အပိုင္း၁

ခမ်းနားလှတဲ့ ဆိုးလ်မြို့အလယ်မှာကျင်းပတဲ့

ချမ်းသာသူတို့ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲတစ်ခု။

သတို့သမီးဖြစ်သူကအလှဆုံးပြင်ဆင်ထားကာ ပန်းစည်းကိုင်ထားရင်း နားနေခန်းမှာ သတို့သားအလာကိုစောင့်နေခဲ့တယ်။

ထိုအချိန် သတို့သမီးရဲ့ မိဘတွေကရောက်လာကြပြီး

"ဆောယောင်းလေးရေ မင်ယွန်ဂီ ပျောက်နေတယ်!!!''

"ရှင့် ''

"ဝန်ထမ်းကောင်မလေးတစ်ယောက်ပြောတာကတော့ ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ လူဆိုးတစ်ချို့ကဖမ်းခေါ်သွားတယ်တဲ့ လုပ်ပါဦး သမီးရယ် မျက်နှာပျက်စရာတွေတော့ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ...''

"စိတ်အေးအေးထားပါဦး မေမေရေ သမီး yoongi oppa ဆီကို ဖုန်းခေါ်ကြည့်ပါဦးမယ်''

ဆိုပြီး ဆောယောင်းဟာ yoongi oppaရဲ့ဖုန်းကို ခေါ်လိုက်ပေမယ့် လူကြီးမင်းနဲ့ပဲတိုးနေလေသည်။

အကြိမ်ကြိမ်ခေါ်ပေမယ့် yoongi oppaက ဖုန်းမကိုင်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပဲ ဖုန်းကောတစ်ခုဝင်လာတာကြောင့် ဆောယောင်းလည်း ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို''

"(ဟယ်လို ကိုယ့်အချစ်ဟောင်းလေး)''

"ရှင်ဘယ်သူလဲ''

"(ကိုယ့်အသံကိုတောင်မမှတ်မိတော့ဘူးလား )''

ဆိုတော့ ဆောယောင်းမှတ်မိသွားကာ အံကြိတ်လိုက်သည်။

လက်စသတ်တော့ ဒင်းလက်ချက်ကို။

"Yoongi oppa ဘယ်မှာလဲ''

"(မင်ယွန်ဂီလား ကိုယ့်ဘေးမှာ အိပ်နေတယ်)''

"ရှင် ရှင် ကိုကို့ကိုဘာမှမလုပ်နဲ့နော် ''

"(ကိုယ်ကဘာလုပ်ရမှာလဲ ဆောယောင်းရေ ဒီတိုင်း ဆောယောင်းရွေးတဲ့ယောကျာ်းကဘယ်လောက်ချောလဲ ဆိုတာစစ်ကြည့်နေတာပေါ့ ဒါနဲ့ဆောယောင်းရေ မင်းကိုကိုက ဒီနေ့ပြန်လို့မရလောက်တော့ဘူး အိပ်နေတာလှုပ်တောင်မလှုပ်ဘူး နောက်နေ့မှ လွှတ်လိုက်မယ်နော်... sorry ဆောယောင်းရေ)''

"ရှင် ရှင် ဂျွန်ဂျောင်ဂု နင်ယုတ်မာလှချည်လား''

"....''

"Yarrrr ဂျွန်ဂျောင်ဂု''

ဆောယောင်း သည် ချသွားသောဖုန်းကိုကြည့်ရင်း အော်လိုက်တော့ မိဘနှစ်ပါးအပါအဝင် အခန်းထဲက လူတိုင်း လန့်သွားလေသည်။

ဂျွန်ဂျောင်ဂု နင်ကများ ငါ့ကိုရန်လာစရဲတယ်ပေါ့လေ...

တစ်ဖက်မှာတော့ ဂျောင်ဂုသည် ကုတင်ပေါ်မှာ လဲအိပ်နေသော ဖက်ထုပ်လုံးလေးကိုကြည့်နေလေသည်။

မဆိုးပါဘူး ချောတာပဲ။

ဆိုရင်း ဂျွန်ဂုသည် ယွန်ဂီကို စောင်ခြုံပေးထါးကာ အခန်းအပြင်ကိုထွက်လာခဲ့သည်။ထို့နောက် အပြင်ကနေ သော့ခက်ထားလိုက်သည်။

~~~~

ယွန်ဂီတစ်ယောက် နောက်စေ့ကနေ နာနေရင်းကာနေမှ နိုးလာခဲ့တော့ သူမသိတဲ့ နေရာတစ်ခုကိုရောက်နေမှန်းသတိထားမိလိုက်သည်။

ဒါဘယ်နေရာလဲ။

ထထိုင်ရန်ပြင်လိုက်တော့ လက်နှစ်ဖက်လုံးကိုကုတင်ကနေ ကြိုးတုတ်ထားတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ဘယ်သူတောင်းစားက ငါ့ကိုကြိုးချည်ရဲတာလဲ?

မင်ယွန်ဂီသည် လက်ထဲကကြိုးကို ဖြည်ရန်ကြိုးစားလိုက်ပေမယ့်အချည်နှီးပင်။

ထို့ကြောင့် လဲနေရင်း အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်သည်။

ဒီမနက်ဆောယောင်းနဲ့ သူ့ရဲ့မဂ်လာဆောင်ဖြစ်တာကြောင့် ​မနက်အစောကြီးထပြီး ပြင်ဆင်နေခဲ့တယ်။

ပြင်ဆင်ပြီးတော့ သတို့သမီးအခန်းကိုသွားဖို့ပြင်လိုက်စဥ်မှာပဲ နောက်စေ့ကိုအရိုက်ခံလိုက်ရပြီး သတိမေ့သွားတယ်။

နောက်တော့ ဒီနေရာမှာပြန်နိုးလာခဲ့တယ်။

ငါပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရတာလား?

ထိုသို့သူတွေးနေတုန်းမှာပဲ တံခါးဂျက်ဖွင့်သံကြားလို့ ကြည့်လိုက်တော့ လူတစ်ယောက်ကိုသူတွေ့လိုက်တယ်။

"နိုးလာပြီလား ကိုယ့်ယောကျာ်းလေး''

"F**kကို မင်းယောကျာ်းလား မင်းဘယ်သူလဲ ဘာလို့ငါ့ကိုဖမ်းတာလဲ...''

"ကိုယ့်ယောကျာ်းလေးက အဆဲသန်တာပဲ

ဒီဘက်ကိုလှည့်ပါဦး..''

ဆိုပြီး ဂျောင်ဂုသည် ယွန်ဂီရဲ့ ဟိုဘက်လှည့်ထားတဲ့မျက်နှာကို မေးစေ့ကနေ ဆွဲယူလိုက်ကာ သူ့ဘက်လှည့်စေသည်။

"မင်းဘာလို့ငါ့ကိုဖမ်းထားတာလဲ? "

"ဗိုက်ဆာနေတယ်မလား ဒီမှာကိုယ် စွပ်ပြုတ်ယူလာတယ် စားလိုက်အုန်း''

"ယီးကိုစားရမှာလား ငါ့ကိုလွှတ်ပေး သူတောင်းစားကောင်..''

ဆိုပြီး ယွန်ဂီသည် အသားကုန် ရုန်းနေလေသည်။

ဂျောင်ဂုမှာမူ ကြည့်ရင်းသာ ဆက်ကြည့်နေလေသည်။

နောက်တော့ ယွန်ဂီလည်း မထူးတော့မှန်းသိတာမို့ ဆက်ပြီးမရုန်းတော့ပဲ နေနေလိုက်သည်။

"ရုန်းလို့ဝပြီလား လာ ကိုယ်ခွန့်ကျွေးမယ်..''

ဆ်ုတော့ ယွန်ဂီလည်း ဗိုက်ဆာနေတာကြောင့် ထိုစွပ်ပြုတ်ကို စားလိုက်သည်။

အဆိပ်များပါလားလို့တွေးမိပေမယ့် ဒီလိုကြိုးချည်ထားနေမှတော့ ဘယ်ကအဆိပ်ကိုကျွေးနေရအုန်းမှာလဲ။

စွပ်ပြုတ်စားပြီးတာနဲ့ ဂျောင်ဂုက

"ကိုယ့်ယောကျာ်းလေး အိပ်တော့နော် ကိုယ်မနက်ဖြန်ပြန်လာခဲ့မယ်...''

ဆိုပြီးဂျောင်ဂုသည် စွတ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို သယ်ကာ တံခါးအပြင်ကို ထွက်သွားလေသည်။

ယွန်ဂီတစ်ယောက် နေ့ချင်းညချင်းယောကျာ်းရသွားသည်ကိုပင် မယုံနိုင်ဖြစ်နေလေသည်။

ကံဆိုးတာပဲ မင်ယွန်ဂီရေ။

______________________________________

Zawgyi

ခမ္းနားလွတဲ့ ဆိုးလ္ၿမိဳ႕အလယ္မွာက်င္းပတဲ့

ခ်မ္းသာသူတို႔ရဲ႕ လက္ထပ္ပြဲတစ္ခု။

သတို႔သမီးျဖစ္သူကအလွဆုံးျပင္ဆင္ထားကာ ပန္းစည္းကိုင္ထားရင္း နားေနခန္းမွာ သတို႔သားအလာကိုေစာင့္ေနခဲ့တယ္။

ထိုအခ်ိန္ သတို႔သမီးရဲ႕ မိဘေတြကေရာက္လာၾကၿပီး

"ေဆာေယာင္းေလးေရ မင္ယြန္ဂီ ေပ်ာက္ေနတယ္!!!''

"ရွင့္ ''

"ဝန္ထမ္းေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေျပာတာကေတာ့ ႐ုပ္ဖ်က္ထားတဲ့ လူဆိုးတစ္ခ်ိဳ႕ကဖမ္းေခၚသြားတယ္တဲ့ လုပ္ပါဦး သမီးရယ္ မ်က္ႏွာပ်က္စရာေတြေတာ့ျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပဲ...''

"စိတ္ေအးေအးထားပါဦး ေမေမေရ သမီး yoongi oppa ဆီကို ဖုန္းေခၚၾကည့္ပါဦးမယ္''

ဆိုၿပီး ေဆာေယာင္းဟာ yoongi oppaရဲ႕ဖုန္းကို ေခၚလိုက္ေပမယ့္ လူႀကီးမင္းနဲ႕ပဲတိုးေနေလသည္။

အႀကိမ္ႀကိမ္ေခၚေပမယ့္ yoongi oppaက ဖုန္းမကိုင္ေပ။

ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ဖုန္းေကာတစ္ခုဝင္လာတာေၾကာင့္ ေဆာေယာင္းလည္း ကိုင္လိုက္သည္။

"ဟယ္လို''

"(ဟယ္လို ကိုယ့္အခ်စ္ေဟာင္းေလး)''

"ရွင္ဘယ္သူလဲ''

"(ကိုယ့္အသံကိုေတာင္မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား )''

ဆိုေတာ့ ေဆာေယာင္းမွတ္မိသြားကာ အံႀကိတ္လိုက္သည္။

လက္စသတ္ေတာ့ ဒင္းလက္ခ်က္ကို။

"Yoongi oppa ဘယ္မွာလဲ''

"(မင္ယြန္ဂီလား ကိုယ့္ေဘးမွာ အိပ္ေနတယ္)''

"ရွင္ ရွင္ ကိုကို႔ကိုဘာမွမလုပ္နဲ႕ေနာ္ ''

"(ကိုယ္ကဘာလုပ္ရမွာလဲ ေဆာေယာင္းေရ ဒီတိုင္း ေဆာေယာင္းေ႐ြးတဲ့ေယာက်ာ္းကဘယ္ေလာက္ေခ်ာလဲ ဆိုတာစစ္ၾကည့္ေနတာေပါ့ ဒါနဲ႕ေဆာေယာင္းေရ မင္းကိုကိုက ဒီေန႕ျပန္လို႔မရေလာက္ေတာ့ဘူး အိပ္ေနတာလႈပ္ေတာင္မလႈပ္ဘူး ေနာက္ေန႕မွ လႊတ္လိုက္မယ္ေနာ္... sorry ေဆာေယာင္းေရ)''

"ရွင္ ရွင္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂု နင္ယုတ္မာလွခ်ည္လား''

"....''

"Yarrrr ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂု''

ေဆာေယာင္း သည္ ခ်သြားေသာဖုန္းကိုၾကည့္ရင္း ေအာ္လိုက္ေတာ့ မိဘႏွစ္ပါးအပါအဝင္ အခန္းထဲက လူတိုင္း လန့္သြားေလသည္။

ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂု နင္ကမ်ား ငါ့ကိုရန္လာစရဲတယ္ေပါ့ေလ...

တစ္ဖက္မွာေတာ့ ေဂ်ာင္ဂုသည္ ကုတင္ေပၚမွာ လဲအိပ္ေနေသာ ဖက္ထုပ္လုံးေလးကိုၾကည့္ေနေလသည္။

မဆိုးပါဘူး ေခ်ာတာပဲ။

ဆိုရင္း ဂြၽန္ဂုသည္ ယြန္ဂီကို ေစာင္ၿခဳံေပးထါးကာ အခန္းအျပင္ကိုထြက္လာခဲ့သည္။ထို႔ေနာက္ အျပင္ကေန ေသာ့ခက္ထားလိုက္သည္။

~~~~

ယြန္ဂီတစ္ေယာက္ ေနာက္ေစ့ကေန နာေနရင္းကာေနမွ နိုးလာခဲ့ေတာ့ သူမသိတဲ့ ေနရာတစ္ခုကိုေရာက္ေနမွန္းသတိထားမိလိုက္သည္။

ဒါဘယ္ေနရာလဲ။

ထထိုင္ရန္ျပင္လိုက္ေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္လုံးကိုကုတင္ကေန ႀကိဳးတုတ္ထားတာကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။

ဘယ္သူေတာင္းစားက ငါ့ကိုႀကိဳးခ်ည္ရဲတာလဲ?

မင္ယြန္ဂီသည္ လက္ထဲကႀကိဳးကို ျဖည္ရန္ႀကိဳးစားလိုက္ေပမယ့္အခ်ည္ႏွီးပင္။

ထို႔ေၾကာင့္ လဲေနရင္း အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္သည္။

ဒီမနက္ေဆာေယာင္းနဲ႕ သူ႕ရဲ႕မဂ္လာေဆာင္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ​မနက္အေစာႀကီးထၿပီး ျပင္ဆင္ေနခဲ့တယ္။

ျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့ သတို႔သမီးအခန္းကိုသြားဖို႔ျပင္လိုက္စဥ္မွာပဲ ေနာက္ေစ့ကိုအရိုက္ခံလိုက္ရၿပီး သတိေမ့သြားတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ဒီေနရာမွာျပန္နိုးလာခဲ့တယ္။

ငါျပန္ေပးဆြဲခံလိုက္ရတာလား?

ထိုသို႔သူေတြးေနတုန္းမွာပဲ တံခါးဂ်က္ဖြင့္သံၾကားလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ကိုသူေတြ႕လိုက္တယ္။

"နိုးလာၿပီလား ကိုယ့္ေယာက်ာ္းေလး''

"F**kကို မင္းေယာက်ာ္းလား မင္းဘယ္သူလဲ ဘာလို႔ငါ့ကိုဖမ္းတာလဲ...''

"ကိုယ့္ေယာက်ာ္းေလးက အဆဲသန္တာပဲ

ဒီဘက္ကိုလွည့္ပါဦး..''

ဆိုၿပီး ေဂ်ာင္ဂုသည္ ယြန္ဂီရဲ႕ ဟိုဘက္လွည့္ထားတဲ့မ်က္ႏွာကို ေမးေစ့ကေန ဆြဲယူလိုက္ကာ သူ႕ဘက္လွည့္ေစသည္။

"မင္းဘာလို႔ငါ့ကိုဖမ္းထားတာလဲ? "

"ဗိုက္ဆာေနတယ္မလား ဒီမွာကိုယ္ စြပ္ျပဳတ္ယူလာတယ္ စားလိုက္အုန္း''

"ယီးကိုစားရမွာလား ငါ့ကိုလႊတ္ေပး သူေတာင္းစားေကာင္..''

ဆိုၿပီး ယြန္ဂီသည္ အသားကုန္ ႐ုန္းေနေလသည္။

ေဂ်ာင္ဂုမွာမူ ၾကည့္ရင္းသာ ဆက္ၾကည့္ေနေလသည္။

ေနာက္ေတာ့ ယြန္ဂီလည္း မထူးေတာ့မွန္းသိတာမို႔ ဆက္ၿပီးမ႐ုန္းေတာ့ပဲ ေနေနလိုက္သည္။

"႐ုန္းလို႔ဝၿပီလား လာ ကိုယ္ခြန့္ေကြၽးမယ္..''

ဆ္ုေတာ့ ယြန္ဂီလည္း ဗိုက္ဆာေနတာေၾကာင့္ ထိုစြပ္ျပဳတ္ကို စားလိုက္သည္။

အဆိပ္မ်ားပါလားလို႔ေတြးမိေပမယ့္ ဒီလိုႀကိဳးခ်ည္ထားေနမွေတာ့ ဘယ္ကအဆိပ္ကိုေကြၽးေနရအုန္းမွာလဲ။

စြပ္ျပဳတ္စားၿပီးတာနဲ႕ ေဂ်ာင္ဂုက

"ကိုယ့္ေယာက်ာ္းေလး အိပ္ေတာ့ေနာ္ ကိုယ္မနက္ျဖန္ျပန္လာခဲ့မယ္...''

ဆိုၿပီးေဂ်ာင္ဂုသည္ စြတ္ျပဳတ္ပန္းကန္ကို သယ္ကာ တံခါးအျပင္ကို ထြက္သြားေလသည္။

ယြန္ဂီတစ္ေယာက္ ေန႕ခ်င္းညခ်င္းေယာက်ာ္းရသြားသည္ကိုပင္ မယုံနိုင္ျဖစ္ေနေလသည္။

ကံဆိုးတာပဲ မင္ယြန္ဂီေရ။

______________________________________