Part-28 (Final)

ဂျီမင်းတို့ အပန်းဖြေခရီးအဖြစ် ကမ်းခြေကိုရောက်နေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ။ နှစ်ရက်သာရှိတာ အခန်းပြင်ကိုမထွက်ရသေး။ ဘာလို့ဆို ဒီရောက်ပြီး နေမကောင်းဖြစ်သွားတာကြောင့် အခန်းအောင်းနေရတာ။ ဒီနေ့တော့ တော်တော်လေးလန်းနေပြီမို့ အပြင်ထွက်ဖို့စိတ်ကူးပြီး အာလုံးပြင်ဆင်ပြီးပြီဖြစ်ပေမယ့် မောင်ကအခုထိမထသေး။

တီ! တီ!

"ဟယ်လို ထယ်ယောင်း "

". ..... "

"ဟမ်! တ တကယ်လား "

" ..... "

"အင်းပါ ဒါပဲနော် ထယ်ယောင်း "

တီ!

Kai ထောင်ကျသွားလို့တဲ့။ မောင်နဲ့များ... အာ ပတ်ဂျီမင်း မောင်ကအဲ့လိုလူမျိုးမဟုတ်ဘူး ဘာတွေတွေးနေတာလဲ ဖြန်း! ဖြန်း!

ကိုယ့်ပါးကိုနှစ်ချက်လောက်ရိုက်ပြစ်လိုက်သည်။

"ဂျီမင်း ဘာလို့ကိုယ့်ပါးကိုရိုက်နေတာလဲ "

"ဟင်! မောင် နိုးပြီလား"

"အင်း အပြင်ထွက်ဖို့အလှပြင်ထားတာလား "

"ဟုတ် "

အဝတ်ကပ်မနေတဲ့ မောင့်ရင်ခွင်ထဲ ဝင်ရင်း ဂျီမင်းပြောလိုက်သည်။

"မောင့် ဟိုလေ.. "

"အင်း "

"Kai ကထောင်ထဲရောက်သွားတယ်တဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဟင်"

"စိတ်ပူမနေနဲ့ မောင်နဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး သူ့အကြောင်းတွေကိုဖော်ထုတ်ပေးလိုက်ရုံ "

"အင်းပါ "

ဂျီမင်းဆက်မမေးဖြစ်တော့။ ကိုယ့်အပျော်ခရီးလေးမှာတော့ဘယ်လို စိတ်အနှောင့်အရှက်မှ မဝင်စေချင်ပါ ။

"မောင် ရေသွားချိုးလေ အပြင်သွားမယ် "

"မောင့်ကိုရေချိုးပေး "

"ကိုယ်ဘာသာချိုး ကလေးလဲမဟုတ်တော့ပဲ "

"မရဘူး လာချိုးပေး "

"အားး မောင့် သူများကချိုးပြီးပြီလို့ "

"ဟုတ်ပါပြီ သူများရယ် "

ပြွတ်!

"မောင်နော် ! "

မောင်ကတော့ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားပြီဖြစ်သည်။ လူကိုလိုက်စနေတာ။

မောင်ရေချိုးပြီး ဝတ်ဖို့အဝတ်အစားတွေကို သေချာရွေးပြီး ထုတ်ထားလိုက်သည်။ မောင် ​ရေချိုးပြီးထွက်လာတော့ ဂျီမင်းလိမ်းနေတဲ့ ခရင်မ်လေးကို အသားအရေမပျက်စီးအောင် မောင့်ကိုပါ သေချာလေးလိမ်းပေးလိုက်သည်။ မဟုတ်ရင်နေလောင်ကွက်တွေနဲ့ဖြစ်နေမှာ။

"တော်ပြီလေ အချစ်ရယ် မောင်ကမလိုပါဘူး "

"မရဘူး မောင်လဲလိမ်းရမယ် "

ဂျောင်ကု မျက်နှာတွေရော လက်တွေကိုပါသေချာလိမ်းပေးနေသူကို တားလို့မရ။ သူ့စိတ်ကြိုက်လိမ်းပေးပြီးတော့လဲ သူကိုယ်တိုင်အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ပေးပြန်သည်။ ဂျွန်ဂျီမင်းတို့က လက်ထပ်ပြီးမှပိုပိုပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းလာသည်။ အဝတ်အစားဆိုလဲ သူကိုယ်တိုင် ဝတ်ပေးလိုက်ရမှ စိတ်ကျေနပ်သည်။ တစ်ခုခုဆိုလဲ ဂဂျီဂဂျောင်က လုပ်တတ်သေးသည်။

"မောင့် ဘယ်သူ့အကြောင်းတွေတွေးနေတာလဲ "

"ဘယ်သူ့အကြောင်းတွေးရမှာလဲကွာ ဒီက ဘဲပေါက်လေးအကြောင်းပေါ့ "

"မောင်နော် သူများကို ဘဲပေါက်လေး ဘာလေးနဲ့ မောင်ကမှ ယုန်စုတ်! "

" မင်းတွေ့မယ် "

"မောင်တစ်ယောက်ထဲနေခဲ့တော့ သွားပြီ "

လူကို စပြီးပြေးသွားတဲ့သူနောက်ကို လိုက်ရပြန်သည်။ တကယ်ပါ သူ့ကိုရပြီးမှ ကလေးလိုက်ထိန်းနေရသလိုကို ဖြစ်နေတော့တာ။

ကမ်းခြေတစ်လျှောက် လက်တွဲပြီး လမ်းအတူတူလျှောက်ရင်း ဂျွန်ဂျီမင်းတို့က ထဖောက်လာပြန်သည်။

"မောင် ရေထဲဆင်းမယ် "

"မဆင်းရဘူး နေကောင်းတာက မကြာသေးဘူး "

"မောင်ကလဲ အခုကောင်းနေပြီလေနော် ခဏပဲ "

"မရဘူး မင်းဖျားရင်မောင်ပဲ ရူးရတာ "

"ခဏပဲကို....  "

"မရဘူးလို့ မောင်ပြောပြီးသား "

" ..... "

သူ့ကိုရေထဲ မဆင်းခိုင်းတော့ နှုတ်ခမ်းကို တစ်တောင်လောက်ထော်ကာ ကော့တော့ကော့တော့နဲ့ ရှေ့ကထွက်သွားတော့သည်။ လုံးထွက်နေတဲ့ တင်ပါးလေးတွေက နောက်နေပြေးပြေးပြီး ရိုက်ချင်စရာ....

"ဟိတ်.. ဘာလဲ စိတ်ဆိုးတာလား "

" ..... "

" ဘဲနှုတ်ခမ်းနဲ့တစ်ယောက် "

"ဒီနားမှ ဘဲနှုတ်ခမ်းနဲ့ ဘယ်သူမှရှိမနေဘူး "

" ဟား ဟား ဒီနှုတ်ခမ်းလေးက ဘာလေးလဲ "

"အာ့! "

ဆူထွက်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို တစ်ချက်ကိုက်လိုက်တော့ မျက်စောင်းနဲ့ကြည့်ကာ လူကိုတဘုန်းဘုန်းရိုက်တော့သည်။

ဘုန်း! ဘုန်း!

"အကျင့်မကောင်းတဲ့ကောင် "

"မောင်နာတယ်နော်.. "

"နာနာ! "

"မောင်က မင်းနေမကောင်းမှာစိုးလို့လေကွာ!  "

"ခဏလေးပဲကို...  "

"ခဏပဲရမယ် "

"တကယ်နော် အာ့ကြောင့်မောင့်ကိုချစ်တာ လာမောင်ရောဆင်း "

"တော်ပြီ မောင်မဆင်းချင်ဘူး "

"လာပါဆိုမောင်ရာ ပင်လယ်ကိုလာပြီး ရေထဲမဆင်းရင်ဘယ်အရသာရှိပါ့မလဲ "

သူတစ်ယောက်ထဲ ဆင်းလို့အားမရသေး။ လူကိုပါရအောင်ခေါ်သွားသည်။

ဗွမ်း! ဗွမ်း!

"မောင့် ပျော်ဖို့ကောင်းတယ် "

သူ့ကိုရေထဲဆင်းခိုင်းလိုက်တာ မှားမှန်းအခုမှသိတော့တယ်။ အက်ျီးကပါးနေတာကြောင့် ရေဆိုလို့အသားမှာကပ်တော့ သူ့အတွင်းသားနုနုတွေက အတိုင်းသားမြင်နေရတော့သည်။ ပျော်နေတာကြောင့် မျက်လုံးလေးတွေမှိတ်သည်အထိ ရယ်နေတဲ့ပုံစံလေးက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေပါ အထူးအဆန်းလို ကြည့်လာသည်။

"လာတတ်တော့ "

"မောင်ကလဲ အခုပဲဆင်းရသေးတယ် "

"မရဘူး တတ်တော့ "

"မောင်နော် အဲ့လိုပဲကတိမတည်ဘူး "

ရေထဲကို အခုပဲဆင်း အခုပြန်တတ်ဆိုတော့ တကယ်စိတ်တိုလာပြီ။ အိမ်မှာလိုက်နေပါမယ်ဆိုတဲ့ကိစ္စတုန်းကလဲ နှစ်ရက်လေးပဲလိုက်နေကာ အိမ်ပြန်မယ်လုပ်တော့ ဂျီမင်းစိတ်တိုတိုနဲ့ ပြန်မလိုက်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပေမယ့် ဖေဖေကပြန်လိုက်သွားလို့ပြောလိုသာ လိုက်သွားလိုက်ခြင်း။

ဂျီမင်းကိုယ့်ဘာသာလဲသိပါတယ်။ မောင်နဲ့လက်ထပ်ပြီးကတည်းက မောင့်အပေါ်ကိုအရမ်းဆိုးနေမှန်းကို။ ဒါပေမယ့် မောင်ကချစ်ပြလေ ပိုဆိုးလေဖြစ်နေတဲကိုယ့်စိတ်ကိုယ်လဲ တကယ်ထိန်းမရ။

"အား မောင့်! "

ဂျီမင်းပွေ့ချီကာ ခေါ်သွားတာမို့ စိတ်တိုတိုနဲ့ အော်ပြစ်လိုက်သည်။

"မင်းကို တခြားသူတွေကြည့်နေတာ မောင်လုံးဝမကြိုက်ဘူး "

အခန်းထဲထိခေါ်သွားကာ ရေစိုနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မောင်က သူကိုယ်တိုင်ချွတ်ပေးသည်။ ရေတွေကိုလဲ သေသေချာချာ သုတ်ပေးပြီး ညအိပ်ဝတ် pajamasကိုပါတစ်ခါတည်းဝတ်ပေးနေတာကြောင့်..

" မောင့်! ကမ်းခြေမှာတော့ ဒါကြီးမဝတ်ဘူးနော် "

" နေ့လည်စာ သွားစားမယ် "

"မသွားဘူး ဒီပုံစံနဲ့ "

ဟုတ်တယ်လေ pajamas နဲ့ကမ်းခြေမှာ လုံးဝပဲ။

"မရဘူး မင်းလှလှလေးဝတ်ရင် လူတွေကြည့်ကြမှ မောင်မကြိုက်ဘူး "

"မောင်တစ်ယောက်ထဲသွား '

"လာခဲ့ "

"မလိုက်ဘူးလို့!  "

လူကို ဟိုတယ်က စားသောက်ဆိုင်ထဲထိ ပွေ့ချီပြီးခေါ်သွားတာ။ လူရှင်းနေရာမလို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုထင်မလဲမသိ။ အကျင့်ယုတ်! သူကကျစတိုင်နဲ့ ဝတ်လာပြီး သူများကိုကျ ကလေးလိုလို...အစားအသောက်တွေလာချပေးတဲ့ ဝန်ထမ်းလေးကတောင် ပြုံးစိစိ။

နေ့လည်စာစားတော့ မောင်က အသားတွေကိုလဲ သေချာလှီးပေးပြီး ပုဇွန်တွေကိုလဲ သေချာအခွံနွှာပေးသည်။ မောင်ကလေ သူ့ထက်အငယ်လေးလို အရမ်းဂရုစိုက်တာ။

မောင်နဲ့နေလည်စာစားပြီး ညနေပိုင်းလောက်အထိ ကမ်းခြေမှအချိန်ဖြုန်းတော့လည်း pajamas နဲ့သွားရသည်။

နေဝင်တဲ့အချိန်လေးကို အတူတူကြည့်ကာ ဖြတ်သန်းသည်။ နေဝင်တဲ့အချိန်မောင်ပေးတဲ့အနမ်းလေးက သိပ်ကိုချိုလှသည်။

ထို့နောက် အခန်းထဲတွင်လဲ မောင့်အလိုကိုလိုက်ရပြန်သည်။

ဖပ်! ဖပ်! ဖပ်!

"အာ့ ဟာ့ မောင်!  "

ရေချိုးခန်းထဲတွင်ဖြစ်သည်။ ဂျီမင်းတို့ အခန်းထဲပြန်ရောက်တော့ မောင်က အချစ်ခရီးကိုစလာသည်။ နှစ်ကြိမ်ခန့်အထိ မောင့်ပြီးမြောက်ခြင်းကို လိုလိုလားလား ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါပေမယ့် မောင်က သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးမယ်ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းထဲတွင် ဇာတ်လမ်းစလာပြန်သည်။

အခု ဂျီမင်းက ဘေစင်ကြွေပြားမှာ လက်ထောက်ထားရပြီး သူကနောက်ကနေ ဂျီမင်းခါးသွယ်သွယ်လေးကိုကိုင်ကာ ဆောင့်သွင်း၏။ ဂျီမင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်က ရှေ့ကမှန်ကြီးမှာ အတိုင်းသား။

"အာ့ မောင် ဖြည်းဖြည်း ဟာ့"

"ဟားး ဂျွန်ဂျီမင်း အရမ်းလှတယ် ဟာ့"

သူ့ရဲ့ ထိုးသွင်းချက်တွေကို အလူးအလဲခံနေရတဲ့ ဂျီမင်း၏ မျက်နှာကို မှန်ထဲကနေ အလွတ်မပေးပဲ​ကြည့်နေသည်။ ဂျီမင်းနှုတ်ခမ်းလေးဟကာ အော်ငြီးတာကာအစ၊ နာကျင်မှုကြောင့် နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ပြီး ကျိတ်ခံတာကာအစ။ မောင်ကသေချာကြည့်ပြီး သာယာမှုကို အမိအရယူသည်။

"ဟင်း အာ့! "

ဂျောင်ကုရှေ့ကနေ လက်ကလေးထောက်ကာ အထွက်အထိပ်ရောက်နေပုံက ညင်သာပေးဖို့ ​မဖြစ်နိုင်။ သူ့ခါးကိုကိုင် သေချာလေး အချက်ရေများများ လှုပ်ရှားပြီး လက်ထဲက အချောင်းလေးကိုလဲ ခပ်သွက်သွက် လှုပ်ရှားပေးတော့ မချီမဆန့်အော်ငြီးကာ လက်ထဲတွင်ပြီးဆုံးသွား၏။

"အား မောင့် ဟင်း!  "

ဖပ်! ဖပ်!

ဂျောင်ကုရဲ့ မာန်တွေကတော့ အခုထိထိမကျသေး။ အတွင်းသားတွေက ဂျောင်ကု အရာကိုအတင်းဆွဲညှစ်လာမှသာ သူ့အတွင်းသားထဲက အရာက တဆက်ဆက်တုန်ရီကာ အချစ်ရည်များကို လွှင့်ထုတ်၏။

ဗျစ်!

"ဟားးးးးးးးး "

သူ့အတွင်းထဲကနေထုတ်ကာ ပွေ့ချီလိုက်တော့ လူပေါ်ကိုမှီနွဲ့လာသည်။ သေချာဆေးကျောသန့်စင်ပြီး bathrob တစ်ထည်သာဝတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် မွေ့ယာဖြူဖြူပေါ်တွင် ထိုလူ့ကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ တင်းကြပ်နေအောင်ဖက်ထားပြီး အိပ်စက်ခြင်းဆီသို့။ ဂျောင်ကု အိပ်မပျော်ခင် ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံတိုးရှရှက

"မောင့်ကို အရမ်းချစ်တယ် "

ညစဥ်ညတိုင်း မောင့်ရဲ့အဝတ်မကပ်တဲ့ ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးထဲမှာ မှေးစက်မယ်။ မနက်လင်းလာရင် tattoo အပြည့်နဲ့ မောင့်လက်မောင်းပေါ်ကနေ  နိုးထမယ်။ မောင့်ကိုယ်သင်းနံ​မွှေးမွှေးကို ရှူရှိုက်မယ်။ မောင်ကရယူရင် ငါကပေးဆပ်မယ်။ မောင်တစ်ယောက်ထဲပေါ်မှာပဲ ဆိုးနွဲ့မယ်။ ဂျွန်ဂျီမင်းက အမြဲတမ်းမောင့်အပိုင်....  

                               ပြီးပါပြီ

___________________________________________

အဆုံးထိဖတ်ရှုပေးကြတဲ့ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ vote နှင့် cmt လေးတွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျ။

ပထမဆုံး fic လေးကိုသေချာလေးမရေးလိုက်နိုင်လို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ plot မရှိပဲရေးလိုက်တော့ အဆင်မပြေဖြစ်သွားတယ်ဗျ။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးပဲအဆုံးသတ်လိုက်ပါတယ်။

နောက် fic တွေမှာ အဲ့လိုမဖြစ်အောင်ရေးပါ့မယ်။ စာလုံးရေကိုလဲများအောင် အရေးအသားလဲကောင်းအောင် ၊ အမှောင်နေရာတွေဆိုလဲ သိပ်မကောင်းမှန်းသိပါတယ်။ နောက် fic တွေကို ပြီးအောင်အရင်ပြီးမှ တင်ပါတော့မယ်။

မကောင်းမကန်းလေးကို ဖတ်ပေးလို့ ကျေးဇူးပါဗျ💗💗

-----------------Zg

ဂ်ီမင္းတို႔ အပန္းေျဖခရီးအျဖစ္ ကမ္းေျခကိုေရာက္ေနတာ ႏွစ္ရက္ရွိၿပီ။ ႏွစ္ရက္သာရွိတာ အခန္းျပင္ကိုမထြက္ရေသး။ ဘာလို႔ဆို ဒီေရာက္ၿပီး ေနမေကာင္းျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ အခန္းေအာင္းေနရတာ။ ဒီေန႕ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးလန္းေနၿပီမို႔ အျပင္ထြက္ဖို႔စိတ္ကူးၿပီး အာလုံးျပင္ဆင္ၿပီးၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ေမာင္ကအခုထိမထေသး။

တီ! တီ!

"ဟယ္လို ထယ္ေယာင္း "

". ..... "

"ဟမ္! တ တကယ္လား "

" ..... "

"အင္းပါ ဒါပဲေနာ္ ထယ္ေယာင္း "

တီ!

Kai ေထာင္က်သြားလို႔တဲ့။ ေမာင္နဲ႕မ်ား... အာ ပတ္ဂ်ီမင္း ေမာင္ကအဲ့လိုလူမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး ဘာေတြေတြးေနတာလဲ ျဖန္း! ျဖန္း!

ကိုယ့္ပါးကိုႏွစ္ခ်က္ေလာက္ရိုက္ျပစ္လိုက္သည္။

"ဂ်ီမင္း ဘာလို႔ကိုယ့္ပါးကိုရိုက္ေနတာလဲ "

"ဟင္! ေမာင္ နိုးၿပီလား"

"အင္း အျပင္ထြက္ဖို႔အလွျပင္ထားတာလား "

"ဟုတ္ "

အဝတ္ကပ္မေနတဲ့ ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲ ဝင္ရင္း ဂ်ီမင္းေျပာလိုက္သည္။

"ေမာင့္ ဟိုေလ.. "

"အင္း "

"Kai ကေထာင္ထဲေရာက္သြားတယ္တဲ့ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဟင္"

"စိတ္ပူမေနနဲ႕ ေမာင္နဲ႕ဘာမွမဆိုင္ဘူး သူ႕အေၾကာင္းေတြကိုေဖာ္ထုတ္ေပးလိုက္႐ုံ "

"အင္းပါ "

ဂ်ီမင္းဆက္မေမးျဖစ္ေတာ့။ ကိုယ့္အေပ်ာ္ခရီးေလးမွာေတာ့ဘယ္လို စိတ္အႏွောင့္အရွက္မွ မဝင္ေစခ်င္ပါ ။

"ေမာင္ ေရသြားခ်ိဳးေလ အျပင္သြားမယ္ "

"ေမာင့္ကိုေရခ်ိဳးေပး "

"ကိုယ္ဘာသာခ်ိဳး ကေလးလဲမဟုတ္ေတာ့ပဲ "

"မရဘူး လာခ်ိဳးေပး "

"အားး ေမာင့္ သူမ်ားကခ်ိဳးၿပီးၿပီလို႔ "

"ဟုတ္ပါၿပီ သူမ်ားရယ္ "

ႁပြတ္!

"ေမာင္ေနာ္ ! "

ေမာင္ကေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္သြားၿပီျဖစ္သည္။ လူကိုလိုက္စေနတာ။

ေမာင္ေရခ်ိဳးၿပီး ဝတ္ဖို႔အဝတ္အစားေတြကို ေသခ်ာေ႐ြးၿပီး ထုတ္ထားလိုက္သည္။ ေမာင္ ​ေရခ်ိဳးၿပီးထြက္လာေတာ့ ဂ်ီမင္းလိမ္းေနတဲ့ ခရင္မ္ေလးကို အသားအေရမပ်က္စီးေအာင္ ေမာင့္ကိုပါ ေသခ်ာေလးလိမ္းေပးလိုက္သည္။ မဟုတ္ရင္ေနေလာင္ကြက္ေတြနဲ႕ျဖစ္ေနမွာ။

"ေတာ္ၿပီေလ အခ်စ္ရယ္ ေမာင္ကမလိုပါဘူး "

"မရဘူး ေမာင္လဲလိမ္းရမယ္ "

ေဂ်ာင္ကု မ်က္ႏွာေတြေရာ လက္ေတြကိုပါေသခ်ာလိမ္းေပးေနသူကို တားလို႔မရ။ သူ႕စိတ္ႀကိဳက္လိမ္းေပးၿပီးေတာ့လဲ သူကိုယ္တိုင္အဝတ္အစားေတြကို ဝတ္ေပးျပန္သည္။ ဂြၽန္ဂ်ီမင္းတို႔က လက္ထပ္ၿပီးမွပိုပိုၿပီး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလာသည္။ အဝတ္အစားဆိုလဲ သူကိုယ္တိုင္ ဝတ္ေပးလိုက္ရမွ စိတ္ေက်နပ္သည္။ တစ္ခုခုဆိုလဲ ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္က လုပ္တတ္ေသးသည္။

"ေမာင့္ ဘယ္သူ႕အေၾကာင္းေတြေတြးေနတာလဲ "

"ဘယ္သူ႕အေၾကာင္းေတြးရမွာလဲကြာ ဒီက ဘဲေပါက္ေလးအေၾကာင္းေပါ့ "

"ေမာင္ေနာ္ သူမ်ားကို ဘဲေပါက္ေလး ဘာေလးနဲ႕ ေမာင္ကမွ ယုန္စုတ္! "

" မင္းေတြ႕မယ္ "

"ေမာင္တစ္ေယာက္ထဲေနခဲ့ေတာ့ သြားၿပီ "

လူကို စၿပီးေျပးသြားတဲ့သူေနာက္ကို လိုက္ရျပန္သည္။ တကယ္ပါ သူ႕ကိုရၿပီးမွ ကေလးလိုက္ထိန္းေနရသလိုကို ျဖစ္ေနေတာ့တာ။

ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ လက္တြဲၿပီး လမ္းအတူတူေလွ်ာက္ရင္း ဂြၽန္ဂ်ီမင္းတို႔က ထေဖာက္လာျပန္သည္။

"ေမာင္ ေရထဲဆင္းမယ္ "

"မဆင္းရဘူး ေနေကာင္းတာက မၾကာေသးဘူး "

"ေမာင္ကလဲ အခုေကာင္းေနၿပီေလေနာ္ ခဏပဲ "

"မရဘူး မင္းဖ်ားရင္ေမာင္ပဲ ႐ူးရတာ "

"ခဏပဲကို....  "

"မရဘူးလို႔ ေမာင္ေျပာၿပီးသား "

" ..... "

သူ႕ကိုေရထဲ မဆင္းခိုင္းေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကို တစ္ေတာင္ေလာက္ေထာ္ကာ ေကာ့ေတာ့ေကာ့ေတာ့နဲ႕ ေရွ႕ကထြက္သြားေတာ့သည္။ လုံးထြက္ေနတဲ့ တင္ပါးေလးေတြက ေနာက္ေနေျပးေျပးၿပီး ရိုက္ခ်င္စရာ....

"ဟိတ္.. ဘာလဲ စိတ္ဆိုးတာလား "

" ..... "

" ဘဲႏႈတ္ခမ္းနဲ႕တစ္ေယာက္ "

"ဒီနားမွ ဘဲႏႈတ္ခမ္းနဲ႕ ဘယ္သူမွရွိမေနဘူး "

" ဟား ဟား ဒီႏႈတ္ခမ္းေလးက ဘာေလးလဲ "

"အာ့! "

ဆူထြက္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို တစ္ခ်က္ကိုက္လိုက္ေတာ့ မ်က္ေစာင္းနဲ႕ၾကည့္ကာ လူကိုတဘုန္းဘုန္းရိုက္ေတာ့သည္။

ဘုန္း! ဘုန္း!

"အက်င့္မေကာင္းတဲ့ေကာင္ "

"ေမာင္နာတယ္ေနာ္.. "

"နာနာ! "

"ေမာင္က မင္းေနမေကာင္းမွာစိုးလို႔ေလကြာ!  "

"ခဏေလးပဲကို...  "

"ခဏပဲရမယ္ "

"တကယ္ေနာ္ အာ့ေၾကာင့္ေမာင့္ကိုခ်စ္တာ လာေမာင္ေရာဆင္း "

"ေတာ္ၿပီ ေမာင္မဆင္းခ်င္ဘူး "

"လာပါဆိုေမာင္ရာ ပင္လယ္ကိုလာၿပီး ေရထဲမဆင္းရင္ဘယ္အရသာရွိပါ့မလဲ "

သူတစ္ေယာက္ထဲ ဆင္းလို႔အားမရေသး။ လူကိုပါရေအာင္ေခၚသြားသည္။

ဗြမ္း! ဗြမ္း!

"ေမာင့္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ "

သူ႕ကိုေရထဲဆင္းခိုင္းလိုက္တာ မွားမွန္းအခုမွသိေတာ့တယ္။ အက္်ီးကပါးေနတာေၾကာင့္ ေရဆိုလို႔အသားမွာကပ္ေတာ့ သူ႕အတြင္းသားႏုႏုေတြက အတိုင္းသားျမင္ေနရေတာ့သည္။ ေပ်ာ္ေနတာေၾကာင့္ မ်က္လုံးေလးေတြမွိတ္သည္အထိ ရယ္ေနတဲ့ပုံစံေလးက ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြပါ အထူးအဆန္းလို ၾကည့္လာသည္။

"လာတတ္ေတာ့ "

"ေမာင္ကလဲ အခုပဲဆင္းရေသးတယ္ "

"မရဘူး တတ္ေတာ့ "

"ေမာင္ေနာ္ အဲ့လိုပဲကတိမတည္ဘူး "

ေရထဲကို အခုပဲဆင္း အခုျပန္တတ္ဆိုေတာ့ တကယ္စိတ္တိုလာၿပီ။ အိမ္မွာလိုက္ေနပါမယ္ဆိုတဲ့ကိစၥတုန္းကလဲ ႏွစ္ရက္ေလးပဲလိုက္ေနကာ အိမ္ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ ဂ်ီမင္းစိတ္တိုတိုနဲ႕ ျပန္မလိုက္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆုံးျဖတ္ထားေပမယ့္ ေဖေဖကျပန္လိုက္သြားလို႔ေျပာလိုသာ လိုက္သြားလိုက္ျခင္း။

ဂ်ီမင္းကိုယ့္ဘာသာလဲသိပါတယ္။ ေမာင္နဲ႕လက္ထပ္ၿပီးကတည္းက ေမာင့္အေပၚကိုအရမ္းဆိုးေနမွန္းကို။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ကခ်စ္ျပေလ ပိုဆိုးေလျဖစ္ေနတဲကိုယ့္စိတ္ကိုယ္လဲ တကယ္ထိန္းမရ။

"အား ေမာင့္! "

ဂ်ီမင္းေပြ႕ခ်ီကာ ေခၚသြားတာမို႔ စိတ္တိုတိုနဲ႕ ေအာ္ျပစ္လိုက္သည္။

"မင္းကို တျခားသူေတြၾကည့္ေနတာ ေမာင္လုံးဝမႀကိဳက္ဘူး "

အခန္းထဲထိေခၚသြားကာ ေရစိုေနတဲ့ အဝတ္အစားေတြကို ေမာင္က သူကိုယ္တိုင္ခြၽတ္ေပးသည္။ ေရေတြကိုလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ သုတ္ေပးၿပီး ညအိပ္ဝတ္ pajamasကိုပါတစ္ခါတည္းဝတ္ေပးေနတာေၾကာင့္..

" ေမာင့္! ကမ္းေျခမွာေတာ့ ဒါႀကီးမဝတ္ဘူးေနာ္ "

" ေန႕လည္စာ သြားစားမယ္ "

"မသြားဘူး ဒီပုံစံနဲ႕ "

ဟုတ္တယ္ေလ pajamas နဲ႕ကမ္းေျခမွာ လုံးဝပဲ။

"မရဘူး မင္းလွလွေလးဝတ္ရင္ လူေတြၾကည့္ၾကမွ ေမာင္မႀကိဳက္ဘူး "

"ေမာင္တစ္ေယာက္ထဲသြား '

"လာခဲ့ "

"မလိုက္ဘူးလို႔!  "

လူကို ဟိုတယ္က စားေသာက္ဆိုင္ထဲထိ ေပြ႕ခ်ီၿပီးေခၚသြားတာ။ လူရွင္းေနရာမလို႔သာေပါ့ မဟုတ္ရင္ ဘယ္လိုထင္မလဲမသိ။ အက်င့္ယုတ္! သူကက်စတိုင္နဲ႕ ဝတ္လာၿပီး သူမ်ားကိုက် ကေလးလိုလို...အစားအေသာက္ေတြလာခ်ေပးတဲ့ ဝန္ထမ္းေလးကေတာင္ ၿပဳံးစိစိ။

ေန႕လည္စာစားေတာ့ ေမာင္က အသားေတြကိုလဲ ေသခ်ာလွီးေပးၿပီး ပုဇြန္ေတြကိုလဲ ေသခ်ာအခြံႏႊာေပးသည္။ ေမာင္ကေလ သူ႕ထက္အငယ္ေလးလို အရမ္းဂ႐ုစိုက္တာ။

ေမာင္နဲ႕ေနလည္စာစားၿပီး ညေနပိုင္းေလာက္အထိ ကမ္းေျခမွအခ်ိန္ျဖဳန္းေတာ့လည္း pajamas နဲ႕သြားရသည္။

ေနဝင္တဲ့အခ်ိန္ေလးကို အတူတူၾကည့္ကာ ျဖတ္သန္းသည္။ ေနဝင္တဲ့အခ်ိန္ေမာင္ေပးတဲ့အနမ္းေလးက သိပ္ကိုခ်ိဳလွသည္။

ထို႔ေနာက္ အခန္းထဲတြင္လဲ ေမာင့္အလိုကိုလိုက္ရျပန္သည္။

ဖပ္! ဖပ္! ဖပ္!

"အာ့ ဟာ့ ေမာင္!  "

ေရခ်ိဳးခန္းထဲတြင္ျဖစ္သည္။ ဂ်ီမင္းတို႔ အခန္းထဲျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမာင္က အခ်စ္ခရီးကိုစလာသည္။ ႏွစ္ႀကိမ္ခန့္အထိ ေမာင့္ၿပီးေျမာက္ျခင္းကို လိုလိုလားလား ေပးဆပ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္က သန့္ရွင္းေရးလုပ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲတြင္ ဇာတ္လမ္းစလာျပန္သည္။

အခု ဂ်ီမင္းက ေဘစင္ေႂကြျပားမွာ လက္ေထာက္ထားရၿပီး သူကေနာက္ကေန ဂ်ီမင္းခါးသြယ္သြယ္ေလးကိုကိုင္ကာ ေဆာင့္သြင္း၏။ ဂ်ီမင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုံရိပ္က ေရွ႕ကမွန္ႀကီးမွာ အတိုင္းသား။

"အာ့ ေမာင္ ျဖည္းျဖည္း ဟာ့"

"ဟားး ဂြၽန္ဂ်ီမင္း အရမ္းလွတယ္ ဟာ့"

သူ႕ရဲ႕ ထိုးသြင္းခ်က္ေတြကို အလူးအလဲခံေနရတဲ့ ဂ်ီမင္း၏ မ်က္ႏွာကို မွန္ထဲကေန အလြတ္မေပးပဲ​ၾကည့္ေနသည္။ ဂ်ီမင္းႏႈတ္ခမ္းေလးဟကာ ေအာ္ၿငီးတာကာအစ၊ နာက်င္မႈေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုက္ၿပီး က်ိတ္ခံတာကာအစ။ ေမာင္ကေသခ်ာၾကည့္ၿပီး သာယာမႈကို အမိအရယူသည္။

"ဟင္း အာ့! "

ေဂ်ာင္ကုေရွ႕ကေန လက္ကေလးေထာက္ကာ အထြက္အထိပ္ေရာက္ေနပုံက ညင္သာေပးဖို႔ ​မျဖစ္နိုင္။ သူ႕ခါးကိုကိုင္ ေသခ်ာေလး အခ်က္ေရမ်ားမ်ား လႈပ္ရွားၿပီး လက္ထဲက အေခ်ာင္းေလးကိုလဲ ခပ္သြက္သြက္ လႈပ္ရွားေပးေတာ့ မခ်ီမဆန့္ေအာ္ၿငီးကာ လက္ထဲတြင္ၿပီးဆုံးသြား၏။

"အား ေမာင့္ ဟင္း!  "

ဖပ္! ဖပ္!

ေဂ်ာင္ကုရဲ႕ မာန္ေတြကေတာ့ အခုထိထိမက်ေသး။ အတြင္းသားေတြက ေဂ်ာင္ကု အရာကိုအတင္းဆြဲညွစ္လာမွသာ သူ႕အတြင္းသားထဲက အရာက တဆက္ဆက္တုန္ရီကာ အခ်စ္ရည္မ်ားကို လႊင့္ထုတ္၏။

ဗ်စ္!

"ဟားးးးးးးးး "

သူ႕အတြင္းထဲကေနထုတ္ကာ ေပြ႕ခ်ီလိုက္ေတာ့ လူေပၚကိုမွီႏြဲ႕လာသည္။ ေသခ်ာေဆးေက်ာသန့္စင္ၿပီး bathrob တစ္ထည္သာဝတ္ေပးလိုက္သည္။

ထို႔ေနာက္ ေမြ႕ယာျဖဴျဖဴေပၚတြင္ ထိုလူ႕ကို ရင္ခြင္ထဲထည့္ကာ တင္းၾကပ္ေနေအာင္ဖက္ထားၿပီး အိပ္စက္ျခင္းဆီသို႔။ ေဂ်ာင္ကု အိပ္မေပ်ာ္ခင္ ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံတိုးရွရွက

"ေမာင့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ "

ညစဥ္ညတိုင္း ေမာင့္ရဲ႕အဝတ္မကပ္တဲ့ ရင္ခြင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ ေမွးစက္မယ္။ မနက္လင္းလာရင္ tattoo အျပည့္နဲ႕ ေမာင့္လက္ေမာင္းေပၚကေန  နိုးထမယ္။ ေမာင့္ကိုယ္သင္းနံ​ေမႊးေမႊးကို ရႉရွိုက္မယ္။ ေမာင္ကရယူရင္ ငါကေပးဆပ္မယ္။ ေမာင္တစ္ေယာက္ထဲေပၚမွာပဲ စိုးႏြဲ႕မယ္။ ဂြၽန္ဂ်ီမင္းက အၿမဲတမ္းေမာင့္အပိုင္....  

                               ၿပီးပါၿပီ

___________________________________________

အဆုံးထိဖတ္ရႈေပးၾကတဲ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ vote ႏွင့္ cmt ေလးေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်။

ပထမဆုံး fic ေလးကိုေသခ်ာေလးမေရးလိုက္နိုင္လို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ plot မရွိပဲေရးလိုက္ေတာ့ အဆင္မေျပျဖစ္သြားတယ္ဗ်။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးပဲအဆုံးသတ္လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ fic ေတြမွာ အဲ့လိုမျဖစ္ေအာင္ေရးပါ့မယ္။ စာလုံးေရကိုလဲမ်ားေအာင္ အေရးအသားလဲေကာင္းေအာင္ ၊ အေမွာင္ေနရာေတြဆိုလဲ သိပ္မေကာင္းမွန္းသိပါတယ္။ ေနာက္ fic ေတြကို ၿပီးေအာင္အရင္ၿပီးမွ တင္ပါေတာ့မယ္။

မေကာင္းမကန္းေလးကို ဖတ္ေပးလို႔ ေက်းဇူးပါဗ်💗💗

-----------------