Хэсэг:2

Тэд зогсоо зайгүй уусаар л. Би хэзээ түүний ууртай царайтай нүүр тулах бол!? гэхээс санаа зовон аль болох тайвшрахыг хичээн суух ч чадсангүй. Гал тогоонд орон хүйтэн зүйл балгалаж байтал хэн нэгэн нурууг минь тогших шиг болон түүнийг Бэкхён байх вий гэхээс айн эргэн харвал Жунин надруу инээмсэглэн зогсож байлаа. Тиймээ санаа амарч байна!

-"Энд юу хийж байгаа юм!?" хэмээн ундаагаа балгатал тэр инээмсэглэн -"Зүгээр л тэднараас залхаж байна" хэмээн миний гарт байх ундааг авч уун -"Чи яагаад түүний хүүхэлдэй болохыг зөвшөөрсөн юм!" -"Уучлаарай?" гэтэл тэр үл ялиг инээмсэглэн -"Бэкхёны хүслийг хангагч!"

Би энэ үгэнд үнэхээр дургүй. Хэдий тийм ч би огт биеэ үнэлэгч шиг биш. Би зүгээр л зарагдсан нэгэн.-"Би хүссэндээ зөвшөөрөөгүйэ!" хэмээн хөнгөхөн инээтэл тэр толгой дохин харин Бэкхён биднийг тийм байдалтайг харан тэндээ нэг хэсэг байж байснаа миний урд ирж зогсоод -"Яагаад хэлэхгүй алга болж байгаа юм!" хэмээн хүйтэн өнгөөр асуух бөгөөд би ч үл ялиг хоолойгоо засан -"Би зүгээр л энд байсан болохоор!" гэтэл тэр миний гарнаас хөтлөөд -"Надад чи хэрэгтэй байна!" хэмээн намайг дээш чирж байлаа. Тиймээ би түүнтэй хамт там руу алхаж байна.

Түүний гар улам чангаран миний бугуйг таславуу л гэлтэй! Өвдөлтөндөө дуу алдтал тэр ёжтой инээн -"Арай болоогүйэ хонгор минь!" хэмээн инээмсэглэн бид өрөөнд орж ирэв үү гүйюу тэр хаалгаа түгжин би орон дээр суулаа. Түүнлүү эгцлэн харвал тэр өдөр ууралсан уураа гаргах гэж байгаа нь илт байна!

-"Бэкхён би!" гэтэл тэр надруу цамцаа тайлж шидэн -"Үнэхээр намайг завхай гэж бодоо юу им Жина!" хэмээн дуугаа өндөрсгөн харн би толгойгоо сэгсрэн түүнүүү нулимстай нүдээр ширтэн -"Би чамайг хэзээ ч тэгж бодохгүйг чи мэднэ Бэкхён!" гэтэл инээмсэглэсээр миний өмнө ирж суун

-"Чи надад хайртай юу!?" гэх нь тэр. Хараал ид дахиад л энэ асуулт. Тэр намайг ацан шалаанд оруулахын тулд байнга ингэж асуудаг. Хариулт бүр адилхан үр дагаварыг авчирна!

-"Шудрага бус байна Бэкхён!" гэтэл тэр миний хүзүүг боон инээмсэглээд -"Энд л шудрага бус зүйл болоод байна. Чи намайг үнэлдэггүй Жина!" Хэмээн хойш түлхэн би түүний гарнаас атгаад -"Гуйя Чанёол зүгээр л тоголсон юм!! Би чамайг тэгж боддоггүй"' гэтэл тэр ёжтой инээсээр -"Завхайгэлүү!? Завхай гэж юу байдгыг чамд.үзүүлье!" хэмээн инээмсэглэн намайг угз татан өөртөө наан нэг гараараа миний толгойг барин нөгөө гараараа хувцасыг минь тайлж байлаа. Одоо болтол өвдөлт мэдрэгдэж байхад дахин нэмнэ гэхээр аймшигтай ч юмшиг!

Зориг гарган түүнийг.түлхээд -"Бэкхён чи мартааюу!? Би ядарч байна чиний энэ ханаж цадахаа мэдэхгүй өвчин таалагдахгүй байна"' хэмээн орилж байснааа сая л анзаарлаа. Хараал ид би юу гээд хэлчихвээ!? Тэрний царай улам бүр надаар тохуурхсан мэт болон миний нүүрэнд тулж ирэн -"Ханаж цадахгүй өвчин!? чи түүнийг хараахан амтлаагүй жина! Хэрвээ хүсэж байвал би өнөөдөр чамд ханаж цадахгүй новш болон завхай залууг үзүүлье!" хэмээн намайг хойш түлхэн миний дээр гаран үнсэж эхэллээ. Би үнэхээр тэнэг юм. Яаж түүнд ийм зүйл хэлж чадаваа. Хараал ид!

Тэр урьд урьдныхаасаа ширүүн харьцах бөгөөд үе үе хацар болон гуяруу алгадах нь өвдөлт дээр дэндүү их хачир нэмж байв. Сүүлдээ ухаан балайртан түүний хийх зүйл надад таашаал биш өвдөлтийг л авчирч байгааг би мэдэрч байна.

-"Бэкхён гуйя одоо хангалттай"' хэмээн арай ядан амьсгаатсаар хэлэх ч тэр юу ч дугаралгүй хийсээр. Тэр дөхсөн бололтой өнөөхөө сугалан миний амруу хийн шингэнээ цацан хүчээр залгиулж байлаа. Анх удаа ийм зүйл хийж байгаа болохоор би тэсэлгүй бөөлжчихсөн. Аймшигтай байна! Харин тэр инээмсэглэн -"Чи сурах хэрэгтэй бололтой!' гэсээр миний дээрээс босон хувцасаа өмсөн гарлаа. Би амьд байгаа эсэхдээ бараг л эргэлзэж байна. Учир нь би аймшигтай өвдөж бас айж байна.

-"Амьд уу!? ус уу!" гэх дуунаар нүдээ нээвэл Бэкхён аягатай ус ширээн дээр тавин миний хажууд суулаа. Тэр овоо сэргэчихэж.

-"Чи зүгээрүү!?" хэмээн түүнээс асуух бөгөөд тэр инээмсэглэн -"Тиймээ бараг л! Би ажилдаа явлаа. Сайн байж байгаарай!" гэсээр намайг тэнд минь үлдээн гарлаа. Дахиад л хэнд ч хэрэггүй ганцаардмал амьдрал.! Би гадаа гарахыг хүсэж байна. Гэхдээ юу юунаас илүүтэйгээр эхлээд би өөрийгөө босож чадах эсэхийг ойлгох хэрэгтэй байсан юм. Бэлхүүснээс минь доош бүхий л хэсэг мэдээгүй болчихсон мэт л! Хажуу тийш хазайн орноос хөлөө унжуулсаар зогстол хөл минь намайг дийлэлгүй доош уналаа. Мэдсэн юмаа! Тэндээ нэг хэсэг хөлөө дасган угаалгын өрөө орж балиартуулсан зүйлээ цэврэлсээр л! Нэг л мэдэхэд цаг үд өнгөрч байна.

Сурсан зангаараа тагтан дээрээ агаар шунаглан үнэртэж байтал хэн нэгний -"Амьнаасаа уйдаа юу!?" Гэж орилох дуунаар тайван байдлаасаа салан доош харвал нэгэн залуу надруу ширтэн зогсож байлаа.-"Уучлаарай надтай ярьснуу!?" хэмээн түүнээс асуутал тэр толгой дохиод -"Чи унах нь байна! Тэнэг юмуу!?" гэх нь тэр. Тэнэгээ!? тэр надаар тоглож байгаа биздээ!, -"Чи хэн болчихоод намайг тэнэгээр минь дуудаад байгаа юм!" хэмээн уцаарлангуй түүнд хэлтэл тэр мөрөө хавчин хэсэг зогссоноо -"Жундэ байна!" хэмээн орилох нь тэр. Энэ залуу яг өвчтэй байх! -"Тэгээд надад ямар хамаатай юм!?" гэтэл тэр -"Чи асуусан биздэ!? тэнэг хүүхэнбэ!?" -"Яаа хэнийг тэнэг гээд байгаа юм!!" хэмээн түүнлүү нэг цэхэн хийчихээд өрөөрүүгээ ууртай гэгч нь орж ирэн ийш тийш холхиж байлаа. Хамаг настри унагаачих юм!! Юм бодохгүй байя гэж бодсон юмсан! Амьдрал дэндүү стресстэй юм.

Бүхэл өдөржин хийх юмаа олж ядан тааз ширтэн хэвтлээ. Үнэхээр яагаад надад ийм зүйл тохиолдоод байгаа юмбэ!? Аав гэдэг хүнийг бодох байтугай аав гэх үгийг ч үзэн ядаж байна. Түүний хэлсэн хамгийн сүүлийн өгүүлбэр миний чихэнд одоо болтол сонсогддог.

-"Уучлаарай жина! Магадгүй энэ чиний хувь тавилан байх!" Хувь тавилаан!? Хараал идсэн хувь тавиланг чөтгөр аваг! Би дахиж зугтвал тэр намайг алах боловуу!? Магадгүй тэрнээс аймшигтай зүйл.болох байх. Гэхдээ би ингээд түүнийг хүлээж сууна гэдэг хэтэрхий тэнэг зүйл. Жина ухаан ор л доо! чи түүний хүүхэлдэй биш! Энэ чиний хувь тавилан биш! хэрвээ хувь тавилан бол тэр аав гэдэг хүнийх л байх! хэмээн эрс шийдэн орны хөнжилийн даавуугаа урсаар! Энд тэндээс даавуу цуглуулан тэднийг хооронд нь бат гэгч нь холбож байлаа.

Цагруу харвал 6 болж байна. Миний тооцоолсноор тэр 3цагийн дараа ирэх ёстой! Уучлаарай Бэкхён би хүсэхгүй байна! Аль болох яаравчлахыг хичээн хувцасаа өмсөн бүхэл өдөржин холбосон даавуугаа тагтруу унжуулан тавивал яг л таарч! Доош гүйсээр гуталаа углан сүүлийн удаа гэрээ тойруулж харчихаад буцан тэндээ ирэн буух гэтэл гэнэт хаалга онгойн миний нүдэндээ төсөөлөөгүй хүн зогсож байна. Бурхан намайг шийтгээд байна уу эсвэл тэр намайг мэдэрдэг юму!? Гар салганан түүний надруу ширтэх харцанд хөших шиг л болж байв.

-"Б.б.бэкхёна!" гэтэл тэр ёжтой инээсээр -"Бяцхан шувуу дахиад л зугтах гээюу!?" түүний хүйтэн бас аймшигтай энэ хоолой намайг аль хэдийн алж байна! -"Бэкхён би тайлбарлая!" гэтэл тэр надруу дөхөн -"Би ч бас чамд тайлбарлах хэрэгтэй. Чи дахиад л дүрэм зөрчлөө. Дүрэм зөрчсөн хүүхэд яадгыг чи мэднэ!" хэмээн ёжтой инээн надруу ойртож байв. Би ч нүдээ тас анин түүний юу хийхийг бараг л ойлгон сэтгэл санаагаа тайвшруулах гэж хичээж байлаа. Харин тэр миний чихэнд -"Жина чи үнэхээр тэнэг юм! Би чамд хангалттай сургаагүй бололтой!" хэмээн ёжтой инээх нь зүрхийг минь урах шиг л санагдаж байна. Тэр намайг энэ удаад зүгээр өнгөрөөхгүй. Жина чи ч азгүй амьтан юмда!...