်းမရှိချေ။
တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ်ကုန်ဆုံးသွားရင် ပညာထူးချွန်းသည့် ထက်ထက်လေးဟာ ဘာသာစုံဂုဏ်ထူးဖြင့်အောင်မြင်ခဲ့သလို သူမမိဘတွေအတွက်လက်စားချေဖို့ ရှေ့နေတစ်ဉီးဖြစ်ရန် ဆန္ဒပြင်းပြခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့အုပ်ထိန်းသူ ဒေါ်မျိုးသန္တာက ရှေ့နေအလုပ်က အန္တရယ်များလွန်းလို့ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။အဲ့အစားထူးချွန်ထက်မြတ်သည့် ဆရာဝန်မတစ်ဉီးအဖြစ်သာမြင်ချင်ခဲ့သည်။ မိဘနှစ်ပါးကိစ္စကိုလည်း ကံ၊ကံ၏အကျိုးဟုသာ စိတ်ဖြေခိုင်းလေသည်။ ရန်ကိုရန်ခြင်းထုတ်ပြန်ရင် ရန်သူတွေဖြစ်ကုန်ကြမှာပေါ့။
ဆေးကျောင်းတတ်သည့် တတိယနှစ်အတွင်း ထက်အိန္ဒြေထွန်းဟာ သူမကိုလိုက်နေသည့် စီနိယာတစ်ဉီးဖြစ်တဲ့ ဆရာဝန်လောင်းမင်းမဟော်နဲ့ချစ်သူဖြစ်ခဲ့ကြလေသည်။ နောက်ဆုံး ဆေးကျောင်းပြီးသည့်အထိတွဲဖြစ်ကြသလို ပြည်ပတွင်မစ္စတာဘွဲ့ယူပြီးသည့်အထိ ချစ်သူသက်တမ်းကိုင်မြဲခဲ့သည်။
ပြည်ပမှပြည်လာပြီး ချစ်သူပိုင်သည့်ဆေးရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် ကံတရားကဒေါက်တာထက်အိန္ဒြေထွန်းဘက်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွယ်ပျောက်နေသည့်အမှုဟာ ကြံရာပါတစ်ဉီးကဝင်ခံလာလေသည်။အကြောင်းရင်းကခွဲဝေပေးသည့်ဝေစုက နည်းပါးသောကြောင့် လာရောက်ဝန်ခံခြင်းဖြစ်သည်။ဤအမှုကို ဒေါက်တာထက်အိန္ဒြေနှင့်ချစ်သူမင်းမဟော်တို့ ဆက်လက်စုံစမ်းရာ နောက်ဆုံးအဓိကတရားခံဖြစ်တဲ့စေခိုင်းသူ ဉီးလှိုင်ဘွားအား ဖမ်းမိလေသည်။အမှန်တကယ်တော့ ဉီးလှိုင်ဘွားဟာ အတွင်းပစ္စည်းခိုးရန်သာစေခိုင်းခဲ့သည်။ဤသည်ကို တပည့်များယောက်က သူတို့သဘောဖြင့် လူသတ်ခဲ့ကြသည်။
ထက်အိန္ဒြေထွန်းဘက်ကသာ မိဘဆုံးပြီးဘဝပျက်သွားရသည်။သူတို့က ထက်တို့ရဲ့စည်းစိမ်ဖြင့်မိန်းမနဲ့သမီးက လိုလေသည့်မရှိအောင် ပြည့်စုံနေလေသည်။
တရားဝင်ကွာရှင်းထားသည်ဖြစ်လို့ ဉီးလှိုင်ဘွားရဲ့လူသတ်မှုဟာ ဇနီးဖြစ်သူသီရိစံနဲ့သမီးဖြစ်သူကျောင်းဆရာမခင်သီရိကိုအား အကျိုးသက်ရောက်မှုသိပ့်မရှိတော့ပေ။
ဉီးလှိုင်ဘွားတို့ဘက်ကခွဲဝေထားသည့်ဝေစုအားလုံးကိုပြန်ပေးခဲ့သလို လက်မှတ်ထိုးထားသည့် ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကလည်း ဒေါက်တာထက်လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာလေသည်။
ဉီးလှိုင်ဘွားရဲ့အမှုအားကြားပြီးနောက် ဇနီးဖြစ်သူဒေါ်သီရိစံရှော့်ရသွားသလို အိပ်ယာထဲဘုန်းဘုန်းလှဲသွားလေသည်။အထက်ပြကျောင်းဆရာမတစ်ဉီးဖြစ်နေသည့် သမီးဖြစ်သူခင်သီရိကိုဟာလည်း ဒေါက်တာထက်ရှေ့တွင်ဒူးထောက်ကာ အနူးညွှတ်တောင်းပန်ခဲ့လေသည်။ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာသည့်အထိ သူမတို့ကိုယ်မသိရသည့်ကိစ္စဖြစ်နေသည်။သူတို့ပိုင်ဆိုင်သည့် အရာအားလုံးကိုလည်း ထက်လက်ထဲသို့ပြန်ထည့်ပေးလေသည်။
ဤသည်ကို ဒေါက်တာထက်က လက်မခံဘဲ အဲ့အကြွေးပြစ်တွေအတွက် သူမနှိပ်စက်တာတစ်သက်လုံးခံပေးဖို့ရန်အတွက် သူမနဲ့လက်ထပ်ဖို့အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ခင်သီရိကိုဟာလည်း အေးဆေးစွာလက်ခံခဲ့လေသည်။
...... အိမ်ပြန်လာသည့် ခင့်မှာဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသည်။သူ့ဆီသို့ တစ်စုံတစ်ဉီးကဖုန်းဆက်ထားတာကြောင့် စိတ်တွေလေးလံနေခဲ့သည်။
ခြံဝန်းထဲသို့ဝင်လာသည့်ခင့်အားကား မြင်သည်ဆိုရုံဖြင့် ငြိမ်းမောင်က လုပ်လက်စအလုပ်အားပစ်ချထားကာ ခင်ဆီသို့ချက်ချင်းပြေးလာခဲ့လေသည်။
"မမခင် ကျွန်တော်ကို ဆွဲခြင်းပေး ကူသယ်ပေးမယ်"
ရပါတယ် အကိုငြိမ်းမောင်ရယ်။ခင့်ဘာသာသယ်နိုင်ပါတယ်။ သူလေးရော ဒီနေ့ဆေးရုံသွားလား..!
"မမလေးက ဒီနေ့မသွားဘူး။ခြံထဲကိုတောင် ဆင်းမလာခဲ့ဘူး"
သူ့ရှေ့ကဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ ကျောင်းယူနီဖောင်းနဲ့ကျောပြင်လေးအား ငေးကြည့်ရုံသာတတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဧည့်ခန်းထဲတွင် လက်တော့ထိုင်ကြည့်နေတဲ့ သူ့ကိုခင်တွေ့ပေမဲ့ လက်ဆွဲခြင်းအား ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ထင်ထားပြီး လှေကားမှတစ်ဆင့်အပေါ်ပြန်တတ်လာခဲ့သည်။ ဒီနေ့က သူ့ရဲ့ညဂျူတီထင်တယ်။
အခန်းထဲရောက်တော့ လက်ထဲမှဖိုင်တွဲနှင့်လက်ကိုင်အိတ်အား ဗီရိုထဲတွင်ထားရင်း ကုတင်ဘေး၏ဆိုဖာခုံပေါ်တွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
စားပွဲပေါ်က ဖန်ကြည်ရောင်ရေခရားထဲမှ ရေများအားဖန်ခွက်ငယ်လေးထဲသို့ အပြည့်လောင်းထည့်ပြီး ကုန်သွားသည်အထိမော့သောက်လိုက်လေသည်။ဆိုဖာ၏နောက်ကျောအား မှီထားရင်း မျက်လွှာလေးကိုအသာမှိတ်ကာ ခဏမျှအမောဖြေလိုက်သည်။
မေမေရဲ့ ကျန်းမာရေးက စိုးရိမ်ရသည့်အခြေနေဆိုတာ ခင်နားလည်ပြီးသားပါ။မေမေဆီသွားဖို့ သူကခွင့်ပြုမယ်တဲ့လား။သူနဲ့ခင့်ရဲ့မင်္ဂလာပွဲကိုတောင် မလာဖို့ပိတ်ပင်ထားခဲ့တာမဟုတ်လား။
တွေးလက်စအတွေးများကို ခဏမေ့ပျောက်ထားလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေသည်။ ခင်ပြန်ထွက်လာတော့ ကုတင်ပေါ်တွင် စန့်စန့်ကြီးထိုင်နေတဲ့သူ့ကြောင့် ခင်ကိုယ်လေးတွန့်ဆုတ်သွားရသည်။
ကိုယ်ပတ်ဝတ်ရုံလေးပဲရှိတဲ့ ခင်ဟာ ဗီရိုထဲမှ လုံးစွပ်တီရှပ်တစ်ထည်နှင့် အပွင့်နုတ်လေးတွေပါသော ချည်သားထဘီအားထုတ်လိုက်သည်။ပြီးမှခရမ်းရောင် အတွင်းဝတ်တစ်စုံအား ထုတ်လိုက်သည်။
ဘယ်လောက်ပဲ အတူနေခဲ့ပြီးဆိုပါစေ။ သူအရှေ့တွင်ခင်အင်္ကျီလဲလို့အဆင်မပြေပါ။ပုံမှန်ဆို အခန်းထဲတွင်သာလဲတယ်ဆိုပေမဲ့ သူရှိနေတာကြောင့် အဝတ်စားများကိုင်ဆောင်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။မပြောမဆိုနဲ့ သူဝင်လာမှာဆိုးလို့ တံခါးအားသေသေချာချာ ဂျက်ချထားခဲ့သည်။
ခင်အတွင်းဝတ်တွေဝတ်ပြီးကာ အင်္ကျီဝတ်ဖို့ကြံကာရှိသေး တံခါးဂျက်ကျသံကြောင့် နောက်လှည့်ကြည့်တော့ ထင်းမာသည့်မျက်နှာထားဖြင့် သူဝင်လာလေသည်။"ဟင်"..."မင်းဘာလို့ ဝင်လာရတာလဲ"
သူ့လက်ထဲတွင် အခန်း၏သော့တွဲကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားသေးသည်။
"ဒါကျွန်မအိမ်လေ...ဝင်ချင်ဝင်မယ်၊ထွက်ချင်ထွက်မယ် ရှင်နဲ့ဘာဆိုင်လဲ"
အောက်နှုတ်ကို ခင်ဖိကိုက်ပစ်လိုက်သည်။ ဒါတမင်သက်သက် သူလုပ်တာ။ သူ့မျက်စိအစုံကလည်း အတွင်းခံလေးရှိတဲ့ ခင့်ရင်သားနှစ်မွှာကြားကို မျက်တောင်မခက်ပဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဖယ်...မင်းဝင်လာရင် ငါထွက်မယ်"
ထက်က နောက်ပြန်လည့်ကာ တံခါးအားဂျက်ချလိုက်လေသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောပဲ ခင်ဆီသို့တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်လာခဲ့သည်။
ခင်၏ခါးသေးသေးသွယ်သွယ်လေးကို သူမလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်သည်။တကယ့်တကယ် သူဘက်ကကြမ်းလာလျှင် ခင်ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင်ပါ။
ရင်သားနှစ်မွှာကြားက ဖြူဖွေးဝင်းမွှတ်နေသည့် အသားစိုင်လေးတွေကို သူမလျှာထိပ်လေးတွေဖြင့် လျှောက်လျပ်နေသည်။ အနည်းငယ်ပူနွေးနေသည့် လျှာ၏အထိအတွေ့ကြောင့် ခင်မှာ အနည်းငယ်တုန်ယင်ချင်နေသည်။
"ကျစ်..မင်းဖယ်ကွာ....ငါအခုပဲရေချိုးပြီးတာ"
သူကတွန့်ချိုးနေတဲ့ ခင်မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး မျက်ခွံလေးကို လျှာထိပ်လေးတွေဖြင့် လျပ်နေပြန်သည်။
ထက်အိန္ဒြေအရပ်က ခင့်ထက်ခေါင်းတစ်လုံးကျော်ကျော်မြင့်လေသည်။ ကျောပြင်အားသိုင်းဖက်ထားသည့် ခင့်လက်တွေက ဖြေးဖြေးချင်းတက်လာကာ ခနလေးတင်မှဝတ်ထားတဲ့ ခင့်ရဲ့braချိတ်လေးတွေကို ဖြုတ်ထုတ်နေသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကလည်းဖြုတ်နေသလို လျှာဖျားတွေကလည်း ခင့်ရဲ့မျက်နှာအနှံ့နှင့်လည်ပင်းသားတွေကို လျှောက်လျပ်နေသည်။
ခဏလေးအတွင်း braချိတ်အစုံက ပြုတ်သွားလေသည်။အိန္ဒြေရဲ့ မျက်နှာလေးကလည်း ခင့်ရဲ့ရင်မွှာတွေကြားရောက်ရှိလာကာ လျော့ကျနေတဲ့ braအားဆွဲချွတ်ပြစ်လိုက်သည်။
အိန္ဒြေက သူ့ခါးကိုအနည်းငယ်ကိုင်းချကာ လွှတ်ထွက်လာသော တင်းပြည့်သည့်အစိုင်အခဲများသည် ထက်အရှေ့တွင်လှုပ်ခက်နေသည်။ကြက်သီးမွှေးဖုလေးအနည်းထနေသလို ထောင်မတ်ချင်နေတဲ့ ထိပ်သီးပန်းနုရောင်လေးကို ဆွဲစုပ်လိုက်သည်။
အာ့.....မင်း"!
အိန္ဒြေမှာတော့ မျက်စိစုံမှိတ်ထားကာ အရသာခံရင်းဆွဲစုပ်နေလေသည်။တင်းမာနေသည့် ရင်အုံလေးကိုလည်း သွားဖြင့်ကတိတိကိုက်နေလေသည်။
လက်တစ်ဖက်က ဖက်တွယ်ထားရာမှဖြုတ်ပစ်ကာ နောက်ထပ်ထိပ်သီးပိုင်းလေးကို ဖျစ်ညှစ်နေလေသည်။ဉီးခေါင်းလေးထောင်လာကာ ဖျစ်ညှစ်ထားသည့်တစ်ဖက်အား ဆက်လက်ဆွဲစုပ်နေပြန်သည်။
ပြွတ်စ်.....ပြွတ်စ်....ပြွတ်စ်!!
ရေချိုးခန်းအတွင်း အသံသဲသဲလေးတွေက ထွက်စပြုလာခဲ့သည်။ခင့်မှာတော့ ကျောပြင်သေးသေးလေးကော့လာကာ သူ့ဉီးခေါင်းကိုသာ ဖွဖွလေးသိုင်းဖက်ထားရသည်။
ထက်နှုတ်ခမ်းတွေက ဖြေးဖြေးငုံဆင်းလာကာ အဆီပိုတွေမရှိတဲ့ ဗိုက်ချပ်ချပ်လေးကို တပြွစ်ပြွစ်မြည်သံထွက်သည့်အထိ စုပ်နမ်းနေပြန်သည်။နှုတ်ခမ်းတွေဖြင့်ဖိစုပ်လိုက်၊လျှာဖျားတွေဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။
သင်းပြန့်မွှေးကြိုင်လွန်းတဲ့ ခင့်ရဲ့ရေချိုးပြီးသားအနံတွေက သူမအားရမ္မတ်ခိုးငွေ့များတိုးလာအောင် လုပ်ဆော်နေသည်။
ထက်အိန္ဒြေဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။လက်နှစ်ဖက်ကတော့ ခင့်ရဲ့ခါးလေးကို အလွှတ်တမ်း သိုင်းဖက်ထားလေသည်။ခါးအောက်ပိုင်းတွေကို စုပ်နမ်းနေရင်း အတွင်းခံလေးအပေါ်မှ ဖောင်းအိအိလေးကို တစ်ချက်ဖိနမ်းလိုက်သည်။
ဟင်...မင်းဘာတွေလျှောက်လုပ်နေတာလဲ။ခင်တစ်ယောက် အသိစိတ်မဲ့စွာ စီးမျှောခံစားနေရင်း ထက်အိန္ဒြေနမ်းလိုက်သည့် အနမ်းတစ်ချက်ကြောင့် စိုးရွံ့သွားသလို ထက်အိန္ဒြေရဲ့ဉီးချောင်းကိုလည်း အသဲအသန်တွန်းထုတ်နေလေသည်။
ထက်ဘက်ကတော့ ခင်တွန်းထုတ်လေပို၍ဖိနမ်းလေလုပ်နေသည်။တစ်ချက်တစ်ချက် လျှာဖျားလေးတွေဖြင့် လျှောက်လျပ်နေပြန်သည်။
"မဟုတ်တာတွေ လျှောက်မလုပ်နဲ့နော်!"
ခင့်ရဲ့စကားကြောင့် ထက်အိန္ဒြေတစ်ချက်ပေါ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ပြီးနောက် သူမလက်တွေကိုအသုံးပြုကာ ခင့်ရဲ့ခရမ်းရောင်ဘောင်းဘီပြတ်လေးကို ဖြေးဖြေးချင်းချွတ်ချလာလေသည်။ ပေါင်းရင်းကနေ ခြေသလုံးဖွေးဖွေးဖြူဖြူလေးတွေအထိ ရောက်လုနေသည့်အတွင်းခံလေးကို ခင်တစ်ယောက် အသဲအသန်ပြန်ဆွဲတင်နေသည်။
ထက်အိန္ဒြေဘက်ကလည်း မလွတ်ပေးတာကြောင့် အတွင်းခံပါးပါးလေးဟာ သူမတို့နှစ်ဉီးကြားတွင် ပြဲဖို့သာကျန်တော့သည်။ထက်အိန္ဒြေဘက်က စိတ်မရှည်တော့တာကြောင့် သူ့မျက်နှာရှေ့တွင်ရှိနေသော ခင့်ရဲ့အရာရဲရဲလေးကို အခက်လက်ပေါ်ကနေ ဖိနမ်းလိုက်သည်။
"အင်းးးး.....မင်း.."
ခွေယိုင်ကျတော့မည့် ခင်ခါးအားသိုင်းဖက်ရင်း ရေချိုးသည့်ကြွေကန်ဘောင် ပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်လေသည်။ပြီးမှ ခင်မတုံ့ပြန်ခင် ခြေသလုံးထိရောက်နေတဲ့ အတွင်းခံပါးပါးလေးကို ခြေဖမိုးမှတစ်ဆင့် ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည်။ဤအခြေနေကို ခင်လိုက်၍ မမှီတော့ပါ။
ခင်ပေါင်နှစ်ချောင်းအား သူမလက်ဖြင့်ဆွဲကားလိုက်သည်။ထို့နောက်မြင်နေရသည့် ပေါင်တံဖွေးဖွေးလေးကို သူမနှုတ်ခမ်းတွေဖြင့် လျှောက်စုပ်နေသည်။တဖြေးဖြေးစုပ်နမ်းလာရင်း ခင့်ပေါင်နှစ်ဖက်ကို သူမပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ တုန်ယင်နေသည့် ခင့်တင်ပါးလေးကိုလည်း သူမလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ထားလေသည်။
သူမမျက်နှာရှေ့တည့်တည့်က နီနီရဲရဲလေးအား လျှာဖြင့်တစ်ချက်ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ခင့်မှာတော့ ကျောပြင်လေးကော့တတ်သွားကာ ပေါင်ကြားထဲကသူ့မျက်နှာကိုအတင်းတွန်းထုတ်နေသည်။
"ညစ်ပက်တာတွေ မင်းလျှောက်မလုပ်ပါနဲ့"
ထက်အိန္ဒြေက ခင့်တင်ပါးအားအနည်းငယ်ဆွဲကပ်လိုက်ကာ သူ့မျက်နှာနှင့်ပို၍နီးကပ်စေသည်။ဘယ်ညာယိမ်းခါနေတဲ့ ခင့်မျက်နှာအားတစ်ချက်မော့ကြည့်ကာ သူ့အရှေ့က ပွင့်ချပ်လွှာလေးကို လျှာဖြင့်တစ်ချက်သပ်တင်လိုက်သည်။
အက်ကွဲရာနှစ်ခုကြား လျှာထိပ်လေးတိုးဝင်သွားပြီး နူးညံ့လွန်းသည့် ပူပူနွေးနွေးအညှောက်လေးကို နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာဖြင့်စုပ်ယူလိုက်သည်။
အာ....အာ့..."!!
သူမနှုတ်ခမ်းထဲက အညှောက်သေးသေးလေးကို အားထည့်ကာပို၍စုပ်ယူကာ လျှာထိပ်လေးဖြင့်ထိုးဆွနေ သည်။တုန်ယင်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးကိုလည်း တင်းကြပ်စွာဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။
မျက်နှာကတော့ ဖယ်ကွာခြင်းမရှိဘဲ မွှေးပြန့်နေသည့်နီတာရဲလေး၏အက်ကွဲကြောင်းအကြား လျှာထိပ်ဖြင့် သုံးကြိမ်လောက်ပွတ်ဆွဲကာ မရမကတိုးဝင်သွားလေသည်။
ပြွတ်စ်....ပြွတ်စ်...!!
နူးညံ့လွန်းသည့် ပွင့်ဖက်လွှာရဲ့ဘေးနှုတ်ခမ်းသားတွေကို ရေငပ်သူနှယ်စုပ်ယူနေသည်။ ပွင့်လွှာလေးထဲမှ စိမ့်ထွက်လာတဲ့ အရေကြည်များပါမကျန် စုပ်ယူနေသည်။
လျှာထိပ်လေးက တွင်းပေါက်လေး၏အထဲသို့ တစ်စတစ်စဖြင့်ပို၍တိုးဝင်လာလေသည်။ နူးညံ့လွန်းသည့်အသားစိုင်များကြားတွင် လျှာထိပ်လေးက သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်ဖြင့် အချိန်ကုန်နေတော့သည်။ ဘေးနှုတ်ခမ်းသားတွေကိုလည်း နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာက စုပ်ယူနေသည်။
ခင့်မှာတော့ အသားတဆက်ဆက်တုန်ယင်လာကာ ဇောချွေးများပျံလာတော့သည်။ လက်ကလည်း ကယောင်ယောင်အမှားမှားဖြင့် ထက်ဉီးခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေးပွတ်သပ်နေသည်။
မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့်အခြေအနေတွင် ထက်ဘက်က ပေါင်နှစ်ဖက်ကိုပို၍ချဲ့ကားလိုက်ကာ အောက်ပိုင်းအားစိတ်ကြိုက်ချယ်လှယ်နေတော့သည်။
အသွေးအသားများပြောင်းပြန်စီးဆင်းသွားသလို တစ်ကိုယ်လုံးထုံကျင်လာပြီး အဆမတန်မြင့်တတ်လာတဲ့ခံစားချက်နှင့်အတူ ခင့်တစ်ကိုယ်လုံးမြှောက်တတ်သွားလေသည်။
အင့်....အဟင့်....ဟင်းးးးး!!
ထက်ကတော့ ပေါင်နှစ်ဖက်အား ထိန်းချုပ်ထားပြီး စီးဆင်းလာသည့်ပုလဲရည်တွေအား သူ့ခံတွင်းသို့အကုန်ရောက်စေသည်။
အားနည်းများသည့် ခင့်မှာတော့ ထက်ရဲ့ဉီးခေါင်းလေးကိုသာ မလွှတ်တမ်းဖက်တွယ်ထားလေသည်။ အားလုံးကုန်စင်သွားတော့ ပေကျံနေသည့်သူမနှုတ်ခမ်းအား ခင့်ပေါင်ဖြင့်ပွတ်တိုက်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။ ချွေးပြန်နေသည့်ခင့်မျက်နှာအား ရီဝေစွာစိုက်ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို အသာအယာစုပ်နမ်းလိုက်သည်။
စုပ်နမ်းနေရင်း ရေခလုတ်အားနှိပ်ကာ ကြွေကန်အတွင်းရေများစီးဆင်းစေသည်။အခုထိတုန်ယင်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးအား သိုင်းဖက်ကာ ကန်ဘောင်အတွင်းသို့ ပွေ့ချီလိုက်သည်။
ရေနှစ်မြှုပ်သွားမှ အသိပြန်ဝင်လာသည့်ခင်ဟာအတင်းရုန်းနေပြန်သည်။ဒါကို ထက်ကခွင့်မပြုပဲ သူမကိုယ်ပေါ်သို့ခွထိုင်လိုက်သည်။ ရေ၏ရိုက်ခက်မှုကြောင့်ပေါ်လိုက်မြှုပ်လိုက်ဖြစ်နေတဲ့ ရင်မွှာတစ်ဖက်ကိုစုပ်နမ်းကာ လက်များကလည်း သူအောက်ကပေါင်သွယ်သွယ်လေးကို ပွတ်သပ်နေပြန်သည်။
ထို့နောက် သူမစိတ်ကြိုက် အဆုံးထိလုပ်ဆောင်နေတော့သည်။
ခင်ကတော့ ဆူပုတ်နေသည့်မျက်နှာထားဖြင့် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် dryerထိုင်မှုတ်နေသည်။ငိုထားလွန်းလို့ မျက်လုံးများက မို့အစ်နေသည်။
ထက်အိန္ဒြာကတော့ ရေချိုးဝတ်ရုံသာဝတ်ထားပြီး ကုတင်ဘောင်အားကျောမှီကာ လိုချင်တာရသွားသည့်ကလေးတစ်ဉီးလို ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် ဆေးရုံ၏မှတ်တမ်းအချို့ကို ထိုင်စစ်နေသည်။
ပြုံးစိစိမျက်နှာထားဖြင့် သူအားကျောခိုင်းထားသည့် ခင့်ကိုလည်း ခဏခဏလှမ်းလှမ်းကြည့်နေသည်။
အားလုံးပြီးစီးသွားသည့် ခင့်မှာ အခန်းထဲမှခြေဆောင့်ကာ ထွက်သွားလေသည်။ထက်အိန္ဒြေကတော့ ကုတင်ပေါ်တွင် ရယ်မောစွာကျန်နေခဲ့လေသည်။
လှေကားပေါ်မှတစ်ဆင့်ချင်းဆင်းလာတဲ့ခင်ဟာ ထမင်းစားခန်းထဲသို့တန်းဝင်လာလေသည်။
"သမီးခင် ထမင်းစားတော့မှာလား...ထမင်းခူးလိုက်တော့မယ်နော်"
"ဟုတ်ကဲ့...ကြီးကြီး"။အစောကြီးတည်းက ရှာနေတာ။ဒင်းကြောင့်ပေါ့ ရေနှစ်ခါချိုးလိုက်ရတာ။
ကြီးကြီးလာချပေးတဲ့ ကြွေပန်ကန်ထဲက ထမင်းဖြူအား ဇွန်းဖြင့်အသာမွှေနှောက်လိုက်သည်။ပြီးနောက် ခင်သိပ့်ကြိုက်တဲ့ ငါးငပိချက်ကို နေရာအနှံ့ဆမ်းလိုက်သည်။
အတို့မြှုပ်တွေကစုံလင်လှသည်။ဘူးသီးပြုတ်၊ခရမ်းခေါင်းသီးပြုတ်၊တမာချဉ်ဖတ်၊သရက်သီးကင်းစသည့် တို့စရာတွေက ခင်အကြိုက်ဆုံးအရာတွေဖြစ်လေသည်။ ဝက်ချဉ်စပ်။ကြက်ဘုန်းဘောင်နဲ့ပုဇွန်ထုပ်ဆီပြန်ဟင်းများရှိသော်လည်း မထည့်စားပါ။
အပေါ်ထပ်မှဆင်းလာသော ထက်ထက်က ခင်ထမင်းစားနေသည့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လေသည်။
"သမီးထက်ထက်ရော ထမင်းစားတော့မှာလား"
ဟုတ်ကဲ့ ကြီးသန်း..နည်းနည်းပဲထည့်ပေးပါ၊ဗိုက်ပြည့်နေလို့!
ခင်စားလက်စက ချက်ချင်းရပ်သွားကာ သူ့အားတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ဤသည်ကို ပြုံးစိစိဖြင့် ပြန်ကြည့်နေလေသည်။ မုန်းချင်စရာကောင်းလိုက်တာ...။
ထက်ထက်က ကြက်ကုန်းဘောင်အားခပ်ကာ ခင်ပန်ကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးနေသည်။များများစား ပိန်လိန်နေရင် ကျွန်မစိတ်နဲ့အဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူး။
သူအားခင်ဂရုမစိုက်တော့ပဲ...မြန်မြန်ပြီးအောင်သာဆက်စားနေတော့သည်။
...
part 4 (စနေနေ့တိုင်း အပိုင်းသစ်တင်ပေးမည်)..
(Zawgi)
အ.ထ.က (၁)ေက်ာင္းဝန္းထဲသို႔ ခင့္ကားေလးေမာင္းဝင္လာၿပီး ကားပါကင္ထိုးသည့္ေနရာတြင္ စနစ္တက် ဝင္ထိုးလိုက္သည္။ ခင့္ကားေဘးတြင္ ကားအျဖဴေရာင္ႏွစ္စီးက ပါကင္ထိုးထားတာေၾကာင့္ ဆရာမစုျမတ္နဲ႕ဆရာမယမႈံတို႔ ေရာက္ေနၾကမွန္းသိေလသည္။
ခင့္ကားအားျမင္သည္ဆို႐ုံျဖင့္ ဒႆမတန္းမွ ေက်ာင္းသားႏွစ္ဉီးက ေျပးလာၾကေလသည္။ခက္လည္းကားေပၚမွ ဆင္းလာခဲ့သည္။
"ဆရာမ သားတို႔ကို ဆြဲျခင္းေပးပါ"
ေနာက္တံခါးအားဖြင့္ကာ ခင့္လက္ထဲက ဆြဲျခင္းနဲ႕ဖိုင္တြဲစာ႐ြက္ကို တပည့္ႏွစ္ေယာက္လက္ထဲထည့္ေပးလိုက္သည္။
"သားတို႔က အေစာႀကီးေရာက္ေနၾကတာလား"
ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ၊ဒီေန႕က ထက္ယံအသင္းက်လိဳ႕ သားတို႔ေစာေစာလာခဲ့ၾကတာ။သားတို႔အလွည့္တုန္းက သူလည္းဝိုင္းလုပ္ေပးထားတာ။
ေက်ာင္းသားျဖစ္ေပမဲ့ သနပ္ခါးေဖြးေဖြးေလးေတြလိမ္းကာ လိမၼာေရးၾကားရွိလွတဲ့ သူမအတန္းထဲက တပည့္ႏွစ္ေယာက္အားၿပဳံးျပကာ ခင္ဉီးေဆာင္၍ ဆရာမမ်ားနားေနခန္းထဲသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
"ဆရာမရွင့္ သမီးရဲ႕ပန္းေလးကိုပန္ေပးပါ"
ခင့္အတန္းကမဟုတ္ပဲ တစ္ျခားတန္းကေက်ာင္းသူေလး တစ္ဉီးက ခင့္အားခေရပန္းကုံးေလးေတြကို ပန္ဆင္ခိုင္းေလသည္။
"သမီးေလး ေက်းဇူးပါေနာ္"
"ဟုတ္ကဲ့..ဆရာမ၊သမီးကို သြားခြင့္ျပဳပါရွင့္"
"ေအး..သမီးေလး"
ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးနဲ႕ေသးေသးေကြးေကြးသမီးေလးမွာ ခင့္ေရွ႕ကေခါင္းေလးငုံ႕ကာ ထြက္သြားေလသည္။
ခင္တို႔တာဝန္က်တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက ေျမဧကလည္းက်ယ္ျပန့္သလို ေက်ာင္းေဆာင္ေတြဟာလည္း တစ္ျခားေက်ာင္းေတြထက္ ပို၍က်ယ္သည္။
ဤေက်ာင္းတြင္ ေဟာခန္းတစ္ခန္းအား ဆရာမမ်ားနားေနခန္းျဖင့္ သီးသန့္ထားကာ ေက်ာင္းကိစၥအတြက္ အေရးပါလွသည့္ စာ႐ြက္စာတန္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ဖိုင္တြဲမ်ားကို အခန္းထဲက ဗီရိုထဲတြင္ သူ႕အတန္းအလိုက္သီးသန့္ေနရာေပးထားေလသည္။
က်ယ္လြန္းလွသည့္ ေဟာခန္းထဲတြင္ ခင္ရဲ႕စားပြဲနဲ႕ထိုင္ခုံကေတာ့ ေလဝင္ထြက္ရေအာင္ ျပတင္းေပါက္ေဘးတြင္ ေနရာယူထားေလသည္။
ဆရာမစုျမတ္နဲ႕ဆရာမယမႈံတို႔ကေတာ့ ခင့္၏မကမ္းမလွမ္းတြင္ ေနရာယူထားေလသည္။ေဟာခန္း၏အလယ္ဗဟိုတည့္တည့္တြင္ေတာ့ စတုရန္းပုံစံစားပြဲခုံရွည္ႀကီးရွိၿပီး ထိုင္ခုံအရွည္မ်ားကိုလည္းခ်ထားေပးသည္။
ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ဆရာ၊ဆရာမအားလုံးအား အေရးႀကီးသည့္ ကိစၥရပ္မ်ားေဆြးႏြေးလွ်င္ ႐ုံးခန္းထဲသို႔ မေခၚေတာ့ပဲ ဤေဟာခန္းတြင္သာ ေဟာေျပာေလ့ရွိသည္။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး႐ုံးခန္းနဲ႕ ဆရာမမ်ားနားေနခန္းဟာ အုတ္နံရံတစ္ခုသာျခားထားသည္။
"စုျမတ္က ဒီေန႕လည္းခင္ခြင့္ယူထားမယ္ ထင္ေနတာ"
ေဒါက္တာမေလးက ရွယ္ျပဳစုေပးေနမွာေပါ့။ ေနပါအုံးအခုမွၾကည့္မိတယ္ ေက်ာင္းမလာတဲ့တစ္ရက္အတြင္းမွာ ခင္မ်က္တြင္းေတြညိုလာသလိုပဲ ယမႈံရယ္ ၾကည့္ပါအုံး
"ဟုတ္ပါ့ရဲ႕..စုျမတ္ရယ္ ၾကည့္ပါအုံး၊ေအာက္ဘက္ႏႈတ္ခမ္းလႊာက ေပါက္ေနတာေတြ႕လား"
ဆရာမစုျမတ္နဲ႕ဆရာမယမႈံတို႔က ဝိုင္းစေနတာေၾကာင့္ခင့္မွာဘာမွမျပန္ေျပာနိုင္ပဲ ရွက္ဝဲဝဲေလးသာျဖစ္ေနရသည္။
"ခင့္ကိုစမေနပါနဲ႕ေတာ့...ငိုလိုက္မွာေနာ္..ဟင့္"
"ဒါနဲ႕ခင္ေရ ဟို႔တစ္ေန႕က ခင္တို႔ရဲ႕ dinnerပြဲကို ဆရာထက္ေဇာ္ေရာက္မလာဘူးမွတ္လား"
ခင္ဖိတ္ထားပါတယ္ ဆရာကသူ႕ဘာသာမလာခဲ့တာ။ဆရာထက္ေဇာ္က ခင့္ကို မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္လိုသေဘာမထားပါဘူး။
"မေန႕တည္းက ခင္ေက်ာင္းမလာေတာ့ ဆရာထက္ေဇာ္မွာတမွိုင္မွိုင္တေထြေထြနဲ႕သိလား။စုျမတ္တို႔နားေနခန္းထဲဝင္လာၿပီး ကြက္လပ္ျဖစ္ေနတဲ့ခင္ထိုင္ခုံေလးကို ေငးၾကည့္ေနေသးတာ"
ေတာ္ပါၿပီ ေဒၚစုျမတ္ရယ္၊ခင္က အပ်ိဳလူလြတ္မေတာ့ဘူး။အိမ္ေထာင္သည္အမ်ိဳးသမီးျဖစ္သြားၿပီး။စမေနပါနဲ႕ေတာ့ သူမၾကားရင္လည္း ေဖာက္ျပန္တယ္လို႔စြပ္စြဲေနအုံးမွာ။
"မဂၤလာဉီးညရဲ႕ အေတြ႕ႀကဳံေလးကို ယမႈံတို႔ကိုလည္းမွ်ေဝပါအုံး ခင္ရယ္။ယမႈံျဖင့္ေမးခ်င္ေနတာ မေန႕တည္းက"
အိမ္ေထာင္ျပဳတာမေကာင္းဘူး ယမႈံရဲ႕၊ဘယ္ေတာ့မွ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔မစဥ္းစားနဲ႕သိလား..!!
"လက္ထပ္တာမွႏွစ္ရက္ျမႇောက္ပဲရွိေသးတယ္၊ညည္းေနၿပီးလာ ခင္ရယ္။ ဒီေက်ာင္းပိတ္ရက္ကို ပ်ားရည္ဆမ္းခရီးေလးမထြက္ၾကဘူးလား.."
မထြက္ပါဘူး သူနဲ႕ခင္က ညတုန္းကပဲစကားမ်ားၾကေသးတာ။ သူကခင့္ေပၚမွာဆို အၿမဲတမ္းအနိုင္ယူေနတာ။
အဖ်ားခက္ကာ ငိုသံေလးစြတ္လာတဲ့ ခင့္ေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ၾကတဲ့ စုျမတ္နဲ႕ယမႈံတို႔မွာ ဘာမွမေမးေတာ့ဘဲ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ တိတ္ဆိတ္သြားေတာ့သည္။ယမႈံကေတာ့ မေမးသင့္တာကိုသြားေမးမိလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာအျပစ္တင္ေနေတာ့သည္။
ေအာ္..ေမ့ေနတာ ခင္ႀကိဳက္တတ္တယ္ဆိုလို႔ ေမေမက ထည့္ေပးလိုက္တာ။ ဆရာမယမႈံက သူ႕ဆြဲျခင္းထဲမွ အဖုံးပိတ္ထားသည့္ဖန္ပုလင္းေလးအား ခင့္လက္ထဲသို႔ထည့္ေပးလိုက္သည္။
"ခင္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်ားျပားလွသည့္သရက္ယိုေတြ။မျမင္ရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ပါးခ်ိဳင့္ေလးတစ္ဖက္ေပၚလြင္လာသည္အထိ ခင္ၿပဳံးလိုက္သည္။ သူမ်ားေတြဘာႀကိဳက္တတ္မွန္းမသိေပမဲ့ ခင္ကေတာ့ အေခ်ာင္းလိုက္ျဖစ္ေနတဲ့ သရက္ယိုေတြဆို အေသႀကိဳက္တာ"
"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္ ယမႈံ"။အန္တီကိုလည္း ေျပာေပးပါအုံး။
ငါတို႔ေတြၾကားမွာ ဒါေတြေျပာစရာလိုလို႔လား ခင္ရယ္။ငါက နင္ၿပဳံးေနတာေလးကိုပဲ အၿမဲတမ္းျမင္ခ်င္ေနတာ သူငယ္ခ်င္းရယ္။
"ယမႈံေရ ငါတို႔ေအာက္ထပ္ဆင္းရမယ္။ေက်ာင္းဝန္းထဲမွာ ကေလးေတြသန့္ရွင္းေရးလုပ္ထားရဲ႕လား သြားၾကည့္ရေအာင္"
ခင္တို႔ေက်ာင္းတြင္ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားကိုလည္း အလွည့္က်အသင္းခြဲထားေလသည္။ အထက္တန္းျပတြင္ ဘာသာျပဆရာ၊ဆရာမစုစုေပါင္း7ဉီးရွိၿပီး ဆရာမစုျမတ္ႏွင့္ဆရာမယမႈံတို႔က က်န္စစ္သား အသင္းတူၾကေလသည္။ဆရာမခင္သီရိကိုနဲ႕ဆရာထက္ေဇာ္တို႔က ဗႏၶဳလအသင္းတူၾကသလို။ က်န္သည့္ဆရာမႏွစ္ဉီးႏွင့္ေက်ာင္းဆရာတစ္ဉီးကိုေတာ့ အလယ္တန္းျပဆရာေတြနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းထားေလသည္။
စုျမတ္နဲ႕ယမႈံတို႔ထြက္သြားေတာ့ ခင္လည္း ေက်ာင္းေခၚႀကိမ္စရင္းေတြကို ျပန္လည္ျပဳစုေနသည္။
ဆရာမခင္ကေတာ့ ဒႆမတန္း(B)အခန္း၏ အတန္းပိုင္ျဖစ္ေလသည္။(A)ခန္းႏွင့္(B)အခန္းတြင္bioတြဲသီးသန့္ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားအား စုစည္းထားၿပီး။(c)ခန္းႏွင့္(D)ခန္းတြင္ေတာ့ ecoတြဲသီးသန့္ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားအားစုစည္းထားေလသည္။
"ဆရာမခင္ ဒီေန႕ေတာ့ေက်ာင္းလာၿပီေပါ့"
"ဟုတ္တယ္..အိန္"
ေဘာဂဆရာမအိန္ဂ်ယ္ဖူး၏ အေမးကိုခင္ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ဆရာမအိန္ဂ်ယ္က သူမ၏သစ္သားထိုင္ခုံအား သယ္ယူလာကာခင္ကပ္ရပ္တြင္ခ်လိဳက္ၿပီး ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။
ဆရာမအိန္ဂ်ယ္ဖူး၏မ်က္ႏွာက ခင့္မ်က္ႏွာအားေစ့ေစ့ၾကည့္ကာ နီးကပ္လာသည္။
"ခင့္မ်က္ႏွာမွာ တစ္ခုခုေပေနလို႔လား အိန္"
ညတုန္းက မအိပ္ရေသးဘူးမွတ္လား။ ခင့္မ်က္စိထဲက နီရဲေနတဲ့မ်က္ေၾကာေလးကို အိန္ဂ်ယ္ျမင္ေနရတယ္။
ခင့္ကိုပဲ လာလာစေနၾကတယ္။ခုနကဆရာမစုျမတ္နဲ႕ယမႈံတို႔လည္း စသြားၾကေသးတယ္။ဒီလိုစေနရင္ ေနာက္ရက္ေတြၾကရင္ ခင္ေက်ာင္းမလာေတာ့ဘူး။
အဲ့လိုေတာ့မလုပ္လိုက္ပါနဲ႕ခင္ရင္။ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက အိန္ဂ်ယ္ကို ဝမ္တိန္ေပးေနအုံးမယ္။
အထက္တန္းျပတြင္ ခင္တစ္ေယာက္သာအိမ္ေထာင္က်သြား၍ စေနာက္ေနၾကသည္။ခင္မွလြဲ၍က်န္သည့္ ဆရာ၊ဆရာမအားလုံးက လူလြတ္ေတြျဖစ္ၾကသည္။
ဆရာမအိန္ဂ်ယ္ဖူးဟာဆိုရင္ မႏွစ္ကမွအသစ္ေျပာင္းလာခဲ့သလို ခင့္ကိုလည္းတအားခင္မင္ရွာသည္။အေဖက ဗမာျဖစ္ၿပီး အေမက ကရင္တိုင္းရင္းသူျဖစ္သည္။ ကျပားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ခင့္ထက္ျဖဴသည့္အသားရည္အားပိုင္ဆိုင္ထားသလို vပုံသဏၭန္ေမးရိုးရိုးခြၽန္ခြၽန္ေလးျဖင့္ အ႐ုပ္မေလးတစ္ဉီးခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနသည္။
"အိန္ဂ်ယ္က ခင့္စားပြဲေပၚမွ ဖန္ပုလင္းအားအဖုံးဖြင့္ကာ သရက္ယိုေတြကို ဇြန္းျဖင့္ခပ္စားေနသည္။ ဒါခင္ယူလာတာလား..။စားလို႔ေကာင္းလိုက္တာ"
"အိန္ႀကိဳက္ရင္စားေလ...ဆရာမယမႈံယူလာေပးတာ ခင္ကသရက္ယိုႀကိဳက္တတ္မွန္းသိလို႔ ယမႈံေမေမက ထည့္ေပးလိုက္တာတဲ့"
"ခင္လည္း သရက္ယိုႀကိဳက္တယ္၊အိန္ဂ်ယ္လည္းအရမ္း ႀကိဳက္တယ္။ အိန္ဂ်ယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က အႀကိဳက္တူတယ္ေနာ္..ဟီး"...သရက္ယိုေတြကို စားေနရင္း အိန္ဂ်ယ္ကသေဘာက်စြာေျပာေနေလသည္။
ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းထိုး၍နိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းသီဆိုၿပီးေတာ့ အခန္းထဲတြင္ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားအားလုံးက ဘုရားေရွ႕ခိုးေနၾကသည္။
အခန္း၏ဝင္ဝတံခါးေဘးတြင္ ခင္မက္တက္ရပ္ေနသည္။ ဘုရားဝတ္ျပဳေနသည့္ တပည့္မ်ားအားလုံးကို အေနာက္ဘက္ကေန ၾကည့္ေနသည္။
"ဆရာခင္ကို ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ေခၚေနတယ္"
ခင္၏ေနာက္ေက်ာဘက္မွ ထြက္ေပၚလာတဲ့ တည္ၿငိမ္လြန္းလွတဲ့ခပ္ၾသၾသအမ်ိဳးသားသံတစ္သံ။
ရင္းႏွီးေနၾကအသံပိုင္ရွင္မို႔ ခင္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
ႏြေးရိပ္ေနသည့္ မ်က္ဝန္းေတြျဖင့္ခင့္အား ၾကည့္ေနတဲ့ ဆရာထက္ေဇာ္ကိုအသိမွတ္ျပဳၿပဳံးျပလိုက္ေလသည္။
သူ႕ေရွ႕က ထြက္သြားတဲ့ ပုံရိပ္ေလးကို ဆရာထက္ေဇာ္ဘာမွျပန္မေျပာနိုင္ေခ်။ အျပစ္ကင္းစင္ၿပီး ေအးခ်မ္းလြန္းလွတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ေန႕တိုင္းျမင္ခြင့္ရတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ေက်နပ္လွပါၿပီး။
......သူေဌးႀကီး ဉီးထက္ထြန္းနဲ႕ေဒၚ အိႏၵျေမႈး တို႔ဟာ မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစုျဖစ္ေလသည္။ ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္နဲ႕လက္ထပ္ၾကသလို သမီးဉီးေလးတစ္ေယာက္ကို ေမြးဖြားခဲ့သည္။ေခ်ာေမာသည့္မိဘႏွစ္ဉီးမွ ဆင္းသက္လာသည့္ သမီးေလးဟာလည္းလွပျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ျပည့္စုံေလသည္။ထိုသမီးဉီးေလးအား ထက္အိႏၵျေထြန္းဟု ကိုးကြယ္သည့္ဆရာေတာ္တစ္ပါးမွည့္ေပးခဲ့ေသာ နာမည္ကိုေမြးစရင္းတြင္ ေခၚတြင္ေစသည္။
ႀကီးႀကီးတတ္ခ်မ္းသာၾကသလို လူမုန္းမ်ားခဲ့ေလသည္။သူေဠးဉီးထက္ထြန္းထက္6ႏွစ္ႀကီးေသာ ၿခံေစာင့္ဉီးလွိုင္ဘြားဟာ ဤအိမ္၏အားကိုးအားထားျပဳရေအာင္ လူယုံတစ္ဉီးျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ၿခံေစာင့္ဟာ သူ႕သမီးငယ္အား ဤအိမ္သို႔ ခဏခဏေခၚလာခဲ့သည္။
သူေဠးသမီးနဲ႕သူ႕သမီးတို႔ဟာ အသက္ႏွစ္ႏွစ္ကြာသလို ကစားေဖာ္ကစားဖက္ျဖစ္ခဲ့သည္။အေဖာ္မရွိသည့္ သူေဠးသမီးဟာ ၿခံေစာင့္သမီးကိုအရမ္းခင္တြယ္ခဲ့သည္။ပထမက ညီမသံေယာဇဥ္ျဖင့္ခင္တြယ္မယ္လို႔ထင္ထားေသာ္လည္း အသက္ကိုးႏွစ္ခန့္သာရွိသည့္သူေဠးသမီးဟာ သူ႕ထက္ႏွစ္ႏွစ္ႀကီးသည့္ၿခံေစာင့္သမီးအား ခ်စ္ေၾကာင္းဖြင့္ေျပာေလသည္။ၿခံေစာင့္သမီးဟာလည္း သူေဠးသမီးအား စစေတြ႕ဆုံတုန္းက အ႐ြယ္ႏွင့္အမွ်ေအာင္ ခ်စ္မိခဲ့ေလသည္။
သေဘာထားပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရွိၾကသည့္ သူမတို႔ႏွစ္ဉီးဟာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ဝန္ခံခဲ့သလို ႏွစ္ေယာက္တည္းသီးသန့္ထမင္းတူတူစားခဲ့ၾကသလို။တစ္အိပ္ယာတည္း ရိုးသားစြာ တူတူအိပ္ခဲ့ၾကေလသည္။ခ်မ္းလည္းခ်မ္းသာသလို အသက္ငယ္႐ြယ္သည့္သူေဠးသမီးဟာ စိတ္ဆက္တဲ့သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ေလသူခ်စ္သည့္ၿခံေစာင့္သမီးအား အနိုင္က်င့္သြားမိတဲ့အခါမ်ိဳးလည္းရွိတတ္ေလသည္။ သူအျဖဴေရာင္ႀကိဳက္ရင္ ၿခံေစာင့္သမီးလည္းအျဖဴေရာင္လိုက္ႀကိဳက္ေပးရသည့္အခါမ်ိဳးေပါ့။
တစ္ေန႕ အိမ္ေဖာ္အမ်ိဳးႀကီးက သူ႕၏ေသဆုံးသြားၿပီးျဖစ္တဲ့ ညီမ၏သားအားဤအိမ္သို႔ေခၚလာခဲ့ေလသည္။ေနာက္မွ ေရာက္လာသည့္ထိုေကာင္ေလးဟာ သူေဠးသမီးႏွင့္ၿခံေစာင့္သမီးတို႔၏ကစားေဖာ္ကစားဖက္ျဖစ္လာခဲ့သည္။
သုံးေယာက္တည္းတြင္ အႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ ၿခံေစာင့္သမီးဟာ ေနာက္မွေရာက္လာသည့္ထိုေကာင္ေလးအား ေမာင္ေလးအရင္းဖြယ္ခ်စ္သလို အေရးလည္းေပးခဲ့သည္။ေက်ာင္းမတတ္ရသည့္ ထိုေကာင္ေလးအား စာေတြသင္ျပခဲ့သည္။
ထိုအခ်ိန္ဆို သူေဠးသမီးက တစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။
"မမက 'ထက္' ထက္ေတာသားၿငိမ္းေမာင္ကို အေရးေပးလာတယ္ေနာ္။ ထက္ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးလား"
မဟုတ္ပါဘူး ထက္ရယ္။ မမခ်စ္တာ ဒီက ကေလးမတစ္ေယာက္တည္း။အစ္ကိုၿငိမ္းေမာင္က ေက်ာင္းမေနရရွာဘူးေလ၊အဲ့ေၾကာင့္ မမသင္ေပးေနတာ။
ၿခံေစာင့္သမီးဟာ သူ႕ထက္အသက္တစ္ႏွစ္ငယ္တဲ့ ေကာင္ေလးအား အကိုဟုတပ္ေခၚခဲ့သည္။အေၾကာင္းရင္းမွာ ထိုေကာင္ေလးက သူမတို႔ႏွစ္ဉီးလုံးထက္ လူေကာင္ထြားသလို အရပ္လည္းျမင့္ေပသည္။
တစ္ေန႕ ေတာသားၿငိမ္းေမာင္ႏွင့္သူအေဒၚတို႔ဟာ ေသဆုံးသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ၿငိမ္းေမာင္အေမ၏ႏွစ္ပတ္လည္အတြက္႐ြာျပန္သြားေလသည္။ ၿခံေစာင့္ဉီးလွိုင္ဘြားဟာလည္း လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ပတ္ခန့္က ခရီးသြားလို႔ခြင့္ယူထားေလသည္။သူ႕သမီးကိုေတာ့ သူေဠးအိမ္တြင္ထားခဲ့ေလသည္။
ညည့္နက္သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ သူေဠး ဉီးထက္ထြန္းတို႔အိမ္အား မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ထားသည့္ လူငါးဉီးကအတြင္းပစၥည္းဝင္းခိုးေနတုန္း အိပ္ယာနိုးလာသည့္သူေဠးဉီးထက္ထြန္းျမင္ေတြ႕သြားတာ ေၾကာင့္ မထူးဇာတ္ခင္းစြာ အႏုၾကမ္းဝင္စီးၾကေလသည္။။ဉီးထက္ထြန္းတို႔မိသားစု ပိုင္ဆိုင္သည့္လက္ဝတ္ရတနာမ်ားအားလုံးကို ထုတ္ေပးခဲ့ရသလို ဘိုးဘြားပိုင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကိုလည္း ၾကည္ျဖဴစြာ လႊဲေျပာင္းေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးခိုင္းေလသည္။
မထိုးေပးနိုင္သည့္ ဉီးထက္ထြန္းအား ထုရိုက္ၾကသလို၊သူေဠးမကိုလည္း လက္မွတ္အတင္းထိုးခိုင္းေလသည္။ေၾကာက္တတ္သည့္ သူေဠးမမွာခ်က္ခ်င္းလက္မွတ္ထိုးေပးခဲ့ေသာ္လည္း အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူမွာ ပတ္ဝန္းက်င္၏အကူညီရလိုရျငားေအာ္ေနသည့္ သူေဠးႀကီးအား အသင့္ယူေဆာင္သည့္ဓားျဖင့္ ထိုးႏွင့္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။
က်ဴပင္ခုတ္က်ဴျမစ္ပါမက်န္ဟူသည့္ စကားအတိုင္း ေရွ႕တြင္ရွိေသာ သူေဠးမႀကီးအားဓားျဖင့္ထိုးသက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သလို အိမ္၏အခန္းအတြင္းလိုက္လံရွာေဖြၾကေလသည္။
ကုတင္ေအာက္တြင္ပိုးေနသည့္ ၿခံေစာင့္သမီးဟာ အသံမထြက္မိဖို႔ သူေဠးသမီးငယ္အား ပါးစပ္ကိုအတင္းပိတ္ထားရေလသည္။ထိုလူေတြျပင္ထြက္သြားေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းမထြက္လာၾကေပ။တစ္နာရီနီးပါးကုန္သြားသည့္ေနာက္မွာ ရက္ရက္စက္စက္သက္ခံရသည့္ မိဘႏွစ္ပါးေရွ႕တြင္ ကေလးငယ္ေလးဟာ ဝမ္းနည္းပက္လက္ငိုေၾကးၿပီး ေမ့ေမွ်ာသြားေလသည္။
ထိုသတင္းၾကားၾကားခ်င္း ၿခံေစာင့္ဉီးလွိုင္ဘြားလည္း ခရီးမွခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ့သည္။သူေဠးဉီးထက္ထြန္းတို႔ ဇႏွီးေမာင္ႏွံဆုံးသြားၿပီဟူ၍သတင္းက ေဆြးမ်ိဳးတစ္ခ်ိဳ႕အားေပ်ာ္႐ႊင္ေစသလို စီးပြားၿပိဳင္ဘက္ေတြကလည္း ႀကိတ္၍ဝမ္းသာၾကေလသည္။
ေဒၚအိႏၵျေမႈး၏ အမဝမ္းကြဲျဖစ္ေသာ နယ္ဘက္မွ အပ်ိဳႀကီးေဒၚမ်ိဳးသႏၱာမွာ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာေလသည္။ထိုအပ်ိဳႀကီးဟာ ထက္အိႏၵျေ၏မိဘေတြရွိစဥ္ကာလကေထာက္ပံ့ခဲ့ေပးဖူးေသာ အစ္မျဖစ္ေလသည္။ မိဘမဲ့ျဖစ္သြားသည့္ တူမေလးကို ေခၚေဆာင္သြားသလို ဤအမႈကိုလည္း ေ႐ြမ်ိဳးရင္းခ်ာေတြက ဝင္ေရာက္ကူညီေပးျခင္းမရွိေပ။ အားကိုးအားထားမရွိသည့္သူ႕မွာလည္း ကူညီမဲ့ခဲ့ရသလို ဤအမႈကအကြက္က်က်စီစဥ္ထားတာေၾကာင့္ျပန္လိုက္ရင္လည္း အမႈမွန္မေပၚေပါက္မွာသိေနသည့္အတြက္ သူ႕တြင္ရွိေသာစည္းစိမ္မ်ားအား တူမေလး၏ပညာေရးဘက္တြင္သာ အသုံးျပဳရန္ေတြးလိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒီအမႈက တျဖည္းျဖည္းကြယ္ေပ်ာက္သြားေလသည္။
ၿခံေစာင့္ဉီးလွိုင္ဘြားဟာလည္း သမီးငယ္အားျပန္ေခၚကာ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ အရဲစြင့္ကာဖားကန့္တြင္ေက်ာက္သြားတူးေလသည္။ ေက်ာက္ေအာင္သြားသည့္ ဉီးလွိုင္ဘြားဟာ ကိုယ္ပိုင္ၿခံဝန္းက်ယ္မ်ားကိုဝယ္ယူၿပီး ဇနီးႏွင့္သမီးအား အိမ္ေစမ်ားႏွင့္အတူ ေကာင္းမြန္စြာထားေလသည္။
6ႏွစ္ေက်ာ္ခန့္တြင္ ဇနီးႏွင့္တရားဝင္ကြာရွင္းကာ သူ၏လုပ္ငန္းမ်ားအား ဆက္လက္လုပ္ကိုင္သည္။ဒါေပမဲ့ ဉီးလွိုင္ဘြားက ဇနီးႏွင့္သမီးအား နစ္နာေၾကးအျဖင့္ သူပိုင္ဆိုင္သည့္ 4ပုံအားေပးခဲ့သလို က်န္သည့္1ပုံသာ ယူခဲ့သည္။
အပ်ိဳအ႐ြယ္ေရာက္လာၿပီျဖစ္တဲ့ ဉီးလွိုင္ဘြားသမီးဟာ ကြဲကြာသြားတဲ့သူေဠးသမီးအား ေန႕တိုင္းသတိရေနခဲ့သလို ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚရပ္တည္နိုင္အခ်ိန္က်ရင္ ျပန္ရွာမည္ဟုလည္း အားခဲထားေလသည္။တကၠသိုလ္ဝင္တန္းေအာင္စရင္းတြင္ 6ဘာသာဂုဏ္ထူးျဖင့္ေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာ္လည္း သူမဝါသနာပါသည့္ေက်ာင္းဆရာမအလုပ္ကိုသာေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ေလသည္။သူမနဲ႕ေမေမႏွစ္ဉီးတည္းသာ ရွိေသာ္လည္း သူမေဖေဖကျပည့္ျပည့္စုံစုံခ်န္ထားခဲ့ေလသည္။
ထက္အိႏၵျေထြန္းဟာ အိမ္မက္ဆိုးေတြျဖင့္ေနတိုင္း နိုးခဲ့ရေလသည္။ သူမရဲ႕အေဒၚျဖစ္သူအပ်ိဳႀကီးဟာလည္း စိတ္ကေရာက္ေျခာက္ျခားျဖစ္ေနတဲ့ တူမေလးကို အစြမ္းကုန္ေဆးကုသေပးခဲ့သလို ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရသည့္ ကိစၥရပ္ေတြကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွအစမခ်ီခဲ့ေပ။
ကေလးမေလးရဲ႕ေရာဂါဟာ ႏုသည့္အတြက္ 4လေလာက္ကုသၿပီးေနာက္ပိုင္း ျပန္ေကာင္းလာေလသည္။႐ြာျပန္သြားသည့္အိမ္ေဖာ္တူရီးဟာလည္း ေဒၚမ်ိဳးသႏၱာထံတြင္ ယခင္သူေဠးနည္းတူ လုပ္ေကြၽးျပဳေလသည္။ သူေဠးလင္မယားရႈံးသြားတာ သူမတို႔အျပစ္မကင္းဟူ၍လည္းခံယူထားေလသည္။အကယ္၍႐ြာသာမျပန္ခဲ့ရင္ ဒီလိုျဖစ္လာစရာအေၾကာင္းမရွိေခ်။
တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ကုန္ဆုံးသြားရင္ ပညာထူးခြၽန္းသည့္ ထက္ထက္ေလးဟာ ဘာသာစုံဂုဏ္ထူးျဖင့္ေအာင္ျမင္ခဲ့သလို သူမမိဘေတြအတြက္လက္စားေခ်ဖိဳ႕ ေရွ႕ေနတစ္ဉီးျဖစ္ရန္ ဆႏၵျပင္းျပခဲ့သည္။
ဒါေပမဲ့ သူမရဲ႕အုပ္ထိန္းသူ ေဒၚမ်ိဳးသႏၱာက ေရွ႕ေနအလုပ္က အႏၱရယ္မ်ားလြန္းလို႔ခြင့္မျပဳခဲ့ေပ။အဲ့အစားထူးခြၽန္ထက္ျမတ္သည့္ ဆရာဝန္မတစ္ဉီးအျဖစ္သာျမင္ခ်င္ခဲ့သည္။ မိဘႏွစ္ပါးကိစၥကိုလည္း ကံ၊ကံ၏အက်ိဳးဟုသာ စိတ္ေျဖခိုင္းေလသည္။ ရန္ကိုရန္ျခင္းထုတ္ျပန္ရင္ ရန္သူေတြျဖစ္ကုန္ၾကမွာေပါ့။
ေဆးေက်ာင္းတတ္သည့္ တတိယႏွစ္အတြင္း ထက္အိႏၵျေထြန္းဟာ သူမကိုလိုက္ေနသည့္ စီနိယာတစ္ဉီးျဖစ္တဲ့ ဆရာဝန္ေလာင္းမင္းမေဟာ္နဲ႕ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ေနာက္ဆုံး ေဆးေက်ာင္းၿပီးသည့္အထိတြဲျဖစ္ၾကသလို ျပည္ပတြင္မစၥတာဘြဲ႕ယူၿပီးသည့္အထိ ခ်စ္သူသက္တမ္းကိုင္ၿမဲခဲ့သည္။
ျပည္ပမွျပည္လာၿပီး ခ်စ္သူပိုင္သည့္ေဆး႐ုံတြင္ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ကံတရားကေဒါက္တာထက္အိႏၵျေထြန္းဘက္ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြယ္ေပ်ာက္ေနသည့္အမႈဟာ ႀကံရာပါတစ္ဉီးကဝင္ခံလာေလသည္။အေၾကာင္းရင္းကခြဲေဝေပးသည့္ေဝစုက နည္းပါးေသာေၾကာင့္ လာေရာက္ဝန္ခံျခင္းျဖစ္သည္။ဤအမႈကို ေဒါက္တာထက္အိႏၵျေႏွင့္ခ်စ္သူမင္းမေဟာ္တို႔ ဆက္လက္စုံစမ္းရာ ေနာက္ဆုံးအဓိကတရားခံျဖစ္တဲ့ေစခိုင္းသူ ဉီးလွိုင္ဘြားအား ဖမ္းမိေလသည္။အမွန္တကယ္ေတာ့ ဉီးလွိုင္ဘြားဟာ အတြင္းပစၥည္းခိုးရန္သာေစခိုင္းခဲ့သည္။ဤသည္ကို တပည့္မ်ားေယာက္က သူတို႔သေဘာျဖင့္ လူသတ္ခဲ့ၾကသည္။
ထက္အိႏၵျေထြန္းဘက္ကသာ မိဘဆုံးၿပီးဘဝပ်က္သြားရသည္။သူတို႔က ထက္တို႔ရဲ႕စည္းစိမ္ျဖင့္မိန္းမနဲ႕သမီးက လိုေလသည့္မရွိေအာင္ ျပည့္စုံေနေလသည္။
တရားဝင္ကြာရွင္းထားသည္ျဖစ္လို႔ ဉီးလွိုင္ဘြားရဲ႕လူသတ္မႈဟာ ဇနီးျဖစ္သူသီရိစံနဲ႕သမီးျဖစ္သူေက်ာင္းဆရာမခင္သီရိကိုအား အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈသိပ့္မရွိေတာ့ေပ။
ဉီးလွိုင္ဘြားတို႔ဘက္ကခြဲေဝထားသည့္ေဝစုအားလုံးကိုျပန္ေပးခဲ့သလို လက္မွတ္ထိုးထားသည့္ ပိုင္ဆိုင္မႈအားလုံးကလည္း ေဒါက္တာထက္လက္ထဲသို႔ ျပန္ေရာက္လာေလသည္။
ဉီးလွိုင္ဘြားရဲ႕အမႈအားၾကားၿပီးေနာက္ ဇနီးျဖစ္သူေဒၚသီရိစံေရွာ့္ရသြားသလို အိပ္ယာထဲဘုန္းဘုန္းလွဲသြားေလသည္။အထက္ျပေက်ာင္းဆရာမတစ္ဉီးျဖစ္ေနသည့္ သမီးျဖစ္သူခင္သီရိကိုဟာလည္း ေဒါက္တာထက္ေရွ႕တြင္ဒူးေထာက္ကာ အႏူးၫႊတ္ေတာင္းပန္ခဲ့ေလသည္။ရာစုႏွစ္တစ္ခုၾကာသည့္အထိ သူမတို႔ကိုယ္မသိရသည့္ကိစၥျဖစ္ေနသည္။သူတို႔ပိုင္ဆိုင္သည့္ အရာအားလုံးကိုလည္း ထက္လက္ထဲသို႔ျပန္ထည့္ေပးေလသည္။
ဤသည္ကို ေဒါက္တာထက္က လက္မခံဘဲ အဲ့အေႂကြးျပစ္ေတြအတြက္ သူမႏွိပ္စက္တာတစ္သက္လုံးခံေပးဖို႔ရန္အတြက္ သူမနဲ႕လက္ထပ္ဖို႔အမိန့္ေပးလိုက္ေလသည္။ခင္သီရိကိုဟာလည္း ေအးေဆးစြာလက္ခံခဲ့ေလသည္။
...... အိမ္ျပန္လာသည့္ ခင့္မွာဂနာမၿငိမ္ျဖစ္ေနသည္။သူ႕ဆီသို႔ တစ္စုံတစ္ဉီးကဖုန္းဆက္ထားတာေၾကာင့္ စိတ္ေတြေလးလံေနခဲ့သည္။
ၿခံဝန္းထဲသို႔ဝင္လာသည့္ခင့္အားကား ျမင္သည္ဆို႐ုံျဖင့္ ၿငိမ္းေမာင္က လုပ္လက္စအလုပ္အားပစ္ခ်ထားကာ ခင္ဆီသို႔ခ်က္ခ်င္းေျပးလာခဲ့ေလသည္။
"မမခင္ ကြၽန္ေတာ္ကို ဆြဲျခင္းေပး ကူသယ္ေပးမယ္"
ရပါတယ္ အကိုၿငိမ္းေမာင္ရယ္။ခင့္ဘာသာသယ္နိုင္ပါတယ္။ သူေလးေရာ ဒီေန႕ေဆး႐ုံသြားလား..!
"မမေလးက ဒီေန႕မသြားဘူး။ၿခံထဲကိုေတာင္ ဆင္းမလာခဲ့ဘူး"
သူ႕ေရွ႕ကျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ေက်ာင္းယူနီေဖာင္းနဲ႕ေက်ာျပင္ေလးအား ေငးၾကည့္႐ုံသာတတ္နိုင္ခဲ့သည္။
ဧည့္ခန္းထဲတြင္ လက္ေတာ့ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့ သူ႕ကိုခင္ေတြ႕ေပမဲ့ လက္ဆြဲျခင္းအား ထမင္းစားပြဲေပၚတြင္ ထင္ထားၿပီး ေလွကားမွတစ္ဆင့္အေပၚျပန္တတ္လာခဲ့သည္။ ဒီေန႕က သူ႕ရဲ႕ညဂ်ဴတီထင္တယ္။
အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ လက္ထဲမွဖိုင္တြဲႏွင့္လက္ကိုင္အိတ္အား ဗီရိုထဲတြင္ထားရင္း ကုတင္ေဘး၏ဆိုဖာခုံေပၚတြင္ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။
စားပြဲေပၚက ဖန္ၾကည္ေရာင္ေရခရားထဲမွ ေရမ်ားအားဖန္ခြက္ငယ္ေလးထဲသို႔ အျပည့္ေလာင္းထည့္ၿပီး ကုန္သြားသည္အထိေမာ့ေသာက္လိုက္ေလသည္။ဆိုဖာ၏ေနာက္ေက်ာအား မွီထားရင္း မ်က္လႊာေလးကိုအသာမွိတ္ကာ ခဏမွ်အေမာေျဖလိုက္သည္။
ေမေမရဲ႕ က်န္းမာေရးက စိုးရိမ္ရသည့္အေျခေနဆိုတာ ခင္နားလည္ၿပီးသားပါ။ေမေမဆီသြားဖို႔ သူကခြင့္ျပဳမယ္တဲ့လား။သူနဲ႕ခင့္ရဲ႕မဂၤလာပြဲကိုေတာင္ မလာဖို႔ပိတ္ပင္ထားခဲ့တာမဟုတ္လား။
ေတြးလက္စအေတြးမ်ားကို ခဏေမ့ေပ်ာက္ထားလိုက္ၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႔ ဝင္လာခဲ့ေလသည္။ ခင္ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကုတင္ေပၚတြင္ စန့္စန့္ႀကီးထိုင္ေနတဲ့သူ႕ေၾကာင့္ ခင္ကိုယ္ေလးတြန့္ဆုတ္သြားရသည္။
ကိုယ္ပတ္ဝတ္႐ုံေလးပဲရွိတဲ့ ခင္ဟာ ဗီရိုထဲမွ လုံးစြပ္တီရွပ္တစ္ထည္ႏွင့္ အပြင့္ႏုတ္ေလးေတြပါေသာ ခ်ည္သားထဘီအားထုတ္လိုက္သည္။ၿပီးမွခရမ္းေရာင္ အတြင္းဝတ္တစ္စုံအား ထုတ္လိုက္သည္။
ဘယ္ေလာက္ပဲ အတူေနခဲ့ၿပီးဆိုပါေစ။ သူအေရွ႕တြင္ခင္အကၤ်ီလဲလို႔အဆင္မေျပပါ။ပုံမွန္ဆို အခန္းထဲတြင္သာလဲတယ္ဆိုေပမဲ့ သူရွိေနတာေၾကာင့္ အဝတ္စားမ်ားကိုင္ေဆာင္ကာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႔ ျပန္ဝင္လာခဲ့သည္။မေျပာမဆိုနဲ႕ သူဝင္လာမွာဆိုးလို႔ တံခါးအားေသေသခ်ာခ်ာ ဂ်က္ခ်ထားခဲ့သည္။
ခင္အတြင္းဝတ္ေတြဝတ္ၿပီးကာ အကၤ်ီဝတ္ဖို႔ႀကံကာရွိေသး တံခါးဂ်က္က်သံေၾကာင့္ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ထင္းမာသည့္မ်က္ႏွာထားျဖင့္ သူဝင္လာေလသည္။"ဟင္"..."မင္းဘာလို႔ ဝင္လာရတာလဲ"
သူ႕လက္ထဲတြင္ အခန္း၏ေသာ့တြဲကိုလည္း ကိုင္ေဆာင္ထားေသးသည္။
"ဒါကြၽန္မအိမ္ေလ...ဝင္ခ်င္ဝင္မယ္၊ထြက္ခ်င္ထြက္မယ္ ရွင္နဲ႕ဘာဆိုင္လဲ"
ေအာက္ႏႈတ္ကို ခင္ဖိကိုက္ပစ္လိုက္သည္။ ဒါတမင္သက္သက္ သူလုပ္တာ။ သူ႕မ်က္စိအစုံကလည္း အတြင္းခံေလးရွိတဲ့ ခင့္ရင္သားႏွစ္မႊာၾကားကို မ်က္ေတာင္မခက္ပဲ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။
"ဖယ္...မင္းဝင္လာရင္ ငါထြက္မယ္"
ထက္က ေနာက္ျပန္လည့္ကာ တံခါးအားဂ်က္ခ်လိဳက္ေလသည္။ စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာပဲ ခင္ဆီသို႔တစ္လွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
ခင္၏ခါးေသးေသးသြယ္သြယ္ေလးကို သူမလက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ သိုင္းဖက္လိုက္သည္။တကယ့္တကယ္ သူဘက္ကၾကမ္းလာလွ်င္ ခင္ဘာမွျပန္မလုပ္နိုင္ပါ။
ရင္သားႏွစ္မႊာၾကားက ျဖဴေဖြးဝင္းမႊတ္ေနသည့္ အသားစိုင္ေလးေတြကို သူမလွ်ာထိပ္ေလးေတြျဖင့္ ေလွ်ာက္လ်ပ္ေနသည္။ အနည္းငယ္ပူႏြေးေနသည့္ လွ်ာ၏အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ခင္မွာ အနည္းငယ္တုန္ယင္ခ်င္ေနသည္။
"က်စ္..မင္းဖယ္ကြာ....ငါအခုပဲေရခ်ိဳးၿပီးတာ"
သူကတြန့္ခ်ိဳးေနတဲ့ ခင္မ်က္လုံးေတြကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး မ်က္ခြံေလးကို လွ်ာထိပ္ေလးေတြျဖင့္ လ်ပ္ေနျပန္သည္။
ထက္အိႏၵျေအရပ္က ခင့္ထက္ေခါင္းတစ္လုံးေက်ာ္ေက်ာ္ျမင့္ေလသည္။ ေက်ာျပင္အားသိုင္းဖက္ထားသည့္ ခင့္လက္ေတြက ေျဖးေျဖးခ်င္းတက္လာကာ ခနေလးတင္မွဝတ္ထားတဲ့ ခင့္ရဲ႕braခ်ိတ္ေလးေတြကို ျဖဳတ္ထုတ္ေနသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကလည္းျဖဳတ္ေနသလို လွ်ာဖ်ားေတြကလည္း ခင့္ရဲ႕မ်က္ႏွာအႏွံ႕ႏွင့္လည္ပင္းသားေတြကို ေလွ်ာက္လ်ပ္ေနသည္။
ခဏေလးအတြင္း braခ်ိတ္အစုံက ျပဳတ္သြားေလသည္။အိႏၵျေရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကလည္း ခင့္ရဲ႕ရင္မႊာေတြၾကားေရာက္ရွိလာကာ ေလ်ာ့က်ေနတဲ့ braအားဆြဲခြၽတ္ျပစ္လိုက္သည္။
အိႏၵျေက သူ႕ခါးကိုအနည္းငယ္ကိုင္းခ်ကာလႊတ္ထြက္လာေသာ တင္းျပည့္သည့္အစိုင္အခဲမ်ားသည္ ထက္အေရွ႕တြင္လႈပ္ခက္ေနသည္။ၾကက္သီးေမႊးဖုေလးအနည္းထေနသလို ေထာင္မတ္ခ်င္ေနတဲ့ ထိပ္သီးပန္းႏုေရာင္ေလးကို ဆြဲစုပ္လိုက္သည္။
အာ့.....မင္း"!
အိႏၵျေမွာေတာ့ မ်က္စိစုံမွိတ္ထားကာ အရသာခံရင္းဆြဲစုပ္ေနေလသည္။တင္းမာေနသည့္ ရင္အုံေလးကိုလည္း သြားျဖင့္ကတိတိကိုက္ေနေလသည္။
လက္တစ္ဖက္က ဖက္တြယ္ထားရာမွျဖဳတ္ပစ္ကာ ေနာက္ထပ္ထိပ္သီးပိုင္းေလးကို ဖ်စ္ညွစ္ေနေလသည္။ဉီးေခါင္းေလးေထာင္လာကာ ဖ်စ္ညွစ္ထားသည့္တစ္ဖက္အား ဆက္လက္ဆြဲစုပ္ေနျပန္သည္။
ႁပြတ္စ္.....ႁပြတ္စ္....ႁပြတ္စ္!!
ေရခ်ိဳးခန္းအတြင္း အသံသဲသဲေလးေတြက ထြက္စျပဳလာခဲ့သည္။ခင့္မွာေတာ့ ေက်ာျပင္ေသးေသးေလးေကာ့လာကာ သူ႕ဉီးေခါင္းကိုသာ ဖြဖြေလးသိုင္းဖက္ထားရသည္။
ထက္ႏႈတ္ခမ္းေတြက ေျဖးေျဖးငုံဆင္းလာကာ အဆီပိုေတြမရွိတဲ့ ဗိုက္ခ်ပ္ခ်ပ္ေလးကို တႁပြစ္ႁပြစ္ျမည္သံထြက္သည့္အထိ စုပ္နမ္းေနျပန္သည္။ႏႈတ္ခမ္းေတြျဖင့္ဖိစုပ္လိုက္၊လွ်ာဖ်ားေတြျဖင့္ ပြတ္ဆြဲလိုက္ျဖင့္ အလုပ္ရႈပ္ေနေတာ့သည္။
သင္းျပန့္ေမႊးႀကိဳင္လြန္းတဲ့ ခင့္ရဲ႕ေရခ်ိဳးၿပီးသားအနံေတြက သူမအားရမၼတ္ခိုးေငြ႕မ်ားတိုးလာေအာင္ လုပ္ေဆာ္ေနသည္။
ထက္အိႏၵျေဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိဳက္သည္။လက္ႏွစ္ဖက္ကေတာ့ ခင့္ရဲ႕ခါးေလးကို အလႊတ္တမ္း သိုင္းဖက္ထားေလသည္။ခါးေအာက္ပိုင္းေတြကို စုပ္နမ္းေနရင္း အတြင္းခံေလးအေပၚမွ ေဖာင္းအိအိေလးကို တစ္ခ်က္ဖိနမ္းလိုက္သည္။
ဟင္...မင္းဘာေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနတာလဲ။ခင္တစ္ေယာက္ အသိစိတ္မဲ့စြာ စီးေမွ်ာခံစားေနရင္း ထက္အိႏၵျေနမ္းလိုက္သည့္ အနမ္းတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ စိုး႐ြံ႕သြားသလို ထက္အိႏၵျေရဲ႕ဉီးေခ်ာင္းကိုလည္း အသဲအသန္တြန္းထုတ္ေနေလသည္။
ထက္ဘက္ကေတာ့ ခင္တြန္းထုတ္ေလပို၍ဖိနမ္းေလလုပ္ေနသည္။တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လွ်ာဖ်ားေလးေတြျဖင့္ ေလွ်ာက္လ်ပ္ေနျပန္သည္။
"မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္မလုပ္နဲ႕ေနာ္!"
ခင့္ရဲ႕စကားေၾကာင့္ ထက္အိႏၵျေတစ္ခ်က္ေပါ့ၾကည့္လိုက္ေလသည္။ၿပီးေနာက္ သူမလက္ေတြကိုအသုံးျပဳကာ ခင့္ရဲ႕ခရမ္းေရာင္ေဘာင္းဘီျပတ္ေလးကို ေျဖးေျဖးခ်င္းခြၽတ္ခ်လာေလသည္။ ေပါင္းရင္းကေန ေျခသလုံးေဖြးေဖြးျဖဴျဖဴေလးေတြအထိ ေရာက္လုေနသည့္အတြင္းခံေလးကို ခင္တစ္ေယာက္ အသဲအသန္ျပန္ဆြဲတင္ေနသည္။
ထက္အိႏၵျေဘက္ကလည္း မလြတ္ေပးတာေၾကာင့္ အတြင္းခံပါးပါးေလးဟာ သူမတို႔ႏွစ္ဉီးၾကားတြင္ ၿပဲဖို႔သာက်န္ေတာ့သည္။ထက္အိႏၵျေဘက္က စိတ္မရွည္ေတာ့တာေၾကာင့္ သူ႕မ်က္ႏွာေရွ႕တြင္ရွိေနေသာ ခင့္ရဲ႕အရာရဲရဲေလးကို အခက္လက္ေပၚကေန ဖိနမ္းလိုက္သည္။
"အင္းးးး.....မင္း.."
ေခြယိုင္က်ေတာ့မည့္ ခင္ခါးအားသိုင္းဖက္ရင္း ေရခ်ိဳးသည့္ေႂကြကန္ေဘာင္ ေပၚသို႔တင္ေပးလိုက္ေလသည္။ၿပီးမွ ခင္မတုံ႕ျပန္ခင္ ေျခသလုံးထိေရာက္ေနတဲ့ အတြင္းခံပါးပါးေလးကို ေျခဖမိုးမွတစ္ဆင့္ ဆြဲခြၽတ္လိုက္ေလသည္။ဤအေျခေနကို ခင္လိုက္၍ မမွီေတာ့ပါ။
ခင္ေပါင္ႏွစ္ေခ်ာင္းအား သူမလက္ျဖင့္ဆြဲကားလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ျမင္ေနရသည့္ ေပါင္တံေဖြးေဖြးေလးကို သူမႏႈတ္ခမ္းေတြျဖင့္ ေလွ်ာက္စုပ္ေနသည္။တေျဖးေျဖးစုပ္နမ္းလာရင္း ခင့္ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကို သူမပုခုံးေပၚသို႔ တင္လိုက္ကာ တုန္ယင္ေနသည့္ ခင့္တင္ပါးေလးကိုလည္း သူမလက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ သိုင္းဖက္ထားေလသည္။
သူမမ်က္ႏွာေရွ႕တည့္တည့္က နီနီရဲရဲေလးအား လွ်ာျဖင့္တစ္ခ်က္ပြတ္ဆြဲလိုက္သည္။ခင့္မွာေတာ့ ေက်ာျပင္ေလးေကာ့တတ္သြားကာ ေပါင္ၾကားထဲကသူ႕မ်က္ႏွာကိုအတင္းတြန္းထုတ္ေနသည္။
"ညစ္ပက္တာေတြ မင္းေလွ်ာက္မလုပ္ပါနဲ႕"
ထက္အိႏၵျေက ခင့္တင္ပါးအားအနည္းငယ္ဆြဲကပ္လိုက္ကာ သူ႕မ်က္ႏွာႏွင့္ပို၍နီးကပ္ေစသည္။ဘယ္ညာယိမ္းခါေနတဲ့ ခင့္မ်က္ႏွာအားတစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္ကာ သူ႕အေရွ႕က ပြင့္ခ်ပ္လႊာေလးကို လွ်ာျဖင့္တစ္ခ်က္သပ္တင္လိုက္သည္။
အက္ကြဲရာႏွစ္ခုၾကား လွ်ာထိပ္ေလးတိုးဝင္သြားၿပီး ႏူးညံ့လြန္းသည့္ ပူပူႏြေးႏြေးအေညွာက္ေလးကို ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာျဖင့္စုပ္ယူလိုက္သည္။
အာ....အာ့..."!!
သူမႏႈတ္ခမ္းထဲက အေညွာက္ေသးေသးေလးကို အားထည့္ကာပို၍စုပ္ယူကာ လွ်ာထိပ္ေလးျဖင့္ထိုးဆြေန သည္။တုန္ယင္ေနသည့္ ခႏၶာကိုယ္ေလးကိုလည္း တင္းၾကပ္စြာဖက္တြယ္ထားလိုက္သည္။
မ်က္ႏွာကေတာ့ ဖယ္ကြာျခင္းမရွိဘဲ ေမႊးျပန့္ေနသည့္နီတာရဲေလး၏အက္ကြဲေၾကာင္းအၾကား လွ်ာထိပ္ျဖင့္ သုံးႀကိမ္ေလာက္ပြတ္ဆြဲကာ မရမကတိုးဝင္သြားေလသည္။
ႁပြတ္စ္....ႁပြတ္စ္...!!
ႏူးညံ့လြန္းသည့္ ပြင့္ဖက္လႊာရဲ႕ေဘးႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို ေရငပ္သူႏွယ္စုပ္ယူေနသည္။ ပြင့္လႊာေလးထဲမွ စိမ့္ထြက္လာတဲ့ အေရၾကည္မ်ားပါမက်န္ စုပ္ယူေနသည္။
လွ်ာထိပ္ေလးက တြင္းေပါက္ေလး၏အထဲသို႔ တစ္စတစ္စျဖင့္ပို၍တိုးဝင္လာေလသည္။ ႏူးညံ့လြန္းသည့္အသားစိုင္မ်ားၾကားတြင္ လွ်ာထိပ္ေလးက သြင္းလိုက္ထုတ္လိုက္ျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနေတာ့သည္။ ေဘးႏႈတ္ခမ္းသားေတြကိုလည္း ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာက စုပ္ယူေနသည္။
ခင့္မွာေတာ့ အသားတဆက္ဆက္တုန္ယင္လာကာ ေဇာေခြၽးမ်ားပ်ံလာေတာ့သည္။ လက္ကလည္း ကေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ ထက္ဉီးေခါင္းေလးကို ဖြဖြေလးပြတ္သပ္ေနသည္။
မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ေတာ့သည့္အေျခအေနတြင္ ထက္ဘက္က ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကိုပို၍ခ်ဲ့ကားလိုက္ကာ ေအာက္ပိုင္းအားစိတ္ႀကိဳက္ခ်ယ္လွယ္ေနေတာ့သည္။
အေသြးအသားမ်ားေျပာင္းျပန္စီးဆင္းသြားသလို တစ္ကိုယ္လုံးထုံက်င္လာၿပီး အဆမတန္ျမင့္တတ္လာတဲ့ခံစားခ်က္ႏွင့္အတူ ခင့္တစ္ကိုယ္လုံးျမႇောက္တတ္သြားေလသည္။
အင့္....အဟင့္....ဟင္းးးးး!!
ထက္ကေတာ့ ေပါင္ႏွစ္ဖက္အား ထိန္းခ်ဳပ္ထားၿပီး စီးဆင္းလာသည့္ပုလဲရည္ေတြအား သူ႕ခံတြင္းသို႔အကုန္ေရာက္ေစသည္။
အားနည္းမ်ားသည့္ ခင့္မွာေတာ့ ထက္ရဲ႕ဉီးေခါင္းေလးကိုသာ မလႊတ္တမ္းဖက္တြယ္ထားေလသည္။ အားလုံးကုန္စင္သြားေတာ့ ေပက်ံေနသည့္သူမႏႈတ္ခမ္းအား ခင့္ေပါင္ျဖင့္ပြတ္တိုက္ကာ ထရပ္လိုက္သည္။ ေခြၽးျပန္ေနသည့္ခင့္မ်က္ႏွာအား ရီေဝစြာစိုက္ၾကည့္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကို အသာအယာစုပ္နမ္းလိုက္သည္။
စုပ္နမ္းေနရင္း ေရခလုတ္အားႏွိပ္ကာ ေႂကြကန္အတြင္းေရမ်ားစီးဆင္းေစသည္။အခုထိတုန္ယင္ေနသည့္ ခႏၶာကိုယ္ေသးေသးေလးအား သိုင္းဖက္ကာ ကန္ေဘာင္အတြင္းသို႔ ေပြ႕ခ်ီလိုက္သည္။
ေရႏွစ္ျမႇုပ္သြားမွ အသိျပန္ဝင္လာသည့္ခင္ဟာအတင္း႐ုန္းေနျပန္သည္။ဒါကို ထက္ကခြင့္မျပဳပဲ သူမကိုယ္ေပၚသို႔ခြထိုင္လိုက္သည္။ ေရ၏ရိုက္ခက္မႈေၾကာင့္ေပၚလိုက္ျမႇုပ္လိုက္ျဖစ္ေနတဲ့ ရင္မႊာတစ္ဖက္ကိုစုပ္နမ္းကာ လက္မ်ားကလည္း သူေအာက္ကေပါင္သြယ္သြယ္ေလးကို ပြတ္သပ္ေနျပန္သည္။
ထို႔ေနာက္ သူမစိတ္ႀကိဳက္ အဆုံးထိလုပ္ေဆာင္ေနေတာ့သည္။
ခင္ကေတာ့ ဆူပုတ္ေနသည့္မ်က္ႏွာထားျဖင့္ မွန္တင္ခုံေရွ႕တြင္ dryerထိုင္မႈတ္ေနသည္။ငိုထားလြန္းလို႔ မ်က္လုံးမ်ားက မို႔အစ္ေနသည္။
ထက္အိႏၵျာကေတာ့ ေရခ်ိဳးဝတ္႐ုံသာဝတ္ထားၿပီး ကုတင္ေဘာင္အားေက်ာမွီကာ လိုခ်င္တာရသြားသည့္ကေလးတစ္ဉီးလို ၿပဳံး႐ႊင္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ေဆး႐ုံ၏မွတ္တမ္းအခ်ိဳ႕ကို ထိုင္စစ္ေနသည္။
ၿပဳံးစိစိမ်က္ႏွာထားျဖင့္ သူအားေက်ာခိုင္းထားသည့္ ခင့္ကိုလည္း ခဏခဏလွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနသည္။
အားလုံးၿပီးစီးသြားသည့္ ခင့္မွာ အခန္းထဲမွေျခေဆာင့္ကာ ထြက္သြားေလသည္။ထက္အိႏၵျေကေတာ့ ကုတင္ေပၚတြင္ ရယ္ေမာစြာက်န္ေနခဲ့ေလသည္။
ေလွကားေပၚမွတစ္ဆင့္ခ်င္းဆင္းလာတဲ့ခင္ဟာ ထမင္းစားခန္းထဲသို႔တန္းဝင္လာေလသည္။
"သမီးခင္ ထမင္းစားေတာ့မွာလား...ထမင္းခူးလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္"
"ဟုတ္ကဲ့...ႀကီးႀကီး"။အေစာႀကီးတည္းက ရွာေနတာ။ဒင္းေၾကာင့္ေပါ့ ေရႏွစ္ခါခ်ိဳးလိုက္ရတာ။
ႀကီးႀကီးလာခ်ေပးတဲ့ ေႂကြပန္ကန္ထဲက ထမင္းျဖဴအား ဇြန္းျဖင့္အသာေမႊႏွောက္လိုက္သည္။ၿပီးေနာက္ ခင္သိပ့္ႀကိဳက္တဲ့ ငါးငပိခ်က္ကို ေနရာအႏွံ႕ဆမ္းလိုက္သည္။
အတို႔ျမႇုပ္ေတြကစုံလင္လွသည္။ဘူးသီးျပဳတ္၊ခရမ္းေခါင္းသီးျပဳတ္၊တမာခ်ဥ္ဖတ္၊သရက္သီးကင္းစသည့္ တို႔စရာေတြက ခင္အႀကိဳက္ဆုံးအရာေတြျဖစ္ေလသည္။ ဝက္ခ်ဥ္စပ္။ၾကက္ဘုန္းေဘာင္နဲ႕ပုဇြန္ထုပ္ဆီျပန္ဟင္းမ်ားရွိေသာ္လည္း မထည့္စားပါ။
အေပၚထပ္မွဆင္းလာေသာ ထက္ထက္က ခင္ထမင္းစားေနသည့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခုံတြင္ ဝင္ထိုင္ေလသည္။
"သမီးထက္ထက္ေရာ ထမင္းစားေတာ့မွာလား"
ဟုတ္ကဲ့ ႀကီးသန္း..နည္းနည္းပဲထည့္ေပးပါ၊ဗိုက္ျပည့္ေနလို႔!
ခင္စားလက္စက ခ်က္ခ်င္းရပ္သြားကာ သူ႕အားတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ဤသည္ကို ၿပဳံးစိစိျဖင့္ ျပန္ၾကည့္ေနေလသည္။ မုန္းခ်င္စရာေကာင္းလိုက္တာ...။
ထက္ထက္က ၾကက္ကုန္းေဘာင္အားခပ္ကာ ခင္ပန္ကန္ထဲသို႔ ထည့္ေပးေနသည္။မ်ားမ်ားစား ပိန္လိန္ေနရင္ ကြၽန္မစိတ္နဲ႕အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး။
သူအားခင္ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ပဲ...ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္သာဆက္စားေနေတာ့သည္။
...
part 4 (စေနေန႕တိုင္း အပိုင္းသစ္တင္ေပးမည္)..
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
