Хэсэг:14

Бие минь хөших шиг л болон түүнлүү ширтэх харцаа салгаж чадсангүй. Гар салганан цус минь гүйхээ боливуу л гэлтэй!

-Миний бодсон үнэн бололтой тиймүү!? хэмээх түүний хоолой өчигдрийн уянгалаг эелдэг бэкхён биш! Яг л урьдны аймшигтай хүйтэн хоолой

-Бэкхён би тайлбарлая! гэтэл тэр ёжтой инээсээр-Ингээд л надаас татгалзаад байж тиймүү жина!? Чи ч надаас дутхааргүй завхай амьтан бололтой! хэмээн надруу ойртох бөгөөд жундэ түүнийг хөндөслөн зогсоод

-Тэгээд чи өөрийгөө хүн чанартай амьтан гэж бодооюу!? хэмээн харин бэкхён түүний урд очин зогсон ёжтой инээгээд

-Хараал идсэн чамшиг нохойг би алах ёстой байж тиймүү!? Хүний хүнлүү хандарч шагайхаа тийм зөв гэх гээд байгаа хэрэгүү!? гэтэл жундэ инээмсэглэн-Чамшиг жинаг орондоо л ашигладаг новш би биш! гэтэл бэкхён түүнийг цохин унагаах нь тэр!.

Би ч сандарсандаа түүнийг хорин хойш болготол бэкхён миний мөрнөөс чанга атган

-Яасан! надаас өөр хүнтэй унтах тийм сайхан байна уу жина!! Хараал идсэн тэр хүүхэд миний хүүхэд мөн байсан гэхэд би эргэлзэж байна!

Түүний сүүлийн өгүүлбэр намайг хангалттай зовоож байв. Тэр яагаад надад итгэдэггүй юмбэ!? Яагаад ганц ч удаа гэсэн намайг орны хүүхний нүднээс өөрөөр харж болдоггүй юмбэ!?

-Бэкхён! Чиний хүүхэд нь үнэн! гэтэл тэр ёжтой инээн

-Чамшиг хүүхнүүд биеэ үнэлэгчдээс дор хүмүүс! Чамд надаас өөр ингэж халамжлах хүн олдохгүй! хэмээн тэр намайг хажуу тийш болгон зөөлхөн түлхтэл Жундэ түүнийг заамдан аваад

-Эмэгтэй хүнд гар хүрэх чамшиг юмнууд үхсэн нь дээр! хэмээн түүнийг цохьтол Бэкхёны амнаас цус урсан тэр түүнийгээ ёжтой инээн арчсаар

-Жина! Чи намайг сонгох уу энэ арчаагүй өөрийгөө ч хамгаалж чадахгүй новшийг уу! гэсээр жундэг цохин унагаан дээрээс нь хэд хэд өшиглөн-Одоо энд гүйцээчихэе! Чиний новшийн амийг нэхэж ирэх хүн байхгүй тиймүү! хэмээн тавиур дээр байх ваарыг түүний дээрээс цохин хагалах нь тэр.

Би ч одоо л ухаан оровуу гэлтэй бэкхёныг хойш татан өөрлүүгээ харуулсаар-Бэкхён гуйя! Би чамд хайртай! Юу ч болсон би чиний дэргэд байна! Гэтэл тэр ёжтой инээн миний хүзүүгээр гараа оруулан

-Надад хэлээч тэр новш чиний хувьд юу вэ!? хэмээн ёжтой инээн харин би жундэ руу харвал тэр босоод сууж байх бөгөөд түүний нүүр дахиад л авах юмгүй болж! Дахиад л миний буруугаас болж тэр ийм байдалд орчихлоо. Бид магадгүй ингээд зогсох ёстой байх. Миний амьдрал новш байж болох ч түүнийх тийм байх ёсгүй!

-Тэр зүгээр л… Зүгээр л миний уйдааг гаргаж байсан хүн! Гэтэл жундэ надруу орилон -Худлаа ярихаа боль жина!! Хоёулаа зугтах ёстой чи надад амалсан! Бид бүгдийг сайхнаар эхлүүлнэ!

Түүний нүдэнд нулимс цийлэгнэх бөгөөд би ч нулимсаа унагаан түүнлүү ширтэж байгаад-Чи миний хувьд хэн ч биш байсан жундэ! Би бэкхёныг гэсэн сэтгэлээ дэвтээхийн тулд л чамтай сайхан харьцдаг байсан! гэтэл тэр миний өмнө.ирж зогсон хацарнаас минь бариад-Үнэнээсээ хэл жина! Би чиний хувьд хэн байсан бэ!?

Түүний харц яг л намайг түүнтэй хамт яв гэж ятгах ч би шийдсэн жундэ! Бид эхлэх ёсгүй! -Чи миний хувьд хэн ч биш байсан! гэтэл түүний гар сулран би ч нулимсаа тэвчсээр -Эндээс явж үз! гэтэл бэкхён миний бэлхүүсээр тэврэн өөртөө наагаад

-Чи сонссон эндээс зайлж үз! хэмээн харин жундэ надруу ширтэж байснаа хажуугаар минь мөрлөн гарах нь тэр. Уучлаарай жундэ намайг уучлаарай!

Бэкхён орон дээр суун харин би түүний урд өвдөглөн суугаад-Надад амла бэкхён! чи түүнийг зүгээр орхих хэрэгтэй! Түүнд юу ч тохиолдохгүй гэж амлаач! гэтэл тэр ёжтой инээн -Би яагаад тэгнэ гэж!?

-Бэкхён гуйя! Би одооноос чиний хий гэсэн болгоныг хийж зугтах талаар хэзээ ч бодохгүй! гэтэл тэр миний энгэрээс татан өөртөө наан үнсэж байснаа инээмсэглэн

-Болж байна! Өнөөдөр орой би зогсохгүй! гэсээр миний цамцны товчыг мултлан хойш унан намайг доороо оруулан ёжтой инээн хөхөвчийг минь шидэн уруулыг минь хазалж байлаа. Хэдий түүнийг эсэргүүцмээр байгаа ч би түүнд амалчихсан.

Тэр дотоожыг минь уран өөрийнхөө хувцасыг тайлалгүй хийх бөгөөд би ч өвдөлтөндөө дуу алдтал тэр миний амруу ямар нэг зүйл чихэн хэзээ ч мэдрээгүй тэр тамлалыг мэдрүүлж байлаа.

-Бэкхён боль гуйя гэтэл тэр чанга инээгээд-Өнөөдөр би чамайг тавиулахгүй! Магадгүй энэ чиний шийтгэл болох байх! гэсээр дахин эхлэн би ч түүний энэ харгислалд бараг дасаж байх шиг л!

Тэр миний биеийг хайр гамгүй эдэлж байв! Түүний шүд болон шимсэн ором энд тэндгүй! Эцэст нь тэр ханасан бололтой намайг орхин доош буух бөгөөд би бараг өөрийгөө ч мэдрэхгүй байна!

Хэсэг тэгж хэвтэсний эцэст түүний энд тэндгүй шидэлсэн хувцасаа түүсээр өмсөж байтал тэр орж ирэн утасаа шүүрсээр буцан гарах бөгөөд удалгүй хаалга савагдах нь сонсогдож байлаа.

Түүнийг гаравуу үгүй юу нулимс урсан өөрийгөө тайвшруулахын тулд элдвийг бодох ч энэ ямар ч тус хүргэсэнгүй! Хүйтэн шүршүүр гоожуулан хувцастайгаа түүний доор суун уйлж эхэлээ.

Анхнаасаа л би төрөх ёсгүй байсан бололтой! Хэнд ч хэрэггүй Жина! сүүлдээ толгой эргэн усанд удаан сууснаас болж арьс минь барзайсан байх бөгөөд өөрийгөө ч арчилгүй доош буутал харанхуй өрөө намайг угтан авах нь тэр.

Үл ялиг инээмсэглэн гэрлээ асаан хөргөгчнөөс хүйтэн ус аван балгалан өрөөнийхөө цонхыг томоос том онгойлготол бие минь хүйтнийг эсэргүүцэх тэнхээгүй болон би бага багаар чичирж байлаа. Тэгсэн ч усаа уусаар л! Миний оюун ухаан ч мөн адил хөлдчихсөн бололтой

Арьсний өнгө улаан болж өөрчлөгдөн мэдээгээ алдаж байна! Хүйтэн шалан дээр суун ханаа налтал дахиад л хүйтэн тэр мэдрэмж! Надад таалагдаж байна!

Энэ маягаар хэр удаан суусныг мэдэхгүй юм. Нүд минь бүрэлзэн би биеэ мэдрэхгүй байгаагаа л ойлгож байлаа. Нулимс ч гаралгүы дотроо хөлдчихсөн мэт. Ингээд бүгдийг дуусгая бэкхён! Бид хэтэрхий хол явчихлаа. Магадгүй төсөөлсөнөөс ч хол!

Түүнтэй хамт өнгөрүүлсэн дурсамжууд нүдний өмнө жирэлзэн өнгөрөх бөгөөд би ч үл ялиг инээмсэглэн нүдээ аньлаа. Минут өнгөрөх тоолонд нүд минь нэг л удаа цавчих бөгөөд сүүлдээ зовхио ч өргөж дийлсэнгүй. Бидний энэ зовлонтой бүх зүйл ингээд дууслаа бэкхён. Сайхан амьдраарай! Миний төлөө…