Fasten 11

⚠️A little warning❗

စုတ်ပြဲနေပြီဖြစ်တဲ့ အဝတ်တွေက ကြမ်းပြင်မှာဖြစ်သလိုပျံ့ကျဲနေပြီး မွေ့ယာထက်မှာရှိတဲ့လူနှစ်ယောက်ကိုယ်ပေါ်မှာ စောင်ဖြူတစ်ထည်သာလွှမ်းခြုံထားတယ်။perthပယောဂကြောင့် နီရဲနေတဲ့လည်တိုင်တစ်လျှောက်က အမှတ်အသားတွေသာအရိုင်းဆန်‌ဆန်နေရာယူနေတယ်။

လှတယ်။Pongsapakက သေလောက်အောင်လှတယ်။ဖွကျနေတဲ့ဆံပင်တွေကအစ perthအောက်မှာ အရိုင်းဆန်ဆန်‌ညည်းငြူနေတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေအဆုံး။ရဲစုတ်နေတဲ့နားရွက်လေး ကိုဆွဲကိုက်လိုက်တိုင်း ကုပ်သွားတတ်တဲ့ခြေချောင်းလေးတွေအထိ။ သေမတတ်လှတာ။

ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ဘဲငုံ့ကိုင်းချလိုက်ပြီးလည်တိုင်ကတစ်ဆင့် ညှပ်ရိုးတွေထိနယ်ချဲ့လိုက်တဲ့အခါ perthဆံပင်ကိုဆုပ်ကိုင်ပြီးချေဖွပစ်တယ်။

ရင်ဘက်နေရာကိုတတိတိကိုက်နေရင်းမှ နှုတ်ခမ်းတွေဆီပြန်ဦးတည်လိုက်တော့ အလိုက်သင့်တုန့်ပြန်ပေးလာပုံက အလောတကြီးဆန်တယ်။ခါးမှခွထားတဲ့ခြေတံသွယ်သွယ်ကို နှစ်ချက်မျှနမ်းပြီး perthပြုသမျှနုနေတဲ့လူကိုမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။

နှုတ်ခမ်းတွေဟပြီး အသက်လုရှူနေရတဲ့အလှတရားမှာနစ်ဝင်မတတ်စိုက်ကြည့်နေရာမှ အရှိန်မပြေသေးတဲ့ဒေါသတွေကပြန်တောက်လောင်လာတယ်။perthသာအမှီမရောက်ခဲ့ရင် ဒီနေရာမှာရှိနေမယ့်လူက တစ်ခြားတစ်ယောက်ဖြစ်နေမှာကိုတွေးမိတော့ ခါးသိမ်သိမ်ကလေးကိုအားနဲ့ဆောင့်ဆွဲချလိုက်မိတယ်။

"အာ့!"

နာသွားပုံရတဲ့လူကမျက်နှာမဲ့သွားပြီး တစ်ဆက်တည်းအစမပျိုးဘဲခပ်ရိုင်းရိုင်းတိုးဝင်မိတဲ့အခိုက် သူ့လည်တိုင်တွေကိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက်‌တွယ်လာတယ်။

"ဟင့်! နာတယ်~Perth Tanapon.."

"အင်း နာအောင်လုပ်တာ"

နားနားကိုတိုးကပ်ပြောလိုက်အက်ရှရှအသံမှာ ထိန်းချုပ်မှုအပြည့်နဲ့ဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်းမဲ့ကျသွားတဲ့မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့လေးက စိတ်အလုံးစုံပြိုလဲပျက်စီးပစ်ဖို့လုံလောက်တယ်။

"ဟင်းးး ဖြည်းဖြည်း...အာ့!"

" fuck!"

ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ခံစားချက်က ရူး‌သွပ်စေဖို့တွန်းအားပေးသလို သူ့ကြမ်းတမ်းမှုကြားမှာအရည်လဲ့လာတဲ့မျက်လုံးအိမ်တွေက အစွန်းထိရောက်အောင်တွန်းပို့နေသလိုပဲ။

သူ့လှုပ်ရှားချက်အတိုင်းယိမ်းနွဲ့နေတဲ့ခန္ဒာကိုယ်က ရပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုမလာသလို တအီအီငိုနေပေမယ့် ကြမ်းတမ်းမှုကိုတောင်းခံနေဟန်ရှိတယ်။

ဦးတည်ချက်တစ်ခုကိုပဲရှာဖွေနေတဲ့လူက အောက်မှအော်ငိုသံတွေတိတ်ကျသွားမှ ရပ်ပေးဖို့အသိပြန်ဝင်လာတယ်။မျက်ဝန်းနက်တွေနဲ့ငုံ့ကြည့်မိတဲ့အခိုက်မှာ နီဆွေးနေတဲ့အဖြူအရိပ်ကလေးက မျက်ဝန်းတွေဖျက်ကနဲမှိတ်ကျသွားပြီး perthရင်ခွင်ထဲမှာပျော့ခွေသွားတော့တယ်။.....‌စူးရှရှနေ‌ရောင်ခြည်နဲ့အတူ နှာခေါင်းထဲတိုးဝင်လာတဲ့ဆေးလိပ်နံ့ကြောင့် ကျိမ်းစက်နေတဲ့မျက်လုံးတွေကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။တစ်ကိုယ်လုံး ကိုင်ရိုက်ခံထားရသလို နာကျင်နေတာကြောင့် ဘေးကိုခပ်ဖြေး‌ဖြေးသာစောင်းကြည့်လိုက်မိတယ်။

ဝရန်တာကိုလက်တင်ထားပြီး ဆေးလိပ်ငွေ့တွေမှုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့ ကျောပြင်ကျယ်နဲ့လူက သူနိုးနေတာကိုသိပုံမရဘူး။အပြင်ဘက်ကိုသာမျက်နှာမူထားပြီး အဝတ်လည်းမကပ်သေးပုံကရေချိုးပြီးကာစမို့ထင်တယ် ဆပ်ပြာနံ့ခပ်သင်းသင်းကပါနှာခေါင်းဝမှာကျီစယ်လာတယ်။Santa‌စောင်းထားရာမှ ပတ်လက်လှန်လှဲလိုက်ပြီးဦးနှောက်ကိုသေချာအလုပ်ပေးလိုက်မိတယ်။မျက်လုံးတွေထဲအနှေးပြကွက်တစ်ခုလို ပြန်မြင်ယောင်လာတဲ့မြင်ကွင်းတွေကြောင့် ခေါင်းကိုအသာခါရမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကိုပြန်မှိတ်လိုက်မိတယ်။

"နိုးနေရင်ထတော့"

"ဟင်"

မျက်လုံးတွေကိုအလန့်တကြားပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်တယ်။ဘောင်းဘီရှည်အနက်တစ်ထည်သာ ဝတ်ထားတဲ့လူက ဆေးလိပ်ကိုမီးသတ်ပြီး ကုတင်ဘေးမှာလာရပ်တယ်။အနားရောက်လာတဲ့လူကိုသေချာကြည့်မိလိုက်မှ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ သွေးစွန်းနေတဲ့ပတ်တီးကိုမြင်လိုက်ရတော့ မျက်လုံးတွေပြူးကျယ်သွားတယ်။ကျိမ်းစပ်နေတဲ့လည်ချောင်းတွေကြောင့် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ အိပ်နေရာမှထထိုင်လိုက်တယ်။

"အင့်!"

ထိုင်လိုက်တာနဲ့စပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်သွားတဲ့တင်ပါးကို အသာပြန်ကြွလိုက်မိတယ်။Santaကိုယ်တိုင်လည်း အခုထိအဝတ်မကပ်သေးဘဲ ဘောင်းဘီတိုအဖြူတစ်ထည်သာဝတ်လျက်သားရှိနေတယ်။

သူဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ခါးထောက်ရပ်ကြည့်နေတဲ့လူက ‌ကိုယ်ပေါ်ကစောင်ကိုဆွဲချပြီး သူ့ကိုပွေ့ချီဖို့လုပ်တယ်။santaအလန့်တကြား ရုန်းလိုက်မိပြီး သူ့ကိုမော့ကြည့်လိုက်တော့ ကျစ် တစ်ချက်သတ်ပြီးအော်လာတော့တယ်။

"ငါ့ကိုဒေါသထွက်အောင် ကလန်ကဆန်တွေလာလုပ်မနေနဲ့ pongsapak! ငြိမ်ငြိမ်နေ"

ဒေါသထွက်ရင်ငါလို့ပြောင်းသုံးတတ်တဲ့လူကို အရင်အတိုင်းဆိုပြန်အော်မိမှာဆိုပေမယ့် ရှုပ်ထွေးနေတဲ့အခြေအနေမှာ ဂနာမငြိမ်တဲ့santaစိတ်တွေက ယောက်ယက်ခက်နေတာမို့ မျက်ရည်တွေပဲဝဲလာပြီး နှာခေါင်းတွေထိစူးရဲသွားပြီးနီဆွေးလာတော့တယ်။

အော်လိုက်တာနဲ့ခေါင်းငုံ့သွားတဲ့လူကြောင့် ဒေါသကိုပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ပွေ့ချီလိုက်တယ်။မဖက်ချင်ဖက်ချင်နဲ့ပြန်ဖက်လာတဲ့လက်တွေက ပုခုံးမှာနေသားတကျနေရာယူတယ်။သူ့ပယောဂကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးနီဆွေးနေပုံကို သေချာပြန်စိုက်ကြည့်မိလိုက်တော့ မျက်နှာလွှဲသွားပြန််တယ်။ခုမှကြောင်ပေါက်လေးလို ငြိမ်ကုပ်ပြီးကြောက်တတ်နေတဲ့ပုံပဲ။

ကိုယ်လက်သန့်စင်ဖို့သန့်စင်ခန်းထဲထိပို့ပေးခဲ့ပြီး မနိုးခင်ကမှာထားတဲ့အင်္ကျီအနက်တစ်စုံကိုပါ လဲခိုင်းလိုက်တယ်။ကိုယ်တိုင်ကပျံ့ကျဲနေတဲ့အဝတ်တွေနဲ့အခွံအချို့ကိုကောက်သိမ်းလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းနေတုန်းမှာပဲ မာမားဆီကဖုန်းဝင်လာတယ်။မနေ့ကပြန်ခေါ်ခဲ့ပြီးကြောင်းကိုသာ အမြန်ဆက်သွယ်လိုက်ရတာကို မာမားကသဘောပေါက်ပြီးအလိုက်တသိဖုန်းချသွားတာမို့ဘာမှသေချာမပြောလိုက်ရဘူး။ကလေးနိုးရင် ဆေးခန်းသေချာသွားပြပေးပြီး အိမ်ပြန်ခေါ်ခဲ့ဖို့တတွတ်တွတ်မှာပြီး ဖုန်းချသွားတယ်။

ဂျက်**

ပွင့်လာတဲ့တံခါးနောက်မှာ ခြေ‌ဖဝါးအောက်ထိပုံကျနေတဲ့ဘောင်းဘီအနက်က လိပ်တင်ထားခံရပြီး လက်ရှည်ကလည်းလက်ဖျားတွေထိဖုံးအုပ်‌ထားတယ်။

sizeသေချာမသိတာကြောင့် perthဝတ်နေကျအတိုင်းမှာလိုက်မိတာ မှားသွားပုံပဲ။အနက်ဝမ်းစပ်ထဲမှာ မြုပ်နေတဲ့လူက ထော့နဲ့နဲ့ နဲ့ပြန်လျှောက်လာပုံကြောင့်တစ်ဖက်လှည့်ပြီးပြုံးလိုက်မိတယ်။

တကယ် ဘာလေးနဲ့တူမှန်းမသိဘူး။

‌စိတ်ထဲကနဲ့ဆန့်ကျင်စွာပဲ မျက်နှာကိုတည်ထားလိုက်ပြီးအနားရောက်လာတဲ့လူကို မွေ့ယာပေါ်ပြန်ထိုင်စေလိုက်တယ်။ကိုယ်တိုင်က စားပွဲမှာတင်ထားတဲ့အိတ်ထဲက အင်္ကျီတစ်ထည်ကိုထုတ်ဝတ်လိုက်ပြီးထိုင်နေတဲ့လူကိုမကြည့်ဘဲပြောလိုက်တယ်။

"မာမားတို့က ပြန်လာဖို့ဖုန်းဆက်တယ်။ မင်းကိုစိတ်ပူနေကြတယ် ခဏနေရင်ပြန်မယ်"

"ညနေမှ..ပြန်လို့ရမလား~"

တိုးဖျဖျထွက်လာတဲ့အသံက လည်ချောင်းနာနေပုံရ‌တာကြောင့် တိမ်ဝင်သွားတယ်။perthရှေ့ကလူကို ခေါင်းငုံ့၍စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ ထိုင်နေတဲ့လူကပြန်မော့ကြည့်လာတယ်။သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကိုင်ထားတဲ့ကားသော့ကို စားပွဲပေါ်ပြန်ချလိုက်တယ်။

"သဘောပဲ"

ဂရုမစိုက်သလိုပြောနေတဲ့ ပေါ့ပျက်ပျက်စကားကြောင့် ဆစ်ကနဲခံစားလိုက်ရပြီးနှာခေါင်းတွေပြန်ပြီးနီရဲလာတော့တယ်။ပြီးလွယ်စီးလွယ်နိုင်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။ဒီလောက်ထိဖြစ်ပြီးသွားတာတောင် ဘာမှမဖြစ်သလိုနေနေတာ santaကိုပြန်ရွဲ့နေတဲ့သဘောလား။မထနိုင်တဲ့အထိဖြစ်နေတဲ့သူကို သက်သာလားတစ်ခွန်းမေးမလာဘဲဘာမှမဖြစ်သလိုနေနေတဲ့လူကြောင့် မျက်ရည်တွေကတားမရတော့ဘဲ တစ်ပေါက်ပေါက်ကျလာတော့တယ်။

"အင့်!...ဟင့်~"

"ကျစ်! ငိုစရာဘာပါလို့ငိုနေတာတုန်း"

ပြောကာမှပိုရှိုက်ငိုလာတဲ့သူကြောင့် perth ကိုယ့်ဆံပင်ကိုယ်လက်နဲ့ဖွလိုက်မိတော့တယ်။တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး ပုခုံးတွေလှုပ်တဲ့အထိငိုနေတဲ့လူက perthကိုလည်းမကြည့်တော့ဘဲ ထိုင်နေရာကထပြီးတံခါးကိုဆွဲဖွင့်နေပြန်တယ်။

"ဘာလုပ်ဦးမှာလဲ pongsapak!  ပြသနာကမပြီးတော့ဘူးလား"

နောက်ကလိုက်ဆွဲတဲ့perthလက်ကို တွန်းဖယ်ပြီးအပြင်ထွက်ဖို့လုပ်နေတဲ့လူကို ခါးကဆွဲပွေ့လိုက်ပြီးကုတင်ပေါ်ပြန်ပစ်ချလိုက်တယ်။ပြန်ရုန်းကန်လာတာကြောင့် လူပေါ်ကိုတက်ခွထားလိုက်ပြီး လက်တွေကိုခေါင်းပေါ်မှာပူးကိုင်ပစ်လိုက်တော့ မရုန်းနိုင်တော့တဲ့သူက အော်ငိုလာတော့တယ်။

"ဖယ်..!လွှတ်ပေး ဟင့်! ပြန်မှာ~ခင်‌ဗျားနဲ့မနေဘူး!"

"ငါပြန်မယ်ဆိုတော့ ဘာလို့ငြင်းနေလဲ! အရွဲ့တိုက်နေတာမပြီးသေးဘူးလား ပြော!"

"အရွဲ့တိုက်တော့ဘာဖြစ်လဲ...!ခင်ဗျားလိုလူစိတ်မရှိတဲ့သူနဲ့မနေဘူး..! ဖြစ်ခဲ့တာတွေကိုလည်း မေ့လိုက် Taလည်းဘာမှမဖြစ်သလိုပဲနေမယ်"

"ဘယ်သူ့သဘောနဲ့လဲ! ဟမ်! ဘာလဲ မင်းကိုလုပ်သွားတာ‌ဟိုကောင်မဟုတ်လို့ ဝမ်းနည်းနေတာလား! ‌ဟုတ်လား!"

ခွပ်**

"ခင်ဗျားမမိုက်ရိုင်းနဲ့!"

ချုပ်ထားတဲ့လက်ကနေရုန်းပြီး မျက်နှာကိုထိုးချပစ်လိုက်တယ်။ဒေါသကြောင့် တဆက်ဆက်တုန်နေတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေမှာ မျက်ရည်ပူတွေပြန်စီးလာပြီး အမြင်အာရုံကဝေဝါးသွားပြန်တယ်။ပစ်ပစ်ကာကာပြောတတ်တဲ့လူကြောင့်ပဲ santaသိက္ခာတွေအကြိမ်ကြိမ်မြောင်းဘေးရောက်ရတာ။

ဒီလိုပုံစံနဲ့ပြန်ရင် မာမားတို့ရှေ့မှာနေရခက်နေမှာဆိုးလို့ ညနေမှပြန်မယ်ပြောတာကို ဂရုမစိုက်သလိုလာပြောနေတာသူမဟုတ်ဘူးလား။လုပ်ပြီးပြီးရောဆိုတဲ့သဘောနဲ့ပစ်ထားခံရတယ်လို့ခံစားနေရတာသူမှားလား။

မျက်နှာပေါ်လက်အုပ်ပြီးငိုနေတဲ့သူ့ကို အပေါ်စီးကနေမျက်မှောင်ကျုံ့ပြီးကြည့်တယ်။santaဘေးကိုမျက်နှာလွှဲချလိုက်တော့ မေးကနေပြန်ဆွဲမော့လိုက်တဲ့လူက နှုတ်ခမ်းတွေကိုအတင်းတိုးပြီးစုပ်ယူလာတယ်။ခံတွင်းထဲထိတိုးဝင်လာတဲ့ ဆေးလိပ်နံ့ကြောင့် ရင်ဘက်ကိုတွန်းလွှတ်နေပေမယ့် အတင်းဖိကပ်ပြီး အငမ်းမရနမ်းပြန်တယ်။စီးကျနေတဲ့မျက်ရည်တွေက တစ်ဖက်လူရဲ့ပါးပေါ်မှာပေကျံသွားတဲ့အထိ နှုတ်ခမ်းတွေကိုစုပ်ယူနေတယ်။ခေါင်းအထက်မှာချုပ်ကိုင်ခံထားရတဲ့လက်တွေကမရုန်းနိုင်တော့တာမို့ အသက်ရှုရပ်မတက်နမ်းနေတဲ့လူရဲ့နှုတ်ခမ်းကိုဆွဲကိုက်ပစ်လိုက်တော့မှ ပြန်လွှတ်ပေးတယ်။

"ဟင့်~"

"မငိုနဲ့တော့"

မျက်ရည်တွေကိုပွတ်သုတ်ပေးလာတဲ့လက်ဖျံတွေမှာ သူဆွဲကုပ်ထားတဲ့လက်သည်းရာတွေကအထင်းသား။ပါးပြင်ကနေတစ်ဆင့် အရည်လဲ့ပြီးယောင်နေတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေထိလက်မနဲ့ဆွဲပွတ်ပေးလာပုံက နူးညံ့မလိုနဲ့ကြမ်းတမ်းနေပြန်တယ်။

"ဖယ်~လာမထိနဲ့..ဟင့်..ရွံတယ်! ခင်ဗျားကို"

"ဟက်! မနေ့ညကတော့ဒီလေသံမဟုတ်ပါဘူး"

"အရှက်မရှိတဲ့လူ!"

နားရွက်ဖျားတွေထိရဲတက်နေပြီးတစ်ခွန်းမကျန်ပြန်စွာနေတဲ့လူကို ခါးနောက်ကနေဆွဲပွေ့ယူသွားပြန်တယ်။ရင်ဘက်နေရာမှာအပ်သွားတဲ့ပုခုံးစွန်းလေးကို နှုတ်ခမ်းနဲ့နှစ်ချက်မျှဆွဲပွတ်လိုက်တော့ ရှေ့တိုးသွားတဲ့လူကြောင့်အားနဲ့ပြန်ဆွဲကပ်လိုက်တယ်။

"ဖယ်..လို့..ပြောနေတာ Perth Tanapon"

"ငြိမ်ငြိမ်နေတော့ ရုန်းနေရတာမပင်ပန်းဘူးလား"

ဘယ်လိုရုန်းရုန်းမလွတ်နိုင်မှန်းသိတော့မှပြန်ငြိမ်သွားတယ်။ဆွဲပွေ့ထားတဲ့ခါးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့အသာနှိပ်ပေးလိုက်လိုက်ပြီး နားနားကိုတိုးကပ်သွားလိုက်တယ်။ကြက်သီးမွေးညှင်းလေးတွေထနေတဲ့ ဂုတ်သားဖြူဖြူက သူ့စိတ်အလုံးစုံပြိုလဲခဲ့ရတဲ့အလှတရားတွေ။

"ခေါင်းကိုက်နေလား"

"မကိုက်ဘူး!"

ဆောင့်အောင့်ပြီးပြန်ဖြေလာပုံက သူ့ကိုဂရုမစိုက်ဘဲ ပစ်ထားလို့ စိတ်ဆိုးနေတဲ့ပုံပဲ။လုပ်ချင်ရာကိုပဲတဇွတ်ထိုးလုပ်တတ်တဲ့ဟာလေးကို မှတ်လောက်အောင်ပစ်ထားဖို့တွေးထားတဲ့သူ့စိတ်တွေ နေရာမှာတင်ပျက်စီးကုန်တော့တယ်။

"ဒီဘက်လှည့်ဦး"

"........."

နောက်ကဖက်ထားတဲ့အတိုင်းငြိမ်နေတဲ့လူကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဆွဲလှည့်လိုက်တယ်။မဲ့ကျသွားတဲ့မျက်နှာကြောင့် အနားကိုပိုတိုးကပ်စေပြီး ခါးကိုဆက်နှိပ်ပေးနေမိတယ်။

"အကိုက်ခဲပျောက်ဆေးသောက်ချင်လား နေရခက်နေလား"

"မသောက်ချင်ဘူး~"

"အင်း မသက်သာရင်ပြော"

အသက်ရှူသံမှန်မှန်နဲ့ပြန်ငြိမ်သွားတဲ့‌လူရဲ့ခေါင်းကို ဖွဖွပွတ်ပေးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ရင်ခွင်ထဲကလူကတော့ ဘာမှမသိဘဲငြိမ်ကုပ်နေပေမယ့် သူကတော့ အခုထိ ရင်မအေးနိုင်သေးဘူး။တစ်ခုခုများဖြစ်သွားရင်ဆိုတဲ့အတွေးတွေက သူ့ကိုအနိုင်ယူထားတုန်းပဲ။

"နောက်ဆို ကိုယ့်စကားကိုကလန်ကဆန်မလုပ်ပဲနားထောင် ။ စိတ်မချပါဘူးဆိုတာကို မင်းဇွတ်လုပ်တာ ကိုယ်ဘယ်လောက်ထိပြာယာခက်သွားလဲ မင်းသိလား"

"အဲ့လိုဖြစ်မယ်မှ..မထင်တာ.."

"အင်း မင်းအပြစ်မဟုတ်ဘူး ။ ဒါပေမယ့် နောက်ကျရင် ကိုယ့်စကားကို‌အလေးနက်ထားပြီးနားထောင်ပေး ။ ကိုယ်ကမကောင်းလို့တားရင် ဆက်မလုပ်နဲ့"

".........."

"ကြားလား"

"ပါပါးလေသံနဲ့လာပြောနေတယ်"

ရင်ခွင်ထဲကနေမျက်စောင်းထိုးပြီး ရွဲ့နေပြန်တယ်။နည်းနည်းလေးမှပြန်မစွာရရင် မနေနိုင်တဲ့ပုံပဲ။

"ဖြေလေကွာ"

"နာလား"

မေးတာကိုမဖြေပဲ ခါးကိုဖက်ထားတဲ့လက်ကိုဆွဲယူပြီးကြည့်တယ်။သွေးစို့နေတဲ့ဒဏ်ရာကိုမြင်ပြီး မျက်နှာငယ်လေးဖြစ်သွားတာကြောင့် လက်ကိုဆွဲယူလိုက်ပြီးပြန်ဖက်ထားလိုက်တယ်။

"သိပ်မနက်ဘူး ဆေးထည့်ထားတယ်မေးတာကိုပဲဖြေ"

"အိပ်ချင်နေပီ အိပ်တော့မယ်"

မဖြေဘဲရင်ဘက်နေရာဆီမျက်နှာငုံ့သွားတဲ့လူကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။စကားနားထောင်နေရင် pongsapakဘယ်ပီသတော့မလဲ။

TBC**

ရိုရိုချိုချိုနဲ့ထိထိမိမိပုံစံမို့ wnခန်းတွေထည့်ရေးထားတာကိုနားလည်ပေးပါ ။ wnမကြိုက်တဲ့သူလေးတွေကျော်ဖက်နိုင်ပါတယ်ရှင် ။ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုထိခိုက်နစ်နာစေလိုခြင်းလုံးဝမရှိပါဘူး🙏

တန်းလန်းထားခဲ့ရင်စိတ်ဆိုးကြမာမလား😐အဲ့တော့ဆက်တင်ပေးလိုက်နော်သဘောကောင်းတဲ့ကျွန်မကိုအာဘွားလာပေးကြ😉