14
08:59, 8 September 2025Unicode
မနက်ခင်းတစ်ခု။ ရိပေါ် ရေချိုးပြီးတာနဲ့ ထုံးစံအတိုင်းရှောင်းကျန့်က ရေချိုးခန်းဝင်တယ်။ အခန်းထဲမှာကျန်နေခဲ့တဲ့ ရိပေါ်ကအဝတ်စားဘာညာဝတ်နေရင်း ခုံပေါ်တင်ထားတဲ့ရှောင်းကျန့်ရဲ့ဖုန်းလေးက ထမြည်လာတယ်။ သွားကြည့်လိုက်တော့ ခေါ်ဆိုသူက ဖန်သိုသို။
ဒါကြောင့် သူ့မျက်ခုံးတန်းတန်းတို့က ပင့်တက်လာရင်း
"ရှောင်းကျန့် ခင်ဗျားရဲ့ဖုန်းလာနေတယ်"
ရှောင်းကျန့်က ပြန်မထူးပဲ ရှိနေသလို ဖုန်းကလည်းလာနေတာအဆက်မပြတ်။ ခဏကြာမှ ရေချိုးပြီးပြီဖြစ်တဲ့ ရှောင်းကျန့်ကထွက်လာတော့ ဖုန်းက ဆက်မမြည်တော့။
"ဖုန်းလာနေတယ်လို့ ပြောနေတဲ့ဟာ"
"ကိုင်ထားလိုက် ပြီးရော!!
ရိပေါ်က သူများကိုယ်ရေးကိုယ်တာထဲကို ဝင်စွက်ဖက်တတ်သူမဟုတ်ဘူးရယ်။ အခုကလည်း ကျန်းချန်ဆက်သွယ်တာထင်လို့ကြည့်မိရုံပဲ...
"ဖန်သိုသိုခေါ်တာ"
"ဪ.. အဲ့ကလေးက ဘာလို့ဆက်သွယ်တယ်မသိဘူး"
"ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား ပြန်ဆက်သွယ်ကြည့်ပါ့လား သူခင်ဗျားကိုတစ်ခုခုပြောချင်လို့လည်း ဖြစ်မှာပေါ့"
"မဖြစ်နိုင်တာ.."
ဖန်သိုသို သူ့ကို ဆက်သွယ်လာရင်တောင် နှစ်ယောက်ကြားမှာအရေးကြီး ပြောစရာရယ်လို့ မယ်မယ်ရရမရှိ။ ကုမ္ပဏီသွားဖို့အတွက် ဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နက်ခ်တိုင်ကြိုးချည်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။
"ရော့!! နက်ခ်တိုင် ချည်ပေးအုံး"
ရိပေါ်ကလည်း ငြင်းရင်အပိုစကားပြောရမှာစိုးတာနဲ့ နက်ခ်တိုင်ကြိုးကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲယူပြီး ချည်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးနောက်ရှောင်းကျန့်က ဖုန်းကိုကောက်ယူလိုက်တယ်...
"ဖန်သိုသို ဘာကိစ္စဆက်တာလဲ မင်းသိလား"
ရိပေါ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ခေါင်းခါကာ
"မသိဘူးလေ ဘယ်သူက စိတ်ဝင်စားလို့လဲ"
ရှောင်းကျန့်နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်ရုံပြုံးသွားသည်။ ရိပေါ်စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုတာ လိမ်နေခြင်းမဟုတ်။
"ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှမရှိဘူး.. နောက်ပြီး နည်းနည်းပါးပါးဟန်ဆောင်စမ်းပါအုံး မျက်နှာပေါ်မှာ ဒီကိစ္စကိုစိတ်မဝင်စားဘူးဆိုတာ အထင်းသားပေါ်မနေစေနဲ့လေ.."
"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က မှန်တာ ပြောခဲ့တာနော်!!!
"ဒါဆို ငါမင်းကိုလှန်ပြမယ်လေ"
ဆိုပြီး ဖန်သိုသိုနဲ့ ပြောသမျှ မက်ဆေ့ခ်ျတွေအကုန် ရိပေါ်ရှေ့မှာပြလိုက်သော်လည်း ရိပေါ်အမူအယာက မပြောင်းလဲ။
"ဘယ်သူက စိတ်ဝင်စားလို့လဲ.."
"တကယ် မသိချင်ဘူးပေါ့"
"မသိချင်ဘူး"
"ဒါဆို မင်းနဲ့လင်းပေါင်ကရော?
ရိပေါ် ထိုလူကြီးကို ကျောပေးထားရာက အနောက်ကိုချာခနဲလှည့်ကြည့်တော့ ပြီတီတီအပြုံးကြီးနဲ့ကြုံတယ်။
"ရှောင်းပေါ်နဲ့ ကျွန်တော်ကို ခင်ဗျား မုန်းလား!!!
ရှောင်းကျန့်ပြန်မဖြေတော့။ မျက်ခုံးပင့်၊ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကိုလည်းအသာပင့်ပြရင်း
"ဗိုက်ဆာပြီ Breakfast သွားစားရအောင်"
ဒီတော့ စကားဝိုင်းလေးက ထိုနေရာမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီးထမင်းစားခန်းဆီ လျှောက်လာလိုက်တယ်..။ ထမင်းစားခန်းမှာရှောင်းပေါ်က ကြိုရောက်နှင့်နေပြီး အသင့်ပြင်ထားပြီးသားထမင်းဟင်းတွေရှေ့မှာ သူတို့အလာကို စောင့်နေတဲ့ပုံရတယ်။
"Morning သား!!
"Morning !!
Breakfast စားစဉ် ခဏကြာတော့ရှောင်းပေါ်နဲ့ ရိပေါ်ကို သူလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။နှစ်ယောက်လုံး စားစရာရှိတာကို ခေါင်းမဖော်တမ်း စားနေကြသည်။ တစ်ယောက်မှ သူ့ကိုမကြည့်ကြ။
ထို့နောက် ချောင်းတစ်ချက်ဟမ့်ပြီး စကားစရတယ်...။
"ရိပေါ်!!
ရိပေါ်က မျက်လုံးပင့်ကြည့်ပြီး ဘာလဲဆိုတဲ့သဘောနဲ့မေးဆတ်ပြတယ်။
"ဘန်ကောက်ကို အလုပ်ခရီး ထွက်ရမယ် မင်းရောလိုက်ခဲ့!!
ဘန်ကောက်ခရီးစဉ်ဆိုတော့ ရိပေါ်မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်လာတယ်။ အမှန်တိုင်းပြောရရင် သူဘန်ကောက်ကိုမရောက်ဖူးဘူး ရှောင်းကျန့်က သူ့ကိုပါ ခေါ်မယ်ဆိုတော့ သူကလည်း အတိုးချပြီးကဲရုံသာ။
ဒါပေမယ့် သိပ်မကြာခင်ရောက်လာတော့မယ့် ရှောင်းပေါ်မွေးနေ့အတွက် တွေးမိသွားတော့ မပျော်နိုင်တော့ပါဘူး။ရောက်ဖို့က ရက်သိပ်မလိုတော့ဘူးလေ..။
"ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ သားရဲ့မွေးနေ့လည်းရှိတော့အကြာကြီးနေလို့ရမယ်မထင်ဘူး"
"တစ်ပတ်ပဲဟာ မကြာပါဘူး ငါအကုန် တွက်ချက်ပြီးပြီရှောင်းပေါ်မွေးနေ့ကို အမှီပြန်လာလို့ရတယ် နောက်ပြီးမင်းကိုလည်း ဘာအလုပ်မှခိုင်းဖို့မဟုတ်ဘူး ငါ့အမျိုးသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ မင်းကိုလိုက်ဖို့ခေါ်တာ"
ရိပေါ် သားကိုကြည့်လိုက်တယ်။ သားက သူ့အကြောင်းပြောနေတာတောင် ဂရုမစိုက်သလို ပုံဖမ်းရင်း သူတို့ကိုတောင်ကြည့်မနေပဲ စားစရာရှိတာကို ငုံ့စားနေလေရဲ့။
"ဒါဆိုလည်း ပြီးရော!!
"ရှောင်းပေါ်ကို မားဆီခဏအပ်ခဲ့လိုက်မယ် အိမ်မှာဆိုတစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"
ဒီအကြံကို ရိပေါ်လည်း လက်ခံတာမို့ သဘောတူလိုက်တယ်။ရှောင်းပေါ်က နှစ်ဖက်မိဘ အချစ်တော်လေးမို့ ဘယ်သူ့ဆီထားခဲ့ပါစေ သူတို့က ခေါ်ထားကြမှာပင်။ တွေးနေရင်းနဲ့ ရိပေါ်အကြံတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတာမို့ မျက်လုံးအရောင်တွေတောက်ပလာရင်း
"ကျွန်တော် လင်းပေါင်ကို ခေါ်ခဲ့လို့ ရမလား.."
ရှောင်းကျန့်ကလည်း ခဏစဉ်းစားပြီးမှ
"အင်း ခေါ်ခဲ့လေ မင်းသဘောပါပဲ ..."
လင်းပေါင်ကိုလည်း လိုက်ခွင့်ပြုတဲ့အတွက် ရိပေါ် အတိုင်းမသိဝမ်းသာသွားခဲ့တာတော့အမှန်။
"ဒါနဲ့ ဘယ်တော့လောက် သွားကြမှာလဲ.."
"သန်ဘက်ခါ!!
"အင်း.."
ထိုအချိန်မှာပဲ ရှောင်းပေါ်က စားပြီးပြီဖြစ်ရာ ပန်းကန်ကိုရှေ့ကိုသာတွန်းပို့ရင်း ထရပ်လိုက်တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်သလိုဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မနှုတ်ဆက်...
"စားပြီးပြီလား"
ရိပေါ်မေးတော့မှ ရှောင်းပေါ် လှည့်ကြည့်လာပြီး ပေါ့ပျက်ပျက်နဲ့ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ ရှောင်းပေါ်က ဒရိုက်ဘာနဲ့ သွားမှာမို့သူတို့တွေ အေးဆေးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ရှောင်းကျန့် ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး မားဆီကို ဆက်သွယ်လိုက်တယ်။
ဖုန်းဝင်သွားပြီးနောက် မားက တန်းကိုင်လာသည်..။
"ဟယ်လို...မား"
"ဘာကိစ္စလဲ"
"မားကို အကူညီတစ်ခုတောင်းချင်လို့ပါ"
"အင်း "
"သန်ဘက်ခါကျရင် ကျွန်တော်တို့ ဘန်ကောက်ကို အလုပ်ခရီးသွားရမှာ အဲ့ဒါအိမ်မှာ ရှောင်းပေါ်က တစ်ယောက်ထဲကျန်ခဲ့လိမ့်မယ် စိတ်မရှိရင် မားသူ့ကိုခေါ်ထားပေးလို့ ရမလား.."
စကားအဆုံး မားရဲ့အသံဆူးဆူးက ထွက်ပေါ်လာပြီး
"ဘာ!! အလုပ်ခရီးသွားမှာဟုတ်လား ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ'
"သိပ်မကြာပါဘူး တစ်ပတ်ပဲ အဲ့ထက်မပိုဘူး စိတ်သာချ"
"ငါသိရသလောက် ရှောင်းပေါ် မွေးနေ့ နီးနေပြီနော် "
"တစ်ပတ်ထက်တော့ ပိုမကြာပါဘူး မားရဲ့ ပြန်လာရင်အေးဆေး ရှောင်းပေါ်ရဲ့ မွေးနေ့ကို သေချာပေါက်မှီတယ်လုံခြုံရေးအပြည့်နဲ့ ထားခဲ့လို့ရပေမယ့် မားနဲ့ထားခဲ့တာပိုကောင်းမယ် ထင်မိလို့"
"ဟုတ်ပြီလေ ရတယ် မြေးကို ငါပဲခေါ်ထားလိုက်မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့!!!
ဖုန်းချပြီးနောက် Breakfast စားတာကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးထရပ်လိုက်တယ်။
"ကျန်းချန်ရော လိုက်ခဲ့မှာလား"
"ဟင့်အင်း သူလိုက်လို့မရဘူး ဒီမှာက သူလုပ်ရမယ့်အလုပ်တွေအများကြီးပဲ"
အစက ကျန်းချန်လိုက်မယ်ထင်လို့ပိုပျော်နေခဲ့တာ အခုတော့ရိပေါ် နှုတ်ခမ်းစူသွားရတယ်။ ဒီအရွယ်ရောက်မှ သူငယ်ချင်းနဲ့ဘယ်မှ မသွားရတာကို တွေးမိတော့ အရင်ချိန်တွေပဲပြန်လွမ်းလာသလိုလို။
ရှောင်းပေါ်က ကျောင်းကို ထွက်သွားပြီမို့ သူတို့လည်း ကုမ္ပဏီကိုထွက်လာကြတယ်..။
....................
ဒီညမှာတော့ ရိပေါ် လင်းပေါင်နဲ့ ဘားကိုသွားတာ ရှောင်းကျန့်လည်း ပါလာတယ်။ အစက ရိပေါ်က အင်တင်တင်နဲ့ သူရောလိုက်မယ်ဆိုတော့ လက်မခံချင်။ ပြီးမှ တစ်ခုခုကိုစဉ်းစားမိပုံရကာ လက်ခံတော့သည်။
ထိုအခိုက် သူတို့ဝိုင်းကို လျှောက်ဝင်လာတဲ့ ဖန်သိုသိုကိုမြင်လိုက်ရတယ်။ ဒီကလေး သူ့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်နေတာလားလို့တောင် သူထင်မိတယ်။ ဖန်သိုသိုက အနားရောက်တာနဲ့သူ့ပေါင်ပေါ် တက်ခွထိုင်တော့ ခါးလေးကို အလိုက်သင့်ပြန်ပြီးဖက်ထားလိုက်သည်။
ထိုချာတိတ်ကလည်း ရောက်တာနဲ့ လင်းပေါင်တို့ရှေ့မှာမရှောင်သူ့ပါးနှစ်ဖက်ကို တစ်လှည့်စီ အနမ်းပေးလာသလို သူကလည်းအနမ်းခံနေလိုက်သည်။
"သိုသို ဖုန်းခေါ်နေတာ ဘာလို့မကိုင်ရတာလဲ"
လည်ပင်းကို လက်နဲ့သိုင်းဖက်ပြီး ခပ်ချွဲချွဲစကားသံက စတင်ထွက်ပေါ်လာတော့ ရှောင်းကျန့်လှစ်ခနဲ ပြုံးလိုက်တယ်။
"ဖုန်းက Silent လုပ်ထားလို့"
"အာ..."
ထို့နောက် သိုသိုက သူ့ပေါင်ပေါ်ကနေ ဖယ်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးကနေရာလွတ်မှာပြောင်းထိုင်တယ်။ ပြီးမှ ရှေ့က ရိပေါ်နဲ့လင်းပေါင်ကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်သည်။ ရိပေါ်ကလည်း သူတို့ကိုအာရုံမရပဲ လင်းပေါင်ဘက်ကို လှည့်ပြီး
"ငါတို့ ဘန်ကောက်ကို အလုပ်ခရီးသွားစရာရှိတယ် လင်းပေါင်!!
လင်းပေါင်က အလန့်တကြားနဲ့ ဆတ်ခနဲ တုန်တက်သွားတယ်။ရိပေါ် ဘန်ကောက်သွားမှာဆိုတော့ သူနဲ့ရိပေါ် ခဏလောက်မတွေ့ရဘူး ထင်ရပေမယ့်...
"ငါနဲ့ရှောင်းကျန့် နှစ်ယောက်ထဲဆိုတော့ မင်းလိုက်ခဲ့မလား"
စကားအဆုံး လင်းပေါင်က အူမြူးသွားသလိုလို...
"လိုက်မယ်လေ!! ဘယ်တော့လဲ"
"သန်ဘက်ခါ"
"အိုခေ မင်းနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်"
ထို့နောက် ရိပေါ်က လင်းပေါင်ကို' မင်းလိုက်မယ်လို့ ထင်သားပဲ'ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဖန်သိုသိုမှာ မကျေမနပ်ပိစိတော့ဖြစ်မိသွားတယ် ဦးက သူ့ကိုလိုက်ခဲ့မလားလို့တစ်ခွန်းမှမမေးသည့်အတွက်ပါပဲ။
"ဦး!! သိုသိုလည်း ဘန်ကောက်ကို လိုက်ချင်တယ်"
လက်မောင်းကို အတင်းမှီပြုပြီး ချွဲတဲတဲပြောလာတော့ လင်းပေါင်က သတိအနေထားဖြင့် ထိုကောင်လေးအား စေ့စပ်စွာကြည့်နေလိုက်သည်။
"ဘာလို့ လိုက်မှာလဲ မင်းက!!
ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံက လင်းပေါင်ထံက.... ဖန်သိုသို နှုတ်ခမ်းက ပိုလို့တောင် စူသွားသေးတယ်။
"ဘာဖြစ်လဲ ခင်ဗျားတောင် လိုက်သေးတာပဲ ကျွန်တော်လိုက်တာဘာဖြစ်သလဲ"
ဖန်သိုသိုက မျက်ဖြူလန်ပြကာ ထပ်မံပြီး ပြောလာပြန်သည်။
"ဘာလဲ ကျွန်တော်လိုက်မယ်ဆိုတော့ တစ်စုံနှစ်ယောက်အတွက်စိတ်အနှောက်ဖြစ်သွားလို့လား အဟွန်း!! မရည်ရွယ်ပါဘူးနော် "
"ဘာပြောတယ်.. မင်း!!!
လင်းပေါင် ပါးစပ်ဟဖို့ပြင်တော့ ရိပေါ်က အလျင်အမြန်လှမ်းတားရင်း ဆက်မပြောဖို့ ခေါင်းခါပြတယ်။ ပြီးမှ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးကို အသာတွန့်ကွေးလိုက်ကာ..
"မင်းလိုက်ချင်ရင် ရှောင်းကျန့်ကိုပြောရမှာ ငါတို့ကိုမဟုတ်ဘူးနောက်ပြီး မင်းလိုက်သည်ဖြစ်စေ မလိုက်သည်ဖြစ်စေဘယ်သူ့အတွက်မှ အနှောက်ယှက်မဖြစ်ပါဘူး.."
ထိုအခါမှ ဖန်သိုသို ဦးရဲ့အနားကို ဆက်တိုးသွားလိုက်သည်..။ ရှောင်းကျန့်ကတော့ သူ့လက်မောင်းကို တင်းနေအောင်ဖက်ထားသည့် ချာတိတ်အား ခါးသိမ်သိမ်အား ဆွဲဖက်ထားလိုက်ပါသည်။
"ဦး!! နော်လို့ သိုသို လိုက်ပါရစေ"
"လျှောက်မလုပ်နဲ့ ဒီမှာ နေခဲ့!!
"ဟာ မရပါဘူး သိုသို သူငယ်ချင်းတွေဆို ဘန်ကောက်မှာခဏခဏ Shopping ထွက်နေကြတာ သိုသိုလည်းShopping ထွက်ချင်တယ်!!!
ရှောင်းကျန့် ထိုကောင်လေးကိုငြင်းဖို့ လုပ်ပြီးခါမှ တစ်စုံတစ်ခုကိုတွေးမိရင်း လက်ခံဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
"အိုခေ လိုက်ခဲ့!!!
"ဟီးဟီး!! ကျေးဇူးပါနော် ဦး"
ပြောရင်း ပါးနှစ်ဖက်ကို နမ်းပြန်သည်..။
"ဒါပေမယ့် ကိုယ်ပြောတာကို နားထောင်ပြီး လိမ်မာရမယ်နော်ဘာမှ လျှောက်မလုပ်ရဘူး အဲ့ဒါကိုလက်ခံမှ လိုက်ခဲ့"
"ဟုတ်ကဲ့ သိုသို ဦးပြောသမျှ နားထောင်ပါ့မယ်"
ဖန်သိုသိုက ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဦးဆီကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရှောင်းကျန့်ကလည်း အလိုက်သင့်လေး ကမ်းပေးတဲ့ဝိုင်ခွက်ကိုယူပြီး တစ်ချိုက်တည်းမော့ပစ်လိုက်တယ်။ ရိပေါ်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ရိပေါ်က လင်းပေါင်နဲ့ စကားဖောင်ဖွဲ့နေပြီး သူတို့ကို အာရုံစိုက်ပုံမရ။
ထပ်မံပြီး ဖန်သိုသိုက သူ့ကို စပျစ်သီးလေး အခွံခွာပြီးကျွေးတော့ မငြင်းပဲ လှမ်းစားလိုက်တယ်...။
......................
ရှောင်းကျန့် နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ လေယာဉ်ထွက်ချိန်ရောက်တော့မယ်။ ရိပေါ်ကလည်း ခရီးဆောင်အိတ်ထဲကိုတစ်ပတ်စာ ဝတ်မယ့် အဝတ်စားတွေ ထည့်လို့ပင်မပြီးသေးပါ။ ဒီနေ့ကလည်း တိုက်ဆိုင်စွာ ရှောင်းပေါ် ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သည်။
"ရိပေါ် မပြီးသေးဘူးလား"
'ပြီးပါပြီ"
ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကို ဆွဲလာတဲ့ ရိပေါ်က မသိရင် တစ်နေရာကိုအပြီးအပိုင် အခြေသွားချတော့မယ့်အတိုင်း။ ရှောင်းကျန့် ခါးကြီးထောက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
"ငါ့အတွက် အဝတ်စားတွေ ပါရဲ့လား"
"ပါတယ် စိတ်ချပါ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားအတွက် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးမဖြစ်စေရဘူး"
"အင်း!!
အိမ်အပေါ်ထပ်ကနေ အမျိုးသားနှစ်ယောက် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆင်းလာတာကိုမြင်တော့ ရှောင်းပေါ် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။ခဏနေ ဖွားဖွားလည်း အိမ်ကို လာမှာဖြစ်သည့်အတွက် သူကလည်း ဖွားဖွားကိုစောင့်နေရုံ။
"ပါးပါးတို့ သွားတော့မယ်နော် သား!!
"ဟုတ်!!
"လိမ်လိမ်မာမာနေ ရှောင်းပေါ် ဖွားဖွားကို ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးမဖြစ်ပါစေနဲ့ ဒယ်ဒီ ဘာသတင်းဆိုးမှ မကြားချင်ဘူး"
ရှောင်းပေါ် ခေါင်းကိုအသာညိတ်ပြပြီး ဒယ်ဒီနဲ့ ပါးပါးကို ကားနားအထိ လိုက်ပို့ပေးရတယ်။
ကျန်းချန်က ကားဘေးမှာ ရပ်စောင့်နေကာ ထိုအမျိုးသားနှစ်ယောက်ကိုမြင်တော့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားခဲ့ပါသည်။ ဘန်ကောက်ကို သူမလိုက်ပေမယ့် လေဆိပ်ထိတော့ ကားနဲ့လိုက်ပို့ဖို့က သူ့တာဝန်။
လင်းပေါင်နဲ့ ဖန်သိုသိုက လေဆိပ်မှာ ကြိုစောင့်နေမှာမို့သူနဲ့ရိပေါ်က အတူတူ သွားဖို့ ဖြစ်လာတယ်..။ ရိပေါ်က ဘန်ကောက်ကို လိုက်ရမှာမို့လား ဒါမှမဟုတ်။ ဘန်ကောက်ကိုလင်းပေါင်နဲ့အတူ လိုက်ရမှာမို့လားတော့မသိ။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့မျက်နှာထက်မှာ အူမြူးရိပ်တွေသမ်းနေခဲ့သည်။
"CEO!!
"အင်း ကျန်းချန် ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေကို မင်းပဲတာဝန်ယူရမှာကိုယ် မင်းကိုယုံတယ် အလွဲသုံးစားလုပ်တာတို့ဆို လုပ်နေကျအတိုင်း လုပ်ပစ်လိုက် လုံးဝမညှာနဲ့"
"စိတ်ချပါ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း ကျွန်တော်လုပ်မှာပါ"
ပြီးမှ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတဲ့ ရှောင်းပေါ်ဆီ အကြည့်တွေကစုပြုံကျသွားတယ်။
"ရှောင်းပေါ်!!
ရှောင်းပေါ်က သူ့အသံကြားတော့မော့ကြည့်တယ်။ မျက်နှာပေါ်မှာဘာအရိပ်ယောင်မှ မတွေ့ရတော့ ကျန်းချန်လည်း အင်တင်တင်ဖြစ်သွားရတယ်။
"မင်းက ခန္ဓာကိုယ်ဖွံ့ဖြိုးမှု အားကောင်းလိုက်တာကွာဦးဦး မင်းကိုတွေ့တုန်းက ဒီလောက်လောက် ပိစိလေးလေ"
လက်မနဲ့ လက်ညိုးကို အနည်းငယ်ကွေးပြရင်း ကျန်းချန်အပြုံးတွေက လက်ဆတ်နေသယောင်။ ထိုကလေးမျက်နှာကCEOနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းရှိနေပြီး အရွယ်နဲ့မလိုက်တဲ့ တည်ကြည်လေးနက်မှုတွေရှိနေသည်။ ဒါကြောင့် အန်တီက DNAစစ်ဖို့သဘောမတူပဲ ရိပေါ်နဲ့ တန်းပြီးလက်ထပ်ပေးခဲ့တာဖြစ်မယ်။
ဘာလို့ဆို ကလေးက ကော်ပီကူးထားသလို တစ်ပုံစံတည်းတူနေလို့လေ။
"ကျွန်တော်က မထွားပါဘူး"
"ထွားတာပေါ့ကွာ စက်ဘီးမစီးနဲ့ နောက်ထပ်နှစ်နည်းနည်းကြာရင် ရှောင်းပေါ်က ဆိုင်ကယ်စီးလို့ ရနေလောက်ပြီ"
"ဟုတ်!!!
"ဦးဦး သွားပြီနော် ရှောင်းပေါ်က အရမ်းလိမ်မာတာပဲ"
ခေါင်းလေး ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးခဲ့ပြီး ကားမောင်းသူနေရာမှာဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ကားက တစ်ရွေ့ရွေ့မောင်းထွက်တော့ရှောင်းပေါ်ရဲ့ အဲ့ဒီအတိုင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတဲ့ ပုံစံလေးကိုကားဘတ်မှန်မှတဆင့် ကျန်းချန်တွေ့လိုက်ရသည်။
လေဆိပ်ကိုရောက်တော့ လင်းပေါင်နဲ့ ဖန်သိုသိုက ရောက်နေကြပြီ။ လင်းပေါင်က ရိပေါ်ကိုမြင်တော့ နေကာမျက်မှန်ကို ဆွဲချွတ်ပြီးအလျင်အမြန် ရိပေါ်လက်ထဲက ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ဖန်သိုသိုကလည်း ဘောင်းဘီအိတ်ထောင်ထဲကိုလက်နှစ်ဖက် ထိုးထည့်ပြီး စတိုင်ကျကျ လျှောက်လာတဲ့ရှောင်းကျန့်ရှိရာကို လှစ်ခနဲပြေးသွားလိုက်တယ်။
ရှောင်းကျန့်က သူ့ရင်ခွင်ထဲပစ်ဝင်လာတဲ့ ချာတိတ်ကို အသာထိန်းလိုက်ပြီးသည်နှင့် ပုခုံးလေးကို အသာဖက်ကာ ရိပေါ်တို့ဆီချဉ်းကပ်လာလိုက်သည်။
"သွားကြရအောင်!!!
"အင်း!!
လင်းပေါင်က ရိပေါ်လက်ထဲက ခရီးဆောင်အိတ်နဲ့ သူ့ဟာနဲ့နှစ်ခုဆွဲယူပြီး ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်သွားတယ်။ ဖန်သိုသိုကလည်းသူလိုတာတွေ အများကြီးထည့်လာပြီး သူ့အိတ်ကို ရှောင်းကျန့်ကိုကူဆွဲစေချင်သည်။ သို့ပေမယ့် သူကလည်း တစ်ခွန်းမှမဟရဲသလိုရှောင်းကျန့်ကလည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်ထားလေရဲ့။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူနေခဲ့ရမှာ စိုးသည့်အတွက် ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကို မနိုင်တနိုင် ဆွဲခဲ့ပြီး အထဲဝင်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ဦးကိုအမှီလိုက်ရသည်။
🌴🌴🌴
နောက်အပိုင်းကျ ရှည်ရှည်လေး ရေးပေးမယ်နော် 😁
Zawgyi
မနက္ခင္းတစ္ခု။ ရိေပါ္ ေရခ်ိုးျပီးတာနဲ့ ထုံးစံအတိုင္းေရွာင္းက်န့္က ေရခ်ိုးခန္းဝင္တယ္။ အခန္းထဲမွာက်န္ေနခဲ့တဲ့ ရိေပါ္ကအဝတ္စားဘာညာဝတ္ေနရင္း ခုံေပါ္တင္ထားတဲ့ေရွာင္းက်န့္ရဲ့ဖုန္းေလးက ထျမည္လာတယ္။ သြားြကည့္လိုက္ေတာ့ ေခါ္ဆိုသူက ဖန္သိုသို။
ဒါေြကာင့္ သူ့မ်က္ခုံးတန္းတန္းတို့က ပင့္တက္လာရင္း
"ေရွာင္းက်န့္ ခင္ဗ်ားရဲ့ဖုန္းလာေနတယ္"
ေရွာင္းက်န့္က ျပန္မထူးပဲ ရွိေနသလို ဖုန္းကလည္းလာေနတာအဆက္မျပတ္။ ခဏြကာမွ ေရခ်ိုးျပီးျပီြဖစ္တဲ့ ေရွာင္းက်န့္ကထြက္လာေတာ့ ဖုန္းက ဆက္မျမည္ေတာ့။
"ဖုန္းလာေနတယ္လို့ ေျပာေနတဲ့ဟာ"
"ကိုင္ထားလိုက္ ျပီးေရာ!!
ရိေပါ္က သူမ်ားကိုယ္ေရးကိုယ္တာထဲကို ဝင္စြက္ဖက္တတ္သူမဟုတ္ဘူးရယ္။ အခုကလည္း က်န္းခ်န္ဆက္သြယ္တာထင္လို့ြကည့္မိရုံပဲ...
"ဖန္သိုသိုေခါ္တာ"
"ဪ.. အဲ့ကေလးက ဘာလို့ဆက္သြယ္တယ္မသိဘူး"
"ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ား ျပန္ဆက္သြယ္ြကည့္ပါ့လား သူခင္ဗ်ားကိုတစ္ခုခုေျပာခ်င္လို့လည္း ြဖစ္မွာေပါ့"
"မြဖစ္နိုင္တာ.."
ဖန္သိုသို သူ့ကို ဆက္သြယ္လာရင္ေတာင္ နွစ္ေယာက္ြကားမွာအေရးြကီး ေျပာစရာရယ္လို့ မယ္မယ္ရရမရွိ။ ကုမ္ပဏီသြားဖို့အတြက္ ဝတ္စုံအျပည့္ ဝတ္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ နက္ခ္တိုင္ြကိုးခ်ည္ဖို့ပဲ လိုေတာ့တယ္။
"ေရာ့!! နက္ခ္တိုင္ ခ်ည္ေပးအုံး"
ရိေပါ္ကလည္း ျငင္းရင္အပိုစကားေျပာရမွာစိုးတာနဲ့ နက္ခ္တိုင္ြကိုးကို ဆတ္ခနဲ ဆြဲယူျပီး ခ်ည္ေပးလိုက္တယ္။ ျပီးေနာက္ေရွာင္းက်န့္က ဖုန္းကိုေကာက္ယူလိုက္တယ္...
"ဖန္သိုသို ဘာကိစ္စဆက္တာလဲ မင္းသိလား"
ရိေပါ္မွာ မ်က္ေမွာင္ြကုတ္လ်က္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ေခါင္းခါကာ
"မသိဘူးေလ ဘယ္သူက စိတ္ဝင္စားလို့လဲ"
ေရွာင္းက်န့္နွုတ္ခမ္းေတြ တြန့္ရုံျပုံးသြားသည္။ ရိေပါ္စိတ္မဝင္စားဘူးဆိုတာ လိမ္ေနြခင္းမဟုတ္။
"ငါတို့ြကားမွာ ဘာမွမရွိဘူး.. ေနာက္ျပီး နည္းနည္းပါးပါးဟန္ေဆာင္စမ္းပါအုံး မ်က္နွာေပါ္မွာ ဒီကိစ္စကိုစိတ္မဝင္စားဘူးဆိုတာ အထင္းသားေပါ္မေနေစနဲ့ေလ.."
"ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာ္က မွန္တာ ေျပာခဲ့တာေနာ္!!!
"ဒါဆို ငါမင္းကိုလွန္ျပမယ္ေလ"
ဆိုျပီး ဖန္သိုသိုနဲ့ ေျပာသမ်ွ မက္ေဆ့ခ္်ေတြအကုန္ ရိေပါ္ေရွ့မွာျပလိုက္ေသာ္လည္း ရိေပါ္အမူအယာက မေျပာင္းလဲ။
"ဘယ္သူက စိတ္ဝင္စားလို့လဲ.."
"တကယ္ မသိခ်င္ဘူးေပါ့"
"မသိခ်င္ဘူး"
"ဒါဆို မင္းနဲ့လင္းေပါင္ကေရာ?
ရိေပါ္ ထိုလူြကီးကို ေက်ာေပးထားရာက အေနာက္ကိုခ်ာခနဲလွည့္ြကည့္ေတာ့ ျပီတီတီအျပုံးြကီးနဲ့ြကုံတယ္။
"ေရွာင္းေပါ္နဲ့ က်ြန္ေတာ္ကို ခင္ဗ်ား မုန္းလား!!!
ေရွာင္းက်န့္ျပန္မေြဖေတာ့။ မ်က္ခုံးပင့္၊ ပုခုံးနွစ္ဖက္ကိုလည္းအသာပင့္ျပရင္း
"ဗိုက္ဆာျပီ Breakfast သြားစားရေအာင္"
ဒီေတာ့ စကားဝိုင္းေလးက ထိုေနရာမွာ ရပ္တန့္သြားခဲ့ျပီးထမင္းစားခန္းဆီ ေလ်ွာက္လာလိုက္တယ္..။ ထမင္းစားခန္းမွာေရွာင္းေပါ္က ြကိုေရာက္နွင့္ေနျပီး အသင့္ျပင္ထားျပီးသားထမင္းဟင္းေတြေရွ့မွာ သူတို့အလာကို ေစာင့္ေနတဲ့ပုံရတယ္။
"Morning သား!!
"Morning !!
Breakfast စားစဉ္ ခဏြကာေတာ့ေရွာင္းေပါ္နဲ့ ရိေပါ္ကို သူလွမ္းြကည့္လိုက္တယ္။နွစ္ေယာက္လုံး စားစရာရွိတာကို ေခါင္းမေဖာ္တမ္း စားေနြကသည္။ တစ္ေယာက္မွ သူ့ကိုမြကည့္ြက။
ထို့ေနာက္ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟမ့္ျပီး စကားစရတယ္...။
"ရိေပါ္!!
ရိေပါ္က မ်က္လုံးပင့္ြကည့္ျပီး ဘာလဲဆိုတဲ့သေဘာနဲ့ေမးဆတ္ျပတယ္။
"ဘန္ေကာက္ကို အလုပ္ခရီး ထြက္ရမယ္ မင္းေရာလိုက္ခဲ့!!
ဘန္ေကာက္ခရီးစဉ္ဆိုေတာ့ ရိေပါ္မ်က္လုံးေတြ အေရာင္ေတာက္လာတယ္။ အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ သူဘန္ေကာက္ကိုမေရာက္ဖူးဘူး ေရွာင္းက်န့္က သူ့ကိုပါ ေခါ္မယ္ဆိုေတာ့ သူကလည္း အတိုးခ်ျပီးကဲရုံသာ။
ဒါေပမယ့္ သိပ္မြကာခင္ေရာက္လာေတာ့မယ့္ ေရွာင္းေပါ္ေမြးေန့အတြက္ ေတြးမိသြားေတာ့ မေပ်ာ္နိုင္ေတာ့ပါဘူး။ေရာက္ဖို့က ရက္သိပ္မလိုေတာ့ဘူးေလ..။
"ဘယ္ေလာက္ြကာမွာလဲ သားရဲ့ေမြးေန့လည္းရွိေတာ့အြကာြကီးေနလို့ရမယ္မထင္ဘူး"
"တစ္ပတ္ပဲဟာ မြကာပါဘူး ငါအကုန္ တြက္ခ်က္ျပီးျပီေရွာင္းေပါ္ေမြးေန့ကို အမွီျပန္လာလို့ရတယ္ ေနာက္ျပီးမင္းကိုလည္း ဘာအလုပ္မွခိုင္းဖို့မဟုတ္ဘူး ငါ့အမ်ိုးသားတစ္ေယာက္အေနနဲ့ပဲ မင္းကိုလိုက္ဖို့ေခါ္တာ"
ရိေပါ္ သားကိုြကည့္လိုက္တယ္။ သားက သူ့အေြကာင္းေျပာေနတာေတာင္ ဂရုမစိုက္သလို ပုံဖမ္းရင္း သူတို့ကိုေတာင္ြကည့္မေနပဲ စားစရာရွိတာကို ငုံ့စားေနေလရဲ့။
"ဒါဆိုလည္း ျပီးေရာ!!
"ေရွာင္းေပါ္ကို မားဆီခဏအပ္ခဲ့လိုက္မယ္ အိမ္မွာဆိုတစ္ေယာက္ထဲ ြဖစ္ေနလိမ့္မယ္"
ဒီအြကံကို ရိေပါ္လည္း လက္ခံတာမို့ သေဘာတူလိုက္တယ္။ေရွာင္းေပါ္က နွစ္ဖက္မိဘ အခ်စ္ေတာ္ေလးမို့ ဘယ္သူ့ဆီထားခဲ့ပါေစ သူတို့က ေခါ္ထားြကမွာပင္။ ေတြးေနရင္းနဲ့ ရိေပါ္အြကံတစ္ခု ြဖတ္ေျပးသြားတာမို့ မ်က္လုံးအေရာင္ေတြေတာက္ပလာရင္း
"က်ြန္ေတာ္ လင္းေပါင္ကို ေခါ္ခဲ့လို့ ရမလား.."
ေရွာင္းက်န့္ကလည္း ခဏစဉ္းစားျပီးမွ
"အင္း ေခါ္ခဲ့ေလ မင္းသေဘာပါပဲ ..."
လင္းေပါင္ကိုလည္း လိုက္ခြင့္ျပုတဲ့အတြက္ ရိေပါ္ အတိုင္းမသိဝမ္းသာသြားခဲ့တာေတာ့အမွန္။
"ဒါနဲ့ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ သြားြကမွာလဲ.."
"သန္ဘက္ခါ!!
"အင္း.."
ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ေရွာင္းေပါ္က စားျပီးျပီြဖစ္ရာ ပန္းကန္ကိုေရွ့ကိုသာတြန္းပို့ရင္း ထရပ္လိုက္တယ္။ ဘယ္သူ့ကိုမွ မြကည့္သလိုဘယ္သူ့ကိုမွလည္း မနွုတ္ဆက္...
"စားျပီးျပီလား"
ရိေပါ္ေမးေတာ့မွ ေရွာင္းေပါ္ လွည့္ြကည့္လာျပီး ေပါ့ပ်က္ပ်က္နဲ့ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ေရွာင္းေပါ္က ဒရိုက္ဘာနဲ့ သြားမွာမို့သူတို့ေတြ ေအးေဆးေနရြခင္း ြဖစ္သည္။ ထို့ေနာက္မွာေတာ့ေရွာင္းက်န့္ ဖုန္းကိုထုတ္ျပီး မားဆီကို ဆက္သြယ္လိုက္တယ္။
ဖုန္းဝင္သြားျပီးေနာက္ မားက တန္းကိုင္လာသည္..။
"ဟယ္လို...မား"
"ဘာကိစ္စလဲ"
"မားကို အကူညီတစ္ခုေတာင္းခ်င္လို့ပါ"
"အင္း "
"သန္ဘက္ခါက်ရင္ က်ြန္ေတာ္တို့ ဘန္ေကာက္ကို အလုပ္ခရီးသြားရမွာ အဲ့ဒါအိမ္မွာ ေရွာင္းေပါ္က တစ္ေယာက္ထဲက်န္ခဲ့လိမ့္မယ္ စိတ္မရွိရင္ မားသူ့ကိုေခါ္ထားေပးလို့ ရမလား.."
စကားအဆုံး မားရဲ့အသံဆူးဆူးက ထြက္ေပါ္လာျပီး
"ဘာ!! အလုပ္ခရီးသြားမွာဟုတ္လား ဘယ္ေလာက္ြကာမွာလဲ'
"သိပ္မြကာပါဘူး တစ္ပတ္ပဲ အဲ့ထက္မပိုဘူး စိတ္သာခ်"
"ငါသိရသေလာက္ ေရွာင္းေပါ္ ေမြးေန့ နီးေနျပီေနာ္ "
"တစ္ပတ္ထက္ေတာ့ ပိုမြကာပါဘူး မားရဲ့ ျပန္လာရင္ေအးေဆး ေရွာင္းေပါ္ရဲ့ ေမြးေန့ကို ေသခ်ာေပါက္မွီတယ္လုံြခုံေရးအျပည့္နဲ့ ထားခဲ့လို့ရေပမယ့္ မားနဲ့ထားခဲ့တာပိုေကာင္းမယ္ ထင္မိလို့"
"ဟုတ္ျပီေလ ရတယ္ ေျမးကို ငါပဲေခါ္ထားလိုက္မယ္"
"ဟုတ္ကဲ့!!!
ဖုန္းခ်ျပီးေနာက္ Breakfast စားတာကို အဆုံးသတ္လိုက္ျပီးထရပ္လိုက္တယ္။
"က်န္းခ်န္ေရာ လိုက္ခဲ့မွာလား"
"ဟင့္အင္း သူလိုက္လို့မရဘူး ဒီမွာက သူလုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြအမ်ားြကီးပဲ"
အစက က်န္းခ်န္လိုက္မယ္ထင္လို့ပိုေပ်ာ္ေနခဲ့တာ အခုေတာ့ရိေပါ္ နွုတ္ခမ္းစူသြားရတယ္။ ဒီအရြယ္ေရာက္မွ သူငယ္ခ်င္းနဲ့ဘယ္မွ မသြားရတာကို ေတြးမိေတာ့ အရင္ခ်ိန္ေတြပဲျပန္လြမ္းလာသလိုလို။
ေရွာင္းေပါ္က ေက်ာင္းကို ထြက္သြားျပီမို့ သူတို့လည္း ကုမ္ပဏီကိုထြက္လာြကတယ္..။
....................
ဒီညမွာေတာ့ ရိေပါ္ လင္းေပါင္နဲ့ ဘားကိုသြားတာ ေရွာင္းက်န့္လည္း ပါလာတယ္။ အစက ရိေပါ္က အင္တင္တင္နဲ့ သူေရာလိုက္မယ္ဆိုေတာ့ လက္မခံခ်င္။ ျပီးမွ တစ္ခုခုကိုစဉ္းစားမိပုံရကာ လက္ခံေတာ့သည္။
ထိုအခိုက္ သူတို့ဝိုင္းကို ေလ်ွာက္ဝင္လာတဲ့ ဖန္သိုသိုကိုျမင္လိုက္ရတယ္။ ဒီကေလး သူ့ကို ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ေနတာလားလို့ေတာင္ သူထင္မိတယ္။ ဖန္သိုသိုက အနားေရာက္တာနဲ့သူ့ေပါင္ေပါ္ တက္ခြထိုင္ေတာ့ ခါးေလးကို အလိုက္သင့္ျပန္ျပီးဖက္ထားလိုက္သည္။
ထိုခ်ာတိတ္ကလည္း ေရာက္တာနဲ့ လင္းေပါင္တို့ေရွ့မွာမေရွာင္သူ့ပါးနွစ္ဖက္ကို တစ္လွည့္စီ အနမ္းေပးလာသလို သူကလည္းအနမ္းခံေနလိုက္သည္။
"သိုသို ဖုန္းေခါ္ေနတာ ဘာလို့မကိုင္ရတာလဲ"
လည္ပင္းကို လက္နဲ့သိုင္းဖက္ျပီး ခပ္ခ်ြဲခ်ြဲစကားသံက စတင္ထြက္ေပါ္လာေတာ့ ေရွာင္းက်န့္လွစ္ခနဲ ျပုံးလိုက္တယ္။
"ဖုန္းက Silent လုပ္ထားလို့"
"အာ..."
ထို့ေနာက္ သိုသိုက သူ့ေပါင္ေပါ္ကေန ဖယ္လိုက္ျပီး သူ့ေဘးကေနရာလြတ္မွာေျပာင္းထိုင္တယ္။ ျပီးမွ ေရွ့က ရိေပါ္နဲ့လင္းေပါင္ကို ေစ့ေစ့ြကည့္ကာ မ်က္ခုံးပင့္သည္။ ရိေပါ္ကလည္း သူတို့ကိုအာရုံမရပဲ လင္းေပါင္ဘက္ကို လွည့္ျပီး
"ငါတို့ ဘန္ေကာက္ကို အလုပ္ခရီးသြားစရာရွိတယ္ လင္းေပါင္!!
လင္းေပါင္က အလန့္တြကားနဲ့ ဆတ္ခနဲ တုန္တက္သြားတယ္။ရိေပါ္ ဘန္ေကာက္သြားမွာဆိုေတာ့ သူနဲ့ရိေပါ္ ခဏေလာက္မေတြ့ရဘူး ထင္ရေပမယ့္...
"ငါနဲ့ေရွာင္းက်န့္ နွစ္ေယာက္ထဲဆိုေတာ့ မင္းလိုက္ခဲ့မလား"
စကားအဆုံး လင္းေပါင္က အူျမူးသြားသလိုလို...
"လိုက္မယ္ေလ!! ဘယ္ေတာ့လဲ"
"သန္ဘက္ခါ"
"အိုေခ မင္းနဲ့လိုက္ခဲ့မယ္"
ထို့ေနာက္ ရိေပါ္က လင္းေပါင္ကို' မင္းလိုက္မယ္လို့ ထင္သားပဲ'ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ့ ြကည့္လိုက္သည္။ ဖန္သိုသိုမွာ မေက်မနပ္ပိစိေတာ့ြဖစ္မိသြားတယ္ ဦးက သူ့ကိုလိုက္ခဲ့မလားလို့တစ္ခြန္းမွမေမးသည့္အတြက္ပါပဲ။
"ဦး!! သိုသိုလည္း ဘန္ေကာက္ကို လိုက္ခ်င္တယ္"
လက္ေမာင္းကို အတင္းမွီျပုျပီး ခ်ြဲတဲတဲေျပာလာေတာ့ လင္းေပါင္က သတိအေနထားြဖင့္ ထိုေကာင္ေလးအား ေစ့စပ္စြာြကည့္ေနလိုက္သည္။
"ဘာလို့ လိုက္မွာလဲ မင္းက!!
ထြက္ေပါ္လာသည့္ အသံက လင္းေပါင္ထံက.... ဖန္သိုသို နွုတ္ခမ္းက ပိုလို့ေတာင္ စူသြားေသးတယ္။
"ဘာြဖစ္လဲ ခင္ဗ်ားေတာင္ လိုက္ေသးတာပဲ က်ြန္ေတာ္လိုက္တာဘာြဖစ္သလဲ"
ဖန္သိုသိုက မ်က္ြဖူလန္ျပကာ ထပ္မံျပီး ေျပာလာျပန္သည္။
"ဘာလဲ က်ြန္ေတာ္လိုက္မယ္ဆိုေတာ့ တစ္စုံနွစ္ေယာက္အတြက္စိတ္အေနွာက္ြဖစ္သြားလို့လား အဟြန္း!! မရည္ရြယ္ပါဘူးေနာ္ "
"ဘာေျပာတယ္.. မင္း!!!
လင္းေပါင္ ပါးစပ္ဟဖို့ျပင္ေတာ့ ရိေပါ္က အလ်င္အျမန္လွမ္းတားရင္း ဆက္မေျပာဖို့ ေခါင္းခါျပတယ္။ ျပီးမွ နွုတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းေလးကို အသာတြန့္ေကြးလိုက္ကာ..
"မင္းလိုက္ခ်င္ရင္ ေရွာင္းက်န့္ကိုေျပာရမွာ ငါတို့ကိုမဟုတ္ဘူးေနာက္ျပီး မင္းလိုက္သည္ြဖစ္ေစ မလိုက္သည္ြဖစ္ေစဘယ္သူ့အတြက္မွ အေနွာက္ယွက္မြဖစ္ပါဘူး.."
ထိုအခါမွ ဖန္သိုသို ဦးရဲ့အနားကို ဆက္တိုးသြားလိုက္သည္..။ ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ သူ့လက္ေမာင္းကို တင္းေနေအာင္ဖက္ထားသည့္ ခ်ာတိတ္အား ခါးသိမ္သိမ္အား ဆြဲဖက္ထားလိုက္ပါသည္။
"ဦး!! ေနာ္လို့ သိုသို လိုက္ပါရေစ"
"ေလ်ွာက္မလုပ္နဲ့ ဒီမွာ ေနခဲ့!!
"ဟာ မရပါဘူး သိုသို သူငယ္ခ်င္းေတြဆို ဘန္ေကာက္မွာခဏခဏ Shopping ထြက္ေနြကတာ သိုသိုလည္းShopping ထြက္ခ်င္တယ္!!!
ေရွာင္းက်န့္ ထိုေကာင္ေလးကိုျငင္းဖို့ လုပ္ျပီးခါမွ တစ္စုံတစ္ခုကိုေတြးမိရင္း လက္ခံဖို့ဆုံးြဖတ္လိုက္တယ္။
"အိုေခ လိုက္ခဲ့!!!
"ဟီးဟီး!! ေက်းဇူးပါေနာ္ ဦး"
ေျပာရင္း ပါးနွစ္ဖက္ကို နမ္းျပန္သည္..။
"ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေျပာတာကို နားေထာင္ျပီး လိမ္မာရမယ္ေနာ္ဘာမွ ေလ်ွာက္မလုပ္ရဘူး အဲ့ဒါကိုလက္ခံမွ လိုက္ခဲ့"
"ဟုတ္ကဲ့ သိုသို ဦးေျပာသမ်ွ နားေထာင္ပါ့မယ္"
ဖန္သိုသိုက ဝိုင္တစ္ခြက္ကို ဆြဲယူလိုက္ျပီး ဦးဆီကမ္းေပးလိုက္သည္။ ေရွာင္းက်န့္ကလည္း အလိုက္သင့္ေလး ကမ္းေပးတဲ့ဝိုင္ခြက္ကိုယူျပီး တစ္ခ်ိုက္တည္းေမာ့ပစ္လိုက္တယ္။ ရိေပါ္ကိုြကည့္လိုက္ေတာ့ ရိေပါ္က လင္းေပါင္နဲ့ စကားေဖာင္ဖြဲ့ေနျပီး သူတို့ကို အာရုံစိုက္ပုံမရ။
ထပ္မံျပီး ဖန္သိုသိုက သူ့ကို စပ်စ္သီးေလး အခြံခြာျပီးေက်ြးေတာ့ မျငင္းပဲ လွမ္းစားလိုက္တယ္...။
......................
ေရွာင္းက်န့္ နာရီကိုြကည့္လိုက္ေတာ့ ေလယာဉ္ထြက္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မယ္။ ရိေပါ္ကလည္း ခရီးေဆာင္အိတ္ထဲကိုတစ္ပတ္စာ ဝတ္မယ့္ အဝတ္စားေတြ ထည့္လို့ပင္မျပီးေသးပါ။ ဒီေန့ကလည္း တိုက္ဆိုင္စြာ ေရွာင္းေပါ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ြဖစ္သည္။
"ရိေပါ္ မျပီးေသးဘူးလား"
'ျပီးပါျပီ"
ခရီးေဆာင္အိတ္ြကီးကို ဆြဲလာတဲ့ ရိေပါ္က မသိရင္ တစ္ေနရာကိုအျပီးအပိုင္ အေြခသြားခ်ေတာ့မယ့္အတိုင္း။ ေရွာင္းက်န့္ ခါးြကီးေထာက္ျပီး ေခါင္းခါလိုက္တယ္။
"ငါ့အတြက္ အဝတ္စားေတြ ပါရဲ့လား"
"ပါတယ္ စိတ္ခ်ပါ က်ြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားအတြက္ ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးမြဖစ္ေစရဘူး"
"အင္း!!
အိမ္အေပါ္ထပ္ကေန အမ်ိုးသားနွစ္ေယာက္ ေရွ့ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆင္းလာတာကိုျမင္ေတာ့ ေရွာင္းေပါ္ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္တယ္။ခဏေန ဖြားဖြားလည္း အိမ္ကို လာမွာြဖစ္သည့္အတြက္ သူကလည္း ဖြားဖြားကိုေစာင့္ေနရုံ။
"ပါးပါးတို့ သြားေတာ့မယ္ေနာ္ သား!!
"ဟုတ္!!
"လိမ္လိမ္မာမာေန ေရွာင္းေပါ္ ဖြားဖြားကို ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးမြဖစ္ပါေစနဲ့ ဒယ္ဒီ ဘာသတင္းဆိုးမွ မြကားခ်င္ဘူး"
ေရွာင္းေပါ္ ေခါင္းကိုအသာညိတ္ျပျပီး ဒယ္ဒီနဲ့ ပါးပါးကို ကားနားအထိ လိုက္ပို့ေပးရတယ္။
က်န္းခ်န္က ကားေဘးမွာ ရပ္ေစာင့္ေနကာ ထိုအမ်ိုးသားနွစ္ေယာက္ကိုျမင္ေတာ့ လွုပ္လွုပ္ရွားရွား ြဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ ဘန္ေကာက္ကို သူမလိုက္ေပမယ့္ ေလဆိပ္ထိေတာ့ ကားနဲ့လိုက္ပို့ဖို့က သူ့တာဝန္။
လင္းေပါင္နဲ့ ဖန္သိုသိုက ေလဆိပ္မွာ ြကိုေစာင့္ေနမွာမို့သူနဲ့ရိေပါ္က အတူတူ သြားဖို့ ြဖစ္လာတယ္..။ ရိေပါ္က ဘန္ေကာက္ကို လိုက္ရမွာမို့လား ဒါမွမဟုတ္။ ဘန္ေကာက္ကိုလင္းေပါင္နဲ့အတူ လိုက္ရမွာမို့လားေတာ့မသိ။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့မ်က္နွာထက္မွာ အူျမူးရိပ္ေတြသမ္းေနခဲ့သည္။
"CEO!!
"အင္း က်န္းခ်န္ ကုမ္ပဏီကိစ္စေတြကို မင္းပဲတာဝန္ယူရမွာကိုယ္ မင္းကိုယုံတယ္ အလြဲသုံးစားလုပ္တာတို့ဆို လုပ္ေနက်အတိုင္း လုပ္ပစ္လိုက္ လုံးဝမညွာနဲ့"
"စိတ္ခ်ပါ လုပ္ရိုးလုပ္စဉ္အတိုင္း က်ြန္ေတာ္လုပ္မွာပါ"
ျပီးမွ ျငိမ္သက္စြာ ရပ္ေနတဲ့ ေရွာင္းေပါ္ဆီ အြကည့္ေတြကစုျပုံက်သြားတယ္။
"ေရွာင္းေပါ္!!
ေရွာင္းေပါ္က သူ့အသံြကားေတာ့ေမာ့ြကည့္တယ္။ မ်က္နွာေပါ္မွာဘာအရိပ္ေယာင္မွ မေတြ့ရေတာ့ က်န္းခ်န္လည္း အင္တင္တင္ြဖစ္သြားရတယ္။
"မင္းက ခန္ဓာကိုယ္ဖြံ့ြဖိုးမွု အားေကာင္းလိုက္တာကြာဦးဦး မင္းကိုေတြ့တုန္းက ဒီေလာက္ေလာက္ ပိစိေလးေလ"
လက္မနဲ့ လက္ညိုးကို အနည္းငယ္ေကြးျပရင္း က်န္းခ်န္အျပုံးေတြက လက္ဆတ္ေနသေယာင္။ ထိုကေလးမ်က္နွာကCEOနဲ့ တစ္ပုံစံတည္းရွိေနျပီး အရြယ္နဲ့မလိုက္တဲ့ တည္ြကည္ေလးနက္မွုေတြရွိေနသည္။ ဒါေြကာင့္ အန္တီက DNAစစ္ဖို့သေဘာမတူပဲ ရိေပါ္နဲ့ တန္းျပီးလက္ထပ္ေပးခဲ့တာြဖစ္မယ္။
ဘာလို့ဆို ကေလးက ေကာ္ပီကူးထားသလို တစ္ပုံစံတည္းတူေနလို့ေလ။
"က်ြန္ေတာ္က မထြားပါဘူး"
"ထြားတာေပါ့ကြာ စက္ဘီးမစီးနဲ့ ေနာက္ထပ္နွစ္နည္းနည္းြကာရင္ ေရွာင္းေပါ္က ဆိုင္ကယ္စီးလို့ ရေနေလာက္ျပီ"
"ဟုတ္!!!
"ဦးဦး သြားျပီေနာ္ ေရွာင္းေပါ္က အရမ္းလိမ္မာတာပဲ"
ေခါင္းေလး ခပ္ဖြဖြ ပုတ္ေပးခဲ့ျပီး ကားေမာင္းသူေနရာမွာဝင္ထိုင္လိုက္တယ္။ ကားက တစ္ေရြ့ေရြ့ေမာင္းထြက္ေတာ့ေရွာင္းေပါ္ရဲ့ အဲ့ဒီအတိုင္း မလွုပ္မယွက္ ရပ္ေနတဲ့ ပုံစံေလးကိုကားဘတ္မွန္မွတဆင့္ က်န္းခ်န္ေတြ့လိုက္ရသည္။
ေလဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ လင္းေပါင္နဲ့ ဖန္သိုသိုက ေရာက္ေနြကျပီ။ လင္းေပါင္က ရိေပါ္ကိုျမင္ေတာ့ ေနကာမ်က္မွန္ကို ဆြဲခ်ြတ္ျပီးအလ်င္အျမန္ ရိေပါ္လက္ထဲက ခရီးေဆာင္အိတ္ြကီးကို ဆြဲယူလိုက္သည္။ ဖန္သိုသိုကလည္း ေဘာင္းဘီအိတ္ေထာင္ထဲကိုလက္နွစ္ဖက္ ထိုးထည့္ျပီး စတိုင္က်က် ေလ်ွာက္လာတဲ့ေရွာင္းက်န့္ရွိရာကို လွစ္ခနဲေျပးသြားလိုက္တယ္။
ေရွာင္းက်န့္က သူ့ရင္ခြင္ထဲပစ္ဝင္လာတဲ့ ခ်ာတိတ္ကို အသာထိန္းလိုက္ျပီးသည္နွင့္ ပုခုံးေလးကို အသာဖက္ကာ ရိေပါ္တို့ဆီခ်ဉ္းကပ္လာလိုက္သည္။
"သြားြကရေအာင္!!!
"အင္း!!
လင္းေပါင္က ရိေပါ္လက္ထဲက ခရီးေဆာင္အိတ္နဲ့ သူ့ဟာနဲ့နွစ္ခုဆြဲယူျပီး ေရွ့ကေန ဦးေဆာင္သြားတယ္။ ဖန္သိုသိုကလည္းသူလိုတာေတြ အမ်ားြကီးထည့္လာျပီး သူ့အိတ္ကို ေရွာင္းက်န့္ကိုကူဆြဲေစခ်င္သည္။ သို့ေပမယ့္ သူကလည္း တစ္ခြန္းမွမဟရဲသလိုေရွာင္းက်န့္ကလည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားေလရဲ့။
ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ သူေနခဲ့ရမွာ စိုးသည့္အတြက္ ခရီးေဆာင္အိတ္ြကီးကို မနိုင္တနိုင္ ဆြဲခဲ့ျပီး အထဲဝင္သြားျပီြဖစ္တဲ့ ဦးကိုအမွီလိုက္ရသည္။
🌴🌴🌴
ေနာက္အပိုင္းက် ရွည္ရွည္ေလး ေရးေပးမယ္ေနာ္ 😁
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
![Dust Bones [Harry Styles]](https://fanficsread.net/media/fs-stories-1/1198/conversions/d040cfc2a6bb903a0f08894cfad08761.jpg)
