အပိုင်း၉

အပိုင်း၉

" ကိုကို့ !!! "

" ဟမ်? "

ဟန့်နောက်မှတစ်ယောက်ယောက်ပေါ်လာတာကြောင့် မမချိုဖြစ်နေတယ်ထင်ကာကြည့်လိုက်တော့ မမဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့‌ကြောင့်လန့်ကာ ယောင်မိသွားပြီးမှ ပါးစပ်ကိုအမြန်အုပ်လိုက်ရသည်။မမချိုနဲ့အတူနေတာ တပတ်လောက်ရှိတော့ မမချိုကို ခင်တွယ်မိသည်။တပတ်အတွင်းကို ဟန့်ဦဏ်ရာများက အရှင်းမပျောက်သေးသော်လည်း လမ်းလျှောက်ရန်တော့တတ်နိုင်နေပြီ။

" လာခဲ့အနားကို "

ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ခေါ်လိုက်တဲ့ မမကြောင့် ဟန်လန့်သွားမိသည်။ဟန့်ကို ရိုက်မလို့လား။မမချိုပ ဘယ်သွားနေတလဲမသိဘူး။ဟန်ကြောက်တယ်။

" အင့် "

ကိုယ့်ဆီကိုဖြေးဖြေးချင်းတိုးကပ်လာသည့် ကိုယ်လေးမှာ တဖြည်းဖြည်းတုနိရင်လာတာကိုခံစားမိသည်။  အနားရောက်လာသည့် ကလေးမကို လက်မှဆွဲကာ ပေါင်ပေါ်တင်လိာက်တော့ အင့်အနဲပင်နေသွားသည်။ကိုယ်ဆွဲတာ အဲ့လောက်ကြမ်းမိလို့လား?။

ကိုယ့်ရင်ဘတ်မှအကျီစလေးကိုအသာ ဆုတ်ကိုင်ပြီး ငြိမ်နေသည့် ကလေးဟာလက်ဖျားများအေးစက်လာသည်။ ကိုယ်ပြန်လာတော့ သံစဉ်ဟာ မီးဖိုခန်းထဲတွင် ဟင်းချက်ရင်းဖြင့်အတွေးနစ်နေဟန်တူသည်။ကိုယ်ဝင်သွားတာကိုယ်တောင်မသိလိုက်ပေ။အဲ့တာကြောင့်သာ ဒီကလေးကို တွေ့ရခြင်းပင်။တပတ်လုံးလုံးမတွေ့ရသည့်ည့် မျက်နှာကလေးမှာ ပို၍ ပြာ့်ဖောင်းလာဟန်တူသည်။

" မ....မမ "

မမက ဟန့်ပါးကို ပသာလေးပွတ်သတ်ပြီးမျက်လုံးမျကိုစူးစိုက်ကာကြည့်နေတာကြောင့် ဟန့်ရင်ခုန်သံများဟာ ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေတော့သည်။မမက ထူးဆန်းစွာ နူးညံ့နေတယ် ဘာလို့များလဲ။

" အွင်းးးး ဟာ့ "

ဟန့်နှုတ်ခမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တဲ့ မမနှုတ်ခမ်းမှဆေးလိပ်နံ့ကိုရသည် သို့သော်ဟန်မငြင်းရဲပါ။ဟန်ငြင်းလိူက်လို့ မမက ဒေါသထွက်ပြီးရိုက်လာရင်လိုလုပ်မလဲ။

" အွင်း ဟင့် အ့ မမ "

နမ်းရင်းဖြင့် ကိုယ့်လက်များက ရင်သားနုနုလေးတွေပေါ်ကျူးကျော်မိသွားငည်။ထိုနူးညံ့မှုကို သာယာမိသွားသည်။နမ်းနေတာကို ရပ်လိုက်ကာ လည်တိုင်ရှင်းရှင်းလေးကို အနမ်းဖွဖွပေးလို့ ကိုက်ခဲလိုက်မိသည်။ ထိုအခါမမဟုခေါ်လာသည့် အသံလေးမှာ တုန်ရင်ကာ ငိုသံပေါက်နေခဲ့သည်။

" နာလား? "

" အ့ ဟုတ် ဟင့် ဟန်နာတယ် မမ အ့ ဟင့် "

ဟန့်ရဲ့မပျောက်သေးသာ့် ခါးဘက်မှ ဒဏ်ရာကိုဖိညှစ်လိုက်သည့် မမကြောင့်မျက်ရည်များဟာ စီးကျလာမိသည်။နာတယ်။ဟန်မေ့နေတာက မမက ဟန်နာကျင်တာကို သဘောကျတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။

" တဖြည်းဖြည်းကျူကျော်လာသည့် လက်များကအောက်ပိုင်းသို့ဆင်းလာကြသည် ဟန်ကြောက်တယ်။အဲ့လိုမျိုးကြီးမလုပ်ချင်ဘူး။အနညး်ငယ်ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားကြည့်ရာ မမရဲ့ကိုက်ခဲခြင်းကိုသာခံ လိုက်ရသည်။

" ဘာလုပ်နေတာလဲ ဧကရီ "

ဟင်းချက်နေရင်းဖြင့် ဟန်လေးအကြောင်းကိုစဉ်းစားနေမိသည်။ဧကရီ့့ကိုချစ်မိသွားတာလား? စိတ်ကစားတာလို့တွေးရအောင်လည်း ဧကရီဟာ ဟန့်ကိုနူးနူးညံ့ညံ့မဆက်ဆံဖူးပေ။ဟန်လေးစားချင်သည့် ဟင်းရှိလားမေးရန်အပေါ်တက်လာချိန် မြင်လိုက်ရသည်က သံစဉ့်ကိုလန့်သွားမိသည်။ဟန်လေးက ဧကရီ့ပေါင်ပေါ်တွင်ရောက်နေကာ မျက်ရည်များဖြင့်သာ။ဧကရီ့့နှုတ်ခမ်းများဟာ ဟန့်လည်တိုင်ဖွေးဖွေးကို ကိုက်ထားဟနိ။ခလက်တဖက်ကတော့ ရင်သားများကို အတင်းဖျစ်ညှစ်ထားပြီး ကျန်တဖက်ကအောက်ပိုင်းတွင်ရောက်နေခဲ့သည်။သံစဉ့်အသံကြားတော့ အားကိုးတကီ့းကြည့်လာသည့် မျက်ဝန်းလေးတို့မှာသနားစဖွယ်။

" ဘယ်ချိန်ပြန်ရောက်တာလဲ "

ဧကရီ့ကိုမေးရင်း ဟန်လေးကို ဆွဲကာမလိုက်သည်။ထိုကလေးမှာလည်း အလိုက်သင့်လေးပါလာကာ သံစဉ့်နောက်တွင်ပုန်းကွယ်နေတော့သည်။ဧကရီက ဟန့်ကိုဆိုဖာပေါ်မှ ခြေချိတ်ကြည့်နေရင်းပြုံးလိုက်သည်။သံစဉ်ပင် ငေးမိသွားငည် ဧကရီကတကယ်လှတယ်။တဒုန်းဒုန်းခုန်နေသည့် သံစဉ့်ရင်ခုန်သံများဟာ ထိန်းချုပ်လို့မရပေ။

"  အနားကိုပြန်လာခဲ့ "

ဘေးမှအိတ်ထဲတွင်တခုခုနှိုကရ်င်းဟန့်ကို ပြန်ခေါ်သည့် မမကြောင့် ဟန်မမချိုကိုအားကိုသကြီးကြည့်လိုက်မိသည်။မမချိုဟာလည်း ဘယမှမတတ်နိုင်သည့် ပုံနှင့်သာကြာ့်နေမိသည်။

" ဟက် လိုက်တယ်"

ဟန်လေးကို လည်ပတ်တပ်ပေးလိုက်ကာ သဘောကျသလိုပြောတဲ့ ဧကရီကြောင့် သံစဉ်ဘာပြောရမလဲမသိတော့။မလိမ်တန်းပြောရရင် ဟန်နှင့်လည်ပတ်လေးကအ‌ေတာ်လိုက်တယ်။အနက်ရောင်လည်ပတ်လေးမှာ သရဖူပုံငွေရောင်လေးဟာ ထင်းနေအောင်နေရာယူနေပြီး လည်တိုင်းဖြူဖြူလေးနဲ့ သူ့ရဲ့သေးငယ်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပိုလို့ပေါ်လွန်စေခဲ့တယ်။

" အော် နင်မပြန်သေးဘူးလားသံစဉ် ဆေးရုံက ပျက်တာများနေပြီမလား။"

" အင်း မနက်ဖြန်ဟန်လေးအဆင်ပြေရင်ပြန်မလို့ပါဘဲ။မောင်ဖုန်းဆက်တယ် မေမေကခေါင်းမူးနေတယ်တဲ့ "

မမနဲ့ မမချိုရဲ့အပြောကို ဟန်ကြားထဲကနေသာနားထောင်နေရသည် မမချိုပြန်မှာကိုဟန်မလိုလားပါ။ဟန်မမနဲ့တယောက်ထဲမနေခဲ့ချင်ဘူး။ဒါပေမဲ့လည်း ဟန့်မှာထုပ်ပြောပိုင်ခွင့်မရှိဘူးလေ။ ရောက်လာတော့မဲ့ မနက်ဖြန်ကိုတွေးပြီးသာ လန့်နေမိသည်။လည်ပင်းမှ လည်ပတ်ကလည်း ဟန့်ကိုအသက်ရှူကျပ်စေသည်။နေရခက်လှသည်။ဟန်သဘောမကျပါ။မမက ဟန့်ကို အိမ်မွေးခွေးလိုလည်ပတ်တတ်ပေးထားတာဘဲ။

_________________

တဖက်ရှိတိုက်ခန်းထဲတွင်တော့ ဆုတ်ပြတ်ကာ လူနှင့်ပင်မတူတော့အောင်နွမ်းလျနေသော အမျိုးသားတစ်ဦး။ထိုသူက ဟန်လေးရဲ့ အကိုနေဦးဖြစ်သည်။ညီမဖြစ်သူကိုရှာမတွေ့သည်နှင့်မအိပ်နိုင်မစားနိုင်ဖြစ်ကာ ယခုလိုဆုတ်ပြတ်သတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ထိုအချိန်တံခါးဖွင့်ကာဝင်လာသော လူတစ်ယောက်။ထိုသူကိုမြင်သည်နှင့်ကိုနေဦးဟာ အပြေးလေးသွားကာမေးလေသည်။

" ဟန်လေး...ဟန်လေးရဲ့နေရာကိုသိပြီလား။ "

" ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး ကျွန်တော် မဧကရီရဲ့ နေရာကိုတော့သိခဲ့ရပါပြီ။ ဟန်လေးကအဲ့မှာရှိမယ်လို့ထင်ပါတယ်။ "

အတွင်းရေးမှူးရဲ့အပြောကြောင့် နေဦးမျက်လုံးတွတောက်ပသွားကာ ချက်ချင်းလက်ထဲမှစာရွက်စာတန်းတွေနဲ့ ကားသော့ကိုလုယူပြီး အပြင်ထွက်ရန်လုပ်ချိန်။မူးနောက်ကာ ရိုင်နဲ့သွားလေသည်။ဟန်လေးပျောက်ကတည်းက ထမင်းတစိမျှပင်မစားထားတာကြောင့်အားနည်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

" သူဌေး ခနလောက် ထမင်းစားပြီးနားပါဦး။ မနက်ဖြန်မှသွားလည်းရပါတယ် "

မိမိလက်ထဲမှအတင်းရုန်ထွက်ရန်ပြင်နေသော သူ့သူဌေးအား ဟိန်းခန့်ထယ်တစ်ယောက်အတင်းဆွဲထားရသည်။

" တောက် !! ငါ့ကိုလွှတ်စမ်း !!! မနက်ဖြန်မှဆို ဟိုကောင်မက နေရာပြောင်းသွားရင်ဘယ်လို...."

ကိုနေဦးစကားမဆုံးခင်မှာဘဲ ဟိန်းခန့်ထယ်ဟာ လည်ဂုတ်ကိုလက်ဝါးဇောင်းဖြင့်အသာရိုက်ချလိုက်သည်။သတိမေ့သွားသော ကိုနေဦးခန္ဓာကိုယ်ကို ချီမကာ အိပ်ယာတွင်လှဲစေပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးလိုက်သည်။တကယ်တော့ဟိန်းခန့်ထယ်ဆိုတာ ထယ်ကုမ္မဏီကြီးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောအမွေးဆက်ခံသူပင်။ယခုလို ကုမ္မဏီသေးသေးလေးမှာ လာလုပ်နေရခြင်းမှာ ကိုနေဦးကိုချစ်မိနေခြင်းကြောင့်သာ။

သို့သော်လည်း မိန်းကလေးတွကိုသာ နှစ်သက်သည့် ကိုနေဦးကြောင့်အရိပ်တကြည့်ကြည့်သာကြည့်၍ ဂရုစိုက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ဟိန်းခန့်ထယ်ရဲ့ကုမ္မဏီမှာ အရေးကြီးကိစ္စဖြစ်လို့ပြန်သွားတုန်းခနမှာ ထက်ကုမ္မဏီကြီးကိုမှရန်သွားစလိုက်သတဲ့လေ။ထယ်ကုမ္မဏီဟာ ထိပ်တန်းကုမ္မဏီထဲတွင်ပါပေမဲ့ ထက်ကုမ္မဏီကြိးကိုတော့ယှဉ်နိုင်ဖွယ်မရှိပေ။ထက်ကုမ္မဏီဆိုတာ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ချမ်းသာလာသည့် စောဖွားမျိုးလို့တောင်ပြေယလို့ရတယ်လေ။သူတို့လို တက်သက်စတွေနဲ့မယှဉ်တိုင်။ေ

ချောင်ကျသွားသော မျက်နှာကိုအသာပွတ်သပ်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းထူထူကိုမထိန်းနိုင်စွာနမ်းလိုက်မိသည်။အနည်းငယ်ထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်တဲ့ မုတ်ဆိတ်မွှေးများက သူ့ကိုယားရံစေသည်။အသာပြုံးလိုက်မိသည်။

" ချစ်တာ နေရယ်။ခင်များကြီးကို ဒီကောင်က သိပ်ချစ်နေမိတာသိရဲ့လား။ "

_________________

မနက်ထင်းဖြစ်သော်ငြား မိုးတွေဟာမှောင်မဲနေကာ နေရတာ ဟန့်ကိုပို၍ အသက်ရှူကျပ်စေသည်။အကြောင်းမရှိပါဘဲ ငိုချင်လာခဲ့သည်။ ထွက်သွားသောကားကို ပြတင်းပေါက်မှကြည့်ရင်း ဟန်နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ထားလိုက်မိ၏။မမချိုပြန်သွားပြီ။ ဒီအိမ်ကြီးမှာ ဟန်နှင့်မမနျစ်ယောက်ထဲဆိုတဲ့အတွေးက ဟန့်ကိုတုန်ရင်သွားသည်အထိကြောက်ရွံ့စေသည်။မမချိုကိုလိုက်ပို့ဖို့စိတ်ကူထားပေမဲ့ ရောက်ကတည်းက အခန်းထဲမှအခန်းပြင်ထွက်ခွင့်မပြုတဲ့မမကြောင့် ပြတင်းပေါက်ကနေသာကြည့်နေမိသည်။

မမက အခန်းထဲပြန်ဝင်မလာခဲ့ပါ။ဧည့်ခန်းတွင်သာထိုင်နေဟန်တူသည်။ဟန်လည်း ကုတင်ဘေးရှိထောင့်လေးတွင်ကပ်ထိုင်ကာ ဒူးကိုပိုက်၍ ကွေးနေလိုက်မိသည်။အဖြစ်နိုင်ဆုံး ဟန့်ကို မမသတီမထားမိစေရန်နေမည်။အဲ့ဒါဆိုဟန် အရိုက်မခံရလောက်ဘူးမလား?

" မလာကြသေးဘူးဘဲ "

လက်မှနာရီကိုတချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းများတွန့်ကွေးနေသည့် ဧကရီမှာ ဘုရင်မတပါးလိုအရှိန်အဝါများဖြင့် အေးစက်နေသည်။တယောက်ယောက်ကို စောင့်နေဟန်ဖြင့် ခြံတံခါးကိုဖွင့်ထားကာစောင့်ကြည့်နေလေသည်။မကြာြာပါ အပြေးဝင်လာသော ကားအဖြူရောင်တစ်စီးကြောင့် ဧကရီ့အပြုံးတွေမှာပို၍ ပီပြင်သွားခဲ့သည်။

" ဟန်...ဟန်လေးရေ ကိုကိုလာပြီ ထွက်ခဲ့ "

ဟန်အိပ်ပျော်လုနီးနီးအချိန်တွင်အောက်ထပ်မှ အသံကျယ်ကျယ်ကိုကြားလိုက်ရတာကြောင့် မျက်လုံးများပြူကျယ်သွားမိသည်။ကိုကိုလား?အဲ့ဒ့ကိုကို့အသံမဟုတ်လား။မျက်ရည်များချက်ချင်းဝေ့တက်လာကာ ထလိုက်ပြီး ကိုကိုဆီသွားရန်ပြင်လိုက်ချိန် ခုံဇောင်းဖြင့် ခါးစပ်မှာတိုက်မိသွားကာ နာကျင်သွားရသည်။သို့သော်လည်း ဟန်ရပ်မနေအားဘဲ အမြန်ပြေးဆင်းမိသည်။တံခါးက လော့မချဘဲ ဖွင့်ထားတယ်ဆိုတာကို ဟန်သတိမထားမိလိုက်။

" ကိုကို ဟင့် "

" ဟန်လေး "

ပွေ့ဖက်နေကြသော မောင်နှမနှစ်ယောက်ကိုကြည့်၍ ဧကရီ့မျက်လုံးများဟာအေးစက်နေခဲ့သည်။မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံးကတော့ ဧကရီ့ကစားကွက်ထဲရောက်နေခဲ့တာကိုမသိလိုက်ကြပေ။

" ကလေးရယ် အရမ်းနာနေလား ကိုကိုတောင်းပန်ပါတယ် "

" ဟင့် ဟင့် နာတယ် အရမ်းနာတယ် အီးဟီး ဟန်အရမ်းနာတယ်ကိုကို "

ကိုနေဦးအမေးမှသာ ဟန်လေးဟာ အားကိုးရာရလိုက်ပုံဖြင့် အော်ကာငိုလေတော့သည်။တချက်ချက်တုန်တုန်ကာ ငိုနေသော ညီမဖြစ်သူကို တင်းကျပ်နေအောင်ပွေ့ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ခုနက ပြေးဆင်းလာခဲ့ကတည်းက သူမြင်တယ် ဟန်လေးလည်ပင်းမှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လိုလည်ပတ်တတ်ပေးထားသည်မှာ မြင်မကောင်းအောင်ပင်။shirt အကျီခပ်ပွပွကိုဝတ်ထားတာကြောင့် လွှတ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့မှာလည်း ဒဏ်ရာဒစ်ချက်များဖြင့်သာ။

ချက်ချင်းပြန်ခေါ်သွားရန် တံခါးဆီကိုဦးတည်မိချိန် ကြားလိုက်ရသောအေးစက်စက်အသံနှင့်အတူ အမဲဝတ်လူများစွာရဲ့ ပိတ်ဆို့ခြင်းကိုခံလိုက်ရသည်။

" ငါ့အပိုင်ကို ငါ့ဆီကခိုးလို့ရမယ်ထင်သလား။ "

" ဘာကွ ဟန်လေးက လူတယောက်ကွ ဟိုလူပိုင်တယ်ဒီလူပိုင်တယ်ဆိုပြီး လုလို့ရတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုမဟုတ်ဘူး။ "

" ကိုကို "

မမကိုရန်ပြန်ရှာနေသည့်ကိုကိုကြောင့် ဟန်ကိုကို့လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ တားမိသည်။မမဒေါသထွက်ရင်ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ပြီးတေယ့ အနင်ရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူတွေကလည်းအများကြီး ။ကိုကို့ကိုတစ်ခုခုလုပ်ရင်လိုလုပ်မလဲ။ထိုသို့တွေးလိုက်မိသည်တှင့် ဟန်မျက်နှာမှာဖြူစုတ်သွားရ၏။မမကိုကြာ့်လိုက်မိတော့။အကုန်လုံးကိုအပိုင်တွက်ထားသလိုပင်။မမက အကုန်လုံးကိုညစီစဉ်ထားခဲ့တာ။

ကိုယ်ကိုတိုင်နာကျင်နေရတာကို ဂရုမထားပါဘဲ သူ့အကိုကိုတစ်ခုခုဖြစ်မှာဆိုးရိပ်နေသည့် ဟန်လေးမှာ ဘယ်လောက်စာနာသနားတတ်လိုက်သလဲ။ထိုသို့ကလေးမှာ ဆျုးဝါးသည့် ကံကြမ္မာဆိုးကြီးက ဖြစ်လာတော့မည်။ဟန်လေးတဘဝလုံးမေ့မရတဲ့ အိမ်မက်ဆိုးကြီးပေါ့။

__________________

မျှော်နေကြတယ်မလား ?