Ep-19
14:43, 14 November 2022Zawgyi
ဒီေန႔က ဂ်ယ္ဂ်ဴဒိုမွာ လာပုန္းေနတာ 3ရက္ေျမာက္ေန႔
Visaကေတာ့ အသိတစ္ေယာက္ကို ဖုန္းဆက္အကူအညီေတာင္းထားတာ လုပ္ေနဆဲတဲ့ 1ပတ္ျပည့္ေတာ့မွ ရမွာ.....
"ဂြ်န္"
အေတြးတစ္ခ်ိဳ႕ နယ္ခ်ဲ႕ေနခ်ိန္ ေပါင္ေပၚမွာေခါင္းေလးတင္ကာ အိပ္ေနတဲ့ အလွေလးရဲ႕ ေခၚသံျကားေတာ့မွ
"ဟင္"
"က်ေနာ္တို႔ Moscowကို သြားျကမယ္ေနာ္ Canadaက်ေတာ့ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ျမင္ဖူးေနျကဆိုေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူး Moscowက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔မသိေသးတဲ့ေနရာေတြကို သြားရမွာဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းမွာ"
"ဟုတ္ပါျပီ Moscowကို သြားတဲ့အခါက် ေဘဘီေပ်ာ္ရင္ ကိုယ္တို႔ အဲ့မွာပဲ အေျခတက်ေနသြားျကတာေပါ့ ကိုရီးယားကို ျပန္မလာေတာ့ဘူး"
"ဟီး အဲ့လိုလုပ္ျကမယ္ေနာ္"
ေယာက်ာ္းေလးျဖစ္ပါရက္နဲ႔ ႏုနယ္ေက်ာ့ရွင္းေသာအလွေလးက တီရွပ္အျပာေရာင္ေလးသာ ဝတ္ထားသည္။
ဒါကေတာ့ ကိုယ္ေရြးေပးထားျခင္းမဟုတ္ သူ႔ဟာသူ ဗီဒိုထဲက ေရြးဝတ္ထားျခင္းပင္။
ေပါင္ကို ဖံုးရံုေလာက္သာ ရွည္ေသာ တီရွပ္အျပာေရာင္ေလးနဲ႔ အရမ္းကို လိုက္ဖက္ေနျပီး လဝန္းငယ္ကဲ့သို႔ ေအးခ်မ္းတဲ့မ်က္ႏွာေလးပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ထယ္ေယာင္းအား ေဂ်ာင္ကု ရႈမဝႏိုင္။
သူ႔ေပါင္ေပၚမွာ ေခါင္းေလးအံုးထားရင္း စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ေျပာေနေသာ အလွေလးက သူ႔အပိုင္ပါလားဆိုတဲ့အေတြးေျကာင့္ ျပံဳးရျပန္သည္။
နဖူးအား ငံု႔နမ္းေတာ့ ထယ္ေယာင္းက ဟီးခနဲ ျပံဳးျပရွာသည္။
"ဂြ်န္"
"ဗ်ာ"
"က်ေနာ္ေလ ဂြ်န္နဲ႔ အခုလိုမ်ိဳး အတူေနရတာကိုေလ အရမ္းသေဘာက်တာပဲ သိလား ဂြ်န္က က်ေနာ့္ေဘးမွာ ရိွေနခ်ိန္ဆိုရင္ ကမာၻေလာကျကီးက ရပ္တန္႔ေနသလိုပဲ သိလား"
"ဟားး စကားေတြ သိပ္တတ္ေနေရာ ဟမ္"
ညာဘက္ပါးမို႔မို႔ေလးအား မနာေအာင္ ခပ္ဖြဖြဆြဲရင္း အသဲယားစြာ ေျပာမိသည္။
"ဟီး ဂြ်န္ က်ေနာ့္ကို ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္တာလဲဟင္"
"အင္း....မေျပာတတ္ဘူး..."
တမင္တကာ မူလိုက္ေတာ့ သူ႔ေပါင္ကို ေခါင္းေလးအံုးအိပ္ေနတဲ့ အလွေလးက ႏႈတ္ခမ္းေလးဆူသြားျပီး
"ဟာ ဂြ်န္ေနာ္! "
"စတာ"
စေနတာျဖစ္ေျကာင္းေျပာျပရေသးသည္ ေတာ္ျကာစိတ္ေကာက္သြားမွျဖင့္
"ေျပာ ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္လဲလို႔"
"ေကာင္းကင္ျပာေတြက ျကီးမားက်ယ္ျပန္႔တယ္ဆိုတာ ဟုတ္လား ေဘဘီ"
"ဟုတ္ ေကာင္းကင္ျပာေတြက တကယ္ကို ျကီးမားက်ယ္ျပန္႔တယ္ တစ္ကမာၻလံုးကို လႊမ္းမိုးႏိုင္တဲ့အထိေလ"
ထယ္ေယာင္းရဲ႕ အေျပာကို ေဂ်ာင္ကုက ျပံဳးျပီး
"ဟင့္အင္း ေကာင္းကင္ျပာေတြက ကိုယ္ ေဘဘီ့အေပၚ ထားတဲ့အခ်စ္ေတြေလာက္ ျကီးမားမက်ယ္ျပန္႔ပါဘူး"
အေျပာေကာင္းေသာ ေဂ်ာင္ကုရဲ႕စကားကို ျကားျပီးေနာက္ ထယ္ေယာင္းမွာ မ်က္ႏွာေလး ရဲခနဲ
"ဂြ်န္က တကယ့္ကိုပဲ"
လက္သြယ္သြယ္ေလးေတြက မ်က္ႏွာေပၚ အုပ္ထားျပီး ရွက္ေနေသာ ေကာင္ေလးကို ျကည့္ကာေဂ်ာင္ကု အသဲယားလို႔မဆံုး
"ေဟး ရွက္ေနတာေလးလား ဒါေလးက အဲ့လက္ေလးေတြ ဖယ္ ကုိယ့္ေဘဘီ ရွက္ေနတာေလးကို ျကည့္ရေအာင္"
"ဟာ မျကည့္နဲ႔"
"ျကည့္မွာ"
"ဟာ မျကည့္နဲ႔ဆို ရွက္တယ္"
"ျကည့္မွာပဲကြာ"
"ဟာ မျကည့္ပါနဲ႔ဆိုေန"
ေဂ်ာင္ကုက ထယ္ေယာင္းမ်က္ႏွာေပၚမွာအုပ္ထားတဲ့ လက္ေတြကို ဖယ္လုိက္ ထယ္ေယာင္းက မ်က္ႏွာေပၚ ျပန္အုပ္လိုက္နဲ႔ ခ်စ္ျကည္ႏူး သတီတူးေနျကသည္။
ထယ္ေယာင္းက ေဂ်ာင္ကုေပါင္ေပၚ ေခါင္းေလးအံုးကာ လွဲထားေနရင္းကေန ထထိုင္လိုက္ျပီး ေဂ်ာင္ကုကို ေက်ာေပးကာ သူ႔မ်က္ႏွာကို လံုးဝမျပဘဲ လက္ေတြနဲ႔ ကာထားသည္။
ေဂ်ာင္ကုကလဲ ထယ္ေယာင္းကို ေနာက္ကေန ကလိထိုးကာ စေလေတာ့ ထယ္ေယာင္းမွာ တြန္႔လိမ္ျပီး ရီေနေလရဲ႕
ထိုအိပ္ခန္းေလးထဲမွာလဲ ျကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းတဲ့ ရီသံေလးေတြက ပ်ံ႕လြင့္လို႔။
ကလိထိုးခံရလို႔တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးေနတဲ့ ထယ္ေယာင္းငယ္က အိပ္ရာေပၚ လွဲခ်သည္။
ေဂ်ာင္ကုလဲ ထယ္ေယာင္းအေပၚ အုပ္မိုးလိုက္ျပီးကလိဆက္ထိုးသည္။
အခ်ိန္အေတာ္အတန္ျကာမွ ရီရတာေမာသြား၍ေဂ်ာင္ကုက ကလိထိုးေနတာကိုရပ္လိုက္ျပီး ထိုအေနအထားနဲ႔ပင္ ခ်စ္ျခင္းမ်ားျပည့္လွ်ံေနေသာ ရႊန္းလဲ့လဲ့မ်က္ဝန္းတစ္စံုျဖင့္ ထယ္ေယာင္းရဲ႕မ်က္ဝန္းထဲ စိုက္ျကည့္ေနသည္။
ျပြတ္စ္....
ထယ္ေယာင္းရဲ႕ ပိုးသားေလးလို ႏူးညံ့လွတဲ့ ပန္းႏုေရာင္ႏႈတ္ခမ္းပါးကို နမ္းလိုက္သည္။
ထယ္ေယာင္းသည္ ခြာသြားေသာ ေဂ်ာင္ကုရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းပါးကို တစ္ဖန္ထိကပ္နမ္းလာေသာအခါ ေဂ်ာင္ကု ထိုႏႈတ္ခမ္းမ်ားအား အလြတ္မေပးေတာ့ေပ။
အေပၚတစ္လွည့္ ေအာက္တစ္လွည့္ငံုေထြးေတာ့ထယ္ေယာင္းကလဲ ျပန္တံု႔ျပန္လာ၍ အနမ္းတိုက္ပြဲဆင္ႏႊဲေနျက၏။
"အြန္း အြန္႔ ျပြတ္စ္"
ထယ္ေယာင္းအက်ႌေတြကို ဆြဲခြ်တ္ျပီးေနာက္ခဏတာ ကြာသြားေသာ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ျပန္လည္ထိကပ္ကာ အငမ္းမရ စုပ္ယူစားသံုးေနသည္။
ထယ္ေယာင္းကလဲ ေဂ်ာင္ကုရဲ႕ အနမ္းေတြကိုျပန္တံု႔ျပန္ရင္း ေဂ်ာင္ကုအက်ႌကို ခြ်တ္သည္။
ေအာက္ပိုင္းboxerတစ္ထည္ထဲသာ ဝတ္ထားေသာထယ္ေယာင္းရဲ႕ boxerကို ခြ်တ္လိုက္သည္။
ေဂ်ာင္ကု သူ႔ေဘာင္းဘီေတြပါ ခြ်တ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့မိေမြးတိုင္း ဖေမြးတိုင္းျဖစ္သြားတဲ့ သူတို႔2ဦး
လက္ေတြနဲ႔ အစပ်ိဳးျပီးေနာက္ ဝင္ေရာက္လာေသာ ေဂ်ာင္ကုရဲ႕အရာ
"အ့ ဟ့ ဂြ်န္ နာတယ္"
"ျပြတ္စ္ အင္း ေနာက္ေကာင္းသြားမွာေနာ္ ျပြတ္စ္"
"အ့ အင့္ အ့ ဟ့ ဂြ်န္"
"ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဂြ်န္မဟုတ္ဘူးေလ Daddyလို႔ေခၚရမယ္မေျပာထားဘူးလား ဟမ္ မမွတ္မိတဲ့အဆိုးေလးကို အျပစ္ေပးရေတာ့မွာပဲ...အင့္"
ဟုဆိုကာ ခုနကထက္ အရွိန္ပိုတင္ေလေတာ့....
"အားး အ့ ဟ့ Da Daddy အား အ့ အင့္ အရမ္း အ့ အရမ္းျမန္ေနတယ္ အရိွန္ေလွ်ာ့ဦး အင့္ အ့ ဟ့"
"ဟ့ ေကာင္းလိုက္တာ ေဘဘီ... shit ဟ့"
"အ့ ဟ့ အင့္ Daddy အ့"
"ေကာင္းလား ေဘဘီ ဟမ္ အင့္ ဟ့"
"ဟုတ္ အ့ ေကာင္းတယ္ အ့ အရမ္း ဟ့"
*ျပြတ္စ္*
ေအာက္ပိုင္းကိုလဲ လႈပ္ရွားရင္း ထယ္ေယာင္းႏႈတ္ခမ္းပါးကိုလဲ နမ္းလိုက္ေသးသည္
" အင္း.... အင့္ အင့္ ဟ့"
"Daddy ပိုျပီး အ့ အား ပိုျပီး ဒီ့ထက္ပိုျပီး အင့္ အ့"
တစ္ခ်ီျပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ေဂ်ာင္ကုက သူ႔အရာကိုမထုတ္ေသးဘဲ ထယ္ေယာင္းကိုယ္ေပၚထပ္လ်က္ အေမာေျဖေနသည္။
"ခ်စ္တယ္"
ထယ္ေယာင္းေမးဖ်ာေလးကို ေမာ့နမ္းရင္း ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးႏိုင္ေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ဆိုေတာ့
"က်ေနာ္လဲ ခ်စ္တယ္ ဂြ်န္"
ႏႈတ္ခမ္းပါးႏွစ္စံုကို ျပန္လည္ထိကပ္လိုက္ျပီးထယ္ေယာင္းကို မက္မြန္သီးမွတစ္ဆင့္ ပင့္မကာေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႔ ဦးတည္သြားသည္။
ေရခ်ိဳးခန္းထဲေရာက္တာနဲ႔ ထယ္ေယာင္းအား ပင့္ခ်ီထားလ်က္ပင္ ေရပန္းေအာက္က နံရံဘက္ကိုကပ္လိုက္ျပီး ျပင္းျပင္းျပျပအနမ္းေတြကို ေပးေသာ ေဂ်ာင္ကုက သားရဲတစ္ေကာင္ထက္ ပိုဆိုး၏။
ေဂ်ာင္ကုတစ္ေယာက္ အေပၚဘက္က ေရပန္းအား လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ လွမ္းဖြင့္ခ်လိုက္သည္။
သူျပဳသမွ် ေခါင္းေလးေမာ့ကာ အသည္းအသန္ညည္းေနရွာေသာအဝတ္ဗလာနဲ႔ ထယ္ေယာင္းက ေရေတြစိုရႊဲေနကာ လွခ်င္တိုင္း လွေနေတာ့သည္။
ေရပန္းေအာက္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ျကာ ဆက္ဆံေနျကေသာ သူတို႔2ေယာက္ ျပီးဆံုးျခင္း ပန္းတိုင္ေရာက္သြားျပီးေနာက္ ေဂ်ာင္ကုသည္ သူ႔ကုိယ္သူ ေရခ်ိဳးျပီး ထယ္ေယာင္းကိုပါ သန္႔စင္ ေရခ်ိဳးေပးသည္။
အားေတြေလ်ာ့သြားကာ ေပ်ာ့ေခြသြားေသာ ထယ္ေယာင္းကို ေဂ်ာင္ကုေပြ႔ခ်ီကာ အိပ္ရာေပၚ အသာခ်ေပးျပီး pajamaအက်ႌလက္ရွည္နဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေသခ်ာ ဝတ္ေပးေနသည္။
"ပင္ပန္းသြားျပီ ျပြတ္စ္"
"ထပ္နမ္းဦး"
ျပြတ္စ္
"ေဘဘီနဲ႔ကိုယ္ ေန႔လည္စာစားဖို႔ တစ္ခုခုခ်က္ထားမယ္ ေဘဘီ အိပ္ခ်င္ရင္ ခဏအိပ္လိုက္ေနာ္ အားရိွသြားေအာင္ ကိုယ္ေန႔လည္စာျပင္ျပီးရင္ လာႏိႈးမယ္"
သူကိုယ္တိုင္လဲ အဝတ္အစားေတြ ဝတ္ျပီးေနာက္ေန႔လည္စာစားဖို႔ တစ္ခုခုလုပ္ရန္ ေအာက္ထပ္မီးဖိုခန္းသို႔ ဆင္းသြားေတာ့သည္။
ေဂ်ာင္ကု မီးဖိုခန္းထဲမွာ ေန႔လည္စာအျဖစ္ အထူးတလည္စားဖို႔က ေရခဲေသတၱာထဲမွ ဘာမွ မရိွေတာ့ေခါက္ဆြဲျပဳတ္သာ ျပဳတ္ရန္ ေရေႏြးတည္ေနတုန္းဘဲလ္တီးသံျကား၍ ဂတ္စ္မီးဖိုအား ပိတ္လိုက္ျပီးမီးဖိုခန္းထဲမွ အျပင္ထြက္လာလိုက္သည္။
တံခါးဖြင့္ျကည့္လိုက္ေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္းအနက္ေရာင္suitနဲ႔ သူ႔အေဖရဲ႕ လူယံုေတြ.....
"က်စ္ ဒီေနရာကို ဘယ္လိုလုပ္ျပီး"
စုတ္သပ္ကာ တစ္ကုိယ္တည္းျကားႏိုင္ေသာ ေလသံနဲ႔ ေရရြတ္မိသည္။
"သခင္ေလး က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ေကာင္းေကာင္း ျပန္လိုက္ခဲ့ပါ"
"ငါက ဘာကိစၥ လိုက္ရမွာလဲ"
"ေကာင္းေကာင္းမလိုက္ခဲ့ရင္ ဥကၠျကီးဂြ်န္က အျကမ္းနည္းနဲ႔ ေခၚလာခဲ့လို႔ မွာလိုက္ပါတယ္ သခင္ေလး။ က်ေနာ္တို႔ သခင္ေလးကို အဲ့လိုအျကမ္းနည္းမသံုးပါရေစနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းလိုက္ခဲ့ေပးပါ"
"ေကာင္းျပီေလ ငါလိုက္ခဲ့မယ္ ေရွ႕ကသြား"
"ဟုတ္ကဲ့ပါ သခင္ေလး"
သူ႔စကားကိုဆို အလြယ္ယံုတတ္ေသာ သူ႔အေဖလူယံုေတြ ေရွ႕ကို လွည့္ထြက္သြားခ်ိန္ ေဂ်ာင္ကု သူ႔အေဖလူယံုထဲက တစ္ေယာက္ကို အေနာက္ကေန ေဆာင့္ကန္ပစ္လိုက္သည္
ထုိအခါ တစ္ျခားလူေတြကပါ ျပန္လွည့္ျကည့္လာျပီး သူ႔ကို ဝိုင္းခ်ဳပ္ရန္ ျကံသည္။
သို႔ေသာ္ ေဂ်ာင္ကုသည္ သူ႔ဆီ ဝင္လာေသာ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ကို တံေတာင္နဲ႔ ပစ္ေကြ်းလိုက္ ေနာက္ျပန္ကန္လိုက္ျဖင့္ အက္ရွင္ကားတစ္ကားကို ရိုက္ကူးေနသလိုမ်ိဳး ဟာကြက္မရိွ ျပန္ခ်သည္။
တစ္ေယာက္က သူ႔ကို ဝင္လံုးလိုက္ အဲ့တစ္ေယာက္ကို ေဆာင့္ကန္လိုက္နဲ႔ သူေဆာင့္ကန္လိုက္လို႔ ပစ္လဲေသာ အဲ့တစ္ေယာက္က ဧည့္ခန္းထဲကပစၥည္းေတြကို သြားတိုက္မိ၍ ဖရိုဖရဲျဖစ္ကုန္ေသာ ဆိုဖာမ်ားနဲ႔ ဧည့္စားပြဲေတာင္ ကြဲသြားသည္အထိ။
ထိုလူေတြ သူ႔လက္ခ်က္နဲ႔ အကြဲအကြဲအျပဲျပဲနဲ႔ လဲသြားျကခ်ိန္ ေဂ်ာင္ကုသည္ ဒုတိယထပ္ကို ေျပးတက္ျပီး သူ႔အိပ္ခန္းထဲက အိပ္ရာေပၚမွာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ထယ္ေယာင္းကို ေပြ႔ခ်ီကာ ေအာက္ထပ္သို႔ ျပန္ဆင္းလာသည္။
ေဘဘီ့ကိုေခၚျပီး က်ေနာ့္အေဖလူယံုေတြ ထပ္ေရာက္မလာခင္ ဒီေနရာနဲ႔ အေဝးဆံုးကို ထပ္ထြက္ေျပးရမယ္ေလ။
ေလွကားထစ္ေအာက္ဆံုးအထပ္နားသို႔ ေရာက္သြားျပီး ျကမ္းျပင္ေပၚ ေျခခ်ရံုရိွေသး ေနာက္ကေနဦးေခါင္းကို ျပင္းထန္စြာ ရိုက္ခံလိုက္ရ၍ ေခါင္းထဲ မိုက္ခနဲ ျဖစ္သြားကာ ထယ္ေယာင္းကို ေပြ႔ခ်ီထားလ်က္ပင္ ျကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ဒူးေထာက္လ်က္ပစ္လဲက်သြားသည္။ ခ်က္ခ်င္း ေမ့မသြားေအာင္ ထိန္းလိုက္ျပီး ထယ္ေယာင္းအား အသာျကမ္းျပင္ေပၚခ်လိုက္ျပီးေနာက္ ထယ္ေယာင္းကိုယ္ေပၚထပ္လ်က္ပင္ လဲက်သြားေသာေဂ်ာင္ကုသည္ ေလာကျကီးနဲ႔ ေခတၱ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေတာက္သြားေလသည္။
ေဂ်ာင္ကု ဦးေခါင္းထက္က နာက်င္မႈနဲ႔အတူ ႏုိးလာေတာ့ သူက ဒူးေထာက္လ်က္အေနအထားႏွင့္သူ႔အေဖလူယံုေတြက သူ႔ကို ထမေျပးႏိုင္ေအာင္ ပုခံုးကေန ဖိကိုင္ထားသည္။
မူးေနာက္ေနတဲ့ အာရံုကို လ်စ္လ်ဴရႈျပီး အခန္းထဲ ေဝ့ဝိုက္ျကည့္လိုက္ေတာ့ သူအခုေရာက္ေနတာ သူတို႔အိမ္က သူ႔အေဖစာဖတ္ခန္းထဲမွာဆိုတာကို သူ သိလိုက္သည္။
"ဂြ်န္ေဂ်ာင္ကု ဂြ်န္ေဂ်ာင္ကု မင္းကို ငါ ဘယ္လို နားဝင္ေအာင္ ေျပာရမလဲ မင္းနဲ႔ငါရဲ႕ အေပးအယူကို ေမ့သြားခဲ့တာလား"
ေအးေအးလူလူပင္ ေျပာလာေသာ သူ႔အေဖဂြ်န္ေျဗာင္အင္သည္ စာဖတ္စားပြဲက ဆံုလည္ထိုင္ခံုမွာ ေအးေအးေဆးေဆးမွီထိုင္ေနသည္ကိုေတြ႔ရသည္။
"ထယ္ေယာင္းေရာ"
သူ႔အေမးကို သူ႔အေဖက ခ်က္ခ်င္းမေျဖဘဲမိနစ္အနည္းငယ္ျကာေတာ့မွ
"ဘယ္သိမလဲ ငါ့တပည့္ေတြလက္ခ်က္နဲ႔ ေသသြားေလာက္ျပီေနမွာေပါ့"
"ဘာ!! ဘာေျပာလိုက္တယ္!! appa!!"
ေအာ္ဟစ္ေသာင္းက်န္းကာ အတင္းထေနေသာ ေဂ်ာင္ကုသည္ အလြန္႔အလြန္ပင္ အားသန္ေသာေျကာင့္ သူ႔အေဖလူယံုေတြ မနည္းဝိုင္းခ်ဳပ္ထားရသည္။
"အဲ့ေကာင္ေလးကို မင္း အဲ့ေလာက္ထိ ခ်စ္လား"
"ခ်စ္တယ္!! က်ေနာ့္အသက္ထက္ ပိုခ်စ္တယ္ သူက က်ေနာ့္ရဲ႕ဝင္သက္ထြက္သက္ က်ေနာ့္ရဲ႕ အရာရာ သူရိွေနလို႔ ဂြ်န္ေဂ်ာင္ကုဆိုတဲ့က်ေနာ္က ျဖစ္တည္ေနတာ သူ မရိွေတာ့ရင္ က်ေနာ္အသက္ရွင္ေနတာကေရာ ဘာထူးမွာလဲ က်ေနာ့္ကိုလဲ သတ္လိုက္ပါေတာ့လား appa ဟမ္ သတ္လိုက္ပါေတာ့လို႔!! "
အရူးတစ္ေယာက္လို ရံႈးပြဲခ်ငိုခ်ကာ ဗလံုးဗေထြးစကားေတြနဲ႔ ေျပာလာေသာ ေဂ်ာင္ကုကိုျကည့္ျပီး ဂြ်န္ေျဗာင္အင္ သက္ျပင္းခ်မိ၏။
ဒီကေလး ငယ္ငယ္ကထဲက စိတ္ဓာတ္သန္မာသူမို႔ခုလိုမ်ိဳး ငိုတာကို တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးတာအမွန္ဒါ ပထမဦးဆံုးေတြ႔ဖူးျခင္းပင္။
"ေဟ်ာင့္ေတြ ေခၚလာခဲ့စမ္း"
ဂြ်န္ေျဗာင္အင္ရဲ႕စကားအဆံုး အနက္ေရာင္suitနဲ႔ လူေတြက တစ္ခ်က္အရိုအေသေပးျပီးေနာက္ အခန္းထဲမွ ထြက္သြားျကျပီး ခဏျကာေတာ့ Taehyungကို တစ္ေယာက္တစ္ဖက္ ခ်ဳပ္ထားလ်က္ ျပန္ဝင္လာျကသည္။
Taehyungကို ေတြ႔သည္ႏွင့္ ေဂ်ာင္ကုတစ္ေယာက္ သူ႔ကို ခ်ဳပ္ထားတဲ့သူေတြကို အတင္းရုန္းျပီး
"ေဘဘီ!"
"ဂြ်န္"
"လႊတ္ေပးလိုက္"
ဆိုတဲ့ ဂြ်န္ေျဗာင္အင္ရဲ႕ အမိန္႔စကားအျကားအနက္ေရာင္suitနဲ႔ လူေတြက ေဂ်ာင္ကုကိုေရာ ထယ္ေယာင္းကိုပါ ခ်ဳပ္ထားရာကေန လႊတ္ေပးလိုက္သည္။
"ေဘဘီ ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ ဟင္ သူတို႔ ေဘဘီ့ကို ရိုက္ႏွက္တာေတြ ဘာေတြရိွလား ကိုယ့္ကို ေျပာ"
ထယ္ေယာင္းပုခံုးကေန ကိုင္ကာ တစ္ကိုယ္လံုးကိုမ်က္စိနဲ႔ ေသခ်ာစစ္ေနတဲ့ ေဂ်ာင္ကုရယ္။
"သူတို႔ က်ေနာ့္ကို ဘာမွမလုပ္ပါဘူး ဂြ်န္"
"ေတာ္ေသးတာေပါ့"
ဟုဆိုကာ ထယ္ေယာင္းကို ရင္ခြင္ထဲ ထည့္လိုက္ေသာ ေဂ်ာင္ကုက သူ႔အေဖအေရွ႕မွာ ဆိုတာေတြဘာေတြ ဂရုစိုက္မေနေတာ့။
"ကိုယ္ ေဘဘီတစ္ခုခုျဖစ္ျပီထင္လို႔ ကိုယ္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ အရမ္းစိတ္ပူသြားခဲ့တာ ေတာ္ေသးတာေပါ့ တကယ္ေတာ္ေသးတာေပါ့"
ေဂ်ာင္ကုက ထယ္ေယာင္းကို ဆံုးရႈံးရျပီဆိုတာနဲ႔ကမာၻေတြ ပ်က္သြားခဲ့တာ။
အခုေတာ့ ထယ္ေယာင္းကို အေကာင္းပကတိတိုင္းျမင္လိုက္ရတာမို႔ အနည္းငယ္ သက္သာသြားသည္။
ထိုသည္ကို ျကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ေဂ်ာင္ကုသည္ထယ္ေယာင္းကို မည္မွ် ခ်စ္သည္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေန၏။
"ဂြ်န္"
"ဟင္"
"ဂြ်န္႔အေဖကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာလိုက္ဦးေလ"
"ဟင္ ဘာလို႔"
"ဟုတ္တယ္ေလ ဂြ်န္ သတိမရလာခင္တုန္းက က်ေနာ့္ကို ဂြ်န္႔အေဖက က်ေနာ္နဲ႔ ဂြ်န္႔ကို သေဘာတူေပးမယ္တဲ့"
ထိုစကားေျကာင့္ မ်က္လံုးအစံု ျပဴးက်ယ္ကုန္ေသာ ေဂ်ာင္ကုက သူ႔အေဖကို လွည့္ျကည့္ျပီး
"appa တကယ္ပဲလား တကယ္ပဲ က်ေနာ္နဲ႔ ထယ္ေယာင္းကို?"
"မင္းကေလ တကယ့္ကို ေျပာမရဆိုမရေကာင္! မင္းအေဖအရင္းေခါက္ေခါက္ကို ထားခဲ့ျပီး Moscowကို ထြက္သြားမယ္ေပါ့ ဟုတ္လား"
ေဂ်ာင္ကု အခုထိ မယံုႏိုင္ ျဖစ္ေနကာ မ်က္ေတာင္ ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္ရင္း ထယ္ေယာင္းကို ျပန္လွည့္ျကည့္မိေတာ့ ထယ္ေယာင္းက ျပံဳးတံုးတံုးျဖင့္
"က်ေနာ္ ေျပာျပလိုက္တာ Moscowသြားမယ့္အေျကာင္းကို"
"appa! appa 1ပတ္1ခါ Medical Check-upလုပ္ပါတယ္ေနာ္ အခုတေလာ ေနမေကာင္းတာေတြ ဘာေတြမ်ား"
"ေဟ့ေကာင္စုတ္ မင္းအေဖက အလတ္ျကီး ငါက မင္းတို႔ကို အသာတျကည္ သေဘာတူေပးလိုက္လို႔ ငါ့ကို ေရာဂါမ်ားရေနျပီလားဆိုျပီး ေတြးေနတာမလား"
"မဟုတ္ပါဘူး appaကလဲ က်ေနာ္ အခုထက္ထိ မယံုႏိုင္ေသးလို႔"
Flash Back>>>>>
ထယ္ေယာင္းတစ္ေယာက္ ပင္ပန္းသြား၍ လွဲေနရာကေန ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။
ႏိုးႏိုးခ်င္း မ်က္လံုးဖြင့္ျကည့္မိေတာ့ မရင္းႏွီးတဲ့မ်က္ႏွာက်က္ျကီးက ဆီးျကိဳေနသည္။
ငါ အခု ဘယ္ေနရာ....?
ခ်က္ခ်င္း ဆတ္ခနဲ ေကာက္ထိုင္မိေတာ့ သူအိပ္ေနခဲ့သည့္ေနရာက ဆိုဖာထိုင္ခံုေပၚမွာျဖစ္သည္ကို သိလုိက္ရသည္။
မဟုတ္ေသးပါဘူး ငါ ဂြ်န္႔ရဲ႕ အိပ္ရာေပၚမွာအိပ္ေနခဲ့တာေလ ဒီေနရာကို ဘယ္လိုလုပ္ျပီး?
ေဘးဘီဝဲယာေဝ့ဝိုက္ျကည့္မိေတာ့မွ ဒါ ဧည့္ခန္းပဲ....
"ႏိုးလာျပီလား"
လူျကီးတစ္ေယာက္၏ လုပ္ေခ်ာင္းျကီးတစ္ခုကိုျကားျပီးေနာက္ ထြက္ေပၚလာသည့္စကားသံလာရာကို ဖ်တ္ခနဲ ျကည့္မိေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲရိွ ေခါင္းရင္းပိုင္းက တစ္ခုတည္းေသာ တစ္ေယာက္ထိုင္ ဆိုဖာထိုင္ခံုမွာ မိန္႔မိန္႔ျကီးထိုင္ေနေသာ ဂြ်န္႔အေဖ...
J companyက နာမည္ျကီးမို႔ ဂြ်န္႔အေဖဂြ်န္ေျဗာင္အင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ရင္းႏွီးေနျပီးသား
social mediaသိပ္မသံုးေသာ္ျငား အျပင္သြားတိုင္း အေဆာက္အအံုေတြရဲ႕ ေျကာ္ျငာTvေပၚမွာ ခဏခဏျမင္ဖူးသလို ေျကာ္ျငာBoardေတြမွာလဲ ျမင္ဖူးေနက်ေလ။
"မင္းနာမည္က ကင္ထယ္ေယာင္းေနာ္"
ေျကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ မ်က္လံုးအျပဴးသားျကည့္ေနမိစဥ္ ဂြ်န္႔အေဖဆီက စကားသံထပ္ထြက္လာမွ အေယာင္ေယာင္အနနေလးျဖင့္
"ဟုတ္ ဟုတ္ပါတယ္ဗ်"
"ငါ့သားေဂ်ာင္ကုနဲ႔ မင္းနဲ႔က ခ်စ္သူေတြဆို"
"ဟုတ္ ဟုတ္ပါတယ္"
"မင္း ငါ့သားကို ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္လဲ"
TBC>>>>>
A/N- လိုေနတာ voteမဟုတ္ပါ motiလို႔😪
#Han_Hae
#စာဖတ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္။
Unicode
ဒီနေ့က ဂျယ်ဂျူဒိုမှာ လာပုန်းနေတာ 3ရက်မြောက်နေ့
Visaကတော့ အသိတစ်ယောက်ကို ဖုန်းဆက်အကူအညီတောင်းထားတာ လုပ်နေဆဲတဲ့ 1ပတ်ပြည့်တော့မှ ရမှာ.....
"ဂျွန်"
အတွေးတစ်ချို့ နယ်ချဲ့နေချိန် ပေါင်ပေါ်မှာခေါင်းလေးတင်ကာ အိပ်နေတဲ့ အလှလေးရဲ့ ခေါ်သံကြားတော့မှ
"ဟင်"
"ကျနော်တို့ Moscowကို သွားကြမယ်နော် Canadaကျတော့ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ မြင်ဖူးနေကြဆိုတော့ သိပ်ပျော်ဖို့ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး Moscowကျတော့ ကျနော်တို့မသိသေးတဲ့နေရာတွေကို သွားရမှာဆိုတော့ ပျော်ဖို့ကောင်းမှာ"
"ဟုတ်ပါပြီ ဘေဘီ Moscowကို သွားတဲ့အခါကျ ဘေဘီပျော်ရင် ကိုယ်တို့ အဲ့မှာပဲ အခြေတကျနေသွားကြတာပေါ့ ကိုရီးယားကို ပြန်မလာတော့ဘူး"
"ဟီး အဲ့လိုလုပ်ကြမယ်နော်"
ယောက်ျားလေးဖြစ်ပါရက်နဲ့ နုနယ်ကျော့ရှင်းသောအလှလေးက တီရှပ်အပြာရောင်လေးသာ ဝတ်ထားသည်။
ဒါကတော့ ကိုယ်ရွေးပေးထားခြင်းမဟုတ် သူ့ဟာသူ ဗီဒိုထဲက ရွေးဝတ်ထားခြင်းပင်။
ပေါင်ကို ဖုံးရုံလောက်သာ ရှည်သော တီရှပ်အပြာရောင်လေးနဲ့ အရမ်းကို လိုက်ဖက်နေပြီး လဝန်းငယ်ကဲ့သို့ အေးချမ်းတဲ့မျက်နှာလေးပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ထယ်ယောင်းအား ဂျောင်ကု ရှုမဝနိုင်။
သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ ခေါင်းလေးအုံးထားရင်း စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့ပြောနေသော အလှလေးက သူ့အပိုင်ပါလားဆိုတဲ့အတွေးကြောင့် ပြုံးရပြန်သည်။
နဖူးအား ငုံ့နမ်းတော့ ထယ်ယောင်းက ဟီးခနဲ ပြုံးပြရှာသည်။
"ဂျွန်"
"ဗျာ"
"ကျနော်လေ ဂျွန်နဲ့ အခုလိုမျိုး အတူနေရတာကိုလေ အရမ်းသဘောကျတာပဲ သိလား ဂျွန်က ကျနော့်ဘေးမှာ ရှိနေချိန်ဆိုရင် ကမာ္ဘလောကကြီးက ရပ်တန့်နေသလိုပဲ သိလား"
"ဟား စကားတွေ သိပ်တတ်နေရော ဟမ်"
ညာဘက်ပါးမို့မို့လေးအား မနာအောင် ခပ်ဖွဖွဆွဲရင်း အသဲယားစွာ ပြောမိသည်။
"ဟီး ဂျွန် ကျနော့်ကို ဘယ်လောက်ထိ ချစ်တာလဲဟင်"
"အင်း....မပြောတတ်ဘူး..."
တမင်တကာ မူလိုက်တော့ သူ့ပေါင်ကို ခေါင်းလေးအုံးအိပ်နေတဲ့ အလှလေးက နှုတ်ခမ်းလေးဆူသွားပြီး
"ဟာ ဂျွန်နော်! "
"စတာ"
စနေတာဖြစ်ကြောင်းပြောပြရသေးသည် တော်ကြာစိတ်ကောက်သွားမှဖြင့်
"ပြော ဘယ်လောက်ထိ ချစ်လဲလို့"
"ကောင်းကင်ပြာတွေက ကြီးမားကျယ်ပြန့်တယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား ဘေဘီ"
"ဟုတ် ကောင်းကင်ပြာတွေက တကယ်ကို ကြီးမားကျယ်ပြန့်တယ် တစ်ကမာ္ဘလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့အထိလေ"
ထယ်ယောင်းရဲ့ အပြောကို ဂျောင်ကုက ပြုံးပြီး
"ဟင့်အင်း ကောင်းကင်ပြာတွေက ကိုယ် ဘေဘီ့အပေါ် ထားတဲ့အချစ်တွေလောက် ကြီးမားမကျယ်ပြန့်ပါဘူး"
အပြောကောင်းသော ဂျောင်ကုရဲ့စကားကို ကြားပြီးနောက် ထယ်ယောင်းမှာ မျက်နှာလေး ရဲခနဲ
"ဂျွန်က တကယ့်ကိုပဲ"
လက်သွယ်သွယ်လေးတွေက မျက်နှာပေါ် အုပ်ထားပြီး ရှက်နေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ကာဂျောင်ကု အသဲယားလို့မဆုံး
"ဟေး ရှက်နေတာလေးလား ဒါလေးက အဲ့လက်လေးတွေ ဖယ် ကိုယ့်ဘေဘီ ရှက်နေတာလေးကို ကြည့်ရအောင်"
"ဟာ မကြည့်နဲ့"
"ကြည့်မှာ"
"ဟာ မကြည့်နဲ့ဆို ရှက်တယ်"
"ကြည့်မှာပဲကွာ"
"ဟာ မကြည့်ပါနဲ့ဆိုနေ"
ဂျောင်ကုက ထယ်ယောင်းမျက်နှာပေါ်မှာအုပ်ထားတဲ့ လက်တွေကို ဖယ်လိုက် ထယ်ယောင်းက မျက်နှာပေါ် ပြန်အုပ်လိုက်နဲ့ ချစ်ကြည်နူး သတီတူးနေကြသည်။
ထယ်ယောင်းက ဂျောင်ကုပေါင်ပေါ် ခေါင်းလေးအုံးကာ လှဲထားနေရင်းကနေ ထထိုင်လိုက်ပြီး ဂျောင်ကုကို ကျောပေးကာ သူ့မျက်နှာကို လုံးဝမပြဘဲ လက်တွေနဲ့ ကာထားသည်။
ဂျောင်ကုကလဲ ထယ်ယောင်းကို နောက်ကနေ ကလိထိုးကာ စလေတော့ ထယ်ယောင်းမှာ တွန့်လိမ်ပြီး ရီနေလေရဲ့
ထိုအိပ်ခန်းလေးထဲမှာလဲ ကြည်နူးဖို့ကောင်းတဲ့ ရီသံလေးတွေက ပျံ့လွင့်လို့။
ကလိထိုးခံရလို့တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေတဲ့ ထယ်ယောင်းငယ်က အိပ်ရာပေါ် လှဲချသည်။
ဂျောင်ကုလဲ ထယ်ယောင်းအပေါ် အုပ်မိုးလိုက်ပြီးကလိဆက်ထိုးသည်။
အချိန်အတော်အတန်ကြာမှ ရီရတာမောသွား၍ဂျောင်ကုက ကလိထိုးနေတာကိုရပ်လိုက်ပြီး ထိုအနေအထားနဲ့ပင် ချစ်ခြင်းများပြည့်လျှံနေသော ရွှန်းလဲ့လဲ့မျက်ဝန်းတစ်စုံဖြင့် ထယ်ယောင်းရဲ့မျက်ဝန်းထဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြွတ်စ်....
ထယ်ယောင်းရဲ့ ပိုးသားလေးလို နူးညံ့လှတဲ့ ပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်းပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
ထယ်ယောင်းသည် ခွာသွားသော ဂျောင်ကုရဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးကို တစ်ဖန်ထိကပ်နမ်းလာသောအခါ ဂျောင်ကု ထိုနှုတ်ခမ်းများအား အလွတ်မပေးတော့ပေ။
အပေါ်တစ်လှည့် အောက်တစ်လှည့်ငုံထွေးတော့ထယ်ယောင်းကလဲ ပြန်တုံ့ပြန်လာ၍ အနမ်းတိုက်ပွဲဆင်နွှဲနေကြ၏။
"အွန်း အွန့် ပြွတ်စ်"
ထယ်ယောင်းအင်္ကျီတွေကို ဆွဲချွတ်ပြီးနောက်ခဏတာ ကွာသွားသော နှုတ်ခမ်းတွေကို ပြန်လည်ထိကပ်ကာ အငမ်းမရ စုပ်ယူစားသုံးနေသည်။
ထယ်ယောင်းကလဲ ဂျောင်ကုရဲ့ အနမ်းတွေကိုပြန်တုံ့ပြန်ရင်း ဂျောင်ကုအင်္ကျီကို ချွတ်သည်။
အောက်ပိုင်းboxerတစ်ထည်ထဲသာ ဝတ်ထားသောထယ်ယောင်းရဲ့ boxerကို ချွတ်လိုက်သည်။
ဂျောင်ကု သူ့ဘောင်းဘီတွေပါ ချွတ်ပြီးချိန်မှာတော့မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်းဖြစ်သွားတဲ့ သူတို့2ဦး
လက်တွေနဲ့ အစပျိုးပြီးနောက် ဝင်ရောက်လာသော ဂျောင်ကုရဲ့အရာ
"အ့ ဟ့ ဂျွန် နာတယ်"
"ပြွတ်စ် အင်း နောက်ကောင်းသွားမှာနော် ပြွတ်စ်"
"အ့ အင့် အ့ ဟ့ ဂျွန်"
"ဒီလိုအချိန်မှာ ဂျွန်မဟုတ်ဘူးလေ Daddyလို့ခေါ်ရမယ်မပြောထားဘူးလား ဟမ် မမှတ်မိတဲ့အဆိုးလေးကို အပြစ်ပေးရတော့မှာပဲ...အင့်"
ဟုဆိုကာ ခုနကထက် အရှိန်ပိုတင်လေတော့....
"အား အ့ ဟ့ Da Daddy အား အ့ အင့် အရမ်း အ့ အရမ်းမြန်နေတယ် အရှိန်လျှော့ဦး အင့် အ့ ဟ့"
"ဟ့ ကောင်းလိုက်တာ ဘေဘီ... shit ဟ့"
"အ့ ဟ့ အင့် Daddy အ့"
"ကောင်းလား ဘေဘီ ဟမ် အင့် ဟ့"
"ဟုတ် အ့ ကောင်းတယ် အ့ အရမ်း ဟ့"
*ပြွတ်စ်*
အောက်ပိုင်းကိုလဲ လှုပ်ရှားရင်း ထယ်ယောင်းနှုတ်ခမ်းပါးကိုလဲ နမ်းလိုက်သေးသည်
" အင်း.... အင့် အင့် ဟ့"
"Daddy ပိုပြီး အ့ အား ပိုပြီး ဒီ့ထက်ပိုပြီး အင့် အ့"
တစ်ချီပြီးသွားချိန်မှာတော့ ဂျောင်ကုက သူ့အရာကိုမထုတ်သေးဘဲ ထယ်ယောင်းကိုယ်ပေါ်ထပ်လျက် အမောဖြေနေသည်။
"ချစ်တယ်"
ထယ်ယောင်းမေးဖျာလေးကို မော့နမ်းရင်း ဘယ်တော့မှ မရိုးနိုင်သော စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုတော့
"ကျနော်လဲ ချစ်တယ် ဂျွန်"
နှုတ်ခမ်းပါးနှစ်စုံကို ပြန်လည်ထိကပ်လိုက်ပြီးထယ်ယောင်းကို မက်မွန်သီးမှတစ်ဆင့် ပင့်မကာရေချိုးခန်းထဲသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ရေချိုးခန်းထဲရောက်တာနဲ့ ထယ်ယောင်းအား ပင့်ချီထားလျက်ပင် ရေပန်းအောက်က နံရံဘက်ကိုကပ်လိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းပြပြအနမ်းတွေကို ပေးသော ဂျောင်ကုက သားရဲတစ်ကောင်ထက် ပိုဆိုး၏။
ဂျောင်ကုတစ်ယောက် အပေါ်ဘက်က ရေပန်းအား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းဖွင့်ချလိုက်သည်။
သူပြုသမျှ ခေါင်းလေးမော့ကာ အသည်းအသန်ညည်းနေရှာသောအဝတ်ဗလာနဲ့ ထယ်ယောင်းက ရေတွေစိုရွှဲနေကာ လှချင်တိုင်း လှနေတော့သည်။
ရေပန်းအောက်မှာ အချိန်အတော်ကြာ ဆက်ဆံနေကြသော သူတို့2ယောက် ပြီးဆုံးခြင်း ပန်းတိုင်ရောက်သွားပြီးနောက် ဂျောင်ကုသည် သူ့ကိုယ်သူ ရေချိုးပြီး ထယ်ယောင်းကိုပါ သန့်စင် ရေချိုးပေးသည်။
အားတွေလျော့သွားကာ ပျော့ခွေသွားသော ထယ်ယောင်းကို ဂျောင်ကုပွေ့ချီကာ အိပ်ရာပေါ် အသာချပေးပြီး pajamaအင်္ကျီလက်ရှည်နဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီ စိတ်ရှည်လက်ရှည် သေချာ ဝတ်ပေးနေသည်။
"ပင်ပန်းသွားပြီ ပြွတ်စ်"
"ထပ်နမ်းဦး"
ပြွတ်စ်
"ဘေဘီနဲ့ကိုယ် နေ့လည်စာစားဖို့ တစ်ခုခုချက်ထားမယ် ဘေဘီ အိပ်ချင်ရင် ခဏအိပ်လိုက်နော် အားရှိသွားအောင် ကိုယ်နေ့လည်စာပြင်ပြီးရင် လာနှိုးမယ်"
သူကိုယ်တိုင်လဲ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီးနောက်နေ့လည်စာစားဖို့ တစ်ခုခုလုပ်ရန် အောက်ထပ်မီးဖိုခန်းသို့ ဆင်းသွားတော့သည်။
ဂျောင်ကု မီးဖိုခန်းထဲမှာ နေ့လည်စာအဖြစ် အထူးတလည်စားဖို့က ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ဘာမှ မရှိတော့ခေါက်ဆွဲပြုတ်သာ ပြုတ်ရန် ရေနွေးတည်နေတုန်းဘဲလ်တီးသံကြား၍ ဂတ်စ်မီးဖိုအား ပိတ်လိုက်ပြီးမီးဖိုခန်းထဲမှ အပြင်ထွက်လာလိုက်သည်။
တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ထင်တဲ့အတိုင်းအနက်ရောင်suitနဲ့ သူ့အဖေရဲ့ လူယုံတွေ.....
"ကျစ် ဒီနေရာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး"
စုတ်သပ်ကာ တစ်ကိုယ်တည်းကြားနိုင်သော လေသံနဲ့ ရေရွတ်မိသည်။
"သခင်လေး ကျနော်တို့နဲ့ ကောင်းကောင်း ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ"
"ငါက ဘာကိစ္စ လိုက်ရမှာလဲ"
"ကောင်းကောင်းမလိုက်ခဲ့ရင် ဥက္ကကြီးဂျွန်က အကြမ်းနည်းနဲ့ ခေါ်လာခဲ့လို့ မှာလိုက်ပါတယ် သခင်လေး။ ကျနော်တို့ သခင်လေးကို အဲ့လိုအကြမ်းနည်းမသုံးပါရစေနဲ့ ကောင်းကောင်းလိုက်ခဲ့ပေးပါ"
"ကောင်းပြီလေ ငါလိုက်ခဲ့မယ် ရှေ့ကသွား"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး"
သူ့စကားကိုဆို အလွယ်ယုံတတ်သော သူ့အဖေလူယုံတွေ ရှေ့ကို လှည့်ထွက်သွားချိန် ဂျောင်ကု သူ့အဖေလူယုံထဲက တစ်ယောက်ကို အနောက်ကနေ ဆောင့်ကန်ပစ်လိုက်သည်
ထိုအခါ တစ်ခြားလူတွေကပါ ပြန်လှည့်ကြည့်လာပြီး သူ့ကို ဝိုင်းချုပ်ရန် ကြံသည်။
သို့သော် ဂျောင်ကုသည် သူ့ဆီ ဝင်လာသော တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ကို တံတောင်နဲ့ ပစ်ကျွေးလိုက် နောက်ပြန်ကန်လိုက်ဖြင့် အက်ရှင်ကားတစ်ကားကို ရိုက်ကူးနေသလိုမျိုး ဟာကွက်မရှိ ပြန်ချသည်။
တစ်ယောက်က သူ့ကို ဝင်လုံးလိုက် အဲ့တစ်ယောက်ကို ဆောင့်ကန်လိုက်နဲ့ သူဆောင့်ကန်လိုက်လို့ ပစ်လဲသော အဲ့တစ်ယောက်က ဧည့်ခန်းထဲကပစ္စည်းတွေကို သွားတိုက်မိ၍ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကုန်သော ဆိုဖာများနဲ့ ဧည့်စားပွဲတောင် ကွဲသွားသည်အထိ။
ထိုလူတွေ သူ့လက်ချက်နဲ့ အကွဲအကွဲအပြဲပြဲနဲ့ လဲသွားကြချိန် ဂျောင်ကုသည် ဒုတိယထပ်ကို ပြေးတက်ပြီး သူ့အိပ်ခန်းထဲက အိပ်ရာပေါ်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတဲ့ ထယ်ယောင်းကို ပွေ့ချီကာ အောက်ထပ်သို့ ပြန်ဆင်းလာသည်။
ဘေဘီ့ကိုခေါ်ပြီး ကျနော့်အဖေလူယုံတွေ ထပ်ရောက်မလာခင် ဒီနေရာနဲ့ အဝေးဆုံးကို ထပ်ထွက်ပြေးရမယ်လေ။
လှေကားထစ်အောက်ဆုံးအထပ်နားသို့ ရောက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ခြေချရုံရှိသေး နောက်ကနေဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခံလိုက်ရ၍ ခေါင်းထဲ မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ထယ်ယောင်းကို ပွေ့ချီထားလျက်ပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လျက်ပစ်လဲကျသွားသည်။ ချက်ချင်း မေ့မသွားအောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ထယ်ယောင်းအား အသာကြမ်းပြင်ပေါ်ချလိုက်ပြီးနောက် ထယ်ယောင်းကိုယ်ပေါ်ထပ်လျက်ပင် လဲကျသွားသောဂျောင်ကုသည် လောကကြီးနဲ့ ခေတ္တ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားလေသည်။
ဂျောင်ကု ဦးခေါင်းထက်က နာကျင်မှုနဲ့အတူ နိုးလာတော့ သူက ဒူးထောက်လျက်အနေအထားနှင့်သူ့အဖေလူယုံတွေက သူ့ကို ထမပြေးနိုင်အောင် ပုခုံးကနေ ဖိကိုင်ထားသည်။
မူးနောက်နေတဲ့ အာရုံကို လျစ်လျူရှုပြီး အခန်းထဲ ဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူအခုရောက်နေတာ သူတို့အိမ်က သူ့အဖေစာဖတ်ခန်းထဲမှာဆိုတာကို သူ သိလိုက်သည်။
"ဂျွန်ဂျောင်ကု ဂျွန်ဂျောင်ကု မင်းကို ငါ ဘယ်လို နားဝင်အောင် ပြောရမလဲ မင်းနဲ့ငါရဲ့ အပေးအယူကို မေ့သွားခဲ့တာလား"
အေးအေးလူလူပင် ပြောလာသော သူ့အဖေဂျွန်ဗြောင်အင်သည် စာဖတ်စားပွဲက ဆုံလည်ထိုင်ခုံမှာ အေးအေးဆေးဆေးမှီထိုင်နေသည်ကိုတွေ့ရသည်။
"ထယ်ယောင်းရော"
သူ့အမေးကို သူ့အဖေက ချက်ချင်းမဖြေဘဲမိနစ်အနည်းငယ်ကြာတော့မှ
"ဘယ်သိမလဲ ငါ့တပည့်တွေလက်ချက်နဲ့ သေသွားလောက်ပြီနေမှာပေါ့"
"ဘာ!! ဘာပြောလိုက်တယ်!! appa!!"
အော်ဟစ်သောင်းကျန်းကာ အတင်းထနေသော ဂျောင်ကုသည် အလွန့်အလွန်ပင် အားသန်သောကြောင့် သူ့အဖေလူယုံတွေ မနည်းဝိုင်းချုပ်ထားရသည်။
"အဲ့ကောင်လေးကို မင်း အဲ့လောက်ထိ ချစ်လား"
"ချစ်တယ်!! ကျနော့်အသက်ထက် ပိုချစ်တယ် သူက ကျနော့်ရဲ့ဝင်သက်ထွက်သက် ကျနော့်ရဲ့ အရာရာ သူရှိနေလို့ ဂျွန်ဂျောင်ကုဆိုတဲ့ကျနော်က ဖြစ်တည်နေတာ သူ မရှိတော့ရင် ကျနော်အသက်ရှင်နေတာကရော ဘာထူးမှာလဲ ကျနော့်ကိုလဲ သတ်လိုက်ပါတော့လား appa ဟမ် သတ်လိုက်ပါတော့လို့!! "
အရူးတစ်ယောက်လို ရှုံးပွဲချငိုချကာ ဗလုံးဗထွေးစကားတွေနဲ့ ပြောလာသော ဂျောင်ကုကိုကြည့်ပြီး ဂျွန်ဗြောင်အင် သက်ပြင်းချမိ၏။
ဒီကလေး ငယ်ငယ်ကထဲက စိတ်ဓာတ်သန်မာသူမို့ခုလိုမျိုး ငိုတာကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတာအမှန်ဒါ ပထမဦးဆုံးတွေ့ဖူးခြင်းပင်။
"ဟျောင့်တွေ ခေါ်လာခဲ့စမ်း"
ဂျွန်ဗြောင်အင်ရဲ့စကားအဆုံး အနက်ရောင်suitနဲ့ လူတွေက တစ်ချက်အရိုအသေပေးပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားကြပြီး ခဏကြာတော့ Taehyungကို တစ်ယောက်တစ်ဖက် ချုပ်ထားလျက် ပြန်ဝင်လာကြသည်။
Taehyungကို တွေ့သည်နှင့် ဂျောင်ကုတစ်ယောက် သူ့ကို ချုပ်ထားတဲ့သူတွေကို အတင်းရုန်းပြီး
"ဘေဘီ!"
"ဂျွန်"
"လွှတ်ပေးလိုက်"
ဆိုတဲ့ ဂျွန်ဗြောင်အင်ရဲ့ အမိန့်စကားအကြားအနက်ရောင်suitနဲ့ လူတွေက ဂျောင်ကုကိုရော ထယ်ယောင်းကိုပါ ချုပ်ထားရာကနေ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
"ဘေဘီ ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ ဟင် သူတို့ ဘေဘီ့ကို ရိုက်နှက်တာတွေ ဘာတွေရှိလား ကိုယ့်ကို ပြော"
ထယ်ယောင်းပုခုံးကနေ ကိုင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးကိုမျက်စိနဲ့ သေချာစစ်နေတဲ့ ဂျောင်ကုရယ်။
"သူတို့ ကျနော့်ကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူး ဂျွန်"
"တော်သေးတာပေါ့"
ဟုဆိုကာ ထယ်ယောင်းကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်သော ဂျောင်ကုက သူ့အဖေအရှေ့မှာ ဆိုတာတွေဘာတွေ ဂရုစိုက်မနေတော့။
"ကိုယ် ဘေဘီတစ်ခုခုဖြစ်ပြီထင်လို့ ကိုယ် ပြောမပြတတ်အောင် အရမ်းစိတ်ပူသွားခဲ့တာ တော်သေးတာပေါ့ တကယ်တော်သေးတာပေါ့"
ဂျောင်ကုက ထယ်ယောင်းကို ဆုံးရှုံးရပြီဆိုတာနဲ့ကမာ္ဘတွေ ပျက်သွားခဲ့တာ။
အခုတော့ ထယ်ယောင်းကို အကောင်းပကတိတိုင်းမြင်လိုက်ရတာမို့ အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။
ထိုသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဂျောင်ကုသည်ထယ်ယောင်းကို မည်မျှ ချစ်သည်ဆိုတာ ပေါ်လွင်နေ၏။
"ဂျွန်"
"ဟင်"
"ဂျွန့်အဖေကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်ဦးလေ"
"ဟင် ဘာလို့"
"ဟုတ်တယ်လေ ဂျွန် သတိမရလာခင်တုန်းက ကျနော့်ကို ဂျွန့်အဖေက ကျနော်နဲ့ ဂျွန့်ကို သဘောတူပေးမယ်တဲ့"
ထိုစကားကြောင့် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်ကုန်သော ဂျောင်ကုက သူ့အဖေကို လှည့်ကြည့်ပြီး
"appa တကယ်ပဲလား တကယ်ပဲ ကျနော်နဲ့ ထယ်ယောင်းကို?"
"မင်းကလေ တကယ့်ကို ပြောမရဆိုမရကောင်! မင်းအဖေအရင်းခေါက်ခေါက်ကို ထားခဲ့ပြီး Moscowကို ထွက်သွားမယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"
ဂျောင်ကု အခုထိ မယုံနိုင် ဖြစ်နေကာ မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ထယ်ယောင်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်မိတော့ ထယ်ယောင်းက ပြုံးတုံးတုံးဖြင့်
"ကျနော် ပြောပြလိုက်တာ Moscowသွားမယ့်အကြောင်းကို"
"appa! appa 1ပတ်1ခါ Medical Check-upလုပ်ပါတယ်နော် အခုတလော နေမကောင်းတာတွေ ဘာတွေများ"
"ဟေ့ကောင်စုတ် မင်းအဖေက အလတ်ကြီး ငါက မင်းတို့ကို အသာတကြည် သဘောတူပေးလိုက်လို့ ငါ့ကို ရောဂါများရနေပြီလားဆိုပြီး တွေးနေတာမလား"
"မဟုတ်ပါဘူး appaကလဲ ကျနော် အခုထက်ထိ မယုံနိုင်သေးလို့"
Flash Back>>>>>
ထယ်ယောင်းတစ်ယောက် ပင်ပန်းသွား၍ လှဲနေရာကနေ မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားသည်။
နိုးနိုးချင်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်မိတော့ မရင်းနှီးတဲ့မျက်နှာကျက်ကြီးက ဆီးကြိုနေသည်။
ငါ အခု ဘယ်နေရာ....?
ချက်ချင်း ဆတ်ခနဲ ကောက်ထိုင်မိတော့ သူအိပ်နေခဲ့သည့်နေရာက ဆိုဖာထိုင်ခုံပေါ်မှာဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။
မဟုတ်သေးပါဘူး ငါ ဂျွန့်ရဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာအိပ်နေခဲ့တာလေ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး?
ဘေးဘီဝဲယာဝေ့ဝိုက်ကြည့်မိတော့မှ ဒါ ဧည့်ခန်းပဲ....
"နိုးလာပြီလား"
လူကြီးတစ်ယောက်၏ လုပ်ချောင်းကြီးတစ်ခုကိုကြားပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသည့်စကားသံလာရာကို ဖျတ်ခနဲ ကြည့်မိတော့ ဧည့်ခန်းထဲရှိ ခေါင်းရင်းပိုင်းက တစ်ခုတည်းသော တစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖာထိုင်ခုံမှာ မိန့်မိန့်ကြီးထိုင်နေသော ဂျွန့်အဖေ...
J companyက နာမည်ကြီးမို့ ဂျွန့်အဖေဂျွန်ဗြောင်အင်ရဲ့ မျက်နှာကို ရင်းနှီးနေပြီးသား
social mediaသိပ်မသုံးသော်ငြား အပြင်သွားတိုင်း အဆောက်အအုံတွေရဲ့ ကြော်ငြာTvပေါ်မှာ ခဏခဏမြင်ဖူးသလို ကြော်ငြာBoardတွေမှာလဲ မြင်ဖူးနေကျလေ။
"မင်းနာမည်က ကင်ထယ်ယောင်းနော်"
ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မျက်လုံးအပြူးသားကြည့်နေမိစဉ် ဂျွန့်အဖေဆီက စကားသံထပ်ထွက်လာမှ အယောင်ယောင်အနနလေးဖြင့်
"ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ်ဗျ"
"ငါ့သားဂျောင်ကုနဲ့ မင်းနဲ့က ချစ်သူတွေဆို"
"ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ်"
"မင်း ငါ့သားကို ဘယ်လောက်ထိချစ်လဲ"
TBC>>>>>
A/N- လိုနေတာ voteမဟုတ်ပါ motiလို့😪
#Han_Hae
#စာဖတ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါသည်။
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
![Dust Bones [Harry Styles]](https://fanficsread.net/media/fs-stories-1/1198/conversions/d040cfc2a6bb903a0f08894cfad08761.jpg)
