9

Pagkauwi ko sa bahay, tahimik ang lahat.

Parang palaging ganito.

Ginagabi na ako, pero walang naghihintay sa akin. Si Tatay? Wala pa rin. Si Camilla? Siguradong abala sa sarili niyang buhay. Si Lila? Malamang nasa kwarto niya, ayaw makihalubilo.

Pumasok ako sa kwarto ko, isinara ang pinto, at dumiretso sa lumang kahon sa ilalim ng kama. Matagal ko nang hindi ito binubuksan, pero ngayon, parang may kung anong nagtulak sa akin para gawin 'yon.

Dahan-dahan kong hinila ang takip, at bumungad sa akin ang mga lumang gamit ni Mama—isang luma at medyo kupas na scarf, ilang larawan naming dalawa, at isang notebook na hindi ko pa rin nagagawang basahin nang buo.

Kinuha ko ang isa sa mga lumang larawan—ako at si Mama, magkatabi, nakangiti. Bata pa ako rito, siguro mga limang taon. Sa likod ng litrato, may nakasulat sa sulat-kamay ni Mama.

"Kahit anong mangyari, tandaan mong mahal kita."

Napakapit ako nang mahigpit sa litrato.

Hanggang ngayon, hindi pa rin malinaw sa akin ang buong kwento ng pagkawala niya. Ang alam ko lang, aksidente raw. Pero bakit parang ang daming hindi sinasabi sa akin? Bakit pakiramdam ko, may kulang?

Napabuntong-hininga ako.

Saka ko napansin ang isang maliit na papel na nakaipit sa loob ng notebook ni Mama. May pangalan at numero. Parang punit lang ito mula sa kung saan.

Sinilip ko ang nakasulat.

"Det. Rafael Alcaraz – 0917-XXX-XXXX"

Parang may kumurot sa dibdib ko. Sino siya? Bakit nasa gamit ni Mama ang pangalan niya? At bakit ngayon ko lang 'to nakita?

Wala na akong inaksayang oras. Kinuha ko ang cellphone ko, nanginginig ang daliri ko habang tina-type ang numero. Ilang beses akong nagdalawang-isip bago pindutin ang call button.

Nag-ring. Isa, dalawa, tatlo—

Hanggang sa may sumagot.

"Sino 'to?" Matigas ang boses ng lalaki sa kabilang linya.

Napalunok ako. "Ah... Detective Alcaraz?"

May ilang segundong katahimikan bago siya sumagot. "Matagal na akong hindi tinatawag sa pangalang 'yan."

Mas lalong kumabog ang dibdib ko. "Ako po si Gail... Macy Abigail Velasco."

Tahimik ulit.

Hanggang sa nagsalita siya, mas mababa ang tono. "Anak ka ni Patricia."

Parang natigil ang paghinga ko.

Alam niya.

At sa saglit na pagbitaw niya ng pangalang 'yon, alam kong hindi lang ito simpleng aksidente.

May tinatago silang lahat sa akin.

At hindi ako titigil hangga't hindi ko nalalaman ang totoo