part 7🚨🚨🚨

    ခင်ရယ် အရင်လိုတက်တက်ကြွကြွနဲ့လန်းလန်းဆန်းဆန်းနေစမ်းပါ။ ခင့်ကို ကြည့်ရတာ အိန် တကယ်အားမရဘူး။ ခင်နဲ့ဒေါက်တာမလေးရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အဆင်မပြေလို့လား။ အိန်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလို့ရပါတယ်။

မဟုတ်ပါဘူး ဆရာမအိန်ရယ် ခင်ခေါင်းတွေမူးလို့ပါ။ညက အိပ်ရာဝင်တာ ညည့်နက်သွားတယ်ထင်တယ်။

ဒီဘက်နဲနဲတိုး နားထင်ကို ခင်နှိပ်ပေးမယ်။ ခင် တိုးလာတော့ နားထင်စပ်လေးကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ဆရာမအိန်ဂျယ် နှိပ်ပေးနေသည်။

ခင်သိလား.. အိန်မေမေကလေ ခင်ကိုလူချင်းမတွေ့ဘူးပေမဲ့ အိန်အမြဲတမ်းပြန်ပြောဖြစ်လို့ ရင်နှီးနေပြီး။ ခင်ကိုလည်း အခွင့်ရေးရရင် တစ်ခါလောက်တွေ့ဖူးချင်တယ်တဲ့။

"ဒီနှစ်ကျောင်းကြီးပိတ်ရင် အိန်ဂျယ်တို့မြို့နယ်လေးကို လိုက်လည်ခဲ့ပါလား..."

ခင် သွားဖြစ်မယ်လို့ မထင်ပါဘူး ဆရာမအိမ်ရယ်။ဟိုတစ်ယောက်က ခင်ကိုလွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။

ဪ..ခင်ရယ် မဟေသီလေးကိုကြောက်နေပြန်ပြီး၊သူကိုပြောပြီး ထွက်ခဲ့လိုက်ပေါ့၊ဒါမဟုတ် ခင်ရော ဒေါက်တာမလေးရော လာခဲ့လို့ရတယ်..အိန်ကနှစ်ယောက်လုံးကို ကြိုဆိုနေမှာ။

ဟုတ်..ဆရာမအိန် ခင်ကိုပြောကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။ခင် စိတ်ရှုပ်နေတာကို မေ့ပြစ်ထားပြီး ဆရာမအိန်ဂျယ်နဲ့ စကားတွေ ဆက်ပြောနေသည်။

ဆရာမတို့က စကားတွေကောင်းနေကြတာလား။ နားနေခန်းထဲ ဆရာမခင်နဲ့ဆရာမအိန်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတဲ့အခန်းထဲ ဆရာဇေယျာလည်း ဝင်လာသည်။

ဟုတ်ကဲ့ ဆရာဇေယျာ ခင် ခေါင်းမူးနေလို့ အိန်နှိပ်ပေးနေတာ။ ဆရာ့ဇေယျာ အချိန်က ပြီးသွားပြီလား။

မပြီးသေးဘူး။ ကျွန်တော် အစ်ကို ဆေးရုံမှာ အရေးပေါ်ဖြစ်နေလို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီကနေ ခုပဲခွင့်နေ့တစ်ဝက်တောင်းလာခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပါအုံး ခင်နဲ့ဆရာမအိန်ဂျယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာဇေယျာ ဂရုစိုက်ပြီးသွားအုံး"

ဆရာဇေယျက ဆရာမခင်သီရိကို အားချစ်နေသည်ကို တစ်ကျောင်းလုံးက ဆရာ၊ဆရာမများအပြင် အထက်တန်းက ကျောင်းသား၊ကျောင်းသူတွေတောင် သိကြသည်။

အရပ်ကျော်ပေအထိမြင့်ပြီး အသားရည်ကယောက်ျားတန်မဲ့ ဖြူနေသူ။ ထူထူထဲထဲ မျက်ခုံးနှစ်ချောင်းနဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်ဝန်းတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဆရာဇေယျဟာလည်း ဆရာမခင်သီရိကိုနဲ့ သာဆိုရင် အရမ်းလိုက်ဖက်သည်ဟုဆိုရမည်။

ဒါပေမဲ့ ဆရာမခင်က ဆရာဇေယျကို ဘာတစ်ခုမှမတုံ့ပြန်တဲ့အပြင် မိန်းကလေးချင်းချင်းပါ ယူထားတော့ အားလုံးကနှမြောနေကျသည်။

ဆရာမခင်က ခပ်တန်းတန်းမျိုးနေတဲ့အချေလှိုင်းက မဟုတ်ပါ။အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ လူတိုင်းနဲ့တည့်သလို၊ဆရာဇေယျကိုလည်း မေးထူးခေါ်ပြောရှိသည်။

ခြံရှေ့ရောက်တော့ ဟွန်းတီးကာ ခင်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ဒီအိမ်ကြီးဝင်ရမှာ စိတ်ထဲကအရမ်းဝန်လေးနေမိသည်။ ဝဋ်ကြွေးတွေက ဘယ်တော့မှ ကုန်နိုင်မှာလဲ။

အကိုငြိမ်းမောင်ဖွင့်ပေးတဲ့ ခြံတံခါးတွင် ခင့်ကားလေးမောင်းဝင်လာခဲ့သည်။ကားပါကင်ရပ်ကာ ဘေးဘီကိုကြည့်တော့ သူ့ကားကရောက်မလာသေးပါ။

မမခင် ပြန်လာပြီနော်။ကျွန်တော်က မမခင်ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲလို့ နေ့တိုင်းတွေးနေတာ။

ကိုငြိမ်းမောင်ပြောတဲ့ စကားတွေဟာ ဟိုတစ်ယောက်ကြားရင်တော့ ခင့်ကိုရန်ရှာအုံးမည်ဖြစ်သည်။ ကားနောက်ခန်းက ဆွဲခြမ်းနဲ့ဖိုင်စာအုပ်ကိုယူပြီး အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

ဟိတ်..ညည်းအဝတ်စားတွေ လှဲပြီးရင် ငါ့ဆီခဏပြန်ဆင်းလာခဲ့အုံး။ ဒီမှာ ငါစောင့်နေမယ်။

"ဟုတ်..ဒေါ်ဒေါ်"

ခင့်ကို ကြည့်မရတဲ့ ဟိုတစ်ယောက်ရဲ့ တီလေးဆိုသူဟာ အခုထိမပြန်သေးပါ။ဒီအိမ်မှာနေရမဲ့ အစားငရဲတွင်းကြီးထဲပဲ ခင်ခုန်ချလိုက်ချင်တော့သည်။

အခန်းထဲဝင်ပြီး အဝတ်တွေအမြန်လှဲကာ အောက်ပြန်ဆင်းလာသည်။ သူနဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ဝင်ထိုင်ရင်း ခင့်ကိုဘာပြောစရာရှိလို့လဲ။

"နင့်ကားရပ်တဲ့ နေရာပတ်ပတ်လည်မှာ ရှိနေတဲ့မြတ်ပင်တွေကို မြင်တယ်မဟုတ်လား"

ဟုတ်..ခင်တွေ့ပါတယ် ဒေါ်ဒေါ်။

အေ အဲ့မြတ်ပင်တွေကို နောက်နေ့ငါမမြင်ချင်ဘူး။ ဒီအိမ်မှာနေရင် ငါရှိနေသ၍ကတော့ အခန့်သင့်ကြီးနေရမယ် မစဉ်းစားနဲ့။ ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ်သိ။ကိုယ်ဘယ်ဘဝကလာခဲ့တယ် ဆိုတာလည်းမြဲမြဲမှတ်ထား။

ရှင်မတောင်သနပ်ခါးတစ်ချို့ ပျက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ပါးပြင်ဖွေးဖွေးလေးက ချွေးစ‌တွေထွက်နေသည်။မြတ်ခင်းပြင်တွင် သံချွန်ဖြင့်တူးဆွကာ အရင်းထိ ဆွဲနုတ်နေသည်။

မမခင် ထားလိုက်ပါ။ဒါကျွန်တော် အလုပ်တွေ ကျွန်တော်လုပ်လိုက်မယ်။ ဟို့တစ်နေ့က ကျွန်တော်မြတ်တွေ ရိတ်မယ်ပြောတော့ မမလေးအဒေါ်က ပေးမရိတ်ဘူး။

ထားလိုက်ပါ အစ်ကိုငြိမ်းမောင်..ဒါတွေကခင်ငယ်ငယ်က လုပ်နေကျပဲ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ခင်ကို တကယ်ကူညီချင်တယ်ဆိုရင် ခင်နဲ့ဝေးဝေးနေပေးပါ။ဟို့တစ်ယောက်တွေ့ရင် ခင့်သိက္ခာတွေကို သမုတ်နေအုံးမယ်။

‌အိမ်ပြန်ရောက်ထဲက ခင်ထိုင်နုတ်နေတာ အခုဆိုနေဝင်သွားခဲ့ပြီး။ လက်ဖဝါးတွေလည်း အရည်ကြည်ဖုတွေ ဖောင်းကြွနေသည်။

သမီးခင် အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာပါတော့ကွယ် မိုးချုပ်နေပြီး။ မနက်ဖြန်မှ ဆက်လုပ်လို့ရအောင် ကြီးကြီးပြောပေးပါ့မယ်။ အခုမမကြီးက ထမင်းစားတော့မှာ သမီးခင်ကို မတွေ့ရင်ပြဿနာရှာအုံးမယ်။

ထမင်းစာနေတဲ့ သူ့အန်တီဘေးတွင် ခင်မက်တက်ရပ်နေသည်။ တစ်ခုတစ်ဟုတ် တစ်ခုတောင်းနေလို့ ခင်လည်း မီးဖိုချောင်နဲ့ ထမင်းခန်းထဲကို သွားနေရတာ မောလှပြီး။

သူထမင်းစားမပြီးခင် သူ့အိပ်ခန်းထဲသန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းလို့ တစ်ခါပြေးလုပ်ရပြန်သည်။

အားလုံးပြီးစီးမှ ခင်ရေချိုးခန်းထဲဝင်ခဲ့သလို မျက်ရည်တွေကိုလည်း ရေစက်လေးဖြင့် ဆေးကြောပြစ်ခဲ့သည်။ဒီပွဲမှာ မင်းနိုင်ပါတယ် ထက်အိန္ဒြေထွန်းရယ်။

သူရိုက်ထားတဲ့ပါးက အညိုမဲရှိသေးတာကြောင့် သနပ်ခါးဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ ဒီနေရာကို ကြီးကြီးတို့အား မမြင်စေချင်ပါ။ ထမင်းစားဖို့ အောက်ထပ်ဆင်းလာခဲ့သည်။

ထက်အိ‌န္ဒြေခြံထဲဝင်လာတော့ သူ့မျက်စိရှေ့ကမြင်နေရတဲ့ အရာကြောင့်ပြုံးလိုက်သည်။ ရှင်ကျွန်မကို လွန်ဆန်လို့မရပါဘူး ခင်သီရိကိုရယ်။ သူ့ကားဘေးတွင် သူမကပ်ရပ်လိုက်သည်။

အိမ်အဝတွင် ရပ်နေတဲ့တီလေးကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။တီလေးက အခုထိမပြန်သေးတာလား။ခင်သီရိကိုအိမ်ဘက်ရောက်နေတုန်း ‌တီလေးနဲ့လည်းဖုန်းမပြောဖြစ်ပေ။

ငါ့တူမ ပြန်လာနိုးနိုးနဲ့မျှောနေတာ ရောက်လာသေးတယ်နော် မိအိ‌န္ဒြေ!!

ဟာ တီလေးကလည်း အခုအိ‌န္ဒြေရောက်နေပြီးလေ။ တီလေးအား ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ အိန္ဒြေညှောင်းကိုက် နေလို့အခန်းထဲ ခဏနားအုံးမယ်။

ဟာ..တစ်နေ့လုံးမောလိုက်တာ။အခန်းထဲတွင် ခင်သီရိကိုအား မသိမသာရှာနေသော်လည်း မတွေ့ပေ။ရေချို့ခန်း၊သန့်စင်ခန်း၊စာကြည့်ခန်း တစ်နေရာမှာမှမရှိပေ။

ကြီးသန်း အိန္ဒြေလည်း မထင်းစားမယ် ဗိုက်ဆာတယ်။ ထမင်းစားနေတဲ့ ခင်သီရိကိုရဲ့မျက်နှာချင်းတွင် ထက်အိန္ဒြေဝင်ထိုင်နေသည်။

ထမင်းဝိုင်းတွင် ဟင်းမျိုးစုံရှိသော်လည်း အချဉ်ရည်ဟင်းဖြင့်သာ ခင်နှယ်ဖက်စားနေသည်။ဟို့ မနက်ခင်းထဲက ထမင်းစားမဝင်တာရော၊မိုးချုပ်မှ စားတာကြောင့် ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ခင်ထမင်းစားလို့ကောင်းနေသည်။

ခဏနေ ခင့်ပန်ကန်ထဲ ပုဇွန်ထုပ်တစ်ကောင်ရောက်လာသည်။

ကျွန်မကို အခွံခွာပေး ခင်သီရိကို။ ပြီးရင် ဒီငါးကြော်ပါ အရိုးထွင်းပေး။

ခင် အခွံခွာကာ သူ့ပန်ကန်ထဲပြန်ထည့်ပေးခဲ့သည်။ငါးကိုရော ထိုနည်းတူစွာပင်။

"ရှင် ဘယ်တုန်းက အိမ်ပြန်ရောက်နေတာလဲ"

"လေး နာရီခွဲ"

ရှင်ကျွန်မကို လွန်ဆန်လို့မရပါဘူး ဒေါ်ခင်သီရိကိုရယ်။

'မင်းကျေနပ်တယ်မှတ်လား..'

မကျေနပ်ဘူး။ ဒီထက်ဆိုးတာတွေလာအုံးမှာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်။

ရတယ်။ ငါ့ဘက်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ မင်းကသာ ငါ့ကိုတိုက်ခိုက်လွန်ပြီး ထောင်ချောက်ပဲမရောက်သွားဖို့သာ သတိထား။

ထမင်းစားခန်းတွင် ထက်အိန္ဒြေနဲ့ ခင်သီရိကိုတို့ တစ်ယောက်တစ်ခွန်းစကားများနေသည်။

ဒီလတွက် တပည့်‌တွေရဲ့ကျောင်းခေါ်ကြိမ် ပြည့်မပြည့်ကို စားပွဲ‌ခုံပေါ်တွင် ခင်ထိုင်စစ်နေသည်။သူ့အတွက်ရော သူ့အန်တီအတွက်ပါ လိုအပ်သည်မရှိအောင် ခင် လုပ်ထားနှင့်ပြီးပြီး။

"ခင်သီရိကို ကျွန်မကျောဘက်က ဒဏ်ရာကိုခဏလာကြည့်ပြီး ဒီမှာဆေးထည့်လို့မရလို့"

အပေါ်ပိုင်းအဝတ်တွေ တစ်ခုမကျန်ချွတ်ထားတဲ့ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ခင်အံကြိတ်လိုက်သည်။ ငယ်ငယ်လေးက အရမ်းရှက်တက်တဲ့ သူမဟာ အခုတော့ အရာအားလုံးဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

သူ့နောက်ကျောဒဏ်ရာကို ဘေးမှာချထားတဲ့ ဆေးဗူးယူကာ ထည့်ပေးနေသည်။ခါးဘက်က ဒဏ်ရာကိုလည်း ဆေးထည့်ပေးနေသည်။

သူ့ခါးစောင်းအား ဆေးထည့်ပေးနေတဲ့ ခင့်ရဲ့မျက်နှာကို ထက်အိန္ဒြေစိုက်ကြည့်နေ၏။ ရှင့် ပါးတစ်ခြမ်းက အရမ်းနာနေလား..

သူမပါးအား ကိုင်လာတဲ့ အိန္ဒြေရဲ့လက်တစ်ဖက်ကို ပုဒ်ချလိုက်သည်။

မထိနဲ့...ငါ့ပါးကို မင်းထိစရာအကြောင်းမသိဘူး။ နာလည်း မနာဘူး။ ဒီထက်ဆိုးတာတွေ ထပ်လုပ်လို့ရသေးတယ်။

အိုကေလေ..ကျွန်မ‌ခြေထောက်တွေ ညှောင်းကိုက်နေတယ်။ ရှင် တစ်ချက်လောက် လာနှိပ့်ပေးအုံး။

အိပ်ယာပေါ်တွင် ပလက်ကြီးအိပ်နေတဲ့ ထက်အိန္ဒြေထွန်းရယ်ပါ။

ခင်လည်း လုပ်လက်စ စရင်းစာအုပ်ကိုပိတ်လိုက်ပြီး သူပြောသည့်အတိုင်း ထိုင်နှိပ်နေ၏။ကျွန်မ ခြေချောင်းတွေကိုပါ နှိပ်ပေး။ ဝါး...ဇိမ်ပဲ။အရမ်းကောင်းတယ်။ ဟုတ်တယ်..ခြေ‌ဖမိုးလေးကိုပါ နှိပ်ပေး။

ခင် စိတ်ဆိုးနေပေမယ့် သူအကြောပြေတယ်ဆိုတော့ သေသေချာချာလေးနှိပ့်ပေးနေမိသည်။ သူ့ခြေချောင်းလေးတွေက ဖွေးဖွေး နုနုလေးရယ်ပါ။

ရပြီး။ အပေါ်ကို တက်လိုက်တော့ ဒီညှပ်ရိုးနေရာကို နှိပ်ပေး။

အင်္ကျီမဝတ်ထားတဲ့ သူမ ညှပ်ရိုး‌ဘေးကို နှိပ်နေတဲ့ ခင့်ကို  ခေါင်းအနည်းငယ်ထောင်ကာ ထက်အိန္ဒြေကြည့်နေမိသည်။

ခဏကြာတော့ ခင့် လက်ဖမိုးပေါ်ကို ထက်အိန္ဒြေလက်ထပ်ကိုင်ကာ သူမပိုင်ဆိုင်တဲ့ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မထိဘူးတဲ့  ကျစ်လစ်လုံးဝန်းနေတဲ့ အခိုင်အခဲပေါ်ကို ဖိကျထားသည်။

ဒီနေရာကိုလည်း နှိပ့်ပေးစေချင်တယ်...သူ့ကို အမြဲထမ်းထုတ်ပိုးထားရတာ။

မကျေမနပ် ခင်ပေါ့ကြည့်တော့ ပြီတီတီဖြစ်လုပ်နေတဲ့  ထက်အိန္ဒြေရုပ်ကိုမြင်သည်။

"ဘာလဲ...ရှင့်က ရှက်လို့လား"

မဟုတ်ဘူး...'ရွံ့လို့'

ဘာ!! ရှင်ကများပြောရတယ်ရှိသေးတယ်။ ကောင်းပြီလေ..ရွံ့တယ်ဆိုတော့ ရွံ့စရာကောင်းတာတွေ ထပ်လုပ်ခိုင်းရမယ်။အေ ရှင်နဲ့ကျွန်မ တူတူနေကြမှာ အရင်လို ကျွန်မဦးဆောင်မှာ မဟုတ်ဘူး...ရှင်ဦး‌ဆောင်မှာ။ ကျွန်မဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီကို ရှင်ချွတ်လိုက်တော့။

အမှန်တော့...ခင်ရှက်လို့ ပြောမိပြောရာ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

ငါမလုပ်နိုင်ဘူး..".အဲ့ဒီတဏှာကိစ္စတွေပဲ မင်းခေါင်းထဲမှာပြည့်နေတာလား"

ဟုတ်တယ်...ကျွန်မက တဏှာကြီးတယ်..ဘာဖြစ်လဲ။ ရှင့်မှာ ငြင်းခွင့် ရှိလို့လား။

ပြောနေရတာနဲ့ အချိန်တွေကုန်တယ်..မြန်မြန်ချွတ်စမ်းပါ။

တုန်ယင်ချင်နေတဲ့ လက်တစ်စုံဖြင့် သူ့ညဝတ်ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်ရသည်။..... ပြီးတော့ ခင်ရပ်နေမိသည်။

အဲ့တာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..ရှင့်အဝတ်တွေရောချွတ်လေ။ အကုန်လုံးလိုက်ပြောနေရတယ်။

ငိုချင်နေတဲ့ ခင့်ကို အိပ်‌နေတဲ့ထက်အိန္ဒြေပြုံးကြည့်နေသည်။ မကြာပါ ကုတင်ပေါ်က သူမတို့နှစ်ဦးလုံးအဝတ်တစ်ခုမှ မရှိတော့ချေ။

ဘာလုပ်နေပြန်တာလဲ...ကျွန်မကိုတက်ခွတော့လေ။ကျစ်..စိတ်မရှည်တော့ဘူး။

ထက်အိန္ဒြေကို တက်ခွလာတဲ့ ခင့်မှာမျက်ရည်တွေကျလာတော့သည်။ဘာဖြစ်နေတာလဲ...အမှန်ဆို ကျွန်မဘက်က မျက်ရည်ကျရမှာမဟုတ်ဘူးလား။

ငါ..ငါမလုပ်တက်ဘူး ထက်အိန္ဒြေထွန်းရဲ့။ လုပ်လည်း မလုပ်ချင်ဘူး။..ထက်အိန္ဒြေရဲ့ရင်ဘတ်ဖွေးဖွေးလေးကို ခင့်ထုရိုက်နေသည်။

'အား...နာတယ်။ ကားတိုက်ထားတဲ့ ဒဏ်ရာကို ထိနေတယ်လို့'

ထိုအခါမှ ခင် အထုရပ်သွားသည်။

ကျွန်မရှင့်ကို သင်ပေးမယ်‌ပေါ့။ခင်ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမရဲ့လံုးဝန်းနေသည့်ယုန်ဖြူလေး နှစ်ခုပေါ်သို့တင်စေသည်။

အားနည်းနည်းထည့်ပြီးညှစ်လိုက်။ ထက်အိန္ဒြေလက်တွေက သူ့ကိုယ်ပေါ်က ခင့်ခါးလေးကို ဖက်ထားသည်။

'အ့..အာ့...အရမ်းမညှစ်နဲ့ ဖြေးဖြေးပဲသွားမယ်'

ရှက်ရှက် အားကုန်ညှစ်မိသွားသည်။

ဒေါက်....ဒေါက်...ဒေါက်!!

အပြင်က တံခါးခေါက်သံ ကြားရတော့ ခင် ပျော်သွားသည်။ ထမလို့ ပြင်ပေမဲ့ သူက ခါးကိုဆွဲထားသည်။

ဘယ်သူလဲ!...အပြင်ဘက်က ဘယ်သူလဲလို့! စိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ ထက်အိ‌န္ဒြေအော်လိုက်သည်။

ငါပဲ..မိအိန္ဒြေ! ဟိုတစ်ယောက်အိပ်ပြီလား။သူ့ကို ငါအခန်းထဲခဏလွှတ်လိုက် ခိုင်းစရာကျန်သေးတယ်။

ဒီမှာ အိန္ဒြေတို့က အိပ်မလို့လုပ်တုန်းပဲရှိသေးတယ် တီလေး  ပြန်တော့။

"အို့....ဒီကောင်မလေးတွေ ကတော့"

အပြင်က အသံတိတ်သွားတော့ ခင့် အပျော်တွေ ပျက်စီးသွားရသည်။

ကယ်..တီလေး သွားပြီး...ရှင်နဲ့ကျွန်မ လုပ်ငန်းပြန်စမယ်။

ကျွန်မ ရင်သားကို ရှင့်နှုတ်ခမ်းနဲ့စုပ်တော့!!

ခင့် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။မီး..မီးပိတ်လို့ မရဘူးလား။

မှောင်နေရင် ကျွန်မ မကြိုက်ဘူး။ အမှောင်ထဲမှာ ရှင့်ကို ဘယ်လိုသင်ပေးလို့ရမှာလဲ။ လုပ်တော့ကွာ..ကြာတယ်။

ခင်သူ့ ရှေ့က ကျစ်လစ်လုံးဝန်းပြီး စိမ်းနုရောင်‌သွေးကြောမျှင်ကလေးများ ယှက်နွယ်နေပြီး ပန်းနုရောင်အဖုသီးလေးတွေကို သေချာကြည့်နေမိသည်။ တဖြည်းဖြည်းငုံဆင်းလာကာ ဘယ်ဘက်ယုန်ဖြူတစ်လုံးကို ငုံထွေးလိုက်တော့သည်။

ခင့် ပါးစပ်ထဲက နူးညံ့မှုကို အရသာခံရင်း စုပ်နေမိသည်။ သွားအချွန်ကလေးဖြင့်လည်း တစ်ခါတစ်ခါ ကိုက်မိပြန်သည်။

...အ့ာ..သေပြီပေါ့..။ အဲ့လောက် ကိုက်နေမှတော့။

"ငါ မလုပ်တက်ဘူးလို့ မင်းကိုပြောပါတယ်။"

ကျွန်မလုပ်ပေးတုန်းက ရှင်ကောင်းတယ်မဟုတ်ဘူးလား...အခုရှင့်လုပ်တာ သာယာမှုရမဲ့နေနေသာသာ ဘယ်အချိန်ကိုက်ထည့်အုံးမလားဆိုတာ ရင်ထိတ်နေရတယ်။

ထက်အိန္ဒြေက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခင့်ဦးခေါင်းကိုဆွဲယူပြီး နှင်းဆီရောင်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို အောက်ဘက်မှနေပြီး နမ်းရှိုက်သည်။ အပေါ်တစ်လှည့် အောက်တစ်လှည့်စုပ်သည်။ အကြိပ်ကြိမ် ထပ်ခါထပ်ခါ စုပ်၏။

ထို့နောက် ခင့်ရဲ့ပူနွေးနေတဲ့ အာခံတွင်း သူ့လျှာဖျားကို တိုးဝင်ပြီး သူ့အပိုင်အဖြစ်ဝင်ရောက်ခြယ်လှယ်နေသည်။အလိုအလျှောက်ထွက်လာတဲ့ ပုလဲရည်များကို သူအကုန်စုပ်ယူသည်။ နမ်းရှိုက်ခြယ်လှယ်လို့ ဝမှထိန်းကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေအား လွှတ်ပေးသည်။

"ရှင် ..လုပ်နေတဲ့ပုံစံက ဒီညအိပ်ရတော့မလား"

ထက်အိန္ဒြေအပေါ်က ခင့်မှာတော့ မောဟိုက်နေပြီး ဘာမှမပြောနိုင်ချေ။

ဆင်းတော့ ကျွန်မကိုယ်ပေါ်ကနေ ဘာမှလုပ်မတက်ဘဲနဲ့လေးတယ်။

ခင်လည်းသူ့ပေါ်မှဆင်းကာ ဘေးတွင်အသာလှဲချလိုက်သည်။

ထက်အိန္ဒြေက ခင့်ဘက်သို့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းစောင်းသည်။ ချက်ချင် ခင့်လက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲယူပြီး သူ့ရဲ့ပန်းပွင့်လေးကို ခင့်လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်စေသည်။

ခင်မျက်လုံးပြူးသွား၏။ သူ့ကိုကြည့်မိသော် မျက်လုံးအစုံကိုမှိတ်ပြီး ခင့်လက်အပေါ်ကနေထိန်းကိုင်ကာ လုပ်ရှားနေသည်။ ရှင်းလင်းထားတဲ့ သူ့ရဲ့ပန်းလေးဟာ အလွန်းနူးညံလွန်းသည်။

ထက်အိန္ဒြေကိုယ်တိုင်ကလည်း စိတ်လုပ်ရှားကာ သာယာနေသည်။ ခင်သီရိကို လက်ချောင်းလေးတွေကြောင့် သူမရဲ့ပန်လေးစိုစွတ်နေပြီးဖြစ်သည်။

ပွတ်သပ်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေအား ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ လက်ခလယ်တစ်ချောင်းထဲ ယူကာ သူမရဲ့ပန်းပွင့်ဝ‌တည့်တည့်ကို တေ့ထားစေသည်။

ရှင် လုပ်ရှားလိုက်တော့ ကျွန်မအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပေးပြီးပြီး။

မျက်လုံးဖွင့်ပြီး စကားပြောလာတဲ့သူကို ခင်ကြည့်နေမိသည်။ နားထင်စပ်နဲ့လည်းပင်း တွေကြားမှာ ချွေးပေါက်လေးများ ထွက်နေသည်။

မင်း ပက်လက်လှန်ပြီး..ပေါင်လေးကားပေးလေ.ဒီတိုင်းဆို နာနေလိမ့်မယ်။

ခင့်စကားကို တစ်ကြိမ်မှနားမထောင်တဲ့သူက ဒီတစ်ကြိမ်တော့ နားထောင်နေသည်။

ရပြီး... ရှင် လုပ်တော့!

မွေ့ယာခင်းလေးကို ထက်အိန္ဒြေဆွဲစုပ်ထားသလို စိတ်ကိုလည်းဖြေလျော့ထားသည်။ အောက်ဘက်ကဖြေးဖြေးချင်း တိုးဝင်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။

ရတနာသိုက်ထဲ ခင့်လက်ချောင်းတစ်ဆစ်ခန့် ဝင်နှင့်နေပြီး။အထဲက ကြပ်သိပ့်မှုကိုခံစားနေရသည်။  ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ဖြေးဖြေးချင်းပြန်တိုးဝင်သည်။

ခင့်ကိုယ်တိုင်လည်း ချွေးစလေးများဝဲနေသည်။ သူမလေးကတော့ အောက်နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ကို ဖိကိုက်ထားသည်။

အသွင်းအထုတ်ကို အကြိမ်များစွာ လုပ်ဆောင်နေသည်။

ခင့်လက်ချောင်းက အဆုံးထိမဝင်ဘဲ..တစ်ခုခုက တစ်ခံနေသည်။

အာ့!.. ဖြေးဖြေး..

သူမလေးရဲ့ ယုန်ဖြူတစ်ဖက်ကို စုပ်ယူပြီး အောက်ကလက်ချောင်းကို အရှိန်မိတော့သည်။ အရှိန်မလျော့ဘဲ ဆက်တိုက်လုပ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

အာ့...အားး...အားးး.. အငြိုးနဲ့လုပ်နေတာလား!!ဒေါ်ခင်သီရိကို။

ခင့် ပါးစပ်ကို အနားပေးပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ကိုတော့ အရှိန်မဖြေးမိပေ..အထဲကစုပ်ယူမှုနဲ့သိပ့်သည်းမှုတို့ကို ခံစားနေသည်။

'မင်း နာနေနေမှာ စိုးလို့ပါ..'

ဖြေးဖြေးချင်းသွားမယ်။ ဒါကျွန်မရဲ့ first time ပဲ။

ခင့် ပန်းပွင့်လေးကို ငုံ့ကြည့်တော့ ဘေးနှုတ်ခမ်းသားတွင် ပေကျံနေတဲ့ သွေးစတွေကို တွေ့ရသည်။ မယုံနိုင်ဘဲ လက်ချောင်ဆွဲထုတ်ကြည့်တော့ တစ်ချောင်းလုံး သွေးပေနေသလို အဖြူရောင်ရည်နှင့် သွေးများ ရောနှော၍စီးကျလာသည်။

ရှင် ဘာလို့ထုတ်လိုက်တာလဲ..ဒီမှာတန်းလန်းကြီး!

ဆောရီး...မင်း first time မှန်းမသိလို့ ..ဖြေးပေးမယ်။ ခင် လက်ချောင်းကို တစ်ခါတည်းအဆုံးထိပြန်သွင်းလိုက်သည်။

အာ့..!! သေပြီး။

ဒါဆို ဖြေးလိုက်မယ်။

မဖြေးနဲ့ရတယ်..ခုနက အရှိန်က အိန္ဒြေခံနိုင်တယ်။ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ခင်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ထပ်ကားလိုက်သည်။

အရှိန်ကို ရှိန်တင်ပြီး သူမလေးခံစားလို့ကောင်းအောင် အသွင်းအထုတ် ဆက်တိုက်လုပ်သည်။ လက်တစ်ဖက်က အစိုင်ခဲကို ဖြစ်ညစ်ပေးသည်။

မိန်းမောနေတဲ့ အိန္ဒြေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး..။

.  မမ... အိန္ဒြေမရတော့ဘူး..မြန်မြန်လေး!!

အခန်းအတွင်း ပဲ့တင်သံ‌သဲသဲလေးက ပြန့်နှံ့နေ၏။ အချက်ပေါင်းစွာ ခင့် ကြမ်းရမ်းပြစ်တော့ ခါးလေး ကော့လိမ်ကာ သူမလေး  ပြီးမြှောက်သွားတော့သည်။

အိန္ဒြေ ရှုးတွေပါထွက်ကုန်သည်။ ရတနာသိုက်ထဲက လက်ချောင်းကို ဆွဲမထုတ်ပဲ ချွေးစများဖြင့် မိန်းမောနေတဲ့ သူမလေးကို ကြည့်နေသည်။

သူမလေးကလည်း မျက်ဝန်းအိမ်နွမ်းနွမ်းလေးဖြင့် ပြန်ကြည့်လာသည်။ ရင်ခွင်ထဲအတင်းတိုးဝင်လာပြီး  ခင့် ရင်သားကို လာစုပ်သည်။

တွင်းပေါက် ထဲက လက်ချောင်းကို ဖြေးဖြေးချင်းဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ရင်ခွင်ထဲက သူမလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေသည်။

ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးကို ရှင့်ပဲရခဲ့တာနော်..နောက်ခါ ရန်ဖြစ်ရင် အဲ့ဒါထည့်မပြောနဲ့။

အင်းပါ။ ခင့် ဘေးတွင် ခေါက်လျှက်သားစောင်ကို ဆွဲယူပြီး သူမတို့နှစ်ဦးလုံးပေါ် ခြုံလိုက်သည်။

မနက်ကျရင် နာနေလိမ့်မည်..ဆေးသောက်မလား၊ယူပေးမယ်။

ဟင့်အင်း...မထနဲ့၊မနက်မှ ကျွန်မယူသောက်လိုက်မယ်။ အိ‌‌န္ဒြေကလည်း ရင်ခွင်ထဲက နေမော့ ကြည့်သလို့ ခင်က ငုံ့ကြည်ရင်း အကြည့်ချင်းဆုံသည်။

နဖူးပြင် ကျဉ်းကျဉ်းလေးကို အရင်နမ်းသည်။ပြီးကျမှ ပါးပြင်ဖွေးဖွေးလေးကို ခင် နမ်းပြီး နောက်ဆုံး ပန်းနုရောနှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာပေါ်တွင် အဆုံးသက်လိုက်သည်။

ပြီးနောက် ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပလက်လှန်စေကာ သူမလေးရဲ့အပေါ်တွင် နေရာယူနေသည်။

ပေါင်းနှစ်ဖက်ကြားတွင် အတိကျနေရာယူရင်း ပန်းဝတ်ဆံနှစ်ခုကို ပူးကပ်ထားသည်။သူမလေးရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်တော့ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးလိုနီရဲထွတ်နေသည်။သူမလေးရဲ့ လက်ချောင်းတွေပေါ် ထပ်ကိုင်ပြီး စတင်လုပ်ရှားတော့သည်။

ခင် ဦးဆောင်တဲ့ ပန်းခင်းကြီးထဲကို ထက်အိန္ဒြေထွန်း ကြိမ်ဖန်များစွာ မောမောပန်းပန်းနဲ့ လိုက်နေရသည်။

အခန်းအတွင်း အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ အသက်ရှုသံ၊မောဟိုက်က်သံ၊ညည်းသံ သဲသဲလေးများဖြင့် ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

...........

အောက်ထပ်တွင် ခင်အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးသော်လည်း အခုထိ ထက်အိန္ဒြေထွန်း ရောက်မလာနိုင်ပေ။ သူ့တီလေးက ခင့်ကို မျက်နှာဘေးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်သည်။

ကျောင်းဝတ်စုံကို ခင် လှဲထားနှင့်ပြီးပြီး။ သူ့တီလေးဘေးတွင် လိုအပ်သည်များကို လုပ်ပေးနေသည်။

ချည်ဘောင်းဘီအဖြူရောင်အပွနဲ့လက်ရှည် စွယ်တာ နက်ပြာရောင် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ထက်အိန္ဒြေထွန်းက ဖြေးညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာပြီး ခုံပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်သည်။ ဆံနွယ် အလိမ်‌များကိုလဲ စည်းထားသည်။

တူမရဲ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်။  မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ဘုရားရေ... သူတွေးသလို ဖြစ်နေတာလား။

မိအိန္ဒြေ ညည်းက နေမကောင်းဘူးလား!!

ဟုတ် တီလေး.. အိန္ဒြေ ကိုယ်တွေပူနေတယ်။ ကိုယ်လက်တွေလဲ ကိုက်ခဲနေတာပဲ။

ဗုဒ္ဓေါ...ဖျားတဲ့အထိတောင်လား...ပြီးတော့ ဖျားနေတာက သူ့တူမပေါ့။ ဟိုတစ်ယောက်က လန်းဆန်းပြီး တတ်ကြွနေတာပဲ။

ထက်အိန္ဒြေက ခင်သီရိကိုအား လှမ်းကြည့်တော့ ခင်လည်း ပြန်ကြည့်သည်။ ဒီနေ့ ကျောင်းသွားမှာလား။

အင်းး...သွားမယ်လေ။

ထက်အိန္ဒြေကို ခင် ကော်ဖီငဲ့ပေးလိုက်သည်။

ကျွန်မ ကိုယ်ပူနေတာ ကော်ဖီမသောက်ချင်ဘူး။ တစ်ခြား တစ်ခုခုလုပ်ပေး။

"မင်း ဘာစားချင်တာလဲ..တို့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"

'ကြာဇံချက် စားချင်တယ်။'

သမီးခင်၊ ကျောင်းသွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား ..၈နာရီ ခွဲတောင် ကျော်နေပြီး သွားတော့လေ ..သမီးအိန္ဒြေကို ကြီးကြီးလုပ်ပေးလိုက်မယ်။

'ဟုတ်ကဲ..ကြီးကြီး ဒါဆို ခင်သွားတော့မယ်'

ထက်အိန္ဒြေ မျက်ဝန်းထဲ မျက်ရည်စတွေ ဝဲလို့နေသည်။ ခင် ကတော့ ထမင်းခန်းထဲမှ ထွက်သွားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

Part 8

မျက်စိနာနေတဲ့အတွက် စာလုံးပေါင်းမှားခဲ့ရင် ကိုယ့်ဘာကိုယ်ပြင်ဖက်ပေးကြပါ။

(vote ပေးဖို့မေ့ခဲ့ရင် စာရေးသူလည်း ရေးပေးဖို့ မေ့နေမှာပဲ).....စ တာပါ။