34

NOELLE POV

"Bakit ba laging ganito?"

Nakalagay ang dalawang kamay ko sa gilid ng hita ko, mahigpit na nakuyom habang nakatayo ako sa harap ni Mama. Kita ko ang disappointment sa mukha niya-hindi galit, hindi rin pagkasuklam, pero isang bagay na mas masakit.

Pagod.

"At ano pa bang gusto mong sabihin, Noelle?" Malamig ang boses niya, pero ramdam ko ang pigil na frustration. "Ano na namang palusot ang ibibigay mo?"

"Ma, hindi ko naman sinadya!" Napapikit ako sa frustration. "I just-"

"You just what?" putol niya, mariin ang tono. "Nagpunta ka sa isang event kung saan dapat ka lang kumaway at ngumiti, pero anong ginawa mo? Nagsalita ka nang hindi pinag-iisipan, nagtanong ka ng bagay na hindi mo dapat tinatanong, at ngayon, laman ka ng mga headlines. Noelle Illustre-mayor's daughter na walang filter!"

Napakagat ako sa labi ko. "I was just trying to-"

"Huwag mong sabihin sa akin na gusto mo lang maging totoo." Malamig ang tingin niya sa akin. "Dahil kung gusto mo talagang maging totoo, dapat alam mo kung kailan at saan."

"Ma, I was just trying to stand up for something I believe in."

Tumawa siya, pero walang halong saya. "For what? Para ipahiya ang pamilya mo? Para sirain ang pangalan ng ama mo?"

"Hindi ko sinira ang pangalan niya!" protesta ko. "I just asked a question-"

"A question that put us in a bad position." Matigas ang boses niya. "Noelle, hindi ka basta ordinaryong tao. Lahat ng kilos mo, lahat ng sinasabi mo, may epekto. Kung gusto mong magsalita, siguraduhin mong alam mo ang consequence. Pero anong ginawa mo? Nagpadalos-dalos ka, at ngayon, nagmumukha tayong mahina."

Huminga ako nang malalim, pilit nilalabanan ang kirot sa dibdib ko. Alam kong may punto siya. Alam kong sa mundo namin, hindi lang basta katotohanan ang pinapahalagahan-ang imahe, ang reputasyon, ang kontrol-iyon ang mas mahalaga.

Pero... bakit ganito?

"Bakit parang kasalanan ko lang ang lahat?" mahina kong sabi. "Bakit kahit anong gawin ko, laging may mali?"

Napansin ko ang bahagyang paglambot ng tingin niya, pero hindi siya sumagot.

"I just... I just wanted to be heard."

"Naririnig kita, Noelle," sagot niya, mas mahina ngayon. "Pero minsan, hindi sapat na marinig ka-kailangan mong siguraduhin na naiintindihan ka rin ng mga tao. At sa ginawa mo, hindi kanila maiintindihan. Maiinis lang sila sa'yo."

Natahimik ako.

Alam kong may punto siya. Alam kong, sa mundong ginagalawan namin, hindi puwedeng basta ka lang magsalita at umasa na maiintindihan ka ng lahat.

Pero hindi ko rin kayang basta na lang manahimik.

Tumalikod ako bago pa niya mapansin ang bahagyang pamumuo ng luha sa mata ko. "I'll be in my room."

Hindi ko na hinintay ang sagot niya.

Sa bawat yapak ko paakyat ng hagdan, pilit kong kinakalimutan ang nararamdaman ko.

Pero nang makarating ako sa taas, may narinig akong boses mula sa ibaba.

At bigla, naglaho ang lungkot ko, napalitan ng kaba.

Si Elise.

Nakikipagtalo kay Papa.

Tahimik akong lumapit sa gilid ng hagdan, nakatago sa anino, habang pinakinggan ko ang usapan nila.

"...dapat ay hindi siya gano'n lumaki," galit na sabi ni Elise. "Akala ko ba, pinangako mong hindi na siya matutulad sa-"

"Huwag mong banggitin 'yon," malamig na putol ni Papa.

Pero hindi tumigil si Elise. "She's starting to ask questions, Richard. It's only a matter of time before she-"

"Hindi niya malalaman."

Saglit na katahimikan.

At saka, isang pangalang hindi ko inaasahang marinig.

"Marina."

Parang lumamig ang buong paligid ko.

Marina?

Sino si Marina?

At bakit parang isang delikadong lihim ang pangalan niya?

Halos pigilan ko ang sarili kong bumaba at diretsong tanungin sila, pero hindi ako kumilos. Imbes, nanatili ako sa anino, nakikinig.

"Richard, hindi natin siya kayang kontrolin ng ganito habang-buhay," madiing sabi ni Elise.

"Sinabi ko nang wala kang dapat ipag-alala." Matigas ang sagot ni Papa, pero ramdam ang inis sa tono niya. "Nasa kontrol ko ang lahat."

"Kontrol?" Bahagyang napatawa si Elise, pero walang halong saya. "Kung talagang kontrolado mo ang lahat, bakit nagsisimula na siyang magtanong? At bakit kailangan ko pang linisin ang gulo niya kanina?"

Hindi agad sumagot si Papa.

"Richard, she's not stupid." Mas bumaba ang boses ni Elise ngayon, pero mas naging mabigat. "Hindi siya mananatiling sunod-sunuran habang buhay. At habang tumatagal, mas lalo lang siyang magiging mapanganib."

Parang may malamig na kamay na humawak sa dibdib ko.

"Mapanganib?"

Ako?

"She's just a kid," sagot ni Papa, pero halata ang pagod sa boses niya. "Hindi niya kailanman malalaman ang totoo. Dahil hindi natin siya bibigyan ng dahilan para maghinala."

"Hindi na siya bata, Richard. Hindi mo ba nakikita? Para siyang-"

Naputol ang sinabi ni Elise, pero hindi ko na kailangang marinig ang natitirang salita.

"Para siyang... sino?"

Hindi siya sumagot.

Pero nang muli siyang magsalita, halos hindi ko siya nakilala.

"Hindi ko hahayaang matulad siya sa nanay niya."

Parang nanlamig ang buong katawan ko.

"Ano?"

"Hindi siya matutulad kay Marina."

Nanigas ang kamay ko sa railing ng hagdan.

"Marina..."

Ang pangalang iyon.

Narinig ko na naman.

At sa pagkakataong ito, mas lalo akong naguluhan.

"She is not Marina," mariing sagot ni Elise. "Pero Richard, minsan hindi lang dugo ang namamana ng mga bata-minsan, ang pagiging matigas ang ulo rin. At kung hindi tayo mag-iingat, baka isang araw, magising na lang tayo na sinusundan na niya ang mga yapak ng nanay niya."

"Ano ba ang ibig sabihin nito?"

Mas tumindi ang kaba sa dibdib ko habang naririnig ko ang sagot ni Papa.

"Walang ibang landas ang pwedeng tahakin ni Noelle maliban sa binigay natin sa kanya," aniya. "Sinigurado kong mabubura si Marina sa buhay niya. Sinigurado kong hindi na siya magiging isang alaala."

Hindi ko na napigilan ang sarili kong humakbang palapit.

Ang daming tanong sa isip ko, pero isa lang ang nangingibabaw.

Sino si Marina?

At bakit parang may kinalaman siya sa akin?