Extra | 5|

Unicode

"ဒီနေ့လည်း မင်းအတွက် ပန်းတွေထပ်ပို့လာပြန်ပြီ!!

အဖြူရောင် လီလီပန်းစည်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး နောက် လက်ထဲကသွားယူကာ အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။ သူ့လုပ်ရပ်ကြောင့်ပိုင်ကျီဟွားမှာ အလန့်တကြား ထအော်တယ်။

"ဝေ့.. မင်းရူးနေလား ဒါက တကူးတက သွားမှာမှ ရတာဈေးကြီးတယ်ကွ ဒီပန်းစည်းရဲ့ တန်ကြေးက ငါ့တစ်လစာလောက်ရှိတယ်"

ပြောလည်းပြော ကျီဟွားက ပန်းစည်းကို ကောက်ယူပြီး ပန်းစည်းမှာ ချိတ်ထားတဲ့ စာလုံးလှလှစာလေးတွေကို သေချာကြည့်နေလိုက်တယ်။

"လူကြီးမင်းစုန့်ကို ခဏခဏ ငြင်းဆန်နေတာ မကောင်းဘူးနော်သူမင်းအတွက် အကုန်လုပ်နိုင်တယ် မနေ့ကလည်း မင်းကို စိန်နားကပ်လေးတစ်စုံ လက်ဆောင်ပေးတယ်ဆို ဘာလို့ပြန်ပေးလိုက်ရတာလဲ.."

သူက ဘာမှမပြောပဲ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိပြီးဖွာလိုက်တယ်။ သူ့မုဝါဒက တစ်ခြားသူတွေနဲ့တော့မတူပါ။ အထူးသဖြင့်အဲ့လိုနည်းတွေနဲ့ ချဉ်းကပ်ဖို့ မလွယ်ကူတာပဲ။

"သူက မင်းနဲ့ ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားချင်ရုံပဲလေသူပေးတဲ့လက်ဆောင်ကို လက်ခံပြီး ထမင်းစားပေးတော့ဘာဖြစ်မှာမလို့လဲ"

"သူငါ့ကို အဲ့ဒီလိုခွင့်တောင်းမယ့်အစား အိမ်ပြန်ပြီးသူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ အနားမှာပဲ ရှိနေသင့်တာ.."

စုန့်ချင်းချိုးက အိမ်ထောင်သည်ဆိုတာ ပိုင်ကျီဟွား သိပေမယ့် အဲ့ဘဲအိုကြီးက အရမ်းအမ်းနိုင်တာလေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့လိုလူတွေကို ပေးရမှာ မနှမြောတတ်တာပဲ။

"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ!!!

"ဘာဖြစ်ရမှာလဲ ဟုတ်လား? ကျီဟွား မင်းလည်း ငါ့အကြောင်းသိတာပဲ ငါက ငါ့ရဲ့အချိန်ကိုပဲရောင်းတာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုရောင်းတာ မဟုတ်ဘူး !!

လက်ကျန် စီးကရက်ကို သောက်ပြီး ခြေထောက်နဲ့ နင်းခြေပစ်လိုက်တယ်။ အခကြေးငွေယူပြီး အငှားရည်းစား လုပ်ရတဲ့ဘဝက သိပ်တော့မလွယ်ကူဘူး။ အထူးသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူကာကွယ်ရတာ ပိုပြီး မလွယ်ကူဘူး။ ထို့နောက် ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်တော့ Screen ပေါ်မှာ ထင်ရှားစွာ ရှိနေတဲ့ အသက်၉နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်။

စုကြုတ်ထားတဲ့ မျက်ခုံးနှစ်ခုက ပြေလျော့သွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက ပြုံးသွားသည်။

"ရား!! ဝမ်ချီမင် ဘာလို့ အရူးလို လုပ်နေရတာလဲမင်း အခုထိ သူ့အကြောင်းတွေးနေတုန်းလား ဟိုကဖြင့်နိုင်ငံခြားမှာ မင်းကိုမေ့ပြီး ပျော်နေလောက်ပြီ"

ကျီဟွားရဲ့စကားကြောင့် သူ့အပြုံးတွေ တောင့်ခဲသွားပြီးဖုန်းကိုပိတ်လိုက်တယ်။ ဟုတ်ပါရဲ့ မမြင်ရတဲ့ တစ်ဖက်မှာမင်းဘာတွေဖြစ်နေပြီလည်းဆိုတာ ငါဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။

"မပြောတော့ဘူး ငါသွားပြီ!!

"အယ်!! ငါအခု လူကြီးမင်းစုန့်အကြောင်း ပြောနေတာလေ ငါပြောမယ် သူ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ် အချစ်က အရေးမပါဘူးပိုက်ဆံတစ်ခုထဲကသာ ငါတို့ကို ကယ်နိုင်မှာ.."

"ဟုတ်ပါပြီ ဒါဆိုရင် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်ရေးကို မင်းပဲယူလိုက် ငါကတော့ တော်ပြီ"

Ring...

Ringtone အသံကြောင့် သူ Screen ပေါ်ကို ကြည့်တော့မြင်လိုက်ရတဲ့ နံပါတ်ကြောင့် ပြုံးလိုက်တယ်။ သူ့လက်တွေကမြှားစိမ်းလေးကို ဆွဲလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ....

'ကိုကို !! မလာသေးဘူးလား ဒီမှာ သူငယ်ချင်းတွေတောင်ဆုံနေကြပြီ ကိုကို တစ်စက္ကန့်နောက်ကျလို့ကတော့ ရှောင်မန်စိတ်ဆိုးမှာနော်'

"ကိုကိုအခုလာနေပါပြီ ရှောင်မန်ရယ်!!!

'ဟွန့် ပြီးရော!!

ရှောင်မန် အလောတကြီး ဖုန်းချသွားတော့ သူ ကျီဟွားကိုပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး

"ကျီဟွား!! ငါသွားတော့မယ် ငါ့ညီမလေးက ဖုန်းဆက်ခေါ်နေပြီ"

"မင်းရဲ့ ဂေဟာက ညီမလေး မဟုတ်လား"

"အင်း.. ရှောင်မန်က ကံကောင်းလို့ သူဌေးမိသားစုရဲ့မွေးစားတာကို ခံရတာ.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ညီမလေးပဲ"

ဝမ်ချီမင်က မိဘမဲ့ ဂေဟာမှာ နေဖူးတယ်လို့ ကျီဟွားကအကြမ်းဖျင်း  သိထားပါတယ်။ တကယ်တော့ ဂေဟာကကလေးတွေနဲ့ သိပ်ပြီး အဆက်အသွယ် သိပ်မရ။ အဆက်သွယ်ရတာကလည်း ခပ်ရှားရှားပဲ။ နောက်ပြီး ချီမင် ညီမလေးလို့ခေါ်တဲ့ တစ်ယောက်ကိုလည်း တွေ့ဖူးတယ်။ တကယ့်ကိုပျက်စီးပြီး ပျော်တတ်တဲ့ အသက်၁၇နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးပဲ။

အဲ့ဒီကလေးမရဲ့ အကြည့်တွေ ဝမ်ချီမင်အပေါ်ထားတဲ့သဘောထားအမှန်ကို သူ့လို သူစိမ်းတောင် မြင်နိုင်နေတာကိုအဲ့ဒီကောင်က 'အ'နေတာလားပဲ။

"အယ်.. ဝမ်ချီမင် ဒီပန်းစည်းကို ငါဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ"

"မင်းသဘောပဲ ကြိုက်တာလုပ်!!

ကျီဟွားကို လှည့်မကြည့်ပဲ ဝမ်ချီမင် တစ်ယောက်ထဲထွက်လာလိုက်တယ်။ လူသွားလူလာနည်းတဲ့ ကားပါကင်မှာစုန့်ချင်းချိုးဆိုတဲ့ မြေခွေးအိုကြီးက စောင့်နေမယ်လို့ တကယ်မထင်ထား။

"ချီချီ.. ကိုယ်မင်းကို စောင့်နေတာ "

"လူကြီးမင်းစုန့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြန်ပြီလို့ ထင်ထားတာ!!

စုန့်ချင်းချိုးက ပြုံးလျက်

"မင်းမျက်နှာလေးကို မမြင်ရပဲ ကိုယ်အိမ်ပြန်ပြီး ဘယ်လိုလုပ်အိပ်ပျော်နိုင်ပါ့မလဲ"

ဝမ်ချီမင် မျက်ခုံးပင့်မိသွားတယ်။

"လူကြီးမင်းစုန့် ခင်ဗျား စည်းကျော်နေပြီ!!!

"ချီချီ.. ကိုယ်က မင်းနဲ့ ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားချင်ရုံပါပဲ"

"အကယ်၍ ခင်ဗျားရဲ့ ဇနီးကသာ ခင်ဗျားက ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လက်ဆွဲပြီး ပရောပရည် လုပ်နေမှန်းသာ သိရင် သူ ဘယ်လောက်ထိ ဝမ်းနည်းလိုက်မလဲ!!

စုန့်ချင်းချိုးရဲ့ မျက်နှာ ပျက်ထွက်သွားတယ်။ အလှလေးတွေကကိုင်တွယ်ရ မလွယ်ဘူးပဲ။

"ကျွန်တော့်လမ်းကို မပိတ်နဲ့!!

ကားရှေ့က အတင်းဆွဲဖယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ထိုလူကမျက်နှာပြောင်တိုက်စွာ မဖယ်ပေးပါချေ။

"ဆောရီး ကိုယ်မင်းနဲ့ ထမင်းမစားရမချင်း တစ်လှမ်းမှမရွေ့နိုင်ဘူး.."

"ခင်ဗျားလည်း ကျွန်တော့်စည်းမျဉ်းတွေကို သိတယ်မဟုတ်လားကျွန်တော်က ပိုင်ရှင်ရှိရင် လက်မခံဘူး အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့မုဝါဒပဲ.."

ထို့နောက် စုန့်ချင်းချိုးအနောက်ကနေ ထွက်လာတဲ့ လူရွယ်နှစ်ယောက်။ ဝမ်ချီမင် အံ့ဩမှင်သက်လျက် စုန့်ချင်းချိုးကိုခပ်ငေးငေးလေး ကြည့်လိုက်မိတယ်။

"ဘာစည်းမျဉ်းပဲဖြစ်နေနေ အဲ့ဒါတွေက ကိုယ့်အပေါ်မှာအလုပ်မလုပ်ဘူး ကိုယ်က လိုချင်တာကို ရအောင်ယူတယ် ချီချီဒီနေ့ မင်းမပါရင် မပြန်ဘူးဆုံးဖြတ်ထားတာ ခက်တာပဲကွာအနုနည်းပဲ သုံးပြီး ရအောင်ခေါ်ချင်တာကို အခုတော့အကြမ်းနည်း သုံးပြီးခေါ်ရတော့မှာပဲ အဟွန်း.. တစ်ခုခု ထိခိုက်မိသွားရင်ကိုကို့ကို မမုန်းနဲ့ဦးနော်"

တုန့်ပြန်ချက်က အခြေနေ မဟန်တာကြောင့် သူအနောက်ကိုသာတစ်ဖြည်းဖြည်းဆုတ်သွားလိုက်မိတယ်။ စုန့်ချင်းချိုးမှာ ဒီကောင်လေး သူ့လက်က မလွတ်တော့ဘူးလို့ တွေးနေချိန်မှာပဲ လှစ်ခနဲထွက်ပြေးသွားသည်မို့ ကြောင်အမ်းလျက်

"ဘာလုပ်နေကြတာလဲ လိုက်လေ!!!!

ဝမ်ချီမင် ဘယ်ကနေ ဘယ်လိုပြေးမိမှန်းတောင်မသိ။ သူသတိထား မိတာက သတိဝင်လာသည့်အခါ ကားတစ်စီးရဲ့အနောက်ခုံမှာ ရှိနေပြီဆိုတာပဲ။ စုန့်ချင်းချိုးနဲ့အတူ သူ့လူတွေကိုတွေ့နေရသည်မို့ ပုန်းရှောင်နေတုန်း ကားပေါ်ကို လူတစ်ယောက်တက်လာသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ!!!

တစ်ဖက်လူမှာ ကားမှန်ထဲကနေ သူ့ကိုကြည့်ပြီးးမေးလာခြင်းပင်။သို့သော် နောက်တစ်ခွန်းထပ်ပြောချိန်မရ။ ခလုတ်ဓားအသေးလေးကို ထုတ်လိုက်ပြီး လည်ပင်းမှာ ထောက်ထားလိုက်တယ်။

"မသေချင်ရင် မလှုပ်နဲ့ ငြိမ်ငြိမ်နေ!!!

တစ်ဖက်လူမှာ ကြောက်သွားပုံမရပဲ မျက်လုံးခပ်သာသာပင့်တယ်။ထို့နောက် ငွေမျှင်ရောင် ဆံပင်တွေကို တစ်ချက်ဖွလိုက်တယ်။

"မောင်းတော့!!

"ဘယ်ကိုလဲ"

"ကြိုက်တဲ့ဆီမောင်း ဒီနေရာကနေ ဝေးရင် ပြီးရော"

ထို့နောက် ကားစက်နှိူးပြီး ကားကို ထိုနေရာနဲ့ ဝေးရာဆီချီတက်လာခဲ့တယ်။ ဝမ်ချီမင်အတွက်က အခုမှ အသက်ရှူချောင်သွားသလိုပါပဲ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ရောက်တော့ ကားကထိုးရပ်သွားပြီး ကားပိုင်ရှင်က သူထိုင်နေတဲ့ အနောက်ခုံဘက်ကတံခါးကို ဆွဲဖွင့်တယ်။

"ဆင်း!!!!

အသာယာ ဆင်းလိုက်ပေမယ့် မကျေမနပ် စိတ်လေးကတော့ဖြစ်မိသား။

"ဒီမှာ... ခင်ဗျား!!!

ထိန်နေတဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ ရှင်းလင်းစွာ တွေ့လိုက်ရသည့်မျက်နှာတစ်ခုအား သူကြောင်အမ်းစွာ ကြည့်နေမိတယ်။ တစ်ဖက်လူကလည်း သူ့ကို အသေးစိတ် ကြည့်နေတာမို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ အရင်ဆုံးမျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်။

"ခင်ဗျား!!!!

‌ထပ်မံအသံထွက်လာသည့်အချိန်မှ သူ့ကိုပြန်ကြည့်လိုက်တော့ရင်က ဒိန်းခနဲဆောင့်ခုန်တယ်။ ငွေမျှင်ရောင် ဆံချည်မျှင်တွေနဲ့ အညိုရောင် မျက်ဝန်းတစ်စုံ။ နောက်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပါသောရုပ်အသွင်။ အန်ကယ်ရှောင်းနဲ့ တူပေမယ့် အန်ကယ်ရှောင်းမဟုတ်တာ သေချာသည်။

"ရှောင်းပေါ်ပေါ်!!!!

အလန့်တကြား ရေရွတ်တော့ နားစွန်နားဖျား ကြားသွားပုံရတဲ့ကောင်လေးက မျက်ခုံးခပ်သာသာ ပင့်တယ်။ အဲ့ဒီအကြည့်တွေကို သူမှားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိ။ တကယ်ပဲ သူဆိုတာ သေချာပါရဲ့။

"ခင်ဗျား!!!!

"..........."

ကြည့်စမ်း ကောင်စုတ်လေးက သူ့ကိုတွေ့တာတောင်မမှတ်မိပါလား။ အဟင်း ထားပါတော့ အဲ့ဒီအချိန်‌တုန်းကကောင်လေးက ၉နှစ်ပဲရှိသေးတာ။ ဘယ်အရာကိုမှ အလေးနက်ထားတတ်သေးတာ မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံခြားရောက်တော့ သူငယ်ချင်း အသစ်တွေ့တာနဲ့သူ့ကို မေ့သွားမယ်ဆိုတာထင်သားပဲ။

"ဝမ်ချီ....'

"မင်းလူမှားနေပြီထင်တယ် ငါ့ကိုသွားခွင့်ပြုပါဦး"

တစ်ဖက်လူ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ခင်မှာ လှစ်ခနဲပြေးးထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ရှောင်းပေါ်ကလည်း သူ့နောက်ကို ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို တစ်ဟုန်ထိုး လိုက်မလာဘူးဆိုတာ သူပြောရဲတယ်...။ အကွယ်ကနေ ချောင်းကြည့်တော့မှ ရှောင်းပေါ်မှာ ရပ်လျက်သားကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရသည်။

အဖြစ်ပျက်ကို ပြန်တွေးရင်း နှဖူးကို ပတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ဘာလို့ ပြေးလာမိတာပါလိမ့်။ ငါဒီနေ့ကို အကြာကြီးစောင့်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုလည်း ကောင်းပါတယ်။ ရှောင်းပေါ် ငါ့ကို မေ့သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။

ဝမ်ချီမင်...ဝမ်ချီမင် .... မင်းတော်တော်လေးကိုမတန်မရာ မှန်းတာပါပဲလား။

ရှောင်းပေါ် မင်းအများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ် သိလား...။ အရပ်လည်း ရှည်လာပြီး အများကြီး ပိုကြည့်ကောင်းလာတယ်။ ဒီလောက်ထိ မိမိုက်နေတာကို ရည်းစားမရှိတာကမှ ထူးဆန်းဦးမယ်။

............................

"မိန်းကလေး ကျီယွီ စောင့်နေတာ ကြာပြီလား မသိဘူး!!

ခုံမှာ ဝင်ထိုင်တော့ တစ်ဖက်မိန်းကလေးက တက်ကြွစွာပြုံးလေတယ်။ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက အူမြူးနေပြီး အပြုံးတွေကမနက် နေရောင်ခြည်ဖြာကျသကဲ့သို့ လက်ဆတ်နေပေမယ့်သူ နေရခက်မိတာတော့အမှန်ပ။

"ဘယ်ကသာ!! မကြာပါဘူး ရှင် အချိန်ကိုက်ရောက်လာတာ"

"အင်း!!!

"ရှင်  တစ်ခုခု မှာလိုက်ပါ့လား ဘာစားမလည်းဟင် ပုံမှန်ဆိုရှင် ဘာတွေစားနေကျလဲ.."

သူ အင်တင်တင်ဖြစ်သွားပြီး ‌ကျိုးကျီယွီ မှာထားတဲ့ မုန့်တွေကိုကြည့်ပြီး ကြောင်အမ်းသွားတယ်။ ဒီလောက် ပြည့်စုံနေတဲ့ဟာသူ ထပ်မှာဖို့ မလိုလောက်တော့ဘူးထင်တယ်။

"ရပါတယ် မမှာတော့ဘူး.."

"သောက်စရာတစ်ခုခု မှာလေ"

"ရပါတယ် ကိုယ်မုန့်ပဲစားမယ်"

ပြောရင်းဆိုရင်း တြိဂံပုံစံ စတော်ဘယ်ရီ ကိတ်ကို ဇွန်းနဲ့ဖဲ့ယူပြီးစားလိုက်တော့ ချိုရဲနေတဲ့ အရသာက ခံတွင်းထဲမှာပျော်ဝင်သွားတယ်။

"ဒါ... ဒါမှမဟုတ် ရှင် ပိုက်ဆံမပါလို့လား.. ပြဿနာမရှိပါဘူးရှင်စားချင်သလောက်စားလို့ရတယ် ကျသလောက်ငွေကိုကျွန်မ ရှင်းနိုင်တယ်"

"ကိုယ့်မှာ ငွေရှိတယ်.. စားချင်စိတ် မရှိရုံပါပဲ အကယ်၍မိန်းကလေး ကျီယွီ စားချင်စိတ်ရှိရင် ထပ်မှာလို့ ရတယ်နော်ကိုယ်ရှင်းမယ်"

စကားအဆုံး ကျီယွီရဲ့ မျက်လုံးအရောင်တွေက သလင်းကျောက်တွေလိုမျိုး တစ်လက်လက် တောက်ပသွားပြီး သူ့ကိုမေးထောက်ကြည့်လာတယ်။

"ဒါပေါ့ ပထမဆုံးဒိတ်မှာ မိန်းကလေး စားတာမှန်သမျှကိုယောက်ျားလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်ယူပြီး ရှင်းပေးမှမှန်တာ လူကြီးမင်းရှောင်း ဒါဆို ကျွန်မ အားမနာတော့ဘူးနော်"

"အင်း!!!

ပထမဆုံးအကြိမ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖူးတာမို့ နေရခက်မိတယ်။ အခုမှ ထပြန်ရင်လည်း ပါးပါးတို့ကိုအရှက်ခွဲသလို ဖြစ်သွားမလားပဲ။ ရုတ်တရက် အာရုံထဲမှာ ထင်းခနဲ ပေါ်လာတာက လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်ပိုင်းကမှ တွေ့ခဲ့ဖူးသည့်အဲ့ဒီလူပဲ။

နေစမ်းပါဦး သူကဘာလို့ ငါ့ကိုတွေ့တာနဲ့ ပြေးသွားရတာလဲ။ငါ့ကို မတွေ့ချင်လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ငါက ကြောက်စရာကောင်းလို့လား။ မဟုတ်သေးပါဘူး ငါဒီလောက် ကြည့်ကောင်းတာ။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် သူသိမ်ငယ်သွားတာများလား။

တွေးရင်း သူ့ဟာသူ တစ်ယောက်ထဲ ပြုံးနေတော့ ကျီယွီကသတိထားမိသွားရင်း သူ့ကို တစိမ့်စိမ့်ငေးနေတယ်။

"လူကြီးမင်းရှောင်း!!!

"ဟမ်"

"ရှင်ပြုံးတာ အရမ်းးကိုကြည့်လို့ကောင်းတာပဲ"

"ကျေးဇူး!!!

"ရှင် တိရိစ္ဆာန်လေးတွေကို ချစ်တတ်သလားဟင်"

"မချစ်တတ်ဘူး သူတို့က စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းလို့!!!

"ဟင် ဘာကိုစိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတာလဲ ဒီလောက်ထိချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ဟာ.."

"................"

"ထားလိုက်တော့!! ရှင် ယုန်လေးတွေ ချစ်တတ်လား!!

"ဟိုဖြူဖြူဖွေးဖွေးနဲ့ ချစ်စရာကောင်လေးတွေကို ပြောတာလား"

"ဟုတ်တယ်!!

ကျီယွီမျက်နှာမှာ တက်ကြွမှုတွေက အထင်းသား...သူကလည်း မလိမ်ချင်တာနဲ့..

"ဒီလောက်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးတွေ စားလိုက်ရင် အရမ်းအရသာ ရှိမှာ!!!!

စကားအဆုံး ကျီယွီမှာ အသံထွက်ငိုမတတ်တောင်ဖြစ်သွားတယ်။ခေါင်းမဖော်တမ်း စားစရာရှိတာ စားနေတုန်း သူ ကျီယွီကိုကြည့်ရင်း

"ကိုယ့်ကို သန့်စင်ခန်း သွားခွင့်ပြုပါ!!

"ဟုတ်!! သွားလေ"

တက်ကြွတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ သန့်စင်ခန်းထဲ သုတ်ခြေတင်ပြေးလာလိုက်တယ်။ ထို့နောက် မှန်ထဲက သူ့ကိုယ်သူကြည့်လျက်သက်ပြင်းချမိတာ အကြိမ်ကြိမ်။ အစကတည်းက ငြင်းသင့်မှန်းသိပေမယ့် သူ့အပေါ်ထားတဲ့ ဒယ်ဒီမျှော်လင့်ချက်တွေကပေါ့သေးသေးမဟုတ်။

ထို့နောက် မှန်ထဲက သူ့ကိုယ်သူကြည့်ရင်း အားပေးသလိုပြုံးလိုက်တယ်။

"မင်းက အမြဲတမ်း သားလိမ်မာလေး ဖြစ်ချင်တာမဟုတ်လားကြိုးစားထား ရှောင်းပေါ် မင်းလုပ်နိုင်ပါတယ်"

ထိုအခိုက် တိုက်ဆိုင်စွာ မြည်လာတဲ့ဖုန်းက ပါးပါးဆီက....ဖုန်းကို ကိုင်ရင်း နားနားကပ်တယ် ဆိုရင်ပဲ

"သား! ဒိတ်က ဘယ်လိုလဲ အဆင်ပြေရဲ့လား!!

ကျိန်းသေ ဘယ်ပြေပါ့မလဲ။ အထူးသဖြင့် သူတွေ့နေရတာမိန်းကလေး ဖြစ်နေတာ ခက်တာပဲ။

"ပြေပါတယ် ပါးပါး စိတ်မပူနဲ့နော်.."

'ဘာပြေတာလဲ သူများကိုသာ လိမ်လို့ရမယ် ပါးပါးကိုလိမ်လို့မရဘူး အကယ်၍ သားမကြိုက်ဘူးဆို ငြင်းလို့ရတယ်နော်ပါးပါးက သားဘက်မှာ အမြဲရှိတယ်..'

"ဒါပေမယ့် ဒယ်ဒီက!!!

'သားဒယ်ဒီကို ခေါင်းထဲထည့်စရာမလိုဘူး ပါးပါးသူ့ကိုပြောမယ်စိတ်မပါတာကို အတင်းလုပ်မယူနဲ့ ပါးပါးပြောတာ နားလည်လား'

ပါးပါးစကားကြောင့် သူအားတက်သွားတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒယ်ဒီ စီစဉ်ပေးတဲ့ ဒိတ်ကို သူငြင်းပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။

'ပါးပါးကိုပြော မိန်းကလေးက ဘယ်လိုနေလဲ လှရဲ့လား"

"လှတယ်!! အရမ်းလည်း ချစ်စရာကောင်းပြီး တက်ကြွတယ်!!

'ဟင်.. ဒါတောင် သားကို ရင်ခုန်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား'

"အဲ့သဘောပါပဲ!! နောက်ပြီး ကျွန်တော်နေရခက်တယ် ပါးပါး အဲ့မိန်းကလေးနဲ့သာ လက်ထပ်လိုက်ရင် သူက သားကိုပဲတစ်ချိန်လုံး ထိုင်ကြည့်နေတော့မှာ.."

စကားအဆုံး ပါးပါးရဲ့ ရယ်သံက ဟက်ဟက်ပက်ပက်ပဲ။

"ပါးပါး.. သား ငြင်းလို့ တကယ်ရတာလားဟင်!!!

'ရတာပေါ့.. စိတ်ကြိုင်လုပ် မင်းဒယ်ဒီ မင်းကို ဆူရဲရင်ပါးပါးသူ့ကို ဘယ်လိုပညာပေးမလည်း ကြည့်နေ!!

"ပါးပါး ဒီလိုပြောတော့ သား စိတ်ချသွားပြီ"

ရှောင်းပေါ် ဖုန်းချပြီး ပိုလို့တောင် ယုံကြည်မှုရှိလာတယ်။နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက မိန်းကလေးကို ငြင်းပိုင်ခွင့် ရှိပြီး ပါးပါးကလည်း သူ့ဘက်က ဖြစ်နေတာပဲ။ ထို့နောက် ယုံကြည်ချက် ရှိရှိ သူ့နေရာကို ပြန်လာလိုက်တယ်။

"ကျီယွီ!!

"ဟုတ်ကဲ့ လူကြီးမင်းရှောင်း!!

"တကယ်တော့ မင်းက အရမ်းကောင်းတယ် လှလည်းလှတယ်"

ကျီယွီမျက်နှာက ပန်းရောင်ပြေးလျက်

"ကိုယ်မဟုတ်တဲ့ တစ်ခြား ဘယ်သူကမဆို မင်းကိုအရမ်းချစ်မှာ သေချာတယ်.."

"ဘာ!! ခဏ.. ရှင်ပြောတာက!!

"ဒိတ်ကို ဒယ်ဒီ စီစဉ်တာပါ ကိုယ်စိတ်မပါဘူး "

ပြောလည်းပြော ထရပ်လိုက်တဲ့ ရှောင်းပေါ်ကို သူမ အနေနဲ့ကြောင်အမ်းစွာ ငေးရတယ်။

"ကိုယ် ပိုက်ဆံရှင်းခဲ့မယ်နော်!!!

လှစ်ခနဲ ထွက်လာသည့် ရှောင်းပေါ်မှာ သူမကို တစ်ချက်မှလှည့်မကြည့်။ သူ့အပြုံးတွေက အပြင်ထွက်လာသည်အထိမရပ်တန့်သေး။ တစ်လက်စတည်း ကိုယ့်ကို မြင်တာနဲ့ထွက်ပြေးသွားသည့် လူကြီးကိုလည်း တွေးရင်း မပြုံးပဲမနေနိုင်။

အေးဆေးပေါ့.. မလောပါဘူး ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်က တစ်မြို့တည်းမှာရှိနေတာပဲ ခင်ဗျား ကျုပ်လက်က လွတ်စရာလား။

.......................

"ပြောပါဦး!! ငါ့ကိုပါ တကူးတက ဖိတ်တဲ့ ကိစ္စက ဘာများလဲ!!

ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် ကျင်းကျင်းက အမေးပြုရတယ်။ မိန်းကလေး၅ယောက်သာ ရှိတဲ့ ဝိုင်းက တစ်ယောက်မှ အောက်ခြေလူတန်းစား မပါဝင်ပါ။ ဒီမှာရှိသမျှ မိန်းကလေးတွေက တစ်ယောက်မှ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်း မပါဝင်ပေ။

"မလောပါနဲ့ ငါပြောမှာပါ စကားမစပ် နင့်ဒယ်ဒီက နင့်ကိုအိမ်ထောင်ပြုခိုင်းတော့မှာဆို.. ဟင်းဟင်း ငယ်ရွယ်နုပျိုနေတဲ့အရွယ်မှာ အိမ်ထောင်အစောကြီး ပြုရမှာ နှမျောစရာ!!!

ကျင်းကျင်း မျက်နှာ ကွက်ခနဲပျက်သွားပေမယ့် ချက်ချင်းပြန်ထိန်းလိုက်နိုင်တယ်။

"သတင်းရတာ မြန်လိုက်တာ ဟုတ်တယ် ဒယ်ဒီကငါ့အတွက်တကယ်ကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှာပေးတယ်သူဘယ်လောက်ချောလဲ နင်သိလား ငါတွဲဖူးတဲ့ ငတုံးတွေလိုအူတူတူ အတတ မဟုတ်ဘူး"

"နင်ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ ငါကြားတာတော့နင်သူ့ကို လုံးဝ သဘောမကျဘူးဆို.."

"အဲ့ဒါ နင်နဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ... ချင်ရှောင်မန် ငါ့ကို ဒီလိုတွေပြောချင်လို့ ဖိတ်တယ်လို့ မပြောနဲ့နော်..."

"ဘယ်ကသာ.. ငါတို့ရှောင်မန်က သူ့ရည်းစား အသစ်လေးနဲ့နင့်ကို မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့ ခေါ်လိုက်တာ"

"ရည်းစား?

ကျင်းကျင်း ရေရွတ်လိုက်တော့ ရှောင်မန်က ပြုံးသွားတယ်။ ကြားသာကြားရပေမယ့် သိပ်တော့မယုံချင်ပါ ဘာလို့ဆိုချင်ရှောင်မန်က အရူးတစ်ယောက်ဆိုတာထက် ကပ်ပါးကောင်ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဘယ်သူနဲ့တွဲတွဲ နှစ်ပတ်ထက်ပိူပြီး ဘယ်သူကများရှောင်မန်အနား နေနိုင်လို့လဲ။

တစ်ခုခု မှားနေပြီမှန်း သူသိသော်လည်း။

"ဟော... ငါ့ကိုကိုလာပြီ!!!

ပြောလည်းပြော လှစ်ခနဲပြေးထွက်သွားသူက ပြန်လာတော့အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့။ မြင်လိုက်ရတဲ့ အမျိုးသားကြောင့်သူ ကြောင်စီစီဖြစ်သွားမိတာတော့ အမှန်။ ပြီးမှ ချက်ချင်းပဲသူပြုံးစိစိ ဖြစ်ရင်း ကိုကိုရှောင်းပေါ်ကို အခုချက်ချင်း လာကြိုဖို့မက်ဆေ့ခ်ျပို့လိုက်တယ်။

"ဒီမှာလေ ငါ့ကိုကို ဝမ်ချီမင်တဲ့!!

ရှောင်မန်ရဲ့ အရပ်က ကိုကိုချီမင်ရဲ့ ရင်ညွှန့်လောက်တောင်မရှိ။ ဒါကို လက်မောင်းတစ်ဖက်အား ဇွတ်ဆွဲယူကာ မှီပြုနေသည်။

"အားလုံးကို မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ် ဒါ ငါ့ချစ်သူ ဝမ်ချီမင်တဲ့!!!

အားလုံးရဲ့ အားကျသလို အကြည့်တွေထဲမှာ ကျင်းကျင်းတော့မပါဝင်ပါ။ ဝမ်ချီမင်ကလည်း ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ညီမလေးရဲ့စကားကြောင့် ဘဝမကျ ဖြစ်သွားရတယ်။

"ရှောင်မန် ဒါက ဘာလဲ..."

ရှောင်မန်က မျက်စိပျက် မျက်နှာပျက်ဖြင့် သူ့အနားကိုကပ်ကာခပ်တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။

"ညီမလေးကို အရှက်မခွဲပါနဲ့ ကိုကိုရယ် ကျေးဇူးပြုပြီးပူးပေါင်းပေးပါနော်..."

သနားစဖွယ် ရုပ်အသွင်နဲ့ အသနား ခံနေပေမယ့် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားတဲ့စိတ်ကတော့ ပျောက်မသွား။

"ကိုကိုချီမင် မတွေ့တာကြာပြီနော်!!

ကျင်းကျင်းဆီက ပထမဆုံးထွက်လာတဲ့ စကား

"ဘာ!! ကိုကိုနဲ့ ရှောင်းကျင်းကျင်းက သိတာလား"

"သိတာထက်တောင် ပိုသေးတယ် ကိုကိုချီမင်နဲ့ထမင်းလက်ဆုံတောင် စားဖူးသေး.."

ရှောင်မန်နှုတ်ခမ်းစူရင်း ဘုံဆောင့်ကာ လက်ကို အတင်းဆွဲထားသည့် လက်တစ်ဖက်က အားလျော့သွားတယ်။

"အာ... ငါ့ကိုကိုလည်း ရောက်လာပြီ!!

ဆိုင်ထဲ ဝင်လာပြီး သူ့ကိုရှာနေပုံရတဲ့ ခပ်ချောချောအမျိုးသားကိုကျင်းကျင်း လက်ပြလိုက်တယ်။

"ကိုကို.. ကျင်းကျင်းက ဒီမှာနော်!!!

အနားကို လျှောက်လာတဲ့ ခြေသံသဲ့သဲ့မှာ ဝမ်ချီမင်တစ်ယောက်ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ကိုကို.."

ကျင်းကျင်းက အလျင်အမြန် ကိုကို့အနား ပြေးသွားလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို အတင်းဆွဲယူပြီး မှီပြုတယ်။

"ကိုကိုရောက်လာတာ နောက်ကျသွားလား မင်းသမီးလေး!!

"နောက်မကျပါဘူး ကိုကိုရဲ့ အချိန်ကိုက်ကို ရောက်လာတာဪ.. မန်မန် နင့်ကိုငါ မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ် ဒါကငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ရှောင်းပေါ်ပေါ်တဲ့ .."

"............"

"ကိုကို သူက ရှောင်မန်လို့ ခေါ်တယ် ဒီဘက်က ကိုကိုချီမင်ကတော့ သူ့ရဲ့ရည်းစားလို့ ပြောတာပဲ.."

ရယ်သံတစ်ဝက်နဲ့ပြောတော့ တစ်ဖက်လူကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍စူးစိုက်ကြည့်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါကို နားလည်တဲ့ လူကြီးကလည်းခပ်ရို့ရို့ပြုံးရင်း

"မတွေ့တာကြာပြီနော် ရှောင်းပေါ်!!!!

"ဟုတ်ပါရဲ့!!

ဆန့်ထုတ်လာတဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ရှောင်းပေါ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ရတယ်။ ဒါက ပေကျင်းကိုရောက်မှဒီလူ့ကို ဒုတိယအကြိမ်တွေ့တာပဲ။

"ကိုကို... ကျင်းကျင်းရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ သိလို့လား"

"အင်း!! ငယ်... သူငယ်ချင်းတွေပါ ရှောင်မန် မသိလို့ ကျောင်းတုန်းက သူက ကိုယ့်အပေါ် အရမ်းကောင်းခဲ့တာ နောက်.. လမ်းမှာတွေ့ရင် ရိုရိုသေသေ နှုတ်ဆက်ရမယ်နော်မရိုင်းရဘူး!!

"ဟုတ်"

"မင်းသမီးလေး.. ကိုကိုတို့ပြန်ကြမလား အရမ်းနောက်ကျနေပြီရှောင်ချီတောင် မင်းလောက် လမ်းမများဘူး.."

"ဟုတ်ကဲ့ ကိုကို.. အယ် ဒါနဲ့ ဒယ်ဒီစီစဉ်ပေးတဲ့ ကြင်ဖက်ကိုကိုကိုသဘောကျရဲ့လားဟင်"

ကျင်းကျင်းက ပြန်တော့မယ့်အချိန် ကိုကို့လက်ကို ချိတ်တွယ်ရင်းတမင်အသံမြှင့်ပြီး ပြောခဲ့လိုက်တယ်။

"ဟင်း!! ဘာလို့ သိချင်ရတာလဲ"

"ကောင်မလေးက လှလားဟင်.."

ကျင်းကျင်းရဲ့ ပါးတစ်ဖက်ကို ဆွဲဖဲ့ပြီးမှ

"မင်းသမီးလေးထက်တော့ မလှပါဘူး.."

"ဟွန်း!! ကိုကိုချီမင်နဲ့ရော ဘာလို့ မသိသလိုမျိုးလုပ်ရတာလဲ"

သူ သက်ပြင်းချလျက်

"မင်းလေးရဲ့ ကိုကိုချီမင်က သူများကို စကားမှမပြောချင်တာဟွန်း!! ဘေးမှာလည်း အလှလေး တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်!!

ကျင်းကျင်းကတော့ အသံထွက်ပြီးသာ ရယ်လိုက်တော့တယ်။

"ကားပေါ်တက်တော့.."

"ဟုတ်"

ကျင်းကျင်း ကားပေါ်တက်သွားတော့ သူလည်း ကားတံခါးကိုဖွင့်ပြီး ကားပေါ်တက်မည်အပြု အနောက်ကနေ လက်ကိုဆတ်ခနဲဆွဲလာသည့် လက်တစ်စုံ။

အံ့ဩမှင်သက်စွာ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ထင်တဲ့အတိုင်းထိုလူကြီးပါပင်။ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ခဲထားပြီး သူ့ကိုပြုံးစစကြည့်လာ၏ ။ ပြီးနောက် စီးကရက်အငွေ့တွေကို သူ့မျက်နှာပေါ်ဖူးခနဲ မှုတ်ထုတ်ပစ်သည်။

"ခင်ဗျားပါလား!!

"ဟုတ်တယ် ... ကိုယ်.. ဝမ်ချီမင်ပါ သူစိမ်းမဟုတ်ပါဘူး"

ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့တော့ သူ့ရှေ့ကနေ ထွက်ပြေးသွားတာရယ်ဒုတိယအကြိမ်မှာ အလှလေးနဲ့ တွဲတွေ့လိုက်ရတာရယ်ကြောင့်သူ ဝမ်ချီမင်ကို သိပ်တော့ကျေနပ်မနေပါဘူး။

"စကားပြောရအောင် ရှောင်းပေါ်!!!

ရှောင်းပေါ် ချက်ချင်းပြန်မဖြေပါ။ ကားပေါ်မှာရှိနေတဲ့ကျင်းကျင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ညီမဖြစ်သူက သွားလေဆိုတဲ့သဘောနဲ့ပြုံးစိစိ အချက်ပြတော့ ဘာရယ်မဟုတ် ထိုလူဆွဲခေါ်ရာနောက်ပါလာခဲ့ပြန်တယ်။

တစ်နေရာ အရောက် ဘာစကားမှမပြောရသေးခင် သူ့အားရုတ်တရက် ထဖက်လိုက်တာကြောင့် ကြောင်စီစီဖြစ်သွားတယ်။

"မင်းကို လွမ်းနေတာ ရှောင်းပေါ်!!!

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ ဝမ်ချီမင်က သူ့ကို ဒီအတိုင်းကြီးဖက်ထားဆဲပဲ

"အဲ့အချိန်တုန်းက ခင်ဗျားဘာလို့ ထွက်ပြေးရတာလဲ!!

"ကိုယ်... ကိုယ်လန့်သွားလို့ပါ"

"ဘာကိုလန့်တာလဲ.."

"မင်းကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရတော့ ဘယ်လိုမျိုးရင်ဆိုင်ရမလည်း မသိခဲ့ဘူး အဲ့ဒါကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်တွေ့ဖို့အတွက် ကိုယ့်ဘက်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရတာတွေရှိတယ် ရှောင်းပေါ်!!!

ဝမ်ချီမင် မျက်နှာက ရှုပ်ထွေးနေပေမယ့် စကားအသွားအလာကလိမ်နေပုံတော့မရ။

"ကြည့်ပါဦး မင်းက အရပ်လည်း ပိုရှည်လာပြီး အရမ်းကိုကြည့်လို့ကောင်းလာတာပဲ ဩစတေးလျမှာ ရည်းစားတွေကျန်နေခဲ့သေးလား"

"ရှိစရာလား!!! ကျွန်တော့်မှာ အစကတည်းက ဘာရည်းစားမှမရှိဖူးဘူး"

ကပြာကယာ ပြန်ဖြေလာတဲ့ စကားသံကြောင့် ဝမ်ချီမင်နှုတ်ခမ်းတွေ အလိုအလျောက် ကွေးသွားတယ်။

"ခင်ဗျားကသာ ရည်းစားရနေတာ မဟုတ်ဘူးလား!!!

ဝမ်ချီမင် ခဏလောက် တွေခနဲ ဖြစ်သွားပြီးမှ

"အဟက်... ရည်းစားမဟုတ်ပါဘူး ရှောင်းပေါ်ပေါ်ရယ်အဲ့ဒါက ကိုယ်ဂေဟာမှာရှိနေတုန်းက ခင်ခဲ့တဲ့ ညီမလေးပါကလေးတွေက အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ လူရှိန်အောင်စကြ နောက်ကြတဲ့သဘောပါ.."

ထိုအခါမှ ရှောင်းပေါ် ကြိတ်ပြီး ဝမ်းသာသွားတယ်။ ဒီလူ့မှာဘာရည်းစားမှ မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပြီလေ။

"ရား!! အဲ့လိုပြောရကြေးဆို မင်းလည်း အန်ကယ်ရှောင်းစီစဉ်ပေးတဲ့ ဘလိုင်းဒိတ်ကို လက်ခံခဲ့တာပဲမလား"

"ဟင်!! ခင်ဗျား ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"

"ခုနက မင်းနဲ့ကျင်းကျင်းပြောတာကို ကြားလိုက်တာပါပြောပါဦး ဘလိုင်းဒိတ်က အဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လား အဟွန်းအန်ကယ်ရှောင်း ရွေးတာ အလှလေးဆိုတာတော့ ကိုယ်ရဲရဲကြီးပြောရဲတယ်ကွာ"

ဝမ်ချီမင်ရဲ့ အပြုံးကို သူနားမလည်။ သို့သော် ရှောင်းပေါ်ရဲ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲပတောင်းခတ်လာလေတော့သည်။ ပြီးမှ

"ကော... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို သဝန်တိုလို့လားဟင်!!!

ဝမ်ချီမင်ခင်ဗျာ ပြောစရာ စကားပျောက်ရှသွားရသလို ခါးလေးမတ်ခနဲပင်။ ပြီးမှ ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်ရင်း

"ပြောပါဦး မင်းတွေ့ခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးက လှရဲ့လား!!!

"လှတယ်!!!

"ကိုယ်နဲ့ယှဉ်ရင်ရော.."

ရှောင်းပေါ်မျက်နှာရဲခနဲဖြစ်သွားသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကဘယ်လောက်ပဲကြည့်ကောင်းပါစေဦး ဘယ်လိုလုပ် မိန်းကလေးတွေထက် လှနိုင်မှာတဲ့လဲ။

"လှတာတော့ သူက ပိုလှတယ် ဒါပေမယ့် စွဲဆောင်မှုရှိတဲ့အပိုင်းမှာတော့..."

ရှောင်းပေါ်ရဲ့ မဝံ့မရဲအကြည့်တွေကို နားလည်သလိုသဘောလည်းကျမိတာမို့ ပြုံးစိစိ ဖြစ်သွားတယ်။ တကယ့်ကိုရိုးသားလွန်းတဲ့ ကောင်လေးပါလား။ ဘယ်တစ်ယောက်ကံကောင်းမလည်း မသိဘူး။

ထိုအခိုက် ကျင်းကျင်းမှာ ကားဟွန်းကို ၂ခါတိတိ တီးလာသဖြင့်နှစ်ယောက်လုံး ထိုနေရာကိုအကြည့်ပို့လိုက်မိတယ်။

"ကျွန်တော်ပြန်ရတော့မယ် ကော!!

"ပြန်လေ ဒါပေမယ့် မင်းကိုဆက်သွယ်လို့ရမယ့် ဖုန်းနံပါတ်ချန်ခဲ့ပေးဦး"

ပြောလည်းပြော ဖုန်းထုတ်ပြီးပေးလာတော့ ရှောင်းပေါ်ကလည်းခပ်မြန်မြန် သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရိုက်ထည့်ပေးလိုက်တယ် ။

"ဂရုစိုက်သွား ရှောင်းပေါ်!!

ရှောင်းပေါ်က ဘာမှ ပြန်မပြောသလို ခြေလှမ်းတွန့်သွားတာမျိုးရပ်တန့်သွားတာမျိုး မရှိပဲ လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့လေရဲ့။သူသည်လည်း လက်ထဲက စီးကရက်တိုကို နင်းခြေလိုက်ပြီးထိုကားလေး မြင်ကွင်းထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေလိုက်မိတယ်။

သူ အချိန်အကြာကြီး မျှော်နေခဲ့ရသူက အခု ပြန်လာလေပြီ...။ ရှောင်းပေါ်က တစ်ချိန်တုန်းက မိဘ အရိပ်အောက်မှာရှိနေတဲ့မင်းသားလေး မဟုတ်တော့။ အရာရာကို ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်နိုင်ပြီးကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကို ရပ်တည်နေနိုင်တဲ့ လူ ဖြစ်နေပြီ။

မင်းကိုမှီဖို့ ကိုယ့်ရဲ့ ဆယ်ဘဝစာလောက် ပေါင်းရင်တောင်ရမယ်မထင်ဘူး။ ကြာလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မင်းနဲ့ မတန်ဘူးထင်လာလေ..။

အဟင်း.. ရှောင်းပေါ်..ရှောင်းပေါ် ငါဘယ်လို လုပ်ရတော့မှာလဲ။

🌴🌴🌴

ဒါက နောက်ဆုံး အချပ်ပို ၃ပိုင်းအတိပါ ❤️❤️

Zawgyi

"ဒီေန့လည္း မင္းအတြက္ ပန္းေတြထပ္ပို့လာျပန္ျပီ!!

အြဖူေရာင္ လီလီပန္းစည္းကို လွည့္ြကည့္ျပီး ေနာက္ လက္ထဲကသြားယူကာ အမွိုက္ပုံးထဲ ပစ္ထည့္လိုက္တယ္။ သူ့လုပ္ရပ္ေြကာင့္ပိုင္က်ီဟြားမွာ အလန့္တြကား ထေအာ္တယ္။

"ေဝ့.. မင္းရူးေနလား ဒါက တကူးတက သြားမွာမွ ရတာေဈးြကီးတယ္ကြ ဒီပန္းစည္းရဲ့ တန္ေြကးက ငါ့တစ္လစာေလာက္ရွိတယ္"

ေျပာလည္းေျပာ က်ီဟြားက ပန္းစည္းကို ေကာက္ယူျပီး ပန္းစည္းမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ စာလုံးလွလွစာေလးေတြကို ေသခ်ာြကည့္ေနလိုက္တယ္။

"လူြကီးမင္းစုန့္ကို ခဏခဏ ျငင္းဆန္ေနတာ မေကာင္းဘူးေနာ္သူမင္းအတြက္ အကုန္လုပ္နိုင္တယ္ မေန့ကလည္း မင္းကို စိန္နားကပ္ေလးတစ္စုံ လက္ေဆာင္ေပးတယ္ဆို ဘာလို့ျပန္ေပးလိုက္ရတာလဲ.."

သူက ဘာမွမေျပာပဲ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညွိျပီးဖြာလိုက္တယ္။ သူ့မုဝါဒက တစ္ြခားသူေတြနဲ့ေတာ့မတူပါ။ အထူးသြဖင့္အဲ့လိုနည္းေတြနဲ့ ခ်ဉ္းကပ္ဖို့ မလြယ္ကူတာပဲ။

"သူက မင္းနဲ့ ထမင္းတစ္နပ္ေလာက္ စားခ်င္ရုံပဲေလသူေပးတဲ့လက္ေဆာင္ကို လက္ခံျပီး ထမင္းစားေပးေတာ့ဘာြဖစ္မွာမလို့လဲ"

"သူငါ့ကို အဲ့ဒီလိုခြင့္ေတာင္းမယ့္အစား အိမ္ျပန္ျပီးသူ့မိန္းမနဲ့ ကေလးေတြ အနားမွာပဲ ရွိေနသင့္တာ.."

စုန့္ခ်င္းခ်ိုးက အိမ္ေထာင္သည္ဆိုတာ ပိုင္က်ီဟြား သိေပမယ့္ အဲ့ဘဲအိုြကီးက အရမ္းအမ္းနိုင္တာေလ။ အထူးသြဖင့္ သူတို့လိုလူေတြကို ေပးရမွာ မနွေျမာတတ္တာပဲ။

"အဲ့ေတာ့ ဘာြဖစ္လဲ!!!

"ဘာြဖစ္ရမွာလဲ ဟုတ္လား? က်ီဟြား မင္းလည္း ငါ့အေြကာင္းသိတာပဲ ငါက ငါ့ရဲ့အခ်ိန္ကိုပဲေရာင္းတာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ္ကိုေရာင္းတာ မဟုတ္ဘူး !!

လက္က်န္ စီးကရက္ကို ေသာက္ျပီး ေြခေထာက္နဲ့ နင္းေြခပစ္လိုက္တယ္။ အခေြကးေငြယူျပီး အငွားရည္းစား လုပ္ရတဲ့ဘဝက သိပ္ေတာ့မလြယ္ကူဘူး။ အထူးသြဖင့္ သူ့ကိုယ္သူကာကြယ္ရတာ ပိုျပီး မလြယ္ကူဘူး။ ထို့ေနာက္ ဖုန္းကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ Screen ေပါ္မွာ ထင္ရွားစြာ ရွိေနတဲ့ အသက္၉နွစ္အရြယ္ကေလးတစ္ေယာက္။

စုြကုတ္ထားတဲ့ မ်က္ခုံးနွစ္ခုက ေျပေလ်ာ့သြားျပီး သူ့နွုတ္ခမ္းေတြက ျပုံးသြားသည္။

"ရား!! ဝမ္ခ်ီမင္ ဘာလို့ အရူးလို လုပ္ေနရတာလဲမင္း အခုထိ သူ့အေြကာင္းေတြးေနတုန္းလား ဟိုကြဖင့္နိုင္ငံြခားမွာ မင္းကိုေမ့ျပီး ေပ်ာ္ေနေလာက္ျပီ"

က်ီဟြားရဲ့စကားေြကာင့္ သူ့အျပုံးေတြ ေတာင့္ခဲသြားျပီးဖုန္းကိုပိတ္လိုက္တယ္။ ဟုတ္ပါရဲ့ မျမင္ရတဲ့ တစ္ဖက္မွာမင္းဘာေတြြဖစ္ေနျပီလည္းဆိုတာ ငါဘယ္လိုလုပ္ သိနိုင္မွာလဲ။

"မေျပာေတာ့ဘူး ငါသြားျပီ!!

"အယ္!! ငါအခု လူြကီးမင္းစုန့္အေြကာင္း ေျပာေနတာေလ ငါေျပာမယ္ သူ့မွာ ပိုက္ဆံရွိတယ္ အခ်စ္က အေရးမပါဘူးပိုက္ဆံတစ္ခုထဲကသာ ငါတို့ကို ကယ္နိုင္မွာ.."

"ဟုတ္ပါျပီ ဒါဆိုရင္ ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ အခြင့္ေရးကို မင္းပဲယူလိုက္ ငါကေတာ့ ေတာ္ျပီ"

Ring...

Ringtone အသံေြကာင့္ သူ Screen ေပါ္ကို ြကည့္ေတာ့ျမင္လိုက္ရတဲ့ နံပါတ္ေြကာင့္ ျပုံးလိုက္တယ္။ သူ့လက္ေတြကျမွားစိမ္းေလးကို ဆြဲလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ....

'ကိုကို !! မလာေသးဘူးလား ဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ဆုံေနြကျပီ ကိုကို တစ္စက္ကန့္ေနာက္က်လို့ကေတာ့ ေရွာင္မန္စိတ္ဆိုးမွာေနာ္'

"ကိုကိုအခုလာေနပါျပီ ေရွာင္မန္ရယ္!!!

'ဟြန့္ ျပီးေရာ!!

ေရွာင္မန္ အေလာတြကီး ဖုန္းခ်သြားေတာ့ သူ က်ီဟြားကိုျပန္ြကည့္လိုက္ျပီး

"က်ီဟြား!! ငါသြားေတာ့မယ္ ငါ့ညီမေလးက ဖုန္းဆက္ေခါ္ေနျပီ"

"မင္းရဲ့ ေဂဟာက ညီမေလး မဟုတ္လား"

"အင္း.. ေရွာင္မန္က ကံေကာင္းလို့ သူေဌးမိသားစုရဲ့ေမြးစားတာကို ခံရတာ.. ဘာပဲြဖစ္ြဖစ္ သူက ငါ့ညီမေလးပဲ"

ဝမ္ခ်ီမင္က မိဘမဲ့ ေဂဟာမွာ ေနဖူးတယ္လို့ က်ီဟြားကအြကမ္းဖ်င္း  သိထားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေဂဟာကကေလးေတြနဲ့ သိပ္ျပီး အဆက္အသြယ္ သိပ္မရ။ အဆက္သြယ္ရတာကလည္း ခပ္ရွားရွားပဲ။ ေနာက္ျပီး ခ်ီမင္ ညီမေလးလို့ေခါ္တဲ့ တစ္ေယာက္ကိုလည္း ေတြ့ဖူးတယ္။ တကယ့္ကိုပ်က္စီးျပီး ေပ်ာ္တတ္တဲ့ အသက္၁၇နွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးပဲ။

အဲ့ဒီကေလးမရဲ့ အြကည့္ေတြ ဝမ္ခ်ီမင္အေပါ္ထားတဲ့သေဘာထားအမွန္ကို သူ့လို သူစိမ္းေတာင္ ျမင္နိုင္ေနတာကိုအဲ့ဒီေကာင္က 'အ'ေနတာလားပဲ။

"အယ္.. ဝမ္ခ်ီမင္ ဒီပန္းစည္းကို ငါဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ"

"မင္းသေဘာပဲ ြကိုက္တာလုပ္!!

က်ီဟြားကို လွည့္မြကည့္ပဲ ဝမ္ခ်ီမင္ တစ္ေယာက္ထဲထြက္လာလိုက္တယ္။ လူသြားလူလာနည္းတဲ့ ကားပါကင္မွာစုန့္ခ်င္းခ်ိုးဆိုတဲ့ ေျမေခြးအိုြကီးက ေစာင့္ေနမယ္လို့ တကယ္မထင္ထား။

"ခ်ီခ်ီ.. ကိုယ္မင္းကို ေစာင့္ေနတာ "

"လူြကီးမင္းစုန့္ က်ြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို ျပန္ျပီလို့ ထင္ထားတာ!!

စုန့္ခ်င္းခ်ိုးက ျပုံးလ်က္

"မင္းမ်က္နွာေလးကို မျမင္ရပဲ ကိုယ္အိမ္ျပန္ျပီး ဘယ္လိုလုပ္အိပ္ေပ်ာ္နိုင္ပါ့မလဲ"

ဝမ္ခ်ီမင္ မ်က္ခုံးပင့္မိသြားတယ္။

"လူြကီးမင္းစုန့္ ခင္ဗ်ား စည္းေက်ာ္ေနျပီ!!!

"ခ်ီခ်ီ.. ကိုယ္က မင္းနဲ့ ထမင္းတစ္နပ္ေလာက္ စားခ်င္ရုံပါပဲ"

"အကယ္၍ ခင္ဗ်ားရဲ့ ဇနီးကသာ ခင္ဗ်ားက ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို လက္ဆြဲျပီး ပေရာပရည္ လုပ္ေနမွန္းသာ သိရင္ သူ ဘယ္ေလာက္ထိ ဝမ္းနည္းလိုက္မလဲ!!

စုန့္ခ်င္းခ်ိုးရဲ့ မ်က္နွာ ပ်က္ထြက္သြားတယ္။ အလွေလးေတြကကိုင္တြယ္ရ မလြယ္ဘူးပဲ။

"က်ြန္ေတာ့္လမ္းကို မပိတ္နဲ့!!

ကားေရွ့က အတင္းဆြဲဖယ္ဖို့ ြကိုးစားေပမယ့္ ထိုလူကမ်က္နွာေျပာင္တိုက္စြာ မဖယ္ေပးပါေခ်။

"ေဆာရီး ကိုယ္မင္းနဲ့ ထမင္းမစားရမခ်င္း တစ္လွမ္းမွမေရြ့နိုင္ဘူး.."

"ခင္ဗ်ားလည္း က်ြန္ေတာ့္စည္းမ်ဉ္းေတြကို သိတယ္မဟုတ္လားက်ြန္ေတာ္က ပိုင္ရွင္ရွိရင္ လက္မခံဘူး အဲ့ဒါက က်ြန္ေတာ့္ရဲ့မုဝါဒပဲ.."

ထို့ေနာက္ စုန့္ခ်င္းခ်ိုးအေနာက္ကေန ထြက္လာတဲ့ လူရြယ္နွစ္ေယာက္။ ဝမ္ခ်ီမင္ အံ့ဩမွင္သက္လ်က္ စုန့္ခ်င္းခ်ိုးကိုခပ္ေငးေငးေလး ြကည့္လိုက္မိတယ္။

"ဘာစည္းမ်ဉ္းပဲြဖစ္ေနေန အဲ့ဒါေတြက ကိုယ့္အေပါ္မွာအလုပ္မလုပ္ဘူး ကိုယ္က လိုခ်င္တာကို ရေအာင္ယူတယ္ ခ်ီခ်ီဒီေန့ မင္းမပါရင္ မျပန္ဘူးဆုံးြဖတ္ထားတာ ခက္တာပဲကြာအနုနည္းပဲ သုံးျပီး ရေအာင္ေခါ္ခ်င္တာကို အခုေတာ့အြကမ္းနည္း သုံးျပီးေခါ္ရေတာ့မွာပဲ အဟြန္း.. တစ္ခုခု ထိခိုက္မိသြားရင္ကိုကို့ကို မမုန္းနဲ့ဦးေနာ္"

တုန့္ျပန္ခ်က္က အေြခေန မဟန္တာေြကာင့္ သူအေနာက္ကိုသာတစ္ြဖည္းြဖည္းဆုတ္သြားလိုက္မိတယ္။ စုန့္ခ်င္းခ်ိုးမွာ ဒီေကာင္ေလး သူ့လက္က မလြတ္ေတာ့ဘူးလို့ ေတြးေနခ်ိန္မွာပဲ လွစ္ခနဲထြက္ေျပးသြားသည္မို့ ေြကာင္အမ္းလ်က္

"ဘာလုပ္ေနြကတာလဲ လိုက္ေလ!!!!

ဝမ္ခ်ီမင္ ဘယ္ကေန ဘယ္လိုေျပးမိမွန္းေတာင္မသိ။ သူသတိထား မိတာက သတိဝင္လာသည့္အခါ ကားတစ္စီးရဲ့အေနာက္ခုံမွာ ရွိေနျပီဆိုတာပဲ။ စုန့္ခ်င္းခ်ိုးနဲ့အတူ သူ့လူေတြကိုေတြ့ေနရသည္မို့ ပုန္းေရွာင္ေနတုန္း ကားေပါ္ကို လူတစ္ေယာက္တက္လာသည္။

"မင္း ဘယ္သူလဲ!!!

တစ္ဖက္လူမွာ ကားမွန္ထဲကေန သူ့ကိုြကည့္ျပီးးေမးလာြခင္းပင္။သို့ေသာ္ ေနာက္တစ္ခြန္းထပ္ေျပာခ်ိန္မရ။ ခလုတ္ဓားအေသးေလးကို ထုတ္လိုက္ျပီး လည္ပင္းမွာ ေထာက္ထားလိုက္တယ္။

"မေသခ်င္ရင္ မလွုပ္နဲ့ ျငိမ္ျငိမ္ေန!!!

တစ္ဖက္လူမွာ ေြကာက္သြားပုံမရပဲ မ်က္လုံးခပ္သာသာပင့္တယ္။ထို့ေနာက္ ေငြမ်ွင္ေရာင္ ဆံပင္ေတြကို တစ္ခ်က္ဖြလိုက္တယ္။

"ေမာင္းေတာ့!!

"ဘယ္ကိုလဲ"

"ြကိုက္တဲ့ဆီေမာင္း ဒီေနရာကေန ေဝးရင္ ျပီးေရာ"

ထို့ေနာက္ ကားစက္နွိူးျပီး ကားကို ထိုေနရာနဲ့ ေဝးရာဆီခ်ီတက္လာခဲ့တယ္။ ဝမ္ခ်ီမင္အတြက္က အခုမွ အသက္ရွူေခ်ာင္သြားသလိုပါပဲ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ေရာက္ေတာ့ ကားကထိုးရပ္သြားျပီး ကားပိုင္ရွင္က သူထိုင္ေနတဲ့ အေနာက္ခုံဘက္ကတံခါးကို ဆြဲဖြင့္တယ္။

"ဆင္း!!!!

အသာယာ ဆင္းလိုက္ေပမယ့္ မေက်မနပ္ စိတ္ေလးကေတာ့ြဖစ္မိသား။

"ဒီမွာ... ခင္ဗ်ား!!!

ထိန္ေနတဲ့ မီးေရာင္ေအာက္မွာ ရွင္းလင္းစြာ ေတြ့လိုက္ရသည့္မ်က္နွာတစ္ခုအား သူေြကာင္အမ္းစြာ ြကည့္ေနမိတယ္။ တစ္ဖက္လူကလည္း သူ့ကို အေသးစိတ္ ြကည့္ေနတာမို့ ရွက္ရွက္နဲ့ပဲ အရင္ဆုံးမ်က္နွာလြွဲလိုက္တယ္။

"ခင္ဗ်ား!!!!

‌ထပ္မံအသံထြက္လာသည့္အခ်ိန္မွ သူ့ကိုျပန္ြကည့္လိုက္ေတာ့ရင္က ဒိန္းခနဲေဆာင့္ခုန္တယ္။ ေငြမ်ွင္ေရာင္ ဆံခ်ည္မ်ွင္ေတြနဲ့ အညိုေရာင္ မ်က္ဝန္းတစ္စုံ။ ေနာက္ျပီး ရင္းနွီးက်ြမ္းဝင္ပါေသာရုပ္အသြင္။ အန္ကယ္ေရွာင္းနဲ့ တူေပမယ့္ အန္ကယ္ေရွာင္းမဟုတ္တာ ေသခ်ာသည္။

"ေရွာင္းေပါ္ေပါ္!!!!

အလန့္တြကား ေရရြတ္ေတာ့ နားစြန္နားဖ်ား ြကားသြားပုံရတဲ့ေကာင္ေလးက မ်က္ခုံးခပ္သာသာ ပင့္တယ္။ အဲ့ဒီအြကည့္ေတြကို သူမွားနိုင္စရာ အေြကာင္းမရွိ။ တကယ္ပဲ သူဆိုတာ ေသခ်ာပါရဲ့။

"ခင္ဗ်ား!!!!

"..........."

ြကည့္စမ္း ေကာင္စုတ္ေလးက သူ့ကိုေတြ့တာေတာင္မမွတ္မိပါလား။ အဟင္း ထားပါေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္‌တုန္းကေကာင္ေလးက ၉နွစ္ပဲရွိေသးတာ။ ဘယ္အရာကိုမွ အေလးနက္ထားတတ္ေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ နိုင္ငံြခားေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း အသစ္ေတြ့တာနဲ့သူ့ကို ေမ့သြားမယ္ဆိုတာထင္သားပဲ။

"ဝမ္ခ်ီ....'

"မင္းလူမွားေနျပီထင္တယ္ ငါ့ကိုသြားခြင့္ျပုပါဦး"

တစ္ဖက္လူ ဘာစကားမွ မေျပာနိုင္ခင္မွာ လွစ္ခနဲေျပးးထြက္ခဲ့လိုက္တယ္။ ေရွာင္းေပါ္ကလည္း သူ့ေနာက္ကို ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို တစ္ဟုန္ထိုး လိုက္မလာဘူးဆိုတာ သူေျပာရဲတယ္...။ အကြယ္ကေန ေခ်ာင္းြကည့္ေတာ့မွ ေရွာင္းေပါ္မွာ ရပ္လ်က္သားက်န္ရစ္ခဲ့ေြကာင္း ေတြ့ရသည္။

အြဖစ္ပ်က္ကို ျပန္ေတြးရင္း နွဖူးကို ပတ္ခနဲ ရိုက္ခ်လိုက္တယ္။ဘာလို့ ေျပးလာမိတာပါလိမ့္။ ငါဒီေန့ကို အြကာြကီးေစာင့္ေနခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ေရွာင္းေပါ္ ငါ့ကို ေမ့သြားတာလည္း ြဖစ္နိုင္တာပဲ။

ဝမ္ခ်ီမင္...ဝမ္ခ်ီမင္ .... မင္းေတာ္ေတာ္ေလးကိုမတန္မရာ မွန္းတာပါပဲလား။

ေရွာင္းေပါ္ မင္းအမ်ားြကီး ေျပာင္းလဲသြားတယ္ သိလား...။ အရပ္လည္း ရွည္လာျပီး အမ်ားြကီး ပိုြကည့္ေကာင္းလာတယ္။ ဒီေလာက္ထိ မိမိုက္ေနတာကို ရည္းစားမရွိတာကမွ ထူးဆန္းဦးမယ္။

............................

"မိန္းကေလး က်ီယြီ ေစာင့္ေနတာ ြကာျပီလား မသိဘူး!!

ခုံမွာ ဝင္ထိုင္ေတာ့ တစ္ဖက္မိန္းကေလးက တက္ြကြစြာျပုံးေလတယ္။ သူမရဲ့ အြကည့္ေတြက အူျမူးေနျပီး အျပုံးေတြကမနက္ ေနေရာင္ြခည္ြဖာက်သကဲ့သို့ လက္ဆတ္ေနေပမယ့္သူ ေနရခက္မိတာေတာ့အမွန္ပ။

"ဘယ္ကသာ!! မြကာပါဘူး ရွင္ အခ်ိန္ကိုက္ေရာက္လာတာ"

"အင္း!!!

"ရွင္  တစ္ခုခု မွာလိုက္ပါ့လား ဘာစားမလည္းဟင္ ပုံမွန္ဆိုရွင္ ဘာေတြစားေနက်လဲ.."

သူ အင္တင္တင္ြဖစ္သြားျပီး ‌က်ိုးက်ီယြီ မွာထားတဲ့ မုန့္ေတြကိုြကည့္ျပီး ေြကာင္အမ္းသြားတယ္။ ဒီေလာက္ ျပည့္စုံေနတဲ့ဟာသူ ထပ္မွာဖို့ မလိုေလာက္ေတာ့ဘူးထင္တယ္။

"ရပါတယ္ မမွာေတာ့ဘူး.."

"ေသာက္စရာတစ္ခုခု မွာေလ"

"ရပါတယ္ ကိုယ္မုန့္ပဲစားမယ္"

ေျပာရင္းဆိုရင္း ၾတိဂံပုံစံ စေတာ္ဘယ္ရီ ကိတ္ကို ဇြန္းနဲ့ဖဲ့ယူျပီးစားလိုက္ေတာ့ ခ်ိုရဲေနတဲ့ အရသာက ခံတြင္းထဲမွာေပ်ာ္ဝင္သြားတယ္။

"ဒါ... ဒါမွမဟုတ္ ရွင္ ပိုက္ဆံမပါလို့လား.. ျပဿနာမရွိပါဘူးရွင္စားခ်င္သေလာက္စားလို့ရတယ္ က်သေလာက္ေငြကိုက်ြန္မ ရွင္းနိုင္တယ္"

"ကိုယ့္မွာ ေငြရွိတယ္.. စားခ်င္စိတ္ မရွိရုံပါပဲ အကယ္၍မိန္းကေလး က်ီယြီ စားခ်င္စိတ္ရွိရင္ ထပ္မွာလို့ ရတယ္ေနာ္ကိုယ္ရွင္းမယ္"

စကားအဆုံး က်ီယြီရဲ့ မ်က္လုံးအေရာင္ေတြက သလင္းေက်ာက္ေတြလိုမ်ိုး တစ္လက္လက္ ေတာက္ပသြားျပီး သူ့ကိုေမးေထာက္ြကည့္လာတယ္။

"ဒါေပါ့ ပထမဆုံးဒိတ္မွာ မိန္းကေလး စားတာမွန္သမ်ွကိုေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ့ တာဝန္ယူျပီး ရွင္းေပးမွမွန္တာ လူြကီးမင္းေရွာင္း ဒါဆို က်ြန္မ အားမနာေတာ့ဘူးေနာ္"

"အင္း!!!

ပထမဆုံးအြကိမ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ့ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ဖူးတာမို့ ေနရခက္မိတယ္။ အခုမွ ထျပန္ရင္လည္း ပါးပါးတို့ကိုအရွက္ခြဲသလို ြဖစ္သြားမလားပဲ။ ရုတ္တရက္ အာရုံထဲမွာ ထင္းခနဲ ေပါ္လာတာက လြန္ခဲ့တဲ့ မိနစ္ပိုင္းကမွ ေတြ့ခဲ့ဖူးသည့္အဲ့ဒီလူပဲ။

ေနစမ္းပါဦး သူကဘာလို့ ငါ့ကိုေတြ့တာနဲ့ ေျပးသြားရတာလဲ။ငါ့ကို မေတြ့ခ်င္လို့လား။ ဒါမွမဟုတ္ ငါက ေြကာက္စရာေကာင္းလို့လား။ မဟုတ္ေသးပါဘူး ငါဒီေလာက္ ြကည့္ေကာင္းတာ။ ဒါမွမဟုတ္ ငါ့ရဲ့ အရွိန္အဝါေြကာင့္ သူသိမ္ငယ္သြားတာမ်ားလား။

ေတြးရင္း သူ့ဟာသူ တစ္ေယာက္ထဲ ျပုံးေနေတာ့ က်ီယြီကသတိထားမိသြားရင္း သူ့ကို တစိမ့္စိမ့္ေငးေနတယ္။

"လူြကီးမင္းေရွာင္း!!!

"ဟမ္"

"ရွင္ျပုံးတာ အရမ္းးကိုြကည့္လို့ေကာင္းတာပဲ"

"ေက်းဇူး!!!

"ရွင္ တိရိစ္ဆာန္ေလးေတြကို ခ်စ္တတ္သလားဟင္"

"မခ်စ္တတ္ဘူး သူတို့က စိတ္ရွုပ္ဖို့ေကာင္းလို့!!!

"ဟင္ ဘာကိုစိတ္ရွုပ္ဖို့ေကာင္းတာလဲ ဒီေလာက္ထိခ်စ္ဖို့ေကာင္းတဲ့ဟာ.."

"................"

"ထားလိုက္ေတာ့!! ရွင္ ယုန္ေလးေတြ ခ်စ္တတ္လား!!

"ဟိုြဖူြဖူေဖြးေဖြးနဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္ေလးေတြကို ေျပာတာလား"

"ဟုတ္တယ္!!

က်ီယြီမ်က္နွာမွာ တက္ြကြမွုေတြက အထင္းသား...သူကလည္း မလိမ္ခ်င္တာနဲ့..

"ဒီေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေကာင္ေလးေတြ စားလိုက္ရင္ အရမ္းအရသာ ရွိမွာ!!!!

စကားအဆုံး က်ီယြီမွာ အသံထြက္ငိုမတတ္ေတာင္ြဖစ္သြားတယ္။ေခါင္းမေဖာ္တမ္း စားစရာရွိတာ စားေနတုန္း သူ က်ီယြီကိုြကည့္ရင္း

"ကိုယ့္ကို သန့္စင္ခန္း သြားခြင့္ျပုပါ!!

"ဟုတ္!! သြားေလ"

တက္ြကြတဲ့ ေြခလွမ္းေတြနဲ့ သန့္စင္ခန္းထဲ သုတ္ေြခတင္ေျပးလာလိုက္တယ္။ ထို့ေနာက္ မွန္ထဲက သူ့ကိုယ္သူြကည့္လ်က္သက္ျပင္းခ်မိတာ အြကိမ္ြကိမ္။ အစကတည္းက ျငင္းသင့္မွန္းသိေပမယ့္ သူ့အေပါ္ထားတဲ့ ဒယ္ဒီေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြကေပါ့ေသးေသးမဟုတ္။

ထို့ေနာက္ မွန္ထဲက သူ့ကိုယ္သူြကည့္ရင္း အားေပးသလိုျပုံးလိုက္တယ္။

"မင္းက အျမဲတမ္း သားလိမ္မာေလး ြဖစ္ခ်င္တာမဟုတ္လားြကိုးစားထား ေရွာင္းေပါ္ မင္းလုပ္နိုင္ပါတယ္"

ထိုအခိုက္ တိုက္ဆိုင္စြာ ျမည္လာတဲ့ဖုန္းက ပါးပါးဆီက....ဖုန္းကို ကိုင္ရင္း နားနားကပ္တယ္ ဆိုရင္ပဲ

"သား! ဒိတ္က ဘယ္လိုလဲ အဆင္ေျပရဲ့လား!!

က်ိန္းေသ ဘယ္ေျပပါ့မလဲ။ အထူးသြဖင့္ သူေတြ့ေနရတာမိန္းကေလး ြဖစ္ေနတာ ခက္တာပဲ။

"ေျပပါတယ္ ပါးပါး စိတ္မပူနဲ့ေနာ္.."

'ဘာေျပတာလဲ သူမ်ားကိုသာ လိမ္လို့ရမယ္ ပါးပါးကိုလိမ္လို့မရဘူး အကယ္၍ သားမြကိုက္ဘူးဆို ျငင္းလို့ရတယ္ေနာ္ပါးပါးက သားဘက္မွာ အျမဲရွိတယ္..'

"ဒါေပမယ့္ ဒယ္ဒီက!!!

'သားဒယ္ဒီကို ေခါင္းထဲထည့္စရာမလိုဘူး ပါးပါးသူ့ကိုေျပာမယ္စိတ္မပါတာကို အတင္းလုပ္မယူနဲ့ ပါးပါးေျပာတာ နားလည္လား'

ပါးပါးစကားေြကာင့္ သူအားတက္သြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒယ္ဒီ စီစဉ္ေပးတဲ့ ဒိတ္ကို သူျငင္းပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။

'ပါးပါးကိုေျပာ မိန္းကေလးက ဘယ္လိုေနလဲ လွရဲ့လား"

"လွတယ္!! အရမ္းလည္း ခ်စ္စရာေကာင္းျပီး တက္ြကြတယ္!!

'ဟင္.. ဒါေတာင္ သားကို ရင္ခုန္ေအာင္ မလုပ္နိုင္ဘူးလား'

"အဲ့သေဘာပါပဲ!! ေနာက္ျပီး က်ြန္ေတာ္ေနရခက္တယ္ ပါးပါး အဲ့မိန္းကေလးနဲ့သာ လက္ထပ္လိုက္ရင္ သူက သားကိုပဲတစ္ခ်ိန္လုံး ထိုင္ြကည့္ေနေတာ့မွာ.."

စကားအဆုံး ပါးပါးရဲ့ ရယ္သံက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ပဲ။

"ပါးပါး.. သား ျငင္းလို့ တကယ္ရတာလားဟင္!!!

'ရတာေပါ့.. စိတ္ြကိုင္လုပ္ မင္းဒယ္ဒီ မင္းကို ဆူရဲရင္ပါးပါးသူ့ကို ဘယ္လိုပညာေပးမလည္း ြကည့္ေန!!

"ပါးပါး ဒီလိုေျပာေတာ့ သား စိတ္ခ်သြားျပီ"

ေရွာင္းေပါ္ ဖုန္းခ်ျပီး ပိုလို့ေတာင္ ယုံြကည္မွုရွိလာတယ္။ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ သူက မိန္းကေလးကို ျငင္းပိုင္ခြင့္ ရွိျပီး ပါးပါးကလည္း သူ့ဘက္က ြဖစ္ေနတာပဲ။ ထို့ေနာက္ ယုံြကည္ခ်က္ ရွိရွိ သူ့ေနရာကို ျပန္လာလိုက္တယ္။

"က်ီယြီ!!

"ဟုတ္ကဲ့ လူြကီးမင္းေရွာင္း!!

"တကယ္ေတာ့ မင္းက အရမ္းေကာင္းတယ္ လွလည္းလွတယ္"

က်ီယြီမ်က္နွာက ပန္းေရာင္ေျပးလ်က္

"ကိုယ္မဟုတ္တဲ့ တစ္ြခား ဘယ္သူကမဆို မင္းကိုအရမ္းခ်စ္မွာ ေသခ်ာတယ္.."

"ဘာ!! ခဏ.. ရွင္ေျပာတာက!!

"ဒိတ္ကို ဒယ္ဒီ စီစဉ္တာပါ ကိုယ္စိတ္မပါဘူး "

ေျပာလည္းေျပာ ထရပ္လိုက္တဲ့ ေရွာင္းေပါ္ကို သူမ အေနနဲ့ေြကာင္အမ္းစြာ ေငးရတယ္။

"ကိုယ္ ပိုက္ဆံရွင္းခဲ့မယ္ေနာ္!!!

လွစ္ခနဲ ထြက္လာသည့္ ေရွာင္းေပါ္မွာ သူမကို တစ္ခ်က္မွလွည့္မြကည့္။ သူ့အျပုံးေတြက အျပင္ထြက္လာသည္အထိမရပ္တန့္ေသး။ တစ္လက္စတည္း ကိုယ့္ကို ျမင္တာနဲ့ထြက္ေျပးသြားသည့္ လူြကီးကိုလည္း ေတြးရင္း မျပုံးပဲမေနနိုင္။

ေအးေဆးေပါ့.. မေလာပါဘူး ခင္ဗ်ားနဲ့ က်ုပ္က တစ္ျမို့တည္းမွာရွိေနတာပဲ ခင္ဗ်ား က်ုပ္လက္က လြတ္စရာလား။

.......................

"ေျပာပါဦး!! ငါ့ကိုပါ တကူးတက ဖိတ္တဲ့ ကိစ္စက ဘာမ်ားလဲ!!

ပုံမွန္မဟုတ္တဲ့ ဖိတ္ေခါ္မွုေြကာင့္ က်င္းက်င္းက အေမးျပုရတယ္။ မိန္းကေလး၅ေယာက္သာ ရွိတဲ့ ဝိုင္းက တစ္ေယာက္မွ ေအာက္ေြခလူတန္းစား မပါဝင္ပါ။ ဒီမွာရွိသမ်ွ မိန္းကေလးေတြက တစ္ေယာက္မွ သူမရဲ့ သူငယ္ခ်င္း မပါဝင္ေပ။

"မေလာပါနဲ့ ငါေျပာမွာပါ စကားမစပ္ နင့္ဒယ္ဒီက နင့္ကိုအိမ္ေထာင္ျပုခိုင္းေတာ့မွာဆို.. ဟင္းဟင္း ငယ္ရြယ္နုပ်ိုေနတဲ့အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္အေစာြကီး ျပုရမွာ နွေမ်ာစရာ!!!

က်င္းက်င္း မ်က္နွာ ကြက္ခနဲပ်က္သြားေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းျပန္ထိန္းလိုက္နိုင္တယ္။

"သတင္းရတာ ျမန္လိုက္တာ ဟုတ္တယ္ ဒယ္ဒီကငါ့အတြက္တကယ္ကို ျပီးျပည့္စုံတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ ရွာေပးတယ္သူဘယ္ေလာက္ေခ်ာလဲ နင္သိလား ငါတြဲဖူးတဲ့ ငတုံးေတြလိုအူတူတူ အတတ မဟုတ္ဘူး"

"နင္ဘာလို့ ဟန္ေဆာင္ေနတာလဲ ငါြကားတာေတာ့နင္သူ့ကို လုံးဝ သေဘာမက်ဘူးဆို.."

"အဲ့ဒါ နင္နဲ့ဘာဆိုင္လို့လဲ... ခ်င္ေရွာင္မန္ ငါ့ကို ဒီလိုေတြေျပာခ်င္လို့ ဖိတ္တယ္လို့ မေျပာနဲ့ေနာ္..."

"ဘယ္ကသာ.. ငါတို့ေရွာင္မန္က သူ့ရည္းစား အသစ္ေလးနဲ့နင့္ကို မိတ္ဆက္ေပးခ်င္လို့ ေခါ္လိုက္တာ"

"ရည္းစား?

က်င္းက်င္း ေရရြတ္လိုက္ေတာ့ ေရွာင္မန္က ျပုံးသြားတယ္။ ြကားသာြကားရေပမယ့္ သိပ္ေတာ့မယုံခ်င္ပါ ဘာလို့ဆိုခ်င္ေရွာင္မန္က အရူးတစ္ေယာက္ဆိုတာထက္ ကပ္ပါးေကာင္ြဖစ္ေနလို့ပဲ။ ဘယ္သူနဲ့တြဲတြဲ နွစ္ပတ္ထက္ပိူျပီး ဘယ္သူကမ်ားေရွာင္မန္အနား ေနနိုင္လို့လဲ။

တစ္ခုခု မွားေနျပီမွန္း သူသိေသာ္လည္း။

"ေဟာ... ငါ့ကိုကိုလာျပီ!!!

ေျပာလည္းေျပာ လွစ္ခနဲေျပးထြက္သြားသူက ျပန္လာေတာ့အမ်ိုးသားတစ္ေယာက္နဲ့။ ျမင္လိုက္ရတဲ့ အမ်ိုးသားေြကာင့္သူ ေြကာင္စီစီြဖစ္သြားမိတာေတာ့ အမွန္။ ျပီးမွ ခ်က္ခ်င္းပဲသူျပုံးစိစိ ြဖစ္ရင္း ကိုကိုေရွာင္းေပါ္ကို အခုခ်က္ခ်င္း လာြကိုဖို့မက္ေဆ့ခ္်ပို့လိုက္တယ္။

"ဒီမွာေလ ငါ့ကိုကို ဝမ္ခ်ီမင္တဲ့!!

ေရွာင္မန္ရဲ့ အရပ္က ကိုကိုခ်ီမင္ရဲ့ ရင္ညြွန့္ေလာက္ေတာင္မရွိ။ ဒါကို လက္ေမာင္းတစ္ဖက္အား ဇြတ္ဆြဲယူကာ မွီျပုေနသည္။

"အားလုံးကို မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္ ဒါ ငါ့ခ်စ္သူ ဝမ္ခ်ီမင္တဲ့!!!

အားလုံးရဲ့ အားက်သလို အြကည့္ေတြထဲမွာ က်င္းက်င္းေတာ့မပါဝင္ပါ။ ဝမ္ခ်ီမင္ကလည္း ရုတ္တရက္ သူ့ရဲ့ညီမေလးရဲ့စကားေြကာင့္ ဘဝမက် ြဖစ္သြားရတယ္။

"ေရွာင္မန္ ဒါက ဘာလဲ..."

ေရွာင္မန္က မ်က္စိပ်က္ မ်က္နွာပ်က္ြဖင့္ သူ့အနားကိုကပ္ကာခပ္တိုးတိုးေလး ေျပာရွာတယ္။

"ညီမေလးကို အရွက္မခြဲပါနဲ့ ကိုကိုရယ္ ေက်းဇူးျပုျပီးပူးေပါင္းေပးပါေနာ္..."

သနားစဖြယ္ ရုပ္အသြင္နဲ့ အသနား ခံေနေပမယ့္ မေက်မနပ္ြဖစ္သြားတဲ့စိတ္ကေတာ့ ေပ်ာက္မသြား။

"ကိုကိုခ်ီမင္ မေတြ့တာြကာျပီေနာ္!!

က်င္းက်င္းဆီက ပထမဆုံးထြက္လာတဲ့ စကား

"ဘာ!! ကိုကိုနဲ့ ေရွာင္းက်င္းက်င္းက သိတာလား"

"သိတာထက္ေတာင္ ပိုေသးတယ္ ကိုကိုခ်ီမင္နဲ့ထမင္းလက္ဆုံေတာင္ စားဖူးေသး.."

ေရွာင္မန္နွုတ္ခမ္းစူရင္း ဘုံေဆာင့္ကာ လက္ကို အတင္းဆြဲထားသည့္ လက္တစ္ဖက္က အားေလ်ာ့သြားတယ္။

"အာ... ငါ့ကိုကိုလည္း ေရာက္လာျပီ!!

ဆိုင္ထဲ ဝင္လာျပီး သူ့ကိုရွာေနပုံရတဲ့ ခပ္ေခ်ာေခ်ာအမ်ိုးသားကိုက်င္းက်င္း လက္ျပလိုက္တယ္။

"ကိုကို.. က်င္းက်င္းက ဒီမွာေနာ္!!!

အနားကို ေလ်ွာက္လာတဲ့ ေြခသံသဲ့သဲ့မွာ ဝမ္ခ်ီမင္တစ္ေယာက္ြဖည္းြဖည္းခ်င္း လွည့္ြကည့္လိုက္တယ္။

"ကိုကို.."

က်င္းက်င္းက အလ်င္အျမန္ ကိုကို့အနား ေျပးသြားလိုက္ျပီး လက္တစ္ဖက္ကို အတင္းဆြဲယူျပီး မွီျပုတယ္။

"ကိုကိုေရာက္လာတာ ေနာက္က်သြားလား မင္းသမီးေလး!!

"ေနာက္မက်ပါဘူး ကိုကိုရဲ့ အခ်ိန္ကိုက္ကို ေရာက္လာတာဪ.. မန္မန္ နင့္ကိုငါ မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္ ဒါကငါ့ရဲ့ အစ္ကိုြကီး ေရွာင္းေပါ္ေပါ္တဲ့ .."

"............"

"ကိုကို သူက ေရွာင္မန္လို့ ေခါ္တယ္ ဒီဘက္က ကိုကိုခ်ီမင္ကေတာ့ သူ့ရဲ့ရည္းစားလို့ ေျပာတာပဲ.."

ရယ္သံတစ္ဝက္နဲ့ေျပာေတာ့ တစ္ဖက္လူကို မ်က္ေမွာင္ြကုတ္၍စူးစိုက္ြကည့္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒါကို နားလည္တဲ့ လူြကီးကလည္းခပ္ရို့ရို့ျပုံးရင္း

"မေတြ့တာြကာျပီေနာ္ ေရွာင္းေပါ္!!!!

"ဟုတ္ပါရဲ့!!

ဆန့္ထုတ္လာတဲ့ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ နွုတ္ဆက္လိုက္ျပီး ေရွာင္းေပါ္ နားမလည္နိုင္ြဖစ္ရတယ္။ ဒါက ေပက်င္းကိုေရာက္မွဒီလူ့ကို ဒုတိယအြကိမ္ေတြ့တာပဲ။

"ကိုကို... က်င္းက်င္းရဲ့ အစ္ကိုနဲ့ သိလို့လား"

"အင္း!! ငယ္... သူငယ္ခ်င္းေတြပါ ေရွာင္မန္ မသိလို့ ေက်ာင္းတုန္းက သူက ကိုယ့္အေပါ္ အရမ္းေကာင္းခဲ့တာ ေနာက္.. လမ္းမွာေတြ့ရင္ ရိုရိုေသေသ နွုတ္ဆက္ရမယ္ေနာ္မရိုင္းရဘူး!!

"ဟုတ္"

"မင္းသမီးေလး.. ကိုကိုတို့ျပန္ြကမလား အရမ္းေနာက္က်ေနျပီေရွာင္ခ်ီေတာင္ မင္းေလာက္ လမ္းမမ်ားဘူး.."

"ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို.. အယ္ ဒါနဲ့ ဒယ္ဒီစီစဉ္ေပးတဲ့ ြကင္ဖက္ကိုကိုကိုသေဘာက်ရဲ့လားဟင္"

က်င္းက်င္းက ျပန္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္ ကိုကို့လက္ကို ခ်ိတ္တြယ္ရင္းတမင္အသံျမွင့္ျပီး ေျပာခဲ့လိုက္တယ္။

"ဟင္း!! ဘာလို့ သိခ်င္ရတာလဲ"

"ေကာင္မေလးက လွလားဟင္.."

က်င္းက်င္းရဲ့ ပါးတစ္ဖက္ကို ဆြဲဖဲ့ျပီးမွ

"မင္းသမီးေလးထက္ေတာ့ မလွပါဘူး.."

"ဟြန္း!! ကိုကိုခ်ီမင္နဲ့ေရာ ဘာလို့ မသိသလိုမ်ိုးလုပ္ရတာလဲ"

သူ သက္ျပင္းခ်လ်က္

"မင္းေလးရဲ့ ကိုကိုခ်ီမင္က သူမ်ားကို စကားမွမေျပာခ်င္တာဟြန္း!! ေဘးမွာလည္း အလွေလး တစ္ေယာက္ ရွိေသးတယ္!!

က်င္းက်င္းကေတာ့ အသံထြက္ျပီးသာ ရယ္လိုက္ေတာ့တယ္။

"ကားေပါ္တက္ေတာ့.."

"ဟုတ္"

က်င္းက်င္း ကားေပါ္တက္သြားေတာ့ သူလည္း ကားတံခါးကိုဖြင့္ျပီး ကားေပါ္တက္မည္အျပု အေနာက္ကေန လက္ကိုဆတ္ခနဲဆြဲလာသည့္ လက္တစ္စုံ။

အံ့ဩမွင္သက္စြာ ျပန္ြကည့္လိုက္ေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္းထိုလူြကီးပါပင္။ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို ခဲထားျပီး သူ့ကိုျပုံးစစြကည့္လာ၏ ။ ျပီးေနာက္ စီးကရက္အေငြ့ေတြကို သူ့မ်က္နွာေပါ္ဖူးခနဲ မွုတ္ထုတ္ပစ္သည္။

"ခင္ဗ်ားပါလား!!

"ဟုတ္တယ္ ... ကိုယ္.. ဝမ္ခ်ီမင္ပါ သူစိမ္းမဟုတ္ပါဘူး"

ပထမဆုံးအြကိမ္ေတြ့ေတာ့ သူ့ေရွ့ကေန ထြက္ေျပးသြားတာရယ္ဒုတိယအြကိမ္မွာ အလွေလးနဲ့ တြဲေတြ့လိုက္ရတာရယ္ေြကာင့္သူ ဝမ္ခ်ီမင္ကို သိပ္ေတာ့ေက်နပ္မေနပါဘူး။

"စကားေျပာရေအာင္ ေရွာင္းေပါ္!!!

ေရွာင္းေပါ္ ခ်က္ခ်င္းျပန္မေြဖပါ။ ကားေပါ္မွာရွိေနတဲ့က်င္းက်င္းကို ြကည့္လိုက္ေတာ့ ညီမြဖစ္သူက သြားေလဆိုတဲ့သေဘာနဲ့ျပုံးစိစိ အခ်က္ျပေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ထိုလူဆြဲေခါ္ရာေနာက္ပါလာခဲ့ျပန္တယ္။

တစ္ေနရာ အေရာက္ ဘာစကားမွမေျပာရေသးခင္ သူ့အားရုတ္တရက္ ထဖက္လိုက္တာေြကာင့္ ေြကာင္စီစီြဖစ္သြားတယ္။

"မင္းကို လြမ္းေနတာ ေရွာင္းေပါ္!!!

မိနစ္အနည္းငယ္ြကာတဲ့အထိ ဝမ္ခ်ီမင္က သူ့ကို ဒီအတိုင္းြကီးဖက္ထားဆဲပဲ

"အဲ့အခ်ိန္တုန္းက ခင္ဗ်ားဘာလို့ ထြက္ေျပးရတာလဲ!!

"ကိုယ္... ကိုယ္လန့္သြားလို့ပါ"

"ဘာကိုလန့္တာလဲ.."

"မင္းကို ရုတ္တရက္ေတြ့လိုက္ရေတာ့ ဘယ္လိုမ်ိုးရင္ဆိုင္ရမလည္း မသိခဲ့ဘူး အဲ့ဒါေြကာင့္ ေနာက္တစ္ြကိမ္ျပန္ေတြ့ဖို့အတြက္ ကိုယ့္ဘက္က ြကိုတင္ျပင္ဆင္ရတာေတြရွိတယ္ ေရွာင္းေပါ္!!!

ဝမ္ခ်ီမင္ မ်က္နွာက ရွုပ္ေထြးေနေပမယ့္ စကားအသြားအလာကလိမ္ေနပုံေတာ့မရ။

"ြကည့္ပါဦး မင္းက အရပ္လည္း ပိုရွည္လာျပီး အရမ္းကိုြကည့္လို့ေကာင္းလာတာပဲ ဩစေတးလ်မွာ ရည္းစားေတြက်န္ေနခဲ့ေသးလား"

"ရွိစရာလား!!! က်ြန္ေတာ့္မွာ အစကတည္းက ဘာရည္းစားမွမရွိဖူးဘူး"

ကျပာကယာ ျပန္ေြဖလာတဲ့ စကားသံေြကာင့္ ဝမ္ခ်ီမင္နွုတ္ခမ္းေတြ အလိုအေလ်ာက္ ေကြးသြားတယ္။

"ခင္ဗ်ားကသာ ရည္းစားရေနတာ မဟုတ္ဘူးလား!!!

ဝမ္ခ်ီမင္ ခဏေလာက္ ေတြခနဲ ြဖစ္သြားျပီးမွ

"အဟက္... ရည္းစားမဟုတ္ပါဘူး ေရွာင္းေပါ္ေပါ္ရယ္အဲ့ဒါက ကိုယ္ေဂဟာမွာရွိေနတုန္းက ခင္ခဲ့တဲ့ ညီမေလးပါကေလးေတြက အရြယ္ေရာက္လာျပီဆိုေတာ့ လူရွိန္ေအာင္စြက ေနာက္ြကတဲ့သေဘာပါ.."

ထိုအခါမွ ေရွာင္းေပါ္ ြကိတ္ျပီး ဝမ္းသာသြားတယ္။ ဒီလူ့မွာဘာရည္းစားမွ မရွိဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရျပီေလ။

"ရား!! အဲ့လိုေျပာရေြကးဆို မင္းလည္း အန္ကယ္ေရွာင္းစီစဉ္ေပးတဲ့ ဘလိုင္းဒိတ္ကို လက္ခံခဲ့တာပဲမလား"

"ဟင္!! ခင္ဗ်ား ဒါကို ဘယ္လိုသိတာလဲ"

"ခုနက မင္းနဲ့က်င္းက်င္းေျပာတာကို ြကားလိုက္တာပါေျပာပါဦး ဘလိုင္းဒိတ္က အဆင္ေျပခဲ့ရဲ့လား အဟြန္းအန္ကယ္ေရွာင္း ေရြးတာ အလွေလးဆိုတာေတာ့ ကိုယ္ရဲရဲြကီးေျပာရဲတယ္ကြာ"

ဝမ္ခ်ီမင္ရဲ့ အျပုံးကို သူနားမလည္။ သို့ေသာ္ ေရွာင္းေပါ္ရဲ့မ်က္နွာတစ္ခုလုံး ရဲပေတာင္းခတ္လာေလေတာ့သည္။ ျပီးမွ

"ေကာ... ဒါမွမဟုတ္ က်ြန္ေတာ့္ကို သဝန္တိုလို့လားဟင္!!!

ဝမ္ခ်ီမင္ခင္ဗ်ာ ေျပာစရာ စကားေပ်ာက္ရွသြားရသလို ခါးေလးမတ္ခနဲပင္။ ျပီးမွ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ရင္း

"ေျပာပါဦး မင္းေတြ့ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးက လွရဲ့လား!!!

"လွတယ္!!!

"ကိုယ္နဲ့ယွဉ္ရင္ေရာ.."

ေရွာင္းေပါ္မ်က္နွာရဲခနဲြဖစ္သြားသည္။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကဘယ္ေလာက္ပဲြကည့္ေကာင္းပါေစဦး ဘယ္လိုလုပ္ မိန္းကေလးေတြထက္ လွနိုင္မွာတဲ့လဲ။

"လွတာေတာ့ သူက ပိုလွတယ္ ဒါေပမယ့္ စြဲေဆာင္မွုရွိတဲ့အပိုင္းမွာေတာ့..."

ေရွာင္းေပါ္ရဲ့ မဝံ့မရဲအြကည့္ေတြကို နားလည္သလိုသေဘာလည္းက်မိတာမို့ ျပုံးစိစိ ြဖစ္သြားတယ္။ တကယ့္ကိုရိုးသားလြန္းတဲ့ ေကာင္ေလးပါလား။ ဘယ္တစ္ေယာက္ကံေကာင္းမလည္း မသိဘူး။

ထိုအခိုက္ က်င္းက်င္းမွာ ကားဟြန္းကို ၂ခါတိတိ တီးလာသြဖင့္နွစ္ေယာက္လုံး ထိုေနရာကိုအြကည့္ပို့လိုက္မိတယ္။

"က်ြန္ေတာ္ျပန္ရေတာ့မယ္ ေကာ!!

"ျပန္ေလ ဒါေပမယ့္ မင္းကိုဆက္သြယ္လို့ရမယ့္ ဖုန္းနံပါတ္ခ်န္ခဲ့ေပးဦး"

ေျပာလည္းေျပာ ဖုန္းထုတ္ျပီးေပးလာေတာ့ ေရွာင္းေပါ္ကလည္းခပ္ျမန္ျမန္ သူ့ဖုန္းနံပါတ္ကို တည္ျငိမ္စြာ ရိုက္ထည့္ေပးလိုက္တယ္ ။

"ဂရုစိုက္သြား ေရွာင္းေပါ္!!

ေရွာင္းေပါ္က ဘာမွ ျပန္မေျပာသလို ေြခလွမ္းတြန့္သြားတာမ်ိုးရပ္တန့္သြားတာမ်ိုး မရွိပဲ လက္ျပနွုတ္ဆက္ခဲ့ေလရဲ့။သူသည္လည္း လက္ထဲက စီးကရက္တိုကို နင္းေြခလိုက္ျပီးထိုကားေလး ျမင္ကြင္းထဲကေန ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အထိ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ြကည့္ေနလိုက္မိတယ္။

သူ အခ်ိန္အြကာြကီး ေမ်ွာ္ေနခဲ့ရသူက အခု ျပန္လာေလျပီ...။ ေရွာင္းေပါ္က တစ္ခ်ိန္တုန္းက မိဘ အရိပ္ေအာက္မွာရွိေနတဲ့မင္းသားေလး မဟုတ္ေတာ့။ အရာရာကို ကိုယ္ပိုင္ဆုံးြဖတ္နိုင္ျပီးကိုယ့္ေြခေထာက္ေပါ္ကို ရပ္တည္ေနနိုင္တဲ့ လူ ြဖစ္ေနျပီ။

မင္းကိုမွီဖို့ ကိုယ့္ရဲ့ ဆယ္ဘဝစာေလာက္ ေပါင္းရင္ေတာင္ရမယ္မထင္ဘူး။ ြကာေလ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မင္းနဲ့ မတန္ဘူးထင္လာေလ..။

အဟင္း.. ေရွာင္းေပါ္..ေရွာင္းေပါ္ ငါဘယ္လို လုပ္ရေတာ့မွာလဲ။

🌴🌴🌴

ဒါက ေနာက္ဆုံး အခ်ပ္ပို ၃ပိုင္းအတိပါ ❤️❤️