I T Y - 17
14:57, 14 December 2024ဆော့ဂျင် သူနိုးလာခဲ့တော့ အရင်ဆုံးတိတ်ဆိတ်မှုကိုသာခံစားလိုက်ရသည်။တစ်ဆက်တည်းသူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုစစ်ဆေးကြည့်မိတော့ အဝတ်အစားတော့ရှိနေလေသည်။
အခန်းအတွင်းမျက်လုံးဝှေ့ကြည့်လိုက်တော့ ထိုသူကိုမတွေ့ရပေ။သူ ကုတင်ခေါင်းရင်းကိုခေါင်းအုံးခုလိုက်ပြီးခန္ဓာကိုယ်ကိုအပေါ်သို့တိုးကာမှီထားလိုက်တော့သည်။
ညကအကြောင်းအရာတွေ ခေါင်းထဲအစီအရီပြန်ဖော်ကြည့်တော့ စိတ်ပျက်စရာတွေကလွဲရင် ဘာတစ်ခုမှမှတ်မိချင်စရာမရှိပေ။
အိပ်မက်ဖြစ်ပါစေဟုဆုတောင်းရအောင်လည်းအိပ်မက်မဟုတ်တာသူ့ခန္ဓာကိုယ်ကသက်သေပင်။
လှုပ်"ရှား"လည်းမရှိချင်လှတာမလို့ သူမျက်လုံးအစုံကိုပြန်မှိတ်လိုက်မလို့ပြင်လိုက်စဉ်....အခန်းတံခါးဟာပွင့်လာခဲ့တော့သည်။
ဘယ်သူဝင်လာခဲ့တာဖြစ်"မကြည့်မိဖို့လုပ်ခဲ့ပေမယ့်မျက်ဝန်းအစုံဟာသစ္စာဖောက်စွာဖြင့်ထိုနေရာသို့ရောက်သွားခဲ့တော့ မုန်းမိသူနှင့်မျက်ဝန်းချင်းဆုံလေသည်။
သူချက်ချင်းပဲ မျက်နှာကိုတစ်ဖက်သို့လွှဲချပစ်လိုက်တော့သည်။
" နိုးလာပြီလား..."
".........."
သူ့အနားရောက်လာပြီး ပုံမှန်လိုစကားပြောနေသူကို သူလျစ်လျူသာရှုထားလိုက်တော့သည်။မျက်နှာလည်းမမြင်ချင်သလို အသံလည်းမကြားချင်...
" ရေနွေး"လေးနဲ့ရေချိုးမလား..ကိုယ်စပ်ပေးမယ်..."
ဘာမှမဖြစ်သလိုပြောနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလာထိကာ ချီတော့မလိုလုပ်နေသူကြောင့်သူနားသယ်စပ်ကိုရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
ဖြောင်း!!....
ဒီလောက်တော့ခံရသင့်တယ်မဟုတ်လား....
အားပါပါရိုက်ချက်ကြောင့် သူ့လက်ကစပ်ဖျင်း"ဖြစ်သွားခဲ့ပေမယ့်ထိုသူကဘယ်လိုမှတောင်မနေ။
" နေလို့မကောင်းဘူးမဟုတ်လား...အားမသုံးနဲ့..တကယ်လို့ရေမချိုးချင်ရင်လည်းဘာမှမဖြစ်ဘူး..."
ဆော့ဂျင်အံ့ဩမိပါသည်။ အခုသူ့ကိုတောင်းပန်စကားလေးတောင်မဆိုဘူးတဲ့လား။
" ဆေးသောက်ရအောင်...လိုအပ်တာမှန်သမျှကိုယ့်ကိုပြော...ဒီအခန်းထဲဘယ်သူ့ကိုမှကိုယ်ဝင်ခိုင်းမထားဘူး..."
ထိုလူက ကြက်ပေါင်းပန်းကန်ကိုမွှေနေပြီး အေး"လူ"တစ်ယောက်တည်းပြောနေခဲ့တော့သည်။
" ဆေးသောက်ရမှာ အစာမရှိလို့မရဘူး...နည်း"ဖြစ်"သောက်ရမယ်..."
ဇွန်းကိုသူ့နှုတ်ခမ်းနားတေ့လာပြီး အမိန့်နဲ့တိုက်နေတော့....သူလည်းနှုတ်ခမ်းကိုသာတင်း"စေ့ထားလိုက်တော့သည်။
" မင်းအားမရှိရင်ကိုယ့်ကိုရန်မလုပ်နိုင်ဘူးနော်အခုနကရိုက်ချက်ကပျော့တယ်...ကိုယ့်ကိုရိုက်ချင်သေးတယ်မလား...သောက်..."
သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်နေပြန်ပါပြီ။သူ့ကိုရိုက်ဖို့အတွက်နဲ့များ......
" ဂျွန်ဂျီဟူကျောင်းသွားဖို့အတွက်မနက်စာမစားရသေးဘူး...ကိုယ်ဒီကြက်ပေါင်းအလွတ်ပန်းကန်ကိုအောက်မပို့မချင်း သူ့ကိုလည်းမကျွေးရဘူးပြောထားတယ်..."
ထိုလူ့စကားကြောင့် ဆော့ဂျင်မယုံနိုင်သလိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။ ကြိုတင်တောင်အစီအစဉ်ချပြီး ဘယ်လိုတောင်လုပ်ရပ်လေခြင်းလဲ။
" ဟ...."
ထိုလူပြောတော့ သူ့နှုတ်ခမ်းလေးယောင်ယမ်းဟပေးမိတော့သည်။
ဝဲချင်နေသည့်မျက်ရည်တွေကိုလည်း မသိကျိုးကျွန်ပြုကာ မကျမိဖို့အားတင်းထားလိုက်တော့သည်။ သူဂျီဟူလေးကိုသနားလိုက်တာ။
သူ့စိတ်ကအာခံချင်ပေမယ့်လည်း သူ့နှလုံးသားကဂျီဟူလေးကြောင့်အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့ကာထိုလူတိုက်သည့်ဆေးနဲ့ကြက်ပေါင်းကိုငြိမ်ခံပြီးသာသောက်လိုက်ရတော့သည်။***ဂျောင်ကု ပန်းကန်လေးသိမ်းကာအောက်ဆင်းလာခဲ့တော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်သာခပ်နာ"ချမိသည်။
ခေါင်းမာတတ်သည့်ဂျင်က သူဘယ်လိုမှတိုက်၍မရမှန်းသိလို့ အကြံထုတ်ပြီးသုံးလိုက်ရပေမယ့်သူ့ကိုအကြင်နာတရားကင်းမဲ့ပြီးရက်စက်တတ်သည့်သူလို့ အလွယ်တကူထင်သွားခဲ့တာကိုတော့သူတကယ်စိတ်မကောင်းပေ။
သူတိုက်သည့်ဆေးနှင့်ကြက်ပေါင်းရည်ကိုငြိမ်ခံပြီးသောက်ခဲ့တယ်ဆိုပေမယ့် သူ့ရင်ထဲနာကျင်ရပါသည်။
မင်းအမြင်မှာကိုယ်ကအဲလောက်ထိတောင်ဆိုးသွမ်းသည့်သူတဲ့လား......
~~~~~~~~~~{}{}{}{}{}~~~~~~~~~~
ဂျွန်ဂျောင်ကုကသူပြောခဲ့သည့်အတိုင်းအခန်းထဲသို့ဘယ်သူ့မှပေးမဝင်ပါဘဲ သူ့ဝေယျာဝစ္စတွေကိုသူကိုယ်တိုင်သာလုပ်ဆောင်ပေးသည်။
အခုလည်း သူ့အခန်းထဲလာပြီးLaptopတစ်လုံးဖြင့်ခြေချိတ်ကာမိန့်"ကြီးထိုင်နေလေသည်။
အလုပ်ထဲအာရုံရောက်မရောက်တော့မပြောတတ်သူနည်း"လေးလှုပ်"ရွ"လုပ်လိုက်တာနဲ့မျက်လုံးကသူ့ဆီသို့ရောက်"လာသည်။
Ring...Ring...📱
ဆော့ဂျင် သူ့ဖုန်းလာနေတော့ ကောက်ကိုင်ရင်းထိုသူ့ဆီအကြည့်ရောက်မိတော့ထိုသူကလည်းသူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေလေသည်။
သူလည်းမျက်နှာပြန်လွှဲလိုက်ပြီး.....
" Hello..."
🤳🏻: ဆော့ဂျင်..ငါညကတည်းကဖုန်းတွေခေါ်ထားသေးတယ်...မင်းနဲ့ဂျွန်ဂျောင်ကုဘာဖြစ်ကြသေးလဲ...စကားများကြသေးလား..."
ယွန်းဂီကသူ့ကိုစိတ်ပူပြီးမေးနေပေမယ့်သူယွန်းဂီအမေးကိုဘာပြန်ဖြေရမှန်းတောင်မသိတော့။ဖြေဖို့ရာအတွက်စကားလုံးတွေလည်းရှိမနေတော့ဘူးလေ။
ညကအကြောင်းအရာတွေကို သူမှတ်ဉာဏ်တွေထဲတောင်ဖျောက်ပစ်ချင်သည်။
🤳🏻: ဆော့ဂျင်...ငါမေးနေတယ်လေရန်ဖြစ်ကြသေးလားလို့..."
" ဟမ်...ငါ......"
" ဘာလုပ်တာလဲ!!..."
ဂျွန်ဂျောင်ကုက ဘယ်အချိန်ထလာသည်မသိသူ့လက်ထဲကဖုန်းကိုဆွဲယူသွားတော့သည်။
" ဘာအကြောင်းကိစ္စရှိလို့လဲ..."
🤳🏻: ဗျာ?..."
တစ်ဖက်ကယွန်းဂီသည်လည်း ဆော့ဂျင်ပြန်အဖြေကိုစောင့်နေရင်း ဆော့ဂျင်မဟုတ်သည့်တခြားတစ်ယောက်၏ရုတ်တရက်အမေးကြောင့် သူကြောင်အသွားရတော့သည်။ ပြီးမှ......
🤳🏻: ကျွန်တော်မင်ယွန်းဂီပါ...ဆော့ဂျင်ရဲ့သူငယ်ချင်း...ညကဆော့ဂျင်နေသိပ်မကောင်းလို့ကျွန်တော်ပြန်လိုက်ပို့ပေးလိုက်တာ...အခုအဲဒါသူသက်သာရဲ့လားလှမ်းမေးတာ..."
" ဪ...CEO Min..."
ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့သူ့ဖုန်းကိုယူဖြေနေပြီးတစ်ဖက်ကယွန်းဂီမှန်းလည်းသိရောဂျွန်ဂျောင်ကုက သူ့ဘက်တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လာသည်။ဖုန်းဆက်တာဟိုတစ်ယောက်ဟုထင်လိုက်လို့နေမှာပေါ့....
" ဟုတ်တယ်...ဂျင်ကနေသိပ်မကောင်းလို့လေ..အခုလည်းသူအိပ်ချင်နေတာဆိုတော့....."
🤳🏻: အာ...ကောင်းပါပြီ...ကျွန်တော်နောက်မှပဲပြန်ဆက်လိုက်ပါတော့မယ်..."
ထိုလူကဖုန်းကိုချပစ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုဖုန်းပြန်မပေး။
ဘာအချိုးလဲ.....
" ဒီနေ့ကစပြီး မင်းရဲ့ဘယ်လိုကိစ္စမဆို ကိုယ်ဝင်ပါရလိမ့်မယ်...ကိုယ်မသိဘဲဘာတစ်ခုမှမင်းလုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး..."
ဘယ်သူ့ကိုအာဏာလာပြနေတာ?
" အဟက်! ကြောက်စရာပဲ..."
" ကိုယ်ကလည်းသတိပေးတာ...မင်းကိုအရင်လိုအလျှော့ပေးတော့မှာမထင်လိုက်နဲ့...ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကိုယ့်အခန်းမှာပြောင်းနေရမယ်..ဒီလိုမှမဟုတ်လည်း ကိုယ်မင်းအခန်းမှာလာနေမယ်..."
" သွားသေလိုက်လေ...ဘာကိစ္စနဲ့နေရမှာလဲ.."
ဘာဆိုင်လို့သူတို့ကတစ်ခန်းထဲအတူ"နေရမှာ..အလျှော့မပေးတော့ရော သူကသောက်ဂရုစိုက်ရမှာတဲ့လား။
" ဘာကိစ္စနဲ့လည်းဆိုတော့....."
ထိုလူက ကိုယ်ကိုကိုင်းချလာပြီး သူ့မျက်နှာနားသို့တိုးကပ်လာကာ....
" မင်းကိုကိုယ်က စာချုပ်ထဲမှာပဲပိုင်တော့တာမဟုတ်ဘူးနော်ဂျွန်ဆော့ဂျင်...မလုံလောက်သေးရင်သက်သေထပ်ပြပေးရမလား..."
" လူယုတ်မာ!!..."
ဆော့ဂျင် လက်တစ်ဖက်မြှောက်ပြီးပါးကိုရိုက်ချလိုက်ပေမယ့်ထိုသူကသူ့လက်ကောက်ဝတ်ကိုဖမ်းဆုပ်ထားလေသည်။
" လွှတ်စမ်း!!.."
" အားတွေအကုန်ထုတ်သုံးနေတော့တာပဲ...နောက်နေ့စာတွေအတွက်ချန်ထားဦးမှပေါ့..."
သူကရုန်းတော့ ထိုသူကသူ့လက်နှစ်ဖက်လုံးကိုဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကိုအနောက်သို့ဖြည်း"ချင်းလှန်ချလေသည်။
" ကိုယ်အလုပ်,လုပ်ရဦးမှာ..."
သူ့ခန္ဓာကိုယ်လေးပက်လက်ဖြစ်သွားပြီးထိုသူကသူ့နှုတ်ခမ်းကိုဖွဖွဖိကပ်နမ်းလာတော့သည်။
" အိပ်တော့...."
စောင်ကိုရင်ဘတ်အထိဆွဲခြုံပေးကာ သူ့ခေါင်းကဆံပင်ကိုပွတ်သပ်ပေးတော့....
ဆော့ဂျင်သူ့နှုတ်ခမ်းကိုခပ်ကြမ်း"ပွတ်သုတ်ပစ်လိုက်သည်။
" လူယုတ်မာ!!..."
" အင်း...အဲဒီယုတ်မာတဲ့လူကိုပဲ မင်းယောကျာ်းတော်ထားရတာပဲလေ..."
ပြောပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းလေးနောက်တစ်ကြိမ်ဖိကပ်အနမ်းခံလိုက်ရပြန်တော့သည်။
" မဆိုးတော့နဲ့...အိပ်တော့..."
~~~~~~~~~~{}{}{}{}{}~~~~~~~~~~~
" အီးဟီး...ဖိုးဖိုးမင်...ဒယ်ဒီ...လုပ်ပါဦး..."
ဂျီဟူလေး၏ငိုသံကြောင့် အိမ်တော်ထိန်းကြီးတို့အပေါ်သို့ပြေးတက်လာကြတော့သည်။
" အီးဟီး...ပါပါး..."
" ဂျီဟူလေး...ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်...ဘာဖြစ်လို့လဲ ဖိုးဖိုးတို့ကိုပြောပါဦး..."
" အီးဟီး...ပါပါးမရှိတော့ဘူး...အခန်းထဲမှာပါပါးမရှိတော့ဘူး..."
" ဟင်!?..."
" ပါပါးကဂျီဟူတို့ကိုမုန်းပြီးထွက်သွားပြီ အီးဟီး..."
" မဟုတ်လောက်ပါဘူးဂျီဟူလေးရဲ့ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေချိုးမျက်နှာသစ်နေတာရောမဖြစ်နိုင်ဘူးလား..."
" အင့်...မရှိဘူး...ဂျီဟူအကုန်ရှာကြည့်ပြီးသွားပြီ..."
" အင်းပါ အင်းပါ..မငိုပါနဲ့ဂျီဟူလေးရယ်...ဂျီဟူလေးရဲ့ဒယ်ဒီ သခင်ကြီးကိုဖိုးဖိုးမေးကြည့်ပေးမယ်နော်..."
သခင်လေးအခန်းထဲမှာမရှိတော့ဘူးသိလိုက်ရတော့အိမ်တော်ထိန်းကြီးတို့လည်း ပျာယာခတ်သူကခတ်နဲ့အကုန်ထိတ်လန့်ကုန်ကြသည်။
သခင်ကြီးအခန်းရှေ့ကိုသွားလိုက်ပြီး......
ဒုန်းဒုန်းဒုန်း!! ဒုန်းဒုန်းဒုန်း!!!
" သခင်ကြီး! သခင်ကြီး!! သခင်....."
ထိုစဉ် အခန်းတံခါးပွင့်လာပြီး.....
" တံခါးကိုဘာလို့အဲလောက်ထုနေရတာလဲ!ဆူညံပွက်နေတာပဲ! ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ!!.."
ဂျောင်ကုကြည့်လိုက်တော့ ဦးလေးမင်ကအခန်းရှေ့မှာရှိနေပြီး ကျန်သူတွေကလည်းခပ်လှမ်း"မှာရှိနေကြသည်။ ဂျွန်ဂျီဟူသည်လည်းငိုလို့.....
" ဂျွန်ဂျီဟူကဘာလို့ငိုနေတာလဲ?..."
" ဟို..ဟို...သ.သခင်လေးမရှိတော့လို့ပါသခင်ကြီး..."
" ဘာကိုမရှိတာလဲ?..."
" ဟို....ဟို...."
" ဒယ်ဒီ...ပါပါး..ပါပါးအခန်းထဲမှာမရှိတော့ဘူး အီးဟီး..."
" ကျစ်! ဘာများလဲလို့...မင်းပါပါး ဒယ်ဒီ့အခန်းထဲမှာ..."
" ဟင်?..."
" ခင်ဗျာ?..."
ဂျီဟူကချက်ချင်းအငိုတိတ်သွားပြီး ကျန်သူအားလုံးကလည်းကြောင်ကြည့်နေကြသည်။
" နေစမ်းပါဦး...တကယ်လို့ထွက်သွားတယ်ဆိုတော့ရောဒီအိမ်မှာလူတွေဒီလောက်ရိုက်သတ်လို့တောင်မကုန်တာတစ်ယောက်မှတောင်မသိကြတော့ဘူးတဲ့လား..."
" ဟို..ဟို...ကျွန်တော်တို့လည်းဂျီဟူလေးကငိုတော့ ထူပူသွားပြီး...နောက်ပြီး သခင်လေးကလည်းသူ့အခန်းထဲမှာရှိမနေတော့..."
" ဒါနဲ့ပဲမစဉ်းစားမချင့်ချိန်တတ်ကြတော့ဘူးတဲ့လား..."
" တောင်းပန်ပါတယ်သခင်ကြီး..."
" ဂျီဟူလေး..ပါပါးလည်းရှိပြီဆိုတော့ ဖိုးဖိုးတို့သွားကြရအောင်နော်..."
" ခဏလေးပါ...ဒယ်ဒီ ဂျီဟူပါပါးကိုခဏလောက်ကြည့်လို့ရမလားဟင်..."
သူ့ပါပါးရှိမရှိအတည်ပြုချင်နေသည့်ဂျီဟူလေးကြောင့် အိမ်တော်ထိန်းကြီးခမျာ ဖြူနေသည့်ဆံပင်တွေပါကျွတ်ချင်လာတော့သည်။သခင်ကြီးကငေါက်နေပါတယ်ဆိုကွယ်။
" အင်း..ဒီကနေပဲကြည့်...မင်းပါပါးနေသိပ်မကောင်းဘူး...တော်ကြာနိုးသွားလိမ့်မယ်...."
" ဟုတ်ကဲ့..."
ဂျီဟူက ငိုထား၍ရဲနေသည့်နှာခေါင်းလေးကိုပွတ်ကာ အခန်းဝကနေသူ့ပါပါးကိုခြေဖျားလေးထောက်ကာလှမ်းကြည့်လေသည်။
သူ့ပါပါးအိပ်နေတာလည်းမြင်ရော မျက်နှာလေးကချက်ချင်းပြုံးသွားပြီး သူ့ဒယ်ဒီကိုမော့ကြည့်ကာ....
" ဒယ်ဒီ...ဂျီဟူဒီနေ့ကျောင်းပိတ်တယ်...အဲဒါ ပါပါးနိုးလာရင်ဂျီဟူလာခဲ့လို့ရမလားဟင်..."
သူ့ဒယ်ဒီကိုခွင့်တောင်းနေပုံလေးက သူ့ပါပါးကိုအတော်လေးချစ်ရှာတာသိသာစေသည်။အရင်ရက်ကတွေတုန်းကလည်း သူ့ပါပါးကိုမတွေ့ရတော့ လွမ်းနေရှာရောပေါ့.....
" အင်း...ရတယ်..."
သခင်ကြီးသည်လည်း အသည်းမာသည့်သူ,မဟုတ်လေတော့ ထိုသားအဖကိုဘယ်ခွဲထားရက်နိုင်ပါ့မလဲ။
" ဦးလေးမင်...ဂျီဟူ့ကိုမနက်စာကျွေးပြီးရေချိုးပေးလိုက်..."
" ဟုတ်ကဲ့ပါသခင်ကြီး..."
အပြင်မှာဘယ်လောက်ဆူညံနေပါသော်လည်းအခန်းထဲကသခင်လေးကတော့မနိုးရှာပေ။
ဂျောင်ကုညက ဂျင့်ကိုသူ့အခန်းပြောင်းဖို့ပြောပေမယ့် အပေအတေလေးကတုပ်"မှမလှုပ်ချေ။
ထို့ကြောင့် ဤအဆိုးလေးကို နှာသံလေးပေါက်ပြီးဖျားချင်သလိုဖြစ်နေ၍ သူဆေးတိုက်ထားပြီး ဆေးရှိန်ဖြင့်ကောင်း"အိပ်ပျော်သွားမှသာလျင် သူ့အခန်းသို့ပွေ့ချီပြီးပြောင်းရွှေ့ခဲ့တော့သည်။
နိုးလာရင်တော့ဘယ်လိုနေမည်မသိ။
~~~~~~~~~~{}{}{}{}{}~~~~~~~~~~
🤍
အားလုံးပဲ ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ကြပါ။
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
