part 1(u+z)!(warning)

08:57, 22 June 2024

🍐🍐🍐 ခမ်းနားသော ခြံဝန်းထဲတွင် မင်္ဂလာရှိသော dinnerပွဲလေး ကျင်းပနေသည်။ထိုင်နေသည့် လူများအားလုံးအနက် စင်ပေါ်တွင် dressဝတ်စုံအနီရောင်လေးဆင်တူဝတ်ထားသော လှပကျော့ဆင်းသည့်အမျိုးသမီးနှစ်ဉီးလောက် မည်သူမှမတောက်ပပေ။

ချီးစ်ယား..!!

မိမိတို့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလျှက်ရှိသော ဖန်ကြည်ရောင်ခွက်သေးသေးလေးထဲမှ အနီရောင်ဝိုင်ရည်များကို မြှောက်ပင့်ကာချီးယားလုပ်ပြီး ကိုယ်စီဂုဏ်ပြုနေကြသည်။

သို့ရာတွင် ဤပွဲ၏အဓိကလူဖြစ်သော ထက်အိန္ဒြေထွန်းတော့ မပါဝင်ပါ။သူမရှေ့ကရယ်ပြုံးနေတဲ့ ပါးချိုင့်တစ်ဖက်နဲ့အပြုံးသမီးကို တစ်စစီဆွဲဖြုတ်ပစ်ချင်မိသည်။

"ထက်အိန္ဒြေထွန်းရေ လာပါအုံး နင့်ကိုဆေးရုံအုပ်က ဂုဏ်ပြုချင်လို့တဲ့"

စင်ပေါ်က အနီရောင်dressလေးဖြင့် အမျိုးသမီးကို သူငယ်ချင်းဖြစ်သူတွေက ဆွဲခေါ်သွားကြလေသည်။လူရှစ်ယောက်ဖြင့် ဖွဲစည်းထားသော စားပွဲဝိုင်းထဲသို့ ထက်အိန္ဒြေထွန်း ပါလာခဲ့သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် အိန္ဒြေ! မင်းတို့ရဲ့မင်္ဂလာပွဲကိုမှီဖို့ ကိုယ့်မှာမိုးကုတ်ကနေ ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့ရတာ"

"ဂုဏ်ပြုပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါက်တာ"

ကဲ..ထက်ထက်ရေ သောက်ပါအုံး။နင်ငြင်းမယ်မကြံနဲ့နော်။ထက်ထက်သောက်ဖို့ အားလုံးသဘောတူကြလား။

တစ်ဖွဲ့လုံးက လက်ခုပ်တီး၍ ထက်အိန္ဒြေထွန်းအား သောက်စေသည်။ ထက်ထက်နဲ့ဆေးရုံအုပ်တို့ကို ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ကြည့်နေတဲ့ အနီရောင်dressဝတ်စုံဖြင့် အမျိုးသမီးကိုမြင်တော့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူသိပ့်ရတီကျော်မှာ အာရုံလွှဲစေလိုက်သည်။

သိပ့်ရတီကျော်၊မြင့်မြတ်မျိုးနဲ့မေငြိမ်းစံတို့ရောစပ်ထားသော နီညိုရောင်အရည်တစ်ခွက်လုံးကို မော့သောက်လိုက်ရလေသည်။ပူဆင်းသွားသော အရည်တစ်ချို့ကြောင့် သိပ့်ရတီကျော်အား ကြည့်လိုက်တော့ ပြုံးစိစိဖြင့် ဘယ်ဘက်မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မှိတ်ပြလာလေသည်။

နှစ်နာရီခန့်ကုန်လွန်သွားသည့်နောက်ပိုင်း ခြံထဲတွင် လူအများနည်းပါးသွားသလို တစ်ချို့ဝန်ထမ်းများက အပြင်အဆင်များကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းနေကြသည်။

"သမီးခင်ရေ ဆရာမကြီးတို့ပြန်တော့မယ်ကွယ်။သမီးတို့နှစ်ဉီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ကြပါစေရလို့ ဆုပေးပါတယ်ကွယ်"

"ဟုတ်ကဲ့..ပေးတဲ့ဆုနဲ့ပြည့်ပါရစေ ဆရာမကြီး"

ခင်ရေ..စုမြတ်နဲ့ယမှုံတို့လည်း ပြန်တော့မယ်နော်။ခင် အိမ်ထောင်ပြုသွားတော့ စုမြတ်တို့အားလုံး အဖော်မဲ့ကုန်ပါပြီး။နောက်ဆို ခင်က ခင့်ဒေါက်တာမလေးအနားပဲ ကပ်နေတော့မှာလေ။

"မဟုတ်ရပါဘူး စုရယ်"

ကျောင်းဆရာမတွေဖြစ်ကြတဲ့ ဆရာမစုမြတ်မွန်နဲ့ဆရာမယမှုံသွယ် တို့၏စနောက်မှုကို ရှက်ပြုံးလေးသည်းသည်းဖြင့် ငြင်းနေရရှာသည်။

ခင်တို့ကျောင်းက ဆရာ၊ဆရာမအားလုံးပြန်သွားသည့်တိုင် ထက်အိန္ဒြေထွန်းတို့ရဲ့ ဒေါက်တာအဖွဲ့တွေက မပြန်ကြသေးပေ။ ရယ်မောစွာ စကားပြောနေကြပြီး တစ်ခါတစ်လေ ခင်ရဲ့နာမည်ကို သူတို့ဝိုင်းထဲက ကြားကြားနေရသည်။

အခန်းထဲက ကင်းဆိုဒ်မွေ့ယာအဖြူဖွေးဖွေးက ခင်သီရိကို အားစီးကြိုနေသည်။ပင်ပန်းထားသမျှကို ထိုမွေ့ယာပေါ်တွင် ကျောခင်းပြီး ခတ္တေအနားယူနေမိသည်။နှာခေါင်းထဲတိုးဝင်လာသည့်အနံသင်းသင်းလေးတွေကြောင့် မွေ့ယာအလယ်ဗဟိုတွင် အသဲပုံ ပုံစံဖြင့်အလှဖော်ထားသော နှင်းဆီအနီရောင်ပွင့်ဖက်အနည်းငယ်ကို ယူကာမွှေးရှူလိုက်သည်။

အမောဖြေသွားတော့ ဗီရိုထဲကအနီရောင်ဖဲသားညဝတ်အင်္ကျီအားထုတ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည့်dressအားချွတ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲသို့ဝင်လာခဲ့လေသည်။

အနီရောင်နှင်းဆီပွင့်ဖက်များဖြင့်ရောစပ်ထားသည့် ကန်ငယ်လေးထဲသို့ ခင်တစ်ကိုယ်လုံး ဝင်စိမ်လိုက်လေသည်။ ရေ၏အေးမြမှုနှင့်အတူ သင်းပြန့်သောမွှေးရနံ့ကြောင့် လန်းဆန်းစေသည်။ပုံဖော်ထားသည့် ခင်ရဲ့ဆံနွယ်များကိုပါ ရေ၏အောက်သို့ နှစ်မြှုပ်စေလိုက်သည်။

နာရီဝက်မကကြာသည့်အထိ ရေချိုးပြီး အမွှေးတူကြိုးစည်းအင်္ကျီအားပတ်ထား၍ ဝင်လာခဲ့သည်။ရေစိုနေသည့် ပုံသွင်းထားသော ဆံနွယ်အဖျားကောက်လေးများကို dryerဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင်သာ လေမှုတ်နေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်မျှကြာမြင့်ပြီး ဆံနွယ်အားလုံးခြောက်သွားတော့ ညဝတ်ကြိုးတစ်လုံးဖဲသားအင်္ကျီလေးအား ဝတ်ပြီးကာ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် night crean လိမ်းနေခဲ့သည်။ ခင်အားလုံးပြီးစီးသွားသည့်တိုင် ထက်အိန္ဒြေထွန်းကတော့ အခန်းထဲရောက်မလာသေးပေ။

ကာစီးထားသည့် ပြတင်းပေါက်လိုက်ကာအားအနည်းငယ်ဖယ်ကြည့်တော့ စကားပြောနေကြတုန်းပင်။သူပြုံးလိုက်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သွားစွယ်ဖွေးဖွေးလေးတွေကို ခင်သဘောကျမိတာအမှန်ပါ။

သေးသေးသွယ်သွယ်လက်ချောင်းများအား ဖယ်ချပြီးဖြူဖြူဖွေးဖွေးကုတင်ထက်တွင် နေရာယူပြီး ခင်ရဲ့ဖက်လက်စစာအုပ်ဖြစ်တဲ့ ဆရာကြီးတက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်ရဲ့ သူငယ်ချင်းလို့ပဲဆက်၍ခေါ်မည်ခိုင် ရဲ့စာအုပ်လေးကို ဆက်၍ဖက်နေမိသည်။

ပူရှိန်းနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကြောင့် ထက်အိန္ဒြေထွန်းတစ်ယောက် ယိုင်နှဲ့နေသည့်ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့လေသည်။အခန်းဝသို့ရောက်နေသည့်တိုင် သူမအား တစ်စက်မှမလှည့်လာတဲ့တစ်စုံတစ်ရောက်ကြောင့် ခံစားနေရတဲ့ဝေဒနာတွေက နှစ်ဆပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

နဖူးထပ်က ဝဲကျနေတဲ့ ဆံမျှင်လေးတွေ၊မီးထိန်ထိန်အောက်တွင် ကုတင်အားကျောမှီရင်းခြေစင်းထိုင်နေသည့် ခြေသလုံးသေးသေးကွေးကွေးလေးများ၊ အနီရောင်ညအိပ်ဝတ်စုံနှင့်အတူ ဖြူဖွေးနေသည့်လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေး၊ အနည်းငယ်ပေါ်လွင်နေသည့် သွေးကြောစိမ်းလေးများယှက်ဖျာနေသည့် ရင်ညွှန့်ဖွေးဖွေးများ။ သူ့ရဲ့ထိန်းချုပ်ထားသည့် ဆန္ဒများပွင့်ထွက်ကုန်သည်။ တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဝတ်ထားတဲ့အင်္ကျီတွေ အကုန်ချွတ်လိုက်!"

"ခင်ရဲ့နားထဲသို့ တိုးဝင်လာတဲ့ မောဟိုက်တုန်ယင်နေသောအသံဖြစ်သလို အမိန့်သံဆန်နေသည့် စကားတစ်ခွန်း"

ဖက်လက်စစာအုပ်အားပိတ်ပြီး စားပွဲခုံပေါ်သို့ သေသေသပ်သပ်ပြန်လည်တင်လိုက်၍ ထိုသူအားခင်မော့ကြည့်လိုက်သည်။

နီမြန်းနေသည့် မျက်လုံးအစုံဖြင့် ခင့်အားငုံ့ကြည့်နေသလို စိတ်မရှည်သသည့်ပုံစံဖြင့် မျက်ခုံးထူထူလေးနှစ်ဖက်ကို တွန့်ကျုံ့၍ထားသည်။

"ဘာလို့ချွတ်ရမှာလဲ၊လုံးဝ မချွတ်ပေးနိုင်ဘူး"

တောက်စ်... ရှင်က စိန်ခေါ်တယ်ပေါ့ဟလား!

မော့ကြည့်နေတဲ့ ခင့်ပါးနှစ်ဖက်ကိုကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ညှစ်ပြီး ထိုင်လျှက်သားဖြစ်နေတဲ့ခင့်ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ခွလာခဲ့သည်။

ဖယ်စမ်း.. မင်းတစ်ကိုယ်လုံးကအနံ့သက်တွေကို ခင်မခံနိုင်ဘူး..!

ရုန်းကန်နေတဲ့ ခင့်လက်တွေကို သူ့လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အတင်းချုပ်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်မှာတော့ ခင့်ပါးပေါ်သို့မခွာသေးပေ။

"ထပ်ပြောစမ်း...ရှင်ထပ်ပြောစမ်း"

ခင်အားပြောခိုင်းပြီး ခင်ပြောလို့မရအောင် အတင်းဆွဲညှစ်ထားသေးသည်။

အိန္ဒြေမျက်စိရှေ့က စူထွက်နေသည့် နှုတ်ခမ်းပါးလေးနှစ်လွှာကို စုပ်နမ်းပစ်လိုက်သည်။နူးညံ့လွန်းတဲ့ အစိုင်ခဲလေးကို လွှတ်ထွက်သွားမှာ ဆိုးသည့်အလား ပြင်းထန်စွာစုပ်နမ်းနေမိသည်။

ပြွတ်!.... ပြွတ်စ်!!

ရုန်းကန်နေသည့် လက်နှစ်ဖက်ပေါ်သို့ သူမလက်နှစ်ဖက်ကိုထပ်လျှက် ဖိဆုပ်ထားသည်။အစိုင်အခဲနှစ်ခုအား ရေငပ်သူတစ်ယောက်နှယ် အပေါ်တစ်လှည့်အောက်တစ်လှည့်ဖြင့် အတင်းဖိစုပ်နေသည်။

"ပြွတ်စ်...ပြောအုံးလေ အဲ့ပါးစပ်က"

အပေါ်စီးကနေ ခင့်တစ်ကိုယ်လုံးအားဖိချုပ်ထားပြီး အမြင်ကပ်စရာကောင်းအောင် ပြောနေပြန်သည်။သူ့မျက်လုံးက ဘယ်ကိုကြည့်နေမှန်းသိတာကြောင့် တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ခင်မျက်နှာကို လှည့်လို့ထားသည်။

"ဟက်..! ရှင်ဘာလို့မျက်နှာလွှဲလိုက်တာလဲ"

ခင်ရဲ့လည်တိုင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည့်သူ၏ အနမ်းပြင်းပြင်းများ။ လည်တိုင်တစ်လျှောက် အတင်းဖိစုပ်ကာ ပွတ်ဆွဲနေသည်။

"အင့်..နာတယ်နော်"

သူ၏သွားတွေဖြင့် ကိုက်ဆွဲပြန်လာလေသည်။ စိတ်ကျေနပ်သည့်အထိ ကိုက်ဆွဲစုပ်နမ်းပစ်ပြီး သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ပူး၍ ဉီးခေါင်းထပ်သို့ မြှောင့်ပင့်ကာ ဖိချုပ်ထားလိုက်သည်။

သူ့အောက်တွင် ဖရိုဖရဲဖစ်နေတဲ့တစ်ယောက်ကို သေချာစိုက်ကြည့်နေမိသည်။သူ့လက်တစ်ဖက်က ကြိုးတစ်လုံးအင်္ကျီလက်အား လက်မောင်းအောက်သို့ အသာတကြည်ဖယ်ရွေ့လိုက်သည်။ လျော့ကျသွားသည့် ဖဲသားအင်္ကျီတစ်ဖက်ကြောင့် ပေါ်လွင်လာတဲ့ရင်ညွှန့်ဖွေးဖွေးလေးနဲ့အတူ braပန်းနုရောင်တစ်ဖက်က ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

ပြွတ်စ်..! "ရှင့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ထွက်တဲ့အနံ့တစ်မျိုးကို ကျွန်မကြိုက်တယ်ထင်တယ်" ပန်းနုရောင်braအပေါ်မှ အစိုင်အခဲလေးကို သူ့နှုတ်ခမ်းနင့်ဝင်သည့်အထိငုံ့နမ်းလိုက်သည်။

"ဖယ်စမ်း...ခင့်ကို လွှတ်လို့"

သူ့အောက်ရောက်နေသည့်တိုင် အသံမတိတ်သေးတဲ့လူရဲ့ အင်္ကျီကြိုးတစ်ကြောင်းကို ဆွဲဖယ်ပစ်ပြီး ဖဲသားဂါဝန်လေးကို ခါးစပ်ထိရောက်အောင် လျင်မြန်စွာဆွဲချလိုက်သည်။

braပန်းနုရောင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည့် ရွှေရင်နှစ်မွှာကြားသို့ သူ့မျက်နှာလေး ငုံ့ဝင်သွားကာ မွှေးကြူလိုက်သည်။ရင်မွှာနှစ်ခုကြားတွင် ထင်ရှားနေသည့် မှည့်နက်လေးကို လျှာဖြင့်သိုင်းလျှက်လိုက်သည်။

ပြွတ်စ်... ပြွတ်စ်...ပြွတ်..ပြွတ်စ်..ပြွစ်စ်!!! ရှင့်ကို အမြင်ကပ်ပေမဲ့ ဒါလေးတွေကိုတော့ သဘောကျတယ်။

ပေါ်လွင်နေတဲ့ ရင်အုံဖွေးဖွေးလေးတွေကို နေရာမလှပ်စေဘဲ နေရာအနှံ့စုပ်နမ်းနေသည်။တစ်ဆက်တည်း သူ့လက်ချောင်း ရှည်ရှည်သွယ်သွယ်လေးများက တစ်စုံတစ်ယောက်၏မွေ့ယာနဲ့ထိကပ်နေသော ကျောပြင်အောက်သို့ မရမကတိုးဝင်သွားပြီး ချိတ်လေးများကို အတင်းဆွဲဖြုတ်နေသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် braလေးပါလာအောင် ဇွတ်အတင်းဆွဲဖြုတ်ပြီး လွင့်ပစ်လိုက်လေသည်။ braလွှတ်သွားသော လုံးဝန်းသည့်ရပ်ဝန်းလေးအား မှင်သက်ရီဝေစွာစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဖြူဖွေးကာ သွေးကြောစိမ်းလေးများယဉ်ယှက်နေသည့် လုံးဝန်းနေသည့် အမို့အမှောက်နဲ့အတူ ထိပ်သီးနှစ်ခုက ပန်းနုရောင်အရာသေးသေးလေးတွေ၊ ဆေးရုံတွင် ဤအရာမျိုးမြင်နေကျဖြစ်ပေမဲ့ ဒင်းက သူများတွေနဲ့လုံးဝမတူပေ။

ဒင်းမျက်နှာကိုမော့ကြည့်မိတော့ မျက်ရည်များဝဲကာ တစ်ဖက်ခြမ်းလှည့်ထားပြီး မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးခရမ်းချဉ်သီးအရောင်ဖြစ်နေလေသည်။

အနည်းငယ် လုပ်ရမ်းချင်နေတဲ့ပန်းနုရောင် ထိပ်သီးပိုင်းလေးကို လျှာဖြင့်တို့ကြည့်လိုက်သည်။နူးညံ့လွန်းသည့်အထိအတွေ့တို့ကြောင့် နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာဖြင့် ဖိစုပ်ဆွဲလိုက်သည်။

"ပြွတ်စ်..... ပြွတ်စ်!...... ပြွတ်စ်... ....ပြွတ်စ်! ရှင်က ကျွန်မကို တမင်မြူစွယ်နေတာပဲ"

ထိပ်သီးလေးတွေကို တစ်လှည့်စီခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်စုပ်ယူနေမိသည်။ ပြွတ်စ်... ပြွတ်စ်...ရှင့်အတွင်းသားတွေက ဘာလို့ဒီလောက်တောင် နူးညံ့နေရတာလဲ။

ဆရာမခင်သီရိကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒေါက်တာထက်အိန္ဒြေထွန်း တစ်ယောက်ခွထိုင်ထားပြီး သူ့စိတ်တိုင်းကျ မင်္ဂလာဉီးညကို ဉီးဆောင်နေသည်။

အလင်းရောင်မိန့်မိန့်ကြီးထဲတွင် လူသားနှစ်ဉီးကတော့ လေအေးစက်ဖွင့်ထားသည့်တိုင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ တစက်စက်စီးကျသည်အထိ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

ဆီးခုံချင်းရိုက်ခက်သည့် အသံများ၊ခင်၏ညည်းညူသံသေးသေးလေးများနှင့်အတူ ထက်အိန္ဒြေထွန်း၏ လိုအင်မပြည့်သေးသော အသံရှူသံပြင်းပြင်းများက ကြီးစိုးနေသည်။ အာရုံတတ်ချိန်ရောက်သည့်အခါမှ အခန်းအတွင်း မည်သည့်အသံမှမကြားရတော့ချေ။

အဝတ်မဲ့နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုက အဖြူရောင်ဂွမ်းစောင်ကြီးအောက်တွင် လုံးထွေးနေကြသည်။တစ်ခန်းလုံးကို အဖြူရောင်သုံးထားသော်လည်း မွေ့ယာခင်းနှင့်အတူ ဂွမ်းစောင်ဖြူကြီးက ချို့ယွင်းချက်အနေဖြင့် အနီရောင်သွေးစများဖြင့် ပေကျံနေလေသည်။ဖိချေခြင်းခံထားရတဲ့ နှင်းဆီပွင့်ဖက်များလေးမှာလည်း နွမ်းလျလျလေးဖြစ်နေသည်။

"အား...ကျွတ်...ကျွတ်! သေပါပြီးအမေရဲ့"

ကိုက်ခဲနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းနှင့်အတူအရင်ဉီးဆုံး နိုးလာသူက ခင်ဖြစ်နေသည်။ နာကျင်လွန်းလို့ အိပ်ယာပေါ်က ချက်ချင်းထလို့တောင်မရပေ။နာကျင်မှုကပြင်းထန်လွန်းလို့ မျက်ရည်စတွေတောင် စို့လာခဲ့သည်။

အောင့်အီးကာ အိပ်ယာပေါ်မှထလာခဲ့သည်။လေးထောင့်ကန်ကြွေဇလုံထဲသို့ ရေပူ၊ရေအေးရောစပ်ပြီးကာ ထိုကန်ထဲသို့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးဝင်စိမ်လိုက်သည်။ရေ၏အကူအညီဖြင့် အနည်းငယ်ငြိမ်နေလိုက်သည်။ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်သေချာအနားယူပြီးမှ ဖြေးဖြေးချင်းလုပ်ရှားမှုပြုခဲ့သည်။

ရေချိုးဝတ်ရုံအင်္ကျီအား ဝတ်ထားပြီး မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ညင်သာစွာထိုင်ချရသည်။ လူကလန်းဆန်းလာသလိုဖြစ်ပေမဲ့ အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးက နည်းနည်းမှအဆင်မပြေပေ။

ကျောင်းသွားလို့အဆင်မပြေမှန်းသိတာကြောင့် မှန်တင်ခုံပေါ်မှဖုန်းအားယူကာ ကျောင်းအုပ်ကြီးထံသို့ခွင့်ယူမည့်မက်စေ့တစ်စောင်အား ပေးပို့ခဲ့သည်။

ကိုယ်ကသာ ဝေဒနာပေါင်းစုံခံစားနေရပေမဲ့ တစ်ညလုံးနီးပါးသောင်းကြမ်းထားသည့်လူက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေလေသည်။သူ့မျက်နှာအား မမြင်ချင်တာကြောင့် မိတ်ကပ်ပါးပါးလေးပုတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးဖြစ်အောင်အိမ်နေဂါဝန်တစ်ထည်ကိုသာ ရွေးဝတ်ခဲ့သည်။အတွင်းခံဘောင်းဘီတော့ ဝတ်လို့မရပေ။

"သမီးခင် မနက်စာစားတော့မှာလား"

ခင်မစားချင်သေးပါဘူး။ ဒီတိုင်းအပေါ်မှာ မနေချင်လို့အောက်ထပ်ဆင်းလာခဲ့တာ။

"ကျောင်းသွားမယ်မှတ်လား သမီး၊ အားလုံးပြင်ဆင်ထားပြီးပြီး" ခင်ရဲ့နွမ်းဖက်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကိုမြင်ရသော်လည်း သူ့အလုပ်မဟုတ်တာကြောင့် ဒီတိုင်းမေးလိုက်သည်။

ခင်ခွင့်ယူထားတယ် ကြီးကြီး။ဒီပုံစံနဲ့ကျောင်းရောက်သွားလည်း အဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူး။

ခင့်မှာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်ဖို့နေတာတောင် ခပ်ရွရွလေးထိုင်နေရသည်။မသက်မသာဖြစ်နေတဲ့ အခြေနေကို ကြီးကြီးက မရိပ်မိဘူးထင်တယ်။

အား...ကျွတ်!..ကျွတ်..!

"သမီးခင် အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဟုတ် ရတယ်ကြီးကြီး။ ရင်ဘက်နေရာက သူကိုက်ဆွဲထားတဲ့ ရင်သားတွေက အခုမှကိုက်တတ်လာခဲ့သည်။ရင်ဘက်လေးကို အသာလေးဖိနေမိသည်။

ခင်ရဲ့အခြေနေကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကြီးကြီးသန်းမှာ မီးဖိူချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။ ကြောင်အိမ်အပေါ်တွင် အဆင်ရှိနေသော စာရွက်နဲ့ဘောပင်အားယူကာ တစ်ခုခုကိုချရေးနေသည်။

လုံးလုံးရေ ခဏလေးလာပါအုံးကွယ်!

အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် စားပွဲခုံများအားသုတ်သင်နေသည့် ကလေးမလေးတစ်ဉီးကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

"လုံးလုံးရောက်ပြီး ဘာခိုင်းစရာရှိလို့လဲ"

ဒီဘက်စျေးထဲမှာ ဒီစာရွက်ထဲကအတိုင်း ပစ္စည်းလေးတွေဝယ်လာခဲ့ကွယ်။ အင်္ဂလိပ်ဆေးတွေက ကြီးကြီးနားလည်တာမဟုတ်ဘူး။ ကြီးကြီးကတော့ မြန်မာတိုင်းရင်းဆေးမီးတိုတွေပဲ နားလည်တယ်ကွယ်။

ခင့်အတွက်အသင့်ဖျော်ပေးထားတဲ့ ဖန်အကျရည်ခွက်အားကိုင်ကာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီနေ့ကိုအမြန်ကုန်ဆုံးသွားချင်မိတယ်။

ခြံဝန်းထဲဆင်းလာပြီး တမာပင်အောက်တွင် အသေပြုလုပ်ထားသော ခုံပေါ်သို့ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခြင်းနှင့်အတူ လက်ထဲက ဖန်အကျရည်အား အနည်းငယ်မော့လိုက်သည်။

ဒီအပင်အောက်ကနေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နေရတဲ့ ခင်တို့အခန်းရဲပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်မိတော့ ညတည်းကအတိုင်း ပိတ်ထားစမြဲ။ သူကအခုချိန်ထိ မနိုးသေးဘူးပေါ့။ ဟုတ်ပါတယ်လေ သူတို့တွေက အခုဆိုရင် နတ်ပြည်ဘုံဌာနကို ရောက်နေရောပေါ့။

"မမခင် နိုးနေပြီလား"

ရှင်!....ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ အကိုငြိမ်းမောင်" !

ခင်၏နောက်ကျောဘက်မှ ရုတ်တရက်ထွက်လာတဲ့ ဒင်းရဲ့ခြံစောင့်ကြောင့် ခင်မှာအနည်းငယ်လန့်သွားရသည်။

"ကျွန်တော်ထိုင်မယ်နော် မမခင်"

ဟုတ်..ထိုင်ပါ အကိုငြိမ်းမောင်။

ထိုင်ခုံအကျယ်ကြီးရှိတာတောင် ခင်ဘက်ကိုတမင်ဝင်ထိုင်တဲ့ လူကြောင့် ခင်ကိုယ်လုံးလေးအနည်းငယ်ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ထိုလူနဲ့ခပ်ခွာခွာသို့ ခင်ရွေ့ထိုင်လိုက်သည်။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရေချိုးပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ခင်တစ်ကိုယ်လုံးညစ်နွမ်းနေတယ်မဟုတ်လား။

"မမခင်ဒီနေ့ စာသွားမသင်ဘူးလား"

ဟုတ်ကဲ့ ဒီနေ့ခင်ခွင့်ယူထားတယ်လေ။ ကိုငြိမ်းမောင်က ဘာဖြစ်လို့မေးတာလဲ။

အာ..မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်က ဒီတိုင်းမေးလိုက်တာပါ။ ငြိမ်းမောင်းရဲ့ မျက်စိအစုံက ခင်ရဲ့တစ်နေရာကို အကြည့်ရောက်နေသည်။

ညက ထက်အိန္ဒြေထွန်း ကိုက်ထားတဲ့ လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးပေါ်က အညိုကွက်ကြီးတွေကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။ထိုအတူ အနည်းငယ်ဖူးရောင်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလွှာတွေကိုလည်း ငေးကြည့်နေလေသည်။

"မမခင် ပျော်နေရဲ့လား"

ဟုတ် ပျော်ပါတယ်။အကိုငြိမ်းမောင်ရော အလုပ်မရှိဘူးလား။ခင့်နားမှာနေရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အပြစ်ရှာနေအုံးမယ်။

တိုက်ကြီးအပေါ်က လိုက်ကာစလေးက အနည်းငယ်ရွေ့လျားသွားလေသည်။

"ကျွန်တော်အလုပ်တွေ အကုန်ပြီးကုန်ပြီး။မမလေးကို ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးရမဲ့ အလုပ်ပဲကျန်တော့တာ"

"အကိုငြိမ်းမောင် ဖန်ရည်သောက်ပါအုံး"

ခင့်ရဲ့ဖန်ခွက်ကို စိုက်ကြည့်နေတာကြောင့် ခေါ်တိုက်လိုက်သည်။

မနက်အစောကြီးတည်းက ကျွန်တော်က စားနှင့်ပြီးပြီး။မမခင် နေရခက်နေရင် ကျွန်တော်သွားတော့မယ်။အကူညီလိုရင် အကိုတစ်ယောက်လို တိုင်ပင်လို့ရပါတယ် မမခင်။

"ဟုတ်ကဲ့! အကိုငြိမ်းမောင် ခင်မှတ်ထားပါ့မယ်"

သူ့ခြံစောင့်ထွက်သွားတော့ ခင်လည်းဒီတိုင်းထိုင်နေခဲ့သည်။ စကားပြောတုန်းကသာ မသိသာပေမဲ့ အခုကျမှ ခင်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေက ပိုနာနေသလိုခံစားနေရသည်။

ခင်အိမ်ပေါ်ပြန်တက်လာတော့ လှေကားအတက်အဆင်းတွင် စတိုင်ပန့်အပြာနုရောင်ကို အဖြူရောင်ရှပ်ကော်လံလက်ရှည်ဖြင့် စမတ်ကျကျဝတ်စားထားတဲ့ သူနဲ့ဆုံလေသည်။ပုံသွင်းထားကာ အဖျားကော့လိမ်နေသည့် အမဲမကျ၊ရွှေအိုမကျ ဆံနွယ်တွေကိုလည်း ကပိုကရိုချထားသေးသည်။ လူနာဆေးသွားကုမှာလား မော်တယ်သွားလျှောက်မှာလား မသဲကွဲပါ။

"အင့်...နာတယ်"

ပခုံးတစ်ဖက်ကို တမင်တကာဝင်တိုက်သွားတဲ့ သူ့ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးအထိမခံဖြစ်နေတဲ့ခင်မှာ ပြုတ်မကျဖို့ကို လှေကားလက်ရန်းအား လှမ်းဆွဲထားရသည်။ သင်းပြန့်နေသည့် လာဗင်ဒါမွေးရနံ့သင်းသင်းလေးက ခင့်အနားကနေ တဖြေးဖြေးဝေးကွာသွားတော့သည်။

....

part 2စနေနေ့တိုင်း အပိုင်းသစ်တင်ပေးမည်။

zawgyi

ခမ္းနားေသာ ၿခံဝန္းထဲတြင္ မဂၤလာရွိေသာ dinnerပြဲေလး က်င္းပေနသည္။ထိုင္ေနသည့္ လူမ်ားအားလုံးအနက္ စင္ေပၚတြင္ dressဝတ္စုံအနီေရာင္ေလးဆင္တူဝတ္ထားေသာ လွပေက်ာ့ဆင္းသည့္အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဉီးေလာက္ မည္သူမွမေတာက္ပေပ။

ခ်ီးစ္ယား..!!

မိမိတို႔လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားလွ်က္ရွိေသာ ဖန္ၾကည္ေရာင္ခြက္ေသးေသးေလးထဲမွ အနီေရာင္ဝိုင္ရည္မ်ားကို ျမႇောက္ပင့္ကာခ်ီးယားလုပ္ၿပီး ကိုယ္စီဂုဏ္ျပဳေနၾကသည္။

သို႔ရာတြင္ ဤပြဲ၏အဓိကလူျဖစ္ေသာ ထက္အိႏၵျေထြန္းေတာ့ မပါဝင္ပါ။သူမေရွ႕ကရယ္ၿပဳံးေနတဲ့ ပါးခ်ိဳင့္တစ္ဖက္နဲ႕အၿပဳံးသမီးကို တစ္စစီဆြဲျဖဳတ္ပစ္ခ်င္မိသည္။

"ထက္အိႏၵျေထြန္းေရ လာပါအုံး နင့္ကိုေဆး႐ုံအုပ္က ဂုဏ္ျပဳခ်င္လို႔တဲ့"

စင္ေပၚက အနီေရာင္dressေလးျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးကို သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူေတြက ဆြဲေခၚသြားၾကေလသည္။လူရွစ္ေယာက္ျဖင့္ ဖြဲစည္းထားေသာ စားပြဲဝိုင္းထဲသို႔ ထက္အိႏၵျေထြန္း ပါလာခဲ့သည္။

"ဂုဏ္ယူပါတယ္ အိႏၵျေ! မင္းတို႔ရဲ႕မဂၤလာပြဲကိုမွီဖို႔ ကိုယ့္မွာမိုးကုတ္ကေန ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ့ရတာ"

"ဂုဏ္ျပဳေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေဒါက္တာ"

ကဲ..ထက္ထက္ေရ ေသာက္ပါအုံး။နင္ျငင္းမယ္မႀကံနဲ႕ေနာ္။ထက္ထက္ေသာက္ဖို႔ အားလုံးသေဘာတူၾကလား။

တစ္ဖြဲ႕လုံးက လက္ခုပ္တီး၍ ထက္အိႏၵျေထြန္းအား ေသာက္ေစသည္။ ထက္ထက္နဲ႕ေဆး႐ုံအုပ္တို႔ကို ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ၾကည့္ေနတဲ့ အနီေရာင္dressဝတ္စုံျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးကိုျမင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူသိပ့္ရတီေက်ာ္မွာ အာ႐ုံလႊဲေစလိုက္သည္။

သိပ့္ရတီေက်ာ္၊ျမင့္ျမတ္မ်ိဳးနဲ႕ေမၿငိမ္းစံတို႔ေရာစပ္ထားေသာ နီညိုေရာင္အရည္တစ္ခြက္လုံးကို ေမာ့ေသာက္လိုက္ရေလသည္။ပူဆင္းသြားေသာ အရည္တစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ သိပ့္ရတီေက်ာ္အား ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၿပဳံးစိစိျဖင့္ ဘယ္ဘက္မ်က္လုံးတစ္ဖက္ကို မွိတ္ျပလာေလသည္။

ႏွစ္နာရီခန့္ကုန္လြန္သြားသည့္ေနာက္ပိုင္း ၿခံထဲတြင္ လူအမ်ားနည္းပါးသြားသလို တစ္ခ်ိဳ႕ဝန္ထမ္းမ်ားက အျပင္အဆင္မ်ားကို ျပန္လည္သိမ္းဆည္းေနၾကသည္။

"သမီးခင္ေရ ဆရာမႀကီးတို႔ျပန္ေတာ့မယ္ကြယ္။သမီးတို႔ႏွစ္ဉီး ေပ်ာ္႐ႊင္စရာေကာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္ရွင္ဘဝကို ပိုင္ဆိုင္ၾကပါေစရလို႔ ဆုေပးပါတယ္ကြယ္"

"ဟုတ္ကဲ့..ေပးတဲ့ဆုနဲ႕ျပည့္ပါရေစ ဆရာမႀကီး"

ခင္ေရ..စုျမတ္နဲ႕ယမႈံတို႔လည္း ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္။ခင္ အိမ္ေထာင္ျပဳသြားေတာ့ စုျမတ္တို႔အားလုံး အေဖာ္မဲ့ကုန္ပါၿပီး။ေနာက္ဆို ခင္က ခင့္ေဒါက္တာမေလးအနားပဲ ကပ္ေနေတာ့မွာေလ။

"မဟုတ္ရပါဘူး စုရယ္"

ေက်ာင္းဆရာမေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ဆရာမစုျမတ္မြန္နဲ႕ဆရာမယမႈံသြယ္ တို႔၏စေနာက္မႈကို ရွက္ၿပဳံးေလးသည္းသည္းျဖင့္ ျငင္းေနရရွာသည္။

ခင္တို႔ေက်ာင္းက ဆရာ၊ဆရာမအားလုံးျပန္သြားသည့္တိုင္ ထက္အိႏၵျေထြန္းတို႔ရဲ႕ ေဒါက္တာအဖြဲ႕ေတြက မျပန္ၾကေသးေပ။ ရယ္ေမာစြာ စကားေျပာေနၾကၿပီး တစ္ခါတစ္ေလ ခင္ရဲ႕နာမည္ကို သူတို႔ဝိုင္းထဲက ၾကားၾကားေနရသည္။

အခန္းထဲက ကင္းဆိုဒ္ေမြ႕ယာအျဖဴေဖြးေဖြးက ခင္သီရိကို အားစီးႀကိဳေနသည္။ပင္ပန္းထားသမွ်ကို ထိုေမြ႕ယာေပၚတြင္ ေက်ာခင္းၿပီး ခေတၱအနားယူေနမိသည္။ႏွာေခါင္းထဲတိုးဝင္လာသည့္အနံသင္းသင္းေလးေတြေၾကာင့္ ေမြ႕ယာအလယ္ဗဟိုတြင္ အသဲပုံ ပုံစံျဖင့္အလွေဖာ္ထားေသာ ႏွင္းဆီအနီေရာင္ပြင့္ဖက္အနည္းငယ္ကို ယူကာေမႊးရႉလိုက္သည္။

အေမာေျဖသြားေတာ့ ဗီရိုထဲကအနီေရာင္ဖဲသားညဝတ္အကၤ်ီအားထုတ္ကာ ဝတ္ဆင္ထားသည့္dressအားခြၽတ္ၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႔ဝင္လာခဲ့ေလသည္။

အနီေရာင္ႏွင္းဆီပြင့္ဖက္မ်ားျဖင့္ေရာစပ္ထားသည့္ ကန္ငယ္ေလးထဲသို႔ ခင္တစ္ကိုယ္လုံး ဝင္စိမ္လိုက္ေလသည္။ ေရ၏ေအးျမမႈႏွင့္အတူ သင္းျပန့္ေသာေမႊးရနံ႕ေၾကာင့္ လန္းဆန္းေစသည္။ပုံေဖာ္ထားသည့္ ခင္ရဲ႕ဆံႏြယ္မ်ားကိုပါ ေရ၏ေအာက္သို႔ ႏွစ္ျမႇုပ္ေစလိုက္သည္။

နာရီဝက္မကၾကာသည့္အထိ ေရခ်ိဳးၿပီး အေမႊးတူႀကိဳးစည္းအကၤ်ီအားပတ္ထား၍ ဝင္လာခဲ့သည္။ေရစိုေနသည့္ ပုံသြင္းထားေသာ ဆံႏြယ္အဖ်ားေကာက္ေလးမ်ားကို dryerျဖင့္ မိမိကိုယ္တိုင္သာ ေလမႈတ္ေနသည္။

အခ်ိန္အနည္းငယ္မွ်ၾကာျမင့္ၿပီး ဆံႏြယ္အားလုံးေျခာက္သြားေတာ့ ညဝတ္ႀကိဳးတစ္လုံးဖဲသားအကၤ်ီေလးအား ဝတ္ၿပီးကာ မွန္တင္ခုံေရွ႕တြင္ night crean လိမ္းေနခဲ့သည္။ ခင္အားလုံးၿပီးစီးသြားသည့္တိုင္ ထက္အိႏၵျေထြန္းကေတာ့ အခန္းထဲေရာက္မလာေသးေပ။

ကာစီးထားသည့္ ျပတင္းေပါက္လိုက္ကာအားအနည္းငယ္ဖယ္ၾကည့္ေတာ့ စကားေျပာေနၾကတုန္းပင္။သူၿပဳံးလိုက္တိုင္း ထြက္ေပၚလာတဲ့ သြားစြယ္ေဖြးေဖြးေလးေတြကို ခင္သေဘာက်မိတာအမွန္ပါ။

ေသးေသးသြယ္သြယ္လက္ေခ်ာင္းမ်ားအား ဖယ္ခ်ၿပီးျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးကုတင္ထက္တြင္ ေနရာယူၿပီး ခင္ရဲ႕ဖက္လက္စစာအုပ္ျဖစ္တဲ့ ဆရာႀကီးတကၠသိုလ္ဘုန္းနိုင္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲဆက္၍ေခၚမည္ခိုင္ ရဲ႕စာအုပ္ေလးကို ဆက္၍ဖက္ေနမိသည္။

ပူရွိန္းေနသည့္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံးေၾကာင့္ ထက္အိႏၵျေထြန္းတစ္ေယာက္ ယိုင္ႏွဲ႕ေနသည့္ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ေလွ်ာက္လာခဲ့ေလသည္။အခန္းဝသို႔ေရာက္ေနသည့္တိုင္ သူမအား တစ္စက္မွမလွည့္လာတဲ့တစ္စုံတစ္ေရာက္ေၾကာင့္ ခံစားေနရတဲ့ေဝဒနာေတြက ႏွစ္ဆျပင္းထန္လာခဲ့သည္။

နဖူးထပ္က ဝဲက်ေနတဲ့ ဆံမွ်င္ေလးေတြ၊မီးထိန္ထိန္ေအာက္တြင္ ကုတင္အားေက်ာမွီရင္းေျခစင္းထိုင္ေနသည့္ ေျခသလုံးေသးေသးေကြးေကြးေလးမ်ား၊ အနီေရာင္ညအိပ္ဝတ္စုံႏွင့္အတူ ျဖဴေဖြးေနသည့္လည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့ေလး၊ အနည္းငယ္ေပၚလြင္ေနသည့္ ေသြးေၾကာစိမ္းေလးမ်ားယွက္ဖ်ာေနသည့္ ရင္ၫႊန့္ေဖြးေဖြးမ်ား။ သူ႕ရဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ ဆႏၵမ်ားပြင့္ထြက္ကုန္သည္။ တစ္လွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

"ဝတ္ထားတဲ့အကၤ်ီေတြ အကုန္ခြၽတ္လိုက္!"

"ခင္ရဲ႕နားထဲသို႔ တိုးဝင္လာတဲ့ ေမာဟိုက္တုန္ယင္ေနေသာအသံျဖစ္သလို အမိန့္သံဆန္ေနသည့္ စကားတစ္ခြန္း"

ဖက္လက္စစာအုပ္အားပိတ္ၿပီး စားပြဲခုံေပၚသို႔ ေသေသသပ္သပ္ျပန္လည္တင္လိုက္၍ ထိုသူအားခင္ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

နီျမန္းေနသည့္ မ်က္လုံးအစုံျဖင့္ ခင့္အားငုံ႕ၾကည့္ေနသလို စိတ္မရွည္သသည့္ပုံစံျဖင့္ မ်က္ခုံးထူထူေလးႏွစ္ဖက္ကို တြန့္က်ဳံ႕၍ထားသည္။

"ဘာလို႔ခြၽတ္ရမွာလဲ၊လုံးဝ မခြၽတ္ေပးနိုင္ဘူး"

ေတာက္စ္... ရွင္က စိန္ေခၚတယ္ေပါ့ဟလား!

ေမာ့ၾကည့္ေနတဲ့ ခင့္ပါးႏွစ္ဖက္ကိုၾကမ္းတမ္းစြာ ဆုပ္ညွစ္ၿပီး ထိုင္လွ်က္သားျဖစ္ေနတဲ့ခင့္ေပါင္ေပၚသို႔ တက္ခြလာခဲ့သည္။

ဖယ္စမ္း.. မင္းတစ္ကိုယ္လုံးကအနံ႕သက္ေတြကို ခင္မခံနိုင္ဘူး..!

႐ုန္းကန္ေနတဲ့ ခင့္လက္ေတြကို သူ႕လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ အတင္းခ်ဳပ္ထားၿပီး က်န္လက္တစ္ဖက္မွာေတာ့ ခင့္ပါးေပၚသို႔မခြာေသးေပ။

"ထပ္ေျပာစမ္း...ရွင္ထပ္ေျပာစမ္း"

ခင္အားေျပာခိုင္းၿပီး ခင္ေျပာလို႔မရေအာင္ အတင္းဆြဲညွစ္ထားေသးသည္။

အိႏၵျေမ်က္စိေရွ႕က စူထြက္ေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးႏွစ္လႊာကို စုပ္နမ္းပစ္လိုက္သည္။ႏူးညံ့လြန္းတဲ့ အစိုင္ခဲေလးကို လႊတ္ထြက္သြားမွာ ဆိုးသည့္အလား ျပင္းထန္စြာစုပ္နမ္းေနမိသည္။

ႁပြတ္!.... ႁပြတ္စ္!!

႐ုန္းကန္ေနသည့္ လက္ႏွစ္ဖက္ေပၚသို႔ သူမလက္ႏွစ္ဖက္ကိုထပ္လွ်က္ ဖိဆုပ္ထားသည္။အစိုင္အခဲႏွစ္ခုအား ေရငပ္သူတစ္ေယာက္ႏွယ္ အေပၚတစ္လွည့္ေအာက္တစ္လွည့္ျဖင့္ အတင္းဖိစုပ္ေနသည္။

"ႁပြတ္စ္...ေျပာအုံးေလ အဲ့ပါးစပ္က"

အေပၚစီးကေန ခင့္တစ္ကိုယ္လုံးအားဖိခ်ဳပ္ထားၿပီး အျမင္ကပ္စရာေကာင္းေအာင္ ေျပာေနျပန္သည္။သူ႕မ်က္လုံးက ဘယ္ကိုၾကည့္ေနမွန္းသိတာေၾကာင့္ တစ္ဖက္ျခမ္းသို႔ ခင္မ်က္ႏွာကို လွည့္လို႔ထားသည္။

"ဟက္..! ရွင္ဘာလို႔မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္တာလဲ"

ခင္ရဲ႕လည္တိုင္ေပၚသို႔ က်ေရာက္လာသည့္သူ၏ အနမ္းျပင္းျပင္းမ်ား။ လည္တိုင္တစ္ေလွ်ာက္ အတင္းဖိစုပ္ကာ ပြတ္ဆြဲေနသည္။

"အင့္..နာတယ္ေနာ္"

သူ၏သြားေတြျဖင့္ ကိုက္ဆြဲျပန္လာေလသည္။ စိတ္ေက်နပ္သည့္အထိ ကိုက္ဆြဲစုပ္နမ္းပစ္ၿပီး သူမ၏လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပူး၍ ဉီးေခါင္းထပ္သို႔ ျမႇောင့္ပင့္ကာ ဖိခ်ဳပ္ထားလိုက္သည္။

သူ႕ေအာက္တြင္ ဖရိုဖရဲဖစ္ေနတဲ့တစ္ေယာက္ကို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။သူ႕လက္တစ္ဖက္က ႀကိဳးတစ္လုံးအကၤ်ီလက္အား လက္ေမာင္းေအာက္သို႔ အသာတၾကည္ဖယ္ေ႐ြ႕လိုက္သည္။ ေလ်ာ့က်သြားသည့္ ဖဲသားအကၤ်ီတစ္ဖက္ေၾကာင့္ ေပၚလြင္လာတဲ့ရင္ၫႊန့္ေဖြးေဖြးေလးနဲ႕အတူ braပန္းႏုေရာင္တစ္ဖက္က ေပၚလြင္လာခဲ့သည္။

ႁပြတ္စ္..! "ရွင့္ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္က ထြက္တဲ့အနံ႕တစ္မ်ိဳးကို ကြၽန္မႀကိဳက္တယ္ထင္တယ္" ပန္းႏုေရာင္braအေပၚမွ အစိုင္အခဲေလးကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္းနင့္ဝင္သည့္အထိငုံ႕နမ္းလိုက္သည္။

"ဖယ္စမ္း...ခင့္ကို လႊတ္လို႔"

သူ႕ေအာက္ေရာက္ေနသည့္တိုင္ အသံမတိတ္ေသးတဲ့လူရဲ႕ အကၤ်ီႀကိဳးတစ္ေၾကာင္းကို ဆြဲဖယ္ပစ္ၿပီး ဖဲသားဂါဝန္ေလးကို ခါးစပ္ထိေရာက္ေအာင္ လ်င္ျမန္စြာဆြဲခ်လိဳက္သည္။

braပန္းႏုေရာင္ျဖင့္ ဖုံးကြယ္ထားသည့္ ေ႐ႊရင္ႏွစ္မႊာၾကားသို႔ သူ႕မ်က္ႏွာေလး ငုံ႕ဝင္သြားကာ ေမႊးၾကဴလိုက္သည္။ရင္မႊာႏွစ္ခုၾကားတြင္ ထင္ရွားေနသည့္ မွည့္နက္ေလးကို လွ်ာျဖင့္သိုင္းလွ်က္လိုက္သည္။

ႁပြတ္စ္... ႁပြတ္စ္...ႁပြတ္..ႁပြတ္စ္..ႁပြစ္စ္!!! ရွင့္ကို အျမင္ကပ္ေပမဲ့ ဒါေလးေတြကိုေတာ့ သေဘာက်တယ္။

ေပၚလြင္ေနတဲ့ ရင္အုံေဖြးေဖြးေလးေတြကို ေနရာမလွပ္ေစဘဲ ေနရာအႏွံ႕စုပ္နမ္းေနသည္။တစ္ဆက္တည္း သူ႕လက္ေခ်ာင္း ရွည္ရွည္သြယ္သြယ္ေလးမ်ားက တစ္စုံတစ္ေယာက္၏ေမြ႕ယာနဲ႕ထိကပ္ေနေသာ ေက်ာျပင္ေအာက္သို႔ မရမကတိုးဝင္သြားၿပီး ခ်ိတ္ေလးမ်ားကို အတင္းဆြဲျဖဳတ္ေနသည္။

သူ႕လက္ထဲတြင္ braေလးပါလာေအာင္ ဇြတ္အတင္းဆြဲျဖဳတ္ၿပီး လြင့္ပစ္လိုက္ေလသည္။ braလႊတ္သြားေသာ လုံးဝန္းသည့္ရပ္ဝန္းေလးအား မွင္သက္ရီေဝစြာစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။

ျဖဴေဖြးကာ ေသြးေၾကာစိမ္းေလးမ်ားယဥ္ယွက္ေနသည့္ လုံးဝန္းေနသည့္ အမို႔အေမွာက္နဲ႕အတူ ထိပ္သီးႏွစ္ခုက ပန္းႏုေရာင္အရာေသးေသးေလးေတြ၊ ေဆး႐ုံတြင္ ဤအရာမ်ိဳးျမင္ေနက်ျဖစ္ေပမဲ့ ဒင္းက သူမ်ားေတြနဲ႕လုံးဝမတူေပ။

ဒင္းမ်က္ႏွာကိုေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ မ်က္ရည္မ်ားဝဲကာ တစ္ဖက္ျခမ္းလွည့္ထားၿပီး မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လုံးခရမ္းခ်ဥ္သီးအေရာင္ျဖစ္ေနေလသည္။

အနည္းငယ္ လုပ္ရမ္းခ်င္ေနတဲ့ပန္းႏုေရာင္ ထိပ္သီးပိုင္းေလးကို လွ်ာျဖင့္တို႔ၾကည့္လိုက္သည္။ႏူးညံ့လြန္းသည့္အထိအေတြ႕တို႔ေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာျဖင့္ ဖိစုပ္ဆြဲလိုက္သည္။

"ႁပြတ္စ္..... ႁပြတ္စ္!...... ႁပြတ္စ္... ....ႁပြတ္စ္! ရွင္က ကြၽန္မကို တမင္ျမဴစြယ္ေနတာပဲ"

ထိပ္သီးေလးေတြကို တစ္လွည့္စီေခါက္တုံ႕ေခါက္ျပန္စုပ္ယူေနမိသည္။ ႁပြတ္စ္... ႁပြတ္စ္...ရွင့္အတြင္းသားေတြက ဘာလို႔ဒီေလာက္ေတာင္ ႏူးညံ့ေနရတာလဲ။

ဆရာမခင္သီရိကို ကိုယ္ေပၚတြင္ ေဒါက္တာထက္အိႏၵျေထြန္း တစ္ေယာက္ခြထိုင္ထားၿပီး သူ႕စိတ္တိုင္းက် မဂၤလာဉီးညကို ဉီးေဆာင္ေနသည္။

အလင္းေရာင္မိန့္မိန့္ႀကီးထဲတြင္ လူသားႏွစ္ဉီးကေတာ့ ေလေအးစက္ဖြင့္ထားသည့္တိုင္ ေခြၽးသီးေခြၽးေပါက္မ်ား တစက္စက္စီးက်သည္အထိ လုပ္ေဆာင္ေနၾကသည္။

ဆီးခုံခ်င္းရိုက္ခက္သည့္ အသံမ်ား၊ခင္၏ညည္းၫူသံေသးေသးေလးမ်ားႏွင့္အတူ ထက္အိႏၵျေထြန္း၏ လိုအင္မျပည့္ေသးေသာ အသံရႉသံျပင္းျပင္းမ်ားက ႀကီးစိုးေနသည္။ အာ႐ုံတတ္ခ်ိန္ေရာက္သည့္အခါမွ အခန္းအတြင္း မည္သည့္အသံမွမၾကားရေတာ့ေခ်။

အဝတ္မဲ့ေနသည့္ ခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ခုက အျဖဴေရာင္ဂြမ္းေစာင္ႀကီးေအာက္တြင္ လုံးေထြးေနၾကသည္။တစ္ခန္းလုံးကို အျဖဴေရာင္သုံးထားေသာ္လည္း ေမြ႕ယာခင္းႏွင့္အတူ ဂြမ္းေစာင္ျဖဴႀကီးက ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္အေနျဖင့္ အနီေရာင္ေသြးစမ်ားျဖင့္ ေပက်ံေနေလသည္။ဖိေခ်ျခင္းခံထားရတဲ့ ႏွင္းဆီပြင့္ဖက္မ်ားေလးမွာလည္း ႏြမ္းလ်လ်ေလးျဖစ္ေနသည္။

"အား...ကြၽတ္...ကြၽတ္! ေသပါၿပီးအေမရဲ႕"

ကိုက္ခဲေနသည့္ ခႏၶာကိုယ္ေအာက္ပိုင္းႏွင့္အတူအရင္ဉီးဆုံး နိုးလာသူက ခင္ျဖစ္ေနသည္။ နာက်င္လြန္းလို႔ အိပ္ယာေပၚက ခ်က္ခ်င္းထလို႔ေတာင္မရေပ။နာက်င္မႈကျပင္းထန္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္စေတြေတာင္ စို႔လာခဲ့သည္။

ေအာင့္အီးကာ အိပ္ယာေပၚမွထလာခဲ့သည္။ေလးေထာင့္ကန္ေႂကြဇလုံထဲသို႔ ေရပူ၊ေရေအးေရာစပ္ၿပီးကာ ထိုကန္ထဲသို႔ သူ႕တစ္ကိုယ္လုံးဝင္စိမ္လိုက္သည္။ေရ၏အကူအညီျဖင့္ အနည္းငယ္ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန့္ေသခ်ာအနားယူၿပီးမွ ေျဖးေျဖးခ်င္းလုပ္ရွားမႈျပဳခဲ့သည္။

ေရခ်ိဳးဝတ္႐ုံအကၤ်ီအား ဝတ္ထားၿပီး မွန္တင္ခုံေရွ႕တြင္ ညင္သာစြာထိုင္ခ်ရသည္။ လူကလန္းဆန္းလာသလိုျဖစ္ေပမဲ့ ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလုံးက နည္းနည္းမွအဆင္မေျပေပ။

ေက်ာင္းသြားလို႔အဆင္မေျပမွန္းသိတာေၾကာင့္ မွန္တင္ခုံေပၚမွဖုန္းအားယူကာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးထံသို႔ခြင့္ယူမည့္မက္ေစ့တစ္ေစာင္အား ေပးပို႔ခဲ့သည္။

ကိုယ္ကသာ ေဝဒနာေပါင္းစုံခံစားေနရေပမဲ့ တစ္ညလုံးနီးပါးေသာင္းၾကမ္းထားသည့္လူက ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနေလသည္။သူ႕မ်က္ႏွာအား မျမင္ခ်င္တာေၾကာင့္ မိတ္ကပ္ပါးပါးေလးပုတ္ကာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးျဖစ္ေအာင္အိမ္ေနဂါဝန္တစ္ထည္ကိုသာ ေ႐ြးဝတ္ခဲ့သည္။အတြင္းခံေဘာင္းဘီေတာ့ ဝတ္လို႔မရေပ။

"သမီးခင္ မနက္စာစားေတာ့မွာလား"

ခင္မစားခ်င္ေသးပါဘူး။ ဒီတိုင္းအေပၚမွာ မေနခ်င္လို႔ေအာက္ထပ္ဆင္းလာခဲ့တာ။

"ေက်ာင္းသြားမယ္မွတ္လား သမီး၊ အားလုံးျပင္ဆင္ထားၿပီးၿပီး" ခင္ရဲ႕ႏြမ္းဖက္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကိုျမင္ရေသာ္လည္း သူ႕အလုပ္မဟုတ္တာေၾကာင့္ ဒီတိုင္းေမးလိုက္သည္။

ခင္ခြင့္ယူထားတယ္ ႀကီးႀကီး။ဒီပုံစံနဲ႕ေက်ာင္းေရာက္သြားလည္း အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး။

ခင့္မွာ ထိုင္ခုံေပၚတြင္ထိုင္ဖို႔ေနတာေတာင္ ခပ္႐ြ႐ြေလးထိုင္ေနရသည္။မသက္မသာျဖစ္ေနတဲ့ အေျခေနကို ႀကီးႀကီးက မရိပ္မိဘူးထင္တယ္။

အား...ကြၽတ္!..ကြၽတ္..!

"သမီးခင္ အဆင္ေျပရဲ႕လား"

ဟုတ္ ရတယ္ႀကီးႀကီး။ ရင္ဘက္ေနရာက သူကိုက္ဆြဲထားတဲ့ ရင္သားေတြက အခုမွကိုက္တတ္လာခဲ့သည္။ရင္ဘက္ေလးကို အသာေလးဖိေနမိသည္။

ခင္ရဲ႕အေျခေနကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ႀကီးႀကီးသန္းမွာ မီးဖိူေခ်ာင္ထဲသို႔ ျပန္ဝင္သြားေလသည္။ ေၾကာင္အိမ္အေပၚတြင္ အဆင္ရွိေနေသာ စာ႐ြက္နဲ႕ေဘာပင္အားယူကာ တစ္ခုခုကိုခ်ေရးေနသည္။

လုံးလုံးေရ ခဏေလးလာပါအုံးကြယ္!

အိမ္ေရွ႕ခန္းတြင္ စားပြဲခုံမ်ားအားသုတ္သင္ေနသည့္ ကေလးမေလးတစ္ဉီးကို ေခၚလိုက္ေလသည္။

"လုံးလုံးေရာက္ၿပီး ဘာခိုင္းစရာရွိလို႔လဲ"

ဒီဘက္ေစ်းထဲမွာ ဒီစာ႐ြက္ထဲကအတိုင္း ပစၥည္းေလးေတြဝယ္လာခဲ့ကြယ္။ အဂၤလိပ္ေဆးေတြက ႀကီးႀကီးနားလည္တာမဟုတ္ဘူး။ ႀကီးႀကီးကေတာ့ ျမန္မာတိုင္းရင္းေဆးမီးတိုေတြပဲ နားလည္တယ္ကြယ္။

ခင့္အတြက္အသင့္ေဖ်ာ္ေပးထားတဲ့ ဖန္အက်ရည္ခြက္အားကိုင္ကာ ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။ျဖစ္နိုင္ရင္ ဒီေန႕ကိုအျမန္ကုန္ဆုံးသြားခ်င္မိတယ္။

ၿခံဝန္းထဲဆင္းလာၿပီး တမာပင္ေအာက္တြင္ အေသျပဳလုပ္ထားေသာ ခုံေပၚသို႔ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။စိတ္မသက္မသာျဖစ္ျခင္းႏွင့္အတူ လက္ထဲက ဖန္အက်ရည္အား အနည္းငယ္ေမာ့လိုက္သည္။

ဒီအပင္ေအာက္ကေန ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျမင္ေနရတဲ့ ခင္တို႔အခန္းရဲျပတင္းေပါက္ကို ၾကည့္မိေတာ့ ညတည္းကအတိုင္း ပိတ္ထားစၿမဲ။ သူကအခုခ်ိန္ထိ မနိုးေသးဘူးေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္ေလ သူတို႔ေတြက အခုဆိုရင္ နတ္ျပည္ဘုံဌာနကို ေရာက္ေနေရာေပါ့။

"မမခင္ နိုးေနၿပီလား"

ရွင္!....ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့ အကိုၿငိမ္းေမာင္" !

ခင္၏ေနာက္ေက်ာဘက္မွ ႐ုတ္တရက္ထြက္လာတဲ့ ဒင္းရဲ႕ၿခံေစာင့္ေၾကာင့္ ခင္မွာအနည္းငယ္လန့္သြားရသည္။

"ကြၽန္ေတာ္ထိုင္မယ္ေနာ္ မမခင္"

ဟုတ္..ထိုင္ပါ အကိုၿငိမ္းေမာင္။

ထိုင္ခုံအက်ယ္ႀကီးရွိတာေတာင္ ခင္ဘက္ကိုတမင္ဝင္ထိုင္တဲ့ လူေၾကာင့္ ခင္ကိုယ္လုံးေလးအနည္းငယ္က်ဳံ႕ဝင္သြားသည္။

ထိုလူနဲ႕ခပ္ခြာခြာသို႔ ခင္ေ႐ြ႕ထိုင္လိုက္သည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေရခ်ိဳးၿပီးသားျဖစ္ေသာ္လည္း ခင္တစ္ကိုယ္လုံးညစ္ႏြမ္းေနတယ္မဟုတ္လား။

"မမခင္ဒီေန႕ စာသြားမသင္ဘူးလား"

ဟုတ္ကဲ့ ဒီေန႕ခင္ခြင့္ယူထားတယ္ေလ။ ကိုၿငိမ္းေမာင္က ဘာျဖစ္လို႔ေမးတာလဲ။

အာ..မဟုတ္ပါဘူး ကြၽန္ေတာ္က ဒီတိုင္းေမးလိုက္တာပါ။ ၿငိမ္းေမာင္းရဲ႕ မ်က္စိအစုံက ခင္ရဲ႕တစ္ေနရာကို အၾကည့္ေရာက္ေနသည္။

ညက ထက္အိႏၵျေထြန္း ကိုက္ထားတဲ့ လည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးေပၚက အညိုကြက္ႀကီးေတြကိုစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ထိုအတူ အနည္းငယ္ဖူးေရာင္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းလႊာေတြကိုလည္း ေငးၾကည့္ေနေလသည္။

"မမခင္ ေပ်ာ္ေနရဲ႕လား"

ဟုတ္ ေပ်ာ္ပါတယ္။အကိုၿငိမ္းေမာင္ေရာ အလုပ္မရွိဘူးလား။ခင့္နားမွာေနရင္ တစ္စုံတစ္ေယာက္က အျပစ္ရွာေနအုံးမယ္။

တိုက္ႀကီးအေပၚက လိုက္ကာစေလးက အနည္းငယ္ေ႐ြ႕လ်ားသြားေလသည္။

"ကြၽန္ေတာ္အလုပ္ေတြ အကုန္ၿပီးကုန္ၿပီး။မမေလးကို ေဆး႐ုံလိုက္ပို႔ေပးရမဲ့ အလုပ္ပဲက်န္ေတာ့တာ"

"အကိုၿငိမ္းေမာင္ ဖန္ရည္ေသာက္ပါအုံး"

ခင့္ရဲ႕ဖန္ခြက္ကို စိုက္ၾကည့္ေနတာေၾကာင့္ ေခၚတိုက္လိုက္သည္။

မနက္အေစာႀကီးတည္းက ကြၽန္ေတာ္က စားႏွင့္ၿပီးၿပီး။မမခင္ ေနရခက္ေနရင္ ကြၽန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္။အကူညီလိုရင္ အကိုတစ္ေယာက္လို တိုင္ပင္လို႔ရပါတယ္ မမခင္။

"ဟုတ္ကဲ့! အကိုၿငိမ္းေမာင္ ခင္မွတ္ထားပါ့မယ္"

သူ႕ၿခံေစာင့္ထြက္သြားေတာ့ ခင္လည္းဒီတိုင္းထိုင္ေနခဲ့သည္။ စကားေျပာတုန္းကသာ မသိသာေပမဲ့ အခုက်မွ ခင္ရဲ႕ဒဏ္ရာေတြက ပိုနာေနသလိုခံစားေနရသည္။

ခင္အိမ္ေပၚျပန္တက္လာေတာ့ ေလွကားအတက္အဆင္းတြင္ စတိုင္ပန့္အျပာႏုေရာင္ကို အျဖဴေရာင္ရွပ္ေကာ္လံလက္ရွည္ျဖင့္ စမတ္က်က်ဝတ္စားထားတဲ့ သူနဲ႕ဆုံေလသည္။ပုံသြင္းထားကာ အဖ်ားေကာ့လိမ္ေနသည့္ အမဲမက်၊ေ႐ႊအိုမက် ဆံႏြယ္ေတြကိုလည္း ကပိုကရိုခ်ထားေသးသည္။ လူနာေဆးသြားကုမွာလား ေမာ္တယ္သြားေလွ်ာက္မွာလား မသဲကြဲပါ။

"အင့္...နာတယ္"

ပခုံးတစ္ဖက္ကို တမင္တကာဝင္တိုက္သြားတဲ့ သူ႕ေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္လုံးအထိမခံျဖစ္ေနတဲ့ခင္မွာ ျပဳတ္မက်ဖိဳ႕ကို ေလွကားလက္ရန္းအား လွမ္းဆြဲထားရသည္။ သင္းျပန့္ေနသည့္ လာဗင္ဒါေမြးရနံ႕သင္းသင္းေလးက ခင့္အနားကေန တေျဖးေျဖးေဝးကြာသြားေတာ့သည္။

....

part 2စေနေန႕တိုင္း အပိုင္းသစ္တင္ေပးမည္။

24К3770

Next chapter

There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!

part 1(u+z)!(warning)

Similar stories