5

Habang patuloy kaming nag-uusap, hindi ko maiwasang mapatingin ulit sa direksyon nina Noelle. Para bang kahit anong gawin ko, hindi ko sila kayang balewalain.

Napansin 'yon ni Jette. "Mukhang interesado ka sa elite crowd ah."

Umiling ako. "Hindi naman sa interesado... curious lang."

Tumango si Adelia. "Gets kita. Ang weird kasi nila, 'di ba? Parang may sariling mundo."

"Exactly."

"Well, if gusto mong malaman ang chismis, nandito ako," sabi ni Sara, nagbabalik sa normal matapos ang konting pang-aasar namin kanina. "Certified observer ako."

"Sige nga, anong alam mo?" tanong ko, medyo natatawa.

Nag-clear throat si Sara at parang isang reporter na magpapahayag ng malaking balita. "Okay, listen up, Gail. Kasi ganito 'yan. Si Noelle Katherine Illustre—obviously, anak ng mayor, sikat, maraming admirers, at kaya niyang gawing runway ang kahit anong hallway. Laging kasama si Millicent dahil matagal na silang magkaibigan. Pero! Pero!" Itinaas niya ang daliri niya para may dramatic effect. "Ang pinaka-interesting diyan ay si Georgia Aurelia Vhirenne."

Napatingin ako sa babaeng tinutukoy niya. Wala pa rin siyang reaksyon, parang hindi siya naapektuhan sa kung anumang nangyayari sa paligid.

"Bakit naman?"

"Kasi kahit elite crowd 'yan, si Georgia lang ang hindi mo pwedeng i-categorize," sabi ni Sara. "Siya 'yung tipong hindi mo alam kung paano siya napunta sa grupo. Hindi siya loud like Noelle, hindi rin siya effortless cool like Millicent. Pero kahit ganon, parang lahat ng tao may respeto sa kanya. Parang may mystery factor siya na di natin gets."

Tumango si Jette. "Tsaka, balita ko, never pang may naka-close na tao sa kanya na outside their circle."

"Never?" tanong ko.

"As in, never," sagot ni Adelia. "Walang nakakakilala sa kanya nang lubusan, kahit yung ibang students na matagal na dito."

"Baka tahimik lang talaga siya?"

"Baka," sagot ni Sara, pero halatang hindi siya sigurado.

Tiningnan ko ulit si Georgia. Tahimik pa rin siya, nakikinig lang sa usapan ng grupo nila pero hindi masyadong nagre-react.

Hindi ko alam kung bakit, pero may pakiramdam akong hindi lang siya simpleng 'misteryoso'. May lalim siya na hindi ko pa maintindihan.

Napabuntong-hininga ako at muling bumalik sa pagkain.

Pero hindi ko maiwasang maisip—ilang linggo kaya ang lilipas bago ko malaman kung anong meron sa kanila? At mas mahalaga, gusto ko ba talagang malaman?

Habang nagkukuwento si Sara tungkol sa elite crowd, napatingin ako kay Millicent na tahimik lang pero mukhang belong na belong sa grupo nina Noelle. Parang hindi siya 'yung girl na naglakad sa unahan namin kaninang umaga na parang walang pakialam sa mundo. Dito, parang may lugar siya.

Napansin 'yon ni Sara at biglang tumawa. "Alam mo ba, kahit hindi halata, sobrang maalaga 'yang si Ate Mil."

Napataas ang kilay ko. "Ha? Siya? E parang wala naman siyang pake sa lahat."

"E 'yun na nga! Ganyan lang talaga siya sa umpisa. Pero once na maging close kayo, sobrang protective 'yan."

Napaisip ako. "Paano protective?"

"Dati, noong bata pa kami, natakot akong sumakay sa bisikleta kasi natumba ako ng malakas. Alam mo anong ginawa ni Ate?"

"Ano?"

"Araw-araw, kahit init na init siya, sasamahan niya akong mag-bike. Kahit siya mismo hindi marunong noon, sinabayan niya akong matuto. Tapos sabi niya, 'O, kapag natumba ka, ako bahala sa 'yo.'"

Ngumiti si Sara na parang naaalala ang moment na 'yon. "Hindi ko na namalayan, marunong na pala ako. At kahit natuto na ako, lagi pa rin siyang nasa tabi ko, just in case."

Napatingin ulit ako kay Millicent. Parang ang hirap isipin na ganun siya noon. Pero ngayon, parang hindi lang siya 'yung 'too cool to care'—may something deeper pa sa kanya na hindi ko pa alam.

"So, parang tahimik lang siyang nag-aalaga?" tanong ko.

"Exactly," sagot ni Sara. "Hindi siya madalas magpakita ng emotions, pero kapag mahalaga ka sa kanya, ipaparamdam niya sa actions. Hindi siya 'yung tipong sweet sa words, pero lagi siyang nariyan kapag kailangan mo."

Bigla akong napangiti. Ang cute naman ni Millicent sa gano'ng paraan. Parang isang secret guardian angel na cool lang sa paningin ng lahat, pero deep inside, laging handang sumalo.

"Baka kaya siya tanggap kahit saan, kasi alam ng mga tao na kahit hindi siya madaldal, sigurado silang hindi siya basta mawawala," sabi ko.

"Baka nga," sagot ni Sara, nakangiti. "Or baka naman talagang wala lang siyang pake, kaya walang may ayaw sa kanya."

Sabay kaming natawa.

Hindi ko alam kung ano talaga ang totoo kay Millicent, pero isa lang ang sure ako—mas marami pa akong matutuklasan tungkol sa kanila.

Habang nagkukuwento si Sara tungkol kay Millicent, napansin kong tahimik lang si Adelia, nakikinig nang mabuti. Hindi siya gaya ni Sara na expressive sa reactions—mas kalmado siya, pero may lalim ang bawat tingin niya.

Nang marinig niya 'yung part kung paano inalagaan ni Millicent si Sara noong bata pa sila, biglang nagbago ang expression niya. Hindi naman sobrang halata, pero may kakaibang kinang sa mata niya—parang may naalala siya, o baka may nakita siyang bago kay Millicent na hindi niya napansin noon.

Napatingin siya sa direksyon ni Millicent, na kasalukuyang tahimik lang kasama ang grupo nina Noelle. Walang kahit anong emosyon sa mukha ni Millicent, pero sa paraan ng pagtitig ni Adelia, parang may iniisip siya.

"Hmm," mahinang sabi ni Adelia, halos bulong lang, pero narinig ko.

"Bakit?" tanong ko, curious kung anong nasa isip niya.

Umiling siya, pero hindi tinanggal ang tingin kay Millicent. "Wala lang. Minsan kasi, 'yung mga taong iniisip mong hindi nagmamalasakit... sila pala 'yung tahimik na nagbabantay sa'yo."

Nagpalitan kami ng tingin ni Sara, pero si Adelia, hindi pa rin inaalis ang tingin kay Millicent.

Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa isip niya, pero ramdam ko—sa isang simpleng kwento lang, may kung anong natamaan sa kanya.