အပိုင်း၄
17:02, 18 April 2024အပိုင်း၄
"မင်း မြတ်ထိုက်မောင်"
"ဟုတ်ပါ့ဗျာ "
ထိုကလေးမရဲ့ စပ်ဖြီးဖြီးရုပ်ကိုမြင်တော့ ကျွန်မအနည်းငယ်စိတ်အေးသွားမိတာအမှန်။
"တို့ကိုလွှတ် "
" ဖြန်းး "
မောင့်ရင်ခွင်မှအတင်းရုန်ကာထွက််နေသောအန််တီီကြောင့်် လွှတ်ပေးလိုက်တော့ ရုတ်တရက်ဖြစ်သွားသောကြောင့် ယိုင်လဲမလိုဖြစ်သွားတာသောအန်တီံကို ပြန်ထိန််းပေးသည်ကို ရိုက်ခံလိုက်ရတာကြောင့် ဒေါသဟာထောင်းခနဲပင်။
"ကျစ် ဒေါ်မိုးမခမေ ခင်များကတော့"
လက်သံဘယ်လောက်ပြင်းသလဲဆိုရင်ပါးစောင်မှာခံစားလိုက်ရသည့် ညှီစို့စို့အရသာကိုခံစားမိ၍ သိနိုင်သည်။ဒေါသကြောင့် အန်တီ့ကိုနံရံသို့ဆွဲကပ်လိုက်ကာ နှုတ််ခမ်းရဲရဲတို့ကိုရန်မူလိုက်တော့၏။
"အွန့် မင်း အွင်းးး"
မြတ်ထိုက်မောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိတေွ့နေသော ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ဟာပုိ၍ပို၍ ပူလောင်လာတာကြောင့် ဆေးခတ်ခံရခြင်းဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် စိုးရွံ့မှုနဲ့ အတူမြတ်ထိုက်မောင်ကို တွင်းလွှတ်လိုက်သော်ငြားပြန်ကာ ဆွဲဖက်လာသည် ကြောင့် ဒေါသထွက်ကာရိုက်လိုက်မိသည်။ သူနာသလားမနာသလားတော့ မသိ ကျွန်မလက်ကတော့အတော်ပင်စပ်သွားမိသည်။ အမြန်ထွက်သွားရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆွဲကာနမ်းလိုက်သောသူ့ကြောင့်လန့်သွားမိတာအမှန်။
ရုန််းကန်နေသော်လည်းအားမပါ ခန္ဓာက်ိုယ်မှာစိတ်အလိုမလိုက်စွာဖြင့် ပြုတမျှသာနုနေရတာကြောင့် ကျွန််မမျက်ရည်များပင်ဝဲလာမိသည်။ ပို၍ ပူလောင်လာသည့် စိတ်အစံုနှင့် မောင့်အထိအတေွတို့ကြောင့် ငြင်းဆန်ရန်ခဲရင်းလာခဲ့သည်။
အမှောင်ချထားတဲ့အခန်းထဲမှာ နှုတ်ခမ်းချင်းနမ်းနေသည့် သံနှင့် နာရီသံတတောက်တောက်သံတို့ကသာကြီးစိုးနေတော့သည်။
အွင်းးးး မလုပ် တော်ပါတော့
မောဟိုက်စွာထွက်ပေါ်လာသောအန်တိ့အသံကြောင့် မောင်လွှတ်ပေးလိုက်ကာ နံရံနဲ့အန်တိကိုကြားညှပ်စွာငံု့မိုး၍ ကြည့်နေမိသည်။ အရင်ကမောင်နမ်းတိုင်း အတင်းရုန်ကန်တတ်တဲ့အန်တီဟာ ဒီတခါတော့ အနည်းငယ်သာရုန်းသောကြောင့် မောင်အံ့ဩမိတာအမှန်။ သေချာကြည့်တော့ အမောဖြေနေသည့်အန်တီ့ မျက်နှာကလေးမှာပံုမှန်ထက်ပင်နီရဲနေသည်။ နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးမှာမောင်အတင်းဆုတ်ယူကာနမ်းရှ်ိုက်ထားတာကြောင့် ဖူးရောင်ကာတဆတ်ဆတ်တုန်ရီနေသည်မှာ မောင့်ကိုထပ်ကာနမ်းရန်မြူစွယ်နေသလိူပင်။
"ဟင့်အင် တော်တော့"
ထပ်ကာနမ်းရန်ပြင်ကာ ရှေ့သို့တိုးလာသောမောင်ကြောင့် ကျွန််မနှုတ်ခမ်းကိုလက်ဖြင့် အမြန််အုပ်လိုက်ကာငြင်းဆန်မိတာ နောက်တစ်ခါနမ်းခံရရင် သေချာပေါက်ကျွနိမစိတ်တေွလွှတ်တော့မယ်ဆ်ိုတာသိသောကြောင့်ပင်။သို့သော်နားမထောင်စွာ ကျွန်မလက်က်ိုဆွဲဖယ်သော မောင်ကြောင့် အတင်းရုန်းကန်မိသော်လည်းမရ သူအားကိုသာယှဥ်နှိုင်ခဲ့ရင်ကျွန်မ ဆေးရုံမှာတည်းက ထိုသို့၇မ်းကားခံရမည်မဟုတ်ပါလေ။
"တို့ ...တို့ ...ဆေးမိနေတာလို့.. ကျေးဇူပြုပြီးတိို့ကိုအခွင့်အရေးမယူပါနဲ့... မဟုတ်ရင် ... တို့ ...တို့.. မင်းကို မုန်းမိလိုက်မယ်"
တုန််ယင်စွာထွက်ပေါ်လာသောအန်တီီ့အသံကြောင့် မောင်လှုပ်ရှားမှုများဟာ၇ပ်တန့်သွားမိသည်။ ထို့နောက်ခေါင်းထဲပေါ်လာတာက အန်တီ့ကိုတားကာစကားပြောတဲ့ ယောကျာ်းတယောက််နဲ့ အန်တီသောက်လိုက်သောဝိုင်တခွက်။
"တောက် ခွေးသား မင်းကများ ငါ့အပိုင်ကို ကြံစီရဲတယ်"
ကျွန်မပြောလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာတစ်ုလံုးရဲရဲနီလျက် ဒေါသတကြီးထွက်သွားဟန်ပြင်နေသောမြတ်ထိုက်မောင်ကြောင့် တားလိုက်မိသည်။ ဘာလို့တားလိုက်မိတာလဲ မိုးမခမေရယ်။ ကိုယ်ဘာကိုစိတ်ထဲမှသတိပေးရင်းဖြင့် မောင့်လက်ကိုလွှတ်လိုက်ကာ ဆင်ခြေတစ်ခုပေးလိုက်မိသည််။
"ရန်မဖြစ်နဲ့ ဘယ်မှမသွားပါနဲ့ "
မောင့်ကိုပြောကာရိုင်နဲ့စွာဖြင့် ရေချိုးခန်းဘက်ဦးတည်သွားသောအန်တီကြောင့် ဒေါသကိုလျော့ကာ လိုက်သွားမိသည်။ မောင်ဟိုကောင်ကို ရှာပြီးပြဿနာဖြစ်နေတုန်းတစ်ယောက်အခန်းထဲဝင်လာကာ အန်တီ့ကိုအခွင့် အရေးယူသွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဟိုသောက်ကောင်ကတော့ မနက််ဖြန်မှတေွ့ကြတာပေါ့။
ရေချိုးခန်းအပြင်ဘက်တွင်အန်တီ့ကိုရပ်ကာစောင့်နေမိသည်။ အန်တီီ့ကိုမောင်ချစ်တယ် ချစ်ချင်တယ် ဒါပေမဲ့ဆေးမိနေတဲ့အချိန်အခွင့်အရေးမယူချင်တာတော့အမှန််။ အတော်ကြာသည်အထွက်မလာတာကြောင့် မောင်စိတ်ပူလာမိသည်။ ခေါ်ကြည့်သော်ငြားပြန်ထူးသံမရတာကြောင့် တံခါးဖွင့်ကာအပြေးလေးဝင်သွားမိသည်။ ထိုအခါမြင်လိုက်ရတာကြောင့် မောင် နှာခေါင်းသေွးပင်လျံလာတဲ့အထိပင်။
ဖြူဖွေးနေတဲ့အန်တီ့ခန္ဓာယ်မှာအဝတ်အစားဆိုတာ တစ်ခုမှမရှိ။ လည်ပင်းက ဆွဲကြိုးလေးတစ်ခုသာနေရာယူကာထင်းလင်းနေသည်။ နံရံတွင်မှီီကာ လည်တိုင်ကိုမော့၍ နှုတ်ခမ်းလေးမှာအနည်းငယ်ဟနေသည်မှာညှို့အားပြင်းလှသည်။ ရေဗန်းမှရေများကလှပသည့်ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းအလိုက်စီးကျသွားသည်မှာ သဘာဝအလှတခုလိုပင် ဆွဲမက်စရာ ဆွဲမက်စရာ။ ရေစိုနေသည့်ဆံပင်များလည်း ဖရိုဖရဲဖြင့် အန်တီ့ကိုပို၍ ဆွဲဆောင်မှု*ရှ်ိနေစေသည်။
"ဂလု အန် ..အန်တီ "
"အို "
ဆေးးရှိန််ပြယ်စေရန် ရေအေးအေးဖြင့် ချိုးနေမိသော်လည်းမရ ပို၍ ပူလောင်လာတာကြောင့် အဝတ်စားတေွကိုချွတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်းမရ ဆေးဟာအတော်ပင်ပြင်းဟန်တူသည်။ အတော်ကြာသည်အထိရေချိုးနေမိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ပိုင်းကသာ အေးစက်လာသည် အတွင်းဘက်ကပူလောင်မှုမှာမငြိမ်းအေးနိုင်ပေ။ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့ ကိုယ့်အာရုံနဲ့ကိုယ်ဖြစ်တာကြောင့် အပြင်မှခေါ်သံ ကိုလည်းမကြားလိုက်မိတော့။ အန်တီဟူသောခေါ်သံကြားမှသာ ကျွန်မခန္ဓယ်ကိုယ်ကိုပေါက်ထွက်တော့မလိုကြည့်နေသော မြတ််ထိုက်မောင်ကြောင့် လန့်သွားမိသည်။
" မင်းးးး အခုထွက်သွား "
"ဟင့်အင် မောင်ကူညီပေးမယ် "
"မ ..မလိုဘူး ..ထွက် ...အွင်းး"
ကျွန်မစကားကိုဆုံးအောင်ပင်မပြောရသေေး ဆွဲကာနမ်းခံလိုက်ရတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာပို၍ ပူလောင်လာတော့သည်။
မောင်ကြည့်ဖူးတဲ့ဇာတ်ကားထဲတေွမှာဆေးခတ်ခံ၇ရင်တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ဆက်ဆံလိုက်ရမှသက်သာတာမဟုတ်ပါလား။ အဲ့လိုမဟုတ်ရင်ဆေးမိတဲ့သူကရူးတောင်သွားနိိုင်တယ်တဲ့ မောင့်အန်တီကို အရူးတော့မခံနိုင်ပါ။ ဒေါ်မိုးမခမေသာထိုအကြောင်းကိုသိလျှင် စေွ့စေွ့ခံုကာ ထိုဇာတ်ကားရိုက်တဲ့လူကိုရန်ရှာဦးမှာအသေအချာပင်။
မောင့်အနမ်းတေွကိုအနည်းငယ်သာငြင်းဆန်သောအန်တီကြောင့် မောင်ရဲတင်းကာ အန်တီရင်းသားနုနုလေးတေွပေါ်လက်ရောက်သွားတော့သည်။ ထိုခါမောင်အနမ်းတေွကြားမှတစ်ခါတစ်ခါလွှတ်ထွက်လာသောအန်တီ့ညည်းသံလေးတေွမှာနားထောင်ကောင်းလှသည်။
"အ့ ဟာ့ အွင်းး အ့ာ အွန်း "
ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာထိတေွ့လာသောမောင်ကြောင့် ငြင်းဆန်လိုမှုတေါမှာပျောက်ရှလို့သွားချေပြီ။ ကျွန်မ အခုသိတာကလိုချင်တယ် ပိုပြီးလိုချင်တယ်။
"အာ့ ဟာ့ အင်းးးး အ့ အို ဟာ့ အ အာ့ "
အန််တီ့ရင်ဘတ်ကိုလက်နှင့်သာချယ်လှယ်နေရတာအားမရတော့။ ထို့ကြောင့် နမ်းနေသည်ကိုရပ်လိုက််ကာ အန်တီ့၇င်သားလေးတေွဆီသို့ မောင်နှုတ်ခမ်းတို့မှာနယ်ကျော်မိတော့သည်။ ဘယ်ချိန်ကတည်းကငြီးချင်နေမှန်းမသိတဲ့အန်တီ့ညည်းသံတေွမှာမောင့် အတွက်အားဆေးလိုပင််။
ကျွန်မရင်သားတစ်ဖက်မှာပူနွေးတဲ့ အာခံတွင်းထဲတွင် နမ်းဆုတ်ကာဆော့ကစားခံနေရကာ နောက်တစ်ဖက်မှာ ထိပ်ပိုင်းလေးများကိုဆွဲညှစ်ခံနေ၇သည်မှာနေရခက်ကာ ထူးဆန်းသော်ငြားကျွန်မနှစ်သစ်မိသလိုပင်။ ပါးစပ်မှလည်းအထိန်းအကွက်မဲ့စွာညည်းညူနေမိသည်။ မောင်ဆံပင်များဟာတော့ ကျွန်မရဲ့မှိခိုရာတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။
"အ့ ဟာ့ အွင်း မောင် ဟာ့ အာ့ အို ဟာ့ "
မောင်ဟုခေါ််ကာညည်းတော့ ဒီကလူကတောင့်ခံနိုင််ပါမတဲ့လား။ အသဲယားစွာဖြင့် လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကို အမှတ်အသားဖြစ်စေရန် ဖိကိုက်လိုက်မိ၏။ လည်တိုင်ကျော့ကျော့မှာမောင်ပေးတဲ့အမှတ်အသားတေွနေရာမှာနေရာယူနေသောဆွဲကြိုးကြောင့် အလိုမကျစွာဖြုတ်၍ ဆွဲလွင့်ပစ်လိုက်သည်။ လုပ်ချင်တာလုပ်ပြီးမှ အန်တီ့ကိုသတိရာ မော့ကြည့်မိတော့ မောင့်ကိုရီဝေစွာကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကိုဖိကိုက်ထားသည်မှာ မောင့်ရဲ့ထိန််းချုပ်ထားတဲ့စိတ်အစံုကိုလွှတ်သွားစေရန်လံုလောက်၏။
"အို အ့ ဟာ့ အွင်းး မောင် အာ့ ဟာ့ အ့ အာ့ "
မောင့်လက်များဟာအန်တီ့အောက်ပိုင်းသို့ဆင်းလာတော့ ညည်းသံလေးများမှာပို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ ရင်သားနေရာအနှံံ့ကို မာကင်ရာများပေးနေသောမောင့် အတွက်တော့ အန်တီီ့ရဲ့ပို၍ ကျယ်လောင်လာသောရင်ခုန််သံများကိုအတိုင်းသားကြားနေရသည်။
"အာ့ ဟ မောင် ပေးတော့ကွာ ဟာ့ အာ့ အ"
"လိုချင်ရင် ဟိုဘက်လှည့်နံရံကိုလက်ထောက်လိုက် "
အတွင်းထဲသို့မထည့်ပါပဲအပြင်ဘက်တွင်ကစားနေသောမောင်ကြောင့် နေရတာအဆင်မပြေလှအတွင်းပိုင်းကပင်ယားယံလာမိသည်။ ထို့ပြင် လက်များနဲ့ပါးစပ်ကအငြိမ်မနေ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်အနှံ့က်ိုထိတေွ့နေတာကြောင့် မညာတမ်းပြောရရင် စီးကျနေသောရေများနှင့်အတူဖြူရောင်အရည်အချို့ပါစီးကျနေသည်ကို ခံစားရသည်။ မနေနိုင်စွာတောင်ဆိုမိတော့နားနားကပ်ကာ ပြောလာတဲ့ ထိုကလေးရဲ့အမိန့်ဆန်ဆန်လံုးတေွဟာ ကျွန်မမာနကိုရိုက်ချိုးနေသလိုပင်။ ငြင်းဆန်ချင်သော်ငြား မငြင်းဆန်နှိုင်ဖြစ်နေရသည်။
မောင်ပြောသလိုလုပ်ပေးရှာတဲ့ အန်တီဟာ မောင်မြင်ခဲ့ဖူးတဲ့တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်တဲ့ ပံုစံနှင့်ဆန့်ကျင်လှသည်။ သို့သော်ငြား ထိုပံုစံကိုလည်းမောင်ကြိုက်တယ်။ကျောပေးလိုက်တာကြောင့်မြင်လိုက်ရတဲ့ ကျောပြင်ိဖွေးဖွေးဟာရှင်းသန့်လို့နေတယ်။ လက်ထောက်ထားတဲ့အန်တီ့ကြောင့် ခါးလေးမှ ဆွဲလိုက်တော့ ကုန်းလျက်အနေအထားသို့ရောက်သွားသည်မှာ အန်တီ့တင်ပါးဖွေးဖွေးလေးဟာမောင့် မြင်ခွန်းထဲရှင်းလင်းစွာထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"အာ့ ဟာ့ မောင် အ့ ဟာ့ အ့ အားး"
လိုချင်နေတာကိုသိလျက်ဖြင့် သက်သက်ညစ်နေသောမောင်ကြောင့် နေရခက်လှသည်။ ကျောပြင်တစ်လျှာက်ပြေးလွှားနေသောမောင့် နှုတ်ခမ်းများကိုလည်းခံစားရသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက်စူးကနဲနေအောင်ကိုက်ခံရတာဟာလည်း ကျွန်မကိုမနာကျင်တော့ပဲပို၍ လိုချင််ရန်စွမ်းဆောင်နေသလိုပင်။ ထို့နောက်တိုးဝင်လာသောမောင့်လက််နှစ်ချောင်းကြောင့် နာကျင်စွာညည်းညူရပြန်သည်။ ထိုနေရာကို ငယ်ငယ်ကတည်းကစယောင်၍ တောင်မထိြည့်ဖူးတာကြောင့် မောင့်လက်နှစ််ချောင်းကပင်နာကျင်စေရန်လံုလောက်သည်။ သို့သော်ကျွန်မမတားမိ လိုချင်တဲ့စိတ်ကပိုများနေတယ်မဟုတ်ပါလား။
"အ့ ဟာ့ အား ဟာ့ အွင်း အာ့ ဟာ့ အင်း မောင် အာ့ ဟာ့ ကောင်းတယ် ဟာ့ အ့ အာ့ အားး အို ဟာ့ ဟ့ "
လက်နှစ်ချောင်းကိုတစ်ခါထည့်လိုက်တော့ကော့တက်သွားတဲ့ အန်တီ့ခါးလေးကြောင့် မိန်းမကျမ်းကျေနေသော မောင်သိလိုက်ရသည်။ အန်တီကသူ့ဟာသူတောင်ထိတေွ့ဖူးမယ်မထင်ပါ။ သို့သော်ဆေးအရှိန်ကြောင့်ထင်တယ်အန်တီဟာနာတယ်တစ်ချက်မညည်းခဲ့တာကြောင့် လျော့ပေးမဲ့မောင့်အစီအစဥ်ဟာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ လည်ပင်းသားများကိုဖိကိုက်လိုက်ိကျောပြင်အနှံ့မာကင်ရာများပေးလိုက် လက်တစ်ိဖက်မှတင်ပါးဖွေးဖွေးလေးကိုညှစ်လို့ ကျန်တစ်ဖက်မှ နံရံနှင့်ညှှပ်နေသောရင်သားများကိုမရမကလိုက်ညှစ်ပြီး အန်တီ့ကိုနည်းမျိုးစံုဖြင့် ပြုစုပေးနေမိသည်။
"အ့ ဟာ့ မောင် အာ့ အို ဟာ့ ဟာ့ ကောင်းတယ် အ့ ဟာ့အ့ အာ့ အား မြန်မြန် ဟာ့ မြန်ပေး ပိုပြီး ဟာာ့ အ့ ပေး"
ခေါင်းလေးပင်မော့လာကာညည်းလာသော အန်တီသိပ်ကောင်းနေပြီမှန်မောင်သတိထားမိလိုက်သည်။ ပိုပိုတောင်းဆိုလာသောန်တီကြောင့် မောင်နောက်လက်တစ်ချောင်းကိုပါထည့်ပေးလိုက်တော့ ညည်းသံတို့မှာကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ ရေချိိုးခန်းထဲတွင် အသားချင်းရိုက်ခတသံများ ရေကျသံများနှင့် အန့်တီ့ညည်းသံတို့သာကြီီးစိုးနေတော့သည်။
"အာ့ အာ့ အ ဟာ့ ဟ အို ထိတယ် ဟာ့ အာ့ အား ပြီီးပြီးတော့မယ် ဟာ့ အာ့ အ ဟ့ "
မောင်ဟာထိုကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီးအတော်ပင်ကျွမ်းတယ်ဆိုတာကျွန်မဝန်ခံ၇မည်။ အတွင်းသားထဲတွင် အတွင်းအထုပ်လုပ်နေသောမောင့် လက်များဟာ အငြိမ်မနေ ဟိုဟိုဒီဒီီလှုပ်ရျားနေတာကြောင့် ခံစားချက်မှာထိန်းမနိုင်စွာ။
အတွင်းသားများဟာပူနွေးကာနူးညံ့နေသည်မှာ ဝါဂွမ်းလေးလိုပင် နွေးထွေးလှသည်။တဖြည်းဖြည်းဖြင့်ပို၍ကျယ်လာသောအန်တီ့ညည်းသံများနှင့် မောင်အသွင်းအထုပ်လုပ်လိုက်တိုင်း ဆွဲဆွဲညှစ်ထားသည့်အတွင်းသားတို့ကြောင့် အန်တီပြီးတော့မယ်ဆိုတာမောင်သတိထားမိလိုက်သည်။ထို့ကြောင့် ပို၍မြန်မြန်လှုပ်ရှားပေးလိုက်ကာ ခေါင်းကို မောင့်ဘက်သို့ဘေးတစ်ဇောင်းလှည့်စေကာ နှုတ်ခမ်းနုနုလေးများကိုနမ်းရှိုက်မိသည်။လက်တစ်ဖက်မှာလည်း အန်တီ့အငယ်မလေးရဲ့ထိပ်ပိုင်းလေးကိုဖိကာချေပေးနေတာကြောင့် နမ်းနေရင်းတဲ့ပင် ညည်းသံများမှာလွက်လွက်သွားတတ်သည်။
" အ့..ဟာ့ အွန်းး ဟင့် အာ့ အွင်းး မောင်......"
မောင်ဟုခေါ်ကာပြီးဆုံးသွားသောအန်တီကြောင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။ချစ်စရာကြီးဗျာ။
ပြီးဆုံးသွားသည့်ခံစားချက်မှာဗိုက်ထဲလိပ်ပြာတွေဝဲနေသလို ခေါင်းထဲဗလာဖြစ်သွားသည်အထိခံစား၍ကောင်းလှသည်။မလိမ်ပဲပြောရရင်တစ်ခါမှထိုသို့ မခံစားဖူးသောကြောင့် အရသာတွေ့မိတာအမှန်။တုန်ယဉ်ကာ အားတွေအကုန်ဆုံးရှုံးသွားသလိုခံစားရတာကြောင့် ခွေလဲကျသွားတော့သည်။အမြန်ခါးမှထိန်းကိုင်လိုက်သောမောင်ကြောင့်သာ ကြမ်းပြင်ထိခွေလဲမကျသွားခြင်းပင်။
" အ "
" ဆောတီး အန်တီ မောင်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးမယ် "
အန်တီ့ထဲမှ မောင့်လက်ကိုထုပ်လိုက်တော့ အခနဲညည်းလာသောကြောင့် တောင်းပန်လိုက်မိသည်။ထို့နောက်အန်တီ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်ရှင်းပေးတော့ အေးစက်နေချေပြီ ဖျားတော့မှာပဲ ဒေါ်မိုးမခမေရယ်။အမြန်ရေချိုးသန့်စင်ပြီးသည်နှင့်အိပ်ယာပေါ်အထိချီမကာ တင်ပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို သုတ်ပေးနေမိသည်။ထိုသည့်ကို ရီဝေစွာကြည့်နေသော အန်တီကြောင့် ဆေးအရှိန်မပြေသေးဘူးလားလို့ပင် ထင်မှတ်မိသည်။
" မောင်~~~"
ကျွန်မကိုသေချာဂရုစိုက်ပေးနေသော ထိုကလေးကြောင့် ရင်ထဲကြည်နူးမိတာအမှန် အခုချိန်မှာ ကျွန်မမူးနေသေးသလား။ဆေးရှိန်ရှိသေးသလားကိုမသိ ဘာကိုမှစဉ်းစား၍မရပေ။မျက်လုံးထဲ ကျွန်မကို နူးညံ့စွာကြည့်နေတဲ့ မောင့်မျက်ဝန်ညိုညိုတို့ကသာ ညှို့ယူနေလေသည်။ကျွန်မ ရီဝေစွာခေါ်တော့ အံ့ဩစွာကြည့်လာတဲ့မောင့်မျက်နှာနုနုမှာ ငယ်ရုပ်ကလေးပင်သိပ်မပျောက်ချင်သေး။
" ဘာ..ဘာဖြစ် "
မောင့်စကားပင်မဆုံးသေး လည်ဂုတ်မှကိုင်ကာ အရင်စနမ်းလိုက်တဲ့ အန်တီကြောင့် မျက်လုံးများဟာ ပြူကျယ်သွာမိကာ သုံ့ပြန်ရန်နှေးကွေးသွားမိသည်။ရင်ဘတ်ထဲမှအကောင်ဟာလည်း ခုန်ပေါက်နေသည်မှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမနိုင်စွာပင်။အန်တီ့အနမ်းများကို ပြန်တုံပြန်ရင်း လျှာဖျားလေးမှာမောင် ပါးစပ်အဆွင်းသို့ မရဲတရဲတိုးဝင်လာတာကြောင့် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်တက်သွားမိသည်။သေချာတယ် အန်တီဆေးရှိန်မပျယ်သေးဘူးပဲ။
" အွင်း....ဟာ့...မောင် "
အန်တီ့ကိုကုတင်ပေါ်သို့လှဲချလိုက်ကာ အပေါ်မှအုပ်မိုးကြည့်တော့ ရီဝေနေတဲ့အန်တီ့အကြည့်တွေနဲ့ ခုနကနေမကောင်းဖြစ်မှာဆိုးလို့ မောင်ဝတ်ပေးထားတဲ့မောင့် ကုဒ်အကျီထူထူကြီးအောက်ကတစ်စွန်းတစမြင်ရတဲ့ မာကင်ရာအချို့နဲ့လည်တိုင်ကျော့ကျော့။
" အန်တီဆေးရှိန်မပျယ်သေးဘူးလားဟင် "
ကျွန်မကို အုပ်မိုးကြည့်ကာမေးလာတဲ့ထိုကလေးအမေးကိုမဖြေပါပဲ သူ့လက်ကိုသာ ယူ၍ကျွန်မအောက်ပိုင်းဆီသို့ပို့မိသည်။ဆေးရှိန်ပျယ်ပြီလားမပျယ်သေးဘူးလားဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မကိုတိုင်တောင်မသိတော့ပါလေ...။
________
များသွားတယ် ဟုတ်တယ်မလား? နောက်တစ်ပိုင်းကဆက်မှောင်သင့်လား🌚
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
