အပိုင်း၂

အပိုင်း၂

" ပြန်ရအောင် သမီးငယ်ရယ် "

" ဟင့်အင် အားးး..."

နေမကောင်းတာသက်သာသွားပြီကြောင့် ပြန်ရန်ပြင်နေသော မာမီ့စကားကို ငြင်းကာ နာဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ထိုအခါ ပြာယာခတ်သွားသော မောင့်မာမီ။

" ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘယ်နားနာလို့လဲ ‌မာမီဆရာဝန်ခေါ်ချေဦးမယ် "

" နေဦးမာမီ "

ဆရာဝန်လို့သုံးကတည်းက မာမီဟာ အန်တိံကို သွားခေါ်ခြင်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အတပ်သိလိုက်သည်။ထို့ကြောင့် အမြန်တားလိုက်တော့ ပြန်လှည့်ကြည့်လာသညါ့ မာမီ့မျက်ဝန်းမှာမျက်ရည်တွေ ဝေ့သီလျက်။ဆောတီးပါ မာမီရယ် မာမီ့သမီးက မိန်းမမျက်နှာလေးမမြင်ရသေးလို့ပါ။

" ဟင် "

" မောင် နာတာက ဒေါက်တာမိုးမခမေတစ်ယောက်ပဲကုပေးနိုင်တာနော် "

" ဟင် အဲ့လောက်ကိုဆိုးတာလား မာမီအခုချက်ချင်းသွားခေါ်လိုက်မယ် ခနနော် သမီးငယ် "

ပြာယာပြာယာဖြင့် ပြေးထွက်သွားသော မာမီ့ကိုကြည့်ကာ အကြံဆိုးကြီးဖြင့် မောင်ပြုံးလိုက်သည်။အန်တီက ဆေးရုံက အတော်ဆုံးဆရာဝန်လေ မောင်က အန်တီတစ်ယောက်ပဲ ကုပေးနိုင်တယ်ပြောတော့ အရမ်းဆိုးတယ်ထင်သွားသော မောင့်မာမီရယ်ပါ။တွေးရင်းဖြင့် တစ်ဟားဟားဖြင့် အော်ရီနေမိသည်။ထိုသည်ကို ကြည့်ကာ ပစ္စည်းများသိမ်းကူနေသည့် သူနာပြုမလေးမှာ ခေါင်းယမ်းနေမိတော့သည်။ဒီလိုဖြစ်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်မှမဟုတ်ဘဲ။ပြန်ခါနီတိုင်း ထိုသို့ထိုသို့ဖြင့် တစ်လခန့်ကြာနေပြီ။

____

ဖြူဖွေးနေသည့်ရုံးခန်းထဲတွင် တစ်တောက်တောက်ဖြင့်စာရိုက်သံသာကြီးစိုးနေသည်။ကျီခနဲတံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ ကြားလိုက်ရသော တစ်ရှပ်ရှပ်ဖြင့် လမ်းလျှောက်သံ။ထိုအသံနှင့်အတူ ပျံ့နှံ့လာသော ကော်ဖီနံ့နှင့် အတူ ပြင်းရှရှရေမွှေးရနံ့။ ထိုလမ်းလျှောက်သူဟာ စာရိုက်နေသော စားပွဲခုံရှိလူစီကိုမသွားပါပဲနဲ့ ပြတင်းပေါက်စီသို့ဦးတည်သွား၏။ပြတင်းပေါက်ရှိလိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ အခန်းထဲသို့နေရောင်မှာအပြေးလေးဝင်ရောက်လာသည်။ထို့နောက်လက်ကနဲဖြစ်သွားသော ရွှေရောင်မျက်မှန်ကိုင်လေး။

" ပန်းသခင်နွယ် "

" ရှင် ရှင့် "

" ဘာကိစ္စ ဖွင့်လိုက်တာလဲ ပြန်ပိတ် "

ထိုအသံမှာ မိုးမခမေရဲ့အသံ။အလိုမကျစွာ ခတ်ပြတ်ပြတ်ပြောနေဟန်မှာ နွယ့်နေရာမှာသာ အခြားသူသာဆိုလျှင် ချက်ချင်းပိတ်ပေးလိုက်မည်။အခုက အခြားသူမှမဟုတ်ပဲပန်းသခင်နွယ်လေ မိုးမခမေရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ထိန်းမနိုင်သိမ်းမနိုင်အမွှာညီမ။ အမွှာဟုသာ‌ဆိုရမည် ရုပ်ချင်းဟာသေးသေးမှမတူ နွယ်ဟာ sexyဆန်ပြီး မိုးမခမေမှာ တည်ငြိမ်ကာ အရှိန်အဝါကြီးသည့်ဘက်ကိုရောက်မည်။

" မပိတ်ပါဘူး အထူးကုဆရာဝန်လုပ်နေပြီး အမှောင်ထဲမှာ ကွန်ပြူတာသုံးရင် မျက်စိထိတယ်ဆိုတာ ကို မသိဘူးလား။ ပြီးတော့ ခုနကမှ case တစ်ခုပြီးထားတာမလား။အနားလေးဘာလေးယူဦး။သူ့ဟာသူ ငယ်သေးတယ်များထင်နေသလားမသိဘူး "

ပွစိပွစိဖြင့်ပြောကာ ယူလာခဲ့သော ‌ကော်ဖီခွက်ကို ကျွန်မရှေ့သို့ချပေးသော ညီမဖြစ်သူကို မျက်စောင်းထိုးကာကြည့်လိုက်သည်။ထို့နောက်တစ်ကြုပ်မော့သောက်လိုက်ကာပြန်ပက်လိုက်သည်။

" သိပါတယ် နင်မရှည်ပါနဲ့ "

အမဖြစ်သူရဲ့အပြောကြောင့် ခေါင်းကိုသာခါယမ်းလိုက်ကာ ဆိုဖာပေါ်တွင်ခြေချိတ်ကာထိုင်လိုက်မိသည်။

နွယ့်ရဲ့ထိုပုံစံကိုကြည့်ကာ ကျွန်မ မျက်မှောက်ကျုံ့လိုက်မိသည်။ဝတ်ခဲ့တာက ထမိန်စကစ်ကိုအကွဲကြောင်းနဲ့လေ။ချေချိတ်ကာထိုင်လိုက်တာကြောင့် ခြေစလုံးဖွေးဖွေးဟာထင်းကနဲ။ရင်ဖုန်းအကျီကလည်း လည်ပင်းဟာအတော်ကျယ်ကာ ခြေချိတ်ပြီး လက်ကို ထိုဒူးပေါ်တွင်တင်ထားတာကြောင့် အမြှင့်မှာထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မအတွက် အတွင်းခံအနက်ရောင်မှာထင်းထင်းရှင်းရှင်း။ထိုပုံစံမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော်ငြား ကျွန်မအမြင်မှာတော့ ရိုင်းဆိုင်းသလိုပင်။

" ပန်းသခင်နွယ် နင်နောက်တစ်ခါ အဲ့လို ဝတ်စားထားရင် ဆေးရုံမလာခဲ့နဲ့တော့ "

" အို မမကလည်း တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေးကို အတင်းကိုနှင်ထုပ်တာပဲ "

" နင်ဝတ်လာတာလည်း ဟုတ်နေလို့လား?"

" အခုခေတ်ကလေးတွေထက်စာရင်ဖြင့် နွယ်ဝတ်ထားတာ လုံပါတယ်နော် "

" မသိဘူး နောက်တစ်ခါအဲ့သလိုဝတ်မယ်ဆိုမလာခဲ့နဲ့ ပြီးတော့ အဲ့သလိုလဲမထိုင်နဲ့ သေချာပြင်ထိုင် "

" ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီ အမကြီးအမိရာရယ် "

မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ကာ ချက်ချင်းပင် ရိုက်ထုပ်တော့မလို လုပ်နေသော အမဖြစ်သူကြောင့် ဆက်မငြင်းမိတော့ ဆက်သာငြင်းရင် သေချာပေါက် နှင်ထုပ်ပေလိမ့်မည်။နွယ်ပြောတော့ ဘားပြန်မပြောတော့ပဲ သူ့အလုပ်တွေသာ ဆက်လုပ်နေသော အမကိုကြည့်ကာအားမရလှတော့။အားနေ အဲ့အလုပ် အဲ့အလုပ် အဲ့အလုပ်ပဲလုပ်နေတယ်။

" လာရင်းကိစ္စက "

ကျွန်မကို မျက်မှောင်ကျုပ်ကာကြည့်နော်သော ညီမဖြစ်သူကြောင့် မနေတတ်တော့ကာ ခေါင်းမော့၍ မေးမိသည်။

" မမ တကယ် ဘယ်သူ့ကိုမှမယူတော့ဘူးလား? မမတူမတောင် မိန်းမရနေပြီရော် "

" တော်စမ်းပါရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက် အဲ့အကြောင်းတွေပြောဖို့ဆိုရင် အခုပြန်တော့ "

အသံကျယ်လာသော မမ ကြောင့်နွယ်ဘာမှမပြောပဲ မျက်နှာလေးမှာငယ်သွားမိသည်။ နွယ့်အမမှာ LGBT ကိုလုံးဝလက်မခံပါပေ။အဲ့တာကတော့ ဆုံးသွားတဲ့ အဖေ ဖြစ်သူရဲ့လွမ်းမိုးမှုတွေကြောင့်လေ။နွယ် မောင်နဲ့လက်ထပ်တုန်းကလည်း ညီအမအဖြစ်ကနေတောင်စွန့်ပစ်ခဲ့သေးသည်။သမီးငယ်လေးမွေးမှသာ ပြန်၍ခေါ်ခေါ်ပြောပြောရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

" အဲ့အကြောင်းတင်မဟုတ်ပါဘူး မမရယ် ဟို နွယ်ဆေးခန်းပြလာတာ "

" ဘာဖြစ်လို့ နေမကောင်းလို့လား? "

စကားနည်းနဲ့အမဖြစ်သူဟာ သူ့ညီမဆေးခန်းပြရတာကိုတောင် ထိုမျှသာမေး၏။သို့သော်ငြား ကြည့်လာသော အကြည့်တို့မှာ စိတ်ပူပန်မှုတွေပါနေတာကို နွယ်မြင်ရတာကြောင့် ကြည်နူးစွာပြုံးလိုက်မိသည်။

" အင်း အခုတလောအရမ်းအန်နေမိလို့လေ "

ပြောရင်းဖြင့် မျက်နှာလေးနီရဲသွားသော ညီမဖြစ်သူကိုကြည့်ကာ ကျွန်မသိလိုက်ရသည်။

" ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြန်တော့တာလား? "

ကျွန်မမေးတော့ ခေါင်းလေးငုံကာငြိမ်ပြသော ညီမဖြစ်သူကြောင့် စိတ်ပူသွားမိသည်။လေးဆယ်ကျော်နေပြီကို ကလေးမွေးရင် အန္တရာယ်ရှိတယ် ဆိုတာကိုမသိတာလား။

" ကျစ် ပန်းသခင်နွယ် နင်လည်းဆရာဝန်ဘဲ ဒီအသက်အရွယ်မှာကလေးယူရင်ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များလဲမသိဘူးလား။ "

" နွယ်သိပါတယ် မမရယ် ဒါပေမဲ့ အဲ့လိုပဲဖြစ်သွားတယ် "

နွယ်အပြောကို ပြန်ပြောရန်ပြင်နေသော မမအသံကို ဖြတ်ကာ ထွက်ပေါ်လာသော အသံစူးစူး ကြောင့် ညီအမနှစ်ယောက်လုံးတံခါး ဆီသို့အကြည့်ပို့မိကြသည်။

" မမခ မမခ မြန်မြန် လိုက်ခဲ့ပါဦး "

ဒေါ်ထိုက်ထိုက်စံဟာ အခန်းထဲရှိအခြေအနေကို ဘယ်လိုရှိနေသလဲမသိ သမီးဇောဖြင့် ပြောချင်ရာသာပြောနေတော့သည်။

" ဘာဖြစ်လို့လဲ "

နွယ်မှမေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။မမကတော့ မနိုင်ဟန်ဖြင့်ခေါင်းကိုသာခါယမ်းလျက်။

" သမီးငယ်လေး နာလို့တဲ့ မမခနဲ့ပြရမှပျောက်မယ်ဆိုလို့ "

" ဘာနာတာတဲ့လည်း ? "

နွယ်မေးလိုက်တော့ကြောင်တောင်တောင်လေးဖြစ်သွားတဲ့ ရှေ့ကအမျိုးသမီးကြောင့်ပြုံးလိုက်မိသည်။မြတ်လိုပဲ ချစ်စရာလေးပါလေ။

" အမ် အမ် အဲ့တာက ထိုက်မမေးခဲ့ရဘူး "

" အဟင်း ချစ်စရာလေး "

ထိုက်ထိုက်စံကို စရန်ပြင်နေသော ညီမဖြစ်သူကြောင့် စကားကို အမြန်ဖြတ်ပြောလိုက်မိသည်။ကျွန်မ ညီမဟာ ဒီအရွယ်ကြီးရောက်ပြီ ကလေးတွေရှိနေတာကိုပင် အခြားသူနဲ့အီစီကလီလုပ်ချင်သေး၏။ထိုအကျင့်ဟာ မေမေ့ဆီကအမွေရခဲ့ခြင်းဆိုတာမလွဲ ဧကန်။

" တို့ခနနေရင်လိုက်ခဲ့မယ် "

" ဟင် အခုလိုက်ခဲ့လို့မရဘူးလား။ "

" မရဘူး။ ပြီးတော့ထိုက်သမီးကိုပြောလိုက် နာလွန်းရင် ဘိုင်အိုဂျစ်စစ်သောက်ထားလိုက်လို့ "

" ဒါပေ..."

ထိုက်ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း စူးစူးရဲရဲကြည့်လာသည့်မမခကြောင့် လန့်ကာပါးစပ်ပိတ်နေလိုက်တော့သည်။

နောက်ကိုလှည့်ကြည့်လှည့်ကြည့်ဖြင့် ထွက်သွားသော အမျိုးသမီးလေးကိုကြည့်ကာ နွယ်ရီလိုက်မိသည်။တကယ်ကို ချစ်စရာအမျိုးသမီးတွေနဲ့ နွယ်ဟာကံစပ်တယ်ထင်ပါရဲ့။

" အဲ့တာဘယ်သူလေးလဲမမ "

" မင်းသိဖို့မလိုဘူး "

" အို မမကလည်း ကိုယ့်ညီမလေးဘဲကို ပြောတော့ဘာဖြစ်သွားမှာကျနေတာဘဲ "

" ပြောပြမယ်လေ "

" တကယ် "

" မင်းမိန်းမသက်စုမောင်ကို "

" အာ မနောက်နဲ့မမရာ မောင်ကသိပ်သဝန်တိုတတ်တာကို သိရဲ့နဲ့ "

ခြေတစ်ဖက်ဆောင့်ကာပြောလာသည့်ညီမဖြစ်သူကို လျစ်လျူရှုကာ ဆေးရုံကုတ်ကို ယူ၍ ထွက်သွားမိသည်။ဟိုကလေးမနဲ့ပြဿနာရှင်းရဦးမည်။ဒီလိုဖြစ်တာပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ် ပြီးခဲ့သည့်တစ်လအတွင်းကို လေးငါးကြိမ်ခန့်ရှိပြီ။ပြန်ခါနီးတိုင်းအဲ့လိုနဲ့ စိတ်အရမ်းပူတတ်တဲ့ထိုက်ထိုက်စံကို ဒုက္ခပေးကာ ကျွန်မကိုခေါ်ခိုင်း၏။နောက်မှ တရှပ်ရှပ်ဖြင့်ခြေသံကြောင့် နွယ်လိာက်လာတယ်ဆိုတာသိလိုက်ရသည်။

" ဟီး အန်တီမောနင်း "

အခန်းထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် ထိုကလေးမရဲ့စပ်ဖြီးဖြီးရုပ် မုန်းစရာမုန်းစရာ ။

" ဘာကို မောနင်းလဲ အချိန်ကို ကြည့်ဦး နေ့ခင်းရောက်နေပေါ့ "

အမဖြစ်သူရဲ့အပြောကြောင့် နွယ်မျက်ခုံးပင့်တက်သွားမိသည်။နွယ့်အမက လူနာတွေကို ဘယ်တော့မှ ထိုသို့ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းမပြောဖူးပေ။နွယ့်ထက်အရပ်ရှည်တဲ့မမကြောင့် အသံသာကြားရသည် လူကိုမမြင်ရ။အသံနားထောက်ရုံနှင့်တင်။သမီးငယ်အရွယ်လောက်သာရှိဦးမည်။

" အို့ "

မမဘေးမှ ခေါင်းထွက်ကာကြည့်မိတော့ ကုတင်ပေါ်ထိုင်နေတဲ့ ယောက်ျားလေးလိုလို မိန်းကလေးတစ်ဦး။ထိုမိန်းကလေးမှာ မမကို လိုချင်တပ်မှတ်မှုအပြည့်ဖြင့်ငေးမောနေတာကြောင့် နွယ်အာမေဍိတ်သံပင်ပြုမိသွားသည်။ထိုအကြည့် ထိုအကြည့်တွေနဲ့ မောင်ဟာနွယ့်ကိုကြည့်ခဲ့တာပဲလေ။

အန်တီ့နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံကြောင့် ကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်းလေးသာထွက်နေသော အမျိုးသမီး။ထိုအမျိုးသမီးမှာ ချောမောလှပြန်၏။သို့သော် မောင်က ချောမောလှပတာကို ကြိုက်တာမှမဟုတ်တာ အန်တီ့လို တည်ငြိမ်တဲ့အလှမျိုးကိုသဘောကျတာလေ။

" ဘာဖြစ်ပြန်တော့တာလဲ "

" နာလို့ "

" ဘယ်နားကလည်း "

" ဟော ဒီ့ရင်ဘတ်ထဲက "

သူ့ရင်ဘတ်ကို တစ်ဘုန်းဘုန်းထုပြနေတဲ့ကောင်မလေးကြောင့် ကျွန်မမျက်မှောင်ကို ကြုပ်လိုက်မိသည်။

" ထိုက်ထိုက်စံ ပန်းသခင်နွယ် "

" ရှင် ရှင့် "

" ရှင် "

ကျွန်မခေါ်သံနှင့်အတူ ကြားလိုက်ရတဲ့ နွယ်ရဲ့ မြူးကြွကြွထူးသံ။ထိုက်ရဲ့ တုန်ယင်နေသည့်အသံ။

" အပြင်ခနထွက်နေပေး တို့သူနဲ့ ကိစ္စရှင်းဦးမယ် "

အမဖြစ်သူအပြောကြောင့် နွယ်မျက်လုံးများဟာအရောင်လက်သွားသည်။ဘာတွေတွေးမလဲ ဆိုတာတော့ သူကိုယ်တိုင်သာသိပေမည်။ထိုက်ထိုက်စံကတော့ သနားစဖွယ်ကြည့်လာခဲ့သည်။ သူ့သမီးကို ရိုက်ခံရမှာဆိုးနေတယ်ထင်ပါရဲ့။

" အို့ အို့ ကောင်းပြီ လာ ဟိုကောင်မလေး "

အမဖြစ်သူကို မျက်လုံးမှိတ်ပြကာ ခုနက အမျိုးသမီးရဲ့လက်ကိုဆွဲကာထွက်လာတော့ ‌အူကြောင်ကြောင်လးဖြင့်ပါလာ၏။မာမီတို့ထွက်သွားတာနဲ့ မောင်အန်တီ့ကိုကြည့်လိုက်တော့ ဆူတော့မည်ဟန်ဖြင့်နှုတ်ခမ်းလေးပွင့်ဟလာတာကြောင့် အမြန်ထကာ ပြေးနမ်းပစ်လိုက်သည်။ထိုအခါကြောင်အသွားဟန်ဖြင့် အချိန်အတော်ကြာတောင့်တောင့်ကလေးဖြစ်နေရှာတဲ့အန်တီပါလေ။

" အွန့်.....မင်း...ဖယ်...အွင်းးး "

ကျွန်မအတင်းရုံးသော်လည်းမရ မုန်းလိုက်တာ ထိုသို့လက်ရဲဆက်ရဲဖြင့် လုပ်ချင်တာလုပ်တတ်တဲ့လူမျိုးတွေကို သိပ်မုန်းတာ။လက်ဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကို တစ်ဘုန်းဘုန်းထုနေသော်လည်း မလွှတ် မနာပေဘူးလား။နမ်းရင်းဖြင့် ကျွန်မကို ‌ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွှေ့ရွှေ့ကာ တစ်နေရာရာသို့ခေါ်ဆောင်နေသော သူ့ကြောင့် ရုန်းနေသော်လည်းမ လွှတ်ပေ။

" အ့...မင်း.."

အန်တီ့နှုတ်ခမ်းလေးဟာတကယ်နူးညံ့နေတာ ပြိးတော့ ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းလေးကိုရသည်။လျှာဖျားလေးတိုးဝင်ဟနခပြင်တော့ တင်းတင်းစိထားတဲ့အန်တီကြောင့် အနည်းငယ် ဖိကိုက်လိုက်ရာပွင့်ဟသွားသည်နှင့် မောင့်လျှာဖျားကိုတိုးဝင်ကာ အန်တီ့ခံတွင်းတစ်ခုလုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာချယ်လှယ်နေမိသည်။

မလိမ်တန်းပြောရရင် ထိုကလေးမဟာ အနမ်းအလွန်ကျွမ်း၏။သူ့အနမ်းတွေထဲမျောပါမသွားအောင်ကျွန်မမှာအတော်ပင် ထိန်းထားကသည်။ထို့နောက်ကျွန်မ ပေါင်သားများနဲ့ထိကပ်သွားတဲ့ကုတင်အစပ်ကြောင့် လန့်သွားမိသည်။သို့သော် ကျွန်မတုန့်ပြန်မှုမှာနောက်ကျကာ တွန်းလှဲခံလိုက်ရ၏။

" အာ့...မင်း...လွှတ်စမ်း...မယမ်းကားနဲ့ ...အွင်း..."

မောဟိုက်စွာထွက်ပေါ်လာသော အန်တီ့အသံကို ပိတ်ဆို့လိုက်တာက မောင့်နှုတ်ခမ်းတွေ။သောက်လေသောက်လေငတ်မပြေတဲ့ ပင်လယ်ရေလို အန်တီ့နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းရင်းနမ်းရင်းပို၍ပို၍လိုချင်လာမိသည်။အသိစိတ်ကိုမလွှတ်ရန်ထိန်းထားသော်လည်းမရတော့ လက်များဟာ အန်တီ့ရင်သားများပေါ်ကြူးကျော်သွားမိသည်။

" ဟာ့...အွင်း...မင်း..."

ကျွန်မ ရင်ဘတ်များပေါ်ဖိညှစ်လာသော လက်များကြောင့်တုန်ယင်သွားမိသည်။ထိုထူးဆန်းသည့်ခံစားချက်ကို ကျွန်မမနှစ်မြို့ပါပေ။အတင်းရုန်းကန်နေသော်လည်းအားချင်းမမျှလှ။ရုန်းရင်းကန်ရင်ဖြင့် ကျွန်မရင်ဖုန်းအကျီကြယ်သီလေးတွေဟာပြုတ်သွားကာ အေးခနဲခံစားလိုက်ရတဲ့ ရင်ဘတ်နေရာကြောင့် ပွင့်ထွက်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။မလိုလားမှုကြောင့် ကျွန်မမျက်ရည်တွေဝေ့သီလာမိသည်။

" မလုပ်နဲ့...တော်တော့...အ့ာ..တော်စမ်းတော့လို့..!!! "

‌အန်တီ့ငြင်းဆန်သံများကိုမကြားတော့ မောင့်အကြည့်တွေကို ထိုလှပသည့် အရာလေးများက ဖမ်းစားထားသည်။လှလိုက်တာဆိုတာလေ ငေးရင်းဖြင့် မထိန်းနိုင်စွာ ငုံထားလိုက်မိသည်။ထိုအခါစူးကနဲဖြစ်သွားအန်တီ့အသံနှင့် တင်းကာဆုတ်ကိုင်ခံလိုက်ရသော မောင့်ဆံပင်များ။လက်တစ်ဖက်မှ နောက်တစ်ဖက်ကိုဖိချေနေမိသည်။နူးညံ့ကာအိစက်နေသည်မှာ ကိုင်၍ကောင်းလွန်းပြန်သည်။

" အ့...ဟာ့...မင်း...တော်တော့လို့...‌အာ့..."

ခုနကလို အန်တီ့အသံမှာအားမပါလှတော့ တောင်းပန်သံပေါက်နေသည်‌ သို့သော် တောင်းတော့မတောင်းပန်ခဲ့ပါလေ။မောင့်အန်တီက ထိုသို့မာနကြီး၏။ဒါပေမဲ့မောင်ကြိုက်တယ်လေ။

တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်းလှိုက်တက်လာသော ထူးဆန်းသည့်ခံစားချက်နှင့်အတူ လိုချင်တပ်မတ်မှုတစ်ခု။ပူလောင်လာသည့် စိတ်အစုံကြောင့် ထိုသို့တစ်ခါမှထိတွေမခံရဖူးသော်ငြား ဆရာဝန်ပီပီ ဇီဝဗေဒလက်ခက္ခာများကို သိထားသောကြောင့် ဘာလဲဆိုတာကို ခတ်မှန်းမိသည်။ဟင့်အင် မလိုချင်ဘူး။အဲ့လိုအရာကို မလုပ်ချင်ဘူး။အထူးတစ်ဖြင့် ကိုယ့်ထက်အများကြီးငယ်တဲ့ ကိုယ့်သမီးအရွယ်မိန်းပလေးတစ်ယောက်ဆီကမို့ ပို့လိုမလိုချင်ဘူး။

" ဟင့် မလိုချင်ဘုး...အ့...မလုပ်ပါနဲ့တော့...ဟာ့ ..ဟင့် "

မောင်စိတ်လွှတ်ကိုလွှတ်ထိတွေ့နေမိရာ မောင့်လက်များဟာ အန်တီ့ထမိန်လေးဆီ‌ေုရာက်နေပြီ။အန်တီ့ငိုသံကြောင့် မော့ကြည့်မိတော့ အန်တီကငိုနေခဲ့တာကြောင့် မောင့်ရင်မှာပူလောင်သွားမိသည်။

" မငိုပါနဲ့ "

လှုပ်ရှားမှုတွေရပ်တန့်သွားသည်နှင့် အန်တီကမောင့်ကိုတွင်းထုပ်လိုက်ကာ ပူထူသွားသောပါးတစ်ဖက်ကြောင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။လက်သံအတော်ပြောင်တဲ့ အမျိုးသမီးကြီးပါလေ။

ထိုကလေးမလက်မှလွတ်သည်နှင့် ချက်ချင်းအကျီတွေကိုဆွဲစိကာ ကြယ်သိးများတပ်လိုက်သည်။ထမိန်ကိုလည်းသေချာပြန်ပြင်ဝတ်လိုက်ပြီးတော့ ကြည့်လိုက်ရာ ပါးရိုက်ခံထားရတာတောင် ထမိန်ဝတ်နေတဲ့ကျွန်မကို လိုချင်တပ်မတ်မှုများဖြင့်ကြည့်နေသော သူကြောင့် ဒေါသများဟာထောင်းခနဲ။

" တောက် !! လူကိုမိုက်ရိုင်းချင်တိုင်းမိုက်ရိုင်းနေတာ မင်းဟာမိမဆုံးမဖမဆုံးမသားသမီးလိုပဲ "

" ဟက် အဲ့တာဘာဖြစ်လဲ မောင်ကအန်တီ့ကိုချစ်လို့အဲ့လိုတွေလုပ်နေတာလေ "

" တော်စမ်းပါ ဘယ်သူကမှကိုယ်ချစ်တဲ့လူကို အဲ့သလိုအရှက်သိက္ခမဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေမလုပ်ဘူး။ "

" အဲ့တာဆိုမောင်လည်းအဲ့လို မလုပ်တော့ရင် မောင်ကိုပြန်ချစ်မှာ‌လား။ "

" လဲ သေလိုက်လေ ‌မိုးမခမေဆိုတဲ့ မိန်းမက ကမ္ဘာပေါ်မှာ မင်းလို အလုပ်မရှိအကိုင်မရှိဆိုးသွမ်းတဲ့ကလေးတစ်ယောက်သာ ကျန်မယ်ဆိုရင်တောင် ပြန်ချစ်မိမှာမဟုတ်ဘူး။ "

အန့်တီ့အပြောကြောင့် မောင့်မျက်နှာနုနုဟာရဲခနဲ အရှိုက်ထိသွားတာကို။

" ဖတ်စ် ဒေါ် မိုးမခမေရယ် ကြည့်နေစမ်းပါ။တစ်နေ့ ခင်များက မောင့်အပိုင်ပဲဖြစ်လာစေရမယ် "

မောင့်ဒေါသကြီးအသံကို အန်တီဟာမျက်ကွယ်ပြုကာ ထွက်သွားတော့သည်။မသွားခင်ပြောသွားသေးသည်။

" ဆေးရုံကမင်းအိမ်မဟုတ်ဘူး အခုချက်ချင်းဆင်းတော့ "

______

များသွားတယ် မလား? မကြိုက်ကြလောက်ပါဘူး 😒

သိပ်မမှောင်သေးဘူးနော် တကယ်နောက်တစ်ပိုင်းမှာတစ်ကယ်မှောင်တော့မှာ ငယ့်ကိုယုံ 🌚