part 2(u+z)!
09:48, 29 June 2024🍐🍐🍐 လှေကားပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်းတက်လာကာ ခင်တို့ရဲ့ အခန်းထဲဝင်လာခဲ့သည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်ဆိုရုံဖြင့် အံ့အားသင့်ခြင်းများက စီးကြိုနေသည်။
စွန်းထင်းနေသည့် မွေ့ယာဖြူဖြူနှင့်ဂွမ်းစောင်တို့ဟာ ရှိမနေတော့ချေ။ အသုံးဆောင်အသစ်များက မကြာသေးမှီက လှဲထားမှန်းသိသာလွန်းသည်။ဒါတွေသူကိုယ်တိုင်လုပ်ထားခဲ့တာလား၊ကြီးကြီးဝင်လုပ်ပေးခဲ့တာလား ဆိုတော့ ခင်လည်းမသိပါ။
မွေ့ယာပေါ်တွင် အသာလေးဝင်လှဲကာ သူအိပ်သွားသည့်ဘက်ကို မျက်နှာလှည့်ထားလိုက်သည်။သူဟာအဖြူရောင်တွေကို မြတ်နိုးသလို တွယ်တာမှန်းလည်း ခင်သိနှင့်ပြီးသားပါ။
ညကတစ်ညလုံးနီးပါးမအိပ်ရသေးတာကြောင့် ခင့်မျက်လုံးအစုံဟာ အလိုလိုမှေးစင်းသွားလေသည်။မကြာပါ ကြီးမားလွန်းသည့်အဖြူရောင်အခန်းအတွင်း မိန်းကလေးတစ်ဉီးဟာ နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်သွားလေသည်။
ဒေါက်....ဒေါက်..!!
"သမီးခင်ရေ...သမီးခင် ကြီးကြီးဝင်လာလို့ရလားကွယ်"
ကြီးကြီးသန်းမှာ အခန်းတံခါးခေါက်ပြီး အသံပြုသော်လည်း အခန်းထဲက တစ်စုံတစ်ရာမှမကြားရတာကြောင့် ဆေးရည်ခွက်အားကိုင်ကာ လော့မချထားတဲ့ တံခါးအားအသာဟလိုက်သည်။
အိပ်ယာပေါ်တွင် နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေတဲ့ သမီးခင်ကြောင့် အခန်းတံခါးအား အသာပြန်စိကာ အောက်ထပ်သို့ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။
"လုံးလုံးရေ...သမီးခင်အတွက် ဒီဆေးရည်တွေကို ပြန်နွေးပေးထားပါအုံးကွယ်။နိုးလာရင် အဆင်သင့်သောက်လို့ရအောင်"
ဟုတ်ကဲ့..ကြီးကြီး။
ကြီးကြီးလက်ထဲက ဆေးခွက်အား လုံးလုံးယူလာပြီး နောက်ဖေးခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ မမအိန္ဒြေနဲ့မမခင် တို့ဟာ မတည့်ကြဘူးထင်တယ်။
ငါတို့ရဲ့ ဒေါက်တာမလေးက ဒီနေ့ဆေးရုံမလာတော့ဘူးထင်နေတာ။တစ်ညလုံးကြမ်းရမ်းထားလို့ ဇနီးချောလေးကို ပြုစုနေရတယ်ထင်တာ။
"အိန္ဒြေ နင်ညက နတ်ပြည်ရောက်ခဲ့တယ်မလား၊ညလုံးပေါက်လေ..ဟား...ဟား.."
"မိန်းမတွေ အဲ့တာနင်တို့ကြောင့်ပေါ့ သူ့အသားကိုထိဖို့နေနေသာသာ ရွံ့လွန်းလို့"
ဒေါ်ထက်အိန္ဒြေထွန်းရေ စကားကိုကုန်အောင်မပြောနဲ့နော်။ပီးကျမှ တခင်ခင်နဲ့ဖြစ်နေမယ်။မမခင်သီရိကိုအနားက တစ်ဖွားမှမခွာနိုင်ဖြစ်နေမှဖြင့်။
"ဆုတောင်းပေါ့...ဝေးသေးတယ်"
ဆရာဝန်တွေ သီးသန့်နားနေခန်းတွင် သူငယ်ချင်းတစ်စုက ဒေါက်တာထက်အိန္ဒြေထွန်းအား စနှောက်နေကြသည်။ အမြဲတမ်းပွင့်ပွင့်လန်းလန်းနဲ့စမတ်ကျကျနေတတ်သည့် အိန္ဒြေဟာ မျက်မှောင်ကြီးကျုံ့ထားသည့်တိုင် ချစ်စရာကောင်းလွန်းနေသည်။
"တော်ပြီး နင်တို့နဲ့စကားပြောရတာ လေကုန်တယ်။ငါ့လူနာတွေကို သွားကြည့်တော့မယ်"
ဂျူတီကုဒ်အဖြူရောင်လေးအားကောက်ဝတ်ကာ နားကြပ်အားလည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲပြီး တတ်ကြွသောခြေလှမ်းများဖြင့် အခန်းထဲမှထွက်သွားလေသည်။
"ဒီနေ့စည်းဝေးပွဲရှိတယ်နော် အိန္ဒြေ!"
.."သိပါတယ်ဟ"..
ဖြူဖွေးနေသည့် တမံတလင်းပေါ်တွင် တဒေါက်ဒေါက်ဖြင့်ကြားနေရသော အနောက်ဘက်ကလာသည့် ဒေါက်ဖိနပ်ပိုင်ရှင်ကို သူရမောင်မောင်တစ်ယောက် သမင်လည်ပြန်ငေးကြည့်နေမိသည်။
ပြန့်ကျဲထားသည့် ရွှေအိုအပျော့ရောင်ဆံချည်မျှင်လေးတွေကအစ မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းလွန်းသည်။မည်သူ့ကိုမှမကြည့်ဘဲ ပုံမှန်လျှောက်လှမ်းလာသော ဂျူတီကုဒ်ဖြင့် ဒေါက်တာမလေးကိုကြည့်ရင်း သူ့ရင်ဘတ်ကအကောက်ပေါက်လေးက ကျယ်လောင်စွာခုန်မြည်လာခဲ့သည်။
သူ့အနားသို့ရောက်လာလေလေ ရင်ခုန်နှုန်းတွေက ပို၍မြန်ဆန်လာလေသည်။ရိုက်ခတ်သွားတဲ့ လာဗင်ဒါနံ့သင်းသင်းလေးကို မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ကောင်မလေးရယ် မင်းဟာညှို့အားပြင်းလိုက်တာ။
သူငယ်ချင်းဆေးရုံကို လမ်းကြုံဝင်ရင်း အချစ်စစ်နဲ့တွေ့မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။ကောင်မလေးရယ် မင်းဘယ်လောက်မာနကြီးကြီး ကိုယ့်ရဲ့အချစ်စစ်တွေနဲ့အနိုင်ယူပြမယ်။
သူရမောင်မောင် ငါကဒီမှာလေကွာ၊အဲ့မှာဘာရပ်လုပ်နေလဲ!
ဆေးရုံအုပ် ဒေါက်တာမင်းမဟော်မှာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူနဲ့ချိန်းထားရင်း ဆေးရုံ၏အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာခဲ့သည်။ကြောင်တောင်တောင်ရုပ်လေးဖြစ်နေတဲ့ သူရမောင်မောင်ကို ဟောက်လိုက်မိသေးသည်။စိတ်တွေက မနေ့တည်းကကြည်လင်နေတာမဟုတ်ဘူး။
"အေးကွ..ငါ့ကောင်ရ၊ငါကမင်းကိုရှာနေတာ။ ဒါနဲ့မင်းဆေးရုံရဲ့ဒေါက်တာမလေးတွေက ချစ်မွှေးလေးတွေသိလား။မင်းကိုငါ ရင်ဖွင့်စရာတွေရှိသေးတယ်"
မင်းမဟော်ရဲ့သူငယ်ချင်း သူရမောင်မောင်ဟာ လူကုန်တန်အသိုင်းဝိုင်းဖြစ်သလို k-family ဆောက်လုပ်ရေးကုမဏ္ဏီရဲ့ceo တစ်ဉီးဖြစ်လေသည်။
မင်းအားရင် ငါတို့ထိုင်နေကျဆိုင်မှာ အေးဆေးစကားပြောရအောင်။
ဒီနေ့ငါမအားဘူး သူရ။ ခဏနေပြီးရင် အရေးကြီးတဲ့စည်းဝေးပွဲရှိသေးတယ်။ခန်းမထဲမှာ အချို့ဆရာဝန်နဲ့nurseလေးတွေ ရောက်နေလောက်ပြီး။မကြာပါဘူးကွာ အလွန်ဆုံးရှိနှစ်နာရီလောက်ပေါ့၊မင်းငါ့အခန်းထဲမှာ နားနေလို့ရတယ်။
မင်းအခန်းထဲမနေချင်ပါဘူးကွာ..။ငါ့ပါငါ ကင်းတင်းမှာထိုင်နေမယ်။မင်းတို့ဘာသာ စိတ်ကြိုက်ဆွေးနွေးကြတော့။
မင်းမဟော်ရှေ့ကနေထွက်လာကာ သူ့အာရုံကိုဖမ်းစားသွားသည့် ဒေါက်မလေးရဲ့ပုံရိပ်လေးကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း သူရမောင်မောင်ရဲ့မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးဟာ ပြုံးစိစိဖြင့် မျက်နှာပိုးမသပ်နိုင်တော့ချေ။
လမ်းလျှောက်လာရင်း ဒေါက်တာမလေးရဲ့ပုံရိပ်လေးကို တွေ့လိုတွေ့ငြား ဘေးဘီဝဲရာသို့ လျှောကြည့်နေသည်။သူအားမြင်သည်ဆိုရုံဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသားတွေဖြင့် တောက်လျှောက်ကြည့်နေကြတဲ့ တစ်ချို့သောဆရာဝန်မလေးများနဲ့နာစ့်မလေးတို့၏အကြည့်များကို အမြင်သလိုမျက်ကွယ်ပြုထားသည်။
"ကိုယ့်ကို ကော်ဖီတစ်ခွက်ပေးပါ"
ဆေးရုံအတွင်းဖွင့်ထားသော goneစတိုးဆိုင်တွင် သူသောက်ဖို့ကော်ဖီအား ကောင်တာဘက်သို့ဝင်မှာလိုက်သည်။
နောက်သို့ပြန်လှည့်လာတဲ့လူတစ်ဉီးနှင့် အလောတကြီးပြေးဝင်လာတဲ့လူတစ်ဉီးတို့ ထိုဆိုင်၏ကောင်တာရှေ့တွင် မိတ်ဆက်သွားလေသည်။
အားး...ပူလိုက်တာဗျာ!! ခင်ဗျားဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ!!
"အာ..sorry အိန္ဒြေတောင်းပန်ပါတယ်၊အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စလေးရှိသေးလို့ အလောတကြီးဝင်လာမိတာပါ။
"ကျစ်...ကိုယ့်အင်္ကျီစွန်းထင်းကုန်ပြီးကွာ..မင်းဘယ်လိုပြန်လုပ်ပေးမှာလဲ"
သူရမောင်မောင် သူ့ရှေ့ကဒေါက်တာမလေးမျက်နှာကို စေ့စေ့ကြီးပြီး ရယ်ချင်နေတဲ့စိတ်တွေကိုထိန်းကာ တမင်တကာ ဒေါသထွက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
အိန္ဒြေအစားပြန်လျော်ပေးပါ့မယ်..။သူမ၏ဘောင်းဘီအိပ်ကပ်တွင်အသင့်ရှိနေသာ ဘဏ်ကဒ်ကိုထိုသူအားထိုးပေးလိုက်သည်။အကို့စိတ်ကြိုက် အင်္ကျီကိုဒါနဲ့ရှင်းပြီးဝယ်လိုက်ပါ။
တောက်စ်..မင်းဘာစကားပြောတာလဲ! သူရမောင်မောင်ဟာ သူအရှေ့ကထိုးပေးလာတဲ့ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးလက်ချောင်းလေးတွေ၏လက်ကောက်ဝတ်အား သူအားဖြင့်ဖိညှစ်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး..တစ်မျိုးမထင်ပါနဲ့ရှင်။အိန္ဒြေအချိန်မရတော့လို့ပါ"
"မရဘူး၊မင်းဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ ကိုယ့်အင်္ကျီကိုသေချာကြည့်ထား..ဒီပုံစံအတိုင်းမင်းပြန်လျော်ရမှာ"
သူမရှေ့က ဒေါသကြီးစွာလှည့်ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကိုသာ ဒေါက်တာထက်အိန္ဒြေထွန်းမှာငေးကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
"မိန်းကလေးတစ်ဉီးထက် သူကဒေါသပိုကြီးနေတာလား.."
အချိန်က သုံးမိနစ်သာကျန်တော့သည့်အတွက် ဆေးရုံအတွင်းသို့ အလောတကြီးပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
အိန္ဒြေခေါင်းထဲ ရောက်ရောက်လာတဲ့ ထိုလူ၏ပုံရိပ်များကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမရှေ့တွင် မိန့်ခွန်းပြောနေတဲ့ ဆေးရုံအုပ်ရဲ့စကားတွေကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"ဒေါ်အိန္ဒြေ နင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ စည်းဝေးပွဲခန်းထဲမှာခေါင်းတခါခါနဲ့နင့်ကို ဆေးရုံအုပ်တောင်သတိထားမိနေတာ"
သိပ့်ရတီ စကားကို ငါလည်းထောက်ခံတယ်။ဒီနေ့နင်တော်တော် အိန္ဒြေပျက်နေတယ်..အိမ်မှာကျန်ခဲ့တဲ့ မမခင်သီရိကို ကိုစိတ်မချလို့လား။
"တော်စမ်းပါ သူ့အကြောင်းဆိုပါးစပ်တောင်မဟပါနဲ့..အမြင်ကပ်လွန်းလို့ပါ"
ငါဖြစ်နေတဲ့အကြောင်းရင်းကို ပြောပြမယ်။ဒီလိုဟ ကင်းတင်းဘက်မှာလူတစ်ယောက်နဲ့တိုက်မိတော့ ငါ့ကော်ဖီတွေအားလုံး သူ့အင်္ကျီပေါ်စင်သွားတာ။အဲ့အင်္ကျီအတိုင်း အစားပြန်ဝယ်ပေးရမှာတဲ့။
"စိတ်ညစ်ပါတယ်..သူ့ကိုလည်းငါတစ်ခါမှမတွေ့ဖူးသလို အဲ့အင်္ကျီကိုဘယ်လိုပြန်ပေးရမှာလဲ"
"သက်သက်မဲ့ဇာတ်လမ်းဆင်နေတာဖြစ်မှာပါ အိန္ဒြေရယ်။ခုခေတ်မှာ အဲ့လိုမတော်တဆတိုက်မိလို့ ဘယ်သူမှအလျော်ပြန်မတောင်းဘူး"
မြင့်မြတ်မျိုးပြောတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
"ကဲဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အင်္ကျီကိုအစားပြန်ပေးပြီး အဲ့လူနဲ့ထက်မပတ်သက်နဲ့တော့"
အေးပါ.. ငါလည်းမပတ်သက်ချင်ပါဘူး။
UUအမှတ်တံဆိတ်ဖြစ်တဲ့ အမျိုးသားသီးသန့်အရောင်းစင်တာထဲသို့ အိန္ဒြေတို့သူငယ်ချင်းအုပ်စုတွေ ဝင်လာခဲ့လေသည်။
ထိုလူ၏ပုခုံးအရွယ်အစားနဲ့ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို မှန်းဆ၍ 42ဆိုဒ် ရှပ်ကော်လံလက်ရှည်အဖြူရောင်ကို အိန္ဒြေရွေးလိုက်သည်။
ကိုယ်လုပ်စွန်းလိုက်တာက နက်ပြာရောင်ဖြစ်ပေမဲ့ ထိုအရောင်ကရှိမနေတာကြောင့် အိန္ဒြေမြတ်နိုးရတဲ့အဖြူရောင်းအားရွေးလိုက်သည်။
ခင်တို့အားလုံးစားသောက်ပြီးသွားသည့်တိုင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကပြန်မလာသေးပါ။သူ့ဂျူတီချိန်က3နာရီလောက်ဆို ချိန်းပြီးဖြစ်သော်လည်း အခုညည့်နက်11ကျော်သွားသည့်တိုင် ရောက်မလာသေးပါ။
"ခင်အိပ်လို့မပျော်ပါ။ သူအဆင်ပြေရဲ့လားတွေးနေမိသည်။မတော်လို့ လမ်းမှာကားတစ်ခုခုဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ"
တီ..တီ...!!
ဟွန်းတီးသံကြောင့် လိုက်ကာစအား အပြေးအလွှားဖယ်ကြည့်မိသည်။ တော်ပါသေးတယ် သူ့ကားအဖြူရောင်က ချောချောချူချူဖြင့် ခြံဝန်းထဲသို့ဝင်လာသည်ကို လိုက်ကာအကွယ်ကနေ ခင်ဝှက်ကာကွယ်ကြည့်နေမိသည်။
ကားပေါ်ကဆင်းလာတဲ့သူ့မှာ လက်ထဲက စက္ကူကိုင်းအိတ်လေးကိုဆွဲလာခဲ့သေးသည်။ခင်အတွက် မင်္ဂလာဉီးလက်ဆောင်တွေ ဝယ်လာခဲ့သေးတာလား..၊ဒါကြောင့် နောက်ကျနေတာ ဖြစ်မယ်။
ကုတင်အားပြန်မှီထားရင်း စာအုပ်လေးလှန်ကာ ဖက်နေလိုက်သည်။တိတ်ဆိတ်နေသည့် ညဘက်တွင် လှေကားပေါ်သို့ တက်လာသည့်သူ့ခြေလှမ်းတွေကို သဲသဲလေးကြားနေရသည်။
"ရှင် မအိပ်သေးဘူးလား"
အင်းး..
ဝင်လာတဲ့သူက အထုပ်အား ခင်ဘေး၏စားပေါ်တွင် လှမ်းတင်လိုက်ရင်း မေးလာခဲ့သည်။
"ကျွန်မကို စောင့်နေတာလို့ မပြောနဲ့နော်"
မင်းကိုဘယ်သူက စောင့်နေလို့လဲ။တို့အာရုံထဲမှာ မင်းအကြောင်းတွေးဖို့ဝေးသေးတယ်။
"ဟုတ်မှာပေါ့လေ..မနက်အစောကြီးထပြီးတမာပင်အောက်မှာမနေနိုင်မထိုင်နိုင် တွေ့ခဲ့ကြသေးတာပဲမဟုတ်လား"
မင်းဘာကိုပြောချင်တာလဲ!
"ကျွန်မဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ရှင့်ကိုယ်ရှင်အသိဆုံးဖြစ်မှာပေါ့"
အဖြူရောင်အခန်းအတွင်း မီးအရောင်ထိန်ထိန်ကြီးအောက်တွင် မနေ့ကမှလက်ထပ်ခဲ့ကြတဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်မနှစ်ဉီးကတော့ တကြိတ်ကြိတ်ဖြစ်နေကြသည်။
"မင်းကသာ မင်္ဂလာပွဲထိ အဆက်ဟောင်းနဲ့မပျက်နိုင်လို့ မိုးမမြင်လေမမြင်ဖြစ်နေကြတာလေ..ဘာတဲ့လဲ မိုးကုတ်ကနေ အရောက်ပြန်လာခဲ့ရတယ်ဆိုလားပဲ"
ရှင့်ပါးစပ်ပေါက်ကိုပိတ်ထား!! ကိုမင်းအကြောင်း ရှင်ဘာမှပြောစရာမလိုဘူး!!
"မင်းလူထိလို့ သိပ့်နာတတ်နေတာပေါ့"
ဘာဖြစ်လဲ..ကိုမင်းက ရှင့်အဖေလို အောက်တန်းမကျဘူး။ရှင်တို့တစ်မိသားစုလုံးကသာ အောင့်တန်းစားတွေ!!
ဖြန်း..!!!
"တော်လိုက်တော့ မင်းတရားလွန်သွားပြီး"
ဒေါက်တာထက်အိန္ဒြေထွန်းရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည့် ခင်သီရိကိုရဲ့ ပြင်းထန်းလွန်းတဲ့ လက်ဖဝါးတစ်ချက်။
"အေ..ငါ့အဖေက သူ့အပြစ်အတွက် ထောင်ထဲမှာခံယူနေတယ်မဟုတ်လား.."
ထောင်တဲ့ဝင်လိုက်ယုံနဲ့ ရှင့်အဖေရဲ့အပြစ်တွေက ကျေသွားပြီလို့ထင်နေတာလား ခင်သီရိကို!!
"အဖေကလည်း အောက်တန်းစားစိတ်ဓာတ်ဆိုတော့ သမီးကလည်း ဒီလိုအောက်တန်းစားစကားတွေပဲပြောထွက်မှာပေါ့၊ကျွန်စိတ်ဓာတ်နဲ့လူတွေ"
မင်း...!
"ထက်အိန္ဒြေပါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့မည့် လက်ကောက်ဝတ်အား ဆောင့်ဆွဲလိုက်သည်။ တစ်ခါပဲ ရမယ် ခင်သီရိကို နောက်တစ်ခါဆို သူတစ်ပြန်ကိုယ်တစ်ပြန်ပေါ့"
ခင်အား ဆောင့်တွန်းကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ဝင်သွားသည့်လူကို မျက်ရည်အဝဲသားဖြစ်သာ ကြည့်နေမိသည်။
ရေချိုးပြီးကာအိန္ဒြေပြန်ထွက်လာတော့ ဟိုတစ်ယောက်က ကျောခိုင်း၍စောင်ခေါင်းမြီးခြုံကာ အိပ်နေလသည်။အိပ်ပျော်သွားတာလား၊ငိုနေတာလားဆိုတာ အိန္ဒြေလည်းအဲ့လောက်စိတ်မဝင်စားပါ။
သူရိုက်ထားတဲ့ပါးတစ်ဖက်က လက်ငါးချောင်းရာတွေထင်းနေသည်။အရှိန်က အဲ့လောက်မပြင်းထန်ပေမဲ့ အသားရည်နုလွန်းတဲ့ ဒေါက်တာထက်အိန္ဒြေမှာ အခုချိန်ထိ ပူရှိန်းနေသည်။
မှန်တင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်နေရင်း ပါးတစ်ဖက်အား ရေခဲဝတ်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေးထိုင် အုပ်နေသည်။မနက်ဖြန်ဆေးရုံသွားရင် ဒီဒဏ်ရာတွေက ရှိနေလို့အဆင်မပြေပေ။ ဟိုသုံးယောက်က သူ့ကိုပလိန်းနေမှာအသေအချာပင်။
ဒဏ်ရာသက်သာသွားတော့ ဆေးသေတ္တာထဲက အရောင်ကျဆေးခရင်မ်အား အနည်းငယ်လိမ်းထားလိုက်သည်။လက်ကိုင်အိတ်ထဲမှ ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး ခရင်မ်ခြောက်သည့်အထိ အပြင်းပြေထိုင်ကြည့်နေသည်။
groupဖွဲ့ထားသော massagerဘောက်မှ စာတစ်သီတစ်တန်းကနဲ့အတူ ဆေးရုံအုပ် ကိုမင်းမဟော်ဆီမှစာများက တန်းဝင်လာလေသည်။
မနက်ဖြန်တစ်နေရာမှာ အေးဆေးတွေ့ကြရအောင်!!
"အိန္ဒြေမအားလို့ပါ ဒေါက်တာ"..."ပြောစရာရှိရင် ဆေးရုံမှာပဲ ပြောကြရအောင်"...
ထိုမျှသာစာပြန်ပြီး groupထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ သူငယ်ချင်းအားလုံးဖွဲ့စည်းထားတာကြောင့် တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဖြင့် ပျော်စရာကောင်းလှသည်။
နာရီဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် ဖုန်းအား လိုင်းပိတ်ကာ မှန်တင်ခုံပေါ်သို့ တင်ထားရင်း ဗီရိုထဲမှအဖြူရောင်ဖဲသားညဝတ်အင်္ကျီအား ဝတ်လိုက်သည်။ အိပ်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် အတွင်းခံဝတ်မအိပ်တော့ချေ။ မီးထိန်ထိန်အားပိတ်ပြီး ညမီးအိမ်အဖြူရောင်လေးကိုသာ ထွန်းထားလိုက်သည်။
သူ့နည်းတူ အိန္ဒြေလည်း ခင်သီရိကို အားကျောပေးအိပ်လိုက်သည်။ကင်းဆိုဒ်မွေ့ယာကြီးပေါ်တွင် ခင်သီရိကိုနဲ့ထက်အိန္ဒြေထွန်း တို့ကတော့ တစ်ယောက်တစ်ထောင့်ဖြင့် အိပ်စက်နေကြသည်။ သူမတို့နှစ်ဉီးကြားတွင် နောက်ထပ်လူသုံးဉီးခန့်ဝင်အိပ်လို့ရလောက်မည်။
အိမ်မက်လိုလို အပြင်လိုလိုဖြင့်မွေးပြန့်သော ရနံ့တစ်မျိုးကြောင့်ဒေါက်တာ ထက်အိန္ဒြေထွန်းနိုးလာခဲ့သည်။ အိပ်မှုံစုံဝါးဖြင့်ဘေးကိုကြည့်တော့ သူမအနားရောက်နေသည့် ခင်သီရိကို။
နက်မှောင်နေသောဆံနွယ်အဖျားကောက်လေးများကဟိုတစ်စဒီတစ်စဖြင့် ညမီးရောင်အဖြူအောက်တွင် ပြန့်ကျဲ့နေသည်။ ပုခုံးထက်သို့လျော့ကျနေသည့် လက်တစ်လုံးကြိုးနှင့်အတူ ပေါ်လွင်နေသော အနီရောင်braကြိုးသေးသေးလေး။ လိပ်တတ်နေသည့် ဂါဝန်၏အောက်ပိုင်းနှင့်အတူ သူမက ဖရိုဖရဲလေးဖြစ်နေသည်။
သူ့ဘက်သို့မျက်နှာမူထားတာကြောင့် ပါးလပ်နေသောညဝတ်အင်္ကျီပါးပါးလွှာလွှာအောက်က braအနီရောင်နှင့်အတူ မို့မောက်နေသည့်တောင်းတန်းနှစ်ခုကိုမြင်နေရသည်။အသက်တစ်ခါရှူသွင်းလိုက်တိုင်း တုန်ခါသွားတဲ့ တောင်တန်းလေးများ၏အလှတရားများကို အိန္ဒြေစိုက်ကြည့်နေသည်။
သူကိုယ်တိုင်သတိမထားမိခင်မှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ခင့်အနားကိုတိုးရွေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။တစ်ဖက်ကလျော့ကျနေပြီးဖြစ်တဲ့ လက်တစ်လုံးကြိုးကို အသာတကြည်ဖြုတ်ချနေသည်။
ညမီးရောင်အောက်တွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နေရတဲ့ ဖြူဖွေးနေသည့် ရင်ညွှန့်လေးတွေကို သူမနှုတ်ခမ်းဖြင့်ပွတ်ဆွဲနေသည်။
ပြွတ်စ်....ပြွစ်..အွန်း...ပြွစ်!!! ....
လက်တွေကလည်း ခင့်ရဲ့ကိုယ်သေးသေးလေးလေးကို တင်းကြပ်စွာသိုင်းဖက်ထားနှင့်ခဲ့ပြီး။
သူမစိတ်ကြိုက် ကလိနေတဲ့ ထက်အိန္ဒြေကြောင့် အအိပ်ဆက်သည့်ခင့်မှာ လန့်နိုးလာရသည်။
ခင့်ရင်ခွင်ကြားထဲ ရောက်ရှိနေတဲ့ သူ့မျက်နှာ၊ခင်ကိုလည်း တင်းကြပ်စွာဖက်တွယ်ထားသေးသည်။
မင်း.. မင်း..ဘာဖြစ်နေတာလဲ!
"ရှူး..တိုးတိုး အသံမထွက်နဲ့ ကျွန်မမရတော့ဘူး"
ခင့်နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ သူမလက်တိုးညိုးဖြင့် ကန့်လန့်ဖြတ်တားကာ ခင်ကိုယ်လေးကိုလည်း ပက်လက်ဆွဲလှည့်ကာ ခါးပေါ်သို့တတ်ခွလာခဲ့သည်။
ပြွတ်စ်...ပြွတ်စ်!!
ဖူးငုံနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးကို အတွင်းထိစုပ်နမ်းလိုက်သည်။ဖွင့်ဟထားတဲ့ နူးညံ့လွန်းတဲ့ခံတွင်းထဲသို့ သူမလျှာလေးထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အတွင်းနံရံသားများကို ထိုးဆွပြီးကန့်လန့်ခံနေတဲ့နူးနူးညံ့ညံ့ လျှာဖျားလေးကိုစုပ်ယူပြီး သူမခံတွင်းထဲသို့ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
အချိန်တစ်ခုကြာသည့်အထိ ထိုအတိုင်းစုပ်နမ်းနေပြီး သူမစိတ်ကျေနပ်သွားတော့ နှုတ်ခမ်းမှတစ်ဆင့်လှည်တိုင်ပေါ်သို့ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။စိမ်းနုရောင်သွေးကြောမျှင်တွေတောင် မြင်နေရတဲ့လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးကို အရာတွေထင်တဲ့အထိကိုက်ဆွဲစုပ်နမ်းနေသည်။
ခင်မှာတော့ အခုမှအသက်ရှူခွင့်ရတာကြောင့် ပါးစပ်လေးဟကာ ရှူသွင်းနေရသည်။ခင်ကိုယ်ပေါ်က တစ်ယောက်ကတော့ နွားသိုးကြိုးပျက်အတိုင်း အသားကုန်ကြမ်းရမ်းနေသည်။မွေ့ယာကိုသာ အားကိုးတကြီးဆုပ်ကိုင်ထားရသည်။
လုံးဝန်းအိစက်နေသည့်အရာတစ်ဖက်အား နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာဖြင့် စုပ်ဆွဲနေရင်း ထက်အိန္ဒြေရဲ့လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများက ခါးစပ်နားထိရောက်နေတဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီအားဖြတ်ကျော်သွားကာ အောက်ပိုင်းက ပန်းနုရောင်ပွင့်ဖက်လေးကို အတွင်းခံဘောင်းဘီအပေါ်ကနေ ပွတ်သပ်နေသည်။
နူးညံ့လွန်းတဲ့အောက်ဝဲဘက်ကအမို့အမောက်လေးကို အားထည့်ကာ ပို၍ဖိပွတ်နေသည်။
အင်းး.... အင့်...မင်းတော်တော့"!
အနာမကျက်သေးသည့် ခင်ရဲ့အောက်ပိုင်း ကြမ်းတမ်းစွာဖိပွတ်နေတဲ့သူ့ကြောင့် တဆစ်ဆစ်နဲ့နာကျင်လာသည်။
ထက်အိန္ဒြေရဲ့လက်ချောင်းလေးများက အတွင်းဝတ်လေးကို ဘေးဘက်သို့အနည်းငယ်ဆွဲကပ်လိုက်ကာ လက်ချောင်းများက အတွင်းသားရဲရဲလေးများအား တိုက်ရိုက်ပွတ်သပ်နေသည်။
အပေါ်ကငုံထွေးထားတဲ့အရာလေးကိုလည်းမလွှတ်ပေးသလို ပွင့်ဖက်ပေါ်က လက်ချောင်းကလည်း ပူနွေးနွေးတွင်းပေါက်လေးကိုထိစမ်းနေသည်။အရည်ကြည်လေးတွေစို့နေတာကြောင့် မခို့တရို့လေးပြုံးလိုက်သည်။
သူကသာငြင်းနေတာ သူ့ပွင့်ဖက်လွှာလေးတွေက ကိုယ့်အပြုစုအောက်မှာ သဘောကျနေပြီး။တေ့ထားဖြစ်တဲ့တွင်းပေါက်လေးထဲသို့ သူမလက်ခလယ်တစ်ချောင်းက ဖြေးဖြေးချင်းတိုးဝင်လာသည်။သူမရဲ့သေးသွယ်သည့် လက်ခလယ်တစ်ချောင်းတောင် တင်းကြပ်နေတာ။မနေ့ညတည်းက ချဲ့ထားခဲ့ပြီးတာတောင် အခုတော့ပြန်စိသွားလေသည်။
အတင်းရုန်းနေသည့် ခင့်ကြောင့် တွင်းပေါက်လေးထဲတွင် စိမ်ထားပြီဖြစ်တဲ့ အိန္ဒြာလက်ချောင်းလေးက သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်လုပ်နေတော့သည်။ ပုံမှန်အသွင်းအထုတ်လုပ်နေရင်း ခင့်ဘက်က ပိုရုန်းလာလေခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးထိုးသွင်းကာ အထဲရောက်လေပို၍ထိုးမွှေလေလုပ်နေသည်။
အာ...အာ့...မင်း..တော်တော့လို့"!
နို့သီးတစ်ဖက်ကို ဖိစုပ်ထားတဲ့သူမနှုတ်ခမ်းသားများကို ခွာလိုက်ပြီး ငြင်းဆန်နေတဲ့နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို စကားပြောခွင့်မရတော့ အပေါ်စီးမှ စုပ်နမ်းလိုက်သည်။
အောက်ဘက်က သူ့လက်တွေကိုလည်း နှစ်ဆအရှိန်တင်ကာ နောက်ထပ်လက်သန်းကြွယ်တစ်ချောင်းပါ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။နူးညံ့နေတဲ့အတွင်းသားနံရံတွေက လက်ချောင်းများကိုဆွဲစုပ်ထားရင် သူ့လက်ချောင်းတွေကိုပို၍အရှိန်ထင်လိုက်သည်။
ကြမ်းတမ်းလွန်းသည့်အဝင်ထွက်ကြောင့် ခင်မှာမွေ့ယာအားဆုပ်ဆွဲမထားနိုင်တော့ပဲ အိန္ဒြေကျောပြင်အားဖက်တွယ်ထားကာ ကုတ်ခြစ်နေရတော့သည်။
အကြိမ်ရေများသွားစွာလုပ်ရှားနေရင်း ခင်ဘက်ကခြေချောင်းများကြွတတ်လာကာအတင်းရုန်းကန်လာတာကြောင့် အိန္ဒြာလက်တွေကိုပိုမိုအရှိန်တင်ကာ နှုတ်ခမ်းများကလည်း ခင်ရဲ့ဂျိုင်းသားနုနုလေများအားလျှာဖြင့်လျှောက်လျက်နေသည်။
အာ့..အင်းးးးအားးးး...!!မြှောက်တတ်သွားသည့်အောက်ပိုင်းနှင့်အတူ ခင်ရဲ့ပုလဲရည်လေးများဟာ မထုတ်ပေးသေးတဲ့ အိန္ဒြေရဲ့လက်ချောင်းများကြားမှ စိမ့်ကာထွက်ကျလာခဲ့သည်။
တလှပ်လှပ်ဖြစ်နေတဲ့ ဗိုက်ချပ်ချပ်လေးကို အိန္ဒြာကြည့်နေရင်း ပွင့်ဖက်လေးထဲက လက်နှစ်ချောင်းကို ဖြေးဖြေးချင်းဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။
အလုအယှက်ထွက်ကျလာတဲ့ ပုလဲရည်များက မနက်ကမှအသစ်လဲထားသောမွေ့ယာပေါ်သို့ စီးဆင်းလာသလို သူ့လက်ချောင်းကြားတွင်ကပ်ပါလာသည့် ပုလဲနှစ်များအား ခင်မြင်အောင် ခင်မျက်နှာပေါ်သို့ မြှောက်ပြလေသည်။ ခင့်မှာတော့သူ့အားမကြည့်နိုင်ပဲပါးစပ်လေးဟကာ အမောဖြေနေရသည်။
ထက်အိန္ဒြေထွန်းရဲ့လက်တွေက အခုထိမချွတ်ရသေးတဲ့ ခင်ရဲ့အတွင်းဝတ်လေးကို ဖြေးဖြေးချင်းဆွဲချွတ်နေသည်။ ထို့နောက် ခါးပေါ်တွင်ရှိနေသော ညဝတ်ဂါဝန်အပါးလေးအား ချွတ်ယူနေသည်။ ခင့်ရဲ့ကျောပြင်အားမကာ အပေါ်သို့ပင့်တင်ထားတဲ့ braအနီရောင်လေးကိုလည်း မွေ့ယာပေါ်သို့ပစ်ချလိုက်သည်။ခင့်တစ်ကိုယ်လုံးဗလာကျင်းဖြစ်သွားသည့်တိုင် ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင်ပါ။ဒီတိုင်းသူလုပ်သမျှကို နုနေရတော့သည်။
နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်တွေ စီတန်းနေတဲ့အိန္ဒြာကလည်း သူ့ရဲ့ ညဝတ်အားအကုန်ချွတ်ချလိုက်သည်။ညအိပ်တည်းက အတွင်းခံဝတ်မထားတာကြောင့်အင်္ကျီချွတ်လိုက်ယုံဖြင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက ခင့်နည်းတူဗလာကျင်းဖြစ်သွားလေသည်။
ခင်၏ပေါင်သွယ်သွယ်လေးနှစ်ချောင်းကြားတွင် နေရာဝင်ယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ်စိချင်နေတဲ့ခြေချောင်းတွေကို တစ်ဖက်တစ်ချက်သို့ ဆွဲကားလိုက်သည်။စူထွက်ကာ မို့မောက်နေသည့် ပွင့်ဖက်လေးပေါ်သို့ သူ့ပွင့်ချပ်အားထပ်တင်ကာ ပူးကပ်ထားလိုက်သည်။
အခုလေးတင်မှပြီးမြှောက်ထားသည့် ပွင့်ဖက်လွှာပေါ်သို့ သူ့ပွင့်ချပ်အားဖိတင်လိုက်တော့ အတွင်းသားတွေ၏တွေ့ဆုံမှုက ကောင်းလွန်းနေသည်။ရုန်းကန်လာတဲ့ ခင့်ရဲ့ပေါင်သွယ်သွယ်လေးတွေကို သူ့လက်နှစ်ဖြင့်ကိုင်ပြီးအရင်ကထက်ကျယ်အောင် ပို၍ကားလိုက်သည်။ သေးသွယ်လွန်းသည့် ခါးသေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်းပူးကပ်ထားသည့်အရာနှစ်ခုကို အပေါ်စီးကနေ ပွတ်ဆွဲနေသည်။
သူ့မျက်နှာအား အိန္ဒြေလှမ်းကြည့်တော့ မျက်လုံးများမှေးစင်းပြီး ပါးစပ်လေးဟကာ သူ့လုပ်ဆောင်ချက် ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်လေးက ယိမ်းထိုးနေသည်။ ထိုဖရိုဖရဲမျက်နှာလေးအား ကြည့်ရင်း မာန်ပါပါပွတ်ဆွဲရင်း အရှိန်ရလာရင် အပေါ်စီးကနေ ဖိဆောင့်နေတော့သည်။
သူဖိဆောင့်လိုက်တိုင်း လုပ်ရမ်းသွားတဲ့ရင်သားတစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ခပ်ဆက်ဆက်လေးဖိဆောင့်နေသည်။ နှစ်ယောက်သားအကြည့်ချင်းဆုံသွားတော့ အကြည့်လွဲသွားတဲ့ ခင်ရဲ့မျက်လုံးအိမ်လေးကို ထက်အိန္ဒြေက ဖွဖွလေးအနမ်းတွေပေးနေသည်။
ပွတ်တိုက်ကာဆောင့်နေရင်း အချက်ရည်များလာတော့ ခင်ရဲ့ခြေတစ်ဖက်အားမြှောက်ကိုင်လိုက်ကာ အိန္ဒြေလည်းထထိုင်လိုက်ပြီး ပွင့်ဖက်အလယ်တည့်တည့်ကို အချက်ပေါင်းများစွာပွတ်ဆွဲကာဖိဆောင့်နေသည်။ဆောင့်ချလိုက်တိုင်း မိတ်ဆက်သွားတဲ့အတွင်းသားနှစ်ခုက အချင်းချင်းဆွဲဆုပ်ကာ မလွှတ်ပေးကြပေ။ထိုအခါ အိန္ဒြေက ခပ်ကြိတ်ကြိတ်လေးဖိချေကာ ဆောင့်ချနေသည်။အတွင်းသားနှစ်ခုရဲ့ရိုက်ခက်သံတွေက ခပ်စိပ်စိပ်လေးကြားနေရသလို လိုအင်ဆန္ဒမပြည့်ဝသေးသည့် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများကလည်း အခန်းအတွင်းကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။
နှစ်ယောက်သားပြီးမြှောက်တော့မည့်အခြေနေတွင် မြှောက်တင်ထားတဲ့ခြေတစ်ဖက်အားပြန်ချပေးကာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်အောင်ချဲ့ကားလိုက်သည်။
အာ...အာ့...အားးး....!!
ကော့တတ်လာသည့် ခင်၏အောက်ပိုင်းနှင့်ပုလဲရည်များက ဒလဟောစီးကျလာသည့်အချိန်တွင် သူထိန်းထားပြီး ပို၍မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပွတ်ဆွဲနေသည်။ခင်ဘက်ကငြိမ်ကျသွားမှ သူ့ပွင့်ချပ်ထဲက မြှောက်များစွာသော အချစ်ရည်တွေကို ခင့်တွင်းပေါက်လေးထဲသို့ စီးဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
ပူပူနွေးနွေးအရည်တစ်ချို့က ခင့်အပေါက်လေးထဲဝင်ရောက်လာသဖြင့် လန့်ဖျန့်ကာကြည့်မိတော့ ပူးကပ်ထားသည့်အရာနှစ်ခုကို မလွှတ်စေဘဲ မုန်းချင်စရာကောင်းအောင်ပြုံးပြနေသေးသည်။
အပေါ်မှပြုတ်ချသည့်နှယ်ခင်တစ်ကိုယ်လုံးပျော့ခွေသွားကာ အားမရှိတော့ချေ။အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို မှေးစင်းသွားသည့်မျက်လုံးများကလည်း ဖွင့်မလာတော့ချေ။
ကြွေဇလုံထဲသို့ချည်သားပုဝါအဖြူရောင်လေးကိုနှစ်စိမ်ထားပြီး မွေ့ယာပေါ်သို့တင်လိုက်သည်။ချက်ချင်းအိပ်ပျော်သွားရှာတဲ့ ခင့်ရဲ့ပေါင်းနှစ်ဖက်အားအသာဟကာ ပုဝါဖြူလေးဖြင့် နေရာအနှံ့သုတ်ပေးလိုက်သည်။နီရဲနေတဲ့ပွင့်လွှာလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွလေးသုတ်ပေးလိုက်သည်။
လူကသာအမြင်ကပ်စရာကောင်းတာ သူ့အတွင်းသားတွေက ဘယ်လောက်လုပ်လုပ် လုပ်လို့မဝပေ။ဧရိယာအတွင်းပေါက်နေသည့် စိမ်းနုရောင်မြတ်ခင်းလေးများကလည်း စီစီရီရီဖြင့်ကာရံထားသေးသည်။ပွင့်လွှာလေးအား တစ်ချက်ငုံ့နမ်းလိုက်ပြီး ကိုယ်သေးသေးအားပွေ့ကာ ဆိုဖာပေါ်သို့ချပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက်ပေကျံ့နေတဲ့ အိပ်ယာခင်းအားဆွဲခွာပြီး ဗီရိုထဲမှအဖြူရောင်အသစ်တစ်စုံကို ချက်ချင်းခင်းလိုက်သည်။ သေချာနေရာချကာ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးကို မွေ့ယာပေါ်သို့ပြန်လည်ပွေ့တင်ရင်း စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။
သူကတော့ရေချိုးခန်းထဲဝင်ကာ ရေတစ်ခါပြန်ချိုးလိုက်သည်။ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ အင်္ကျီမဝတ်တော့ပဲ ဗလာကျင်းဖြင့် ထိုတစ်ယောက်နဲ့တူတူ ဝင်လှဲလိုက်သည်။
ပီးမှတစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရသွားပြီး ပန်းနုရောင်စက္ကူတိတ်အားယူကာ သူနိုးလာရင်မြင်အောင်ရေးပေးလိုက်သည်။ ဆေးသေတ္တာထဲမှ အဖြူရောင်ဆေးလုံးလေးအား အရန်သင့်တင်ထားပေးလိုက်သည်။
ကုတင်ပေါ်သို့ပြန်တတ်လာပြီး ဗလာကျင်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးကိုတင်းကြပ်နေအောင် ဖက်ထားလိုက်သည်။ အောက်ထပ်တွင် အသံကြားတာကြောင့် နာရီကြည့်လိုက်တော့မနက်လေးနာရီခွဲ။ ကြီးသန်းတို့နိုးနေလောက်ပြီပေါ့။ ...ဘာမှတွေးမနေတော့ပဲ မျက်လုံးတွေမှိတ်ချလိုက်တော့သည်။
မနက်ခြောက်နာရီခန့်တွင် နာကျင်ခြင်းများစွာဖြင့် ခင်နိုးလာခဲ့သည်။တင်းကြပ်စွာဖက်တွယ်ထားတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးဆွဲဖြုတ်ပစ်လိုက်သည်။
အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးက ပြောစရာမလိုအောင် ယောင်ရမ်းနေသည်။ဖင်ထိုင်လျှက်ဖြင့်လျှောကာ ကုတင်အစပ်နားသို့ ရွေ့လာခဲ့သည်။ခြေထောက်ချကာ အသာထကြည့်တော့ မွေ့ယာပေါ်သို့ ခွေယိုင်ကျသွားသည်။
မျက်ခမ်းစပ်က မျက်ရည်များစွာဝဲလာကာ အံကြိတ်ထားရင်း မက်တက်ရပ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဖြေးဖြေးချင်းလျှောက်လာခဲ့သည်။
ရေပူ၊ရေအေးခလုတ်အားဖွင့်ချပြီး အချိုးတူရောစပ်လိုက်သည်။ ဘေးတွင်အသင့်ရှိသော ဖန်ပုလင်းထဲမှ နှင်းဆီရနံ့အရည်တစ်ချို့ကို လောင်းချပြီး အမြှုပ်ထသည့်အထိခဏစောင့်ကာ ထိုကန်လေးထဲသို့ တစ်ကိုယ်လုံးဝင်စိမ်လိုက်သည်။ ညကသူခြယ်လှယ်ထားတဲ့နေရာအား နာကျင်နေပေမဲ့ ပိုးမဝင်အောင် ဖွဖွလေးပွတ်ကာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေရသည်။
နေ့စဉ်လိမ်းနေကျ အောက်ခံပါးပါးလေးကို အရင်လိမ်းပြီး ရွှေဘိုဘက်ကအမျိုးတွေလက်ဆောင်ပေးထားသော ရှင်မတောင်သနပ်ခါးအပွေးတုံးကို ကျောက်ပြင်ထက်တွင်သွေးပြီး ပါးကွက်နှစ်ဖက်ဘက်ကို ညီညာစွာကွက်ကာ ခြစ်တံအပျော့လေးဖြင့် ခြစ်ယူလိုက်သည်။ အညိုကွက်တွေထင်းနေတဲ့ လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးကို သနပ်ခါးတွေဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
" ခင် သူ့ကို မုန်းချင်လိုက်တာ.."
ရေချိုးဝတ်ရုံကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ချွတ်ချလိုက်သည်။အဖြူရောင် braအားအရင်ဝတ်ပြီး ချပ်ရပ်နေသည့်ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ကွတ်တိဖြစ်နေသောအဖြူရောင်ရင်ဖုံးအင်္ကျီရဲ့ ထုပ်ကြယ်သီးတွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ထိုင်တပ်နေသည်။
အားလုံးပြီးစီးကာမှ ခေါက်ရာကျော့နေသည့် ဘဲခေါင်းစိမ်းရောင်ထဘီအား ညီညာစွာဝတ်လိုက်သည်။လိုအပ်သည့် စာရွက်နှင့်ဖိုင်တွဲအချို့ယူပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းမည်အပြုတွင် လက်ရေးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေဖြင့် ရေးစာသော စာတန်းငယ်တစ်ခုက ခင့်အာရုံထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
"မနက်စာစားပြီး သောက်ပါ"ဟူသော စာတန်းလေးနဲ့ခပ်သေးသေးအဖြူရောင် ဆေးတစ်လုံးအား ကြွေပန်ကန်ပြားပေါ်တွင် မြင်တွေ့ရသည်။
ခင်လည်းစကားမများချင်တော့တာကြောင့် အစာစားပြီးသောက်ဖို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ထွက်ခါနီး ကုတင်ပေါ်ကတစ်ယောက်ကို ကြည့်မိတော့ မနက်စောစော ကျက်သရေမရှိဖွယ်မြင်ကွင်း။ ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဂွမ်းစောင်အဖြူနှင့်ကင်းကွာသွားသလို ခြေနှစ်ဖက်ကိုလည်း ချဲ့ကားထားသေးသည်။
မလုပ်ပေးချင်ပေမဲ့ အမြင်မတော်လို့ ဖုံးအုပ်ပေးခဲ့သည်။ညက ခင်ရိုက်ထားတဲ့ သူ့ပါးက အရာတောင်မရှိတော့ပေ။သူလုပ်ထားတဲ့ နေရာက အခုထိနာကျင်နေတုန်း။ လူကသာချစ်မွှေးလေးပါပေမဲ့ သူ့လုပ်ရပ်တွေက ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာမရှိပေ။
"သမီးခင်ရေ ကြီးကြီး အုန်နို့ခေါက်ဆွဲထည့်လိုက်တော့မယ်နော်"
ဟုတ်ကဲ့ကြီးကြီး၊
ကြီးကြီးက ခင်ကြိုက်တတ်တဲ့ ခေါက်နို့ခေါက်ဆွဲကို မနက်စာအဖြစ် ချက်ပေးထားလေသည်။
ခင်အရှေ့သို့ ချပေးလာသည့် အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲအား တစ်ဇွန်းခပ်စားလိုက်သည်။
"စားလို့ကောင်းရဲ့လား သမီးခင်"
ကြီးကြီးလက်ရာက အမြဲတမ်းစားကောင်းတဲ့ဟာကို။ခင်ကတော့ ကြီးကြီးလက်ရာကို အမြဲတမ်းစားချင်တာ။
ကလေးတစ်ယောက်လို အပြစ်ကင်းစင်လွန်းတဲ့ ခင့်ကို ကြီးကြီးသန်းကြည့်ကာ ပြုံးနေမိသည်။ ဒီကလေးမလေးဟာ အမြဲတမ်းအပြစ်ကင်းစင်လွန်းတယ်။
"မမခင် ကျွန်တော်လိုက်ပို့ပေးပါရစေ"
လက်ဆွဲခြင်းလေးနှင့်ဖိုင်တွဲအချို့ကို ကားနောက်ခန်းထဲထည့်နေတဲ့ ခင့်အနားကို ငြိမ်းမောင်ရောက်လို့လာသည်။
"ရပါတယ် အကိုငြိမ်မောင်၊ခင့်ဘာသာ မောင်းသွားပါ့မယ်"
သူလေးနိုးလာရင်သာ အကိုငြိမ်းမောင် ဆေးရုံကိုမောင်းပို့ပေးလိုက်ပါ။
ဖြေးညှင်းစွာထွက်ခွာသွားတဲ့ ဟွန်ဒါဖစ်အမဲရောင်ကားလေးအား ငြိမ်မောင်ငေးကြည့်နေရုံမှ တစ်ပါးဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။
"မမခင်ဟာ ဟို့အရင်တုန်းကလို ကျွန်တော့်အပေါ်မှာဆွေးနွေးမှုမရှိတော့ပေ။ အေးစက်သွားတဲ့ မမခင်အစား နွေးဆွေးလွန်းတဲ့မမခင်ပဲ ပြန်လာပေးလို့မရဘူးလား"
.....
part 3စနေနေ့တိုင်း အပိုင်းသစ်တင်ပေးမည်။
(Zawgi) ေလွကားေပၚသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းတက္လာကာ ခင္တို႔ရဲ႕ အခန္းထဲဝင္လာခဲ့သည္။ တံခါးဖြင့္လိုက္သည္ဆို႐ုံျဖင့္ အံ့အားသင့္ျခင္းမ်ားက စီးႀကိဳေနသည္။
စြန္းထင္းေနသည့္ ေမြ႕ယာျဖဴျဖဴႏွင့္ဂြမ္းေစာင္တို႔ဟာ ရွိမေနေတာ့ေခ်။ အသုံးေဆာင္အသစ္မ်ားက မၾကာေသးမွီက လွဲထားမွန္းသိသာလြန္းသည္။ဒါေတြသူကိုယ္တိုင္လုပ္ထားခဲ့တာလား၊ႀကီးႀကီးဝင္လုပ္ေပးခဲ့တာလား ဆိုေတာ့ ခင္လည္းမသိပါ။
ေမြ႕ယာေပၚတြင္ အသာေလးဝင္လွဲကာ သူအိပ္သြားသည့္ဘက္ကို မ်က္ႏွာလွည့္ထားလိုက္သည္။သူဟာအျဖဴေရာင္ေတြကို ျမတ္နိုးသလို တြယ္တာမွန္းလည္း ခင္သိႏွင့္ၿပီးသားပါ။
ညကတစ္ညလုံးနီးပါးမအိပ္ရေသးတာေၾကာင့္ ခင့္မ်က္လုံးအစုံဟာ အလိုလိုေမွးစင္းသြားေလသည္။မၾကာပါ ႀကီးမားလြန္းသည့္အျဖဴေရာင္အခန္းအတြင္း မိန္းကေလးတစ္ဉီးဟာ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေပ်ာ္သြားေလသည္။
ေဒါက္....ေဒါက္..!!
"သမီးခင္ေရ...သမီးခင္ ႀကီးႀကီးဝင္လာလို႔ရလားကြယ္"
ႀကီးႀကီးသန္းမွာ အခန္းတံခါးေခါက္ၿပီး အသံျပဳေသာ္လည္း အခန္းထဲက တစ္စုံတစ္ရာမွမၾကားရတာေၾကာင့္ ေဆးရည္ခြက္အားကိုင္ကာ ေလာ့မခ်ထားတဲ့ တံခါးအားအသာဟလိုက္သည္။
အိပ္ယာေပၚတြင္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ သမီးခင္ေၾကာင့္ အခန္းတံခါးအား အသာျပန္စိကာ ေအာက္ထပ္သို႔ျပန္ဆင္းလာခဲ့သည္။
"လုံးလုံးေရ...သမီးခင္အတြက္ ဒီေဆးရည္ေတြကို ျပန္ႏြေးေပးထားပါအုံးကြယ္။နိုးလာရင္ အဆင္သင့္ေသာက္လို႔ရေအာင္"
ဟုတ္ကဲ့..ႀကီးႀကီး။
ႀကီးႀကီးလက္ထဲက ေဆးခြက္အား လုံးလုံးယူလာၿပီး ေနာက္ေဖးခန္းထဲသို႔ ဝင္လာခဲ့သည္။ မမအိႏၵျေနဲ႕မမခင္ တို႔ဟာ မတည့္ၾကဘူးထင္တယ္။
ငါတို႔ရဲ႕ ေဒါက္တာမေလးက ဒီေန႕ေဆး႐ုံမလာေတာ့ဘူးထင္ေနတာ။တစ္ညလုံးၾကမ္းရမ္းထားလို႔ ဇနီးေခ်ာေလးကို ျပဳစုေနရတယ္ထင္တာ။
"အိႏၵျေ နင္ညက နတ္ျပည္ေရာက္ခဲ့တယ္မလား၊ညလုံးေပါက္ေလ..ဟား...ဟား.."
"မိန္းမေတြ အဲ့တာနင္တို႔ေၾကာင့္ေပါ့ သူ႕အသားကိုထိဖို႔ေနေနသာသာ ႐ြံ႕လြန္းလို႔"
ေဒၚထက္အိႏၵျေထြန္းေရ စကားကိုကုန္ေအာင္မေျပာနဲ႕ေနာ္။ပီးက်မွ တခင္ခင္နဲ႕ျဖစ္ေနမယ္။မမခင္သီရိကိုအနားက တစ္ဖြားမွမခြာနိုင္ျဖစ္ေနမွျဖင့္။
"ဆုေတာင္းေပါ့...ေဝးေသးတယ္"
ဆရာဝန္ေတြ သီးသန့္နားေနခန္းတြင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုက ေဒါက္တာထက္အိႏၵျေထြန္းအား စႏွောက္ေနၾကသည္။ အၿမဲတမ္းပြင့္ပြင့္လန္းလန္းနဲ႕စမတ္က်က်ေနတတ္သည့္ အိႏၵျေဟာ မ်က္ေမွာင္ႀကီးက်ဳံ႕ထားသည့္တိုင္ ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းေနသည္။
"ေတာ္ၿပီး နင္တို႔နဲ႕စကားေျပာရတာ ေလကုန္တယ္။ငါ့လူနာေတြကို သြားၾကည့္ေတာ့မယ္"
ဂ်ဴတီကုဒ္အျဖဴေရာင္ေလးအားေကာက္ဝတ္ကာ နားၾကပ္အားလည္ပင္းတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲၿပီး တတ္ႂကြေသာေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အခန္းထဲမွထြက္သြားေလသည္။
"ဒီေန႕စည္းေဝးပြဲရွိတယ္ေနာ္ အိႏၵျေ!"
.."သိပါတယ္ဟ"..
ျဖဴေဖြးေနသည့္ တမံတလင္းေပၚတြင္ တေဒါက္ေဒါက္ျဖင့္ၾကားေနရေသာ အေနာက္ဘက္ကလာသည့္ ေဒါက္ဖိနပ္ပိုင္ရွင္ကို သူရေမာင္ေမာင္တစ္ေယာက္ သမင္လည္ျပန္ေငးၾကည့္ေနမိသည္။
ျပန့္က်ဲထားသည့္ ေ႐ႊအိုအေပ်ာ့ေရာင္ဆံခ်ည္မွ်င္ေလးေတြကအစ ျမတ္နိုးဖြယ္ေကာင္းလြန္းသည္။မည္သူ႕ကိုမွမၾကည့္ဘဲ ပုံမွန္ေလွ်ာက္လွမ္းလာေသာ ဂ်ဴတီကုဒ္ျဖင့္ ေဒါက္တာမေလးကိုၾကည့္ရင္း သူ႕ရင္ဘတ္ကအေကာက္ေပါက္ေလးက က်ယ္ေလာင္စြာခုန္ျမည္လာခဲ့သည္။
သူ႕အနားသို႔ေရာက္လာေလေလ ရင္ခုန္ႏႈန္းေတြက ပို၍ျမန္ဆန္လာေလသည္။ရိုက္ခတ္သြားတဲ့ လာဗင္ဒါနံ႕သင္းသင္းေလးကို မ်က္စိစုံမွိတ္ကာ ရႉရွိုက္လိုက္သည္။ေကာင္မေလးရယ္ မင္းဟာညွို႔အားျပင္းလိုက္တာ။
သူငယ္ခ်င္းေဆး႐ုံကို လမ္းႀကဳံဝင္ရင္း အခ်စ္စစ္နဲ႕ေတြ႕မယ္လို႔ ဘယ္သူထင္မွာလဲ။ေကာင္မေလးရယ္ မင္းဘယ္ေလာက္မာနႀကီးႀကီး ကိုယ့္ရဲ႕အခ်စ္စစ္ေတြနဲ႕အနိုင္ယူျပမယ္။
သူရေမာင္ေမာင္ ငါကဒီမွာေလကြာ၊အဲ့မွာဘာရပ္လုပ္ေနလဲ!
ေဆး႐ုံအုပ္ ေဒါက္တာမင္းမေဟာ္မွာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူနဲ႕ခ်ိန္းထားရင္း ေဆး႐ုံ၏ေအာက္ထပ္သို႔ဆင္းလာခဲ့သည္။ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္႐ုပ္ေလးျဖစ္ေနတဲ့ သူရေမာင္ေမာင္ကို ေဟာက္လိုက္မိေသးသည္။စိတ္ေတြက မေန႕တည္းကၾကည္လင္ေနတာမဟုတ္ဘူး။
"ေအးကြ..ငါ့ေကာင္ရ၊ငါကမင္းကိုရွာေနတာ။ ဒါနဲ႕မင္းေဆး႐ုံရဲ႕ေဒါက္တာမေလးေတြက ခ်စ္ေမႊးေလးေတြသိလား။မင္းကိုငါ ရင္ဖြင့္စရာေတြရွိေသးတယ္"
မင္းမေဟာ္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း သူရေမာင္ေမာင္ဟာ လူကုန္တန္အသိုင္းဝိုင္းျဖစ္သလို k-family ေဆာက္လုပ္ေရးကုမဏၰီရဲ႕ceo တစ္ဉီးျဖစ္ေလသည္။
မင္းအားရင္ ငါတို႔ထိုင္ေနက်ဆိဳင္မွာ ေအးေဆးစကားေျပာရေအာင္။
ဒီေန႕ငါမအားဘူး သူရ။ ခဏေနၿပီးရင္ အေရးႀကီးတဲ့စည္းေဝးပြဲရွိေသးတယ္။ခန္းမထဲမွာ အခ်ိဳ႕ဆရာဝန္နဲ႕nurseေလးေတြ ေရာက္ေနေလာက္ၿပီး။မၾကာပါဘူးကြာ အလြန္ဆုံးရွိႏွစ္နာရီေလာက္ေပါ့၊မင္းငါ့အခန္းထဲမွာ နားေနလို႔ရတယ္။
မင္းအခန္းထဲမေနခ်င္ပါဘူးကြာ..။ငါ့ပါငါ ကင္းတင္းမွာထိုင္ေနမယ္။မင္းတို႔ဘာသာ စိတ္ႀကိဳက္ေဆြးႏြေးၾကေတာ့။
မင္းမေဟာ္ေရွ႕ကေနထြက္လာကာ သူ႕အာ႐ုံကိုဖမ္းစားသြားသည့္ ေဒါက္မေလးရဲ႕ပုံရိပ္ေလးကို ျပန္လည္ေတြးေတာရင္း သူရေမာင္ေမာင္ရဲ႕မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လုံးဟာ ၿပဳံးစိစိျဖင့္ မ်က္ႏွာပိုးမသပ္နိုင္ေတာ့ေခ်။
လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ေဒါက္တာမေလးရဲ႕ပုံရိပ္ေလးကို ေတြ႕လိုေတြ႕ျငား ေဘးဘီဝဲရာသို႔ ေလွ်ာၾကည့္ေနသည္။သူအားျမင္သည္ဆို႐ုံျဖင့္ မ်က္လုံးအဝိုင္းသားေတြျဖင့္ ေတာက္ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနၾကတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာဆရာဝန္မေလးမ်ားနဲ႕နာစ့္မေလးတို႔၏အၾကည့္မ်ားကို အျမင္သလိုမ်က္ကြယ္ျပဳထားသည္။
"ကိုယ့္ကို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေပးပါ"
ေဆး႐ုံအတြင္းဖြင့္ထားေသာ goneစတိုးဆိုင္တြင္ သူေသာက္ဖို႔ေကာ္ဖီအား ေကာင္တာဘက္သို႔ဝင္မွာလိုက္သည္။
ေနာက္သို႔ျပန္လွည့္လာတဲ့လူတစ္ဉီးႏွင့္ အေလာတႀကီးေျပးဝင္လာတဲ့လူတစ္ဉီးတို႔ ထိုဆိုင္၏ေကာင္တာေရွ႕တြင္ မိတ္ဆက္သြားေလသည္။
အားး...ပူလိုက္တာဗ်ာ!! ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ!!
"အာ..sorry အိႏၵျေေတာင္းပန္ပါတယ္၊အေရးႀကီးတဲ့ကိစၥေလးရွိေသးလို႔ အေလာတႀကီးဝင္လာမိတာပါ။
"က်စ္...ကိုယ့္အကၤ်ီစြန္းထင္းကုန္ၿပီးကြာ..မင္းဘယ္လိုျပန္လုပ္ေပးမွာလဲ"
သူရေမာင္ေမာင္ သူ႕ေရွ႕ကေဒါက္တာမေလးမ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ႀကီးၿပီး ရယ္ခ်င္ေနတဲ့စိတ္ေတြကိုထိန္းကာ တမင္တကာ ေဒါသထြက္ဟန္ျပလိုက္သည္။
အိႏၵျေအစားျပန္ေလ်ာ္ေပးပါ့မယ္..။သူမ၏ေဘာင္းဘီအိပ္ကပ္တြင္အသင့္ရွိေနသာ ဘဏ္ကဒ္ကိုထိုသူအားထိုးေပးလိုက္သည္။အကို႔စိတ္ႀကိဳက္ အကၤ်ီကိုဒါနဲ႕ရွင္းၿပီးဝယ္လိုက္ပါ။
ေတာက္စ္..မင္းဘာစကားေျပာတာလဲ! သူရေမာင္ေမာင္ဟာ သူအေရွ႕ကထိုးေပးလာတဲ့ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးလက္ေခ်ာင္းေလးေတြ၏လက္ေကာက္ဝတ္အား သူအားျဖင့္ဖိညွစ္လိုက္သည္။
"မဟုတ္ပါဘူး..တစ္မ်ိဳးမထင္ပါနဲ႕ရွင္။အိႏၵျေအခ်ိန္မရေတာ့လို႔ပါ"
"မရဘူး၊မင္းဖ်က္ဆီးလိုက္တဲ့ ကိုယ့္အကၤ်ီကိုေသခ်ာၾကည့္ထား..ဒီပုံစံအတိုင္းမင္းျပန္ေလ်ာ္ရမွာ"
သူမေရွ႕က ေဒါသႀကီးစြာလွည့္ထြက္သြားတဲ့ ေက်ာျပင္က်ယ္ႀကီးကိုသာ ေဒါက္တာထက္အိႏၵျေထြန္းမွာေငးၾကည့္႐ုံသာ တတ္နိုင္ေတာ့သည္။
"မိန္းကေလးတစ္ဉီးထက္ သူကေဒါသပိုႀကီးေနတာလား.."
အခ်ိန္က သုံးမိနစ္သာက်န္ေတာ့သည့္အတြက္ ေဆး႐ုံအတြင္းသို႔ အေလာတႀကီးျပန္ဝင္လာခဲ့သည္။
အိႏၵျေေခါင္းထဲ ေရာက္ေရာက္လာတဲ့ ထိုလူ၏ပုံရိပ္မ်ားကို ဖယ္ထုတ္လိုက္ၿပီး သူမေရွ႕တြင္ မိန့္ခြန္းေျပာေနတဲ့ ေဆး႐ုံအုပ္ရဲ႕စကားေတြကိုသာ အာ႐ုံစိုက္လိုက္သည္။
"ေဒၚအိႏၵျေ နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ စည္းေဝးပြဲခန္းထဲမွာေခါင္းတခါခါနဲ႕နင့္ကို ေဆး႐ုံအုပ္ေတာင္သတိထားမိေနတာ"
သိပ့္ရတီ စကားကို ငါလည္းေထာက္ခံတယ္။ဒီေန႕နင္ေတာ္ေတာ္ အိႏၵျေပ်က္ေနတယ္..အိမ္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ မမခင္သီရိကို ကိုစိတ္မခ်လိဳ႕လား။
"ေတာ္စမ္းပါ သူ႕အေၾကာင္းဆိုပါးစပ္ေတာင္မဟပါနဲ႕..အျမင္ကပ္လြန္းလို႔ပါ"
ငါျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာျပမယ္။ဒီလိုဟ ကင္းတင္းဘက္မွာလူတစ္ေယာက္နဲ႕တိုက္မိေတာ့ ငါ့ေကာ္ဖီေတြအားလုံး သူ႕အကၤ်ီေပၚစင္သြားတာ။အဲ့အကၤ်ီအတိုင္း အစားျပန္ဝယ္ေပးရမွာတဲ့။
"စိတ္ညစ္ပါတယ္..သူ႕ကိုလည္းငါတစ္ခါမွမေတြ႕ဖူးသလို အဲ့အကၤ်ီကိုဘယ္လိုျပန္ေပးရမွာလဲ"
"သက္သက္မဲ့ဇာတ္လမ္းဆင္ေနတာျဖစ္မွာပါ အိႏၵျေရယ္။ခုေခတ္မွာ အဲ့လိုမေတာ္တဆတိုက္မိလို႔ ဘယ္သူမွအေလ်ာ္ျပန္မေတာင္းဘူး"
ျမင့္ျမတ္မ်ိဳးေျပာတာ ျဖစ္နိုင္တယ္။
"ကဲဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕အကၤ်ီကိုအစားျပန္ေပးၿပီး အဲ့လူနဲ႕ထက္မပတ္သက္နဲ႕ေတာ့"
ေအးပါ.. ငါလည္းမပတ္သက္ခ်င္ပါဘူး။
UUအမွတ္တံဆိတ္ျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသားသီးသန့္အေရာင္းစင္တာထဲသို႔ အိႏၵျေတို႔သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုေတြ ဝင္လာခဲ့ေလသည္။
ထိုလူ၏ပုခုံးအ႐ြယ္အစားနဲ႕ခႏၶာကိုယ္အခ်ိဳးအစားကို မွန္းဆ၍ 42ဆိုဒ္ ရွပ္ေကာ္လံလက္ရွည္အျဖဴေရာင္ကို အိႏၵျေေ႐ြးလိုက္သည္။
ကိုယ္လုပ္စြန္းလိုက္တာက နက္ျပာေရာင္ျဖစ္ေပမဲ့ ထိုအေရာင္ကရွိမေနတာေၾကာင့္ အိႏၵျေျမတ္နိုးရတဲ့အျဖဴေရာင္းအားေ႐ြးလိုက္သည္။
ခင္တို႔အားလုံးစားေသာက္ၿပီးသြားသည့္တိုင္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကျပန္မလာေသးပါ။သူ႕ဂ်ဴတီခ်ိန္က3နာရီေလာက္ဆို ခ်ိန္းၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း အခုညည့္နက္11ေက်ာ္သြားသည့္တိုင္ ေရာက္မလာေသးပါ။
"ခင္အိပ္လို႔မေပ်ာ္ပါ။ သူအဆင္ေျပရဲ႕လားေတြးေနမိသည္။မေတာ္လို႔ လမ္းမွာကားတစ္ခုခုျဖစ္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ"
တီ..တီ...!!
ဟြန္းတီးသံေၾကာင့္ လိုက္ကာစအား အေျပးအလႊားဖယ္ၾကည့္မိသည္။ ေတာ္ပါေသးတယ္ သူ႕ကားအျဖဴေရာင္က ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴျဖင့္ ၿခံဝန္းထဲသို႔ဝင္လာသည္ကို လိုက္ကာအကြယ္ကေန ခင္ဝွက္ကာကြယ္ၾကည့္ေနမိသည္။
ကားေပၚကဆင္းလာတဲ့သူ႕မွာ လက္ထဲက စကၠဴကိုင္းအိတ္ေလးကိုဆြဲလာခဲ့ေသးသည္။ခင္အတြက္ မဂၤလာဉီးလက္ေဆာင္ေတြ ဝယ္လာခဲ့ေသးတာလား..၊ဒါေၾကာင့္ ေနာက္က်ေနတာ ျဖစ္မယ္။
ကုတင္အားျပန္မွီထားရင္း စာအုပ္ေလးလွန္ကာ ဖက္ေနလိုက္သည္။တိတ္ဆိတ္ေနသည့္ ညဘက္တြင္ ေလွကားေပၚသို႔ တက္လာသည့္သူ႕ေျခလွမ္းေတြကို သဲသဲေလးၾကားေနရသည္။
"ရွင္ မအိပ္ေသးဘူးလား"
အင္းး..
ဝင္လာတဲ့သူက အထုပ္အား ခင္ေဘး၏စားေပၚတြင္ လွမ္းတင္လိုက္ရင္း ေမးလာခဲ့သည္။
"ကြၽန္မကို ေစာင့္ေနတာလို႔ မေျပာနဲ႕ေနာ္"
မင္းကိုဘယ္သူက ေစာင့္ေနလို႔လဲ။တို႔အာ႐ုံထဲမွာ မင္းအေၾကာင္းေတြးဖို႔ေဝးေသးတယ္။
"ဟုတ္မွာေပါ့ေလ..မနက္အေစာႀကီးထၿပီးတမာပင္ေအာက္မွာမေနနိုင္မထိုင္နိုင္ ေတြ႕ခဲ့ၾကေသးတာပဲမဟုတ္လား"
မင္းဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲ!
"ကြၽန္မဘာေျပာခ်င္လဲဆိုတာ ရွင့္ကိုယ္ရွင္အသိဆုံးျဖစ္မွာေပါ့"
အျဖဴေရာင္အခန္းအတြင္း မီးအေရာင္ထိန္ထိန္ႀကီးေအာက္တြင္ မေန႕ကမွလက္ထပ္ခဲ့ၾကတဲ့ အိမ္ေထာင္ရွင္မႏွစ္ဉီးကေတာ့ တႀကိတ္ႀကိတ္ျဖစ္ေနၾကသည္။
"မင္းကသာ မဂၤလာပြဲထိ အဆက္ေဟာင္းနဲ႕မပ်က္နိုင္လို႔ မိုးမျမင္ေလမျမင္ျဖစ္ေနၾကတာေလ..ဘာတဲ့လဲ မိုးကုတ္ကေန အေရာက္ျပန္လာခဲ့ရတယ္ဆိုလားပဲ"
ရွင့္ပါးစပ္ေပါက္ကိုပိတ္ထား!! ကိုမင္းအေၾကာင္း ရွင္ဘာမွေျပာစရာမလိုဘူး!!
"မင္းလူထိလို႔ သိပ့္နာတတ္ေနတာေပါ့"
ဘာျဖစ္လဲ..ကိုမင္းက ရွင့္အေဖလို ေအာက္တန္းမက်ဘဴး။ရွင္တို႔တစ္မိသားစုလုံးကသာ ေအာင့္တန္းစားေတြ!!
ျဖန္း..!!!
"ေတာ္လိုက္ေတာ့ မင္းတရားလြန္သြားၿပီး"
ေဒါက္တာထက္အိႏၵျေထြန္းရဲ႕ ပါးျပင္ေပၚသို႔ က်ေရာက္လာသည့္ ခင္သီရိကိုရဲ႕ ျပင္းထန္းလြန္းတဲ့ လက္ဖဝါးတစ္ခ်က္။
"ေအ..ငါ့အေဖက သူ႕အျပစ္အတြက္ ေထာင္ထဲမွာခံယူေနတယ္မဟုတ္လား.."
ေထာင္တဲ့ဝင္လိုက္ယုံနဲ႕ ရွင့္အေဖရဲ႕အျပစ္ေတြက ေက်သြားၿပီလို႔ထင္ေနတာလား ခင္သီရိကို!!
"အေဖကလည္း ေအာက္တန္းစားစိတ္ဓာတ္ဆိုေတာ့ သမီးကလည္း ဒီလိုေအာက္တန္းစားစကားေတြပဲေျပာထြက္မွာေပါ့၊ကြၽန္စိတ္ဓာတ္နဲ႕လူေတြ"
မင္း...!
"ထက္အိႏၵျေပါးေပၚသို႔ က်ေရာက္လာေတာ့မည့္ လက္ေကာက္ဝတ္အား ေဆာင့္ဆြဲလိုက္သည္။ တစ္ခါပဲ ရမယ္ ခင္သီရိကို ေနာက္တစ္ခါဆို သူတစ္ျပန္ကိုယ္တစ္ျပန္ေပါ့"
ခင္အား ေဆာင့္တြန္းကာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႔ဝင္သြားသည့္လူကို မ်က္ရည္အဝဲသားျဖစ္သာ ၾကည့္ေနမိသည္။
ေရခ်ိဳးၿပီးကာအိႏၵျေျပန္ထြက္လာေတာ့ ဟိုတစ္ေယာက္က ေက်ာခိုင္း၍ေစာင္ေခါင္းၿမီးၿခဳံကာ အိပ္ေနလသည္။အိပ္ေပ်ာ္သြားတာလား၊ငိုေနတာလားဆိုတာ အိႏၵျေလည္းအဲ့ေလာက္စိတ္မဝင္စားပါ။
သူရိုက္ထားတဲ့ပါးတစ္ဖက္က လက္ငါးေခ်ာင္းရာေတြထင္းေနသည္။အရွိန္က အဲ့ေလာက္မျပင္းထန္ေပမဲ့ အသားရည္ႏုလြန္းတဲ့ ေဒါက္တာထက္အိႏၵျေမွာ အခုခ်ိန္ထိ ပူရွိန္းေနသည္။
မွန္တင္ခုံေပၚတြင္ထိုင္ေနရင္း ပါးတစ္ဖက္အား ေရခဲဝတ္ျဖင့္ ခပ္ဖြဖြေလးထိုင္ အုပ္ေနသည္။မနက္ျဖန္ေဆး႐ုံသြားရင္ ဒီဒဏ္ရာေတြက ရွိေနလို႔အဆင္မေျပေပ။ ဟိုသုံးေယာက္က သူ႕ကိုပလိန္းေနမွာအေသအခ်ာပင္။
ဒဏ္ရာသက္သာသြားေတာ့ ေဆးေသတၱာထဲက အေရာင္က်ေဆးခရင္မ္အား အနည္းငယ္လိမ္းထားလိုက္သည္။လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွ ဖုန္းကိုထုတ္လိုက္ၿပီး ခရင္မ္ေျခာက္သည့္အထိ အျပင္းေျပထိုင္ၾကည့္ေနသည္။
groupဖြဲ႕ထားေသာ massagerေဘာက္မွ စာတစ္သီတစ္တန္းကနဲ႕အတူ ေဆး႐ုံအုပ္ ကိုမင္းမေဟာ္ဆီမွစာမ်ားက တန္းဝင္လာေလသည္။
မနက္ျဖန္တစ္ေနရာမွာ ေအးေဆးေတြ႕ၾကရေအာင္!!
"အိႏၵျေမအားလို႔ပါ ေဒါက္တာ"..."ေျပာစရာရွိရင္ ေဆး႐ုံမွာပဲ ေျပာၾကရေအာင္"...
ထိုမွ်သာစာျပန္ၿပီး groupထဲသို႔ ဝင္သြားေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းအားလုံးဖြဲ႕စည္းထားတာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ျဖင့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသည္။
နာရီဝက္ခန့္ၾကာၿပီးေနာက္ ဖုန္းအား လိုင္းပိတ္ကာ မွန္တင္ခုံေပၚသို႔ တင္ထားရင္း ဗီရိုထဲမွအျဖဴေရာင္ဖဲသားညဝတ္အကၤ်ီအား ဝတ္လိုက္သည္။ အိပ္ေတာ့မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အတြင္းခံဝတ္မအိပ္ေတာ့ေခ်။ မီးထိန္ထိန္အားပိတ္ၿပီး ညမီးအိမ္အျဖဴေရာင္ေလးကိုသာ ထြန္းထားလိုက္သည္။
သူ႕နည္းတူ အိႏၵျေလည္း ခင္သီရိကို အားေက်ာေပးအိပ္လိုက္သည္။ကင္းဆိုဒ္ေမြ႕ယာႀကီးေပၚတြင္ ခင္သီရိကိုနဲ႕ထက္အိႏၵျေထြန္း တို႔ကေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ေထာင့္ျဖင့္ အိပ္စက္ေနၾကသည္။ သူမတို႔ႏွစ္ဉီးၾကားတြင္ ေနာက္ထပ္လူသုံးဉီးခန့္ဝင္အိပ္လို႔ရေလာက္မည္။
အိမ္မက္လိုလို အျပင္လိုလိုျဖင့္ေမြးျပန့္ေသာ ရနံ႕တစ္မ်ိဳးေၾကာင့္ေဒါက္တာ ထက္အိႏၵျေထြန္းနိုးလာခဲ့သည္။ အိပ္မႈံစုံဝါးျဖင့္ေဘးကိုၾကည့္ေတာ့ သူမအနားေရာက္ေနသည့္ ခင္သီရိကို။
နက္ေမွာင္ေနေသာဆံႏြယ္အဖ်ားေကာက္ေလးမ်ားကဟိုတစ္စဒီတစ္စျဖင့္ ညမီးေရာင္အျဖဴေအာက္တြင္ ျပန့္က်ဲ့ေနသည္။ ပုခုံးထက္သို႔ေလ်ာ့က်ေနသည့္ လက္တစ္လုံးႀကိဳးႏွင့္အတူ ေပၚလြင္ေနေသာ အနီေရာင္braႀကိဳးေသးေသးေလး။ လိပ္တတ္ေနသည့္ ဂါဝန္၏ေအာက္ပိုင္းႏွင့္အတူ သူမက ဖရိုဖရဲေလးျဖစ္ေနသည္။
သူ႕ဘက္သို႔မ်က္ႏွာမူထားတာေၾကာင့္ ပါးလပ္ေနေသာညဝတ္အကၤ်ီပါးပါးလႊာလႊာေအာက္က braအနီေရာင္ႏွင့္အတူ မို႔ေမာက္ေနသည့္ေတာင္းတန္းႏွစ္ခုကိုျမင္ေနရသည္။အသက္တစ္ခါရႉသြင္းလိုက္တိုင္း တုန္ခါသြားတဲ့ ေတာင္တန္းေလးမ်ား၏အလွတရားမ်ားကို အိႏၵျေစိုက္ၾကည့္ေနသည္။
သူကိုယ္တိုင္သတိမထားမိခင္မွာပဲ သူ႕ခႏၶာကိုယ္က ခင့္အနားကိုတိုးေ႐ြ႕သြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။တစ္ဖက္ကေလ်ာ့က်ေနၿပီးျဖစ္တဲ့ လက္တစ္လုံးႀကိဳးကို အသာတၾကည္ျဖဳတ္ခ်ေနသည္။
ညမီးေရာင္ေအာက္တြင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျမင္ေနရတဲ့ ျဖဴေဖြးေနသည့္ ရင္ၫႊန့္ေလးေတြကို သူမႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ပြတ္ဆြဲေနသည္။
ႁပြတ္စ္....ႁပြစ္..အြန္း...ႁပြစ္!!! ....
လက္ေတြကလည္း ခင့္ရဲ႕ကိုယ္ေသးေသးေလးေလးကို တင္းၾကပ္စြာသိုင္းဖက္ထားႏွင့္ခဲ့ၿပီး။
သူမစိတ္ႀကိဳက္ ကလိေနတဲ့ ထက္အိႏၵျေေၾကာင့္ အအိပ္ဆက္သည့္ခင့္မွာ လန့္နိုးလာရသည္။
ခင့္ရင္ခြင္ၾကားထဲ ေရာက္ရွိေနတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာ၊ခင္ကိုလည္း တင္းၾကပ္စြာဖက္တြယ္ထားေသးသည္။
မင္း.. မင္း..ဘာျဖစ္ေနတာလဲ!
"ရႉး..တိုးတိုး အသံမထြက္နဲ႕ ကြၽန္မမရေတာ့ဘူး"
ခင့္ႏႈတ္ခမ္းေပၚသို႔ သူမလက္တိုးညိုးျဖင့္ ကန့္လန့္ျဖတ္တားကာ ခင္ကိုယ္ေလးကိုလည္း ပက္လက္ဆြဲလွည့္ကာ ခါးေပၚသို႔တတ္ခြလာခဲ့သည္။
ႁပြတ္စ္...ႁပြတ္စ္!!
ဖူးငုံေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းရဲရဲေလးကို အတြင္းထိစုပ္နမ္းလိုက္သည္။ဖြင့္ဟထားတဲ့ ႏူးညံ့လြန္းတဲ့ခံတြင္းထဲသို႔ သူမလွ်ာေလးထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္လာခဲ့သည္။ အတြင္းနံရံသားမ်ားကို ထိုးဆြၿပီးကန့္လန့္ခံေနတဲ့ႏူးႏူးညံ့ညံ့ လွ်ာဖ်ားေလးကိုစုပ္ယူၿပီး သူမခံတြင္းထဲသို႔ယူေဆာင္လာခဲ့သည္။
အခ်ိန္တစ္ခုၾကာသည့္အထိ ထိုအတိုင္းစုပ္နမ္းေနၿပီး သူမစိတ္ေက်နပ္သြားေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းမွတစ္ဆင့္လွည္တိုင္ေပၚသို႔ေ႐ြ႕လ်ားလာခဲ့သည္။စိမ္းႏုေရာင္ေသြးေၾကာမွ်င္ေတြေတာင္ ျမင္ေနရတဲ့လည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးကို အရာေတြထင္တဲ့အထိကိုက္ဆြဲစုပ္နမ္းေနသည္။
ခင္မွာေတာ့ အခုမွအသက္ရႉခြင့္ရတာေၾကာင့္ ပါးစပ္ေလးဟကာ ရႉသြင္းေနရသည္။ခင္ကိုယ္ေပၚက တစ္ေယာက္ကေတာ့ ႏြားသိုးႀကိဳးပ်က္အတိုင္း အသားကုန္ၾကမ္းရမ္းေနသည္။ေမြ႕ယာကိုသာ အားကိုးတႀကီးဆုပ္ကိုင္ထားရသည္။
လုံးဝန္းအိစက္ေနသည့္အရာတစ္ဖက္အား ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာျဖင့္ စုပ္ဆြဲေနရင္း ထက္အိႏၵျေရဲ႕လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေလးမ်ားက ခါးစပ္နားထိေရာက္ေနတဲ့ ညဝတ္အကၤ်ီအားျဖတ္ေက်ာ္သြားကာ ေအာက္ပိုင္းက ပန္းႏုေရာင္ပြင့္ဖက္ေလးကို အတြင္းခံေဘာင္းဘီအေပၚကေန ပြတ္သပ္ေနသည္။
ႏူးညံ့လြန္းတဲ့ေအာက္ဝဲဘက္ကအမို႔အေမာက္ေလးကို အားထည့္ကာ ပို၍ဖိပြတ္ေနသည္။
အင္းး.... အင့္...မင္းေတာ္ေတာ့"!
အနာမက်က္ေသးသည့္ ခင္ရဲ႕ေအာက္ပိုင္း ၾကမ္းတမ္းစြာဖိပြတ္ေနတဲ့သူ႕ေၾကာင့္ တဆစ္ဆစ္နဲ႕နာက်င္လာသည္။
ထက္အိႏၵျေရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားက အတြင္းဝတ္ေလးကို ေဘးဘက္သို႔အနည္းငယ္ဆြဲကပ္လိုက္ကာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက အတြင္းသားရဲရဲေလးမ်ားအား တိုက္ရိုက္ပြတ္သပ္ေနသည္။
အေပၚကငုံေထြးထားတဲ့အရာေလးကိုလည္းမလႊတ္ေပးသလို ပြင့္ဖက္ေပၚက လက္ေခ်ာင္းကလည္း ပူႏြေးႏြေးတြင္းေပါက္ေလးကိုထိစမ္းေနသည္။အရည္ၾကည္ေလးေတြစို႔ေနတာေၾကာင့္ မခို႔တရို႔ေလးၿပဳံးလိုက္သည္။
သူကသာျငင္းေနတာ သူ႕ပြင့္ဖက္လႊာေလးေတြက ကိုယ့္အျပဳစုေအာက္မွာ သေဘာက်ေနၿပီး။ေတ့ထားျဖစ္တဲ့တြင္းေပါက္ေလးထဲသို႔ သူမလက္ခလယ္တစ္ေခ်ာင္းက ေျဖးေျဖးခ်င္းတိုးဝင္လာသည္။သူမရဲ႕ေသးသြယ္သည့္ လက္ခလယ္တစ္ေခ်ာင္းေတာင္ တင္းၾကပ္ေနတာ။မေန႕ညတည္းက ခ်ဲ့ထားခဲ့ၿပီးတာေတာင္ အခုေတာ့ျပန္စိသြားေလသည္။
အတင္း႐ုန္းေနသည့္ ခင့္ေၾကာင့္ တြင္းေပါက္ေလးထဲတြင္ စိမ္ထားၿပီျဖစ္တဲ့ အိႏၵျာလက္ေခ်ာင္းေလးက သြင္းလိုက္ထုတ္လိုက္လုပ္ေနေတာ့သည္။ ပုံမွန္အသြင္းအထုတ္လုပ္ေနရင္း ခင့္ဘက္က ပို႐ုန္းလာေလခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလးထိုးသြင္းကာ အထဲေရာက္ေလပို၍ထိုးေမႊေလလုပ္ေနသည္။
အာ...အာ့...မင္း..ေတာ္ေတာ့လို႔"!
နို႔သီးတစ္ဖက္ကို ဖိစုပ္ထားတဲ့သူမႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားကို ခြာလိုက္ၿပီး ျငင္းဆန္ေနတဲ့ႏႈတ္ခမ္းလႊာေလးကို စကားေျပာခြင့္မရေတာ့ အေပၚစီးမွ စုပ္နမ္းလိုက္သည္။
ေအာက္ဘက္က သူ႕လက္ေတြကိုလည္း ႏွစ္ဆအရွိန္တင္ကာ ေနာက္ထပ္လက္သန္းႂကြယ္တစ္ေခ်ာင္းပါ တိုးဝင္လာခဲ့သည္။ႏူးညံ့ေနတဲ့အတြင္းသားနံရံေတြက လက္ေခ်ာင္းမ်ားကိုဆြဲစုပ္ထားရင္ သူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြကိုပို၍အရွိန္ထင္လိုက္သည္။
ၾကမ္းတမ္းလြန္းသည့္အဝင္ထြက္ေၾကာင့္ ခင္မွာေမြ႕ယာအားဆုပ္ဆြဲမထားနိုင္ေတာ့ပဲ အိႏၵျေေက်ာျပင္အားဖက္တြယ္ထားကာ ကုတ္ျခစ္ေနရေတာ့သည္။
အႀကိမ္ေရမ်ားသြားစြာလုပ္ရွားေနရင္း ခင္ဘက္ကေျခေခ်ာင္းမ်ားႂကြတတ္လာကာအတင္း႐ုန္းကန္လာတာေၾကာင့္ အိႏၵျာလက္ေတြကိုပိုမိုအရွိန္တင္ကာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကလည္း ခင္ရဲ႕ဂ်ိဳင္းသားႏုႏုေလမ်ားအားလွ်ာျဖင့္ေလွ်ာက္လ်က္ေနသည္။
အာ့..အင္းးးးအားးးး...!!ျမႇောက္တတ္သြားသည့္ေအာက္ပိုင္းႏွင့္အတူ ခင္ရဲ႕ပုလဲရည္ေလးမ်ားဟာ မထုတ္ေပးေသးတဲ့ အိႏၵျေရဲ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ားၾကားမွ စိမ့္ကာထြက္က်လာခဲ့သည္။
တလွပ္လွပ္ျဖစ္ေနတဲ့ ဗိုက္ခ်ပ္ခ်ပ္ေလးကို အိႏၵျာၾကည့္ေနရင္း ပြင့္ဖက္ေလးထဲက လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေျဖးေျဖးခ်င္းဆြဲထုတ္လိုက္ေလသည္။
အလုအယွက္ထြက္က်လာတဲ့ ပုလဲရည္မ်ားက မနက္ကမွအသစ္လဲထားေသာေမြ႕ယာေပၚသို႔ စီးဆင္းလာသလို သူ႕လက္ေခ်ာင္းၾကားတြင္ကပ္ပါလာသည့္ ပုလဲႏွစ္မ်ားအား ခင္ျမင္ေအာင္ ခင္မ်က္ႏွာေပၚသို႔ ျမႇောက္ျပေလသည္။ ခင့္မွာေတာ့သူ႕အားမၾကည့္နိုင္ပဲပါးစပ္ေလးဟကာ အေမာေျဖေနရသည္။
ထက္အိႏၵျေထြန္းရဲ႕လက္ေတြက အခုထိမခြၽတ္ရေသးတဲ့ ခင္ရဲ႕အတြင္းဝတ္ေလးကို ေျဖးေျဖးခ်င္းဆြဲခြၽတ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ခါးေပၚတြင္ရွိေနေသာ ညဝတ္ဂါဝန္အပါးေလးအား ခြၽတ္ယူေနသည္။ ခင့္ရဲ႕ေက်ာျပင္အားမကာ အေပၚသို႔ပင့္တင္ထားတဲ့ braအနီေရာင္ေလးကိုလည္း ေမြ႕ယာေပၚသို႔ပစ္ခ်လိဳက္သည္။ခင့္တစ္ကိုယ္လုံးဗလာက်င္းျဖစ္သြားသည့္တိုင္ ဘာမွျပန္မလုပ္နိုင္ပါ။ဒီတိုင္းသူလုပ္သမွ်ကို ႏုေနရေတာ့သည္။
နဖူးေပၚတြင္ ေခြၽးသီးေခြၽးေပါက္ေတြ စီတန္းေနတဲ့အိႏၵျာကလည္း သူ႕ရဲ႕ ညဝတ္အားအကုန္ခြၽတ္ခ်လိဳက္သည္။ညအိပ္တည္းက အတြင္းခံဝတ္မထားတာေၾကာင့္အကၤ်ီခြၽတ္လိုက္ယုံျဖင့္ သူ႕တစ္ကိုယ္လုံးက ခင့္နည္းတူဗလာက်င္းျဖစ္သြားေလသည္။
ခင္၏ေပါင္သြယ္သြယ္ေလးႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားတြင္ ေနရာဝင္ယူလိုက္ၿပီး အနည္းငယ္စိခ်င္ေနတဲ့ေျခေခ်ာင္းေတြကို တစ္ဖက္တစ္ခ်က္သို႔ ဆြဲကားလိုက္သည္။စူထြက္ကာ မို႔ေမာက္ေနသည့္ ပြင့္ဖက္ေလးေပၚသို႔ သူ႕ပြင့္ခ်ပ္အားထပ္တင္ကာ ပူးကပ္ထားလိုက္သည္။
အခုေလးတင္မွၿပီးျမႇောက္ထားသည့္ ပြင့္ဖက္လႊာေပၚသို႔ သူ႕ပြင့္ခ်ပ္အားဖိတင္လိုက္ေတာ့ အတြင္းသားေတြ၏ေတြ႕ဆုံမႈက ေကာင္းလြန္းေနသည္။႐ုန္းကန္လာတဲ့ ခင့္ရဲ႕ေပါင္သြယ္သြယ္ေလးေတြကို သူ႕လက္ႏွစ္ျဖင့္ကိုင္ၿပီးအရင္ကထက္က်ယ္ေအာင္ ပို၍ကားလိုက္သည္။ ေသးသြယ္လြန္းသည့္ ခါးေသးေသးေလးကို ဆုပ္ကိုင္ထားရင္းပူးကပ္ထားသည့္အရာႏွစ္ခုကို အေပၚစီးကေန ပြတ္ဆြဲေနသည္။
သူ႕မ်က္ႏွာအား အိႏၵျေလွမ္းၾကည့္ေတာ့ မ်က္လုံးမ်ားေမွးစင္းၿပီး ပါးစပ္ေလးဟကာ သူ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္ေလးက ယိမ္းထိုးေနသည္။ ထိုဖရိုဖရဲမ်က္ႏွာေလးအား ၾကည့္ရင္း မာန္ပါပါပြတ္ဆြဲရင္း အရွိန္ရလာရင္ အေပၚစီးကေန ဖိေဆာင့္ေနေတာ့သည္။
သူဖိေဆာင့္လိုက္တိုင္း လုပ္ရမ္းသြားတဲ့ရင္သားတစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ခပ္ဆက္ဆက္ေလးဖိေဆာင့္ေနသည္။ ႏွစ္ေယာက္သားအၾကည့္ခ်င္းဆုံသြားေတာ့ အၾကည့္လြဲသြားတဲ့ ခင္ရဲ႕မ်က္လုံးအိမ္ေလးကို ထက္အိႏၵျေက ဖြဖြေလးအနမ္းေတြေပးေနသည္။
ပြတ္တိုက္ကာေဆာင့္ေနရင္း အခ်က္ရည္မ်ားလာေတာ့ ခင္ရဲ႕ေျခတစ္ဖက္အားျမႇောက္ကိုင္လိုက္ကာ အိႏၵျေလည္းထထိုင္လိုက္ၿပီး ပြင့္ဖက္အလယ္တည့္တည့္ကို အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာပြတ္ဆြဲကာဖိေဆာင့္ေနသည္။ေဆာင့္ခ်လိဳက္တိုင္း မိတ္ဆက္သြားတဲ့အတြင္းသားႏွစ္ခုက အခ်င္းခ်င္းဆြဲဆုပ္ကာ မလႊတ္ေပးၾကေပ။ထိုအခါ အိႏၵျေက ခပ္ႀကိတ္ႀကိတ္ေလးဖိေခ်ကာ ေဆာင့္ခ်ေနသည္။အတြင္းသားႏွစ္ခုရဲ႕ရိုက္ခက္သံေတြက ခပ္စိပ္စိပ္ေလးၾကားေနရသလို လိုအင္ဆႏၵမျပည့္ဝေသးသည့္ အသက္ရႉသံျပင္းျပင္းမ်ားကလည္း အခန္းအတြင္းက်ယ္ေလာင္စြာ ထြက္ေပၚေနသည္။
ႏွစ္ေယာက္သားၿပီးျမႇောက္ေတာ့မည့္အေျခေနတြင္ ျမႇောက္တင္ထားတဲ့ေျခတစ္ဖက္အားျပန္ခ်ေပးကာ ပိုမိုက်ယ္ျပန့္ေအာင္ခ်ဲ့ကားလိုက္သည္။
အာ...အာ့...အားးး....!!
ေကာ့တတ္လာသည့္ ခင္၏ေအာက္ပိုင္းႏွင့္ပုလဲရည္မ်ားက ဒလေဟာစီးက်လာသည့္အခ်ိန္တြင္ သူထိန္းထားၿပီး ပို၍ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပြတ္ဆြဲေနသည္။ခင္ဘက္ကၿငိမ္က်သြားမွ သူ႕ပြင့္ခ်ပ္ထဲက ျမႇောက္မ်ားစြာေသာ အခ်စ္ရည္ေတြကို ခင့္တြင္းေပါက္ေလးထဲသို႔ စီးဝင္ခြင့္ေပးလိုက္သည္။
ပူပူႏြေးႏြေးအရည္တစ္ခ်ိဳ႕က ခင့္အေပါက္ေလးထဲဝင္ေရာက္လာသျဖင့္ လန့္ဖ်န့္ကာၾကည့္မိေတာ့ ပူးကပ္ထားသည့္အရာႏွစ္ခုကို မလႊတ္ေစဘဲ မုန္းခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ၿပဳံးျပေနေသးသည္။
အေပၚမွျပဳတ္ခ်သည့္ႏွယ္ခင္တစ္ကိုယ္လုံးေပ်ာ့ေခြသြားကာ အားမရွိေတာ့ေခ်။အားအင္ကုန္ခမ္းသြားသလို ေမွးစင္းသြားသည့္မ်က္လုံးမ်ားကလည္း ဖြင့္မလာေတာ့ေခ်။
ေႂကြဇလုံထဲသို႔ခ်ည္သားပုဝါအျဖဴေရာင္ေလးကိုႏွစ္စိမ္ထားၿပီး ေမြ႕ယာေပၚသို႔တင္လိုက္သည္။ခ်က္ခ်င္းအိပ္ေပ်ာ္သြားရွာတဲ့ ခင့္ရဲ႕ေပါင္းႏွစ္ဖက္အားအသာဟကာ ပုဝါျဖဴေလးျဖင့္ ေနရာအႏွံ႕သုတ္ေပးလိုက္သည္။နီရဲေနတဲ့ပြင့္လႊာေလးကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ ခပ္ဖြဖြေလးသုတ္ေပးလိုက္သည္။
လူကသာအျမင္ကပ္စရာေကာင္းတာ သူ႕အတြင္းသားေတြက ဘယ္ေလာက္လုပ္လုပ္ လုပ္လို႔မဝေပ။ဧရိယာအတြင္းေပါက္ေနသည့္ စိမ္းႏုေရာင္ျမတ္ခင္းေလးမ်ားကလည္း စီစီရီရီျဖင့္ကာရံထားေသးသည္။ပြင့္လႊာေလးအား တစ္ခ်က္ငုံ႕နမ္းလိုက္ၿပီး ကိုယ္ေသးေသးအားေပြ႕ကာ ဆိုဖာေပၚသို႔ခ်ေပးလိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ေပက်ံ့ေနတဲ့ အိပ္ယာခင္းအားဆြဲခြာၿပီး ဗီရိုထဲမွအျဖဴေရာင္အသစ္တစ္စုံကို ခ်က္ခ်င္းခင္းလိုက္သည္။ ေသခ်ာေနရာခ်ကာ ခႏၶာကိုယ္ေသးေသးေလးကို ေမြ႕ယာေပၚသို႔ျပန္လည္ေပြ႕တင္ရင္း ေစာင္ၿခဳံေပးလိုက္သည္။
သူကေတာ့ေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္ကာ ေရတစ္ခါျပန္ခ်ိဳးလိုက္သည္။ေပါ့ပါးလန္းဆန္းသြားေသာ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္အတူ အကၤ်ီမဝတ္ေတာ့ပဲ ဗလာက်င္းျဖင့္ ထိုတစ္ေယာက္နဲ႕တူတူ ဝင္လွဲလိုက္သည္။
ပီးမွတစ္စုံတစ္ခုကိုသတိရသြားၿပီး ပန္းႏုေရာင္စကၠဴတိတ္အားယူကာ သူနိုးလာရင္ျမင္ေအာင္ေရးေပးလိုက္သည္။ ေဆးေသတၱာထဲမွ အျဖဴေရာင္ေဆးလုံးေလးအား အရန္သင့္တင္ထားေပးလိုက္သည္။
ကုတင္ေပၚသို႔ျပန္တတ္လာၿပီး ဗလာက်င္းေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ေသးေသးေလးကိုတင္းၾကပ္ေနေအာင္ ဖက္ထားလိုက္သည္။ ေအာက္ထပ္တြင္ အသံၾကားတာေၾကာင့္ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့မနက္ေလးနာရီခြဲ။ ႀကီးသန္းတို႔နိုးေနေလာက္ၿပီေပါ့။ ...ဘာမွေတြးမေနေတာ့ပဲ မ်က္လုံးေတြမွိတ္ခ်လိဳက္ေတာ့သည္။
မနက္ေျခာက္နာရီခန့္တြင္ နာက်င္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ခင္နိုးလာခဲ့သည္။တင္းၾကပ္စြာဖက္တြယ္ထားတဲ့ လက္တစ္ဖက္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလးဆြဲျဖဳတ္ပစ္လိုက္သည္။
ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလုံးက ေျပာစရာမလိုေအာင္ ေယာင္ရမ္းေနသည္။ဖင္ထိုင္လွ်က္ျဖင့္ေလွ်ာကာ ကုတင္အစပ္နားသို႔ ေ႐ြ႕လာခဲ့သည္။ေျခေထာက္ခ်ကာ အသာထၾကည့္ေတာ့ ေမြ႕ယာေပၚသို႔ ေခြယိုင္က်သြားသည္။
မ်က္ခမ္းစပ္က မ်က္ရည္မ်ားစြာဝဲလာကာ အံႀကိတ္ထားရင္း မက္တက္ရပ္ကာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႔ ေျဖးေျဖးခ်င္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
ေရပူ၊ေရေအးခလုတ္အားဖြင့္ခ်ၿပီး အခ်ိဳးတူေရာစပ္လိုက္သည္။ ေဘးတြင္အသင့္ရွိေသာ ဖန္ပုလင္းထဲမွ ႏွင္းဆီရနံ႕အရည္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ေလာင္းခ်ၿပီး အျမႇုပ္ထသည့္အထိခဏေစာင့္ကာ ထိုကန္ေလးထဲသို႔ တစ္ကိုယ္လုံးဝင္စိမ္လိုက္သည္။ ညကသူျခယ္လွယ္ထားတဲ့ေနရာအား နာက်င္ေနေပမဲ့ ပိုးမဝင္ေအာင္ ဖြဖြေလးပြတ္ကာ သန့္ရွင္းေရးလုပ္ေနရသည္။
ေန႕စဥ္လိမ္းေနက် ေအာက္ခံပါးပါးေလးကို အရင္လိမ္းၿပီး ေ႐ႊဘိုဘက္ကအမ်ိဳးေတြလက္ေဆာင္ေပးထားေသာ ရွင္မေတာင္သနပ္ခါးအေပြးတုံးကို ေက်ာက္ျပင္ထက္တြင္ေသြးၿပီး ပါးကြက္ႏွစ္ဖက္ဘက္ကို ညီညာစြာကြက္ကာ ျခစ္တံအေပ်ာ့ေလးျဖင့္ ျခစ္ယူလိုက္သည္။ အညိုကြက္ေတြထင္းေနတဲ့ လည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးကို သနပ္ခါးေတြျဖင့္ ဖုံးအုပ္လိုက္သည္။
" ခင္ သူ႕ကို မုန္းခ်င္လိုက္တာ.."
ေရခ်ိဳးဝတ္႐ုံကို ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ခြၽတ္ခ်လိဳက္သည္။အျဖဴေရာင္ braအားအရင္ဝတ္ၿပီး ခ်ပ္ရပ္ေနသည့္ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ကြတ္တိျဖစ္ေနေသာအျဖဴေရာင္ရင္ဖုံးအကၤ်ီရဲ႕ ထုပ္ၾကယ္သီးေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ျဖင့္ ထိုင္တပ္ေနသည္။
အားလုံးၿပီးစီးကာမွ ေခါက္ရာေက်ာ့ေနသည့္ ဘဲေခါင္းစိမ္းေရာင္ထဘီအား ညီညာစြာဝတ္လိုက္သည္။လိုအပ္သည့္ စာ႐ြက္ႏွင့္ဖိုင္တြဲအခ်ိဳ႕ယူၿပီး ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းမည္အျပဳတြင္ လက္ေရးဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြျဖင့္ ေရးစာေသာ စာတန္းငယ္တစ္ခုက ခင့္အာ႐ုံထဲသို႔ တိုးဝင္လာသည္။
"မနက္စာစားၿပီး ေသာက္ပါ"ဟူေသာ စာတန္းေလးနဲ႕ခပ္ေသးေသးအျဖဴေရာင္ ေဆးတစ္လုံးအား ေႂကြပန္ကန္ျပားေပၚတြင္ ျမင္ေတြ႕ရသည္။
ခင္လည္းစကားမမ်ားခ်င္ေတာ့တာေၾကာင့္ အစာစားၿပီးေသာက္ဖို႔ ယူေဆာင္လာခဲ့သည္။
ထြက္ခါနီး ကုတင္ေပၚကတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္မိေတာ့ မနက္ေစာေစာ က်က္သေရမရွိဖြယ္ျမင္ကြင္း။ ဗလာနတၳိျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ခႏၶာကိုယ္က ဂြမ္းေစာင္အျဖဴႏွင့္ကင္းကြာသြားသလို ေျခႏွစ္ဖက္ကိုလည္း ခ်ဲ့ကားထားေသးသည္။
မလုပ္ေပးခ်င္ေပမဲ့ အျမင္မေတာ္လို႔ ဖုံးအုပ္ေပးခဲ့သည္။ညက ခင္ရိုက္ထားတဲ့ သူ႕ပါးက အရာေတာင္မရွိေတာ့ေပ။သူလုပ္ထားတဲ့ ေနရာက အခုထိနာက်င္ေနတုန္း။ လူကသာခ်စ္ေမႊးေလးပါေပမဲ့ သူ႕လုပ္ရပ္ေတြက ခြင့္လႊတ္နိုင္စရာမရွိေပ။
"သမီးခင္ေရ ႀကီးႀကီး အုန္နို႔ေခါက္ဆြဲထည့္လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္"
ဟုတ္ကဲ့ႀကီးႀကီး၊
ႀကီးႀကီးက ခင္ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ေခါက္နို႔ေခါက္ဆြဲကို မနက္စာအျဖစ္ ခ်က္ေပးထားေလသည္။
ခင္အေရွ႕သို႔ ခ်ေပးလာသည့္ အုန္းနို႔ေခါက္ဆြဲအား တစ္ဇြန္းခပ္စားလိုက္သည္။
"စားလို႔ေကာင္းရဲ႕လား သမီးခင္"
ႀကီးႀကီးလက္ရာက အၿမဲတမ္းစားေကာင္းတဲ့ဟာကို။ခင္ကေတာ့ ႀကီးႀကီးလက္ရာကို အၿမဲတမ္းစားခ်င္တာ။
ကေလးတစ္ေယာက္လို အျပစ္ကင္းစင္လြန္းတဲ့ ခင့္ကို ႀကီးႀကီးသန္းၾကည့္ကာ ၿပဳံးေနမိသည္။ ဒီကေလးမေလးဟာ အၿမဲတမ္းအျပစ္ကင္းစင္လြန္းတယ္။
"မမခင္ ကြၽန္ေတာ္လိုက္ပို႔ေပးပါရေစ"
လက္ဆြဲျခင္းေလးႏွင့္ဖိုင္တြဲအခ်ိဳ႕ကို ကားေနာက္ခန္းထဲထည့္ေနတဲ့ ခင့္အနားကို ၿငိမ္းေမာင္ေရာက္လို႔လာသည္။
"ရပါတယ္ အကိုၿငိမ္ေမာင္၊ခင့္ဘာသာ ေမာင္းသြားပါ့မယ္"
သူေလးနိုးလာရင္သာ အကိုၿငိမ္းေမာင္ ေဆး႐ုံကိုေမာင္းပို႔ေပးလိုက္ပါ။
ေျဖးညွင္းစြာထြက္ခြာသြားတဲ့ ဟြန္ဒါဖစ္အမဲေရာင္ကားေလးအား ၿငိမ္ေမာင္ေငးၾကည့္ေန႐ုံမွ တစ္ပါးဘာမွမတတ္နိုင္ေပ။
"မမခင္ဟာ ဟို႔အရင္တုန္းကလို ကြၽန္ေတာ့္အေပၚမွာေဆြးႏြေးမႈမရွိေတာ့ေပ။ ေအးစက္သြားတဲ့ မမခင္အစား ႏြေးေဆြးလြန္းတဲ့မမခင္ပဲ ျပန္လာေပးလို႔မရဘူးလား"
.....
part 3စေနေန႕တိုင္း အပိုင္းသစ္တင္ေပးမည္။
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
