အပိုင္း၅

ဂျောင်ဂုဒီနေ့ ကုမ္ပဏီညစာစားပွဲရှိလို့ အိမ်ကိုအစောကြီးပြန်မလာနိုင်ဘူး။

စိုနေတဲ့ suit ကိုကြည့်ပြီး ဒေါသကတစ်လိပ်လိပ်ထွက်လာတယ်။

ဂျောင်ဂုဆိုတာ Jeon groupရဲ့ CEOဖြစ်တယ်။ အလုပ်လုပ်တဲ့အချိန်မှာ ဘယ်အရာကိုမှအမှားမခံနိုင်သူ။ ခုနက ပါတီမှာလည်း မိတ်ဆွေတစ်ချို့နဲ့ စကားပြောနေတုန်း ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဝိုင်နဲ့လာတိုက်မိတော့ ကိုယ့်အကျီးတွေအကုန်စိုကုန်ရော။ဒါနဲ့ပဲ မိတ်ဆွေတွေကိုစကားပင်ဆုံးအောင်မပြောလိုက်ရသေး။

အိမ်ကိုရောက်တော့ မီးတွေအကုန်ပိတ်နေလေတယ်။ သြော် ဟုတ်သားပဲ ဒီနေ့မီတာဆောင်ရမှာကိုမေ့နေတာလေ။ ဒါဖြင့် ဖက်ထုပ်လေးအဆင်ပြေပါ့မလား။

သူစိုးရိမ်သွားပြီး အပေါ်ထပ်ကိုအမြန်ပြေးသွားလိုက်တယ်။

အပေါ်ထပ်ကိုရောက်တော့ သော့ခက်ထားတဲ့အခန်းကို ဂျောင်ဂုဖွင့်လိုက်တယ်။

ထိုအချိန်သူ အံသြသွားလေသည်။

ယွန်ဂီတစ်ယောက် ရုတ်ချည်းမီးပျက်သွားတော့ တစ်ယောက်ထဲအခက်တွေ့ပြီလေ။ စောက်ကလေးက သူ့ကိုဖယောင်းတိုင်လေးတောင်ဝယ်မပေးထါးဘူး။

မဟုတ်ဘူး ပြောချင်တာ အိမ်မှာချုပ်ထားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း အားလုံးပြင်ပြင်ဆင်ဆင်လေး လုပ်ပေးပြီးတော့ ထားထားပေါ့။ ငါနှင့်ဒါလေးတောင်နားမလည်တဲ့ကောင်က ငါ့ကိုတော့ ပြန်ပေးဆွဲထားသေးတယ်။

ခက်တယ်..ဟူး...ငါကိုယ်ငါထက်ဘယ်သူမှပိုမကောင်းနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ့ဆောင်ပုဒ်ကတစ်ကယ်အမှန်ပဲ။

ထိုသို့တွေးပြီး ယွန်ဂီသည် ပြတင်းပေါက်တွေအကုန်ကို လိုက်ဖွင့်လိုက်တယ်။

ပြီးတဲ့နောက်မှာ အပြင်ကနေလာတဲ့ မြို့ထဲက အလင်းတွေက သူ့အခန်းထဲကိုလာစုနေလေတော့ အများကြီးမဟုတ်တောင် နည်နည်းတော့လင်းနေလေသည်။

ထိုအခါမှ ယွန်ဂီက ဝါရံတာမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အပြင်ကိုငေးနေခဲ့တယ်။

ပြောအုန်းမယ် ယွန်ဂီက အ လိုက်တာ ပြတင်းပေါက်ကနေထွက်ပြေးလို့ရတာပဲ မတွေးလိုက်နဲ့။ ဂျွန်ဂျောင်ဂုဆိုတဲ့လူရဲ့အိမ်အပေါ်ထပ်က တစ်မြို့လုံးကိုတောင်ကြည့်လို့ရတယ်။

အခုချိန်မှာတော့ ဂျောင်ဂုက သူ့ရဲ့အတော်ဆုံးလေးကိုကြည့်ရင်းပြုံးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ယွန်ဂီဆီကို တဖြေးဖြေးလျှောက်လာလိုက်တယ်။

"မင်းပြန်လာပြီလား ငါပြောမယ် မင်းငါ့ကိုချုပ်ထားမယ်ဆိုရင်လည်း မီတာခဆောင်ဖို့တော့မမေ့ပါနဲ့လားဟင်....''

"ဟားဟား !!!''

"မင်းကဘာကိစ္စထရယ်ပြန်တာလဲ ငါဟာသပြောနေတာမဟုတ်ဘူးနော်... ''

ဂျောင်ဂုသည် ရယ်နေရင်း ယွန်ဂီရဲ့ဘေးမှာထိုင်လိုက်တယ်။ပြီးတော့နှစ်ယောက်သားအပြင်ကိုငေးနေကြတယ်။

"ဆောရီ ကိုယ်မေ့သွားတယ် မနက်ကျရင်ကိုယ်မီတာခသွားဆောင်လိုက်မယ်''

"ပြီးတာပဲ...''

ဂျောင်ဂုသည် ရုတ်တရက် ယွန်ဂီရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာလဲချလိုက်တယ်။

ယွန်ဂီတစ်ယောက်လန့်ပြီး လက်တောင်အပေါ်ကမြှောက်သွားသေးတယ်။

ဒီကောင်ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ?

"ဟင် မင်းကဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ''

"ကိုယ်ပုံပြင်နားထောင်ချင်တယ် ယွန်ဂီ ကိုယ့်ကိုချော့သိပ်နိုင်မလား''

"ငါက... ဘာလို့လဲ''

"လုပ်ပါ ယွန်ဂီကလည်းကွာ...''

"ဟိုးထား... ငါ့ကိုလာမချွဲနဲ့..ပြောဆိုလည်းပြောပြမယ် အဲ့အစားမနက်ဖြန်ကျရင်ငါ့ကို စာအုပ်လေးတွေဝယ်လာပေးပါလား ငါပျင်းတယ် လိုင်းလည်းမသုံးရ တီပီလည်းမကြည့်ရတော့ စာအုပ်လေးတွေဖတ်ချင်တယ် okayလား ''

"Deal''

"Yesssss''

''ဒါဖြင့် အပိုဆုလေးလည်းပေးအုန်း''

"ဘာလဲ''

''kiss!!!''

"F***k kissလား ''

"ယွန်ဂီကလည်း ဆဲပြန်ပြီ''

"ငါအကောင်းပြောနေတာနားထောင် မနက်ဖြန်ငါ စပါကတီစားချင်တယ်ပြီးတော့တော့ပူကီ ဟိုတစ်ခေါက်တုန်းကမင်းလုပ်ပေးတါက မှောက်သွားလို့ငါမစားလိုက်ရဘူး ဒီတစ်ခုပြန်လုပ်ပေး နော်......''

"ကိုယ့်ယောကျာ်းက ချွဲပြနေတော်မှတော့ ဂျောင်ဂုတို့က ချက်ပေးရမှာပေါ့ ဒါဆို ပုံပြင်စတော့....''

"No i'm not your husband ..but ငါပုံပြင်တော့ပြောပေးနိုင်တယ်...''

ဂျောင်ဂုကတော့ သူ့ဖက်ထုပ်လေးပြောသမျှကိုလိုက်နားထောင်နေ၊ ယွန်ဂီကလည်း နှုတ်ခမ်းတထော်ထော်နဲ့ အဖိုးကြီးဂိုက်နဲ့ပြောနေပြန်၊ ဂျောင်ဂုကလည်း သူ့ယွန်ဂီပြောတာကိုသဘောတကျနဲ့ ရယ်ပြန်.....

အဲ့လိုနဲ့တစ်ညသာတော့ကုန်ဆုံးသွားပြန်တယ်။

~~~~~~

Kim Nam Jeon

ဆိုတဲ့ နာမည်ဘုတ်ပြားနောက်မှာ all black အနောက်တိုင်းဝတ်စုံဝတ်ထားသူ။

ထိုအချိန်မှာမှ တံခါးခေါက်ပြီးဝင်လာတဲ့ နောက်လူတစ်ယာက်။

"ဘယ်လိုလဲ Jin သူအလုပ်စနေပြီလား''

"စနေပြီ ဆရာ''

"အဲ့ကောင်လေးက ကျားလိုလိုနဲ့တကယ်တော့ ငနုံငအလေး သူ့ကိုယ်သူတောင်ဘာမှန်းမသိဘူး ကိုယ့်အဆင့်ကဘယ်နေရာမှန်းတောင်မသိတာကို ... သနားလို့မျက်နှာသာပေးတါကို သူနဲ့ပုခုံးဖက်ပေါင်းမယ့်သူငယ်ချင်းများမှတ်နေလားမသိဘူး''

"ဆရာ ကျွန်တော်တို့ဘယ်အချိန်အလုပ်စလိုက်ရမလဲ''

"နေဦး ဘဲ့မူယောင်းဘက်ကနေ အရင်စပါစေ ငါတို့နောက်ကနေ စစ်တုရင်လေးတွေကိုလိုက်ရွေ့ပေးရုံပဲ''

"နားလည်ပါပြီဆရာ..''

"တော်တယ် Jinမင်းလည်း ဒီကိစ္စပြီးရင် ဟာဝိုင်အီသွားပြီးဖျောက်နေလိုက်....''

"ဟုတ်ကဲ့''

Jinထွက်သွားတော့ နမ်ဂျွန်တစ်ယောက် ဆေးလိပ်ကိုဖွာလိုက်ရင်းတွေးလိုက်တယ်။

အရင်ကတည်းက ကစားလာတဲ့ကစားပွဲတစ်ခုမှာ သူတစ်ခါမှမရှုံးဖူးသေးဘူး။ ဒီတစ်ခါလည်းအတူတူပဲ ငါမရှုံးဘူး....

____________________________________

(ဟက်ပီးဟိုလိုဝင်းဒေးပါ....👻👻)

မနက်ဖြန်မှဆိုပေမယ့် အကြိုသဘောလေးပါ☺☺

zawgyi

ေဂ်ာင္ဂုဒီေန႕ ကုမၸဏီညစာစားပြဲရွိလို႔ အိမ္ကိုအေစာႀကီးျပန္မလာနိုင္ဘူး။

စိုေနတဲ့ suit ကိုၾကည့္ၿပီး ေဒါသကတစ္လိပ္လိပ္ထြက္လာတယ္။

ေဂ်ာင္ဂုဆိုတာ Jeon groupရဲ႕ CEOျဖစ္တယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္အရာကိုမွအမွားမခံနိုင္သူ။ ခုနက ပါတီမွာလည္း မိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ စကားေျပာေနတုန္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ဝိုင္နဲ႕လာတိုက္မိေတာ့ ကိုယ့္အက်ီးေတြအကုန္စိုကုန္ေရာ။ဒါနဲ႕ပဲ မိတ္ေဆြေတြကိုစကားပင္ဆုံးေအာင္မေျပာလိုက္ရေသး။

အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ မီးေတြအကုန္ပိတ္ေနေလတယ္။ ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ ဒီေန႕မီတာေဆာင္ရမွာကိုေမ့ေနတာေလ။ ဒါျဖင့္ ဖက္ထုပ္ေလးအဆင္ေျပပါ့မလား။

သူစိုးရိမ္သြားၿပီး အေပၚထပ္ကိုအျမန္ေျပးသြားလိုက္တယ္။

အေပၚထပ္ကိုေရာက္ေတာ့ ေသာ့ခက္ထားတဲ့အခန္းကို ေဂ်ာင္ဂုဖြင့္လိုက္တယ္။

ထိုအခ်ိန္သူ အံၾသသြားေလသည္။

ယြန္ဂီတစ္ေယာက္ ႐ုတ္ခ်ည္းမီးပ်က္သြားေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲအခက္ေတြ႕ၿပီေလ။ ေစာက္ကေလးက သူ႕ကိုဖေယာင္းတိုင္ေလးေတာင္ဝယ္မေပးထါးဘူး။

မဟုတ္ဘူး ေျပာခ်င္တာ အိမ္မွာခ်ဳပ္ထားခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း အားလုံးျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ေလး လုပ္ေပးၿပီးေတာ့ ထားထားေပါ့။ ငါႏွင့္ဒါေလးေတာင္နားမလည္တဲ့ေကာင္က ငါ့ကိုေတာ့ ျပန္ေပးဆြဲထားေသးတယ္။

ခက္တယ္..ဟူး...ငါကိုယ္ငါထက္ဘယ္သူမွပိုမေကာင္းနိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ႕ေဆာင္ပုဒ္ကတစ္ကယ္အမွန္ပဲ။

ထိုသို႔ေတြးၿပီး ယြန္ဂီသည္ ျပတင္းေပါက္ေတြအကုန္ကို လိုက္ဖြင့္လိုက္တယ္။

ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အျပင္ကေနလာတဲ့ ၿမိဳ႕ထဲက အလင္းေတြက သူ႕အခန္းထဲကိုလာစုေနေလေတာ့ အမ်ားႀကီးမဟုတ္ေတာင္ နည္နည္းေတာ့လင္းေနေလသည္။

ထိုအခါမွ ယြန္ဂီက ဝါရံတာမွာ ထိုင္ခ်လိဳက္ၿပီး အျပင္ကိုေငးေနခဲ့တယ္။

ေျပာအုန္းမယ္ ယြန္ဂီက အ လိုက္တာ ျပတင္းေပါက္ကေနထြက္ေျပးလို႔ရတာပဲ မေတြးလိုက္နဲ႕။ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုဆိုတဲ့လူရဲ႕အိမ္အေပၚထပ္က တစ္ၿမိဳ႕လုံးကိုေတာင္ၾကည့္လို႔ရတယ္။

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေဂ်ာင္ဂုက သူ႕ရဲ႕အေတာ္ဆုံးေလးကိုၾကည့္ရင္းၿပဳံးလိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ ယြန္ဂီဆီကို တေျဖးေျဖးေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္။

"မင္းျပန္လာၿပီလား ငါေျပာမယ္ မင္းငါ့ကိုခ်ဳပ္ထားမယ္ဆိုရင္လည္း မီတာခေဆာင္ဖို႔ေတာ့မေမ့ပါနဲ႕လားဟင္....''

"ဟားဟား !!!''

"မင္းကဘာကိစၥထရယ္ျပန္တာလဲ ငါဟာသေျပာေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္... ''

ေဂ်ာင္ဂုသည္ ရယ္ေနရင္း ယြန္ဂီရဲ႕ေဘးမွာထိုင္လိုက္တယ္။ၿပီးေတာ့ႏွစ္ေယာက္သားအျပင္ကိုေငးေနၾကတယ္။

"ေဆာရီ ကိုယ္ေမ့သြားတယ္ မနက္က်ရင္ကိုယ္မီတာခသြားေဆာင္လိုက္မယ္''

"ၿပီးတာပဲ...''

ေဂ်ာင္ဂုသည္ ႐ုတ္တရက္ ယြန္ဂီရဲ႕ေပါင္ေပၚမွာလဲခ်လိဳက္တယ္။

ယြန္ဂီတစ္ေယာက္လန့္ၿပီး လက္ေတာင္အေပၚကျမႇောက္သြားေသးတယ္။

ဒီေကာင္ဘာျဖစ္ျပန္တာလဲ?

"ဟင္ မင္းကဘာျဖစ္ျပန္တာလဲ''

"ကိုယ္ပုံျပင္နားေထာင္ခ်င္တယ္ ယြန္ဂီ ကိုယ့္ကိုေခ်ာ့သိပ္နိုင္မလား''

"ငါက... ဘာလို႔လဲ''

"လုပ္ပါ ယြန္ဂီကလည္းကြာ...''

"ဟိုးထား... ငါ့ကိုလာမခြၽဲနဲ႕..ေျပာဆိုလည္းေျပာျပမယ္ အဲ့အစားမနက္ျဖန္က်ရင္ငါ့ကို စာအုပ္ေလးေတြဝယ္လာေပးပါလား ငါပ်င္းတယ္ လိုင္းလည္းမသုံးရ တီပီလည္းမၾကည့္ရေတာ့ စာအုပ္ေလးေတြဖတ္ခ်င္တယ္ okayလား ''

"Deal''

"Yesssss''

''ဒါျဖင့္ အပိုဆုေလးလည္းေပးအုန္း''

"ဘာလဲ''

''kiss!!!''

"F***k kissလား ''

"ယြန္ဂီကလည္း ဆဲျပန္ၿပီ''

"ငါအေကာင္းေျပာေနတာနားေထာင္ မနက္ျဖန္ငါ စပါကတီစားခ်င္တယ္ၿပီးေတာ့ေတာ့ပူကီ ဟိုတစ္ေခါက္တုန္းကမင္းလုပ္ေပးတါက ေမွာက္သြားလို႔ငါမစားလိုက္ရဘူး ဒီတစ္ခုျပန္လုပ္ေပး ေနာ္......''

"ကိုယ့္ေယာက်ာ္းက ခြၽဲျပေနေတာ္မွေတာ့ ေဂ်ာင္ဂုတို႔က ခ်က္ေပးရမွာေပါ့ ဒါဆို ပုံျပင္စေတာ့....''

"No i'm not your husband ..but ငါပုံျပင္ေတာ့ေျပာေပးနိုင္တယ္...''

ေဂ်ာင္ဂုကေတာ့ သူ႕ဖက္ထုပ္ေလးေျပာသမွ်ကိုလိုက္နားေထာင္ေန၊ ယြန္ဂီကလည္း ႏႈတ္ခမ္းတေထာ္ေထာ္နဲ႕ အဖိုးႀကီးဂိုက္နဲ႕ေျပာေနျပန္၊ ေဂ်ာင္ဂုကလည္း သူ႕ယြန္ဂီေျပာတာကိုသေဘာတက်နဲ႕ ရယ္ျပန္.....

အဲ့လိုနဲ႕တစ္ညသာေတာ့ကုန္ဆုံးသြားျပန္တယ္။

~~~~~~

Kim Nam Jeon

ဆိုတဲ့ နာမည္ဘုတ္ျပားေနာက္မွာ all black အေနာက္တိုင္းဝတ္စုံဝတ္ထားသူ။

ထိုအခ်ိန္မွာမွ တံခါးေခါက္ၿပီးဝင္လာတဲ့ ေနာက္လူတစ္ယာက္။

"ဘယ္လိုလဲ Jin သူအလုပ္စေနၿပီလား''

"စေနၿပီ ဆရာ''

"အဲ့ေကာင္ေလးက က်ားလိုလိုနဲ႕တကယ္ေတာ့ ငႏုံငအေလး သူ႕ကိုယ္သူေတာင္ဘာမွန္းမသိဘူး ကိုယ့္အဆင့္ကဘယ္ေနရာမွန္းေတာင္မသိတာကို ... သနားလို႔မ်က္ႏွာသာေပးတါကို သူနဲ႕ပုခုံးဖက္ေပါင္းမယ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွတ္ေနလားမသိဘူး''

"ဆရာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘယ္အခ်ိန္အလုပ္စလိုက္ရမလဲ''

"ေနဦး ဘဲ့မူေယာင္းဘက္ကေန အရင္စပါေစ ငါတို႔ေနာက္ကေန စစ္တုရင္ေလးေတြကိုလိုက္ေ႐ြ႕ေပး႐ုံပဲ''

"နားလည္ပါၿပီဆရာ..''

"ေတာ္တယ္ Jinမင္းလည္း ဒီကိစၥၿပီးရင္ ဟာဝိုင္အီသြားၿပီးေဖ်ာက္ေနလိုက္....''

"ဟုတ္ကဲ့''

Jinထြက္သြားေတာ့ နမ္ဂြၽန္တစ္ေယာက္ ေဆးလိပ္ကိုဖြာလိုက္ရင္းေတြးလိုက္တယ္။

အရင္ကတည္းက ကစားလာတဲ့ကစားပြဲတစ္ခုမွာ သူတစ္ခါမွမရႈံးဖူးေသးဘူး။ ဒီတစ္ခါလည္းအတူတူပဲ ငါမရႈံးဘူး....

____________________________________

(ဟက္ပီးဟိုလိုဝင္းေဒးပါ....)

မနက္ျဖန္မွဆိုေပမယ့္ အႀကိဳသေဘာေလးပါ