EP 4

စိတ်အလိုကြောင့်အရယူခဲ့မိသော်လည်း စိတ်ပြေသည်နှင့်ရပ်ပေးခဲ့သည်မို့ ထယ်ယောင်းအခံရသက်သာတာဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်လည်း ယနေ့သူမနိုးခင် ကိုယ်အရင်နိုးနေနိုင်တာပင်။ မဂ်လာပွဲပြီးသည့်နေ့ကတည်းက ဒီနေ့က ပထမဆုံးအစောထနိုင်သည့်နေ့မို့ ဂျွန် အတွက် နံနက်စာပြင်ဆင်ပေးခြင်းပင်။ ထို့အတွက်ကြောင့်လည်း အစောထကာပြင်ဆင်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ခွက်ချက်လိုက် ဟိုတစ်ခွက်ချက်လိုက်နှင့် မမောနိုင်မပန်းနိုင်ချက်နေသော ထယ်ယောင်းပင်ဖြစ်လေသည်။

ဂျောင်ကုအိပ်ယာမှထ,ထချင်း နှာခေါင်းထဲတိုး၀င်လာသော အနံ့မွှေးမွှေးကြောင့် မျက်နှာသစ်ပြီးပြီးချင်းရေမချိုးပဲ အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဂျောင်ကုကြိုက်သည့် ရေညှိထမင်းလိပ်လုပ်နေသည်မို့ အနံ့ရတာနှင့် တန်းသိတာဖြစ်၏။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း !"

မီးဖိုနား၌ အေပရွန်၀တ်ကာ ပြင်ဆင်နေသော ထယ်ယောင်းပင်။ ဂျောင်ကုခေါ်လိုက်တော့ လေးထောင့်ဆန်ဆန်အပြုံးလေးနှင့်ပြုံးရင်း လှည့်ကြည့်လာလေသည်။

"ဂျောင်ကုအတွက် ရေညှိထမင်းလိပ်နဲ့ ပဲခေါက်ဆွဲစပ်စပ်လေးလုပ်ပေးနေတာ"

"မင်းကို ဘယ်သူကလုပ်ခိုင်းလို့လဲ"

"ဟို !"

ဂျောင်ကုစကားကြောင့် ထယ်ယောင်းမျက်နှာ မထားတတ်အောင်ပျက်သွားရလေသည်။ ပျက်သွားသောမျက်နှာအား ဂျောင်ကုမမြင်စေရန် အမြန်ပင် မီးဖိုဘက်ပြန်လှည့်လိုက်ရလေသည်။ ဒီလိုလုပ်နေတာ သူ့ဆီကနေချီးမွမ်းခံရဖို့မဟူတ်ပေမယ့် အပြစ်မြင်ခံရမယ်ဟု မထင်ထားတာအမှန်ပင်။

"မင်းလုပ်ထားတာကို ငါက,စားမယ်ထင်လား"

"ငါ ! ဂျွန့် အတွက် သေချာလုပ်ပေးထားတာ"

"သွန်ပစ်လိုက် ရှင်းလား"

"ဟမ်! "

မထင်မှတ်ထားသော စကားကြောင့် ထယ်ယောင်းအံ့ဩသွားရတာ အမှန်ပင်။ သူမစားလျှင်တောင် မိမိကိုယ်တိုင်စားလို့ရသည်မဟုတ်လား။ အဆုံးစွန်ပြောရလျှင် လမ်းဘေး၌ရှိသော ချို့တဲ့ကလေးတွေအား သွားပေးလို့ရပါသေးသည်။

"ငါ ငါက ဂျွန့်ကို စားစေချင်......."

"မစားဘူးလို့ပြောနေတာ မင်းနားမလည်ဘူးလား"

ခပ်မာမာပင် အော်ပြောလာသော ဂျောင်ကုစကားကြောင့် ထယ်မျက်၀န်းအိမ်၌ မျက်ရည်လေးတွေ ဝေ့သီလာရသည်။ စားစေချင်လွန်းလို့ စေတနာအပြည့်နှင့် အပင်ပန်းခံလုပ်ပေးထားသည့် စားစရာတွေက လမ်းဘေးအမှိုက်ပုံးထဲက တန်ဖိုးမရှိသည့် အရာသာသာ။ ပြောချင်ရာပြောပြီး နောက်သို့ပင်တစ်ချက်လှည့်မကြည့်ပဲအပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တတ်သွားလေသောသူ။

"အင့် ! "

အပေါ်ထပ်ဆီသို့ တတ်သွားသော ဂျောင်ကုကိုမျက်စိတစ်ဆုံးလိုက်ကြည့်ပြီးနောက် စီးကျလာသည့်မျက်ရည်တွေအားသုတ်ရင်း လပ်လက်စ,ရေညှိလိပ်ကို အမြန်ပြီးအောင်လုပ်လိုက်သည်။ သူမစားတာသေချာနေမှတော့ ဆက်လုပ်နေဖို့လည်းစိတ်မပါတော့။ သို့ပေမယ့်လည်း သူမစားရင်တောင် ချို့တဲ့ကလေးတွေကို သွားကျွေး၍ရသေးသည်ပဲလေ။

"ဟင့် ! အင့် !"

မျက်ရည်တွေအားသုတ်လိုက် ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ထွက်လိုက်နှင့် ထယ်ယောင်းကိုယ်လေး တစ်ခါတစ်ခါတုန်သွားတတ်၏။ လုပ်ပြီးသား‌ ရေညှိလိပ်တွေအား ဘူးဖြင့်သေချာထုပ်ပိုးကာပြင်ဆင်ပြီးနောက် အိုးခွက်တွေအားသေချာဆေးကာ နေရာတကျပြန်ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် အေပရွန်အားချွတ်ကာ ရေညှိလိပ်လေးတွေ ထုပ်ပိုးထားသည့် ဘူးကလေးအားယူကာ ဂျောင်ကုကိုနှုတ်ဆက်ရန် တွေးမိပေမယ့်လည်း သူမပြောရဲပါ။ ထို့ကြောင့်ပင် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တိတ်လေးသာ အိမ်ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့၏။

ထယ်ယောင်း ကားမမောင်းတတ်သည်မို့ ကားမ၀ယ်ထားတာပင်ဖြစ်သည်။ ထယ်ယောင်းအပြင်သွားရင် ဂျွန့်အားလိုက်ပို့ပေးခိုင်းဖို့မှာထားပေမယ့်လည်း ထယ်ယောင်းက အပြင်သိပ်မထွက်သူပင်ဖြစ်သည်။ ယနေ့မှအပြင်ထွက်မှာဖြစ်သည်မို့ သူ့ကိုလိုက်ပို့ဖို့ကိုလည်း မတောင်းဆိုရဲသလို သူလိုက်မပို့မှာကိုလည်းသိ၏။

"တက္ကဆီ "

ထယ်ယောင်းတားလိုက်တော့ ထယ်ယောင်းဘေးသို့ ထိုကားလေးထိုးရပ်လာလေသည်။

"ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ "

မှန်တံခါးအားဖွင့်ကာမေးလာသော ခပ်ချော‌ချောလူကြောင့် ထယ်ယောင်းအားတုံ့အားနာဖြစ်သွားမိသည်။ ကိုယ်က တက္ကဆီထင်လို့တားမိလိုက်တာကို တကယ်တမ်းဖြစ်နေတာက သူဌေးတစ်ယောက်၏ကားပင်ဖြစ်နေလေသည်။ ထယ်ယောင်းတို့ကားနှင့်မရင်းနှီးသည်က ယခုဖြစ်ရပ်ကသက်သေပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ဟို တောင်း တောင်းပန်ပါတယ်ဗျ ကျွန်တော်က တက္ကဆီထင်လို့ တားလိုက်မိတာ"

"ရပါတယ် အခုဘယ်သွားမလို့လဲ လိုက်ပို့ပေးပါမယ်"

"ရပါတယ်ဗျ ကျွန်တော့်ဘာသာ......"

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း!"

ထယ်ယောင်းစကားပင်မဆုံးသေး ဒေါသသံစွက်ကာခေါ်လာသော ခပ်မာမာအသံကြောင့် ထယ်ယောင်းလှည့်မကြည့်ပဲ ဘယ်သူဆိုတာ အတတ်သိပြီဖြစ်သည်။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်းတဲ့လား"

"အာ! ဟုတ်ပါတယ်ဗျ "

"ကိုယ်က ပတ်ခ်ဘိုဂမ်ပါ "

"ဟုတ်ကဲ့ မှတ်ထားပါမယ်ဗျ"

"ကားပေါ်တတ် !"

ထယ်ယောင်းနှင့် ဘိုဂမ်စကားပြောနေရင်းမှ ကြားဖြတ်၀င်လာသော ဂျောင်ကု၏စကားသံကြောင့် ထယ်ယောင်း ထခုန်မတတ်ပျော်မိသွားလေသည်။ တကယ်လည်း သူလိုက်ပို့ဖို့ကို မျှော်လင့်ပေမယ့် သူလိုက်မပို့မှာသိသည်မို့ မတောင်းဆိုခဲ့တာဖြစ်၏။ ယခုသူလိုက်ပို့မယ်ဆိုသော ထယ်ယောင်း ရပ်နေရာမှ ချာကနဲလှည့်ကာ ဂျောင်ကုကားဆီသို့လျှောက်လာကာ ကားပေါ်သို့အမြန်ပင်တတ်လိုက်လေသည်။ သူစိတ်မပြောင်းခင် အခွင့်အရေးကို အမိအရယူရမည်။

"နောက်တစ်ခေါက် ထပ်တွေ့မယ် ယောင်း"

ကား‌ပေါ်တတ်ရန်ပြင်နေရင်းမှ လှမ်းပြောလာသောတစ်ဖက်လူ၏စကား‌ကြောင့် လှည့်ကာကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မောင်းထွက်သွားပြီဖြစ်သောထိုသူကြောင့် ထယ်ယောင်း ငူတူတူလေးကျန်ခဲ့လေသည်။ထို့နောက် ကားတံခါးအားဖွင့်ကာ ဂျောင်ကု၏ဘေး၌ ၀င်ထိုင်လိုက်ရင်း ခုနက လူ၏အခေါ်အဝေါ်ကြောင့် စိတ်အလိုမကျစွာ နှုတ်ခမ်းလေး မသိမသာဆူမိပါသေး၏။ ယောင်းတဲ့ သူ့ကိုဘယ်သူကအဲ့ဒီလိုခေါ်ခိုင်းလို့လဲ။

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း ! "

ထွက်သွားသောကားကိုကြည့်ကာ ကားစက်မနှိုးပါပဲ ဆောင့်အော်လာသောသူ့ကြောင့် ထယ်ယောင်းကိုယ်လေးတုန်တတ်သွား၏။

"ပြော ပြောလေ ဂျွန် "

"အဲ့ဒီကောင်နဲ့ ဘယ်လောက်တောင်ရင်းနှီးနေလို့ သူ့ဘက်က ယောင်းလို့ခေါ်နေတာလဲဟမ်! "

"ငါ မသိဘူး ဂျွန် ငါသူ့ကို တက္ကဆီမှတ်ပြီးငှားလိုက်တာပဲရှိတာ "

"ဪ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ သူနဲ့စကားရပ်ပြောနေတယ်ပေါ့ ဟမ် !"

"အာ့ ! "

ဒေါသထွက်နေသမျှအားစုကာ ထယ်ယောင်းပါးချောင်ကိုသာ စုကုတ်ထားသည်မို့ ထယ်ယောင်းအော်မိခြင်းပင်။

"ဂျွန် "

ပါးချောင်၌ကုတ်ထားသော်လက်တွေအား ထယ်ယောင်းအတင်းဆွဲဖယ်သော်လည်းမရပေ။ အားနှင့်ဖိ၍ ပိုပြီးမြဲမြံစွာကုတ်လာသော သူ့လက်တွေကြောင့် ထယ်ယောင်းပိုနာလာတာသာ အဖတ်တင်၏။

"ဂျွန် ငါဒါလေးသွားပေး အွင့် ! "

စကားမဆုံးမှီအတင်းနမ်းလာသော ဂျွန်ကြောင့် ထယ်ယောင်းမျက်ရည်တွေ‌ ဝေ့သီနေပြီဖြစ်သည်။ ပါးစောင်အား ခပ်ကြမ်းကြမ်းကုတ်နေရာမှလွှတ်၍ နှုတ်ခမ်းသားတွေအား ခပ်ကြမ်းကြမ်းစုတ်ယူလာသည်မို့ အ‌တန်ကြာလာတော့ ထယ်ယောင်းနှုတ်ခမ်းတွေ ပူပြီးကြိမ်းလာ၏။

"ဂျွန် ဘုန်း ! ဘုန်း ! "

ဂျောင်ကုရင်ဘတ်အား အတင်းထုကာ လွှတ်ပေးရန်တောင်းဆိုသော်လည်းလွှတ်မပေးပေ။ ပို၍ပင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းနမ်းရှိုက်လာသေး၏။

"အင့်! ဟင့် ! ဂျွန် "

နမ်းနေရာကမှတစ်ဖန် ပါး‌ချောင်တွေအားဆွဲကုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲဆီသို့တိုး၀င်လာသော သူ့လျှာကြောင့် ထယ်ယောင်းအသက်ရှူတွေပါကြပ်လာရ၏။

"ဂျွန် ဟင်း ! "

ထယ်ယောင်းခေါ်နေသည်ကို အရေးမစိုက်ပဲ နှုတ်ခမ်းတွေကိုသာ နက်နက်နဲနဲစုပ်ယူနေမိတာပင်။ သူ့ခံတွင်းထဲမွှေ ပါများလို့ သွားရည်တွေစီးပြီးကျလာလျှင်လည်း ထိုသွားရည်တို့ကို လျှာနှင့်သပ်ကာ ဆက်နမ်းတာဖြစ်၏။

"ဟင့် ! ဂျွန် "

"ဟူး ! !!!!"

ဂျောင်ကုနမ်းနေရင်းမှ သက်ပြင်းချနေတာဖြစ်သည်။ နမ်းနေရုံနှင့်ပင် စိတ်ကမတင်းတိမ်နိုင်တော့ဘဲ အောက်ပိုင်းဆီကအရာကပါ မာလာပြီဖြစ်သည်။ မတတ်နိုင်ပေ။ သွားမည့်သွားတော့ အဆုံးထိရောက်အောင်သွားရမည်။ ဂျောင်ကုနမ်းနေတာကိုရပ်ပြီး ထယ်ယောင်းဘောင်းဘီအား ဆွဲချွတ်ရန်ပြင်လိုက်၏။

"ဟင့်! ဂျွန် !"

‌နမ်းနေရင်းမှ ရုတ်တရက်ရပ်ကာ ဘောင်းဘီဆီသို့လှမ်းလာသော ဂျောင်ကုလက်ကြောင့် ထယ်ယောင်းအမြန်တားလိုက်မိခြင်းပင်။

"ငါ ငါ ဒါလေးသွားပေး !"

စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ကားဒက်ရှ်ဘုတ်ပေါ်၌ ထုပ်ထားခံရသည့်ဘူးလေးတွေသည် လမ်းဘေးရောက်သွားပြီဖြစ်၏။

"ဂျွန် ! "

လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရသည့် ဘူးလေးတွေအား ထယ်ယောင်းနှမြောတသစွာကြည့်ရင်း ခေါ်လိုက်မိခြင်းပင်။ သူ့အတွက်တကူးလုပ်ပေးထားတာကို သူမစားရင်တောင် အကျိုးမဲ့သက်သက်ကြီးလွှင့်မပစ်သင့်ဘူး မဟုတ်လား။

ထယ်ယောင်း ဘူးလေးတွေအားငေးကာ နှမြောတသဖြစ်နေစဉ် ဂျောင်ကုမှာတော့ အတော်ပင်feelတတ်နေပြီဖြစ်၏။ ထယ်ယောင်းထိုင်နေသည့်ခုံအားအနောက်လှန်စေလိုက်ပြီးနောက် ထယ်ယောင်းဘောင်းဘီအား ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည်။ ဘောင်းဘီကျွတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်ပေါ်လာ‌သော ထယ်ယောင်း၏ပန်းရောင်အပေါက်၀လေးက ဂျောင်ကု၏စိတ်တွေအား ပိုဆွပေးလိုက်သယောင်။

"အား ! အာ့ ! ဂျွန် ! နာ နာတယ်"

စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသောဘူးလေးတွေအား ငေးကြည့်နေစဉ် အောက်ပိုင်းဆီမှတိုး၀င်လာသောအရာကြောင့် ထယ်ယောင်းဆွဲမိဆွဲရာဆွဲကိုင်ရလေသည်။ အိပ်ယာပေါ်မှာတုန်းကလို ဆုပ်ကိုင်စရာ အိပ်ယာခင်းမရှိသည်မို့ မိရာသာဖမ်းဆွဲဆုပ်ကိုင်ရသည်။

"အ့ ! ဟ့! "

ထယ်ယောင်း မငြီးမိအောင်ထိန်းထားသော်လည်း ထိန်းမရသည့်အသံခပ်သဲ့သဲ့က ထွက်ဆဲပင်။ အမှတ်အသားပေါင်းများစွာနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ထယ်ယောင်းထပ်၍အမှတ်အသားပေးခံနေရဆဲပင်။ အမှတ်အသားရာတွေ ဗလပွနှင့်သူက ရူးလောက်အောင်လှ၏။ တစ်ခါတစ်ခါဆက်ဆံလိုက်တိုင်း နွမ်းကျသွားသည့်သူ့မျက်နှာလေး ရူးလောက်အောင်ဆွဲဆောင်နိုင်၏။ ငြီးသံတွေကိုထိန်းချုပ်ထားတတ်သည့် သူ့အကျင့်ကြောင့် များများသားသား ထုတ်မငြီးသော်လည်း မတတ်သာသည့်အဆုံး ထုတ်ငြီးလာသည့် ငြီးသံတိုးတိုး။ အရာအားလုံးက စွဲမက်ဖွယ်ကောင်း၏။ သို့သော်ထိုသို့ခံစားရသည့်ထဲတွင် ဂျွန်ဂျောင်ကုဆိုသူမပါပေ။

ဒဏ်ရာရဖူးသည့် ကျားတစ်ကောင်အလား ဒေါသမာန်တွေအပြည့်ဖြင့်ဆက်ဆံနေတာဖြစ်၏။ သူတစ်ချက်ဆောင့်ထိုးလိုက်တိုင်း အပေါ်သို့တတ်သွားတတ်သော ထယ်ယောင်းကိုယ်လုံးလေးအား အပေါ်ကနေပယ်ပယ်နယ်နယ်အုပ်မိုးကာ အားပြင်းပြင်းဖြင့် တရစပ်ဆောင့်နေတာဖြစ်၏။

"အ့! အာ့ ! ဂျွန် ! ဟင်း ! "

ထယ်ယောင်းနာကျင်တာကြောင့် နားထင်၌ ချွေးစလေးတို့ခိုကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ခပ်ပြင်းပြင်းအရှိန်ဖြင့် ထိုးသွင်းခံရနေရသည်မို့ ထယ်ယောင်းမခံနိုင်တော့ပေ။ တစ်နေ့တစ်နေ့ သတိရလာလိုက် ဆက်ဆံခံရလိုက် သတိလစ်သွားလိုက်ဖြင့်ပဲ ထယ်ယောင်း သံသရာလည်နေ၏။

ဂျောင်ကုတစ်ယောက် ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုသာယာနေသည်မို့ ထယ်ယောင်းကိုပင် သတိမထားမိတော့ချေ။ ငြီးသံတွေတိတ်သွားပြီးအတော်ကြာကာမှ နားထဲတစ်ခုခုလိုလာသလိုရှိလို့ မော့ကြည့်မိတော့ သူက သတိလစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သတိလစ်နေ၍လည်း မတတ်နိုင်ပေ။ ဒီတစ်ခါတည်းနဲ့သာအပြီးထိမသွားနိုင်ရင် နောက်တစ်ချီဆက်သွားရဦးမည်ကို သိသည်မို့ ပင်ပန်းလက်စနဲ့ တစ်ခါတည်းအပြီးထိဆက်ရလေမည်။

"အ့ ! ဟ့ ! ဟူး !!"

အတန်ကြာအောင် ခပ်သွက်သွက်လှုပ်ရှားပြီးသည့်နောက်မှာ ဂျောင်ကု၏အရာက တစ်ဆက်ဆက်တုန်လာပြီးနောက် ထယ်ယောင်းကိုယ်လေးထဲသို့ ပူးနွေးနွေးအရည်တစ်ချို့ကို ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်၏။

J JuliH

Zawgyi

စိတ္အလိုေၾကာင့္အရယူခဲ့မိေသာ္လည္း စိတ္ေျပသည္ႏွင့္ရပ္ေပးခဲ့သည္မို႔ ထယ္ေယာင္းအခံရသက္သာတာျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ယေန႕သူမနိုးခင္ ကိုယ္အရင္နိုးေနနိုင္တာပင္။ မဂ္လာပြဲၿပီးသည့္ေန႕ကတည္းက ဒီေန႕က ပထမဆုံးအေစာထနိုင္သည့္ေန႕မို႔ ဂြၽန္ အတြက္ နံနက္စာျပင္ဆင္ေပးျခင္းပင္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း အေစာထကာျပင္ဆင္ေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ဒီတစ္ခြက္ခ်က္လိုက္ ဟိုတစ္ခြက္ခ်က္လိုက္ႏွင့္ မေမာနိုင္မပန္းနိုင္ခ်က္ေနေသာ ထယ္ေယာင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။

ေဂ်ာင္ကုအိပ္ယာမွထ,ထခ်င္း ႏွာေခါင္းထဲတိုး၀င္လာေသာ အနံ႕ေမႊးေမႊးေၾကာင့္ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးၿပီးခ်င္းေရမခ်ိဳးပဲ ေအာက္ထပ္သို႔ဆင္းလာခဲ့တာျဖစ္သည္။ ေဂ်ာင္ကုႀကိဳက္သည့္ ေရညွိထမင္းလိပ္လုပ္ေနသည္မို႔ အနံ႕ရတာႏွင့္ တန္းသိတာျဖစ္၏။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း !"

မီးဖိုနား၌ ေအပ႐ြန္၀တ္ကာ ျပင္ဆင္ေနေသာ ထယ္ေယာင္းပင္။ ေဂ်ာင္ကုေခၚလိုက္ေတာ့ ေလးေထာင့္ဆန္ဆန္အၿပဳံးေလးႏွင့္ၿပဳံးရင္း လွည့္ၾကည့္လာေလသည္။

"ေဂ်ာင္ကုအတြက္ ေရညွိထမင္းလိပ္နဲ႕ ပဲေခါက္ဆြဲစပ္စပ္ေလးလုပ္ေပးေနတာ"

"မင္းကို ဘယ္သူကလုပ္ခိုင္းလို႔လဲ"

"ဟို !"

ေဂ်ာင္ကုစကားေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းမ်က္ႏွာ မထားတတ္ေအာင္ပ်က္သြားရေလသည္။ ပ်က္သြားေသာမ်က္ႏွာအား ေဂ်ာင္ကုမျမင္ေစရန္ အျမန္ပင္ မီးဖိုဘက္ျပန္လွည့္လိုက္ရေလသည္။ ဒီလိုလုပ္ေနတာ သူ႕ဆီကေနခ်ီးမြမ္းခံရဖို႔မဟူတ္ေပမယ့္ အျပစ္ျမင္ခံရမယ္ဟု မထင္ထားတာအမွန္ပင္။

"မင္းလုပ္ထားတာကို ငါက,စားမယ္ထင္လား"

"ငါ ! ဂြၽန႔္ အတြက္ ေသခ်ာလုပ္ေပးထားတာ"

"သြန္ပစ္လိုက္ ရွင္းလား"

"ဟမ္! "

မထင္မွတ္ထားေသာ စကားေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းအံ့ဩသြားရတာ အမွန္ပင္။ သူမစားလွ်င္ေတာင္ မိမိကိုယ္တိုင္စားလို႔ရသည္မဟုတ္လား။ အဆုံးစြန္ေျပာရလွ်င္ လမ္းေဘး၌ရွိေသာ ခ်ိဳ႕တဲ့ကေလးေတြအား သြားေပးလို႔ရပါေသးသည္။

"ငါ ငါက ဂြၽန႔္ကို စားေစခ်င္......."

"မစားဘူးလို႔ေျပာေနတာ မင္းနားမလည္ဘူးလား

ခပ္မာမာပင္ ေအာ္ေျပာလာေသာ ေဂ်ာင္ကုစကားေၾကာင့္ ထယ္မ်က္၀န္းအိမ္၌ မ်က္ရည္ေလးေတြ ေဝ့သီလာရသည္။ စားေစခ်င္လြန္းလို႔ ေစတနာအျပည့္ႏွင့္ အပင္ပန္းခံလုပ္ေပးထားသည့္ စားစရာေတြက လမ္းေဘးအမွိုက္ပုံးထဲက တန္ဖိုးမရွိသည့္ အရာသာသာ။ ေျပာခ်င္ရာေျပာၿပီး ေနာက္သို႔ပင္တစ္ခ်က္လွည့္မၾကည့္ပဲအေပၚထပ္သို႔ ျပန္တတ္သြားေလေသာသူ။

"အင့္ ! "

အေပၚထပ္ဆီသို႔ တတ္သြားေသာ ေဂ်ာင္ကုကိုမ်က္စိတစ္ဆုံးလိုက္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ စီးက်လာသည့္မ်က္ရည္ေတြအားသုတ္ရင္း လပ္လက္စ,ေရညွိလိပ္ကို အျမန္ၿပီးေအာင္လုပ္လိုက္သည္။ သူမစားတာေသခ်ာေနမွေတာ့ ဆက္လုပ္ေနဖို႔လည္းစိတ္မပါေတာ့။ သို႔ေပမယ့္လည္း သူမစားရင္ေတာင္ ခ်ိဳ႕တဲ့ကေလးေတြကို သြားေကြၽး၍ရေသးသည္ပဲေလ။

"ဟင့္ ! အင့္ !"

မ်က္ရည္ေတြအားသုတ္လိုက္ ရွိုက္သံသဲ့သဲ့ထြက္လိုက္ႏွင့္ ထယ္ေယာင္းကိုယ္ေလး တစ္ခါတစ္ခါတုန္သြားတတ္၏။ လုပ္ၿပီးသား ေရညွိလိပ္ေတြအား ဘူးျဖင့္ေသခ်ာထုပ္ပိုးကာျပင္ဆင္ၿပီးေနာက္ အိုးခြက္ေတြအားေသခ်ာေဆးကာ ေနရာတက်ျပန္ထားလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ေအပ႐ြန္အားခြၽတ္ကာ ေရညွိလိပ္ေလးေတြ ထုပ္ပိုးထားသည့္ ဘူးကေလးအားယူကာ ေဂ်ာင္ကုကိုႏႈတ္ဆက္ရန္ ေတြးမိေပမယ့္လည္း သူမေျပာရဲပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဘာမွမေျပာဘဲ တိတ္တိတ္ေလးသာ အိမ္ေရွ႕သို႔ထြက္လာခဲ့၏။

ထယ္ေယာင္း ကားမေမာင္းတတ္သည္မို႔ ကားမ၀ယ္ထားတာပင္ျဖစ္သည္။ ထယ္ေယာင္းအျပင္သြားရင္ ဂြၽန႔္အားလိုက္ပို႔ေပးခိုင္းဖို႔မွာထားေပမယ့္လည္း ထယ္ေယာင္းက အျပင္သိပ္မထြက္သူပင္ျဖစ္သည္။ ယေန႕မွအျပင္ထြက္မွာျဖစ္သည္မို႔ သူ႕ကိုလိုက္ပို႔ဖို႔ကိုလည္း မေတာင္းဆိုရဲသလို သူလိုက္မပို႔မွာကိုလည္းသိ၏။

"တကၠဆီ "

ထယ္ေယာင္းတားလိုက္ေတာ့ ထယ္ေယာင္းေဘးသို႔ ထိုကားေလးထိုးရပ္လာေလသည္။

"ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ "

မွန္တံခါးအားဖြင့္ကာေမးလာေသာ ခပ္ေခ်ာေခ်ာလူေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းအားတုံ႕အားနာျဖစ္သြားမိသည္။ ကိုယ္က တကၠဆီထင္လို႔တားမိလိုက္တာကို တကယ္တမ္းျဖစ္ေနတာက သူေဌးတစ္ေယာက္၏ကားပင္ျဖစ္ေနေလသည္။ ထယ္ေယာင္းတို႔ကားႏွင့္မရင္းႏွီးသည္က ယခုျဖစ္ရပ္ကသက္ေသပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။

"ဟို ေတာင္း ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ် ကြၽန္ေတာ္က တကၠဆီထင္လို႔ တားလိုက္မိတာ"

"ရပါတယ္ အခုဘယ္သြားမလို႔လဲ လိုက္ပို႔ေပးပါမယ္"

"ရပါတယ္ဗ် ကြၽန္ေတာ့္ဘာသာ......"

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း!"

ထယ္ေယာင္းစကားပင္မဆုံးေသး ေဒါသသံစြက္ကာေခၚလာေသာ ခပ္မာမာအသံေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းလွည့္မၾကည့္ပဲ ဘယ္သူဆိုတာ အတတ္သိၿပီျဖစ္သည္။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္းတဲ့လား"

"အာ! ဟုတ္ပါတယ္ဗ် "

"ကိုယ္က ပတ္ခ္ဘိုဂမ္ပါ "

"ဟုတ္ကဲ့ မွတ္ထားပါမယ္ဗ်"

"ကားေပၚတတ္ !"

ထယ္ေယာင္းႏွင့္ ဘိုဂမ္စကားေျပာေနရင္းမွ ၾကားျဖတ္၀င္လာေသာ ေဂ်ာင္ကု၏စကားသံေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္း ထခုန္မတတ္ေပ်ာ္မိသြားေလသည္။ တကယ္လည္း သူလိုက္ပို႔ဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ေပမယ့္ သူလိုက္မပို႔မွာသိသည္မို႔ မေတာင္းဆိုခဲ့တာျဖစ္၏။ ယခုသူလိုက္ပို႔မယ္ဆိုေသာ ထယ္ေယာင္း ရပ္ေနရာမွ ခ်ာကနဲလွည့္ကာ ေဂ်ာင္ကုကားဆီသို႔ေလွ်ာက္လာကာ ကားေပၚသို႔အျမန္ပင္တတ္လိုက္ေလသည္။ သူစိတ္မေျပာင္းခင္ အခြင့္အေရးကို အမိအရယူရမည္။

"ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေတြ႕မယ္ ေယာင္း"

ကားေပၚတတ္ရန္ျပင္ေနရင္းမွ လွမ္းေျပာလာေသာတစ္ဖက္လူ၏စကားေၾကာင့္ လွည့္ကာၾကည့္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ေမာင္းထြက္သြားၿပီျဖစ္ေသာထိုသူေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္း ငူတူတူေလးက်န္ခဲ့ေလသည္။ထို႔ေနာက္ ကားတံခါးအားဖြင့္ကာ ေဂ်ာင္ကု၏ေဘး၌ ၀င်ထိုင်လိုက်ရင်း ခုနက လူ၏အေခၚအေဝၚေၾကာင့္ စိတ္အလိုမက်စြာ ႏႈတ္ခမ္းေလး မသိမသာဆူမိပါေသး၏။ ေယာင္းတဲ့ သူ႕ကိုဘယ္သူကအဲ့ဒီလိုေခၚခိုင္းလို႔လဲ။

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း ! "

ထြက္သြားေသာကားကိုၾကည့္ကာ ကားစက္မႏွိုးပါပဲ ေဆာင့္ေအာ္လာေသာသူ႕ေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းကိုယ္ေလးတုန္တတ္သြား၏။

"ေျပာ ေျပာေလ ဂြၽန္ "

"အဲ့ဒီေကာင္နဲ႕ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရင္းႏွီးေနလို႔ သူ႕ဘက္က ေယာင္းလို႔ေခၚေနတာလဲဟမ္! "

"ငါ မသိဘူး ဂြၽန္ ငါသူ႕ကို တကၠဆီမွတ္ၿပီးငွားလိုက္တာပဲရွိတာ "

"ဪ အဲ့ဒါနဲ႕ပဲ သူနဲ႕စကားရပ္ေျပာေနတယ္ေပါ့ ဟမ္ !"

"အာ့ ! "

ေဒါသထြက္ေနသမွ်အားစုကာ ထယ္ေယာင္းပါးေခ်ာင္ကိုသာ စုကုတ္ထားသည္မို႔ ထယ္ေယာင္းေအာ္မိျခင္းပင္။

"ဂြၽန္ "

ပါးေခ်ာင္၌ကုတ္ထားေသာ္လက္ေတြအား ထယ္ေယာင္းအတင္းဆြဲဖယ္ေသာ္လည္းမရေပ။ အားႏွင့္ဖိ၍ ပိုၿပီးၿမဲၿမံစြာကုတ္လာေသာ သူ႕လက္ေတြေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းပိုနာလာတာသာ အဖတ္တင္၏။

"ဂြၽန္ ငါဒါေလးသြားေပး အြင့္ ! "

စကားမဆုံးမွီအတင္းနမ္းလာေသာ ဂြၽန္ေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းမ်က္ရည္ေတြ ေဝ့သီေနၿပီျဖစ္သည္။ ပါးေစာင္အား ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းကုတ္ေနရာမွလႊတ္၍ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြအား ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းစုတ္ယူလာသည္မို႔ အတန္ၾကာလာေတာ့ ထယ္ေယာင္းႏႈတ္ခမ္းေတြ ပူၿပီးႀကိမ္းလာ၏။

"ဂြၽန္ ဘုန္း ! ဘုန္း ! "

ေဂ်ာင္ကုရင္ဘတ္အား အတင္းထုကာ လႊတ္ေပးရန္ေတာင္းဆိုေသာ္လည္းလႊတ္မေပးေပ။ ပို၍ပင္ နက္နက္ရွိုင္းရွိုင္းနမ္းရွိုက္လာေသး၏။

"အင့္! ဟင့္ ! ဂြၽန္ "

နမ္းေနရာကမွတစ္ဖန္ ပါးေခ်ာင္ေတြအားဆြဲကုတ္ကာ ပါးစပ္ထဲဆီသို႔တိုး၀င္လာေသာ သူ႕လွ်ာေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းအသက္ရႉေတြပါၾကပ္လာရ၏။

"ဂြၽန္ ဟင္း ! "

ထယ္ေယာင္းေခၚေနသည္ကို အေရးမစိုက္ပဲ ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုသာ နက္နက္နဲနဲစုပ္ယူေနမိတာပင္။ သူ႕ခံတြင္းထဲေမႊ ပါမ်ားလို႔ သြားရည္ေတြစီးၿပီးက်လာလွ်င္လည္း ထိုသြားရည္တို႔ကို လွ်ာႏွင့္သပ္ကာ ဆက္နမ္းတာျဖစ္၏။

"ဟင့္ ! ဂြၽန္ "

"ဟူး ! !!!!"

ေဂ်ာင္ကုနမ္းေနရင္းမွ သက္ျပင္းခ်ေနတာျဖစ္သည္။ နမ္းေန႐ုံႏွင့္ပင္ စိတ္ကမတင္းတိမ္နိုင္ေတာ့ဘဲ ေအာက္ပိုင္းဆီကအရာကပါ မာလာၿပီျဖစ္သည္။ မတတ္နိုင္ေပ။ သြားမည့္သြားေတာ့ အဆုံးထိေရာက္ေအာင္သြားရမည္။ ေဂ်ာင္ကုနမ္းေနတာကိုရပ္ၿပီး ထယ္ေယာင္းေဘာင္းဘီအား ဆြဲခြၽတ္ရန္ျပင္လိုက္၏။

"ဟင့္! ဂြၽန္ !"

နမ္းေနရင္းမွ ႐ုတ္တရက္ရပ္ကာ ေဘာင္းဘီဆီသို႔လွမ္းလာေသာ ေဂ်ာင္ကုလက္ေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းအျမန္တားလိုက္မိျခင္းပင္။

"ငါ ငါ ဒါေလးသြားေပး !"

စကားမဆုံးေသးခင္မွာပင္ ကားဒက္ရွ္ဘုတ္ေပၚ၌ ထုပ္ထားခံရသည့္ဘူးေလးေတြသည္ လမ္းေဘးေရာက္သြားၿပီျဖစ္၏။

"ဂြၽန္ ! "

လႊင့္ပစ္ခံလိုက္ရသည့္ ဘူးေလးေတြအား ထယ္ေယာင္းႏွေျမာတသစြာၾကည့္ရင္း ေခၚလိုက္မိျခင္းပင္။ သူ႕အတြက္တကူးလုပ္ေပးထားတာကို သူမစားရင္ေတာင္ အက်ိဳးမဲ့သက္သက္ႀကီးလႊင့္မပစ္သင့္ဘူး မဟုတ္လား။

ထယ္ေယာင္း ဘူးေလးေတြအားေငးကာ ႏွေျမာတသျဖစ္ေနစဥ္ ေဂ်ာင္ကုမွာေတာ့ အေတာ္ပင္feelတတ္ေနၿပီျဖစ္၏။ ထယ္ေယာင္းထိုင္ေနသည့္ခုံအားအေနာက္လွန္ေစလိုက္ၿပီးေနာက္ ထယ္ေယာင္းေဘာင္းဘီအား ဆြဲခြၽတ္လိုက္ေလသည္။ ေဘာင္းဘီကြၽတ္သြားသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ေပၚလာေသာ ထယ္ေယာင္း၏ပန္းေရာင္အေပါက္၀ေလးက ေဂ်ာင္ကု၏စိတ္ေတြအား ပိုဆြေပးလိုက္သေယာင္။

"အား ! အာ့ ! ဂြၽန္ ! နာ နာတယ္"

စြန႔္ပစ္ခံလိုက္ရေသာဘူးေလးေတြအား ေငးၾကည့္ေနစဥ္ ေအာက္ပိုင္းဆီမွတိုး၀င္လာေသာအရာေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္းဆြဲမိဆြဲရာဆြဲကိုင္ရေလသည္။ အိပ္ယာေပၚမွာတုန္းကလို ဆုပ္ကိုင္စရာ အိပ္ယာခင္းမရွိသည္မို႔ မိရာသာဖမ္းဆြဲဆုပ္ကိုင္ရသည္။

"အ့ ! ဟ့! "

ထယ္ေယာင္း မၿငီးမိေအာင္ထိန္းထားေသာ္လည္း ထိန္းမရသည့္အသံခပ္သဲ့သဲ့က ထြက္ဆဲပင္။ အမွတ္အသားေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနၿပီးသားျဖစ္ေသာ္လည္း ထယ္ေယာင္းထပ္၍အမွတ္အသားေပးခံေနရဆဲပင္။ အမွတ္အသားရာေတြ ဗလပြႏွင့္သူက ႐ူးေလာက္ေအာင္လွ၏။ တစ္ခါတစ္ခါဆက္ဆံလိုက္တိုင္း ႏြမ္းက်သြားသည့္သူ႕မ်က္ႏွာေလး ႐ူးေလာက္ေအာင္ဆြဲေဆာင္နိုင္၏။ ၿငီးသံေတြကိုထိန္းခ်ဳပ္ထားတတ္သည့္ သူ႕အက်င့္ေၾကာင့္ မ်ားမ်ားသားသား ထုတ္မၿငီးေသာ္လည္း မတတ္သာသည့္အဆုံး ထုတ္ၿငီးလာသည့္ ၿငီးသံတိုးတိုး။ အရာအားလုံးက စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္း၏။ သို႔ေသာ္ထိုသို႔ခံစားရသည့္ထဲတြင္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုဆိုသူမပါေပ။

ဒဏ္ရာရဖူးသည့္ က်ားတစ္ေကာင္အလား ေဒါသမာန္ေတြအျပည့္ျဖင့္ဆက္ဆံေနတာျဖစ္၏။ သူတစ္ခ်က္ေဆာင့္ထိုးလိုက္တိုင္း အေပၚသို႔တတ္သြားတတ္ေသာ ထယ္ေယာင္းကိုယ္လုံးေလးအား အေပၚကေနပယ္ပယ္နယ္နယ္အုပ္မိုးကာ အားျပင္းျပင္းျဖင့္ တရစပ္ေဆာင့္ေနတာျဖစ္၏။

"အ့! အာ့ ! ဂြၽန္ ! ဟင္း ! "

ထယ္ေယာင္းနာက်င္တာေၾကာင့္ နားထင္၌ ေခြၽးစေလးတို႔ခိုကပ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ခပ္ျပင္းျပင္းအရွိန္ျဖင့္ ထိုးသြင္းခံရေနရသည္မို႔ ထယ္ေယာင္းမခံနိုင္ေတာ့ေပ။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ သတိရလာလိုက္ ဆက္ဆံခံရလိုက္ သတိလစ္သြားလိုက္ျဖင့္ပဲ ထယ္ေယာင္း သံသရာလည္ေန၏။

ေဂ်ာင္ကုတစ္ေယာက္ ကိုယ့္စိတ္နဲ႕ကိုသာယာေနသည္မို႔ ထယ္ေယာင္းကိုပင္ သတိမထားမိေတာ့ေခ်။ ၿငီးသံေတြတိတ္သြားၿပီးအေတာ္ၾကာကာမွ နားထဲတစ္ခုခုလိုလာသလိုရွိလို႔ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ သူက သတိလစ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ သတိလစ္ေန၍လည္း မတတ္နိုင္ေပ။ ဒီတစ္ခါတည္းနဲ႕သာအၿပီးထိမသြားနိုင္ရင္ ေနာက္တစ္ခ်ီဆက္သြားရဦးမည္ကို သိသည္မို႔ ပင္ပန္းလက္စနဲ႕ တစ္ခါတည္းအၿပီးထိဆက္ရေလမည္။

"အ့ ! ဟ့ ! ဟူး !!"

အတန္ၾကာေအာင္ ခပ္သြက္သြက္လႈပ္ရွားၿပီးသည့္ေနာက္မွာ ေဂ်ာင္ကု၏အရာက တစ္ဆက္ဆက္တုန္လာၿပီးေနာက္ ထယ္ေယာင္းကိုယ္ေလးထဲသို႔ ပူးႏြေးႏြေးအရည္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ပန္းထုတ္ပစ္လိုက္၏။

J JuliH