15(final)
20:01, 28 October 2024အရာအားလုံးပြီးဆုံးပြီး အချိန်တွေကကုန်ဆုံးတာမြန်ခဲ့သည်။
အခုဆိုရင် fourth ဟာကျောင်းပြီးသွားပြီး အသက်ဟာ ၂၀ပြည့်ခဲ့ပြီ။Gemini ဟာ အသက် ၂၅ဝင်နေပါပြီ။ဆရာနဲ့တပည့်မို့အသက်အရွယ်ဟာကွာမယ်ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းသူတို့က ၄နှစ်ကျော်သာကွာသည်။
"ကလေး"
ငါခေါ်လိုက်ပြီး ဘေးမှာအိပ်နေတဲ့ fourth ကိုနမ်းလိုက်သည်။
"ကလေးလေး"
"......"
"ကလေးလေးလို့"
"ဘာလဲဗျာ နိုးနေရင်လဲတိတ်တိတ်နေလေ"
အိပ်ချင်မူးတူးအသံဖြင့် ငါ့အားရန်ပြန်တွေ့နေတဲ့ ကြောင်ပေါက်လေးတကောင်းကြောင့် ငါ အသံထွက်ကာရယ်လိုက်မိသည်။
"မထသေးဘူးလား"
"ကျတော်အိပ်ချင်နေတုန်းဘဲ phi"
"ထတော့လေ"
"အိပ်ချင်တုန်းလို့"
"ဟုတ်ပါပြီဗျာ"
ငါ တချက်နမ်းလိုက်ကာ ထပြီး သွားတိုက်လိုက်သည်။
"ကလေးရေ မထသေးဘူးလား"
သွားတိုက်မျက်နှာသစ်ပြီးထွက်လာတော့ အိပ်နေသေးတဲ့ fourth ကိုငါနိုးလိုက်သည်။
"ထပြီ ထပြီဗျာ"
ငါ့ကို မျက်မှောင်ကျုံ့ပြကာ ဆူဆောင့်ပြီးထလာသည်။
"သွားတိုက်ပြီးလာခဲ့ ကိုယ်အောက်မှာစောင့်နေမယ်"
ပြောတဲ့အတိုင်း ငါ အောက်ဆင်းလာကာ ငါ့ထက်အသက်ငယ်တဲ့ လူကြီးအတွက်မနက်စာပြင်ပေးနေရသည်။
ခနအကြာ ဒုန်း ဒုန်းနဲ့အသံကြားလို့ ငလျင်လှုပ်တာလားလို့ ငါ့မှာလန့်သွားပေမဲ့ တကယ်တမ်း fourth ငါ့ကိုစိတ်တို၍ခြေဆောင့်လာတာကြောင့်ဆိုတာသိတော့မှ ငါ သက်ပြင်းချမိသွားသည်။
"ခြေမဆောင့်နဲ့လေ ခြေထောက်တွေနာမယ် fourth"
"ဘာကို fourth လဲ အခုကျကလေးမဟုတ်တော့ဘူးလား"
"ခေါ်စေချင်နေတာကို ခေါ်တော့လဲကလေးကအမြဲစိတ်ဆိုးချင်ယောင်ဆောင်တယ်"
ငါစလိုက်တော့ ငါ့အားမျက်စောင်းထိုးကာ ငါပြင်ပေးထားတဲ့ မနက်စာအားငုံ့ကာစားနေသည်။
"အိုး! Fot လေးအစောကြီးနိုးနေတာဘဲ"
"Mae!! ဒီလူကြီးပေါ့ သားကိုအိပ်မရအောင်လုပ်တယ်"
"အေး သားလေး နောက်ကျ maeနဲ့လာအိပ်နော်"
"Krub mae"
ငါ မျက်လုံးအဝိုင်းသားကြောင်ကြည့်နေတုန်း ငါ့အမေကိုတိုင်လိုက်ရလို့ ငါ့အားမျက်ခုံးတဖက်တွန့်ပြသည်။ဒီကြားထဲ mae ကသူ့သားကိုသေချာမအိပ်ခိုင်းလို့ လာရိုက်သေးသည်။ဟော သူစားပြီးတော့လဲငါက ပန်းကန်တွေဆေးရသေးသည်။
ဒီအိမ်မှာ ငါက ဘာသတ္တဝါလဲ။
"ကလေးနော် အခုတလောဆိုးလာတယ်"
"ဟမ် ကျတော်လား"
fourth က ငါ့ပေါင်ပေါ်ခေါင်းတင်လှဲကာ မေးသည်။
"အင်းလေ ပန်းကန်တွေလဲကိုယ်ဆေးရတယ် အကုန်ကိုယ်ဘဲလုပ်နေရတာ"
"ဒါက p'gemini ဘဲ ကျတော့်ကိုချစ်ပါတယ်ဆိုပြီး ပြောထားတာလေ ချစ်ရင်အကုန်လုပ်ပေးရမှာဘဲ"
"အရင်စလိုက်တာ မင်းပါကွာ"
ငါ fourth ရဲ့နှာခေါင်းလေးအား လက်ချောင်းတွေနဲ့ကျီစယ်ရင်းပြောလိုက်သည်။
"ဒါမဲ့ phi ဘက်ကဖွင့်ပြောတာလေ"
"အား fourth!! နာတယ်"
ကျီစယ်တာလွန်ရင်း fourth ပါးစပ်နားလက်ရောက်သွားတာ့ fourth ကငါ့လက်အားကိုက်သည်။
"Mae! Fourth သားကိုကိုက်နေတယ် အား"
ငါတို့အိမ်ရဲ့ မနက်ခင်းက fourth နိုးနေရင် အဲ့ဒီလိုမျိုးစနေကြပါပေ။_____________________ညနေထိငါတို့ အိမ်မှာဘဲအခြေခြနေရင်း ငါ့ရဲ့သူငယ်ချင်းလေးကိုသတိရသွားကာ သွားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"Fourth ကလေး"
"ဗျာ"
"Satang တို့ဆီသွားရအောင်"
"သွားမယ်လေ phi"
Fourth က winny ဆီသွားဖို့မနက်ထဲကပြောနေတာပင်။ညဘက်ကျ ငါခေါ်သွားချင်တာရှိလို့ အချိန်ဆွဲထားရင်း အခုမှခေါ်ဖြစ်တာပင်။
အခုတလော satang တို့နဲ့တိုင်ပင်ထားကာ ငါ fourth အတွက်ပြင်ဆင်ထားတာရှိသည်။တွဲလာတာပင် နှစ်ကျော်ပြီလေ လူရိုးကြီးဖြစ်တဲ့ငါက ဘာမှ မရိုတတ်တာကြောင့် ဒါမျိုးတွေလုပ်ရဖို့ ငါ့မှာ ဖင်ထောင်ပြီးအကြံဉာဏ်လိုက်တောင်းရသေးသည်။
Satang တို့အိမ်ရှေ့ကားရပ်ကာ ငါတို့ကားပေါ်ကဆင်းလာလိုက်ကြသည်။
"ဘာမှလဲမပြောဘဲ ဘယ်လိုရောက်လာကြတာလဲ"
Satang က ငါတို့အားပြုံးကာကြိုဆိုရင်းမေးသည်။
"Fourth ကလာချင်တယ်ဆိုလို့လေ"
"ဒေါက်တာ့ရဲ့ ဒေါက်တာလေးဘယ်မှာလဲဗျ"
Fourth ကစနောက်ကာမေးတော့ satang ကရယ်ကာ အိမ်ထဲမှာ လို့သာဖြေလိုက်သည်။
အထက်တန်းပြီးနောက် winny က သူ့ဒေါက်တာအတိုင်း ဆေးကျောင်းတက်ပြီး fourth ကတော့ law ကိုယူသည်။
"ဟေးး winny"
"ဘယ်ကောင်လဲကွ"
မီးဖိုချောင်ကနေ winny ဟာ အေပရွန်ပန်းရောင်ကိုဝတ်ကာ ယောင်းမကြီးနဲ့ထွက်လာသည်။
"ဒေါက်တာ ဟင်းချက်နေတာလားဗျ"
"မစနဲ့ fourth ယောင်းမနဲ့ခေါက်ပလိုက်မယ်"
"ဟားဟား"
"မင်းဘာစားပြီးပြီလဲ"
"မစားရသေးဘူး မင်းတို့နဲ့အတူတူစားမယ်လေ"
"မင်းကို ချီးဘဲကျွေးမယ်"
"မကျွေးရင် မင်းကို ဒေါက်တာနဲ့တိုင်မယ်"
"Winny ကွ မကြောက်ဘူး နေဦး ငါ့ဟင်းတွေတူးတော့မယ်"
Fourth အား ယောင်းမကြီးဝှေ့ကာပြောရင်း winny မီးဖိုချောင်ထဲပြန်ဝင်သွားသည်။
"ငါ အဲ့ကောင်ကို ဒေါက်တာနဲ့သွားတိုင်အုန်းမယ်"
ငါ တကယ်ဒေါက်တာ့ကိုသွားတိုင်လိုက်သည်။ဒေါက်တာက မင်းတို့ပြန်သွားမှ လုပ်မယ်တဲ့လေ။
သူငယ်ချင်းကောင်းပီသစွာ ငါတို့ ညစာအတူတူဝင်စားပြီး ပန်းကန်မဆေးဘဲပြန်လာခဲ့ကြသည်။Winny ကတော့ သေချာပေါက် ငါ့ကိုဆဲနေတော့မှာပင်။ဒီကသူငယ်ချင်းကြီးက လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာလို့ဘဲမှတ်လိုက်ပေါ့။
ကားပေါ်မှာ ငါတို့အကြိုက်သီချင်းဖွင့်ရင်း ညအချိန်ရဲ့သာယာမှုကို ချစ်ရသူနဲ့အတူခံစားလိုက်သည်။
မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ခံစားနေတုန်း ငါ တခုခုခံစားရလို့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့...
"Phi"
"ဗျာ"
"လမ်းမှားနေတယ် ဒါဘယ်ကိုသွားနေတာလဲ"
"ကိုယ်ဝင်စရာရှိလို့"
"ဘာလို့အစောထဲကမပြောတာလဲ"
"အခုပြောပြီလေ ခနပါဘဲ"
"အင်းပါ ပြီးကော"
ငါမသိတဲ့ ထိုနေရာကိုရောက်တော့ phi ကငါ့အားဆင်းခိုင်းကာ သူနဲ့အတူလိုက်လာခိုင်းသည်။
ဒီနေရာက မှောင်တယ် လူတွေလဲငါမတွေ့ရဆက်သွားတော့ ထိုင်စရာအခင်းရယ် ဝိုင်တပုလင်းရယ်နဲ့အတူ ဖဲကြိုးချည်ထားတဲ့ အပြာရောင် box တခုကိုတွေ့သည်။
ငါ့ကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတော့မှာလားမသိဘူး။အိုး! ဒါမျိုးကမျက်လုံးကိုအုပ်လာရမှာလေ ဒီလူကြီးကဒါတောင်မသိဘူးလားဟ!!
"ကလေး ဒီမှာထိုင်ရအောင်"
"Phi ဒါဘာတွေလဲ ဟမ်"
ငါ ပြုံးကာမေးလိုက်တော့ phi က ငါ့လက်ကို လာကိုင်သည်။
"ကိုယ်အကောင်းဆုံးလုပ်ထားတာ ကလေးကြိုက်မယ်လို့မျော်လင့်တယ်"
ငါ့လက်ကိုအနမ်းပေးကာ လွှတ်ပေးပြီး ထိုအပြာရောင် box ကို ငါ့ အားပေးသည်။
လက်စွပ်တွေလားမသိဘူး! ဒူးတဖက်ထောက်ပြီးပြောတော့ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲဗျာ
ငါ ဖြေးဖြေးချင်းဖွင့်လိုက်တော့ စာအုပ်တအုပ်။ငါ စာအုပ်ကို box ထဲကနေယူလိုက်သည်။
"ဒါဘာလဲ phi"
"ဖွင့်ကြည့်လေ"
ငါ ဖွင့်ကြည့်တော့ ငါတို့စတွဲတဲ့နှစ်ကနေစပြီး အခုချိန်အထိ အတူလုပ်ခဲ့တဲ့အမှတ်တရတွေအားလုံးကိုထည့်ထားသည်။
ငါတို့က ဒိတ်တာထက် အိမ်မှာဘဲအတူနေတာကြောင့် ပုံတွေက snap တွေပိုများသည်လေ။အမှတ်တရနေ့တွေဆိုရင်တော့ ပုံကောင်းကောင်းရိုက်ဖြစ်ကြပါသည်။ပုံမရိုက်ဖြစ်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကိုတော့ phi ဟာ စာပိုဒ်လေးလိုရေးထားသည်။
"Phi.."
ငါ အပျော်လွန်ကာ phi အားနမ်းလိုက်တော့ ငါ့ခါးအားဖက်တွယ်ကာ အနမ်းတွေကိုဦးဆောင်သည်။
အတော်အကြာနမ်းပြီးတော့ ငါ့မှာမနည်းတွန်းကာရပ်လိုက်ရသည်။phi ကငါ့အား ဆက်၍ဖက်ထားတုန်းပေ။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော် phi ကအခုလိုလုပ်တတ်မှန်းမသိဘူး"
"Winny တို့ဆီကအကြံသွားတောင်းထားတာလေ ဘယ်လိုလဲ ကလေးရဲ့ရည်းစားတော်တယ်မလား"
ငါ့ကို မျက်လုံးတဖက်မှိတ်ပြကာ ဖုန်းကိုကြည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။
ဒါဟာ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခြင်းမဟုတ်ပေမဲ့လဲ ငါ ပျော်ရွှင်ပါသည်။phi ကဘယ်တုန်းကမှလက်ထပ်ဖို့အကြောင်းမပြောခဲ့ဘူးပါ။ငါနဲ့ mae ကသာအမြဲပြောလေ့ရှိတာပင်။
ငါ့လက်က လက်စွပ်နဲ့ဆိုပိုတောင်လှအုန်းမှာပါ။
"ကလေး ဘာလို့လက်ကိုကြည့်နေတာလဲ ဘယ်နားနာလို့လဲ"
"ဟင့်အင်း မနာပါဘူးဗျ"
"တခုခုလိုနေလို့လား"
"ဟမ် ဘာကိုလဲ"
"ကလေးရဲ့ လက်မှာ တခုခုလိုနေတယ်"
"ဘာလိုတာလဲ phi"
"ဒါလေးလေ"
နောက်ဆုံးတော့..ငါ လိုချင်တဲ့အရာကို phi ကသိသည်။နောက်မှာဝှက်ထားတဲ့ လက်စွပ်ဗူးကို ထုတ်ကာ ငါ့ကိုပြောသည်။
"Phi! ဒါက ကျတော့်ကို.."
"အင်း ကိုယ့်ကိုလက်ထပ်နိုင်မလား"
စိတ်ကူးထားတဲ့အတိုင်း ဒူးတဖက်ထောက်ကာ ငါ့အား လက်ထပ်ခွင့်တောင်းသည်။
"ကျတော် လက်ထပ်မယ် phi..ကျတော် phi နဲ့လက်ထပ်မယ်"
ငါစိတ်တွေလှုပ်ရှားကာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းလဲမသိတော့။phi က ငါ့အားလက်စွပ်စွပ်ပေးပြီး တဖန်နမ်းလာပြန်သည်။
ငါ မတွန်းဖယ်တော့ဘဲ ပြန်လည်နမ်းရှိုက်ရင်း phi ကရပ်ကာ ငါ့လက်အားဆွဲပြီး အိမ်ကိုပြန်ခေါ်လာသည်။
တလမ်းလုံး ငါအပြုံးတွေရပ်တန့်လို့မရပါ။winny ကိုကြွားဖို့မစောင့်နိုင်တော့ဘူး!!
အခန်းထဲမှာ winny ကိုဖုန်းဆက်ဖို့ပြင်တုန်း phi ရဲ့လက်က ဖုန်းကိုပြန်ချကာ ငါ့အားကုတင်ပေါ်ပစ်ချလိုက်သည်။
"Phi! Mae ရှိတယ်လေ"
"ဟင့်အင်း Mae ကို ကိုယ်ဖုန်းဆက်ပြောထားတယ် သူရှောင်ပေးမယ်တဲ့ စိတ်ကြိုက်လုပ်တဲ့"
"ဟာ Mae ကလဲ"
"ကိုယ်ဒီနေ့ကိုစောင့်နေခဲ့ရတာ ဒီညတော့ မင်းကိုအလွှတ်မပေးတော့ဘူး"
ကုတင်ပေါ်ရောက်ရင် လူတိုင်းကပြောင်းလဲသွားကြတယ်။အမြဲတမ်း ငါ့ကိုအလိုလိုက်တဲ့ phi က ငါ့ကိုအလိုမလိုက်ဘဲ သူစောင့်နေခဲ့ရတဲ့နေ့မှာ သူ့အလိုအတိုင်း ငါ့အား မရပ်နားခိုင်းပေ။____________WS______________"ဒေါက်တာ"
ငါဒီနေ့ဆေးရုံဆင်းရမှာမို့ ဒေါက်တာက ငါ့ကိုခွင့်ယူကာလာကူညီတာဖြစ်သည်။
ငါခေါ်လိုက်တာကြောင့် ငါ့ဆီလျှောက်လာသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ နာနေသေးလို့လား"
"ဟင့်အင်း ကျေးဇူးပါလို့"
ဒေါက်တာ့လက်အား ငါ့ပါးနားအပ်စေလိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။
"ဘာလို့ခနခနကျေးဇူးတင်နေတာလဲ winny"
"မောင်လို့ဘဲခေါ်လေ ဘာလို့ပြောင်းခေါ်နေတာလဲ"
"ငါကမိန်းမနဲ့လေ"
"ဒေါက်တာ မစနဲ့ဗျာ"
"ဘယ်မှာစလို့လဲ မင်းအဲ့လိုထင်နေတာလေ ငါ့ကိုနှင်ထုတ်တာလေ အဲ့တုန်းက"
ငါ့ကို လက်ခလယ်ထောင်ပြီးပြောတဲ့ ဒေါက်တာ..ဒီဆရာဝန်ဘာလို့ရိုင်းလာရတာလဲ။
"ရိုင်းလိုက်တာ ကိုယ့်လူနာကို"
"မင်းက ငါ့ယောကျာ်းလေ"
"ဟမ် ဘယ်လို! ဒေါက်တာ.."
"မင်းနားပါကန်းသွားတာမဟုတ်ပါဘူးနော်"
"ဒေါက်တာ ကျတော့်ကိုလက်ထပ်မှာလား"
"မင်းကငါ့ကိုလက်ထပ်ရမှာ"
"ဟမ်..အတူတူဘဲကို"
"မတူဘူး မင်းကငါ့ကိုယူတာနဲ့ ငါကမင်းကိုယူတာ"
ငါ့ဒေါက်တာက ကျောင်းသားဘဝမှာ စာအရမ်းလုပ်ခဲ့ရတယ်ထင်တယ်။
"ဟုတ်ပါတယ် မတူပါဘူး"
ဖေဖေနဲ့မေမေ ရောက်လာလို့စကားပြောတာကိုရပ်ကာ ငါတို့ ဆေးရုံဆင်းဖို့ကာသာ ဆက်လုပ်လိုက်သည်။ဒေါက်တာ့ရဲ့ကားနဲ့ အတူငါ့အိမ်ကိုသာပြန်လာလိုက်သည်။
မေမေက ငါ့အားတွဲကာအိမ်ထဲခေါ်ပြီး ဒေါက်တာနဲ့ဖေဖေကအထုပ်တွေချနေသည်။အထုပ်တွေအကုန် အိမ်ထဲထည့်ပြီးနောက် ဒေါက်တာကပြန်ဖို့ပြင်နေသည်။
"ဒေါက်တာ ဘယ်သွားမလို့လဲ"
"သားလေး ထမင်းစားသွားလေ"
"ဗျာ.."
"ဘယ်ကိုသွားစရာရှိလို့ သွားမှာလဲ ထမင်းလာစား"
ငါ ဆွဲခေါ်ကာ ထမင်းစားဖို့ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပါ"
ဒေါက်တာက ငါအခုလိုဖြစ်တာကို သူ့ကိုသူအပြစ်တင်နေပုံရသည်။
"ဒေါက်တာ ဒီမှာဘဲနေမှာမလား"
"ဟင့်အင်း"
"ဒေါက်တာ ဟိုလူတွေနဲ့သွားနေမလို့လား"
"မဟုတ်ပါဘူး"
"ဘယ်မှာနေမှာလဲ ဘာလို့လဲ ဒီမှာနေလို့ရနေတာဘဲကို"
"မောင်..."
"အဟွတ်"
ဖေဖေ့ဆီကထွက်လာတဲ့ အသံ
"Winny သားလေးကိုထမင်းအေးဆေးစားခိုင်းပါအုန်း ပြီးမှမေးလေ"
"Krub"
အရင်ကဆို ပန်းကန်တွေကိုငါဆေးရပေမဲ့ ဒီနေ့ ဒေါက်တာက ပန်းကန်တွေဆေးပေးသည်။
ဒေါက်တာ ပန်းကန်ဆေးတာစောင့်ပြီး ငါ စကားပြောဖို့ခေါ်လာလိုက်သည်။
"ဒေါက်တာ ဘယ်မှာနေမှာလဲ"
"မောင် မင်းမှတ်မိလား"
"ဘာကိုလဲဗျ"
"ငါတို့အတူကြည့်ခဲ့ကြတဲ့ အိမ်လေ"
"မှတ်မိပါတယ်"
"အင်း မှတ်မိရင် လာခဲ့လေ ငါရှိမယ်အဲ့မှာ"
"ဗျာ..ဒေါက်တာ အဲ့မှာနေမလို့လား"
"ဟုတ်တယ်"
"မရဘူး"
"ဟင့်အင်း ငါဝယ်ပြီးသွားပြီ"
"ကျတော်လဲလိုက်နေမယ်"
"ခေါင်းမမာနဲ့"
"ဒေါက်တာပြောတော့ ကျတော်ကဒေါက်တာ့ယောကျာ်းဆို"
"အင်းလေ"
"ယောကျာ်းကအခု ဒေါက်တာနဲ့အတူနေချင်လို့လေ"
"မောင်ရာ မဆိုးစမ်းနဲ့"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ..ဒေါက်တာ ကျတော့်အပေါ်အရင်လိုမဟုတ်တော့လို့လား"
"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ပါဘူး ငါမင်းအပေါ်အရင်လိုပါဘဲ မောင်...ငါ့ကြောင့်မင်းအခုလိုဖြစ်ရတာကော မင်းသိရဲ့လား မေမေနဲ့ဖေဖေကိုငါအားနာတယ် ငါ့ကြောင့် မင်းထိခိုက်ထားတာကိုမြင်နေရတာ ငါအဆင်ပြေတယ်ထင်နေလား"
"ဒေါက်တာကြောင့်မဟုတ်ပါဘူး..ဒါက ကျတော့်ကြောင့်လေ။ကျတော်ကဒေါက်တာ့ကိုစလိုက်ခဲ့တာ ကျတော်ကဘဲထွက်ပြေးခိုင်းခဲ့တာလေ ဘာလို့ဒေါက်တာ့အပြစ်ဖြစ်ရမှာလဲ"
"ငါ မင်းကိုထပ်မထိခိုက်စေချင်ဘူး"
"ထပ်မထိခိုက်စေရပါဘူး"
"မင်းကဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ"
"မသိပေမဲ့ မထိခိုက်အောင်နေမှာပေါ့ နော် ကျတော်ဒေါက်တာနဲ့အတူနေပါရစေ"
"မင်းအမေနဲ့အဖေကကော"
"ဒေါက်တာနဲ့ဆိုသူတို့ကစိတ်ချပါတယ်"
"အာ..."
"ဒီကိစ္စကိုတွေးမနေပါနဲ့..အတိတ်ကိုအတိတ်မှာထားလိုက်နော် ယောကျာ်းပြောစကားနားထောင်"
"မင်းခုနကမှဆေးရုံဆင်းထားလို့နော် မဟုတ်ရင် ငါမင်းကိုလုပ်မိမှာ"
"အာဘွားပေးမှာလား"
"ပေးစရာလား"
"ဒေါက်တာကလဲဗျာ"
ငါ့ကိုမျက်စောင်းထိုးကာ ဒေါက်တာက အိမ်ထဲကိုဝင်သွားတာကြောင့် အနောက်ကလိုက်သွားလိုက်သည်။
"ဘယ်သွားမလို့လဲ ဒေါက်တာ"
"အိမ်ပြန်မလို့"
"ဟာ မပြန်ပါနဲ့ဆိုဗျာ ဒီနေ့တော့နေ့လိုက်ပါနော် နော်"
"မောင်ရာ..."
"နော်လို့ ဒေါက်တာ"
"ပြီးကော"
စောက်ကလေးလေး လူကိုလာချွဲနေတယ်။ငါပြုံးသွားတာ မောင်မမြင်ချင် အမြန်အိမ်ထဲပြေးဝင်လိုက်သည်။
ငါ့ဘက်ကသာ ထင်နေပေမဲ့ ဒီအိမ်လေးကငါ့ကိုနွေးနွေးထွေးထွေးဆက်ဆံနေတုန်းပင်။မောင့်အခန်းထဲမှာ ငါနဲ့ပတ်သတ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ ရှိနေတုန်းဘဲ..ဒီအိမ်ထဲမှာရှိနေရင် ငါ တကယ်ပျော်ရပါသည်။
မနက်နိုးတော့လဲ အရင်လိုမနက်စာပြင်ပေးထားပြန်သည်။ငါတကယ် ဘယ်လိုများခွဲခွါနိုင်မလဲ။
မနက်စာစားပြီးတော့ ငါပန်းကန်ဆေးနေတုန်း အော်သံတသံကြားလိုက်ရသည်။
"ဒေါက်တာ!! သားရေ လာပါအုန်း"
"ဗျာ မေမေ သားလာပြီ"
အသံက မောင့်အခန်းထဲကအသံဖြစ်တာကြောင့် ငါအမြန်ဆုံးပြေးသွားလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာဖြစ်တာလဲ"
"နာလို့"
"ဘယ်နားလဲ ဒဏ်ရာကလား"
"ဟုတ်တယ်"
ငါသေချာကြည့်ပေးတာ ဆေးပြန်ထည့်ပေးပြီး ဂရုစိုက်ပေးနေရသည်။
"တော်ပါသေးတယ် ဒေါက်တာလေးရှိလို့ သားသာမရှိရင်ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"
"ကျတော့်ကိုဖုန်းဆက်လိုက်လေ မေမေ"
"မဖြစ်ပါဘူး သားကို ဒေါက်တာနဲ့အတူတူခေါ်သွားလိုက်နော်"
"ဟမ် ဘယ်လို"
မေမေကပါ အတင်းခေါ်သွားဖို့ပြောနေတာကြောင့် ငါ နောက်ဆုံးလက်ခံလိုက်ရသည်။
အိမ်ပြောင်းမှာမို့ ငါ ပြင်ဆင်နေရတာကြောင့် တနေကုန်မနားရ နောက်နေ့အိမ်ပြောင်းတော့လဲ ထပ်ပင်ပန်းသည်။ဒီကြားထဲ ဒဏ်ရာနဲ့လူကိုလဲ ဂရုစိုက်ပေးရသေးသည်။
"ပင်ပန်းလိုက်တာ"
"ပင်ပန်းရင်နားနေလေ ကျတော်လုပ်လိုက်မယ်"
"မင်းဒဏ်ရာကိုသာမင်းဂရုစိုက်"
"အေးဆေးပါဗျ ရပါတယ်"
"ထိုင်နေစမ်းပါ ငါ့ဘာငါလုပ်လိုက်မယ်"
"အာ့ဆို ပြီးမှမငြီးနဲ့နော် ဒေါက်တာ"
ငါမျက်စောင်းထိုးလိုက်ကာ ဘာမှမပြောဘဲ အကုန်လုပ်ပြလိုက်သည်။တနေကုန်လုပ်နေရတာကြောင့် ငါ့ဗိုက်ကဆာလာသည်။ဘာမှလဲစားစရာမရှိတာကြောင့် မှာစားဖို့ပြင်လိုက်သည်။
"ဒေါက်တာ ဘာလုပ်မလို့လဲ"
"ဗိုက်ဆာလို့ မှာစားမလို့ ဒါနဲ့မင်းပစ္စည်းတွေနေရာချပြီးပြီလား"
"ပြီးပြီ ဒေါက်တာ မမှာနဲ့ကျတော်အိမ်ကနေယူလာတယ်"
"ဟုတ်ပြီလေ"
ငါတို့အတူတူ ထမင်းစားရင်း စကားအတူပြောမိသည်။
"မောင်"
"ဗျာ"
"ငါ မောင့်ကိုချစ်တယ်နော်"
"ဟောဗျာ ရုတ်တရက်ကြီး"
"ပြောချင်လာလို့"
"ကျတော်လဲ ဒေါက်တာ့ကိုချစ်တယ်"
ဒီလိုမျိုး..ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ပထမဆုံး အိမ်လေးက အချစ်တွေနဲ့ပြည့်ဝနေခဲ့တယိ။____________________"မောင်"
"ဗျာ"
ငါကုတင်ပေါ်တက်လာရင်း ဘေးမှာဖုန်းနဲ့ဂိမ်းဆော့နေတဲ့ မောင့်ကိုခေါ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုဆွဲယူလိုက်သည်။
"ဒေါက်တာ ဘာလုပ်တာလဲဗျ နိုင်တော့မှာ"
"မောင် ဂိမ်းဘဲဆော့နေတာဘယ်နှစ်နာရီရှိနေပြီလဲ"
"ဒါနောက်ဆုံးတပွဲပါဘဲနော်"
"စာမေးပွဲရှိတယ်လေကွာ ဒါကအရေးအကြီးဆုံးနော် မောင် မပေါ့နဲ့"
"ဒေါက်တာကလဲဗျာ"
"စာမေးပွဲပြီးမှပြန်ဆော့ပါနော် လိမ်မာတယ်မလား"
"ဟုတ်ပါပြီ"
မောင်ကငါ့စကားနားထောင်စွာ စာကြည့်စားပွဲပေါ်နေရာယူပြီး စာစကြည့်သည်။ငါက အလိုက်သိစွာ မောင့်အတွက် သံပုရာရည်ပြင်ပေးလိုက်သည်။
"လိုတာရှိရင် ငါ့ကိုပြောနော် မောင်"
"အားမရှိတော့လို့ အာဘွားလေးပေးပါအုန်း"
"ဟောဗျာ ရမှာပေါ့ အာဘွား"
"ဒေါက်တာ မောင့်ကိုဘာဖြစ်စေချင်လဲ"
"အဲ့လိုတော့မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့အမှတ်တော့များစေချင်တာပေါ့ မောင်ကောဘာဖြစ်ချင်လဲ"
"ဒေါက်တာ့လို ဆရာဝန်ဖြစ်ချင်တယ်"
"အဲ့ဒါဆို ဂိမ်းထိုင်ဆော့နေရမှာမှမဟုတ်တာ တော်ပြီ စာလုပ်တော့"
"Krub"
အဲ့နေ့ကနေ စာမေးပွဲရောက်တဲ့အထိ ငါ စာလုပ်ခိုင်းကာ နားမလည်တဲ့စာတွေကိုလဲငါရှင်းပြသည်။မောင် စားချင်တာတွေလဲ အကုန်ကျွေးရသည်။ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာမမောပေ။
ညတိုင်း ဘုရားရှိခိုးပြီး သေချာဖြေနိုင်ဖို့ဆုတောင်းရတာလဲအမော။
Exam နေ့ရောက်တော့ ငါ့မှာ ဖြေနိုင်ဖို့ ဖင်ထောင်ဆုတောင်းပေးရသည်။ငါ ဖြေခဲ့တုန်းကအချိန်တွေကိုတောင်ပြန်သတိရမိသည်။
ဒါပေမဲ့ မောင်က ငါ "ဖြေနိုင်တယ်မလား"လို့မေးတိုင်း "အဲ့ကိစ္စကိုမေ့ထားကြရအောင်" လို့ဖြေတာကြောင့် ငါစိတ်ပူလာသည်။
"ဒေါက်တာရဲ့မောင်ပါ ယုံကြည်လိုက်"
"အေးပါကွာ"
စာမေးပွဲပြီးတော့ မောင်က ဂိမ်းကိုပြန်ဆော့လာသည်။ငါလဲ မဆူတော့ဘဲ ဖုန်းကိုဘဲအာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။
"Congratulations"
"ဗျာ"
"ဆေးကျောင်းဝင်ခွင့်ရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျ"
"ဟေး တကယ်လား"
ငါပြောမှ ဂိမ်းကနေချက်ချင်းထွက်ကာ ကမန်းကတန်းသွားရှာနေသည်။
"ဒေါက်တာ တကယ်ကြီးဗျ!!"
ငါ့အား လာဖက်ကာ တချက်တချက်နမ်းရင်း ပြောသည်။ငါ မောင့်အားပြန်ဖက်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
"ငါ့မောင်ကတော်လိုက်တာ"
"ခန ကျတော် fourth ကိုဖုန်းဆက်လိုက်အုန်းမယ်"
ငါ့အားပြောပြီး ဖုန်းပြောနေတဲ့ winny ကြားထဲ ငါ့အတင်းတွေပါတုပ်နေသေးသည်။လူတွေများပြောင်းလဲလွယ်လိုက်တာ။
"ဒေါက်တာ ကျတော် fourth တို့ကိုခေါ်ထားတယ်"
"ဟုတ်ပြီလေ"
သူတို့ တက္ကသိုလ်တောင်အတူတူတက်ကြအုန်းမယ်ထင်ပါတယ်။
ညရောက်တော့ ဟိုအတွဲရောက်လာသည်။ငါနဲ့ gemini ကတဖက် သူတို့နှစ်ယောက်ကတဖက် စကားထိုင်ပြောနေကြသည်။
"မင်းရဲ့ဆရာက စာမေးပွဲတုန်းကဘယ်လိုဖိထားလဲ မင်းကို"
"ငါမူးတောင်လဲတယ်ကွ ဆရာတွေကိုတွဲရတာအဲ့တချက်တော့နောင်တရတယ် ငါတကယ်အဲ့အချိန်တွေပြန်မရောက်ချင်ဘူး"
"ဟားဟား လို့မရီနိုင်ပါဘူးကွာ ဒေါက်တာကလဲငါ့ကိုစာကြည့်စားပွဲကမထခိုင်းဘူး"
"အတူတူဘဲကို ဒါနဲ့ဘာလို့ဆေးကျောင်းလျှောက်တာလဲ"
"မငိးကကောဘာလို့ ဥပဒေကိုယူတာလဲ ငါတို့အတူတူ အင်ဂျင်နီယာလုပ်မှာဆို"
"မင်းအရင်သစ္စာဖောက်တာလေ"
"ဟျောင့် အကုန်အတူတူဘဲကို ထိုင်ကြမယ် ဟိုမှာကြည့်နေပြီ"
Winny တို့ထပြီး ရန်ဖြစ်နေတာကို satang တို့ကြည့်နေတာကြောင့် fourth ကပြောလိုက်တာပင်။
တဖက်မှာလဲ ဆရာနဲ့ဒေါက်တာတို့စကားပြောနေကြသည်။
"Fourth ဘယ်ကျောင်းလျှောက်ထားတာလဲ"
"Law တဲ့ winny ကကော"
"ဆေးကျောင်း"
"ဒေါက်တာ့ရဲ့ ဒေါက်တာပေါ့"
"ဆရာ့ရဲ့ ရှေ့နေ့လေး"
ငါတို့ အပြန်အလှန်စနောက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ဒေါက်တာနဲ့ရှေ့နေ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။
မချစ်တတ်ခဲ့တဲ့ နှလုံးသားတစ်စုံက နူးညံ့ကြင်နာတဲ့ နှလုံးသားတစ်စုံနဲ့ထိတွေ့ကာထပ်တူကျခဲ့တော့ ခုန်မင်နေတဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေများ ချိုမြိန်လိုက်ပုံများ မကြားဘဲမနေနိုင်လောက်အောင်ပင်။___________________________ဒေါက်တာနဲ့ဆရာတို့ကိုအဆုံးထိဖတ်ပေးတဲ့အတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျ။ဒီတပုဒ်ကိုတိုတိုလေးရေးမယ်စဉ်းစားထားတာ ဆွဲဆန့်ရင်းရှည်သွားခဲ့တာ🫥
နောက်လာမဲ့ Fic တွေကိုလဲအားပေးကြပါအုန်းဗျ28.10.2024
Zawgyi
အရာအားလုံးၿပီးဆုံးၿပီး အခ်ိန္ေတြကကုန္ဆုံးတာျမန္ခဲ့သည္။
အခုဆိုရင္ fourth ဟာေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီး အသက္ဟာ ၂၀ျပည့္ခဲ့ၿပီ။Gemini ဟာ အသက္ ၂၅ဝင္ေနပါၿပီ။ဆရာနဲ႔တပည့္မို႔အသက္အရြယ္ဟာကြာမယ္ထင္ရေပမဲ့ တကယ္တမ္းသူတို႔က ၄ႏွစ္ေက်ာ္သာကြာသည္။
"ကေလး"
ငါေခၚလိုက္ၿပီး ေဘးမွာအိပ္ေနတဲ့ fourth ကိုနမ္းလိုက္သည္။
"ကေလးေလး"
"......"
"ကေလးေလးလို႔"
"ဘာလဲဗ်ာ နိုးေနရင္လဲတိတ္တိတ္ေနေလ"
အိပ္ခ်င္မူးတူးအသံျဖင့္ ငါ့အားရန္ျပန္ေတြ႕ေနတဲ့ ေၾကာင္ေပါက္ေလးတေကာင္းေၾကာင့္ ငါ အသံထြက္ကာရယ္လိုက္မိသည္။
"မထေသးဘူးလား"
"က်ေတာ္အိပ္ခ်င္ေနတုန္းဘဲ phi"
"ထေတာ့ေလ"
"အိပ္ခ်င္တုန္းလို႔"
"ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ"
ငါ တခ်က္နမ္းလိုက္ကာ ထၿပီး သြားတိုက္လိုက္သည္။
"ကေလးေရ မထေသးဘူးလား"
သြားတိုက္မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးထြက္လာေတာ့ အိပ္ေနေသးတဲ့ fourth ကိုငါနိုးလိုက္သည္။
"ထၿပီ ထၿပီဗ်ာ"
ငါ့ကို မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕ျပကာ ဆူေဆာင့္ၿပီးထလာသည္။
"သြားတိုက္ၿပီးလာခဲ့ ကိုယ္ေအာက္မွာေစာင့္ေနမယ္"
ေျပာတဲ့အတိုင္း ငါ ေအာက္ဆင္းလာကာ ငါ့ထက္အသက္ငယ္တဲ့ လူႀကီးအတြက္မနက္စာျပင္ေပးေနရသည္။
ခနအၾကာ ဒုန္း ဒုန္းနဲ႔အသံၾကားလို႔ ငလ်င္လွုပ္တာလားလို႔ ငါ့မွာလန့္သြားေပမဲ့ တကယ္တမ္း fourth ငါ့ကိုစိတ္တို၍ေျခေဆာင့္လာတာေၾကာင့္ဆိုတာသိေတာ့မွ ငါ သက္ျပင္းခ်မိသြားသည္။
"ေျခမေဆာင့္နဲ႔ေလ ေျခေထာက္ေတြနာမယ္ fourth"
"ဘာကို fourth လဲ အခုက်ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူးလား"
"ေခၚေစခ်င္ေနတာကို ေခၚေတာ့လဲကေလးကအျမဲစိတ္ဆိုးခ်င္ေယာင္ေဆာင္တယ္"
ငါစလိုက္ေတာ့ ငါ့အားမ်က္ေစာင္းထိုးကာ ငါျပင္ေပးထားတဲ့ မနက္စာအားငုံ႔ကာစားေနသည္။
"အိုး! Fot ေလးအေစာႀကီးနိုးေနတာဘဲ"
"Mae!! ဒီလူႀကီးေပါ့ သားကိုအိပ္မရေအာင္လုပ္တယ္"
"ေအး သားေလး ေနာက္က် maeနဲ႔လာအိပ္ေနာ္"
"Krub mae"
ငါ မ်က္လုံးအဝိုင္းသားေၾကာင္ၾကည့္ေနတုန္း ငါ့အေမကိုတိုင္လိုက္ရလို႔ ငါ့အားမ်က္ခုံးတဖက္တြန့္ျပသည္။ဒီၾကားထဲ mae ကသူ႔သားကိုေသခ်ာမအိပ္ခိုင္းလို႔ လာရိုက္ေသးသည္။ေဟာ သူစားၿပီးေတာ့လဲငါက ပန္းကန္ေတြေဆးရေသးသည္။
ဒီအိမ္မွာ ငါက ဘာသတၱဝါလဲ။
"ကေလးေနာ္ အခုတေလာဆိုးလာတယ္"
"ဟမ္ က်ေတာ္လား"
fourth က ငါ့ေပါင္ေပၚေခါင္းတင္လွဲကာ ေမးသည္။
"အင္းေလ ပန္းကန္ေတြလဲကိုယ္ေဆးရတယ္ အကုန္ကိုယ္ဘဲလုပ္ေနရတာ"
"ဒါက p'gemini ဘဲ က်ေတာ့္ကိုခ်စ္ပါတယ္ဆိုၿပီး ေျပာထားတာေလ ခ်စ္ရင္အကုန္လုပ္ေပးရမွာဘဲ"
"အရင္စလိုက္တာ မင္းပါကြာ"
ငါ fourth ရဲ့ႏွာေခါင္းေလးအား လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔က်ီစယ္ရင္းေျပာလိုက္သည္။
"ဒါမဲ့ phi ဘက္ကဖြင့္ေျပာတာေလ"
"အား fourth!! နာတယ္"
က်ီစယ္တာလြန္ရင္း fourth ပါးစပ္နားလက္ေရာက္သြားတာ့ fourth ကငါ့လက္အားကိုက္သည္။
"Mae! Fourth သားကိုကိုက္ေနတယ္ အား"
ငါတို႔အိမ္ရဲ့ မနက္ခင္းက fourth နိုးေနရင္ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးစေနၾကပါေပ။_____________________ညေနထိငါတို႔ အိမ္မွာဘဲအေျချခေနရင္း ငါ့ရဲ့သူငယ္ခ်င္းေလးကိုသတိရသြားကာ သြားဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
"Fourth ကေလး"
"ဗ်ာ"
"Satang တို႔ဆီသြားရေအာင္"
"သြားမယ္ေလ phi"
Fourth က winny ဆီသြားဖို႔မနက္ထဲကေျပာေနတာပင္။ညဘက္က် ငါေခၚသြားခ်င္တာရွိလို႔ အခ်ိန္ဆြဲထားရင္း အခုမွေခၚျဖစ္တာပင္။
အခုတေလာ satang တို႔နဲ႔တိုင္ပင္ထားကာ ငါ fourth အတြက္ျပင္ဆင္ထားတာရွိသည္။တြဲလာတာပင္ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီေလ လူရိုးႀကီးျဖစ္တဲ့ငါက ဘာမွ မရိုတတ္တာေၾကာင့္ ဒါမ်ိဳးေတြလုပ္ရဖို႔ ငါ့မွာ ဖင္ေထာင္ၿပီးအႀကံဉာဏ္လိုက္ေတာင္းရေသးသည္။
Satang တို႔အိမ္ေရွ႕ကားရပ္ကာ ငါတို႔ကားေပၚကဆင္းလာလိုက္ၾကသည္။
"ဘာမွလဲမေျပာဘဲ ဘယ္လိုေရာက္လာၾကတာလဲ"
Satang က ငါတို႔အားျပဳံးကာႀကိဳဆိုရင္းေမးသည္။
"Fourth ကလာခ်င္တယ္ဆိုလို႔ေလ"
"ေဒါက္တာ့ရဲ့ ေဒါက္တာေလးဘယ္မွာလဲဗ်"
Fourth ကစေနာက္ကာေမးေတာ့ satang ကရယ္ကာ အိမ္ထဲမွာ လို႔သာေျဖလိုက္သည္။
အထက္တန္းၿပီးေနာက္ winny က သူ႔ေဒါက္တာအတိုင္း ေဆးေက်ာင္းတက္ၿပီး fourth ကေတာ့ law ကိုယူသည္။
"ေဟးး winny"
"ဘယ္ေကာင္လဲကြ"
မီးဖိုေခ်ာင္ကေန winny ဟာ ေအပရြန္ပန္းေရာင္ကိုဝတ္ကာ ေယာင္းမႀကီးနဲ႔ထြက္လာသည္။
"ေဒါက္တာ ဟင္းခ်က္ေနတာလားဗ်"
"မစနဲ႔ fourth ေယာင္းမနဲ႔ေခါက္ပလိုက္မယ္"
"ဟားဟား"
"မင္းဘာစားၿပီးၿပီလဲ"
"မစားရေသးဘူး မင္းတို႔နဲ႔အတူတူစားမယ္ေလ"
"မင္းကို ခ်ီးဘဲေကၽြးမယ္"
"မေကၽြးရင္ မင္းကို ေဒါက္တာနဲ႔တိုင္မယ္"
"Winny ကြ မေၾကာက္ဘူး ေနဦး ငါ့ဟင္းေတြတူးေတာ့မယ္"
Fourth အား ေယာင္းမႀကီးေဝွ႕ကာေျပာရင္း winny မီးဖိုေခ်ာင္ထဲျပန္ဝင္သြားသည္။
"ငါ အဲ့ေကာင္ကို ေဒါက္တာနဲ႔သြားတိုင္အုန္းမယ္"
ငါ တကယ္ေဒါက္တာ့ကိုသြားတိုင္လိုက္သည္။ေဒါက္တာက မင္းတို႔ျပန္သြားမွ လုပ္မယ္တဲ့ေလ။
သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပီသစြာ ငါတို႔ ညစာအတူတူဝင္စားၿပီး ပန္းကန္မေဆးဘဲျပန္လာခဲ့ၾကသည္။Winny ကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ငါ့ကိုဆဲေနေတာ့မွာပင္။ဒီကသူငယ္ခ်င္းႀကီးက လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာလို႔ဘဲမွတ္လိုက္ေပါ့။
ကားေပၚမွာ ငါတို႔အႀကိဳက္သီခ်င္းဖြင့္ရင္း ညအခ်ိန္ရဲ့သာယာမွုကို ခ်စ္ရသူနဲ႔အတူခံစားလိုက္သည္။
မ်က္လုံးမွိတ္ၿပီး ခံစားေနတုန္း ငါ တခုခုခံစားရလို႔ မ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့...
"Phi"
"ဗ်ာ"
"လမ္းမွားေနတယ္ ဒါဘယ္ကိုသြားေနတာလဲ"
"ကိုယ္ဝင္စရာရွိလို႔"
"ဘာလို႔အေစာထဲကမေျပာတာလဲ"
"အခုေျပာၿပီေလ ခနပါဘဲ"
"အင္းပါ ၿပီးေကာ"
ငါမသိတဲ့ ထိုေနရာကိုေရာက္ေတာ့ phi ကငါ့အားဆင္းခိုင္းကာ သူနဲ႔အတူလိုက္လာခိုင္းသည္။
ဒီေနရာက ေမွာင္တယ္ လူေတြလဲငါမေတြ႕ရဆက္သြားေတာ့ ထိုင္စရာအခင္းရယ္ ဝိုင္တပုလင္းရယ္နဲ႔အတူ ဖဲႀကိဳးခ်ည္ထားတဲ့ အျပာေရာင္ box တခုကိုေတြ႕သည္။
ငါ့ကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းေတာ့မွာလားမသိဘူး။အိုး! ဒါမ်ိဳးကမ်က္လုံးကိုအုပ္လာရမွာေလ ဒီလူႀကီးကဒါေတာင္မသိဘူးလားဟ!!
"ကေလး ဒီမွာထိုင္ရေအာင္"
"Phi ဒါဘာေတြလဲ ဟမ္"
ငါ ျပဳံးကာေမးလိုက္ေတာ့ phi က ငါ့လက္ကို လာကိုင္သည္။
"ကိုယ္အေကာင္းဆုံးလုပ္ထားတာ ကေလးႀကိဳက္မယ္လို႔ေမ်ာ္လင့္တယ္"
ငါ့လက္ကိုအနမ္းေပးကာ လႊတ္ေပးၿပီး ထိုအျပာေရာင္ box ကို ငါ့ အားေပးသည္။
လက္စြပ္ေတြလားမသိဘူး! ဒူးတဖက္ေထာက္ၿပီးေျပာေတာ့ဘာျဖစ္မွာမို႔လို႔လဲဗ်ာ
ငါ ေျဖးေျဖးခ်င္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ စာအုပ္တအုပ္။ငါ စာအုပ္ကို box ထဲကေနယူလိုက္သည္။
"ဒါဘာလဲ phi"
"ဖြင့္ၾကည့္ေလ"
ငါ ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ငါတို႔စတြဲတဲ့ႏွစ္ကေနစၿပီး အခုခ်ိန္အထိ အတူလုပ္ခဲ့တဲ့အမွတ္တရေတြအားလုံးကိုထည့္ထားသည္။
ငါတို႔က ဒိတ္တာထက္ အိမ္မွာဘဲအတူေနတာေၾကာင့္ ပုံေတြက snap ေတြပိုမ်ားသည္ေလ။အမွတ္တရေန႔ေတြဆိုရင္ေတာ့ ပုံေကာင္းေကာင္းရိုက္ျဖစ္ၾကပါသည္။ပုံမရိုက္ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကိုေတာ့ phi ဟာ စာပိုဒ္ေလးလိုေရးထားသည္။
"Phi.."
ငါ အေပ်ာ္လြန္ကာ phi အားနမ္းလိုက္ေတာ့ ငါ့ခါးအားဖက္တြယ္ကာ အနမ္းေတြကိုဦးေဆာင္သည္။
အေတာ္အၾကာနမ္းၿပီးေတာ့ ငါ့မွာမနည္းတြန္းကာရပ္လိုက္ရသည္။phi ကငါ့အား ဆက္၍ဖက္ထားတုန္းေပ။
"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္ phi ကအခုလိုလုပ္တတ္မွန္းမသိဘူး"
"Winny တို႔ဆီကအႀကံသြားေတာင္းထားတာေလ ဘယ္လိုလဲ ကေလးရဲ့ရည္းစားေတာ္တယ္မလား"
ငါ့ကို မ်က္လုံးတဖက္မွိတ္ျပကာ ဖုန္းကိုၾကည့္ၿပီး ထြက္သြားသည္။
ဒါဟာ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းျခင္းမဟုတ္ေပမဲ့လဲ ငါ ေပ်ာ္ရႊင္ပါသည္။phi ကဘယ္တုန္းကမွလက္ထပ္ဖို႔အေၾကာင္းမေျပာခဲ့ဘူးပါ။ငါနဲ႔ mae ကသာအျမဲေျပာေလ့ရွိတာပင္။
ငါ့လက္က လက္စြပ္နဲ႔ဆိုပိုေတာင္လွအုန္းမွာပါ။
"ကေလး ဘာလို႔လက္ကိုၾကည့္ေနတာလဲ ဘယ္နားနာလို႔လဲ"
"ဟင့္အင္း မနာပါဘူးဗ်"
"တခုခုလိုေနလို႔လား"
"ဟမ္ ဘာကိုလဲ"
"ကေလးရဲ့ လက္မွာ တခုခုလိုေနတယ္"
"ဘာလိုတာလဲ phi"
"ဒါေလးေလ"
ေနာက္ဆုံးေတာ့..ငါ လိုခ်င္တဲ့အရာကို phi ကသိသည္။ေနာက္မွာဝွက္ထားတဲ့ လက္စြပ္ဗူးကို ထုတ္ကာ ငါ့ကိုေျပာသည္။
"Phi! ဒါက က်ေတာ့္ကို.."
"အင္း ကိုယ့္ကိုလက္ထပ္နိုင္မလား"
စိတ္ကူးထားတဲ့အတိုင္း ဒူးတဖက္ေထာက္ကာ ငါ့အား လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းသည္။
"က်ေတာ္ လက္ထပ္မယ္ phi..က်ေတာ္ phi နဲ႔လက္ထပ္မယ္"
ငါစိတ္ေတြလွုပ္ရွားကာ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းလဲမသိေတာ့။phi က ငါ့အားလက္စြပ္စြပ္ေပးၿပီး တဖန္နမ္းလာျပန္သည္။
ငါ မတြန္းဖယ္ေတာ့ဘဲ ျပန္လည္နမ္းရွိုက္ရင္း phi ကရပ္ကာ ငါ့လက္အားဆြဲၿပီး အိမ္ကိုျပန္ေခၚလာသည္။
တလမ္းလုံး ငါအျပဳံးေတြရပ္တန့္လို႔မရပါ။winny ကိုႂကြားဖို႔မေစာင့္နိုင္ေတာ့ဘူး!!
အခန္းထဲမွာ winny ကိုဖုန္းဆက္ဖို႔ျပင္တုန္း phi ရဲ့လက္က ဖုန္းကိုျပန္ခ်ကာ ငါ့အားကုတင္ေပၚပစ္ခ်လိုက္သည္။
"Phi! Mae ရွိတယ္ေလ"
"ဟင့္အင္း Mae ကို ကိုယ္ဖုန္းဆက္ေျပာထားတယ္ သူေရွာင္ေပးမယ္တဲ့ စိတ္ႀကိဳက္လုပ္တဲ့"
"ဟာ Mae ကလဲ"
"ကိုယ္ဒီေန႔ကိုေစာင့္ေနခဲ့ရတာ ဒီညေတာ့ မင္းကိုအလႊတ္မေပးေတာ့ဘူး"
ကုတင္ေပၚေရာက္ရင္ လူတိုင္းကေျပာင္းလဲသြားၾကတယ္။အျမဲတမ္း ငါ့ကိုအလိုလိုက္တဲ့ phi က ငါ့ကိုအလိုမလိုက္ဘဲ သူေစာင့္ေနခဲ့ရတဲ့ေန႔မွာ သူ႔အလိုအတိုင္း ငါ့အား မရပ္နားခိုင္းေပ။____________WS______________"ေဒါက္တာ"
ငါဒီေန႔ေဆး႐ုံဆင္းရမွာမို႔ ေဒါက္တာက ငါ့ကိုခြင့္ယူကာလာကူညီတာျဖစ္သည္။
ငါေခၚလိုက္တာေၾကာင့္ ငါ့ဆီေလၽွာက္လာသည္။
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ နာေနေသးလို႔လား"
"ဟင့္အင္း ေက်းဇူးပါလို႔"
ေဒါက္တာ့လက္အား ငါ့ပါးနားအပ္ေစလိုက္ၿပီးေျပာလိုက္သည္။
"ဘာလို႔ခနခနေက်းဇူးတင္ေနတာလဲ winny"
"ေမာင္လို႔ဘဲေခၚေလ ဘာလို႔ေျပာင္းေခၚေနတာလဲ"
"ငါကမိန္းမနဲ႔ေလ"
"ေဒါက္တာ မစနဲ႔ဗ်ာ"
"ဘယ္မွာစလို႔လဲ မင္းအဲ့လိုထင္ေနတာေလ ငါ့ကိုႏွင္ထုတ္တာေလ အဲ့တုန္းက"
ငါ့ကို လက္ခလယ္ေထာင္ၿပီးေျပာတဲ့ ေဒါက္တာ..ဒီဆရာဝန္ဘာလို႔ရိုင္းလာရတာလဲ။
"ရိုင္းလိုက္တာ ကိုယ့္လူနာကို"
"မင္းက ငါ့ေယာက်ာ္းေလ"
"ဟမ္ ဘယ္လို! ေဒါက္တာ.."
"မင္းနားပါကန္းသြားတာမဟုတ္ပါဘူးေနာ္"
"ေဒါက္တာ က်ေတာ့္ကိုလက္ထပ္မွာလား"
"မင္းကငါ့ကိုလက္ထပ္ရမွာ"
"ဟမ္..အတူတူဘဲကို"
"မတူဘူး မင္းကငါ့ကိုယူတာနဲ႔ ငါကမင္းကိုယူတာ"
ငါ့ေဒါက္တာက ေက်ာင္းသားဘဝမွာ စာအရမ္းလုပ္ခဲ့ရတယ္ထင္တယ္။
"ဟုတ္ပါတယ္ မတူပါဘူး"
ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ေရာက္လာလို႔စကားေျပာတာကိုရပ္ကာ ငါတို႔ ေဆး႐ုံဆင္းဖို႔ကာသာ ဆက္လုပ္လိုက္သည္။ေဒါက္တာ့ရဲ့ကားနဲ႔ အတူငါ့အိမ္ကိုသာျပန္လာလိုက္သည္။
ေမေမက ငါ့အားတြဲကာအိမ္ထဲေခၚၿပီး ေဒါက္တာနဲ႔ေဖေဖကအထုပ္ေတြခ်ေနသည္။အထုပ္ေတြအကုန္ အိမ္ထဲထည့္ၿပီးေနာက္ ေဒါက္တာကျပန္ဖို႔ျပင္ေနသည္။
"ေဒါက္တာ ဘယ္သြားမလို႔လဲ"
"သားေလး ထမင္းစားသြားေလ"
"ဗ်ာ.."
"ဘယ္ကိုသြားစရာရွိလို႔ သြားမွာလဲ ထမင္းလာစား"
ငါ ဆြဲေခၚကာ ထမင္းစားဖို႔ထိုင္ခိုင္းလိုက္သည္။
"ေက်းဇူးပါ"
ေဒါက္တာက ငါအခုလိုျဖစ္တာကို သူ႔ကိုသူအျပစ္တင္ေနပုံရသည္။
"ေဒါက္တာ ဒီမွာဘဲေနမွာမလား"
"ဟင့္အင္း"
"ေဒါက္တာ ဟိုလူေတြနဲ႔သြားေနမလို႔လား"
"မဟုတ္ပါဘူး"
"ဘယ္မွာေနမွာလဲ ဘာလို႔လဲ ဒီမွာေနလို႔ရေနတာဘဲကို"
"ေမာင္..."
"အဟြတ္"
ေဖေဖ့ဆီကထြက္လာတဲ့ အသံ
"Winny သားေလးကိုထမင္းေအးေဆးစားခိုင္းပါအုန္း ၿပီးမွေမးေလ"
"Krub"
အရင္ကဆို ပန္းကန္ေတြကိုငါေဆးရေပမဲ့ ဒီေန႔ ေဒါက္တာက ပန္းကန္ေတြေဆးေပးသည္။
ေဒါက္တာ ပန္းကန္ေဆးတာေစာင့္ၿပီး ငါ စကားေျပာဖို႔ေခၚလာလိုက္သည္။
"ေဒါက္တာ ဘယ္မွာေနမွာလဲ"
"ေမာင္ မင္းမွတ္မိလား"
"ဘာကိုလဲဗ်"
"ငါတို႔အတူၾကည့္ခဲ့ၾကတဲ့ အိမ္ေလ"
"မွတ္မိပါတယ္"
"အင္း မွတ္မိရင္ လာခဲ့ေလ ငါရွိမယ္အဲ့မွာ"
"ဗ်ာ..ေဒါက္တာ အဲ့မွာေနမလို႔လား"
"ဟုတ္တယ္"
"မရဘူး"
"ဟင့္အင္း ငါဝယ္ၿပီးသြားၿပီ"
"က်ေတာ္လဲလိုက္ေနမယ္"
"ေခါင္းမမာနဲ႔"
"ေဒါက္တာေျပာေတာ့ က်ေတာ္ကေဒါက္တာ့ေယာက်ာ္းဆို"
"အင္းေလ"
"ေယာက်ာ္းကအခု ေဒါက္တာနဲ႔အတူေနခ်င္လို႔ေလ"
"ေမာင္ရာ မဆိုးစမ္းနဲ႔"
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ..ေဒါက္တာ က်ေတာ့္အေပၚအရင္လိုမဟုတ္ေတာ့လို႔လား"
"မဟုတ္ဘူး မဟုတ္ပါဘူး ငါမင္းအေပၚအရင္လိုပါဘဲ ေမာင္...ငါ့ေၾကာင့္မင္းအခုလိုျဖစ္ရတာေကာ မင္းသိရဲ့လား ေမေမနဲ႔ေဖေဖကိုငါအားနာတယ္ ငါ့ေၾကာင့္ မင္းထိခိုက္ထားတာကိုျမင္ေနရတာ ငါအဆင္ေျပတယ္ထင္ေနလား"
"ေဒါက္တာေၾကာင့္မဟုတ္ပါဘူး..ဒါက က်ေတာ့္ေၾကာင့္ေလ။က်ေတာ္ကေဒါက္တာ့ကိုစလိုက္ခဲ့တာ က်ေတာ္ကဘဲထြက္ေျပးခိုင္းခဲ့တာေလ ဘာလို႔ေဒါက္တာ့အျပစ္ျဖစ္ရမွာလဲ"
"ငါ မင္းကိုထပ္မထိခိုက္ေစခ်င္ဘူး"
"ထပ္မထိခိုက္ေစရပါဘူး"
"မင္းကဘယ္လိုသိနိုင္မွာလဲ"
"မသိေပမဲ့ မထိခိုက္ေအာင္ေနမွာေပါ့ ေနာ္ က်ေတာ္ေဒါက္တာနဲ႔အတူေနပါရေစ"
"မင္းအေမနဲ႔အေဖကေကာ"
"ေဒါက္တာနဲ႔ဆိုသူတို႔ကစိတ္ခ်ပါတယ္"
"အာ..."
"ဒီကိစၥကိုေတြးမေနပါနဲ႔..အတိတ္ကိုအတိတ္မွာထားလိုက္ေနာ္ ေယာက်ာ္းေျပာစကားနားေထာင္"
"မင္းခုနကမွေဆး႐ုံဆင္းထားလို႔ေနာ္ မဟုတ္ရင္ ငါမင္းကိုလုပ္မိမွာ"
"အာဘြားေပးမွာလား"
"ေပးစရာလား"
"ေဒါက္တာကလဲဗ်ာ"
ငါ့ကိုမ်က္ေစာင္းထိုးကာ ေဒါက္တာက အိမ္ထဲကိုဝင္သြားတာေၾကာင့္ အေနာက္ကလိုက္သြားလိုက္သည္။
"ဘယ္သြားမလို႔လဲ ေဒါက္တာ"
"အိမ္ျပန္မလို႔"
"ဟာ မျပန္ပါနဲ႔ဆိုဗ်ာ ဒီေန႔ေတာ့ေန႔လိုက္ပါေနာ္ ေနာ္"
"ေမာင္ရာ..."
"ေနာ္လို႔ ေဒါက္တာ"
"ၿပီးေကာ"
ေစာက္ကေလးေလး လူကိုလာခၽြဲေနတယ္။ငါျပဳံးသြားတာ ေမာင္မျမင္ခ်င္ အျမန္အိမ္ထဲေျပးဝင္လိုက္သည္။
ငါ့ဘက္ကသာ ထင္ေနေပမဲ့ ဒီအိမ္ေလးကငါ့ကိုေႏြးေႏြးေထြးေထြးဆက္ဆံေနတုန္းပင္။ေမာင့္အခန္းထဲမွာ ငါနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ပစၥည္းေတြ ရွိေနတုန္းဘဲ..ဒီအိမ္ထဲမွာရွိေနရင္ ငါ တကယ္ေပ်ာ္ရပါသည္။
မနက္နိုးေတာ့လဲ အရင္လိုမနက္စာျပင္ေပးထားျပန္သည္။ငါတကယ္ ဘယ္လိုမ်ားခြဲခြါနိုင္မလဲ။
မနက္စာစားၿပီးေတာ့ ငါပန္းကန္ေဆးေနတုန္း ေအာ္သံတသံၾကားလိုက္ရသည္။
"ေဒါက္တာ!! သားေရ လာပါအုန္း"
"ဗ်ာ ေမေမ သားလာၿပီ"
အသံက ေမာင့္အခန္းထဲကအသံျဖစ္တာေၾကာင့္ ငါအျမန္ဆုံးေျပးသြားလိုက္သည္။
"ဘာျဖစ္တာလဲ ဘာျဖစ္တာလဲ"
"နာလို႔"
"ဘယ္နားလဲ ဒဏ္ရာကလား"
"ဟုတ္တယ္"
ငါေသခ်ာၾကည့္ေပးတာ ေဆးျပန္ထည့္ေပးၿပီး ဂ႐ုစိုက္ေပးေနရသည္။
"ေတာ္ပါေသးတယ္ ေဒါက္တာေလးရွိလို႔ သားသာမရွိရင္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ"
"က်ေတာ့္ကိုဖုန္းဆက္လိုက္ေလ ေမေမ"
"မျဖစ္ပါဘူး သားကို ေဒါက္တာနဲ႔အတူတူေခၚသြားလိုက္ေနာ္"
"ဟမ္ ဘယ္လို"
ေမေမကပါ အတင္းေခၚသြားဖို႔ေျပာေနတာေၾကာင့္ ငါ ေနာက္ဆုံးလက္ခံလိုက္ရသည္။
အိမ္ေျပာင္းမွာမို႔ ငါ ျပင္ဆင္ေနရတာေၾကာင့္ တေနကုန္မနားရ ေနာက္ေန႔အိမ္ေျပာင္းေတာ့လဲ ထပ္ပင္ပန္းသည္။ဒီၾကားထဲ ဒဏ္ရာနဲ႔လူကိုလဲ ဂ႐ုစိုက္ေပးရေသးသည္။
"ပင္ပန္းလိုက္တာ"
"ပင္ပန္းရင္နားေနေလ က်ေတာ္လုပ္လိုက္မယ္"
"မင္းဒဏ္ရာကိုသာမင္းဂ႐ုစိုက္"
"ေအးေဆးပါဗ် ရပါတယ္"
"ထိုင္ေနစမ္းပါ ငါ့ဘာငါလုပ္လိုက္မယ္"
"အာ့ဆို ၿပီးမွမၿငီးနဲ႔ေနာ္ ေဒါက္တာ"
ငါမ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္ကာ ဘာမွမေျပာဘဲ အကုန္လုပ္ျပလိုက္သည္။တေနကုန္လုပ္ေနရတာေၾကာင့္ ငါ့ဗိုက္ကဆာလာသည္။ဘာမွလဲစားစရာမရွိတာေၾကာင့္ မွာစားဖို႔ျပင္လိုက္သည္။
"ေဒါက္တာ ဘာလုပ္မလို႔လဲ"
"ဗိုက္ဆာလို႔ မွာစားမလို႔ ဒါနဲ႔မင္းပစၥည္းေတြေနရာခ်ၿပီးၿပီလား"
"ၿပီးၿပီ ေဒါက္တာ မမွာနဲ႔က်ေတာ္အိမ္ကေနယူလာတယ္"
"ဟုတ္ၿပီေလ"
ငါတို႔အတူတူ ထမင္းစားရင္း စကားအတူေျပာမိသည္။
"ေမာင္"
"ဗ်ာ"
"ငါ ေမာင့္ကိုခ်စ္တယ္ေနာ္"
"ေဟာဗ်ာ ႐ုတ္တရက္ႀကီး"
"ေျပာခ်င္လာလို႔"
"က်ေတာ္လဲ ေဒါက္တာ့ကိုခ်စ္တယ္"
ဒီလိုမ်ိဳး..ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ပထမဆုံး အိမ္ေလးက အခ်စ္ေတြနဲ႔ျပည့္ဝေနခဲ့တယိ။____________________"ေမာင္"
"ဗ်ာ"
ငါကုတင္ေပၚတက္လာရင္း ေဘးမွာဖုန္းနဲ႔ဂိမ္းေဆာ့ေနတဲ့ ေမာင့္ကိုေခၚလိုက္ၿပီး ဖုန္းကိုဆြဲယူလိုက္သည္။
"ေဒါက္တာ ဘာလုပ္တာလဲဗ် နိုင္ေတာ့မွာ"
"ေမာင္ ဂိမ္းဘဲေဆာ့ေနတာဘယ္ႏွစ္နာရီရွိေနၿပီလဲ"
"ဒါေနာက္ဆုံးတပြဲပါဘဲေနာ္"
"စာေမးပြဲရွိတယ္ေလကြာ ဒါကအေရးအႀကီးဆုံးေနာ္ ေမာင္ မေပါ့နဲ႔"
"ေဒါက္တာကလဲဗ်ာ"
"စာေမးပြဲၿပီးမွျပန္ေဆာ့ပါေနာ္ လိမ္မာတယ္မလား"
"ဟုတ္ပါၿပီ"
ေမာင္ကငါ့စကားနားေထာင္စြာ စာၾကည့္စားပြဲေပၚေနရာယူၿပီး စာစၾကည့္သည္။ငါက အလိုက္သိစြာ ေမာင့္အတြက္ သံပုရာရည္ျပင္ေပးလိုက္သည္။
"လိုတာရွိရင္ ငါ့ကိုေျပာေနာ္ ေမာင္"
"အားမရွိေတာ့လို႔ အာဘြားေလးေပးပါအုန္း"
"ေဟာဗ်ာ ရမွာေပါ့ အာဘြား"
"ေဒါက္တာ ေမာင့္ကိုဘာျဖစ္ေစခ်င္လဲ"
"အဲ့လိုေတာ့မရွိပါဘူး ဒါေပမဲ့အမွတ္ေတာ့မ်ားေစခ်င္တာေပါ့ ေမာင္ေကာဘာျဖစ္ခ်င္လဲ"
"ေဒါက္တာ့လို ဆရာဝန္ျဖစ္ခ်င္တယ္"
"အဲ့ဒါဆို ဂိမ္းထိုင္ေဆာ့ေနရမွာမွမဟုတ္တာ ေတာ္ၿပီ စာလုပ္ေတာ့"
"Krub"
အဲ့ေန႔ကေန စာေမးပြဲေရာက္တဲ့အထိ ငါ စာလုပ္ခိုင္းကာ နားမလည္တဲ့စာေတြကိုလဲငါရွင္းျပသည္။ေမာင္ စားခ်င္တာေတြလဲ အကုန္ေကၽြးရသည္။ဒါေပမဲ့ ငါ့မွာမေမာေပ။
ညတိုင္း ဘုရားရွိခိုးၿပီး ေသခ်ာေျဖနိုင္ဖို႔ဆုေတာင္းရတာလဲအေမာ။
Exam ေန႔ေရာက္ေတာ့ ငါ့မွာ ေျဖနိုင္ဖို႔ ဖင္ေထာင္ဆုေတာင္းေပးရသည္။ငါ ေျဖခဲ့တုန္းကအခ်ိန္ေတြကိုေတာင္ျပန္သတိရမိသည္။
ဒါေပမဲ့ ေမာင္က ငါ "ေျဖနိုင္တယ္မလား"လို႔ေမးတိုင္း "အဲ့ကိစၥကိုေမ့ထားၾကရေအာင္" လို႔ေျဖတာေၾကာင့္ ငါစိတ္ပူလာသည္။
"ေဒါက္တာရဲ့ေမာင္ပါ ယုံၾကည္လိုက္"
"ေအးပါကြာ"
စာေမးပြဲၿပီးေတာ့ ေမာင္က ဂိမ္းကိုျပန္ေဆာ့လာသည္။ငါလဲ မဆူေတာ့ဘဲ ဖုန္းကိုဘဲအာ႐ုံစိုက္ေနလိုက္သည္။
"Congratulations"
"ဗ်ာ"
"ေဆးေက်ာင္းဝင္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္ဗ်"
"ေဟး တကယ္လား"
ငါေျပာမွ ဂိမ္းကေနခ်က္ခ်င္းထြက္ကာ ကမန္းကတန္းသြားရွာေနသည္။
"ေဒါက္တာ တကယ္ႀကီးဗ်!!"
ငါ့အား လာဖက္ကာ တခ်က္တခ်က္နမ္းရင္း ေျပာသည္။ငါ ေမာင့္အားျပန္ဖက္ကာ ခ်ီးက်ဴးလိုက္သည္။
"ငါ့ေမာင္ကေတာ္လိုက္တာ"
"ခန က်ေတာ္ fourth ကိုဖုန္းဆက္လိုက္အုန္းမယ္"
ငါ့အားေျပာၿပီး ဖုန္းေျပာေနတဲ့ winny ၾကားထဲ ငါ့အတင္းေတြပါတုပ္ေနေသးသည္။လူေတြမ်ားေျပာင္းလဲလြယ္လိုက္တာ။
"ေဒါက္တာ က်ေတာ္ fourth တို႔ကိုေခၚထားတယ္"
"ဟုတ္ၿပီေလ"
သူတို႔ တကၠသိုလ္ေတာင္အတူတူတက္ၾကအုန္းမယ္ထင္ပါတယ္။
ညေရာက္ေတာ့ ဟိုအတြဲေရာက္လာသည္။ငါနဲ႔ gemini ကတဖက္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကတဖက္ စကားထိုင္ေျပာေနၾကသည္။
"မင္းရဲ့ဆရာက စာေမးပြဲတုန္းကဘယ္လိုဖိထားလဲ မင္းကို"
"ငါမူးေတာင္လဲတယ္ကြ ဆရာေတြကိုတြဲရတာအဲ့တခ်က္ေတာ့ေနာင္တရတယ္ ငါတကယ္အဲ့အခ်ိန္ေတြျပန္မေရာက္ခ်င္ဘူး"
"ဟားဟား လို႔မရီနိုင္ပါဘူးကြာ ေဒါက္တာကလဲငါ့ကိုစာၾကည့္စားပြဲကမထခိုင္းဘူး"
"အတူတူဘဲကို ဒါနဲ႔ဘာလို႔ေဆးေက်ာင္းေလၽွာက္တာလဲ"
"မငိးကေကာဘာလို႔ ဥပေဒကိုယူတာလဲ ငါတို႔အတူတူ အင္ဂ်င္နီယာလုပ္မွာဆို"
"မင္းအရင္သစၥာေဖာက္တာေလ"
"ေဟ်ာင့္ အကုန္အတူတူဘဲကို ထိုင္ၾကမယ္ ဟိုမွာၾကည့္ေနၿပီ"
Winny တို႔ထၿပီး ရန္ျဖစ္ေနတာကို satang တို႔ၾကည့္ေနတာေၾကာင့္ fourth ကေျပာလိုက္တာပင္။
တဖက္မွာလဲ ဆရာနဲ႔ေဒါက္တာတို႔စကားေျပာေနၾကသည္။
"Fourth ဘယ္ေက်ာင္းေလၽွာက္ထားတာလဲ"
"Law တဲ့ winny ကေကာ"
"ေဆးေက်ာင္း"
"ေဒါက္တာ့ရဲ့ ေဒါက္တာေပါ့"
"ဆရာ့ရဲ့ ေရွ႕ေန႔ေလး"
ငါတို႔ အျပန္အလွန္စေနာက္ၿပီး ငါတို႔ရဲ့ ေဒါက္တာနဲ႔ေရွ႕ေန႔ကိုၾကည့္လိုက္သည္။
မခ်စ္တတ္ခဲ့တဲ့ ႏွလုံးသားတစ္စုံက ႏူးညံ့ၾကင္နာတဲ့ ႏွလုံးသားတစ္စုံနဲ႔ထိေတြ႕ကာထပ္တူက်ခဲ့ေတာ့ ခုန္မင္ေနတဲ့ ႏွလုံးခုန္သံေတြမ်ား ခ်ိဳၿမိန္လိုက္ပုံမ်ား မၾကားဘဲမေနနိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္။___________________________ေဒါက္တာနဲ႔ဆရာတို႔ကိုအဆုံးထိဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်။ဒီတပုဒ္ကိုတိုတိုေလးေရးမယ္စဥ္းစားထားတာ ဆြဲဆန့္ရင္းရွည္သြားခဲ့တာ🫥
ေနာက္လာမဲ့ Fic ေတြကိုလဲအားေပးၾကပါအုန္းဗ်28.10.2024
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
![Love at first sight [Complete]](https://fanficsread.net/media/fs-stories-1/5639/conversions/d1f4bcf4fb29adf74622ec36e66ac74e.jpg)
