Part-5

ဖေဖေသတိရပြီဆိုတဲ့ သတင်းကိုကြားကြားချင်း ဆေးရုံကိုအပြေးသွားလိုက်သည်။ ညကတည်းကသတိရနေတာတဲ့လေ ဒါကိုဖေဖေကမနက်မှပြောဆိုလို့ အခုမှသိရတာ။

ဖေဖေနဲ့ တစ်မနက်လုံး အချိန်းဖြုန်းရင်း စကားတွေပြောနေခဲ့သည်။  ဆေးစရိတ်ကိုစိတ်ပူနေတာကြောင့် စိတ်ပူစရာမလိုကြောင်း ဦးက ကူညီပေးထားကြောင်းကို သေချာရှင်းပြရသေးသည်။ ဦးနဲ့လက်ထပ်ရမယ့် ကိစ္စကိုမပြောချင်သေး ။ အခုမှ​သတိရတဲ့အချိန် အဲ့အကြောင်းကိုမပြောချင်ပါ။ ဖေဖေကစိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ သေချာတာမို့...

ထယ်ယောင်းနဲ့ပြန်တွေ့တဲ့အကြောင်းကိုပြောလိုက်တော့ ဝမ်းသာနေသေးတာ။ ဖေဖေဝမ်းသာတာကိုတွေ့ရတော့ ဂျီမင်းတကယ်ပျော်တယ်။ ဖေဖေကသူ့ရဲ့တစ်ဉီးတည်းသော မိသားစုဝင်မလား..

နေ့လည်စာကို ထမင်းကျွေးလို့မရသေးတာကြောင့် ဆန်ပြုတ်လေးတိုက်လိုက်သည်။  ဖေဖေအိပ်သွားပြီဆိုမှ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ ထယ်ယောင်းဆီကိုလဲ နောက်နေ့လောက်ရောက်အောင်သွားရဦးမယ်..

..."အ့ ဦးနာတယ် ဖြည်းဖြည်း"

"ဟင့် မလုပ်နဲ့တော့ နာတယ်လို့"

"ကလေးကငြိမ်ငြိမ်နေလေ လှုပ်နေရင်ပိုနာမှာ"

"ဟင့် မပြီးသေးဘူးလား အ့ နာတယ်"

ဂျောင်ကု ညနေအိမ်ပြန်လာတော့ အပေါ်ထက်တက်ဖို့လုပ်တုန်း ဒယ်ဒီ့အခန်းရှေ့ကကြားလိုက်ရတဲ့ အသံတွေကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသည်.. ပတ်ဂျီမင်းက အိမ်မှာသူတို့ပဲရှိတယ်လို့ ထင်နေလားမသိ တော်တော်အရှက်မရှိတာ..

ဂျီမင်းညနေအိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တဲ့အချိန် ခြေချင်းဝတ်ခေါက်သွားလို့ ထကိုမထနိုင်သည်အထိ။ အဲ့တာကြောင့် ဦးက သူ့အခန်းထဲထိ ချီသွားပြီး ခြေထောက်ကို ဆေးလိမ်းပေးနေတာ..

"ကဲ ပြီးပြီ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော် ဦး ခြေထောက်ကြီးကိုဆေးလိမ်းပေးရတာ အားနာပါတယ်"

"ဦး တို့က အားနာစရာလူတွေမှမဟုတ်တာ ကဲလာ ဦးချီပြီးအခန်းထဲလိုက်ပို့ပေးမယ် "

"ရပါတယ် ကိုယ့်ဘာသာတက်သွားလိုက်ပါမယ် "

"ရမှာလား "

"ဟုတ်ရတယ် ဦး ဆေးလိမ်းပြီးတော့ သက်သာသွားသလိုပဲ"

"အင်း ဟုတ်ပြီ ဂရုစိုက်သွားနော် "

"ဟုတ်"

ဦးကိုအပေါ်ထပ်ထိ လိုက်ပို့ခိုင်းရမှာ အားနာတာကြောင့် ကိုယ့်ဘာသာတက်လာခဲ့သည်။ စဖြစ်တုန်းကလောက်မနာလို့သာ တက်နိုင်တာ ။ ဦးကိုဖေဖေသတိရပြီဖြစ်တဲ့အကြောင်းတောင် မပြောခဲ့ရ။

ဂျီမင်း အခန်းထဲဝင်ပြီး တံခါးပေါက်ပိတ်မလို့လုပ်တုန်း အတင်းတိုးဝင်လာသည့် ဂျောင်ကု

"ဘာလဲ မင်းငါ့အခန်းထဲ ဘာလာလုပ်တာလဲ"

ဂျီမင်းကိုစူးစူးဝါးဝါးကြည့်ပြီး

"ခင်များ ကျတော့်ဒယ်ဒီနဲ့ အိပ်တာဘယ်နကြိမ်ရှိပြီလဲ "

"ဘာ.."

ဂျီမင်းတကယ် အံသြသွားရသည်။ ဘယ်လိုတောင် ပြောလိုက်တာလဲ...

" ဒယ်ဒီနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်မအိပ်ဖို့ ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ"

" ငါနဲ့လက်ထပ်မယ့်သူနဲ့အိပ်တာ မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး အခုချက်ချင်း ထွက်သွား "

ဂျီမင်းစိတ်တိိုတိုနဲ့ လက်ညိုးထိုးပြီး ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ လူကိုအခန်းထဲထိလာပြီး နှိမ့်ချစော်ကားနေတာ..

" ဒါဆို ကျတော်အိပ်ပေး "

"ဘာ.."

" ခင်များငွေမက်တယ်မလား ဟမ်"

"အေး ငါကငွေမက်တယ် တကယ်လို့အိပ်မယ်မယ်ဆိုရင်တောင် မင်းလိုလူတစ်ဖက်သားကို လေးစားမှူမရှိ အောက်တန်းကျတဲ့ စကားတွေနဲ့နှိမ့်ချ​ပြောဆိုတက်တဲ့ အွန်း! "

ဂျီမင်းခေါင်းတစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ထိန်းပြီး အတင်းနမ်းလာ၏။ လက်နှစ်ဖက်နဲ့အတင်းရိုက်တော့လဲမရ။ လက်နှစ်ဖက်ကိုပါချုပ်ပြီး အတင်းစုပ်ယူသည်။

ဂျီမင်းကို ကုတင်ပေါ်တွန်းလှဲပြီး ထပ်နမ်းသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကိုလဲ အတင်းဖိချုပ်ထားတာကြောင့် လှုပ်လို့တောင်မရပါ။

ပြွတ်  ပြွတ်

"အွင့် အင့် လွှတ် အ့"

ဂျောင်ကုသူ့ရှေ့ကနေ နှုတ်ခမ်းတထော်ထော်နဲ့ ရန်တွေ့နေတဲ့သူကို အမြင်ကပ်ကပ်နဲ့ အတင်းချုပ်နမ်းပြစ်လိုက်သည်။

သူနမ်းဖူးတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့မတူ ချိုချိုအိအိလေးဂျယ်လီကိုငုံစုတ်နေရသလိုမျိုး။ အတင်းရုန်းကန်နေသူကြောင့် ကုတင်ပေါ်ဖိချပြီး ချုပ်လိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းထဲလျှာထိုးဝင်ဖို့လုပ်တော့ အတင်းပိတ်ထားတာကြောင့် အားပါပါကိုက်ချပြစ်လိုက်သည်။

"အ့..နာ တယ်"

ပြွတ်

ဂျီမင်းရဲ့ အာခံတွင်းထဲတွေထိ လျှာကိုတိုးဝင်ပြီး စုတ်ယူနေတာကြောင့် အားအင်တွေချိနဲ့လာသည်။ ရုန်းလဲမရုန်းနိုင်သလို ရုန်းလဲမရုန်းချင်တော့ပါ။ ပထမဆုံးအထိအတွေ့ ပထမဆုံးအနမ်းမှာ သူ့ရဲ့ကျွမ်းကျင်လှတဲ့အထိအတွေ့ကြား ဂျီမင်းလက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ပြီ။ ခန္တာကိုယ်က တုန့်ပြန်လာတဲ့ ပူရှိန်းရှိန်းခံစားချက်တွေကြား သူ့အနမ်းတွေကို တုန့်ပြန်နေမိသည်။

ဂျောင်ကုတစ်ယောက် တဖက်လူအနမ်းတွေတုန့်ပြန်လာမှသာ သတိရှိသွားတော့သည်။ ကုတင်ပေါ်ကနေအမြန်ထပြစ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တဲ့စကားက....

"ခင်များက အရမ်းလွယ်တဲ့ အပေါစားလေးပဲ ဟက်"

ဂျီမင်း ပြောပြီးထွက်သွားတဲ့သူရဲ့ ကျောပြင်ကိုကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေသာကျနေတော့သည်။ ဘာပြန်ပြောရမှန်းလဲမသိ ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်းလဲ မသိတော့ပါ။ သူ့အနမ်းတွေကို တုန့်ပြန်မိတာကြောင့် ဒီလိုစကားတွေကိုပြောသွားတာလား...

သူပြောသလို ဂျီမင်းအရမ်းလွယ်တဲ့ အပေါစားတစ်ယောက်ဖြစ်နေခဲ့လား။ ဒါပေမယ့် သူတစ်ယောက်ထဲအတွက်ပါ။

ပထမဆုံးအထိအတွေ့ ပထမဆုံးအနမ်း ပထမဆုံးရင်ခုန်သံက မင်နဲ့မှစတာပါ ဂျောင်ကုရယ်..

တဖက်တွင်..

"ဟာကွာ "

ဒုန်း ဝုန်း

ဂျောင်ကုအခန်းထဲမှာတွေ့သမျှ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ဘာလို့ဒီလူကို သွားနမ်းမိလိုက်တာလဲ။ ဂျောင်ကု ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး တင်းမာနေတာတွေကို ဖြေလျှော့ရဦးမယ်.. fuck ပဲ သူ့ကိုနမ်းလိုက်မိတာနဲ့ ဒီလောက်ထိ မာစရာလိုလို့လား..

ဂျောင်ကု သူ့အရာကိုလက်နဲ့ အတော်ကြာသည်အထိ လှုပ်ရှားနေတာတောင် အထွက်အထိပ်ကို မရောက်နိုင်သေး။ နောက်ဆုံးသူနမ်းခဲ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးတွေ မျက်ရည်တွေဝေ့သီနေတဲ့ မျက်ဝန်းလေးတွေ

ဟား အ့ ဟ့

"ပတ်ဂျီမင်း အား ရှီးးး"

သူ့နာမည်အော်ငြီးမှာသာ ဖြူပြစ်ပြစ်အရည်တွေ ကထွက်လာသည်။ ပတ်ဂျီမင်းက တော်တော်ဒုက္ခပေးတယ်။

......

ဂျီမင်းအခုဆို ဂျောင်ကုကိုရှောင်နေတာ တစ်ပတ်လောက်ရှိပြီ။ ညစာဆိုလဲသူက လာမစားတော့ တစ်ပတ်လုံးတွေ့ကို မတွေ့ဖြစ်ပါ။ အဲ့ကိစ္စကြီးဖြစ်ပြီးနောက် ဦးကို သစ္စာဖောက်နေမိသလို ခံစားနေရတာ။ ဦးဘက်က ဒီလောက်ထိသူ့ဘက်ကို ကြည့်ပြီးကူညီပေးထားတာတောင် သူ့က ဦးရဲ့သားကို ရင်ခုန်နေသည်တဲ့လေ။ ဘယ်လိုတောင် မိုက်မဲတဲ့ပြစ်မှုကြီးလဲ။

အဲ့တာကြောင့် ဖေဖေရှိတဲ့ဆေးရုံမှာ တစ်နေကုန်နီးပါးနေပြီးသာ အိမ်ပြန်လာသည်။ အိမ်မှာဆိုရင်လဲ အခန်းထဲသာအောင်းနေမိသည်။ သူနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှာကို ဂျီမင်း ကြောက်တယ်။

အခုကတော့ ဘိုးဘိုးကိုဆေးစစ်ပေးနေရသည်။ နှစ်ရက်လောက်နေရင် ဘိုးဘိုးကဂျပန်ကို ဆေးကုဖို့အတွက်သွားတော့မှာ..။

ဦးရောပါလိုက်သွားရမှာတဲ့လေ။ အလုပ်ကိစ္စရော ဘိုးဘိုးကိစ္စရောဆိုတော့ နှစ်ပတ်လောက်နေမှပြန်ခဲ့လောက်မည်။

အိမ်မှာဂျောင်ကုနဲ့ ကျတော်နှစ်ယောက်ထဲ ကျန်ခဲ့ရမှာ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနှစ်ပတ်အတွင်း ပြဿနာမဖြစ်အောင်နေရမယ်။

ချပ်

ဂျီမင်းဆေးစစ်ပေးနေတုန်း တံခါးဖွင့်သံ ကြားလို့လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဂျောင်ကု..

ဂျောင်ကု ဘိုးဘိုးအခန်းထဲ ဝင်လာတော့ ဟိုလူကိုတွေ့သည်။ သူဒီမှာရှိမှန်းသိလို့ တမင်သက်သက်လာခဲ့တာ။ ကျတော်ကို ရှောင်နေလိုက်တာများ တစ်ပတ်တိတိ နမ်းရုံလေးနမ်းလိုက်တာကို လာဖြစ်ပျက်ပြနေတာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် အခုမှပထမဆုံးလိုလို ....

ဟွန်း

သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေမှန်းသိတော့ မျက်နှာတွေနီရဲနေလိုက်တာ စတော်ဘယ်ရီသီးကျလို့။ ရှက်ဟန်ဆောင်နေသေးတယ်..

"ဘိုးဘိုး စစ်လို့ပြီးပါပြီနော် လိုအပ်တာတွေကို သူနာပြုကိုပြောခဲ့လိုက်ပါ့မယ် သွားလိုက်ပါဉီးမယ်ဗျ"

"အေး အေး "

ဂျီမင်းအပြင်ရောက်တော့ အစေခံကောင်မလေးတစ်ယောက်က..

"သခင်ကြီးက ပန်းခြံထဲလာခဲ့ဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်လို့ပါ"

"ဪ အင်းသွားလိုက်မယ်"

ဂျီမင်းရောက်တော့ ဦးကပြုံးပြပြီး ထိုင်ဖို့နေရာပေးသည်။

"ဦး ကျတော့်ကိုခေါ်တယ်ဆို"

"အင်း ရော့ဒါ ကလေးအတွက်"

"ဟင်..."

ဂျီမင်းရှေ့ရောင်လာတဲ့ ငွေရောင်လက်စွပ်လေး အလယ်မှာကျောက်ကလေးနဲ့ တော်တော်လေးလှပြီး စျေးလဲကြီးမယ့်ပုံ...

"ဟို ကျတော်လက်မခံချင်ဘူး"

"ကလေးငြင်းမယ်ဆိုတာ ဦးသိတယ် ။ ဦးကဂျပန်သွားရမှာဆိုတော့ ကလေးကိုစိတ်မချဘူးဖြစ်နေလို့ ကလေးကိုဦးပိုင်ကြောင်းပြတဲ့အနေနဲ့ ဒီလက်စွပ်လေး ဝတ်ထားပေး"

"ဟို..."

"ကဲ ဦးကိုယ်တိုင်ပဲ ဝတ်ပေးမယ်"

ဦးကမငြင်းစေချင်တဲ့ပုံမလို့သာ လက်ခံလိုက်ရသည်။ အဲ့လောက်စျေးကြီးမဲ့ပုံပေါက်နေတာ မလိုချင်ပါ။

"ကြည့်ပါလား ကလေးနဲ့ အရမ်းလိုက်တာကို"

"ဟုတ်"

ဦးက ပုခုံးကိုဖက်ထားတာမို့ အလိုက်သင့်လေးသာ မှီနေလိုက်သည်။ ဦးကိုစိတ်ခုနေတာ တစ်ခုရှိပါသည်။ ဖေဖေသတိရနေပြီ ဆိုတာကို သိတာတောင် ဆေးရုံကိုတစ်ခေါက်လေးမှ လာမကြည့်သလို သတင်းလဲမ​မေးပါ။ ကိုယ်နဲ့လက်ထပ်မယ့်သူရဲ့ အဖေကိုတော့လာကြည့်သင့်တယ်မဟုတ်ဘူးလား။

အရင်ကတည်းက ဦး ဖေဖေကိုဆက်ဆံတဲ့ပုံတွေကို သိပ်မကြိုက်ပါ။ ကျတော့်ကြောင့်သာ မဖြစ်မနေဆက်ဆံနေရတဲ့ပုံစံ။ ကျတော့်ကိုတော့အဲ့လို မလုပ်ပေမယ့် ဖေဖေကိုလဲကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံစေချင်ပါသည်။

ဘယ်လောက်ပဲ ကူညီထားတယ်ပြောပြော တစ်နေ့တော့ဒီကိစ္စကို သေချာလေးဆွေးနွေးပါဉီးမည်.........

___________________________________

စာလုံးပေါင်းတွေစစ်ထားပေမယ့် အမှားပါရင် ခွင့်လွှတ်ပါဗျ။အခြား fic တွေနဲ့တူသွားရင် တောင်းပန်ပါတယ် ။

Vote pls..... 😁😁

Zg

ေဖေဖသတိရၿပီဆိုတဲ့ သတင္းကိုၾကားၾကားခ်င္း ေဆး႐ုံကိုအေျပးသြားလိုက္သည္။ ညကတည္းကသတိရေနတာတဲ့ေလ ဒါကိုေဖေဖကမနက္မွေျပာဆိုလို႔ အခုမွသိရတာ။

ေဖေဖနဲ႕ တစ္မနက္လုံး အခ်ိန္းျဖဳန္းရင္း စကားေတြေျပာေနခဲ့သည္။  ေဆးစရိတ္ကိုစိတ္ပူေနတာေၾကာင့္ စိတ္ပူစရာမလိုေၾကာင္း ဦးက ကူညီေပးထားေၾကာင္းကို ေသခ်ာရွင္းျပရေသးသည္။ ဦးနဲ႕လက္ထပ္ရမယ့္ ကိစၥကိုမေျပာခ်င္ေသး ။ အခုမွ​သတိရတဲ့အခ်ိန္ အဲ့အေၾကာင္းကိုမေျပာခ်င္ပါ။ ေဖေဖကစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာ ေသခ်ာတာမို႔...

ထယ္ေယာင္းနဲ႕ျပန္ေတြ႕တဲ့အေၾကာင္းကိုေျပာလိုက္ေတာ့ ဝမ္းသာေနေသးတာ။ ေဖေဖဝမ္းသာတာကိုေတြ႕ရေတာ့ ဂ်ီမင္းတကယ္ေပ်ာ္တယ္။ ေဖေဖကသူ႕ရဲ႕တစ္ဉီးတည္းေသာ မိသားစုဝင္မလား..

ေန႕လည္စာကို ထမင္းေကြၽးလို႔မရေသးတာေၾကာင့္ ဆန္ျပဳတ္ေလးတိုက္လိုက္သည္။  ေဖေဖအိပ္သြားၿပီဆိုမွ အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။ ထယ္ေယာင္းဆီကိုလဲ ေနာက္ေန႕ေလာက္ေရာက္ေအာင္သြားရဦးမယ္..

..."အ့ ဦးနာတယ္ ျဖည္းျဖည္း"

"ဟင့္ မလုပ္နဲ႕ေတာ့ နာတယ္လို႔"

"ကေလးကၿငိမ္ၿငိမ္ေနေလ လႈပ္ေနရင္ပိုနာမွာ"

"ဟင့္ မၿပီးေသးဘူးလား အ့ နာတယ္"

ေဂ်ာင္ကု ညေနအိမ္ျပန္လာေတာ့ အေပၚထက္တက္ဖို႔လုပ္တုန္း ဒယ္ဒီ့အခန္းေရွ႕ကၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံေတြေၾကာင့္ ေဒါသထြက္သြားသည္.. ပတ္ဂ်ီမင္းက အိမ္မွာသူတို႔ပဲရွိတယ္လို႔ ထင္ေနလားမသိ ေတာ္ေတာ္အရွက္မရွိတာ..

ဂ်ီမင္းညေနအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကားေပၚက ဆင္းလိုက္တဲ့အခ်ိန္ ေျခခ်င္းဝတ္ေခါက္သြားလို႔ ထကိုမထနိုင္သည္အထိ။ အဲ့တာေၾကာင့္ ဦးက သူ႕အခန္းထဲထိ ခ်ီသြားၿပီး ေျခေထာက္ကို ေဆးလိမ္းေပးေနတာ..

"ကဲ ၿပီးၿပီ"

"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္ ဦး ေျခေထာက္ႀကီးကိုေဆးလိမ္းေပးရတာ အားနာပါတယ္"

"ဦး တို႔က အားနာစရာလူေတြမွမဟုတ္တာ ကဲလာ ဦးခ်ီၿပီးအခန္းထဲလိုက္ပို႔ေပးမယ္ "

"ရပါတယ္ ကိုယ့္ဘာသာတက္သြားလိုက္ပါမယ္ "

"ရမွာလား "

"ဟုတ္ရတယ္ ဦး ေဆးလိမ္းၿပီးေတာ့ သက္သာသြားသလိုပဲ"

"အင္း ဟုတ္ၿပီ ဂ႐ုစိုက္သြားေနာ္ "

"ဟုတ္"

ဦးကိုအေပၚထပ္ထိ လိုက္ပို႔ခိုင္းရမွာ အားနာတာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘာသာတက္လာခဲ့သည္။ စျဖစ္တုန္းကေလာက္မနာလို႔သာ တက္နိုင္တာ ။ ဦးကိုေဖေဖသတိရၿပီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေတာင္ မေျပာခဲ့ရ။

ဂ်ီမင္း အခန္းထဲဝင္ၿပီး တံခါးေပါက္ပိတ္မလို႔လုပ္တုန္း အတင္းတိုးဝင္လာသည့္ ေဂ်ာင္ကု

"ဘာလဲ မင္းငါ့အခန္းထဲ ဘာလာလုပ္တာလဲ"

ဂ်ီမင္းကိုစူးစူးဝါးဝါးၾကည့္ၿပီး

"ခင္မ်ား က်ေတာ့္ဒယ္ဒီနဲ႕ အိပ္တာဘယ္နႀကိမ္ရွိၿပီလဲ "

"ဘာ.."

ဂ်ီမင္းတကယ္ အံၾသသြားရသည္။ ဘယ္လိုေတာင္ ေျပာလိုက္တာလဲ...

" ဒယ္ဒီနဲ႕ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္မအိပ္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ"

" ငါနဲ႕လက္ထပ္မယ့္သူနဲ႕အိပ္တာ မင္းနဲ႕မဆိုင္ဘူး အခုခ်က္ခ်င္း ထြက္သြား "

ဂ်ီမင္းစိတ္တိိုတိုနဲ႕ လက္ညိုးထိုးၿပီး ထြက္သြားခိုင္းလိုက္သည္။ လူကိုအခန္းထဲထိလာၿပီး ႏွိမ့္ခ်ေစာ္ကားေနတာ..

" ဒါဆို က်ေတာ္အိပ္ေပး "

"ဘာ.."

" ခင္မ်ားေငြမက္တယ္မလား ဟမ္"

"ေအး ငါကေငြမက္တယ္ တကယ္လို႔အိပ္မယ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ မင္းလိုလူတစ္ဖက္သားကို ေလးစားမႉမရွိ ေအာက္တန္းက်တဲ့ စကားေတြနဲ႕ႏွိမ့္ခ်​ေျပာဆိုတက္တဲ့ အြန္း! "

ဂ်ီမင္းေခါင္းတစ္ဖက္ကို လက္နဲ႕ထိန္းၿပီး အတင္းနမ္းလာ၏။ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕အတင္းရိုက္ေတာ့လဲမရ။ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုပါခ်ဳပ္ၿပီး အတင္းစုပ္ယူသည္။

ဂ်ီမင္းကို ကုတင္ေပၚတြန္းလွဲၿပီး ထပ္နမ္းသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုလဲ အတင္းဖိခ်ဳပ္ထားတာေၾကာင့္ လႈပ္လို႔ေတာင္မရပါ။

ႁပြတ္  ႁပြတ္

"အြင့္ အင့္ လႊတ္ အ့"

ေဂ်ာင္ကုသူ႕ေရွ႕ကေန ႏႈတ္ခမ္းတေထာ္ေထာ္နဲ႕ ရန္ေတြ႕ေနတဲ့သူကို အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႕ အတင္းခ်ဳပ္နမ္းျပစ္လိုက္သည္။

သူနမ္းဖူးတဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႕မတူ ခ်ိဳခ်ိဳအိအိေလးဂ်ယ္လီကိုငုံစုတ္ေနရသလိုမ်ိဳး။ အတင္း႐ုန္းကန္ေနသူေၾကာင့္ ကုတင္ေပၚဖိခ်ၿပီး ခ်ဳပ္လိုက္သည္။

ႏႈတ္ခမ္းထဲလွ်ာထိုးဝင္ဖို႔လုပ္ေတာ့ အတင္းပိတ္ထားတာေၾကာင့္ အားပါပါကိုက္ခ်ျပစ္လိုက္သည္။

"အ့..နာ တယ္"

ႁပြတ္

ဂ်ီမင္းရဲ႕ အာခံတြင္းထဲေတြထိ လွ်ာကိုတိုးဝင္ၿပီး စုတ္ယူေနတာေၾကာင့္ အားအင္ေတြခ်ိနဲ႕လာသည္။ ႐ုန္းလဲမ႐ုန္းနိုင္သလို ႐ုန္းလဲမ႐ုန္းခ်င္ေတာ့ပါ။ ပထမဆုံးအထိအေတြ႕ ပထမဆုံးအနမ္းမွာ သူ႕ရဲ႕ကြၽမ္းက်င္လွတဲ့အထိအေတြ႕ၾကား ဂ်ီမင္းလက္ျမႇောက္အရႈံးေပးလိုက္ၿပီ။ ခႏၱာကိုယ္က တုန့္ျပန္လာတဲ့ ပူရွိန္းရွိန္းခံစားခ်က္ေတြၾကား သူ႕အနမ္းေတြကို တုန့္ျပန္ေနမိသည္။

ေဂ်ာင္ကုတစ္ေယာက္ တဖက္လူအနမ္းေတြတုန့္ျပန္လာမွသာ သတိရွိသြားေတာ့သည္။ ကုတင္ေပၚကေနအျမန္ထျပစ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္တဲ့စကားက....

"ခင္မ်ားက အရမ္းလြယ္တဲ့ အေပါစားေလးပဲ ဟက္"

ဂ်ီမင္း ေျပာၿပီးထြက္သြားတဲ့သူရဲ႕ ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြသာက်ေနေတာ့သည္။ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းလဲမသိ ဘယ္လိုျပန္ေျပာရမွန္းလဲ မသိေတာ့ပါ။ သူ႕အနမ္းေတြကို တုန့္ျပန္မိတာေၾကာင့္ ဒီလိုစကားေတြကိုေျပာသြားတာလား...

သူေျပာသလို ဂ်ီမင္းအရမ္းလြယ္တဲ့ အေပါစားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့လား။ ဒါေပမယ့္ သူတစ္ေယာက္ထဲအတြက္ပါ။

ပထမဆုံးအထိအေတြ႕ ပထမဆုံးအနမ္း ပထမဆုံးရင္ခုန္သံက မင္နဲ႕မွစတာပါ ေဂ်ာင္ကုရယ္..

တဖက္တြင္..

"ဟာကြာ "

ဒုန္း ဝုန္း

ေဂ်ာင္ကုအခန္းထဲမွာေတြ႕သမွ် ရိုက္ခဲဲပစ္လိုက္သည္။ ဘာလို႔ဒီလူကို သြားနမ္းမိလိုက္တာလဲ။ ေဂ်ာင္ကု ေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္ၿပီး တင္းမာေနတာေတြကို ေျဖေလွ်ာ့ရဦးမယ္.. fuck ပဲ သူ႕ကိုနမ္းလိုက္မိတာနဲ႕ ဒီေလာက္ထိ မာစရာလိုလို႔လား..

ေဂ်ာင္ကု သူ႕အရာကိုလက္နဲ႕ အေတာ္ၾကာသည္အထိ လႈပ္ရွားေနတာေတာင္ အထြက္အထိပ္ကို မေရာက္နိုင္ေသး။ ေနာက္ဆုံးသူနမ္းခဲ့တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေတြ မ်က္ရည္ေတြေဝ့သီေနတဲ့ မ်က္ဝန္းေလးေတြ

ဟား အ့ ဟ့

"ပတ္ဂ်ီမင္း အား ရွီးးး"

သူ႕နာမည္ေအာ္ၿငီးမွာသာ ျဖဴျပစ္ျပစ္အရည္ေတြ ကထြက္လာသည္။ ပတ္ဂ်ီမင္းက ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေပးတယ္။

......

ဂ်ီမင္းအခုဆို ေဂ်ာင္ကုကိုေရွာင္ေနတာ တစ္ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ။ ညစာဆိုလဲသူက လာမစားေတာ့ တစ္ပတ္လုံးေတြ႕ကို မေတြ႕ျဖစ္ပါ။ အဲ့ကိစၥႀကီးျဖစ္ၿပီးေနာက္ ဦးကို သစၥာေဖာက္ေနမိသလို ခံစားေနရတာ။ ဦးဘက္က ဒီေလာက္ထိသူ႕ဘက္ကို ၾကည့္ၿပီးကူညီေပးထားတာေတာင္ သူ႕က ဦးရဲ႕သားကို ရင္ခုန္ေနသည္တဲ့ေလ။ ဘယ္လိုေတာင္ မိုက္မဲတဲ့ျပစ္မႈႀကီးလဲ။

အဲ့တာေၾကာင့္ ေဖေဖရွိတဲ့ေဆး႐ုံမွာ တစ္ေနကုန္နီးပါးေနၿပီးသာ အိမ္ျပန္လာသည္။ အိမ္မွာဆိုရင္လဲ အခန္းထဲသာေအာင္းေနမိသည္။ သူနဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရမွာကို ဂ်ီမင္း ေၾကာက္တယ္။

အခုကေတာ့ ဘိုးဘိုးကိုေဆးစစ္ေပးေနရသည္။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနရင္ ဘိုးဘိုးကဂ်ပန္ကို ေဆးကုဖို႔အတြက္သြားေတာ့မွာ..။

ဦးေရာပါလိုက္သြားရမွာတဲ့ေလ။ အလုပ္ကိစၥေရာ ဘိုးဘိုးကိစၥေရာဆိုေတာ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနမွျပန္ခဲ့ေလာက္မည္။

အိမ္မွာေဂ်ာင္ကုနဲ႕ က်ေတာ္ႏွစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့ရမွာ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီႏွစ္ပတ္အတြင္း ျပႆနာမျဖစ္ေအာင္ေနရမယ္။

ကြၽီ

ဂ်ီမင္းေဆးစစ္ေပးေနတုန္း တံခါးဖြင့္သံ ၾကားလို႔လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဂ်ာင္ကု..

ေဂ်ာင္ကု ဘိုးဘိုးအခန္းထဲ ဝင္လာေတာ့ ဟိုလူကိုေတြ႕သည္။ သူဒီမွာရွိမွန္းသိလို႔ တမင္သက္သက္လာခဲ့တာ။ က်ေတာ္ကို ေရွာင္ေနလိုက္တာမ်ား တစ္ပတ္တိတိ နမ္း႐ုံေလးနမ္းလိုက္တာကို လာျဖစ္ပ်က္ျပေနတာ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ အခုမွပထမဆုံးလိုလို ....

ဟြန္း

သူ႕ကိုစိုက္ၾကည့္ေနမွန္းသိေတာ့ မ်က္ႏွာေတြနီရဲေနလိုက္တာ စေတာ္ဘယ္ရီသီးက်လိဳ႕။ ရွက္ဟန္ေဆာင္ေနေသးတယ္..

"ဘိုးဘိုး စစ္လို႔ၿပီးပါၿပီေနာ္ လိုအပ္တာေတြကို သူနာျပဳကိုေျပာခဲ့လိုက္ပါ့မယ္ သြားလိုက္ပါဉီးမယ္ဗ်"

"ေအး ေအး "

ဂ်ီမင္းအျပင္ေရာက္ေတာ့ အေစခံေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က..

"သခင္ႀကီးက ပန္းၿခံထဲလာခဲ့ဖို႔ ေျပာခိုင္းလိုက္လို႔ပါ"

"ဪ အင္းသြားလိုက္မယ္"

ဂ်ီမင္းေရာက္ေတာ့ ဦးကၿပဳံးျပၿပီး ထိုင္ဖို႔ေနရာေပးသည္။

"ဦး က်ေတာ့္ကိုေခၚတယ္ဆို"

"အင္း ေရာ့ဒါ ကေလးအတြက္"

"ဟင္..."

ဂ်ီမင္းေရွ႕ေရာင္လာတဲ့ ေငြေရာင္လက္စြပ္ေလး အလယ္မွာေက်ာက္ကေလးနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလးလွၿပီး ေစ်းလဲႀကီးမယ့္ပုံ...

"ဟို က်ေတာ္လက္မခံခ်င္ဘူး"

"ကေလးျငင္းမယ္ဆိုတာ ဦးသိတယ္ ။ ဦးကဂ်ပန္သြားရမွာဆိုေတာ့ ကေလးကိုစိတ္မခ်ဘဴးျဖစ္ေနလို႔ ကေလးကိုဦးပိုင္ေၾကာင္းျပတဲ့အေနနဲ႕ ဒီလက္စြပ္ေလး ဝတ္ထားေပး"

"ဟို..."

"ကဲ ဦးကိုယ္တိုင္ပဲ ဝတ္ေပးမယ္"

ဦးကမျငင္းေစခ်င္တဲ့ပုံမလို႔သာ လက္ခံလိုက္ရသည္။ အဲ့ေလာက္ေစ်းႀကီးမဲ့ပုံေပါက္ေနတာ မလိုခ်င္ပါ။

"ၾကည့္ပါလား ကေလးနဲ႕ အရမ္းလိုက္တာကို"

"ဟုတ္"

ဦးက ပုခုံးကိုဖက္ထားတာမို႔ အလိုက္သင့္ေလးသာ မွီေနလိုက္သည္။ ဦးကိုစိတ္ခုေနတာ တစ္ခုရွိပါသည္။ ေဖေဖသတိရေနၿပီ ဆိုတာကို သိတာေတာင္ ေဆး႐ုံကိုတစ္ေခါက္ေလးမွ လာမၾကည့္သလို သတင္းလဲမ​ေမးပါ။ ကိုယ္နဲ႕လက္ထပ္မယ့္သူရဲ႕ အေဖကိုေတာ့လာၾကည့္သင့္တယ္မဟုတ္ဘူးလား။

အရင္ကတည္းက ဦး ေဖေဖကိုဆက္ဆံတဲ့ပုံေတြကို သိပ္မႀကိဳက္ပါ။ က်ေတာ့္ေၾကာင့္သာ မျဖစ္မေနဆက္ဆံေနရတဲ့ပုံစံ။ က်ေတာ့္ကိုေတာ့အဲ့လို မလုပ္ေပမယ့္ ေဖေဖကိုလဲေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံေစခ်င္ပါသည္။

ဘယ္ေလာက္ပဲ ကူညီထားတယ္ေျပာေျပာ တစ္ေန႕ေတာ့ဒီကိစၥကို ေသခ်ာေလးေဆြးႏြေးပါဉီးမည္.........

___________________________________

စာလုံးေပါင္းေတြစစ္ထားေပမယ့္ အမွားပါရင္ ခြင့္လႊတ္ပါဗ်။အျခား fic ေတြနဲ႕တူသြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ။

Vote pls..... 😁😁