Ep - 14
20:09, 14 October 2023ဒီေန႔က ျပႆဒါးေန႔ပဲ။တစ္ကယ္ကို က်က္သေရတံုးတဲ့ေန႔ပင္..။ကြၽန္ေတာ္ နဲ႔ဂ်ီမင္ မနက္ကတည္းကစကားမ်ားၾကတယ္....အခုထက္ထိဂ်ီမင္က ကြၽန္ေတာ့္ကိုေတြ႔တာနဲ႔..မ်က္ႏွာလြဲကာ..ေ႐ွာင္ေ႐ွာင္သြားတတ္သည္။
မနက္ကေပါ့...ဂ်ီမင္က ထယ္ေယာင္းႏွင့္ဖုန္းဆက္ကာစကားေျပာေနသည္ကို ေဂ်ာင္ကုေတြ႔သြားခဲ့သည္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္... ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္ေလ..သူက ကြၽန္ေတာ္မဟုတ္တဲ့တျခားသူကို ခ်စ္ေနတာ နားလည္ႏိုင္ေပမယ့္ကြၽန္ေတာ္ စိတ္မထိန္းႏိုင္ဘဲသဝန္တိုမိတယ္။
ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ မခ်စ္ဘူးေျပာေျပာ သူကကြၽန္ေတာ္ခ်စ္ရတဲ့သူမဟုတ္လား..အဲ့ဒီေတာ့..ကြၽန္ေတာ္အျမဲတမ္းစိတ္ထိခိုက္ရတယ္..။သူက ကြၽန္ေတာ္နဲ႔႐ွိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ထယ္ေယာင္းအေၾကာင္းကိုေတြးေနၿပီး..ထယ္ေယာင္းနဲ႔ပဲဖုန္းေျပာေနသည္ေလ..။ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေဒါသထြက္မိတာအမွန္..။
အဲ့တာေၾကာင့္ စကားမ်ားခဲ့ၾကတယ္။
"Jimin မင္းအတြက္ငါကဘာမွမဟုတ္ဘူးလား..''
"ဘာကိုလဲ"
"မင္းတစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ထယ္ေယာင္းနဲ႔ပဲဖုန္းေျပာၿပီး..ငါ့ကိုဥေပကၡာျပဳေတာ့..ငါဘယ္လိုခံစားရမလဲမသိဘူးလား"
"ခင္ဗ်ား ေျပာခ်င္တာက..ကြၽန္ေတာ္ထယ္ေယာင္းေဟ်ာင္းနဲ႔စကားမေျပာရဘူးေပါ့"
"ငါေျပာခ်င္တာက......."
"ခင္ဗ်ား ကြၽန္ေတာ္ကိုခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနတာလား.. ခင္ဗ်ား ကြၽန္ေတာ့္ကိုခ်ဳပ္ခ်ယ္စရာမလိုဘူးဂြၽန္ေဂ်ာင္ကု ကြၽန္ေတာ္ဒီကိုလာတာ သိပ္လာခ်င္လို႔လာတယ္ထင္လို႔လား..ခင္ဗ်ား အတြက္ေရာ..ခင္ဗ်ားလိုခ်င္တဲ့ဗိုက္ထဲကကေလးအတြက္ေရာ..အဆင္ေျပေအာင္..ကြၽန္ေတာ္ကလိုက္လာေပးတာ..မဟုတ္ရင္..ကိုယ့္အတြက္ဘဲကိုယ္ေတြးကေလးကိုဖ်က္ခ်ၿပီး..ထယ္ေယာင္းေဟ်ာင္းနဲ႔ပဲေနခဲ့မွာ..ကြၽန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာခဲ့ဖူးလားခ်စ္လြန္းလို႔လိုက္လာတယ္ထင္လို႔လား..ခင္ဗ်ား ကိုယ့္ကိုကိုယ္အထင္ႀကီးမေနနဲ႔..ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္တာထယ္ေယာင္းေဟ်ာင္းတစ္ေယာက္ထဲ..ကိုယ့္ကိုကိုယ္အထင္ႀကီးမေနနဲ႔.."
"ပတ္ဂ်ီမင္..မင္းမို႔လို႔အဲ့လိုေျပာရက္တယ္ေအး..ငါသိပ္လိုခ်င္တဲ့ကေလးကမင္းနဲ႔ရတဲ့ကေလး..မင္းကိုယ္တိုင္ဝမ္းနဲ႔လြယ္ထားတဲ့ကေလးကြ..ငါေမးမယ္..မင္း မင္းဗိုက္ထဲက ကေလးကိုတကယ္မခ်စ္ဘူးလား"
ေဂ်ာင္ကုအေမးေၾကာင့္..ဂ်ီမင္ခနတာေတြေဝသြားသည္။
"ကြၽန္..ကြၽန္ေတာ့္မွာအေျဖမ႐ွိဘူး"
"ဟက္..အေျဖမ႐ွိဘူးဟုတ္လား..မင္းကေလးေမြးၿပီးရင္ ကေလးကိုငါနဲ႔ထားၿပီး မင္းကိုရီးယားျပန္မွာပဲမဟုတ္လား"
"ဟုတ္တယ္..အဲ့ေတာ့ဘာျဖစ္လဲ..ဒီကေလးကကြၽန္ေတာ္လိုခ်င္ခဲ့တဲ့ကေလးမဟုတ္ဘူး...ဟုတ္တယ္ကြၽန္ေတာ္မခ်စ္ဘူး"
မခ်စ္ဘူး ဟူသည့္စကားကိုမ်က္ႏွာလႊဲကာေျပာလိုက္သည့္ ဂ်ီမင္ကိုကြၽန္ေတာ္တစ္စစီျဖစ္သြားေအာင္ ႏုတ္ႏုုတ္ ႏုတ္ႏုတ္စင္းပစ္ခ်င္တယ္။
ဂ်ီမင္ ပုခံုးကိုကိုင္ကာ သူ႔ေ႐ွ႕သို႔တည့္တည့္လွည့္ေစၿပီး..ေဂ်ာင္ကုကဆိုသည္။
"ေသခ်ာလား..ငါ့မ်က္ႏွာကိုတည့္တည့္ၿပီးေျပာ ပတ္ဂ်ီမင္"
Jimin ေဂ်ာင္ကုအား ခပ္တည့္တည့္စိုက္ၾကည့္လိုက္ေပမယ့္...ပါးစပ္မွ ေျပာခ်င္ေသာ္လည္း ေျပာမထြက္ခဲ့ေပ။
မဟုတ္ေသးဘူး...။ဘာေၾကာင့္ ငါကေျပာမထြက္ရတာလဲ..အားတင္းကာ ေျပာမယ္ဟုျပင္လိုက္ေသာ္လည္းသူ႔အားၾကည့္ေနသည့္ မ်က္ဝန္းနက္ေတြနဲ႔ဆံုသည့္အခါ သူမေျပာႏိုင္ေတာ့။
ဘာေၾကာင့္လဲ...မ်က္လံုးစံုမွိတ္ကာ ဂ်ီမင္ဆိုလိုက္သည့္စကားေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကုစိတ္ထဲကႀကိတ္ရယ္မိသည္။
"ကြၽန္ေတာ္ ကေလးကိုမခ်စ္ဘူး"
မင္းငါ့ကိုစိုက္ၾကည့္ၿပီး...မေျပာႏိုင္မွေတာ့..မင္းလည္း.ကေလးကိုမခ်စ္ဘူးဆိုၿပီးငါေ႐ွ႕မွာ..မာနနဲ႔လာမေျပာနဲ႔။
"ဟုတ္ၿပီေလ မင္းနဲ႔ငါ အေပးအယူလုပ္ၾကတာေပါ့.."
"ဘာအေပးအယူလဲ.."
"ငါကမင္းကို ဒီတိုင္းငါ့တို႔ကိုထားခဲ့ၿပီးျပန္မလႊတ္ႏိုင္ဘူးအဲ့တာေၾကာင့္...မင္းသာအဲ့ကတိကိုတည္ငါမင္းကိုေသခ်ာေပါက္လိုက္ေႏွာက္ယွက္မွာမဟုတ္ဘူး..တကယ္လို႔အဲ့တာကိုသေဘာမတူႏိုင္ရင္..ငါကမင္းကိုရီးယားကိုျပန္မေရာက္ေအာင္လိုက္ ေႏွာက္ယွက္ေနမွာ"
"က်စ္..ခင္ဗ်ား.... ေျပာသာေျပာစမ္းပါ..ဘာသေဘာတူညီခ်က္လဲ.."
ဂ်ီမင္ စိတ္မ႐ွည္တာေၾကာင့္ မ်က္ေမွာင္ၾကံဳကာ က်စ္သတ္မိသည္။ခင္ဗ်ား ကတကယ္လူယုတ္မာပဲ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကု..ဒီလိုလုပ္မယ္မွန္းသိခဲ့ရင္...ကြၽန္ေတာ္ လိုက္ခဲ့မွာမဟုတ္ဘူး...။ခင္ဗ်ား ကိုသိမုန္းတယ္...။
"မင္းကေလးေမြးၿပီးတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္မင္းလြတ္လပ္သြားၿပီ..မင္းေျပာခဲ့တဲ့စကားအတိုင္းပဲ..မင္းနဲ႔ဒီကေလးကမပက္သက္ေတာ့ဘူး..ဒါေၾကာင့္ မင္းကေလးငိုသံၾကားရင္ေတာင္......"
ေဂ်ာင္ကု စကားၾကားၿပီးေနာက္..ဂ်ီမင္မ်က္ေမွာင္က်ံဳထားသည္တို႔ေျပေလ်ာ့သြားၿပီးမ်က္ႏွာမွာ..ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာမွာျဖဴေဖ်ာ့သြားသည္။ဒါက သူ႔လုပ္ႏိုင္ပါ့မလား..သူအဲ့လိုလုပ္ႏိုင္ပါ့မလား...
သူ႔ဗိုက္ကိုခပ္ဖြဖြေလး ကိုင္ကာျပန္ငံု႔ၾကည့္မိျပန္သည္။ငါလုပ္ႏိုင္ပါ့မလား...
"ဘယ္လိုလဲ ပတ္ဂ်ီမင္...မင္းလုပ္ႏိုင္ပါ့မလားအဲ့ကတိသာေပးႏိုင္ရင္..မင္းကိုငါလံုးဝလက္လႊတ္လိုက္မယ္..ဘယ္လိုလဲ ေပးႏိုင္လား"
"အင္း...အင္း...ေပး..ႏိုင္တယ္..''
"ေသခ်ာလား...ပတ္ဂ်ီမင္"
"အင္း..ေသ..ခ်ာတယ္.."
"ဟုတ္ၿပီေလ...မင္းအနာဂတ္က မင္းလုပ္ရပ္နဲ႔မင္းႏွလံုးသားေပၚမွာမူတည္တယ္ငါကေျပာၿပီးရင္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တတ္တာမို႔ကတိသာဖ်က္ခဲ့ရင္...ငါဘာလုပ္မလဲ..မင္းကိုယ္တိုင္သိမယ္ထင္တယ္..."
အခု ေဂ်ာင္ကုေျပာစကားေတြကိုလည္း..ေဒါသမထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ..ေတြေဝစြာရပ္ေနမိသည္။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"Jimin..."
"ဟမ္.."
အရင္လိုလန္းလန္းဆန္းဆန္းမ႐ွိေတာ့..ႏြမ္းလ်စြာ ကြၽမ္ေတာ့္ကိုျပန္ေမာ့ေမာ့ၾကည့္လာသည့္ဂ်ီမင္။
"ငါကုမၼဏီခနသြာဦးမယ္ အေဖခိုင္းထားတာေလး႐ွိလို႔"
"ေအာ္..အင္း..အင္း.."
ေတာင္းပန္ပါတယ္.. မင္းအခုေတြေဝေနမွာငါေသခ်ာသိတယ္...မင္းအတြက္အဲ့ဒါကခက္ခဲလိမ့္မယ္ဂ်ီမင္..ငါလည္းအဲ့လိုမလုပ္ခ်င္ေပမယ့္..မင္းကိုေသခ်ာေပါက္ဆြဲထားႏိုင္တာအဲ့တာပဲ႐ွိလို႔ပါ..ေတာင္းပန္ပါတယ္စိတ္ပင္ပန္းေအာင္လုပ္မိလို႔...။
အခန္းထဲက ထြက္သြားသည့္ဂြ်န္ေဂ်ာင္ကုေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည့္ရင္း..မနက္ကသူေျပာခဲ့သည့္စကားမ်ားက နားထဲတြင္.ပဲ့တင္သံပဲ့သို႔ထပ္ခါ..ထပ္ခါၾကားေနရသည္။
"မင္းကေလးေမြးၿပီးတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္မင္းလြတ္လပ္သြားၿပီ..မင္းေျပာခဲ့တဲ့စကားအတိုင္းပဲ..မင္းနဲ႔ဒီကေလးကမပက္သက္ေတာ့ဘူး..ဒါေၾကာင့္ မင္းကေလးငိုသံၾကားရင္ေတာင္..လံုးဝလွည္႔မၾကည့္ရဘူး..ေမြးၿပီးတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး..ကေလးကိုခ်ီဖို႔မေျပာနဲ႔...ကေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကိုေတာင္မၾကည့္ရဘူး..."
"ဘယ္လိုလဲ ပတ္ဂ်ီမင္...မင္းလုပ္ႏိုင္ပါ့မလားအဲ့ကတိသာေပးႏိုင္ရင္..မင္းကိုငါလံုးဝလက္လႊတ္လိုက္မယ္..ဘယ္လိုလဲ ေပးႏိုင္လား"
" ေမြးၿပီးတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး..ကေလးကိုခ်ီဖို႔မေျပာနဲ႔...ကေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကိုေတာင္မၾကည့္ရဘူး..."
သူလုပ္ႏိုင္ပါ့မလား..စိုးရိမ္ေနမိတယ္..သူ႔ဗိုက္ထဲကကေလးက ဘယ္လိုပံုစံျဖစ္ၿပီး..ေယာက်ာ္းေလးလား..မိန္းကေလးလားဆိုတာကို သူသိခ်င္မိတာအမွန္ပင္..။
ဒီကိစၥက သူ႔ကိုငရဲတြင္းထဲတြန္းပို႔ေနသလိုပဲ..သူ႔ရင္ထဲ အရမ္းပူေလာင္ေနတယ္...
" မင္းအနာဂတ္က မင္းလုပ္ရပ္နဲ႔မင္းႏွလံုးသားေပၚမွာမူတည္တယ္''
ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုရဲ႕စကားက နားထဲမွာျပန္လာ္ၾကားေယာင္လာမိသည္။သူနားမလည္ဘူး...အဲ့ဒီစကားကို...
"ငါကေျပာၿပီးရင္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တတ္တာမို႔ကတိသာဖ်က္ခဲ့ရင္...ငါဘာလုပ္မလဲ..မင္းကိုယ္တိုင္သိမယ္ထင္တယ္..."
သူေၾကာက္ေနတာ..ေဂ်ာင္ကုကထယ္ေယာင္းကိဳသြားေျပာၿပီး ..သူ႔ဘဝကိုေႏွာက္ယွက္မွာေၾကာက္လို႔လား..သူရဲ႕ကေလးကို မျမင္ရဘဲ..မခ်ီရေတာ့မွာကိုေၾကာက္ေနတာလား..ဂ်ီမင္ေသခ်ာမေဝခြဲတတ္ေပ။
Unicode
ဒီနေ့က ပြဿဒါးနေ့ပဲ။တစ်ကယ်ကို ကျက်သရေတုံးတဲ့နေ့ပင်..။ကျွန်တော် နဲ့ဂျီမင် မနက်ကတည်းကစကားများကြတယ်....အခုထက်ထိဂျီမင်က ကျွန်တော့်ကိုတွေ့တာနဲ့..မျက်နှာလွဲကာ..ရှောင်ရှောင်သွားတတ်သည်။
မနက်ကပေါ့...ဂျီမင်က ထယ်ယောင်းနှင့်ဖုန်းဆက်ကာစကားပြောနေသည်ကို ဂျောင်ကုတွေ့သွားခဲ့သည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျွန်တော် သူ့ကိုချစ်တယ်လေ..သူက ကျွန်တော်မဟုတ်တဲ့တခြားသူကို ချစ်နေတာ နားလည်နိုင်ပေမယ့်ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲသဝန်တိုမိတယ်။
ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လောက်ပဲ မချစ်ဘူးပြောပြော သူကကျွန်တော်ချစ်ရတဲ့သူမဟုတ်လား..အဲ့ဒီတော့..ကျွန်တော်အမြဲတမ်းစိတ်ထိခိုက်ရတယ်..။သူက ကျွန်တော်နဲ့ရှိနေတဲ့ အချိန်မှာတောင်ထယ်ယောင်းအကြောင်းကိုတွေးနေပြီး..ထယ်ယောင်းနဲ့ပဲဖုန်းပြောနေသည်လေ..။ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒေါသထွက်မိတာအမှန်..။
အဲ့တာကြောင့် စကားများခဲ့ကြတယ်။
"Jimin မင်းအတွက်ငါကဘာမှမဟုတ်ဘူးလား..''
"ဘာကိုလဲ"
"မင်းတစ်နေ့ တစ်နေ့ ထယ်ယောင်းနဲ့ပဲဖုန်းပြောပြီး..ငါ့ကိုဥပေက္ခာပြုတော့..ငါဘယ်လိုခံစားရမလဲမသိဘူးလား"
"ခင်ဗျား ပြောချင်တာက..ကျွန်တော်ထယ်ယောင်းဟျောင်းနဲ့စကားမပြောရဘူးပေါ့"
"ငါပြောချင်တာက......."
"ခင်ဗျား ကျွန်တော်ကိုချုပ်ချယ်နေတာလား.. ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကိုချုပ်ချယ်စရာမလိုဘူးဂျွန်ဂျောင်ကု ကျွန်တော်ဒီကိုလာတာ သိပ်လာချင်လို့လာတယ်ထင်လို့လား..ခင်ဗျား အတွက်ရော..ခင်ဗျားလိုချင်တဲ့ဗိုက်ထဲကကလေးအတွက်ရော..အဆင်ပြေအောင်..ကျွန်တော်ကလိုက်လာပေးတာ..မဟုတ်ရင်..ကိုယ့်အတွက်ဘဲကိုယ်တွေးကလေးကိုဖျက်ချပြီး..ထယ်ယောင်းဟျောင်းနဲ့ပဲနေခဲ့မှာ..ကျွန်တော်ခင်ဗျားကိုချစ်တယ်လို့ပြောခဲ့ဖူးလားချစ်လွန်းလို့လိုက်လာတယ်ထင်လို့လား..ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုကိုယ်အထင်ကြီးမနေနဲ့..ကျွန်တော် ချစ်တာထယ်ယောင်းဟျောင်းတစ်ယောက်ထဲ..ကိုယ့်ကိုကိုယ်အထင်ကြီးမနေနဲ့.."
"ပတ်ဂျီမင်..မင်းမို့လို့အဲ့လိုပြောရက်တယ်အေး..ငါသိပ်လိုချင်တဲ့ကလေးကမင်းနဲ့ရတဲ့ကလေး..မင်းကိုယ်တိုင်ဝမ်းနဲ့လွယ်ထားတဲ့ကလေးကွ..ငါမေးမယ်..မင်း မင်းဗိုက်ထဲက ကလေးကိုတကယ်မချစ်ဘူးလား"
ဂျောင်ကုအမေးကြောင့်..ဂျီမင်ခနတာတွေဝေသွားသည်။
"ကျွန်..ကျွန်တော့်မှာအဖြေမရှိဘူး"
"ဟက်..အဖြေမရှိဘူးဟုတ်လား..မင်းကလေးမွေးပြီးရင် ကလေးကိုငါနဲ့ထားပြီး မင်းကိုရီးယားပြန်မှာပဲမဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်..အဲ့တော့ဘာဖြစ်လဲ..ဒီကလေးကကျွန်တော်လိုချင်ခဲ့တဲ့ကလေးမဟုတ်ဘူး...ဟုတ်တယ်ကျွန်တော်မချစ်ဘူး"
မချစ်ဘူး ဟူသည့်စကားကိုမျက်နှာလွှဲကာပြောလိုက်သည့် ဂျီမင်ကိုကျွန်တော်တစ်စစီဖြစ်သွားအောင် နုတ်နုတ် နုတ်နုတ်စင်းပစ်ချင်တယ်။
ဂျီမင် ပုခုံးကိုကိုင်ကာ သူ့ရှေ့သို့တည့်တည့်လှည့်စေပြီး..ဂျောင်ကုကဆိုသည်။
"သေချာလား..ငါ့မျက်နှာကိုတည့်တည့်ပြီးပြော ပတ်ဂျီမင်"
Jimin ဂျောင်ကုအား ခပ်တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်ပေမယ့်...ပါးစပ်မှ ပြောချင်သော်လည်း ပြောမထွက်ခဲ့ပေ။
မဟုတ်သေးဘူး...။ဘာကြောင့် ငါကပြောမထွက်ရတာလဲ..အားတင်းကာ ပြောမယ်ဟုပြင်လိုက်သော်လည်းသူ့အားကြည့်နေသည့် မျက်ဝန်းနက်တွေနဲ့ဆုံသည့်အခါ သူမပြောနိုင်တော့။
ဘာကြောင့်လဲ...မျက်လုံးစုံမှိတ်ကာ ဂျီမင်ဆိုလိုက်သည့်စကားကြောင့် ဂျောင်ကုစိတ်ထဲကကြိတ်ရယ်မိသည်။
"ကျွန်တော် ကလေးကိုမချစ်ဘူး"
မင်းငါ့ကိုစိုက်ကြည့်ပြီး...မပြောနိုင်မှတော့..မင်းလည်း.ကလေးကိုမချစ်ဘူးဆိုပြီးငါရှေ့မှာ..မာနနဲ့လာမပြောနဲ့။
"ဟုတ်ပြီလေ မင်းနဲ့ငါ အပေးအယူလုပ်ကြတာပေါ့.."
"ဘာအပေးအယူလဲ.."
"ငါကမင်းကို ဒီတိုင်းငါ့တို့ကိုထားခဲ့ပြီးပြန်မလွှတ်နိုင်ဘူးအဲ့တာကြောင့်...မင်းသာအဲ့ကတိကိုတည်ငါမင်းကိုသေချာပေါက်လိုက်နှောက်ယှက်မှာမဟုတ်ဘူး..တကယ်လို့အဲ့တာကိုသဘောမတူနိုင်ရင်..ငါကမင်းကိုရီးယားကိုပြန်မရောက်အောင်လိုက် နှောက်ယှက်နေမှာ"
"ကျစ်..ခင်ဗျား.... ပြောသာပြောစမ်းပါ..ဘာသဘောတူညီချက်လဲ.."
ဂျီမင် စိတ်မရှည်တာကြောင့် မျက်မှောင်ကြုံကာ ကျစ်သတ်မိသည်။ခင်ဗျား ကတကယ်လူယုတ်မာပဲ ဂျွန်ဂျောင်ကု..ဒီလိုလုပ်မယ်မှန်းသိခဲ့ရင်...ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး...။ခင်ဗျား ကိုသိမုန်းတယ်...။
"မင်းကလေးမွေးပြီးတာနဲ့တပြိုင်နက်မင်းလွတ်လပ်သွားပြီ..မင်းပြောခဲ့တဲ့စကားအတိုင်းပဲ..မင်းနဲ့ဒီကလေးကမပက်သက်တော့ဘူး..ဒါကြောင့် မင်းကလေးငိုသံကြားရင်တောင်......"
ဂျောင်ကု စကားကြားပြီးနောက်..ဂျီမင်မျက်မှောင်ကျုံထားသည်တို့ပြေလျော့သွားပြီးမျက်နှာမှာ..ချက်ချင်း မျက်နှာမှာဖြူဖျော့သွားသည်။ဒါက သူ့လုပ်နိုင်ပါ့မလား..သူအဲ့လိုလုပ်နိုင်ပါ့မလား...
သူ့ဗိုက်ကိုခပ်ဖွဖွလေး ကိုင်ကာပြန်ငုံ့ကြည့်မိပြန်သည်။ငါလုပ်နိုင်ပါ့မလား...
"ဘယ်လိုလဲ ပတ်ဂျီမင်...မင်းလုပ်နိုင်ပါ့မလားအဲ့ကတိသာပေးနိုင်ရင်..မင်းကိုငါလုံးဝလက်လွှတ်လိုက်မယ်..ဘယ်လိုလဲ ပေးနိုင်လား"
"အင်း...အင်း...ပေး..နိုင်တယ်..''
"သေချာလား...ပတ်ဂျီမင်"
"အင်း..သေ..ချာတယ်.."
"ဟုတ်ပြီလေ...မင်းအနာဂတ်က မင်းလုပ်ရပ်နဲ့မင်းနှလုံးသားပေါ်မှာမူတည်တယ်ငါကပြောပြီးရင် ဖြစ်အောင်လုပ်တတ်တာမို့ကတိသာဖျက်ခဲ့ရင်...ငါဘာလုပ်မလဲ..မင်းကိုယ်တိုင်သိမယ်ထင်တယ်..."
အခု ဂျောင်ကုပြောစကားတွေကိုလည်း..ဒေါသမထွက်နိုင်တော့ဘဲ..တွေဝေစွာရပ်နေမိသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"Jimin..."
"ဟမ်.."
အရင်လိုလန်းလန်းဆန်းဆန်းမရှိတော့..နွမ်းလျစွာ ကျွမ်တော့်ကိုပြန်မော့မော့ကြည့်လာသည့်ဂျီမင်။
"ငါကုမ္မဏီခနသွာဦးမယ် အဖေခိုင်းထားတာလေးရှိလို့"
"အော်..အင်း..အင်း.."
တောင်းပန်ပါတယ်.. မင်းအခုတွေဝေနေမှာငါသေချာသိတယ်...မင်းအတွက်အဲ့ဒါကခက်ခဲလိမ့်မယ်ဂျီမင်..ငါလည်းအဲ့လိုမလုပ်ချင်ပေမယ့်..မင်းကိုသေချာပေါက်ဆွဲထားနိုင်တာအဲ့တာပဲရှိလို့ပါ..တောင်းပန်ပါတယ်စိတ်ပင်ပန်းအောင်လုပ်မိလို့...။
အခန်းထဲက ထွက်သွားသည့်ဂျွန်ဂျောင်ကုကျောပြင်ကိုငေးကြည့်ရင်း..မနက်ကသူပြောခဲ့သည့်စကားများက နားထဲတွင်.ပဲ့တင်သံပဲ့သို့ထပ်ခါ..ထပ်ခါကြားနေရသည်။
"မင်းကလေးမွေးပြီးတာနဲ့တပြိုင်နက်မင်းလွတ်လပ်သွားပြီ..မင်းပြောခဲ့တဲ့စကားအတိုင်းပဲ..မင်းနဲ့ဒီကလေးကမပက်သက်တော့ဘူး..ဒါကြောင့် မင်းကလေးငိုသံကြားရင်တောင်..လုံးဝလှည့်မကြည့်ရဘူး..မွေးပြီးတဲ့အချိန်ကစပြီး..ကလေးကိုချီဖို့မပြောနဲ့...ကလေးရဲ့မျက်နှာကိုတောင်မကြည့်ရဘူး..."
"ဘယ်လိုလဲ ပတ်ဂျီမင်...မင်းလုပ်နိုင်ပါ့မလားအဲ့ကတိသာပေးနိုင်ရင်..မင်းကိုငါလုံးဝလက်လွှတ်လိုက်မယ်..ဘယ်လိုလဲ ပေးနိုင်လား"
" မွေးပြီးတဲ့အချိန်ကစပြီး..ကလေးကိုချီဖို့မပြောနဲ့...ကလေးရဲ့မျက်နှာကိုတောင်မကြည့်ရဘူး..."
သူလုပ်နိုင်ပါ့မလား..စိုးရိမ်နေမိတယ်..သူ့ဗိုက်ထဲကကလေးက ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်ပြီး..ယောကျာ်းလေးလား..မိန်းကလေးလားဆိုတာကို သူသိချင်မိတာအမှန်ပင်..။
ဒီကိစ္စက သူ့ကိုငရဲတွင်းထဲတွန်းပို့နေသလိုပဲ..သူ့ရင်ထဲ အရမ်းပူလောင်နေတယ်...
" မင်းအနာဂတ်က မင်းလုပ်ရပ်နဲ့မင်းနှလုံးသားပေါ်မှာမူတည်တယ်''
ဂျွန်ဂျောင်ကုရဲ့စကားက နားထဲမှာပြန်လာ်ကြားယောင်လာမိသည်။သူနားမလည်ဘူး...အဲ့ဒီစကားကို...
"ငါကပြောပြီးရင် ဖြစ်အောင်လုပ်တတ်တာမို့ကတိသာဖျက်ခဲ့ရင်...ငါဘာလုပ်မလဲ..မင်းကိုယ်တိုင်သိမယ်ထင်တယ်..."
သူကြောက်နေတာ..ဂျောင်ကုကထယ်ယောင်းကိုသွားပြောပြီး ..သူ့ဘဝကိုနှောက်ယှက်မှာကြောက်လို့လား..သူရဲ့ကလေးကို မမြင်ရဘဲ..မချီရတော့မှာကိုကြောက်နေတာလား..ဂျီမင်သေချာမဝေခွဲတတ်ပေ။
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
![Dust Bones [Harry Styles]](https://fanficsread.net/media/fs-stories-1/1198/conversions/d040cfc2a6bb903a0f08894cfad08761.jpg)
