Extra|2|
17:26, 1 February 2026Unicode
ခြေလှမ်းကျဲတွေဖြင့် ဆေးရုံစင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက် တစ်ခြားဘယ်သူပဲကြည့်ကြည့် သူအလျင်လိုနေမှန်း သိသာသည်..။ ဒီနေရာကို သူရောက်လာခြင်းကလည်း တစ်ခြားမဟုတ် သူ့အမျိုးသားဖြစ်သူ ကျိုးဖုန်း ရုတ်တရက် ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ် ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့်သာ။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်က နယ်ဘက်ကို ခရီးသွားရသည်မို့ သူ့ကိုဖုန်းခဏခဏ ဆက်ပြီး မနှောက်ယှက်ဖို့ ကျိုးဖုန်းကို မှာခဲ့သလိုကျိုးဖုန်းကလည်း သဘောတူလက်ခံခဲ့သည်။ သို့နှင့် အရင်ကဆိုသူ့ကိုစိတ်အနှောက်ယှက်ပေးတတ်သည့် လူက သူမရှိတဲ့နှစ်ပတ်အတွင်း ဖုန်းမဆက်ပဲ နေနိုင်တာက သူ့အတွက်ကတော့အလွန်ထူးဆန်းပါဘိ။
အခု သူရောက်ရောက်ချင်း ကျိုးဖုန်း တစ်ယောက်ထဲရှိနေချိန်လှေခါးပေါ်က ပြုတ်ကျပြီး ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်လို့ အက်ရှာနဲ့သူ့အမေက ပြောလာတော့ နားတောင် မနားတော့ပဲ သူချက်ချင်းလီယမ်နဲ့အတူ လိုက်လာမိတဲ့ သူ့ကိုယ်သူ နားမလည်ပါ။ ဒီကောင် သေသွားရင် ပိုကောင်းမှာလေ သူလည်း လွတ်လပ်မှာမဟုတ်ဘူးလား။
တောက်!!! တော်တော် စိတ်အနှောက်ယှက်ပေးတဲ့ကောင် ။
"သူဌေး..."
"အင်း.. လမ်းပြ"
"ဒီဘက်ပါ!!!
ဆေးရုံတံခါးကို လီယမ်က ဖွင့်ပေးတော့ အထဲမှာ Finnကိုတွေ့ရ၏။ ဒါနဲ့ သူစိတ်မကြည်တော့။ အဲ့ဒီလူထံကနေ အကြည့်လွှဲပြီး ကုတင်ပေါ်ကို အကြည့်ပြန်ရောက်တော့ ခေါင်းမှာ ပတ်တီးစည်းထားပြီး မေ့မြောနေတဲ့ ကျိုးဖုန်းကြောင့် အံကိုခပ်တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
"မင်းက ကျိုးဖုန်းရဲ့!!!
"သူ့ယောက်ျား!!!!
"ဪ!!
"ခင်ဗျား ထွက်သွားပေးပါ့လား ကျုပ်တို့ အချင်းချင်းစကားပြောချင်လို့.."
"အိုခေ ဘရို!!
Finnထွက်သွားတော့ လီယမ်က အလိုက်သိစွာ တံခါးကိုအထဲကနေ ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ထို့နောက် ဖြူဖက်ဖြူလျော်ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို ဖွဖွလေး ထိကြည့်သည်...။ လှေခါးပေါ်က ပြုတ်ကျသည်ဆိုပဲ ကျိုးဖုန်းက အဲ့ဒီလိုသတိလက်လွတ် ဖြစ်တတ်သူမှ မဟုတ်တာပဲ။
"လီယမ်!!
"ဟုတ်ကဲ့ !!
"အိမ်က CCTVတွေ အကုန်စစ်ကြည့် !!!
"ဟုတ်!!!
"ပြီးရင် ဘာဆက်လုပ်ရမလည်းဆိုတာ သိတယ်မလား"
"နားလည်ပါပြီ "
"ငါဒီကနေပဲ စောင့်မယ် "
"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်အခုပဲ ဆောင်ရွက်လိုက်ပါ့မယ်"
လီယမ် ထွက်သွားတော့ သူ့ကို စကားပြန်မပြောနိုင်တဲ့ကျိုးဖုန်းနဲ့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျိုးဖုန်းကို ကြည့်ရင်းဖြင့် သူအံကြိတ်လိုက်သည်။
"ကိုယ် ခရီးကနေ အခုမှပြန်ရောက်တာ မင်းက ကိုယ့်ကိုဒီပုံစံနဲ့ ကြိုတာလား.."
ထို့နောက် ကျိုးဖုန်းရဲ့ ပျော့ဖက်နေတဲ့ လက်ကို အသာယာဆွဲယူပြီး လက်ခုံပေါ် တစ်ချက်လောက်ဖိကပ်နမ်းလိုက်တယ်။
"စိတ်ချပါ မင်းအတွက် မျှတဖို့က ကိုယ့်တာဝန်ထား !!!
Ring..
Ringtone သံကြောင့် ဖုန်းကိုထုတ်ကြည့်တော့ ခေါဆိုသူက လီယမ်။
"လီယမ် အခြေနေထူးလား!!
'ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး!! လူကို မိထားပြီးပြီ သူဌေးရဲ့ အိမ်မှာခေါ်ထားပါတယ် ဆေးရုံမှာကျ လူတွေအရမ်းများတယ်လေမလိုအပ်ပဲ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မဖြစ်စေချင်လို့..'
"ငါချက်ချင်းလာမယ် စောင့်ကြည့်ထား!!
'ဟုတ်ကဲ့..'
ဖုန်းကိုပြန်သိမ်းပြီးတာနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာလှဲနေတဲ့လူသားကို ဖျော့တော့စွာ တစ်ချက်ကြည့်တယ်။ ပြီးနောက်နှဖူးပေါ် အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေချရင်း
"ကိုယ်ပြန်လာတာကို စောင့်နေပါ ကျိုးကျိုး!!!
ထိုလူသားကို ကျောခိုင်းလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ မျက်ဝန်းတို့ကနက်မှောင်စူးရှသွားသည်က အမဲဖြတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့သားရဲကောင်ပမာ။ သူအိမ်ကိုပြန်လာတော့ လီယမ်ရှေ့မှာမေ့မြောနေတဲ့ မိန်းကလေးကို တွေ့ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာရိုက်ခံထားရလို့ သတိလစ်နေပုံပင်။
"CCTV ထဲမှာ ဒေါက်တာ ပြုတ်မကျခင် တွေ့တဲ့မိန်းကလေးကသူပါ သူဌေး.."
"သူက ဘယ်သူလဲ .."
"ဟင် သူဌေး မမှတ်မိဘူးလား ဒီမိန်းကလေးက သူဌေးနဲ့၃ကြိမ်လောက် ရင်းနှီးမှု ရှိဖူးတယ်လေ.."
"နှိူးလိုက် ငါမေးစမ်းပါဦးမယ် ဘယ်လိုလူမျိုးက ငါ့လူကိုထိရဲသလည်းလို့ အဲ့ဒီသတ္တိတွေ ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ"
လီယမ်က ချက်ချင်း ရေတစ်ပုံးကို ပြေးဆွဲရင်း မိန်းကလေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် လောင်းချပစ်လိုက်တယ်။
ဗွမ်း!!!!
"အဟွတ်!!!
ထိုမိန်းကလေးမှာ ချက်ချင်းထလာပြီး သူ့အခြေနေသူနားလည်ပုံမရ။ သို့သော် ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ လင်းပေါင်ကိုမြင်သည့်အခါ မျက်လုံးအရောင်တွေက လက်ခနဲ...
"ကိုကို!!!! အရမ်းကောင်းတာပဲ Zoey!! ကိုကို့ကိုတွေ့နေရပြီ "
"Zoey!!
"ဟုတ် ကိုကို!!
"မင်း သူ့ကို ထိခိုက်စေတာလား"
ဆိုရင်ပဲ နားလည်တဲ့ Zoeyက မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားတယ်။
"ဟင်!! ကိုကို... "
"ငါ့ကိုအမှန်တိုင်းပြော မင်းသူ့ကို ထိခိုက်စေတာလား!!!
"ကိုကို Zoey မလုပ်!!!!!
"ငါ့ကို မလိမ်စမ်းနဲ့ .."
ဟိန်းခနဲ အော်သံကြောင့် Zoeyရဲ့ ခန္ဓာမှာ ဆတ်ခနဲတုန်သွားတယ်။
"သူက အမြဲ သတိကြီးတဲ့သူပဲ အဲ့လိုလူက ဘယ်လိုလုပ်ရုတ်တရက် လှေခါးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျနိုင်မှာလဲ အဲ့ဒီအချိန်မှာသူနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ တွေ့ခဲ့တဲ့လူက မင်းပဲလေ Zoey!!!
"............"
"မင်းသူ့ကို ဘာပြောခဲ့သေးလဲ.."
"ဟို.. Zoeyပြောတာက Zoey မှာ ကိုကိုနဲ့ ရတဲ့ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြီလို့ ပြော..ပြောလိုက်တာပါ ကိုကို.."
"ဘာ!! ကိုယ်ဝန် ဟုတ်လား!!!
Zoeyတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ရင်မဆိုင်နိုင်စွာ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။
"ကိုယ်ဝန်ဆိုမှ မင်းနဲ့ငါ့ကြားမှာ ထူးထူးခြားခြားပတ်သတ်မှုရှိခဲ့ဖူးလို့လား.."
လင်းပေါင်မှာ ဒါကိုတော့ အတိအကျပြောရဲပါ၏။ ဘာလို့ဆိုသူနဲ့အတူ ရှိဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အကုန်လုံးက ကျိုးဖုန်းရင်နာအောင်ဖန်တီးထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေချည်းပဲ..။
"ကိုကို ဒါတော့ Zoeyကို အပြစ်တင်လို့မရဘူး Zoeyသူ့ကိုဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး သူ့ဘာသာ လက်မခံနိုင်ပဲ သတိလစ်ပြီးလှေခါးပေါ်က ပြုတ်ကျခဲ့တာ Zoey စိတ်ရင်းကောင်းပြီးဆေးရုံအချိန်ကိုက် ပို့ခဲ့လို့မဟုတ်ရင် သွေးထွက်လွန်ပြီးသေတောင် သေနေလောက်ပြီ ကိုကိုက Zoeyကိုတောင်ကျေးဇူးတင်ရဦးမှာ"
ထိုအခါ လင်းပေါင်ရဲ့ အပြုံးမှာ ခပ်လှောင်လှောင်။ Zoeyအနားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်နှင့်Zoeyကလည်း ကြောက်အားလန့်အားနဲ့ အနောက်ကိုဆုတ်သွားတယ်။ ဒါမှမဟုတ် Zoeyမှားသွားတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီလူ့ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ လုံးဝစိတ်မကူးသင့်ဘူး။
"ဪ.. ဒါဆိုရင်တော့မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော် Zoey"
"ရှင်ဘာလုပ်မလို့လဲ!! အစ်..ကို..ကို"
ကြီးမားသန်မာသည့် လက်တစ်ဖက်က သူမ လည်တိုင်ကျော့ကျော့ဆီကို ဖျစ်ညှစ်ထား၍ အသက်ရှူရ ကြပ်လာသည်။ရုန်းလေ မလွှတ်မြောက်နိုင်လေ။ သူမ နောက်ဆုံး သတိရမိတာက သူမရဲ့ မိဘတွေပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။
"မလုပ်ပါနဲ့!!!
"မင်းငါ့အနားမှာ နေချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား ဒါဆိုရင်ငါကလည်း မင်းကိုထွက်သွားခွင့် မပေးတော့ဘူး.."
ငြိမ်သက်သွားသည့် အချိန်မှ သူလက်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင်။လီယမ်က Zoey အသက်ရှူ၊ မရှူကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးအသက်မရှူတော့မှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။
"သူသေပြီ !!
"ရှင်းလိုက်တော့.."
"သူ့နောက်ခံက ပေါပေါပဲပဲ မဟုတ်ဘူး အကယ်၍ နောက်လူတွေပါလာရင်.."
"လွယ်တာကို ခက်အောင်မလုပ်စမ်းနဲ့ လီယမ်..သူ့ကို ရှင်းလိုက်တော့ ပြီးရင် သူနဲ့ငါ့အကြောင်းကို သိတဲ့သူတွေကိုပါ ဆက်ရှင်းလိုက် အစအန မကျန်စေနဲ့.."
"..........."
"ဪ သူတို့ကလွဲရင်!!!
သူမေးဆတ်ပြရာကို လီယမ် ကြည့်လိုက်တော့ အက်ရှာတို့သားအမိနှစ်ယောက်မှာ တံခါးဝမှာ တုန်ရီစွာ တောင့်တောင့်ကြီးရပ်နေကြသည်။ လီယမ်မှာ ခေါင်းညိတ်ပြီး အသက်မဲ့သွားသည့်ခန္ဓာကို ပွေ့ချီပြီး ထွက်သွားတယ်။
..................
အပေါ်ကုတ်အင်္ကျီကို သေချာလေး ဝတ်ပြီးတာနဲ့ မသေမသပ်အက်ရာထင်နေတဲ့ ပန်းအိုးလေးဆီ လျှောက်လာလိုက်တယ်။ ပန်းအိုးက နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပေမယ့် ကြိုးစားဆက်လိုက်တော့ရလို့ တော်သေးတယ်။ အဲ့ဒီလူက ပန်းအိုးကွဲတော့ နေ့နေ့ညညငိုနေတာကို သူမမြင်လိုပါ။ ဒါကြောင့်လည်း ကြိုးစားလုပ်ပေးခဲ့မိတာ ထင်ပါရဲ့။
သူ့ဘက်ကနေ အဲ့ဒီလူအပေါ် အရင်ဆုံး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခဲ့တာလို့ မားကရော အဲ့ဒီလူကရော ပြောပေမယ့် သူက မယုံပါ။ အတိတ်က မေ့သွားခဲ့ပေမယ့် နှလုံးသားကိုတော့ ညာလို့မရ။ နောက်ပြီး သူကလည်း မြင်မြင်ချင်း ချစ်တတ်သူမဟုတ်တာခက်သား။
အရင်ကတော့ သူထွက်သွားတာ ကောင်းသေးတယ်လို့ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောနိုင်ပေမယ့် အခုတော့ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာလဲနေတဲ့ အဲ့ဒီလူကိုပြန်တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲ အောင့်လာသည်။ ဒီခံစားချက်က ဘာဖြစ်တာများလဲ အဟင်း တစ်နည်းနည်းနဲ့အဖြေရှာမှ ဖြစ်တော့မယ်။
ထိုအချိန် ထွက်ပေါ်လာသည့် တံခါးခေါက်သံက ပြန့်ကျဲနေတဲ့အာရုံတွေကို ပြန်စုစည်းစေတယ်။
"ဆန်ပြုတ်ရပါပြီ သူဌေး!!!
ထွက်လာသည့်အသံမှာ အဒေါ်ကြီးရဲ့သားဖြစ်သူ အက်ရှာအသံပင်။ တံခါးဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်လာတော့ အက်ရှာကမျက်လွှာချကာ တစ်ခါတစ်လေ မဝံ့မရဲ မျက်လုံးပင့်လျက်ခိုးခိုးကြည့်သည်။
"အမေက ဆန်ပြုတ်ရပါပြီတဲ့ ချိုင့်ထဲတောင် ထည့်ပြီးပြီ!!
"အင်း!!!
သူ အောက်ထပ် ပြန်ရောက်တော့ ရပ်စောင့်နေတဲ့ လီယမ်ကအဒေါ်ကြီးပေးတဲ့ ချိုင့်ကို ဆွဲကိုင်ထားတာ တွေ့ရတယ်။ မကြာခင်ကတည်းက နည်းနည်းပြောင်းလဲနေတဲ့သူ့ကို လီယမ်သတိထားမိတာကြာပြီ။ အခုလည်း သတိရလာပြီဖြစ်တဲ့ဒေါက်တာအတွက် ကိုယ်တိုင်ဆန်ပြုတ် ယူသွားပေးမလို့ဆိုပဲ။
"ကားအဆင်သင့်ပါ သူဌေး!!
"သွားကြစို့!!
"ဟုတ်ကဲ့!!
တက်ကြွစွာထွက်သွားပြီဖြစ်တဲ့ သူဌေးနောက်ကို လီယမ်မနည်းကိုမှီအောင် လိုက်ရတယ်။ ကားအနောက်ခန်းမှာ ထိုင်ပြီးတာနဲ့အရှေ့ခန်းမှာ နေရာဝင်ယူတဲ့သူ့ကို ချိုင့်လှမ်းတောင်းသေးတယ်။ချိုင့်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်ထဲပြုံးစိပြုံးစိ ဖြစ်နေတာကလည်းသိပ်တော့မူမမှန်။
ဆေးရုံကို ရောက်တော့ လင်းပေါင်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက တကယ်ကိုတက်တက်ကြွကြွ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းဆီ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှ စိတ်အလိုမကျ ဖြစ်သွားတာ။
အဲ့ဒီလူရဲ့ နှဖူးပေါ် လက်တင်စမ်းနေသည့် သူစိမ်းအမျိုးသားကHotel ထဲမှာ ကျိုးဖုန်းနဲ့ အတူဝင်သွားသည့် သူနဲ့ အတော်ကိုတူနေသည်။
"အာ.. လင်းပေါင်!!!
အခြေနေက နည်းနည်းတင်းမာနိုင်တဲ့အနေထားမို့ ကျိုးဖုန်းမှာလင်းပေါင်ကို စိတ်မတိုစေချင်တာကြောင့် ပြာပြာသလဲရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပေမယ့်
"သူက မင်းရဲ့အမျိုးသား လင်းပေါင်လား!!
"............"
"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာတယ်နော် ကိုယ့်နာမည်က ဖူကျင်ယွမ်ပါကျိုးဖုန်းရဲ့ အရင်းနှီးဆုံးမိတ်ဆွေ.."
လင်းပေါင်က ဘာမှမပြောပဲ အနားးကိုရောက်မှာ ချိုင့်ကို စားပွဲပေါ်အသံမြည်အောင်ဆောင့်ချတော့ ကျိုးဖုန်းမှာ တုန်သွားရသည်။
"ယွမ်ကော... အခုပြန်လိုက်ပါတော့နော် ကျွန်တော့်ကိုလုံးဝ လာမကြည့်လည်း ရပါတယ်.."
"ဟင်းဟင်း! သိပါတယ် မင်းရဲ့ချစ်ချစ်ရောက်လာတော့ကိုယ့်ကို မြင်တောင်မမြင်ချင်တော့ဘူးလား"
ဖူကျင်ယွမ်က မတ်တပ်ထရပ်ရင်း အပြုံးလေးနဲ့ ပြောတော့ကျိုးဖုန်းမှာ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ခပ်ဖွဖွလေးကိုက်မိတယ်။
"ဟုတ်ပြီ ကိုယ်သွားပါ့မယ် မင်းသာ ပေးထားတဲ့ ကတိကိုမမေ့ပါနဲ့.."
ထွက်မသွားခင်မှာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ကြည့်သွားတဲ့ ဖူကျင်ယွမ်အကြည့်ကို လင်းပေါင် အဓိပ္ပာယ်မဖော်တတ်။
"သူ့ကို ဘာကတိတွေ ပေးလိုက်လို့လဲ!!!
ဖူကျင်ယွမ် ထွက်သွားပြီး ခဏအကြာမှာ ကျိုးဖုန်းရဲ့ဘေးဝင်ထိုင်ရင်း သူ့အသံက ခပ်မာမာ။ သို့သော်လည်း ကျိုးဖုန်းကနီးကပ်စွာ မြင်ရတဲ့ မျက်နှာချောချောကြောင့် အသက်ပင်ဝဝမရှူရဲ။ ဒီနေ့မှ ဘာလို့ ခါတိုင်းထက်ပိုပြီး နှလုံးခုန်မြန်နေရတာလည်း မသိဘူး။
"ဖြေလေ သူ့ကို ဘာကတိတွေ ပေးလိုက်တာလည်းလို့"
"သူက သန်ဘက်ခါ ပြန်တော့မှာ အဲ့ဒါ သူနဲ့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ညစာ အတူစားဖို့ တောင်းဆိုတာပါ"
"မသွားရဘူး!!
"ဘာလို့လဲ!!
လင်းပေါင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မသွားရဘူးကွာ"
ဆိုတော့ ဘာမှစောဒက မတတ်တော့ပါချေ။ လင်းပေါင်ဘာကြောင့် စိတ်တိုသလည်းဆိုတာလည်း မမေးဖြစ်တော့။လင်းပေါင်ရဲ့ အမြင်မှာ သူက စိတ်တိုရအောင် အမြဲလုပ်ခဲ့တဲ့သူပဲဟာ ။ ထို့အတူ လင်းပေါင် လက်သန်းကြွယ်မှာ ရှိနေသောလက်စွပ်မောင်းကွင်းလေးကို ကြည့်ရင်း သူအံ့ဩမိပါသေးသည်။ သူမှတ်မိသလောက် လင်းပေါင်က ဒီလက်စွပ်ကို ချွတ်ထားတာကြာပြီ မဟုတ်ပါလား။
လင်းပေါင်မျက်နှာကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ ကြည့်ရင်းသူ ရှက်အမ်းအမ်းလေး ပြုံးလိုက်မိတယ်..။
........................
ပြာနုရောင် Bathrobe လေးနဲ့ လင်းပေါင်ကို ကြည့်ပြီး သူ ဒူးထောက်ချလိုက်ပေမယ့် လင်းပေါင်ဟာ သူ့ကိုတစ်ချက်မှလှည့်မကြည့်။ ရေစိုနေတဲ့ ဆံပင်တွေကို တပတ်နဲ့ သုတ်နေပေမယ့် တပတ်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ့လက်တွေက အေးစက်တောင့်တင်းနေသလို သူမျက်မှောင်ကြုတ်ထားခဲ့သည်။
"လင်းပေါင် ငါမင်းကို ရှင်းပြပါ့မယ်!!!
လင်းပေါင်က သူ့ကို အရင်လို ပြဿနာရှာတာမျိုး မရှိ..။ သူ့ကို မရှိတဲ့အရာတစ်ခုလို သဘောထားတာ ပိုပြီး နာကျင်စေတယ် ဆိုတာ ထိုလူသား မသိရော့လေသလား။
"ဖူကျင်ယွမ်က ၊ ကနေဒါကို ပြန်တော့မှာ ပြီးတော့ သူငါ့ကိုပြောခဲ့သေးတယ် ငါ့အမေရဲ့ အကြွေးတွေကို ပေးစရာမလိုတော့ဘူးတဲ့ ဒါက မကောင်းဘူးလား"
"ကောင်းတာပေါ့ ဒါနဲ့ ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ သူနဲ့ နှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့ ဘာလို့ တစ်ခါထဲ မအိပ်ခဲ့ရတာလဲ.."
"လင်းပေါင်!! ငါသူနဲ့ ညစာ အတူစားခဲ့တယ်ဆိုတာက သူ့အပေါ်ငါလုပ်ခဲ့တဲ့ အပြုမူတွေ လုပ်ရပ်တွေအတွက် အလျော်ပေးတဲ့သဘောပါ"
ကျိုးဖုန်းမှာ မျက်ရည်အဝိုင်းသားနဲ့ သူ့ကို တောင်းပန်နေပေမယ့်သူကတော့ စီးကရက်ဖွာရင်း စိတ်ပျက်သလိုကြည့်နေလိုက်တယ်။
"အလျော်ပေးတယ် ဟုတ်လား မင်းအမေ သူ့အပေါ်အကြွေးတင်နေတာ ဘယ်လောက်များလို့လဲ ငါမဆပ်ပေးနိုင်ဘူးထင်လို့လား တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါ့ကိုပြောလေ!!
"ငါ!!! ငါမင်းဆီက ဘာမှ မလိုအပ်လို့ပါ!!!
"မလိုအပ်လို့ အဲ့ဒီကောင်ဆီ သွားတာလား.."
"ငါပြောပြီးပြီလေ ငါသူ့အပေါ် လုပ်ခဲ့တာတွေ အတွက်အလျော်ပေးတာလို့.."
"ဘာကို အလျော်ပေးတာလဲ မင်းသူ့အပေါ် ဘာလုပ်ခဲ့ လုပ်ခဲ့အဲ့ဒါ သူ ဉာဏ်နည်းလို့ ခံရတာလေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးမင်းအပြစ်လို့ ပြောနိုင်မှာလဲ.."
"လင်းပေါင်.. ငါ!!!!
စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဒူးထောက်နေတဲ့သူ့ကို လင်းပေါင်ကအင်္ကျီကော်လံစကို ဆွဲပြီး အခန်းပြင်ပို့ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးမှစီးကရက်အား နင်းခြေကာ
"ထွက်သွား!! မင်းမျက်နှာကို ငါထပ်မမြင်ချင်တော့ဘူး"
ကျိုးဖုန်း သူ့နားသူပင်မယုံကြည်နိုင်။ အရင်တုန်းက လင်းပေါင်ကသူ့ကို သဘောမကျပေမယ့် ၎င်းက ကွာရှင်းဖို့ ပြောတာချည်းပင်။ထွက်သွားဖို့ ပထမဆုံး ပြောခံရသည့်အခါ မှားပြီ ဆိုတဲ့အသိကအတွေးထဲ ရောက်လာတယ်။ လင်းပေါင်ပုံစံက ဒေါသအလျောက်ရှူးရှူးရှားရှား ဖြစ်နေတာမျိုးထက် အင်မတန် အေးဆေးနေ၏။ဒါမှမဟုတ် ဒေါသတွေကို အတင်းမျိုချထားတာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။
"လင်းပေါင် မင်းအခု ငါ့ကို နှင်ထုတ်နေတာလား!!
"အေး ဟုတ်တယ် လူလို မောင်းထုတ်လို့ မရရင်ခွေးလို ရိုက်ထုတ်မှာ ချက်ချင်း ငါ့အိမ်ကနေ ထွက်သွားမနက်ဖြန် တရားရုံးမှာတွေ့မယ်!!!
မျက်ရည်တွေက ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျလာပေမယ့် ရှိုက်သံပင်မထွက်နိုင်။
"ဘာလို့လဲ !! ငါမှားပါတယ်ကွာ နောက်ဆို ငါထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး"
လက်ကို အတင်းဆွဲကိုင်ပြီး ကျိုးဖုန်း မျက်ရည်တွေကြားကတောင်းပန်မိသည်။ လင်းပေါင်က ထောင်းခနဲ ဒေါသထွက်လျက်သူ့ကို ဆောင့်တွန်းကာ
"ဘာ!!! တောင်းပန်တယ် ဟုတ်လား .. အဟက်..ဒီမှာ ဟေ့ကောင် တောင်းပန်စကားက လူတိုင်းပြောတတ်တယ်ကိုယ်မှားကြောင်း လက်သင့်ခံနိုင်တဲ့စိတ်ကတော့ လူတိုင်းမှာမရှိဘူးကွ.."
"အင့်..အဟင့်.. မင်း!! မင်းက ငါ့ကို မချစ်ဘူးဆိုတော့ ငါအဲ့လိုလုပ်ရင် မင်းဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ထင်မိခဲ့လို့ပါကွာ.."
"ကောင်းတယ်..ကောင်းတယ် မင်းရဲ့အတွေးက တကယ်ကိုရွှေချထားပေးဖို့ ကောင်းလွန်းတယ် ကျိုးဖုန်း!!!
လင်းပေါင်မှာ သူဆက်ပေးထားသည့် ပန်းအိုးကို သွားယူပြီးထွက်လာတယ်။ ပြီးမှ မဲ့ခနဲပြုံးလျက်
"မင်းဘာလုပ်လုပ် ငါစိတ်မဝင်စားဘူးဆို အားအားယားယားနဲ့ ဒီ စောက်အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ဟာကို တစ်နေ့လုံး ထိုင်လုပ်ခဲ့ပါ့မလား'
ကျိုးဖုန်းရင်ထဲ ဆစ်ခနဲတစ်ချက် ဖြစ်သွားတယ်။ မျက်ရည်တွေဟာလည်း တန့်သွားရသည်။
"ဒါ..ဒါက မင်းလုပ်ထားတာလား!!!
"အေး ဟုတ်တယ် မင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ငါမမြင်ချင်လို့လုပ်ထားတာလေ မင်းပြော.. မင်းဘာလုပ်လုပ် ငါ့ဘက်ကဘာမှ မခံစားရဘူးလို့ ထင်သေးလား မင်းပြောလေ!!!
"လင်းပေါင်!!!!
"ပါးစပ်ကသာ ငါ့ကို ချစ်တယ်လို့ ပြောနေတာ ငါစိတ်ချမ်းသာအောင် တစ်ခုမှ လိုက်မနေပေးနိုင်ဘူး အခုတော့ ငါတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက ဒီပန်းအိုးလိုပဲ."
ခွမ်း!!!!
"လင်းပေါင်!!!
ပန်းအိုးမှာ ကွဲကျသွားပေမယ့် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာတော့ မဖြစ်။ဒါကြောင့်ပဲ လင်းပေါင်က အခန်းထဲက ဘေ့စ်ဘောတုတ်တံနဲ့ရစရာမရှိအောင် ကွဲကြေသွားသည်အထိ ရိုက်ခွဲပစ်သည်။
"လင်းပေါင် မလုပ်ပါနဲ့ ငါ့အပြစ်ပါ.. ငါတစ်ယောက်ထဲမှားတာပါ"
လင်းပေါင်မှာ သူ့ကို မျက်ထောက်နီကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်လျက်
"ထွက်သွားတော့!!! မင်းကိုငါ တမ်းတမ်းစွဲ မချစ်မိခင်!!!
ပြောပြီး တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်တော့ ကျိုးဖုန်းမှာ ရူးမတတ်။ လင်းပေါင် သူ့ကို ခံစားချက်ရှိနေသည်တဲ့လား။ သူနည်းနည်းမှမသိရပါလား။ ဘယ်အချိန်ကတည်းကပါလိမ့်။
"လင်းပေါင် အခုတံခါးဖွင့် ငါမင်းနဲ့ ရှင်းအောင်ပြောမယ်!!
"ငါ့အိမ်ကနေ အခုချက်ချင်းထွက်သွားပြီး အဲ့အကောင်နောက်ကို လိုက်သွားစမ်းပါ .."
"ငါဘယ်လိုလုပ် လိုက်နိုင်မှာလဲ အစကတည်းက ငါချစ်တာမင်းတစ်ယောက်ထဲပဲလေ.."
"................"
ကျိုးဖုန်းမှာ တံခါးကို ကျောမှီပြီး ထိုင်ရင်း မျက်ရည်တွေကိုသုတ်ဖယ်ပစ်လိုက်ပေမယ့် ရှိုက်သံတို့ကတော့ ထွက်နေဆဲ။
"ငါ့အသက် ၁၅နှစ်လောက်က မင်းကိုတွေ့ခဲ့တာ အစကတော့ငါ့အတွက် မင်းလိုကောင်က စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတယ် မင်းက အတန်းထဲမှာ စကားနည်းတယ် မင်းမှာ သူငယ်ချင်းမရှိဘူး မင်းက အေးတိအေးစက်လို့ ထင်ရပေမယ့် လမ်းမှတွေ့တဲ့ခွေးလေးတွေ ကြောင်လေးတွေကို ချစ်တတ်တယ် '
"ငါအကုန်သိတယ် လင်းပေါင် အဲ့တုန်းက ငါ့မှာအပေါဆုံးကပိုက်ဆံပြီးရင် အချိန်ပဲ ငါ့ရဲ့အချိန်တွေကို မင်းနောက်ကိုလိုက်ကြည့်ပြီး ဖြုန်းခဲ့ရတာ မင်းက နည်းနည်းလေး ရင်ခုန်စရာကောင်းပြီး အချိန်မရွေး စွန့်ပစ်လို့ရတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့မိတယ်အဲ့ဒါကြောင့် အဲ့ဒီရူးကြောင်ကြောင်ဂိမ်းကို ရိပေါ်နဲ့အတူကစားခဲ့မိတာ.."
"ငါမင်းကို တကယ်ချစ်တယ် ချစ်လွန်းလို့ ချစ်တောင်မချစ်ရက်တော့တဲ့အထိပဲ.. မင်းအတိတ်မေ့သွားတာကိုအခွင့်ကောင်းယူပြီး မင်းကိုငါ လက်ထပ်ခဲ့တယ် အခုနောက်ပိုင်းငါ့မှာ ဆန္ဒတစ်ခုပဲရှိတော့တယ် အဲ့ဒါက မင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်အချစ်မှာ မကျရှူံးသွားစေချင်မိတာပါ ဒါပေမယ့် မင်းငါ့ကိုပြန်ချစ်ပါစေဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက် သေးသေးလေးတော့ ရှိတယ်"
ဂျောက်!!!
ထိုအခိုက် တံခါး ဖွင့်လာသော လင်းပေါင်မှာ သူနဲ့အကြည့်ချင်းဆုံသွားပြီး အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။
"ဟွန်း!!!
အထဲကို ပြန်ဝင်သွားပြီဖြစ်ပေမယ့် တံခါးကိုဖွင့်ထားခဲ့သည်မို့ ကျိုးဖုန်းခင်ဗျာ အလျင်အမြန် အထဲကို လိုက်ဝင်လိုက်တယ်..။လင်းပေါင်က ကုတင်ဘောင်ကို ကျောမှီကာ ခပ်လျှောလျှောလေးထိုင်နေပြီး သူ့ကို ဗလာသက်သက် မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ငေးစိုက်ကြည့်နေ၏။
"လင်းပေါင်.. ငါ!!!!
"မင်းကို အဲ့လူနဲ့ တွဲတွေ့လိုက်တော့ ငါစိတ်တိုသွားတာတော့အမှန်ပဲ .."
"ငါတောင်းပန်ပါတယ် နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး!!!
ကုတင်ပေါ် ပြေးတက်ရင်း ၊ ရင်ခွင်ထဲ ဇွတ်ဝင်ကာ ထပ်တလဲလဲတောင်းပန်လာ၏။
"ငါအတည်ပြောနေတာ မင်းကို တမ်းတမ်းစွဲ မချစ်မိခင်မြန်မြန်ထွက်ပြေးတော့ .."
"ငါမသွားဘူး မင်းအနားကနေ ငါဘယ်မှ မသွားဘူး..လင်းပေါင် ငါ့ကိုကြည့်ပြီး သေချာပြောစမ်းပါ မင်းနှလုံးသားကငါ့အတွက် တစ်ကြိမ်တောင် မလှုပ်ရှားခဲ့ဖူးဘူးလား.."
လင်းပေါင်အပြုံးတို့မှာ သူ အဓိပ္ပာယ်မဖော်တတ်။
"ငါ့ဒဏ်ကို မင်းက တော်တော်ခံနိုင်တာပဲ.."
"ဟုတ်တယ် မင်းဘယ်လောက်ဆိုးဆိုး ငါလုံးဝထွက်မသွားနိုင်ဘူး ဘာလို့ဆို ငါမင်းကို ချစ်လို့လေ.."
"ငါက မင်းထင်ထားတာထက် အများကြီးပိုဆိုးတယ် ကျိုးဖုန်းမင်းအကြိုက်နဲ့လည်း ကိုက်ချင်မှ ကိုက်မယ် ငါက နည်းနည်းမှစိတ်မရှည်ဘူး အဲ့လိုဆိုရင်တောင် ဆက်နေချင်သေးလား.."
"အွန်း!! နေချင်တယ်"
"ငါက နည်းနည်းတော့ သဝန်တိုတတ်တယ် မင်းကို တစ်ခြားကောင်နဲ့ တွဲတွေ့တဲ့အခါ သဝန်တိုပြီး စုတ်ပြတ်အောင်ရိုက်မိတဲ့အချိန်လည်း ရှိနိုင်တယ် အဲ့လိုဆိုရင်တောင်ငါ့အနားမှာ ဆက်နေချင်သေးလား.."
ကျိုးဖုန်းရဲ့ မျက်ဝန်းထောင့်စွန်းလေးက ပူလောင်စိုစွတ်လာပြီးလင်းပေါင်ကို ကိုင်ထားတဲ့ သူ့လက်တွေက လျော့ရဲရဲဖြစ်လျက် လင်းပေါင်က ထင်သားပဲဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အသံထွက်ရယ်စဉ်မှာပဲ ရင်ခွင်ထဲကို ထိုလူသားက ဇွတ်အတင်းတိုးကာဝင်ရင်း
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါထွက်မသွားဘူး မင်းစိတ်တိုင်းမကျတဲ့အခါငါမင်းရဲ့ လူသားသဲအိတ်လုပ်ပေးလို့ရတယ် ငါ့ကိုဆူလို့ရတယ်ရိုက်လို့လည်းရတယ် ဒါပေမယ့် မနှင်ပါနဲ့ ငါက မင်းကိုတစ်သက်လုံး ငါ့ရဲ့အိမ်လို့သတ်မှတ်ထားခဲ့တာ မင်းကငါ့ကိုနှင်တော့ ဘယ်ကိုသွားရမလည်းဆိုတာ ငါတကယ်မသိဘူး"
ကျိုးဖုန်းအသံက တိမ်ဝင်တိုးလျနေသောကြောင့် သူ့ရင်ထဲမှာအမျိုးအမည်မသိတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို လင်းပေါင်တစ်ယောက်ခံစားလိုက်ရတယ်။ ထို့နောက် ကျိုးဖုန်းကို တင်းနေအောင်ဖက်ရင်း
"အရူးလေး!! ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ် မင်းကိုရိုက်ရက်ပါ့မလဲ"
"ဟင်!!!
ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်ရာက ချစ်ရသူကို တအံ့တဩလေးကြည့်လိုက်မိတယ်။ ထိုအခါ ချစ်သူရဲ့ နူးညံ့နွေးထွေးတဲ့အကြည့်တွေဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။
"လင်းပေါင် မင်းငါ့ကို နောက်နေတာလား!!!
"အင်း!!
"ဘာလို့နောက်တာလဲ ငါတကယ်ခံစားရတာနော် "
"ကိုယ် အခွင့်ရေး ပေးနေတာလေ သေချာစဉ်းစားနော် ဒီနေ့ပြီးရင် မင်းထွက်ပြေးချင်ရင်တောင် လုံးဝထွက်ပြေးလို့မရတော့ဘူး"
"မင်းငါ့ကို ရိုက်သတ်ရင်တောင် လုံးဝ ထွက်မပြေးဘူး ဟိုလေ လင်းပေါင် အခုငါတို့က ပြေလည်သွားကြပြီမလားဟင်!!
လင်းပေါင်အပြုံးတွေက ပီပြင်လာပြီး
"အင်း ပြေလည်သွားပြီ!!!
"ဒါဆို ငါ.. ငါမင်းကို နမ်းလို့ရလားဟင်"
"ရတယ် မင်းစိတ်ကြိုက်သာလုပ် "
ထို့နောက် လင်းပေါင်မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ကိုဆွဲယူသွားပြီးနှဖူးက အစချီကာ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ အနမ်းတွေက ကြာရှည်လျက်။ ကျိုးဖုန်းရဲ့ ခါးကို လက်နဲ့ ထိန်းကိုင်ရင်း အနမ်းတွေကို မက်မောစွာ တုန့်ပြန်ကာ အိပ်ယာပေါ် လှဲချပစ်သည်။
"လင်းပေါင်!! မော... မောတယ်!!
ပြောလည်းမရ။ လင်းပေါင်က သူ့အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကိုခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆွဲဖြုတ်လိုက်တော့ ဖွေးဥနေသော ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာ ရုပ်လုံးပေါ်လာ၏။
"ပြွတ်.. အွန့်!!!
"လင်းပေါင်.. ဘာလုပ်မလို့လဲဟင်!!
"မင်းနဲ့ လုပ်မလို့လေ.. ဒါက ပထမဆုံးလား"
ပြောလည်းပြော သူ့အောက်ပိုင်းက ဘောင်းဘီကိုပါ ခပ်မြန်မြန်ဆွဲချွတ်လိုက်တာကြောင့် ကျိုးဖုန်းမျက်နှာက ဇီးရွက်သာသာ။
"မ..မဟုတ်ဘူး!!
လင်းပေါင် လှုပ်ရှားမှုတွေက ရပ်တန့်သွားပြီး
"ဘယ်သူနဲ့ ပထမဆုံးလဲ"
"အတိတ်မေ့နေတဲ့ မင်းနဲ့လေ!!!
"ဟင်းဟင်း ခံစားချက်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ"
"ပေါင်ပေါင်က အစမပျိုးတတ်ဘူး ငါပဲအကုန်သင်ရတယ်ဒါပေမယ့် ငါကလည်း အတွေ့ကြုံရှိတဲ့သူမှမဟုတ်တာအဲ့ဒီတော့ ခံစားချက်က သိပ်မကောင်းဘူး.."
လင်းပေါင် အသံထွက်မရယ်ပဲ မနေနိုင်။ တစ်လက်စတည်းသကောင့်သားလေးကို အသည်းယားစွာ အပေါ်စီးကနေကြည့်ပြီး ရင်ဘက်ပေါ်က ချယ်ရီသီးလေးကို ဆွဲငုံပစ်လိုက်တယ်။
"အာ့.. ပေါင်ပေါင်!!
"ပြွတ်!!
လင်းပေါင်က Bathrobe ကြိုးကို ဖြည်ချလိုက်တာမို့ ကျိုးဖုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားတယ်။ သူ့နေရာနဲ့သူအပိုအလိုမရှိတဲ့ ကြွက်သားစိုင်တွေကိုကြည့်ရင်း ကြက်သီးထလာတာမို့ အောက်ပိုင်းကို ဆက်မကြည့်ရဲ။ သူ့ရဲ့ ယခုလိုပုံစံကိုကြည့်ပြီး လင်းပေါင်ကတော့ ပြုံးရှာတယ်။ ပြီးမှ သူ့လက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲယူကာ ဝဲဘက် ရင်ဘက်ပေါ် တင်ပေးရင်းနှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်းဆုံသွားသည်။
"ခံစားမိလား!!!
"အင်း... ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်နေတာလဲ"
"အဲ့ဒါ မင်းအတွက် လှုပ်ရှားနေတာ ကျိုးကျိူး..."
"ဟမ်!!!
"ဒီနေ့စပြီး ကိုယ်က မင်းတစ်ယောက်ထဲရဲ့ အပိုင်ပါပဲကွာသူများတွေ လုယူလို့ မရဘူး"
"Sob .."
"ဟော.. ဘာလို့ ငိုရတာတုန်းကွာ ကိုယ်ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူးမင်းလေးက ငိုပြီ.."
"Sob.. ပျော်လို့.. ငါပျော်လို့ ငိုတာ အဟင့်.. ငါဒီအခိုက်တန့်ကိုရူးမတတ် မျှော်လင့်ခဲ့တာ ကြာပြီ ပေါင်ပေါင် ငါမင်းကိုတကယ် အရမ်းချစ်တယ်.."
လင်းပေါင်က သူ့ကိုချော့ကာမော့ကာဖြင့် မျက်ရည်တွေကိုလည်းတယုတယ သုတ်ပေးရင်း
"မင်းကိုမှမချစ်ရင် ဘယ်သူ့ကို သွားချစ်ရပါ့မလဲ.."
"........."
"မားတို့အိမ်မှာ ငါမူးပြီး အန်တဲ့ညက မင်းပဲအကုန်လုပ်ပေးခဲ့တာအိမ်အကူတွေကိုတောင် မလုပ်ခိုင်းပဲ မင်းပဲ အကုန်လုပ်ခဲ့တာလေငါ ရိပေါ်နာမည်ကို ယောင်တော့ မင်း တိတ်တိတ်လေးခိုးငိုတာကိုငါမသိဘူး ထင်လို့လား.."
"ဟင် အဲ့ဒါ မင်းဘယ်လိုသိ!!!
"တကယ်တော့ ယောင်တာမဟုတ်ဘူး မင်းထွက်သွားအောင်တမင် အကွက်ဆင်လိုက်တာ အဲ့လိုလုပ်တာတောင် ဘယ်မှထွက်မသွားတဲ့ မင်းကိုမြင်တော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့တာ ဒီကောင်ပါ.."
သူ ကျိုးဖုန်းရဲ့ နှဖူးကို နူးညံ့စွာ နမ်းရင်း
"အဲ့တော့ မင်းကို ပေါင်ပေါင်ခေါ်သလို ကိုကိုလို့ ခေါ်ရမလား!!
ပြောလည်းပြော မျက်နှာကြီးရဲကာ ရှက်နေတဲ့ လင်းပေါင်ကိုမြင်တော့ ကျိုးဖုန်း အသည်းယားမိတာအမှန်။
"ဘာရယ် ကိုကိုတဲ့လား!!!
"အင်း ကိုကို မနက်ဖြန် ဆေးရုံကို မသွားနဲ့ ခွင့်ယူလိုက်!!
"ဘာလို့လဲ!!
"ကိုယ့်အတွက် အချိန်ပေး!!
"အင်း ပေါင်ပေါင်သဘောအတိုင်းပဲ ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီးငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ.."
"ကိုကိုက လိမ်မာလိုက်တာ ကြမ်းကြမ်းလေး ဆုချရမယ်!!
"ဟမ်.. ဘာရယ် လင်းပေါင်.. မဟုတ်.. ဟင့်.. မလုပ်နဲ့လို့.."
သူ့အသံတွေက လင်းပေါင်ရဲ့ အထိတွေ့နဲ့ အနမ်းတွေအောက်မှာတိုးညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်လျက်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမျှော်လင့်ခဲ့ပါသော ဒီအချိန်ကို ရောက်လာသည်မို့ ကျိုးဖုန်းအတွက် စောင့်ရကျိုး နပ်ခဲ့သည်လို့ ဆိုရမှာပေါ့။
The End.....
Zawgyi
ေြခလွမ္းက်ဲေတြြဖင့္ ေဆးရုံစင္္ြကန္လမ္းတစ္ေလ်ွာက္ တစ္ြခားဘယ္သူပဲြကည့္ြကည့္ သူအလ်င္လိုေနမွန္း သိသာသည္..။ ဒီေနရာကို သူေရာက္လာြခင္းကလည္း တစ္ြခားမဟုတ္ သူ့အမ်ိုးသားြဖစ္သူ က်ိုးဖုန္း ရုတ္တရက္ ေဆးရုံတင္လိုက္ရတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းေြကာင့္သာ။
လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ပတ္က နယ္ဘက္ကို ခရီးသြားရသည္မို့ သူ့ကိုဖုန္းခဏခဏ ဆက္ျပီး မေနွာက္ယွက္ဖို့ က်ိုးဖုန္းကို မွာခဲ့သလိုက်ိုးဖုန္းကလည္း သေဘာတူလက္ခံခဲ့သည္။ သို့နွင့္ အရင္ကဆိုသူ့ကိုစိတ္အေနွာက္ယွက္ေပးတတ္သည့္ လူက သူမရွိတဲ့နွစ္ပတ္အတြင္း ဖုန္းမဆက္ပဲ ေနနိုင္တာက သူ့အတြက္ကေတာ့အလြန္ထူးဆန္းပါဘိ။
အခု သူေရာက္ေရာက္ခ်င္း က်ိုးဖုန္း တစ္ေယာက္ထဲရွိေနခ်ိန္ေလွခါးေပါ္က ျပုတ္က်ျပီး ေဆးရုံတင္လိုက္ရတယ္လို့ အက္ရွာနဲ့သူ့အေမက ေျပာလာေတာ့ နားေတာင္ မနားေတာ့ပဲ သူခ်က္ခ်င္းလီယမ္နဲ့အတူ လိုက္လာမိတဲ့ သူ့ကိုယ္သူ နားမလည္ပါ။ ဒီေကာင္ ေသသြားရင္ ပိုေကာင္းမွာေလ သူလည္း လြတ္လပ္မွာမဟုတ္ဘူးလား။
ေတာက္!!! ေတာ္ေတာ္ စိတ္အေနွာက္ယွက္ေပးတဲ့ေကာင္ ။
"သူေဌး..."
"အင္း.. လမ္းျပ"
"ဒီဘက္ပါ!!!
ေဆးရုံတံခါးကို လီယမ္က ဖြင့္ေပးေတာ့ အထဲမွာ Finnကိုေတြ့ရ၏။ ဒါနဲ့ သူစိတ္မြကည္ေတာ့။ အဲ့ဒီလူထံကေန အြကည့္လြွဲျပီး ကုတင္ေပါ္ကို အြကည့္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းမွာ ပတ္တီးစည္းထားျပီး ေမ့ေျမာေနတဲ့ က်ိုးဖုန္းေြကာင့္ အံကိုခပ္တင္းတင္းြကိတ္လိုက္သည္။
"မင္းက က်ိုးဖုန္းရဲ့!!!
"သူ့ေယာက္်ား!!!!
"ဪ!!
"ခင္ဗ်ား ထြက္သြားေပးပါ့လား က်ုပ္တို့ အခ်င္းခ်င္းစကားေျပာခ်င္လို့.."
"အိုေခ ဘရို!!
Finnထြက္သြားေတာ့ လီယမ္က အလိုက္သိစြာ တံခါးကိုအထဲကေန ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ထို့ေနာက္ ြဖူဖက္ြဖူေလ်ာ္ြဖစ္ေနတဲ့ မ်က္နွာေလးကို ဖြဖြေလး ထိြကည့္သည္...။ ေလွခါးေပါ္က ျပုတ္က်သည္ဆိုပဲ က်ိုးဖုန္းက အဲ့ဒီလိုသတိလက္လြတ္ ြဖစ္တတ္သူမွ မဟုတ္တာပဲ။
"လီယမ္!!
"ဟုတ္ကဲ့ !!
"အိမ္က CCTVေတြ အကုန္စစ္ြကည့္ !!!
"ဟုတ္!!!
"ျပီးရင္ ဘာဆက္လုပ္ရမလည္းဆိုတာ သိတယ္မလား"
"နားလည္ပါျပီ "
"ငါဒီကေနပဲ ေစာင့္မယ္ "
"ဟုတ္ကဲ့ က်ြန္ေတာ္အခုပဲ ေဆာင္ရြက္လိုက္ပါ့မယ္"
လီယမ္ ထြက္သြားေတာ့ သူ့ကို စကားျပန္မေျပာနိုင္တဲ့က်ိုးဖုန္းနဲ့သာ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ က်ိုးဖုန္းကို ြကည့္ရင္းြဖင့္ သူအံြကိတ္လိုက္သည္။
"ကိုယ္ ခရီးကေန အခုမွျပန္ေရာက္တာ မင္းက ကိုယ့္ကိုဒီပုံစံနဲ့ ြကိုတာလား.."
ထို့ေနာက္ က်ိုးဖုန္းရဲ့ ေပ်ာ့ဖက္ေနတဲ့ လက္ကို အသာယာဆြဲယူျပီး လက္ခုံေပါ္ တစ္ခ်က္ေလာက္ဖိကပ္နမ္းလိုက္တယ္။
"စိတ္ခ်ပါ မင္းအတြက္ မ်ွတဖို့က ကိုယ့္တာဝန္ထား !!!
Ring..
Ringtone သံေြကာင့္ ဖုန္းကိုထုတ္ြကည့္ေတာ့ ေခါဆိုသူက လီယမ္။
"လီယမ္ အေြခေနထူးလား!!
'ဟုတ္ကဲ့ သူေဌး!! လူကို မိထားျပီးျပီ သူေဌးရဲ့ အိမ္မွာေခါ္ထားပါတယ္ ေဆးရုံမွာက် လူေတြအရမ္းမ်ားတယ္ေလမလိုအပ္ပဲ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ မြဖစ္ေစခ်င္လို့..'
"ငါခ်က္ခ်င္းလာမယ္ ေစာင့္ြကည့္ထား!!
'ဟုတ္ကဲ့..'
ဖုန္းကိုျပန္သိမ္းျပီးတာနဲ့ ကုတင္ေပါ္မွာ ျငိမ္သက္စြာလွဲေနတဲ့လူသားကို ေဖ်ာ့ေတာ့စြာ တစ္ခ်က္ြကည့္တယ္။ ျပီးေနာက္နွဖူးေပါ္ အနမ္းတစ္ပြင့္ ေြခြခ်ရင္း
"ကိုယ္ျပန္လာတာကို ေစာင့္ေနပါ က်ိုးက်ိုး!!!
ထိုလူသားကို ေက်ာခိုင္းလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ မ်က္ဝန္းတို့ကနက္ေမွာင္စူးရွသြားသည္က အမဲြဖတ္ဖို့ ျပင္ဆင္ေနတဲ့သားရဲေကာင္ပမာ။ သူအိမ္ကိုျပန္လာေတာ့ လီယမ္ေရွ့မွာေမ့ေျမာေနတဲ့ မိန္းကေလးကို ေတြ့ရသည္။ ထိုမိန္းကေလးမွာရိုက္ခံထားရလို့ သတိလစ္ေနပုံပင္။
"CCTV ထဲမွာ ေဒါက္တာ ျပုတ္မက်ခင္ ေတြ့တဲ့မိန္းကေလးကသူပါ သူေဌး.."
"သူက ဘယ္သူလဲ .."
"ဟင္ သူေဌး မမွတ္မိဘူးလား ဒီမိန္းကေလးက သူေဌးနဲ့၃ြကိမ္ေလာက္ ရင္းနွီးမွု ရွိဖူးတယ္ေလ.."
"နွိူးလိုက္ ငါေမးစမ္းပါဦးမယ္ ဘယ္လိုလူမ်ိုးက ငါ့လူကိုထိရဲသလည္းလို့ အဲ့ဒီသတ္တိေတြ ဘယ္ကေန ရခဲ့တာလဲ"
လီယမ္က ခ်က္ခ်င္း ေရတစ္ပုံးကို ေျပးဆြဲရင္း မိန္းကေလးရဲ့ခန္ဓာကိုယ္ေပါ္ ေလာင္းခ်ပစ္လိုက္တယ္။
ဗြမ္း!!!!
"အဟြတ္!!!
ထိုမိန္းကေလးမွာ ခ်က္ခ်င္းထလာျပီး သူ့အေြခေနသူနားလည္ပုံမရ။ သို့ေသာ္ ေရွ့မွာရွိေနတဲ့ လင္းေပါင္ကိုျမင္သည့္အခါ မ်က္လုံးအေရာင္ေတြက လက္ခနဲ...
"ကိုကို!!!! အရမ္းေကာင္းတာပဲ Zoey!! ကိုကို့ကိုေတြ့ေနရျပီ "
"Zoey!!
"ဟုတ္ ကိုကို!!
"မင္း သူ့ကို ထိခိုက္ေစတာလား"
ဆိုရင္ပဲ နားလည္တဲ့ Zoeyက မ်က္နွာတစ္ခုလုံး ြဖူေလ်ာ္သြားတယ္။
"ဟင္!! ကိုကို... "
"ငါ့ကိုအမွန္တိုင္းေျပာ မင္းသူ့ကို ထိခိုက္ေစတာလား!!!
"ကိုကို Zoey မလုပ္!!!!!
"ငါ့ကို မလိမ္စမ္းနဲ့ .."
ဟိန္းခနဲ ေအာ္သံေြကာင့္ Zoeyရဲ့ ခန္ဓာမွာ ဆတ္ခနဲတုန္သြားတယ္။
"သူက အျမဲ သတိြကီးတဲ့သူပဲ အဲ့လိုလူက ဘယ္လိုလုပ္ရုတ္တရက္ ေလွခါးေပါ္ကေန ျပုတ္က်နိုင္မွာလဲ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာသူနဲ့ နွစ္ေယာက္ထဲ ေတြ့ခဲ့တဲ့လူက မင္းပဲေလ Zoey!!!
"............"
"မင္းသူ့ကို ဘာေျပာခဲ့ေသးလဲ.."
"ဟို.. Zoeyေျပာတာက Zoey မွာ ကိုကိုနဲ့ ရတဲ့ကိုယ္ဝန္ ရွိေနျပီလို့ ေျပာ..ေျပာလိုက္တာပါ ကိုကို.."
"ဘာ!! ကိုယ္ဝန္ ဟုတ္လား!!!
Zoeyတစ္ေယာက္ အြကည့္ခ်င္း ရင္မဆိုင္နိုင္စြာ ေခါင္းငုံ့သြားသည္။
"ကိုယ္ဝန္ဆိုမွ မင္းနဲ့ငါ့ြကားမွာ ထူးထူးြခားြခားပတ္သတ္မွုရွိခဲ့ဖူးလို့လား.."
လင္းေပါင္မွာ ဒါကိုေတာ့ အတိအက်ေျပာရဲပါ၏။ ဘာလို့ဆိုသူနဲ့အတူ ရွိဖူးတဲ့ မိန္းကေလးေတြ အကုန္လုံးက က်ိုးဖုန္းရင္နာေအာင္ဖန္တီးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြခ်ည္းပဲ..။
"ကိုကို ဒါေတာ့ Zoeyကို အျပစ္တင္လို့မရဘူး Zoeyသူ့ကိုဘာမွမလုပ္ခဲ့ဘူး သူ့ဘာသာ လက္မခံနိုင္ပဲ သတိလစ္ျပီးေလွခါးေပါ္က ျပုတ္က်ခဲ့တာ Zoey စိတ္ရင္းေကာင္းျပီးေဆးရုံအခ်ိန္ကိုက္ ပို့ခဲ့လို့မဟုတ္ရင္ ေသြးထြက္လြန္ျပီးေသေတာင္ ေသေနေလာက္ျပီ ကိုကိုက Zoeyကိုေတာင္ေက်းဇူးတင္ရဦးမွာ"
ထိုအခါ လင္းေပါင္ရဲ့ အျပုံးမွာ ခပ္ေလွာင္ေလွာင္။ Zoeyအနားကို ြဖည္းြဖည္းခ်င္း ေလ်ွာက္လာသည္နွင့္Zoeyကလည္း ေြကာက္အားလန့္အားနဲ့ အေနာက္ကိုဆုတ္သြားတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ Zoeyမွားသြားတာလည္းြဖစ္နိုင္တယ္။ ဒီလူ့ကို ပိုင္ဆိုင္ဖို့ လုံးဝစိတ္မကူးသင့္ဘူး။
"ဪ.. ဒါဆိုရင္ေတာ့မင္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္ Zoey"
"ရွင္ဘာလုပ္မလို့လဲ!! အစ္..ကို..ကို"
ြကီးမားသန္မာသည့္ လက္တစ္ဖက္က သူမ လည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့ဆီကို ဖ်စ္ညွစ္ထား၍ အသက္ရွူရ ြကပ္လာသည္။ရုန္းေလ မလြွတ္ေျမာက္နိုင္ေလ။ သူမ ေနာက္ဆုံး သတိရမိတာက သူမရဲ့ မိဘေတြပဲြဖစ္လိမ့္မယ္။
"မလုပ္ပါနဲ့!!!
"မင္းငါ့အနားမွာ ေနခ်င္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလား ဒါဆိုရင္ငါကလည္း မင္းကိုထြက္သြားခြင့္ မေပးေတာ့ဘူး.."
ျငိမ္သက္သြားသည့္ အခ်ိန္မွ သူလက္လြွတ္လိုက္ြခင္းပင္။လီယမ္က Zoey အသက္ရွူ၊ မရွူကို စမ္းသပ္ြကည့္ျပီးအသက္မရွူေတာ့မွ စိတ္သက္သာရာ ရသြားေလသည္။
"သူေသျပီ !!
"ရွင္းလိုက္ေတာ့.."
"သူ့ေနာက္ခံက ေပါေပါပဲပဲ မဟုတ္ဘူး အကယ္၍ ေနာက္လူေတြပါလာရင္.."
"လြယ္တာကို ခက္ေအာင္မလုပ္စမ္းနဲ့ လီယမ္..သူ့ကို ရွင္းလိုက္ေတာ့ ျပီးရင္ သူနဲ့ငါ့အေြကာင္းကို သိတဲ့သူေတြကိုပါ ဆက္ရွင္းလိုက္ အစအန မက်န္ေစနဲ့.."
"..........."
"ဪ သူတို့ကလြဲရင္!!!
သူေမးဆတ္ျပရာကို လီယမ္ ြကည့္လိုက္ေတာ့ အက္ရွာတို့သားအမိနွစ္ေယာက္မွာ တံခါးဝမွာ တုန္ရီစြာ ေတာင့္ေတာင့္ြကီးရပ္ေနြကသည္။ လီယမ္မွာ ေခါင္းညိတ္ျပီး အသက္မဲ့သြားသည့္ခန္ဓာကို ေပြ့ခ်ီျပီး ထြက္သြားတယ္။
..................
အေပါ္ကုတ္အင္္က်ီကို ေသခ်ာေလး ဝတ္ျပီးတာနဲ့ မေသမသပ္အက္ရာထင္ေနတဲ့ ပန္းအိုးေလးဆီ ေလ်ွာက္လာလိုက္တယ္။ ပန္းအိုးက နွစ္ပိုင္းကြဲသြားေပမယ့္ ြကိုးစားဆက္လိုက္ေတာ့ရလို့ ေတာ္ေသးတယ္။ အဲ့ဒီလူက ပန္းအိုးကြဲေတာ့ ေန့ေန့ညညငိုေနတာကို သူမျမင္လိုပါ။ ဒါေြကာင့္လည္း ြကိုးစားလုပ္ေပးခဲ့မိတာ ထင္ပါရဲ့။
သူ့ဘက္ကေန အဲ့ဒီလူအေပါ္ အရင္ဆုံး လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းခဲ့တာလို့ မားကေရာ အဲ့ဒီလူကေရာ ေျပာေပမယ့္ သူက မယုံပါ။ အတိတ္က ေမ့သြားခဲ့ေပမယ့္ နွလုံးသားကိုေတာ့ ညာလို့မရ။ ေနာက္ျပီး သူကလည္း ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္တတ္သူမဟုတ္တာခက္သား။
အရင္ကေတာ့ သူထြက္သြားတာ ေကာင္းေသးတယ္လို့ ဂုဏ္ယူဝံ့ြကြားစြာ ေျပာနိုင္ေပမယ့္ အခုေတာ့ ေဆးရုံကုတင္ေပါ္မွာလဲေနတဲ့ အဲ့ဒီလူကိုျပန္ေတြးမိတိုင္း ရင္ထဲ ေအာင့္လာသည္။ ဒီခံစားခ်က္က ဘာြဖစ္တာမ်ားလဲ အဟင္း တစ္နည္းနည္းနဲ့အေြဖရွာမွ ြဖစ္ေတာ့မယ္။
ထိုအခ်ိန္ ထြက္ေပါ္လာသည့္ တံခါးေခါက္သံက ျပန့္က်ဲေနတဲ့အာရုံေတြကို ျပန္စုစည္းေစတယ္။
"ဆန္ျပုတ္ရပါျပီ သူေဌး!!!
ထြက္လာသည့္အသံမွာ အေဒါ္ြကီးရဲ့သားြဖစ္သူ အက္ရွာအသံပင္။ တံခါးဖြင့္ျပီး အျပင္ထြက္လာေတာ့ အက္ရွာကမ်က္လြွာခ်ကာ တစ္ခါတစ္ေလ မဝံ့မရဲ မ်က္လုံးပင့္လ်က္ခိုးခိုးြကည့္သည္။
"အေမက ဆန္ျပုတ္ရပါျပီတဲ့ ခ်ိုင့္ထဲေတာင္ ထည့္ျပီးျပီ!!
"အင္း!!!
သူ ေအာက္ထပ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ လီယမ္ကအေဒါ္ြကီးေပးတဲ့ ခ်ိုင့္ကို ဆြဲကိုင္ထားတာ ေတြ့ရတယ္။ မြကာခင္ကတည္းက နည္းနည္းေျပာင္းလဲေနတဲ့သူ့ကို လီယမ္သတိထားမိတာြကာျပီ။ အခုလည္း သတိရလာျပီြဖစ္တဲ့ေဒါက္တာအတြက္ ကိုယ္တိုင္ဆန္ျပုတ္ ယူသြားေပးမလို့ဆိုပဲ။
"ကားအဆင္သင့္ပါ သူေဌး!!
"သြားြကစို့!!
"ဟုတ္ကဲ့!!
တက္ြကြစြာထြက္သြားျပီြဖစ္တဲ့ သူေဌးေနာက္ကို လီယမ္မနည္းကိုမွီေအာင္ လိုက္ရတယ္။ ကားအေနာက္ခန္းမွာ ထိုင္ျပီးတာနဲ့အေရွ့ခန္းမွာ ေနရာဝင္ယူတဲ့သူ့ကို ခ်ိုင့္လွမ္းေတာင္းေသးတယ္။ခ်ိုင့္ကို ြကည့္ျပီး တစ္ေယာက္ထဲျပုံးစိျပုံးစိ ြဖစ္ေနတာကလည္းသိပ္ေတာ့မူမမွန္။
ေဆးရုံကို ေရာက္ေတာ့ လင္းေပါင္ရဲ့ ေြခလွမ္းေတြက တကယ္ကိုတက္တက္ြကြြကြ။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ့ အခန္းဆီ ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွ စိတ္အလိုမက် ြဖစ္သြားတာ။
အဲ့ဒီလူရဲ့ နွဖူးေပါ္ လက္တင္စမ္းေနသည့္ သူစိမ္းအမ်ိုးသားကHotel ထဲမွာ က်ိုးဖုန္းနဲ့ အတူဝင္သြားသည့္ သူနဲ့ အေတာ္ကိုတူေနသည္။
"အာ.. လင္းေပါင္!!!
အေြခေနက နည္းနည္းတင္းမာနိုင္တဲ့အေနထားမို့ က်ိုးဖုန္းမွာလင္းေပါင္ကို စိတ္မတိုေစခ်င္တာေြကာင့္ ျပာျပာသလဲရွင္းျပဖို့ ြကိုးစားေပမယ့္
"သူက မင္းရဲ့အမ်ိုးသား လင္းေပါင္လား!!
"............"
"ေတြ့ရတာ ဝမ္းသာတယ္ေနာ္ ကိုယ့္နာမည္က ဖူက်င္ယြမ္ပါက်ိုးဖုန္းရဲ့ အရင္းနွီးဆုံးမိတ္ေဆြ.."
လင္းေပါင္က ဘာမွမေျပာပဲ အနားးကိုေရာက္မွာ ခ်ိုင့္ကို စားပြဲေပါ္အသံျမည္ေအာင္ေဆာင့္ခ်ေတာ့ က်ိုးဖုန္းမွာ တုန္သြားရသည္။
"ယြမ္ေကာ... အခုျပန္လိုက္ပါေတာ့ေနာ္ က်ြန္ေတာ့္ကိုလုံးဝ လာမြကည့္လည္း ရပါတယ္.."
"ဟင္းဟင္း! သိပါတယ္ မင္းရဲ့ခ်စ္ခ်စ္ေရာက္လာေတာ့ကိုယ့္ကို ျမင္ေတာင္မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူးလား"
ဖူက်င္ယြမ္က မတ္တပ္ထရပ္ရင္း အျပုံးေလးနဲ့ ေျပာေတာ့က်ိုးဖုန္းမွာ ေအာက္နွုတ္ခမ္းေလးကို ခပ္ဖြဖြေလးကိုက္မိတယ္။
"ဟုတ္ျပီ ကိုယ္သြားပါ့မယ္ မင္းသာ ေပးထားတဲ့ ကတိကိုမေမ့ပါနဲ့.."
ထြက္မသြားခင္မွာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ြကည့္သြားတဲ့ ဖူက်င္ယြမ္အြကည့္ကို လင္းေပါင္ အဓိပ္ပာယ္မေဖာ္တတ္။
"သူ့ကို ဘာကတိေတြ ေပးလိုက္လို့လဲ!!!
ဖူက်င္ယြမ္ ထြက္သြားျပီး ခဏအြကာမွာ က်ိုးဖုန္းရဲ့ေဘးဝင္ထိုင္ရင္း သူ့အသံက ခပ္မာမာ။ သို့ေသာ္လည္း က်ိုးဖုန္းကနီးကပ္စြာ ျမင္ရတဲ့ မ်က္နွာေခ်ာေခ်ာေြကာင့္ အသက္ပင္ဝဝမရွူရဲ။ ဒီေန့မွ ဘာလို့ ခါတိုင္းထက္ပိုျပီး နွလုံးခုန္ျမန္ေနရတာလည္း မသိဘူး။
"ေြဖေလ သူ့ကို ဘာကတိေတြ ေပးလိုက္တာလည္းလို့"
"သူက သန္ဘက္ခါ ျပန္ေတာ့မွာ အဲ့ဒါ သူနဲ့ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ့ညစာ အတူစားဖို့ ေတာင္းဆိုတာပါ"
"မသြားရဘူး!!
"ဘာလို့လဲ!!
လင္းေပါင္က မ်က္ေမွာင္ြကုတ္လ်က္
"ဘာပဲြဖစ္ြဖစ္ မသြားရဘူးကြာ"
ဆိုေတာ့ ဘာမွေစာဒက မတတ္ေတာ့ပါေခ်။ လင္းေပါင္ဘာေြကာင့္ စိတ္တိုသလည္းဆိုတာလည္း မေမးြဖစ္ေတာ့။လင္းေပါင္ရဲ့ အျမင္မွာ သူက စိတ္တိုရေအာင္ အျမဲလုပ္ခဲ့တဲ့သူပဲဟာ ။ ထို့အတူ လင္းေပါင္ လက္သန္းြကြယ္မွာ ရွိေနေသာလက္စြပ္ေမာင္းကြင္းေလးကို ြကည့္ရင္း သူအံ့ဩမိပါေသးသည္။ သူမွတ္မိသေလာက္ လင္းေပါင္က ဒီလက္စြပ္ကို ခ်ြတ္ထားတာြကာျပီ မဟုတ္ပါလား။
လင္းေပါင္မ်က္နွာကို ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္အျပည့္နဲ့ ြကည့္ရင္းသူ ရွက္အမ္းအမ္းေလး ျပုံးလိုက္မိတယ္..။
........................
ျပာနုေရာင္ Bathrobe ေလးနဲ့ လင္းေပါင္ကို ြကည့္ျပီး သူ ဒူးေထာက္ခ်လိုက္ေပမယ့္ လင္းေပါင္ဟာ သူ့ကိုတစ္ခ်က္မွလွည့္မြကည့္။ ေရစိုေနတဲ့ ဆံပင္ေတြကို တပတ္နဲ့ သုတ္ေနေပမယ့္ တပတ္ကို ကိုင္ထားသည့္ သူ့လက္ေတြက ေအးစက္ေတာင့္တင္းေနသလို သူမ်က္ေမွာင္ြကုတ္ထားခဲ့သည္။
"လင္းေပါင္ ငါမင္းကို ရွင္းျပပါ့မယ္!!!
လင္းေပါင္က သူ့ကို အရင္လို ျပဿနာရွာတာမ်ိုး မရွိ..။ သူ့ကို မရွိတဲ့အရာတစ္ခုလို သေဘာထားတာ ပိုျပီး နာက်င္ေစတယ္ ဆိုတာ ထိုလူသား မသိေရာ့ေလသလား။
"ဖူက်င္ယြမ္က ၊ ကေနဒါကို ျပန္ေတာ့မွာ ျပီးေတာ့ သူငါ့ကိုေျပာခဲ့ေသးတယ္ ငါ့အေမရဲ့ အေြကြးေတြကို ေပးစရာမလိုေတာ့ဘူးတဲ့ ဒါက မေကာင္းဘူးလား"
"ေကာင္းတာေပါ့ ဒါနဲ့ ဘာလို့ျပန္လာတာလဲ သူနဲ့ နွုတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ့ ဘာလို့ တစ္ခါထဲ မအိပ္ခဲ့ရတာလဲ.."
"လင္းေပါင္!! ငါသူနဲ့ ညစာ အတူစားခဲ့တယ္ဆိုတာက သူ့အေပါ္ငါလုပ္ခဲ့တဲ့ အျပုမူေတြ လုပ္ရပ္ေတြအတြက္ အေလ်ာ္ေပးတဲ့သေဘာပါ"
က်ိုးဖုန္းမွာ မ်က္ရည္အဝိုင္းသားနဲ့ သူ့ကို ေတာင္းပန္ေနေပမယ့္သူကေတာ့ စီးကရက္ဖြာရင္း စိတ္ပ်က္သလိုြကည့္ေနလိုက္တယ္။
"အေလ်ာ္ေပးတယ္ ဟုတ္လား မင္းအေမ သူ့အေပါ္အေြကြးတင္ေနတာ ဘယ္ေလာက္မ်ားလို့လဲ ငါမဆပ္ေပးနိုင္ဘူးထင္လို့လား တစ္ခုခုလိုအပ္ရင္ ငါ့ကိုေျပာေလ!!
"ငါ!!! ငါမင္းဆီက ဘာမွ မလိုအပ္လို့ပါ!!!
"မလိုအပ္လို့ အဲ့ဒီေကာင္ဆီ သြားတာလား.."
"ငါေျပာျပီးျပီေလ ငါသူ့အေပါ္ လုပ္ခဲ့တာေတြ အတြက္အေလ်ာ္ေပးတာလို့.."
"ဘာကို အေလ်ာ္ေပးတာလဲ မင္းသူ့အေပါ္ ဘာလုပ္ခဲ့ လုပ္ခဲ့အဲ့ဒါ သူ ဉာဏ္နည္းလို့ ခံရတာေလ ဘယ္လိုလုပ္ျပီးမင္းအျပစ္လို့ ေျပာနိုင္မွာလဲ.."
"လင္းေပါင္.. ငါ!!!!
စကားမဆုံးခင္မွာပဲ ဒူးေထာက္ေနတဲ့သူ့ကို လင္းေပါင္ကအင္္က်ီေကာ္လံစကို ဆြဲျပီး အခန္းျပင္ပို့ေပးလိုက္တယ္။ ျပီးမွစီးကရက္အား နင္းေြခကာ
"ထြက္သြား!! မင္းမ်က္နွာကို ငါထပ္မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူး"
က်ိုးဖုန္း သူ့နားသူပင္မယုံြကည္နိုင္။ အရင္တုန္းက လင္းေပါင္ကသူ့ကို သေဘာမက်ေပမယ့္ ၎င္းက ကြာရွင္းဖို့ ေျပာတာခ်ည္းပင္။ထြက္သြားဖို့ ပထမဆုံး ေျပာခံရသည့္အခါ မွားျပီ ဆိုတဲ့အသိကအေတြးထဲ ေရာက္လာတယ္။ လင္းေပါင္ပုံစံက ေဒါသအေလ်ာက္ရွူးရွူးရွားရွား ြဖစ္ေနတာမ်ိုးထက္ အင္မတန္ ေအးေဆးေန၏။ဒါမွမဟုတ္ ေဒါသေတြကို အတင္းမ်ိုခ်ထားတာလည္း ြဖစ္ခ်င္ြဖစ္မည္။
"လင္းေပါင္ မင္းအခု ငါ့ကို နွင္ထုတ္ေနတာလား!!
"ေအး ဟုတ္တယ္ လူလို ေမာင္းထုတ္လို့ မရရင္ေခြးလို ရိုက္ထုတ္မွာ ခ်က္ခ်င္း ငါ့အိမ္ကေန ထြက္သြားမနက္ြဖန္ တရားရုံးမွာေတြ့မယ္!!!
မ်က္ရည္ေတြက ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လာေပမယ့္ ရွိုက္သံပင္မထြက္နိုင္။
"ဘာလို့လဲ !! ငါမွားပါတယ္ကြာ ေနာက္ဆို ငါထပ္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး"
လက္ကို အတင္းဆြဲကိုင္ျပီး က်ိုးဖုန္း မ်က္ရည္ေတြြကားကေတာင္းပန္မိသည္။ လင္းေပါင္က ေထာင္းခနဲ ေဒါသထြက္လ်က္သူ့ကို ေဆာင့္တြန္းကာ
"ဘာ!!! ေတာင္းပန္တယ္ ဟုတ္လား .. အဟက္..ဒီမွာ ေဟ့ေကာင္ ေတာင္းပန္စကားက လူတိုင္းေျပာတတ္တယ္ကိုယ္မွားေြကာင္း လက္သင့္ခံနိုင္တဲ့စိတ္ကေတာ့ လူတိုင္းမွာမရွိဘူးကြ.."
"အင့္..အဟင့္.. မင္း!! မင္းက ငါ့ကို မခ်စ္ဘူးဆိုေတာ့ ငါအဲ့လိုလုပ္ရင္ မင္းဘာမွ မြဖစ္ဘူးလို့ ထင္မိခဲ့လို့ပါကြာ.."
"ေကာင္းတယ္..ေကာင္းတယ္ မင္းရဲ့အေတြးက တကယ္ကိုေရြွခ်ထားေပးဖို့ ေကာင္းလြန္းတယ္ က်ိုးဖုန္း!!!
လင္းေပါင္မွာ သူဆက္ေပးထားသည့္ ပန္းအိုးကို သြားယူျပီးထြက္လာတယ္။ ျပီးမွ မဲ့ခနဲျပုံးလ်က္
"မင္းဘာလုပ္လုပ္ ငါစိတ္မဝင္စားဘူးဆို အားအားယားယားနဲ့ ဒီ ေစာက္အဓိပ္ပာယ္မရွိတဲ့ဟာကို တစ္ေန့လုံး ထိုင္လုပ္ခဲ့ပါ့မလား'
က်ိုးဖုန္းရင္ထဲ ဆစ္ခနဲတစ္ခ်က္ ြဖစ္သြားတယ္။ မ်က္ရည္ေတြဟာလည္း တန့္သြားရသည္။
"ဒါ..ဒါက မင္းလုပ္ထားတာလား!!!
"ေအး ဟုတ္တယ္ မင္းရဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ငါမျမင္ခ်င္လို့လုပ္ထားတာေလ မင္းေျပာ.. မင္းဘာလုပ္လုပ္ ငါ့ဘက္ကဘာမွ မခံစားရဘူးလို့ ထင္ေသးလား မင္းေျပာေလ!!!
"လင္းေပါင္!!!!
"ပါးစပ္ကသာ ငါ့ကို ခ်စ္တယ္လို့ ေျပာေနတာ ငါစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ တစ္ခုမွ လိုက္မေနေပးနိုင္ဘူး အခုေတာ့ ငါတို့ရဲ့ဆက္ဆံေရးက ဒီပန္းအိုးလိုပဲ."
ခြမ္း!!!!
"လင္းေပါင္!!!
ပန္းအိုးမွာ ကြဲက်သြားေပမယ့္ အစိပ္စိပ္အမြွာမြွာေတာ့ မြဖစ္။ဒါေြကာင့္ပဲ လင္းေပါင္က အခန္းထဲက ေဘ့စ္ေဘာတုတ္တံနဲ့ရစရာမရွိေအာင္ ကြဲေြကသြားသည္အထိ ရိုက္ခြဲပစ္သည္။
"လင္းေပါင္ မလုပ္ပါနဲ့ ငါ့အျပစ္ပါ.. ငါတစ္ေယာက္ထဲမွားတာပါ"
လင္းေပါင္မွာ သူ့ကို မ်က္ေထာက္နီြကီးနဲ့ စိုက္ြကည့္လ်က္
"ထြက္သြားေတာ့!!! မင္းကိုငါ တမ္းတမ္းစြဲ မခ်စ္မိခင္!!!
ေျပာျပီး တံခါးကို ေဆာင့္ပိတ္လိုက္ေတာ့ က်ိုးဖုန္းမွာ ရူးမတတ္။ လင္းေပါင္ သူ့ကို ခံစားခ်က္ရွိေနသည္တဲ့လား။ သူနည္းနည္းမွမသိရပါလား။ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းကပါလိမ့္။
"လင္းေပါင္ အခုတံခါးဖြင့္ ငါမင္းနဲ့ ရွင္းေအာင္ေျပာမယ္!!
"ငါ့အိမ္ကေန အခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြားျပီး အဲ့အေကာင္ေနာက္ကို လိုက္သြားစမ္းပါ .."
"ငါဘယ္လိုလုပ္ လိုက္နိုင္မွာလဲ အစကတည္းက ငါခ်စ္တာမင္းတစ္ေယာက္ထဲပဲေလ.."
"................"
က်ိုးဖုန္းမွာ တံခါးကို ေက်ာမွီျပီး ထိုင္ရင္း မ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္ဖယ္ပစ္လိုက္ေပမယ့္ ရွိုက္သံတို့ကေတာ့ ထြက္ေနဆဲ။
"ငါ့အသက္ ၁၅နွစ္ေလာက္က မင္းကိုေတြ့ခဲ့တာ အစကေတာ့ငါ့အတြက္ မင္းလိုေကာင္က စိတ္ရွုပ္စရာေကာင္းတယ္ မင္းက အတန္းထဲမွာ စကားနည္းတယ္ မင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး မင္းက ေအးတိေအးစက္လို့ ထင္ရေပမယ့္ လမ္းမွေတြ့တဲ့ေခြးေလးေတြ ေြကာင္ေလးေတြကို ခ်စ္တတ္တယ္ '
"ငါအကုန္သိတယ္ လင္းေပါင္ အဲ့တုန္းက ငါ့မွာအေပါဆုံးကပိုက္ဆံျပီးရင္ အခ်ိန္ပဲ ငါ့ရဲ့အခ်ိန္ေတြကို မင္းေနာက္ကိုလိုက္ြကည့္ျပီး ြဖုန္းခဲ့ရတာ မင္းက နည္းနည္းေလး ရင္ခုန္စရာေကာင္းျပီး အခ်ိန္မေရြး စြန့္ပစ္လို့ရတယ္လို့ ငါထင္ခဲ့မိတယ္အဲ့ဒါေြကာင့္ အဲ့ဒီရူးေြကာင္ေြကာင္ဂိမ္းကို ရိေပါ္နဲ့အတူကစားခဲ့မိတာ.."
"ငါမင္းကို တကယ္ခ်စ္တယ္ ခ်စ္လြန္းလို့ ခ်စ္ေတာင္မခ်စ္ရက္ေတာ့တဲ့အထိပဲ.. မင္းအတိတ္ေမ့သြားတာကိုအခြင့္ေကာင္းယူျပီး မင္းကိုငါ လက္ထပ္ခဲ့တယ္ အခုေနာက္ပိုင္းငါ့မွာ ဆန္ဒတစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္ အဲ့ဒါက မင္းကို ေနာက္တစ္ြကိမ္အခ်စ္မွာ မက်ရွူံးသြားေစခ်င္မိတာပါ ဒါေပမယ့္ မင္းငါ့ကိုျပန္ခ်စ္ပါေစဆိုတဲ့ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ ေသးေသးေလးေတာ့ ရွိတယ္"
ေဂ်ာက္!!!
ထိုအခိုက္ တံခါး ဖြင့္လာေသာ လင္းေပါင္မွာ သူနဲ့အြကည့္ခ်င္းဆုံသြားျပီး အံကိုတင္းတင္းြကိတ္ထားသည္။
"ဟြန္း!!!
အထဲကို ျပန္ဝင္သြားျပီြဖစ္ေပမယ့္ တံခါးကိုဖြင့္ထားခဲ့သည္မို့ က်ိုးဖုန္းခင္ဗ်ာ အလ်င္အျမန္ အထဲကို လိုက္ဝင္လိုက္တယ္..။လင္းေပါင္က ကုတင္ေဘာင္ကို ေက်ာမွီကာ ခပ္ေလ်ွာေလ်ွာေလးထိုင္ေနျပီး သူ့ကို ဗလာသက္သက္ မ်က္ဝန္းေတြနဲ့ ေငးစိုက္ြကည့္ေန၏။
"လင္းေပါင္.. ငါ!!!!
"မင္းကို အဲ့လူနဲ့ တြဲေတြ့လိုက္ေတာ့ ငါစိတ္တိုသြားတာေတာ့အမွန္ပဲ .."
"ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္မလုပ္ရဲေတာ့ပါဘူး!!!
ကုတင္ေပါ္ ေျပးတက္ရင္း ၊ ရင္ခြင္ထဲ ဇြတ္ဝင္ကာ ထပ္တလဲလဲေတာင္းပန္လာ၏။
"ငါအတည္ေျပာေနတာ မင္းကို တမ္းတမ္းစြဲ မခ်စ္မိခင္ျမန္ျမန္ထြက္ေျပးေတာ့ .."
"ငါမသြားဘူး မင္းအနားကေန ငါဘယ္မွ မသြားဘူး..လင္းေပါင္ ငါ့ကိုြကည့္ျပီး ေသခ်ာေျပာစမ္းပါ မင္းနွလုံးသားကငါ့အတြက္ တစ္ြကိမ္ေတာင္ မလွုပ္ရွားခဲ့ဖူးဘူးလား.."
လင္းေပါင္အျပုံးတို့မွာ သူ အဓိပ္ပာယ္မေဖာ္တတ္။
"ငါ့ဒဏ္ကို မင္းက ေတာ္ေတာ္ခံနိုင္တာပဲ.."
"ဟုတ္တယ္ မင္းဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး ငါလုံးဝထြက္မသြားနိုင္ဘူး ဘာလို့ဆို ငါမင္းကို ခ်စ္လို့ေလ.."
"ငါက မင္းထင္ထားတာထက္ အမ်ားြကီးပိုဆိုးတယ္ က်ိုးဖုန္းမင္းအြကိုက္နဲ့လည္း ကိုက္ခ်င္မွ ကိုက္မယ္ ငါက နည္းနည္းမွစိတ္မရွည္ဘူး အဲ့လိုဆိုရင္ေတာင္ ဆက္ေနခ်င္ေသးလား.."
"အြန္း!! ေနခ်င္တယ္"
"ငါက နည္းနည္းေတာ့ သဝန္တိုတတ္တယ္ မင္းကို တစ္ြခားေကာင္နဲ့ တြဲေတြ့တဲ့အခါ သဝန္တိုျပီး စုတ္ျပတ္ေအာင္ရိုက္မိတဲ့အခ်ိန္လည္း ရွိနိုင္တယ္ အဲ့လိုဆိုရင္ေတာင္ငါ့အနားမွာ ဆက္ေနခ်င္ေသးလား.."
က်ိုးဖုန္းရဲ့ မ်က္ဝန္းေထာင့္စြန္းေလးက ပူေလာင္စိုစြတ္လာျပီးလင္းေပါင္ကို ကိုင္ထားတဲ့ သူ့လက္ေတြက ေလ်ာ့ရဲရဲြဖစ္လ်က္ လင္းေပါင္က ထင္သားပဲဆိုတဲ့ ပုံစံမ်ိုးနဲ့ အသံထြက္ရယ္စဉ္မွာပဲ ရင္ခြင္ထဲကို ထိုလူသားက ဇြတ္အတင္းတိုးကာဝင္ရင္း
"ဘာပဲြဖစ္ြဖစ္ ငါထြက္မသြားဘူး မင္းစိတ္တိုင္းမက်တဲ့အခါငါမင္းရဲ့ လူသားသဲအိတ္လုပ္ေပးလို့ရတယ္ ငါ့ကိုဆူလို့ရတယ္ရိုက္လို့လည္းရတယ္ ဒါေပမယ့္ မနွင္ပါနဲ့ ငါက မင္းကိုတစ္သက္လုံး ငါ့ရဲ့အိမ္လို့သတ္မွတ္ထားခဲ့တာ မင္းကငါ့ကိုနွင္ေတာ့ ဘယ္ကိုသြားရမလည္းဆိုတာ ငါတကယ္မသိဘူး"
က်ိုးဖုန္းအသံက တိမ္ဝင္တိုးလ်ေနေသာေြကာင့္ သူ့ရင္ထဲမွာအမ်ိုးအမည္မသိတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုကို လင္းေပါင္တစ္ေယာက္ခံစားလိုက္ရတယ္။ ထို့ေနာက္ က်ိုးဖုန္းကို တင္းေနေအာင္ဖက္ရင္း
"အရူးေလး!! ကိုယ္ ဘယ္လိုလုပ္ မင္းကိုရိုက္ရက္ပါ့မလဲ"
"ဟင္!!!
ရင္ခြင္ထဲ မ်က္နွာအပ္ရာက ခ်စ္ရသူကို တအံ့တဩေလးြကည့္လိုက္မိတယ္။ ထိုအခါ ခ်စ္သူရဲ့ နူးညံ့ေနြးေထြးတဲ့အြကည့္ေတြြဖင့္ ပထမဆုံးအြကိမ္ ရင္ဆိုင္လိုက္ရသည္။
"လင္းေပါင္ မင္းငါ့ကို ေနာက္ေနတာလား!!!
"အင္း!!
"ဘာလို့ေနာက္တာလဲ ငါတကယ္ခံစားရတာေနာ္ "
"ကိုယ္ အခြင့္ေရး ေပးေနတာေလ ေသခ်ာစဉ္းစားေနာ္ ဒီေန့ျပီးရင္ မင္းထြက္ေျပးခ်င္ရင္ေတာင္ လုံးဝထြက္ေျပးလို့မရေတာ့ဘူး"
"မင္းငါ့ကို ရိုက္သတ္ရင္ေတာင္ လုံးဝ ထြက္မေျပးဘူး ဟိုေလ လင္းေပါင္ အခုငါတို့က ေျပလည္သြားြကျပီမလားဟင္!!
လင္းေပါင္အျပုံးေတြက ပီျပင္လာျပီး
"အင္း ေျပလည္သြားျပီ!!!
"ဒါဆို ငါ.. ငါမင္းကို နမ္းလို့ရလားဟင္"
"ရတယ္ မင္းစိတ္ြကိုက္သာလုပ္ "
ထို့ေနာက္ လင္းေပါင္မ်က္နွာကို လက္နွစ္ဖက္ကိုဆြဲယူသြားျပီးနွဖူးက အစခ်ီကာ နွုတ္ခမ္းဆီသို့ အနမ္းေတြက ြကာရွည္လ်က္။ က်ိုးဖုန္းရဲ့ ခါးကို လက္နဲ့ ထိန္းကိုင္ရင္း အနမ္းေတြကို မက္ေမာစြာ တုန့္ျပန္ကာ အိပ္ယာေပါ္ လွဲခ်ပစ္သည္။
"လင္းေပါင္!! ေမာ... ေမာတယ္!!
ေျပာလည္းမရ။ လင္းေပါင္က သူ့အင္္က်ီြကယ္သီးေတြကိုခပ္ြကမ္းြကမ္း ဆြဲြဖုတ္လိုက္ေတာ့ ေဖြးဥေနေသာ ခန္ဓာကိုယ္အေပါ္ပိုင္းမွာ ရုပ္လုံးေပါ္လာ၏။
"ျပြတ္.. အြန့္!!!
"လင္းေပါင္.. ဘာလုပ္မလို့လဲဟင္!!
"မင္းနဲ့ လုပ္မလို့ေလ.. ဒါက ပထမဆုံးလား"
ေျပာလည္းေျပာ သူ့ေအာက္ပိုင္းက ေဘာင္းဘီကိုပါ ခပ္ျမန္ျမန္ဆြဲခ်ြတ္လိုက္တာေြကာင့္ က်ိုးဖုန္းမ်က္နွာက ဇီးရြက္သာသာ။
"မ..မဟုတ္ဘူး!!
လင္းေပါင္ လွုပ္ရွားမွုေတြက ရပ္တန့္သြားျပီး
"ဘယ္သူနဲ့ ပထမဆုံးလဲ"
"အတိတ္ေမ့ေနတဲ့ မင္းနဲ့ေလ!!!
"ဟင္းဟင္း ခံစားခ်က္က ဘယ္လိုမ်ိုးလဲ"
"ေပါင္ေပါင္က အစမပ်ိုးတတ္ဘူး ငါပဲအကုန္သင္ရတယ္ဒါေပမယ့္ ငါကလည္း အေတြ့ြကုံရွိတဲ့သူမွမဟုတ္တာအဲ့ဒီေတာ့ ခံစားခ်က္က သိပ္မေကာင္းဘူး.."
လင္းေပါင္ အသံထြက္မရယ္ပဲ မေနနိုင္။ တစ္လက္စတည္းသေကာင့္သားေလးကို အသည္းယားစြာ အေပါ္စီးကေနြကည့္ျပီး ရင္ဘက္ေပါ္က ခ်ယ္ရီသီးေလးကို ဆြဲငုံပစ္လိုက္တယ္။
"အာ့.. ေပါင္ေပါင္!!
"ျပြတ္!!
လင္းေပါင္က Bathrobe ြကိုးကို ြဖည္ခ်လိုက္တာမို့ က်ိုးဖုန္းရဲ့ မ်က္လုံးေတြက ျပူးက်ယ္သြားတယ္။ သူ့ေနရာနဲ့သူအပိုအလိုမရွိတဲ့ ြကြက္သားစိုင္ေတြကိုြကည့္ရင္း ြကက္သီးထလာတာမို့ ေအာက္ပိုင္းကို ဆက္မြကည့္ရဲ။ သူ့ရဲ့ ယခုလိုပုံစံကိုြကည့္ျပီး လင္းေပါင္ကေတာ့ ျပုံးရွာတယ္။ ျပီးမွ သူ့လက္တစ္ဖက္ကိုဆြဲယူကာ ဝဲဘက္ ရင္ဘက္ေပါ္ တင္ေပးရင္းနွစ္ေယာက္သား အြကည့္ခ်င္းဆုံသြားသည္။
"ခံစားမိလား!!!
"အင္း... ဘာလို့ ဒီေလာက္ျမန္ေနတာလဲ"
"အဲ့ဒါ မင္းအတြက္ လွုပ္ရွားေနတာ က်ိုးက်ိူး..."
"ဟမ္!!!
"ဒီေန့စျပီး ကိုယ္က မင္းတစ္ေယာက္ထဲရဲ့ အပိုင္ပါပဲကြာသူမ်ားေတြ လုယူလို့ မရဘူး"
"Sob .."
"ေဟာ.. ဘာလို့ ငိုရတာတုန္းကြာ ကိုယ္ဘာမွ မလုပ္ရေသးဘူးမင္းေလးက ငိုျပီ.."
"Sob.. ေပ်ာ္လို့.. ငါေပ်ာ္လို့ ငိုတာ အဟင့္.. ငါဒီအခိုက္တန့္ကိုရူးမတတ္ ေမ်ွာ္လင့္ခဲ့တာ ြကာျပီ ေပါင္ေပါင္ ငါမင္းကိုတကယ္ အရမ္းခ်စ္တယ္.."
လင္းေပါင္က သူ့ကိုေခ်ာ့ကာေမာ့ကာြဖင့္ မ်က္ရည္ေတြကိုလည္းတယုတယ သုတ္ေပးရင္း
"မင္းကိုမွမခ်စ္ရင္ ဘယ္သူ့ကို သြားခ်စ္ရပါ့မလဲ.."
"........."
"မားတို့အိမ္မွာ ငါမူးျပီး အန္တဲ့ညက မင္းပဲအကုန္လုပ္ေပးခဲ့တာအိမ္အကူေတြကိုေတာင္ မလုပ္ခိုင္းပဲ မင္းပဲ အကုန္လုပ္ခဲ့တာေလငါ ရိေပါ္နာမည္ကို ေယာင္ေတာ့ မင္း တိတ္တိတ္ေလးခိုးငိုတာကိုငါမသိဘူး ထင္လို့လား.."
"ဟင္ အဲ့ဒါ မင္းဘယ္လိုသိ!!!
"တကယ္ေတာ့ ေယာင္တာမဟုတ္ဘူး မင္းထြက္သြားေအာင္တမင္ အကြက္ဆင္လိုက္တာ အဲ့လိုလုပ္တာေတာင္ ဘယ္မွထြက္မသြားတဲ့ မင္းကိုျမင္ေတာ့ စိတ္မသက္မသာ ြဖစ္ခဲ့တာ ဒီေကာင္ပါ.."
သူ က်ိုးဖုန္းရဲ့ နွဖူးကို နူးညံ့စြာ နမ္းရင္း
"အဲ့ေတာ့ မင္းကို ေပါင္ေပါင္ေခါ္သလို ကိုကိုလို့ ေခါ္ရမလား!!
ေျပာလည္းေျပာ မ်က္နွာြကီးရဲကာ ရွက္ေနတဲ့ လင္းေပါင္ကိုျမင္ေတာ့ က်ိုးဖုန္း အသည္းယားမိတာအမွန္။
"ဘာရယ္ ကိုကိုတဲ့လား!!!
"အင္း ကိုကို မနက္ြဖန္ ေဆးရုံကို မသြားနဲ့ ခြင့္ယူလိုက္!!
"ဘာလို့လဲ!!
"ကိုယ့္အတြက္ အခ်ိန္ေပး!!
"အင္း ေပါင္ေပါင္သေဘာအတိုင္းပဲ ငါဘယ္လိုလုပ္ျပီးျငင္းဆန္နိုင္မွာလဲ.."
"ကိုကိုက လိမ္မာလိုက္တာ ြကမ္းြကမ္းေလး ဆုခ်ရမယ္!!
"ဟမ္.. ဘာရယ္ လင္းေပါင္.. မဟုတ္.. ဟင့္.. မလုပ္နဲ့လို့.."
သူ့အသံေတြက လင္းေပါင္ရဲ့ အထိေတြ့နဲ့ အနမ္းေတြေအာက္မွာတိုးညွင္းစြာ ေပ်ာက္ကြယ္လ်က္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ သူေမ်ွာ္လင့္ခဲ့ပါေသာ ဒီအခ်ိန္ကို ေရာက္လာသည္မို့ က်ိုးဖုန္းအတြက္ ေစာင့္ရက်ိုး နပ္ခဲ့သည္လို့ ဆိုရမွာေပါ့။
The End.....
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
![Dust Bones [Harry Styles]](https://fanficsread.net/media/fs-stories-1/1198/conversions/d040cfc2a6bb903a0f08894cfad08761.jpg)
