28

Sa buong araw, hindi mawala sa isip ko ang nalaman ko. Marina Argente—siya ang tunay na ina ni Noelle. Pero kung gano'n, ibig sabihin... hindi niya alam?

Pinagmasdan ko siya mula sa kabilang dulo ng cafeteria. Nakasalampak siya sa upuan, nakasandal habang may kinakalikot sa phone niya. Kasama niya sina Millicent at Georgia, pero parang wala siyang ganang makipag-usap. Parang pagod siya.

"Hoy, Gail, kanina ka pa nakatitig," tukso ni Adelia habang sinusubuan ng fries si Jette.

"Sino bang hindi mapapatitig diyan?" sabat naman ni Sara. "Alam mong hindi lang ikaw ang may gusto sa kanya, 'di ba?"

Napairap ako. "Ano ba, hindi 'yon—"

"Sige na, aminin mo na," bulong ni Jette, nangingisi.

Tiningnan ko lang sila nang masama bago muling lumingon kay Noelle. Hindi iyon tungkol sa gusto o kung ano pa man. Gusto kong malaman kung anong alam niya tungkol sa ina niya—kung paano siya lumaki nang hindi nalalaman ang totoo.

Nagpaalam ako sandali sa grupo namin at lumapit sa mesa nina Noelle. Agad akong napansin ni Millicent at tinapik ang balikat ni Noelle.

"Uy, Velasco's here. Ano 'to, official business?" nakangiting tanong niya.

Napatingin sa akin si Noelle, mukhang nagulat sa paglapit ko. "Anong meron?"

Huminga ako nang malalim. "Gusto lang sana kitang makausap. Tungkol sa mama mo."

Tahimik siyang tumingin sa akin, kita sa mukha niya ang pagtataka. "Mama ko?"

"Oo. Gusto ko lang malaman... may alam ka ba tungkol sa kanya?"

Napabuntong-hininga siya bago sumandal sa upuan niya. "My mother is Elise Laxamana-Illustre, Gail."

"Kahit anong kwento? Kahit anong detalye mula sa pamilya mo?"

Nagkibit-balikat siya. "Wala namang masyadong espesyal. She raised me well. Strikta pero mabait. Alam mo namang abala siya sa business, kaya hindi kami laging nagkakausap."

Parang saglit akong hindi nakapagsalita. Alam kong hindi niya sinasadyang sabihin iyon, pero ang bigat ng pakiramdam ko sa sinabi niya—sa kung paano niya buong paniniwalang tinawag na "mama" ang ibang tao.

"Hindi ka ba... never ka bang nagkaroon ng tanong tungkol sa kanya?" maingat kong tanong.

Napakunot ang noo niya. "Tanong? Bakit ko naman tatanungin? She's my mom."

Hinawakan ko ang upuan sa harap niya, ramdam ang kaba sa dibdib ko. "Pero... wala ka bang naaalala? Kahit noong bata ka pa? Wala bang kuwento si Mr. Illustre tungkol sa kanya?"

Nag-isip siya saglit bago umiling. "Wala naman. Hindi naman ako nagduda o nagtanong. Bakit ko pa gagawin?"

Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman—lungkot ba para sa kanya, o takot na baka hindi niya matanggap ang katotohanan?

"Bakit mo nga pala biglang tinatanong?" diretsong tanong niya, kita sa mata niya ang pagdududa.

Nag-isip ako ng magandang sagot. Hindi ko siya pwedeng biglaang gulatin sa katotohanan.

"Wala lang," sagot ko sa wakas, pilit na ngumiti. "Napaisip lang ako kung anong klaseng tao siya bilang ina."

Tinitigan ako ni Noelle bago siya tumango. "Well, kung may nalaman ka, sabihin mo rin sa akin. Ako mismo, gusto ko ring malaman."

At doon ko napagtanto—hindi lang ako ang naghahanap ng sagot.