Extra2
19:17, 8 August 2022(Unicode)
အယ်လာကိုကြိုဖို့အတွက် မူကြိုရှေ့မှာလီဆာကားကိုမှီရင်း လက်ကနာရီကိုတကြည့်ကြည့်နဲ့စောင့်နေသည်။
ထိုအချိန် ကျောင်းထဲကကလေးသေးသေးလေးတွေအလျိုလျိုထွက်လာကြသည်။
"အယ်လာ....."
သမီးကိုအော်ခေါ်ကာ လက်ပြလိုက်ရင်းလီဆာဟိုဘက်ကမ်းကိုကူးသွားသည်။
"အယ်လာ...တာ့တာနော်မနက်ဖြန်မှတွေ့မယ်"
သမီးနားရောက်တော့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကအယ်လာ့ရဲ့ ပါးလေးကိုဆွဲရင်းနှုတ်ဆက်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရတာကြောင့် သွေးတောင်ဆောင့်တက်သည်။
"အေးတာ့တာနော်ဒိုဟွန်း..."
"ကဲသူငယ်ချင်းကိုနှုတ်ဆက်ပြီးရင်လည်းဒါဒါတို့ပြန်ကြမယ်နော်မင်းသမီးလေး"
အယ်လာ့လက်သေးသေးလေးကိုဆွဲလိုက်ပြီး ခေါ်သွားမလို့ပဲရှိသေးဟိုကောင်လေးလုပ်လိုက်တဲ့အရာကြောင့်လီဆာ မူးမေ့လဲချင်သွားသည်။
သမီးရဲ့ပါးကိုနမ်းသွားတာ....
"ဟေ့ကောင်လေး...မင်းငါ့သမီးကိုဘာလုပ်တာလဲ"
အဲ့ကလေးရဲ့အကျီစကိုလှမ်းဆွဲရင်းလီဆာအသံမာမာနဲ့မေးလိုက်သည်။
အယ်လာကတော့ သူ့ပါးသူပွတ်ရင်းရှက်ပြုံးလေးနဲ့ပြုံးနေသေး...
"နမ်းလိုက်တာလေအဒေါ်ကြီးကလည်း"
"ဒီကောင်နဲ့တော့ငါ့သမီးကိုလည်းနမ်းသေးတယ်...ငါ့ကိုလည်းအဒေါ်ကြီးဆ်ိုပဲ"
စိတ်ထဲကြည့်မရတာနဲ့အဲ့ကလေးရဲ့ခေါင်းကိုတစ်ချက်ခေါက်ပေးလိုက်သည်။
ဒါတောင်အဲ့ကောင်လေးက ခပ်ပြုံးပြုံးသာ
"ဒါဒါဘာလို့ဒိုဟွန်းကိုခေါက်လိုက်တာလဲ"
"ဒါဒါ့မင်းသမီးလေးကိုနမ်းလို့လေ"
လီဆာအဲ့လိုပြောတော့ အယ်လာလေးဟာနှုတ်ခမ်းလေးဆူရင်း လက်ပိုက်ကာမျက်နှာတောင်တစ်ဖက်လွဲသွားသည်။
"အယ်လာရယ်နင့်ဒါဒါကိုစိတ်ကောက်မနေနဲ့..သူကနင့်ကိုချစ်လို့နှမျောနေတာပါဟ..ငါသွားတော့မယ်တာ့တာ"
အယ်လာ့ခေါင်းလေးကိုပုတ်ပေးရင်းထိုကောင်လေးက ထွက်သွားသည်။
လီဆာကတော့ နှစ်ယောက်သားကိုကြည့်ရင်းပါးစပ်အဟောင်းသား..
"ကဲမင်းသမီးလေးက အဲ့လောက်တောင်စိတ်ကောက်သွားတာလားဟင်"
သမီးရှေ့ထိုင်ချရင်း ပါးလေးကိုဆွဲကာမေးလိုက်တော့ သူမလေးက ဟွန့်ဆိုပြီးတစ်ဖက်ထပ်လှည့်သွားပြန်သည်။
"ဒါဒါကသမီးလေးကိုတွန့်တိုလို့လေကွာ..လာပါစိတ်ဆိုးမနေနဲ့တော့အိမ်ပြန်ကြမယ်"
အယ်လာ့ကိုချီမှရတော့မယ်မှန်းသိလို့ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကားထဲထည့်ပေးလိုက်သည်။
လမ်းတစ်ဝက်ရောက်တဲ့အထိလည်းသမီးဟာလက်ကြီးပိုက်ကာနှုတ်ခမ်းဆူထားတုန်း..
မဒမ်ပြောနေကျစကားတစ်ခွန်းတောင်သတိရသွားသေးသည်။
"သမီးကမောင့်လိုပဲအဂျစ်လေး"တဲ့လေ....
"ရေခဲမုန့်စားမလားမင်းသမီးလေး"
"မစားဘူး..ဒါဒါနဲ့လည်းစကားမပြောဘူး"
ဆူပုတ်ပုတ်နဲ့ အယ်လာဟာတကယ့်ကိုစိတ်ဆိုးပြေမယ့်ပုံမပေါ်တာ...
"အဲ့လိုတော့မလုပ်နဲ့လေသမီးရယ်..စကားလေးတော့ပြောပါကွာနော်"
ခေါင်းတွေချည်းခါရမ်းကာတုန့်ပြန်နေတဲ့ အယ်လာ့ကြောင့်လီဆာသက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချမိသည်။
"အဲ့ကောင်လေးကိုအတော်ချစ်နေတာပဲ"
လီဆာခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်ရင်းကားကိုပဲဂရုစိုက်ကာမောင်းခဲ့သည်။
အိမ်လည်းပြန်ရောက်ရောခြံထဲမှာ မဒမ့်ကားကိုတွေ့တာကြောင့်အစောကြီးပြန်ရောက်နေမှန်းသိလိုက်ရသည်။
"ဒီနေ့စောလှချည်လား နီ"
အဝင်ဝမှာ ဖိနပ်ချွတ်ရင်းမဒမ့်အားအော်ပြောလိုက်သည်။
အယ်လာကတော့ သူ့မာမီဆီတကျိုးတည်းပြေးတော့တာပဲ။
"ဟုတ်တယ်မောင်...စောပြန်လာလိုက်တာ"
အယ်လာ့ကိုချီထားရင်း မဒမ်ဟာဧည့်ခန်းထဲကထွက်လာသည်။
အသံကလည်းတိုးလျလျ..မျက်နှာလေးကလည်းဖြူဖျော့ဖျော့ကြောင့်လီဆာစိုးရိမ်သွားရသည်။
"နီ...နေကောင်းရဲ့လား"
"ကောင်းပါတယ်..တို့ဘာမှမဖြစ်ဘူး"
"မာမီ့ကိုတိုင်စရာရှိတယ်သိလား...ဒီနေ့ဒါဒါကလေသမီးသူငယ်ချင်းဒိုဟွန်းခေါင်းကိုနာအောင်ခေါက်လိုက်တယ်"
သူ့မာမီကို ပြန်တိုင်တော့မယ်ဆိုတာလီဆာကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီးသား...
သမီးရဲ့အကျင့်ကအမြဲအဲ့လိုလေ။
"ဟုတ်လား..ဒါဒါကဘာလို့အဲ့ကောင်လေးခေါင်းကိုခေါက်တာတုန်း"
"အဲ့ကလေးကသမီးပါးကိုနမ်းလိုက်လို့လေ..အဲ့တာကြောင့်မောင်ခေါက်ပေးလိုက်တာ"
ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ပြောလာတဲ့မောင့်အားကြည့်ရင်းဂျန်းနီခေါင်းအတွင်တွင်ခါမိသည်။
"ဒါလောက်လေးကိုသူများသားသမီးကိုအဲ့လိုလုပ်လိုက်ရလားမောင်ရယ်"
"ဘာဒါလောက်လေးလဲ..သူကသမီးပါးကိုနမ်းလိုက်တာ"
"သမီးလေး..အခန်းထဲဝင်ပြီးအဝတ်လဲတော့နော်ပြီးရင်ကစားစရာတွေနဲ့ဆော့နေဟုတ်ပြီလား"
"ဟုတ်ကဲ့မာမီ..."
အယ်လာက သူ့အခန်းထဲကိုတန်းနေအောင်ပြေးဝင်သွားမှပဲ မဒမ်လည်းသူ့အဂျစ်ဘက်လှည့်ရင်း
"မင်းကလေအခုထိကလေးဆန်နေတုန်းတခါလောက်ဖြစ်ဖြစ်ရင့်ကျက်ကြည့်စမ်းပါလာလီဆာ"
စိတ်ပျက်နေတဲ့မျက်ဝန်းတွေနဲ့သူ့ကိုကြည့်ရင်းပြောသွားတဲ့မဒမ်ဟာအပေါ်ထပ်ကိုတက်သွားပြန်သည်။
လီဆာကတော့ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့အဲ့နေရာမှာရပ်နေမိတုန်း....
"ငါအဲ့ကလေးကိုလုပ်လိုက်တာဘာတွေများကြီးကျယ်သွားလို့လဲကွာ"
ကိုယ့်ဆံပင်တွေကို ပြန်ဖွရင်းမဒမ့်အနောက်ကိုလိုက်သွားခဲ့သည်။
"နီ....ဘာလို့မောင့်ကိုအဲ့လိုပြောရတာလဲ။တကယ်ဆိုဒီကိစ္စကသမီးကိုချစ်လို့မောင်ကဒီတိုင်းလုပ်လိုက်တာလေကွာ"
အလုပ်စားပွဲကထိုင်ခုံမှာဘေးတစောင်းထိုင်နေတဲ့မဒမ်ကလီဆာ့ကိုစောင်းငဲ့ကြည့်လာသည်။
"အခုပဲကြည့်လေမင်းကတကယ့်ကလေးစိတ်"
"မောင့်ကိုတခုခုစိတ်ဆိုးနေတာရှိလား နီ"
"ဘာမှမရှိဘူးလီဆာ...တို့အေးဆေးနေချင်တယ်"
"နီ...မင်းလိမ်နေတာမင်းပုံစံကမသိရင်ပဲမောင့်ကိုစိတ်ကုန်နေသလိုပဲ"
"ကျစ်...အဲ့တာတွေပဲ...တခုခုဆိုမင်းတွေးချင်တာပဲတွေးတယ်။တို့ဘက်ကိုဘယ်တော့မှနားမလည်ပေးဘူး"
"နီ..ဘာဖြစ်နေတာလဲမောင်ကမှနားမလည်န်ိုင်တာ"
"တို့ပြောမယ်နော်လီဆာ..မင်းအဲ့ကလေးကိုခေါင်းခေါက်ခဲ့တာကိုသူ့မိဘတွေကမကျေနပ်ရင်တို့ကကျောင်းလိုက်ပြီးတခါဖြေရှင်းရအုန်းမယ်"
"အဲ့လိုဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် မောင်သွားလို့ရတယ်လေ"
"တော်ပါမင်းလိုကလေးစိတ်ကိုလွတ်လိုက်ရင် ပြဿနာပိုကြီးလာအုန်းမယ်။ကျေးဇူးပြုပြီးလီဆာ မင်းရင့်ကျက်သင့်ပြီ။မင်းကိုဘယ်နေရာမှယုံကြည်လို့မရတာကိုတို့ကဘယ်လိုစိတ်ချရမှာလဲ"
မဒမ့်နှုတ်ကထွက်လာတဲ့စကားတွေကြောင့် လီဆာဘာလုပ်ရမှန်းမသိ။
အဲ့လောက်တောင် မဒမ်ကလီဆာ့ကိုမယုံကြည်မှန်း အထင်သေးမှန်းအခုမှ လက်တွေ့သိလိုက်ရတာပဲ။
ငိုချင်လာတဲ့စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံးချုပ်တည်းပြီး လက်သီးကိုကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကာ..
"တောင်းပန်ပါတယ် နီ...မောင်တကယ်မသိခဲ့တာ..ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအဲ့လောက်အသုံးမကျမှန်းလေ။မောင်တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်"
အသံကွဲအက်အက်နဲ့ ခေါင်းငုံပြီးတောင်းပန်နေပြန်တော့လည်းဂျန်းနီရင်ထဲမကောင်း....
ဒီနေ့ကုမ္ပဏီက အဝင်အထွက်စာရင်းတစ်ခုမှားနေတာကြောင့်လူကစိတ်အတော်ရှုပ်နေမိတာ...
အိမ်ကိုစောစောပြန်လာရင်းနားဖို့တွေးထားပေမယ့်ဒီလိုတွေဖြစ်ပြီး မောင့်ကိုပုံချမိသလိုဖြစ်သွားသည်။
တချို့စကားတွေကိုရင်ထဲကမပါပေမယ့်လည်းပါးစပ်ကနေလွတ်ခနဲထွက်သွားမိသည်။
"မောင်ကကလေးဆန်ပေမယ့်နီ့ ကြောင့်ရင့်ကျက်နိုင်အောင်အမြဲကြိုးစားနေတာပါ။ဒါပေမယ့် နီ စိတ်ကျေနပ်တဲ့အထိမလုပ်နိုင်သေးဘူးပဲ"
"မောင်တကယ်တောင်းပန်ပါတယ် နီ"
တံခါးပေါက်နားသွားတာကို ရိုးရိုးတန်းတန်းမသွားပဲ မဒမ့်ကိုလှည့်ကြည့်လှည့်ကြည့်နဲ့စကားတပြောပြောလုပ်နေတော့..
အုန်း....#
ကျွန်းတံခါးနဲ့ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးဆောင့်မိသွားတော့သည်။
"မောင်...ရရဲ့လား"
"မောင်ဘာမှမဖြစ်ဘူး နီ...အိုကေတယ်.."
ဂျန်းနီအား လက်တွေပြခေါင်းတွေရမ်းရင်းမောင်ဟာတံခါးဖွင့်ကာ ဒယိမ်းဒယိုင်နဲ့ထွက်သွားပြန်လေသည်။
"ဒါဆို...ဒီညိုမည်းစွဲနေတာတွေကအခန်းတံခါးနဲ့ဆောင့်မိလို့ပေါ့ဟုတ်လား"
မမ နဲ့အဖောင်းကောင်ကိုမဒမ်နဲ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းစုံကိုလီဆာပြန်ပြောနေခြင်း....
ချယ်ကတော့ လီဆာ့မျက်နှာကအညိုရာတွေကို လက်နဲ့စမ်းရင်းကြိတ်ရယ်နေလေရဲ့။
"လီလီ့ကိုအဲ့လောက်ထိတော့မပြောသင့်ပါဘူး..."
နံရံကိုမှီရင်း လက်ပိုက်ကာနားထောင်နေတဲ့ မမကမကျေနပ်ဟန်နဲ့ပြောလာပြန်သည်။
"နီ မမှားပါဘူးမမရယ်...လီလီကသာမစဥ်းစားမဆင်ခြင်ပဲလုပ်မိတာ"
"ဒါတော့ဒါပေါ့...ဒါပေမယ့်လည်းဒီလောက်ထိတော့မပြောသင့်ဘူးလေ"
ချယ်တစ်ယောက်ကတော့ဂျီ့ စကားတွေကြောင့်ခေါင်းတကုတ်ကုတ်..
တစ်ဖက်က အမအရင်းတစ်ဖက်က ချစ်ရတဲ့မိန်းမ..
ဘယ်ဘက်ပါရမှန်းကိုမသိတော့ဘူး။
"မမကြပ်ပူထိုးပေးမယ်လီလီ..."
"ဟုတ်ကဲ့ မမ"
တံခါးနဲ့ဆောင့်ထားတော့ဘယ်ဘက်မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ရောဘေးသားလေးတွေပါညိုပြီးယောင်နေလေရဲ့။
ဂျီဆူကတော့ လီဆာ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီးစိတ်ထဲမကောင်းဖြစ်နေရတာပေါ့။
ချယ်ယောင်းမှာလည်းသူ့မိန်းမကိုသေချာတောင်မကြည့်ရဲ။တော်ကြာအိပ်ခန်းထဲပေးမဝင်မှာကြောက်လို့။
လီဆာတို့နှစ်ယောက်ရန်ဖြစ်ကြတိုင်းချယ်ယောင်းကိုပါဘေးထွက်ဆိုးကျိုးလေးတွေစင်ထွက်တတ်သည်မှာ ထုံးစံ။
🌻🌼
"လီဆာရား...ငါ့အမအစားတောင်းပန်တယ်နော်"
ခြံထဲကသစ်သားထိုင်ခုံလေးတွေမှာလီဆာနဲ့ချယ်ယောင်းဝင်ထိုင်ပြီးမက်ဂျူသောက်နေကြလေရဲ့။
ရာသီဥတုကလည်းခပ်အေးအေးဆိုတော့အအေးဒဏ်ခံနိုင်အောင်Alcoholလေးလိုအပ်သည်မဟုတ်ပါလား။
"နင်တောင်းပန်ဖို့မှမလိုတာချယ်ယောင်းရာ..နောက်ပြီးဒီကိစ္စမှာ နီ့ဘက်ကမမှားဘူး"
"ဒါပေမယ့်လည်း နင့်ဘက်ကကြည့်ပြန်တော့လည်း တူမလေးကိုချစ်လို့ လုပ်လိုက်တာပဲလေ"
"ချယ်ယောင်း...."
"အွန်းပြောလေငါနားထောင်နေတယ်"
"ငါကလေ နီ့အတွက်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများဖြစ်နေလားဟင်"
"ဘာတွေလျှောက်တွေးနေတာလဲလီဆာရာ..အဲ့လိုပေါက်ကရတွေထုတ်ပစ်လိုက်"
လီဆာ့ပခုံးအားခပ်ဖွဖွပုတ်ပေးရင်းချယ်ယောင်းစကားဆိုလိုက်သည်။
လီဆာကတော့ခပ်ယေးယေးလေးပြုံးကာ..
"နီ ကကလေးနှစ်ယောက်မွေးထားသလိုဖြစ်နေတာပေါ့နော်။ငါကလည်းကလေးဆန်နေတော့"
"နင်ကလေးဆန်လည်းငါ့အမကနင့်ကိုဘယ်လောက်ချစ်လိုက်လဲဟာ"
လီဆာရယ်မိသည်။အရင်တုန်းကချစ်ပေမယ့်မဒမ်များအခုချိန်စိတ်ကုန်သွားပြီဆိုဘယ်နှယ့်လုပ်။
လီဆာ့လုပ်ရပ်တွေကလည်းစိတ်ကုန်ချင်စရာတွေချည်းလေ။
အမြဲလူတကာနဲ့စိတ်မချဖြစ်တယ်။ယောကျာ်းတိုင်းနဲ့သဝန်ပတ်တိုတယ်။
ဒါတွေကိုချုပ်ချယ်တယ်လို့မြင်ပြီးမဒမ်အတော်စိတ်ညစ်နေတော့မှာ....
"ငါထွက်သွားလိုက်ရမလားချယ်ယောင်း"
"ဘာ...ဘယ်ထွက်သွားမှာလဲ"
"နင်တို့တွေရှာမတွေ့နိုင်မယ့်နေရာပေါ့"
"အမလေး..မလုပ်လိုက်ပါနဲ့ကွာ...ငါတို့အိမ်မှာပဲနေစမ်းပါ။တူမလေးနဲ့အမကိုနင်ကထားသွားတော့မလို့လား"
"အဲ့လိုတော့မဟုတ်ပေမယ့်.."
ပုံမှန်ဆိုအမြဲစစနောက်နောက်ရှိတဲ့လီဆာက အခုကျတမူထူးခြားနေသလို။
သူ့ကိုယ်သူအရှုပ်လို့မြင်ပြီးပေါက်ကရအကြံတွေကြံစည်နေတာပဲ။
ဒီအရူးကသိပ်ပြောရတာမဟုတ်ဘူး။
"နင်ထွက်ပြေးဖို့မကြံနဲ့..ငါကနင့်ကိုစောင့်ကြည့်နေမှာ"
"အေးပါကွာ...အဟ"
အဖောင်းနဲ့ကမတည့်ကြပေမယ့်ရင်ဖွင့်ဖော်ရင်ဖွင့်ဖက် တိုင်ပင်ပေါ်တိုင်ပင်ဖက်ကြီး။
မမကိုကျဒီလိုဖွင့်ပြောဖို့စိတ်ထဲလေးနေသလို...
အဖောင်းကျရွယ်တူဆိုတော့ပေါ့ပါးတယ်လေ...
ပွမ်...ပွမ်..#
အချိန်မတော်ကြီးမှ ကားဟွန်းသံကြားလို့နှစ်ယောက်လုံးသောက်နေရင်းကလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"နီ...."
"ဟ..အမကတော့ညတွင်းချင်းလာခေါ်တော့တာပဲ"
ချယ်ဟာဝမ်းသာအားရ ခြံတံခါးပြေးဖွင့်လေသည်။လီဆာကတော့ လက်ထဲမက်ဂျူဘူးကြီးကိုင်ထားရင်းထိုနေရာတွင်သာတောင့်တောင့်ကြီး....
"ဒါဒါ...."
သမီးလေးအသံကြားမှပဲပြုံးရုံလေးပြုံးလိုက်ရင်း မက်ဂျူဘူးကိုချကာကိုယ့်ဆီပြေးလာနေတဲ့အယ်လာ့အား ဆွဲချီလိုက်သည်။
"မျက်နှာကဘာဖြစ်တာလဲ ဒါဒါ"
အယ်လာဟာ ကိုယ့်မျက်လုံးကယောင်နေတဲ့အပိုင်းကို တို့ထိရင်းမေးတာကြောင့်နာပေမယ့်လည်း မညီးမိအောင် အောင့်ထားရသည်။
တော်ကြာ သမီးလေးစိတ်ပူမှာစိုးလို့။
"ဒီတိုင်းခိုက်မိတာပါ မင်းသမီးလေးရဲ့"
"ဟွန်း..ဒါဒါကတော့နမော်နမဲ့နိုင်လိုက်တာ။ကဲမြန်မြန်ပျောက်စေနော်"
လီဆာ့ရဲ့ညိုနေတဲ့အပိုင်းကိုအယ်လာဟာ အာဘွားတွေပေးနေတာကြောင့်ကျေနပ်ပြီး ပြုံးနေမိသည်မှာမရပ်နိုင်။
"ဒါဒါ့ကိုပြန်လာခေါ်တာ"
"ဟုတ်လား...ဒါဒါကပြန်လာတော့မှာပါသမီးရဲ့။အန်တီချယ်နဲ့အတူသောက်နေလို့..."
"အဲ့တာကြောင့် ဘီယာနံ့ရနေတာကိုး"
ကိုယ့်မျက်နှာတစ်ဝိုက်ကို နှာလေးရှုံ့ရင်းအနံ့ခံနေတဲ့ သမီးလေးကြောင့်သဘောကျစွာ ရယ်မိသေးသည်။
"နည်းနည်းပဲသောက်တာပါ"
"လက်သည်းခွံလောက်လား"
လက်ကြီးပိုက်ကာ လီဆာ့အားစစ်မေးနေပုံက ဆရာမပေါက်စလေးကျနေရော။
"ဟုတ်ကဲ့..လက်သည်းခွံလောက်ပါ"
"အာ့ဆိုခွင့်လွတ်ပေးလိုက်မယ်"
သမီးလေးကို အသဲယားလွန်းလို့ပါးလေးနှစ်ဖက်ကိုငုံပြီးနမ်းပေးလိုက်သည်။
သမီးက လီဆာနမ်းတိုင်းပဲပေါက်စီလေးကိုဖြစ်လို့...
"မောင့်ကားကိုဒီမှာပဲထားခဲ့လိုက်တော့..တို့ကားနဲ့ပဲလိုက်ခဲ့နော်"
မဒမ့်အသံကြောင့် သမီးလေးကိုနမ်းနေတာရပ်လိုက်ရင်း အရှေ့တည့်တည့်ကညအိပ်ဂါဝန်နဲ့မိန်းမကို ကြည့်လိုက်သည်။
အပေါ်ကနေအနွေးထည်လေးထပ်ထားလို့တော်သေးတာပေါ့။
မဟုတ်ရင် လီဆာသဝန်တိုစရာမရှိကြံဖန်တိုရအုန်းမည်။
"အင်းပါ..."
"လီလီမင်းပြန်လိုက်သွားအုန်းမလို့လား"
ခုနကအထိအခန်းထဲသွားနားနေတဲ့ဂျီဆူကအခုမှပဲခြံထဲရောက်လာတော့သည်။
"မမ..မင်းကိုအဲ့အိမ်ပို့ရမှာစိတ်မချဘူး"
ဂျန်းနီအား မျက်စောင်းထိုးရင်းခပ်ရွဲ့ရွဲ့လေး သူမဆိုလိုက်သည်။
"ဂျီရယ်...သူတို့ကိစ္စထဲဝင်မပါပါနဲ့...အိမ်ထဲဝင်ရအောင်"
ချယ့်မှာ ဂျီ့လက်ကိုအတင်းဆွဲရင်းအိမ်ထဲကိုဆွဲခေါ်ပေမယ့်လည်း
"မင်းအမကငါ့မောင်လေးကိုနှိပ်စက်နေတာကိုဒီတိုင်းထိုင်ကြည့်နေစရာလား ငယ်"
"ဒီမှာဂျီဆူ...စကားကိုဆင်ခြင်ပြောပါ။ဂျန်းကမောင့်ကိုနှိပ်စက်နေတာမဟုတ်ဘူးနော်"
"ဒါပေမယ့်.."
"တော်ကြပါတော့..ဒီမှာအယ်လာလည်းရှိနေတာကိုဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"
လီဆာစိတ်မရှည်တော့လို့ ထအော်ပစ်လိုက်သည်။
အယ်လာကတော့လူကြီးတွေအားတစ်လှည့်ဆီလိုက်ကြည့်ရင်းကြောင်အအဖြစ်နေသည်။
"မမလည်းတော်တော့....မဒမ်လည်းတော်တော့"
"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကလေအမြဲအဲ့တိုင်း။ရန်ဖြစ်လိုက်အိမ်ပေါ်ကဆင်းလိုက်ပြီးရင်လည်းမင်းတို့မဟုတ်ကြတဲ့အတိုင်း..ကလေးကစားတယ်များထင်နေကြတာလား"
ဂျီ ဟာခပ်စွာစွာပြန်ငေါက်သွားရင်းအိမ်ထဲကိုတန်းနေအောင်ဝင်သွားသည်။
ချယ့်မှာတော့ခေါင်းသာကုတ်နိုင်သည်။
"ကဲနင်တို့လည်းပြန်တော့...ငါလည်းခြံတံခါးပိတ်ရအုန်းမယ်"
"သွားမယ်မောင်.."
"အန်တီချယ်တာ့တာနော်"
"တာ့တာ..အယ်လာလေး"
အသဲတုန်အောင်ချစ်ရတဲ့တူမလေးကိုတောင် ချယ့်မှာတီတီတာတာမပြောနိုင်တော့....
မိန်းမကရွှေစိတ်တော်တွေကောက်ကွေးနေပြီဆိုတော့ပြန်ပြေလည်အောင် ဒီကလူပဲပြင်ရမှာပေါ့။
🌻🌼
"ဂျီ ကလည်းကွာဘာလို့ငိုနေတာလဲ...တိတ်ပါကွာ..ဂျီငိုတော့ငယ်ကစိတ်မကောင်းဘူးပေါ့"
သူ့ညီမကြောင့် စိတ်မကောင်းတွေဖြစ်ရင်းရှိုက်ကြီးတငင်တွေပါ ငိုချနေတဲ့ ဂျီ့ကြောင့်ချယ်ပိုပြီးစိတ်ညစ်သွားမိသည်။
"ငယ်ရယ်...မမကသူ့ကိုစိတ်ပူလို့ကို။သူကမမကိုပြန်အော်သွားတယ် အီးဟီး"
"အိုးကျွတ်ကျွတ်....ငယ့်အချစ်ရယ်မငိုပါနဲ့တော့ကွာ။ရင်တွေကွဲတော့မယ်။သူတို့လည်းချစ်လို့ယူထားကြတာလေဂျီရယ်။နောက်ပြီးစိတ်အခန့်မသင့်လို့ခဏရန်ဖြစ်ကြတာဆိုတော့ပြီးရင်ပြန်အဆင်ပြေသွားတာထုံးစံလေ"
ဂျီ့ အားရင်ခွင်ထဲထည့်ထားရင်းကျောလေးကိုပွတ်ပေးနေရသည်။
အပြင်ပန်းမှာမာကျောပြီးအငိုအရယ်မရှိတဲ့သူဆိုပေမယ့်ငယ့်ရှေ့မှာတော့ဘာကိုမှမတွေးနိုင်ပဲစိတ်ချလက်ချငိုချတတ်တာ ဂျီ့အကျင့်။
"အင်းပါ...မမအဲ့လိုတွေလိုက်ခံစားနေလို့မဖြစ်တော့ဘူး။အဲ့တာကလုံးဝမကောင်းဘူးသိလားငယ်"
"ဟုတ်တယ်မခံစားနဲ့ ဂျီ....လီဆာလည်းအခုချိန်အိမ်ထောင်တစ်ခုနဲ့..ကလေးတစ်ယောက်တောင်ရှိနေသေးတယ်။သူ့ဟာနဲ့သူတွေးတတ်နေပါပြီ။သိပ်ပူမနေနဲ့"
"အိပ်ကြရအောင် ငယ်..နောက်ကျနေပြီ"
"အွန်းအိပ်ကြမယ်နော်..လာ"
ဂျီ့ မျက်ဝန်းလှလှမှာ ခိုတွယ်နေတဲ့မျက်ရည်စ,တွေကို လက်နဲ့ခါပေးရင်းသူမရဲ့ကိုယ်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
"ငယ့်အချစ်လေးကအသက်သာကြီးတာအခုထိကလေးအတိုင်းပဲ"
"ငယ်လည်းကလေးပဲ"
"ဟုတ်လား..ကလေးမဟုတ်ကြောင်းပြရမလား"
"ဟိုးထား..မနက်ကျအလုပ်ရှိတယ်။မမ အိပ်မှဖြစ်တော့မယ်"
ကျွန်မအပေါ်ကနေ အုပ်မိုးထားတဲ့ ငယ့်နှုတ်ခမ်းလေးကို လက်ညိုးနဲ့ပိတ်ကာတားလိုက်သည်။
"အင်းပါ..နားလိုက်တော့"
ဂျီ့ အားနဖူးလေးကို အမြတ်တနိုးနမ်းရင်းငယ်ဟာ ဘေးကနေရာလွတ်မှာလှဲလိုက်သည်။
ကျွန်မဘေးက မီးအိမ်ကိုပိတ်လိုက်ရင်းမျက်လုံးတွေကိုအနားပေးကာအိပ်စက်ဖို့ပြင်လိုက်ရသည်။
🌻🌼
ဂျန်းနီတို့အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်အယ်လာလေးဟာကားထဲမှာအိပ်မောကျနေတာကြောင့်လီဆာကနေပဲ ချီပြီးခေါ်လာရသည်။
"မောင်...ဖြေးဖြေးလေးချနော်"
"အင်းပါ..ကျွတ်ကျွတ်.."
အယ်လာမနိုးသွားအောင် သေချာချော့မြူရင်း ကုတင်ပေါ်ချပေးလိုက်သည်။
အယ်လာကလွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်တည်းကဂျန်းနီတို့နဲ့အတူမအိပ်တော့ပဲ ခွဲအိပ်နေတာလေ။
"သမီးလေးလည်းပင်ပန်းနေပြီထင်တယ်"
"အွန်း..ဟုတ်မှာပေါ့"
မောင်ဟာထိုသို့ပြောသွားရင်း အခန်းထဲကထွက်သွားသည်။
"မောင်...တို့တောင်းပန်ပါတယ်နော်"
ဂျန်းနီတို့အခန်းထဲရောက်တော့မောင့်ခါးတွေကိုအနောက်ကဖက်ရင်းကျောပြင်ကျယ်ကိုမျက်နှာအပ်ကာပြောလိုက်သည်။
"အင်းပါ..မဒမ်တောင်းပန်ဖို့မလိုပါဘူး"
သူ့ဆီက အရင်လို"နီ"လို့ခေါ်သံလေးကြားချင်ပေမယ့်လည်း အခွင့်မသာခဲ့။
ချယ်တို့အိမ်ရောက်လို့ သူ့မျက်နှာကိုတွေ့ရတဲ့အချိန်ဂျန်းနီရင်တွေနာရပါသည်။
တံခါးနဲ့ဆောင့်မိထားတဲ့နေရာကညိုမဲပြီးယောင်ကိုင်းနေတာပဲလေ။
"မောင် ဒါဘာလုပ်တာလဲ"
ခေါင်းအုံးတွေစောင်တွေယူပြီးအပြင်ထွက်ဖို့ပြင်နေတဲ့မောင့်လက်အားအတင်းဆွဲရင်း ဂျန်းနီမေးလိုက်သည်။
"အပြင်ထွက်အိပ်မို့လေ"
"ဘာလို့လဲ..တို့နဲ့ပဲအိပ်လေကွာ"
"မဒမ်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာစိုးလို့"
"မောင်...တို့ကိုကြည့်ပါအုန်း...စိတ်ဆိုးနေတာလားမောင်"
မောင့်လက်ထဲက ခေါင်းအုံးတွေစောင်တွေကိုဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး မောင့်မျက်နှာကိုကိုင်ကာအကြည့်ချင်းဆုံစေလိုက်သည်။
"ကျွန်မစိတ်မဆိုးပါဘူး...မဒမ်စိတ်ဆိုးမှာသာကြောက်နေရတာ"
"ကျစ်...တို့တောင်းပန်ပါတယ်။ညနေက တို့ဘက်ကလွန်သွားတာ"
"မဟုတ်တာ..ကျွန်မကမဒမ်ပြောသလိုကလေးအရမ်းဆန်ပြီး အသုံးမကျတာလည်းအမှန်တရားပဲဟာကို"
မောင်က ဒေါသထွက်တုန်းခဏပြောတဲ့စကားတွေကို အတည်ယူပြီးစိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံပဲ။
"မောင်အဲ့တာကဒေါသထွက်ပြီးပေါက်တတ်ကရတွေပြောမိတာ။စိတ်ထဲကလုံးဝမပါဘူးကျိန်ပြောရဲတယ်"
"မကျိန်ပါနဲ့..မဒမ်သာတခုခုဖြစ်ရင်ကျွန်မပဲရင်ကျိုးရမှာ"
"ရှူး...မောင်လို့ပဲသုံးပါ။တို့ကိုလည်း နီ လို့ပဲခေါ်ပါနော်"
"အင်းပါ...အရမ်းချစ်တယ်နော် နီ"
"တို့လည်းမောင့်ကိုအသက်လောက်ချစ်တယ်"
မောင့်မျက်နှာကိုဆွဲယူရင်းဆာလောင်စွာပဲ အနမ်းတွေပုံဖော်မိသည်။
မောင့်လည်တိုင်ကိုတင်းတင်းချိတ်ရင်းလေအဝင်မခံနိုင်တဲ့အထိ ပူးကပ်ထားသည်။
နောက်ဆုံးမောင်ဟာ အိပ်ရာပေါ်ကိုဂျန်းနီရဲ့ကိုယ်လေးအားလှဲချရင်းအပေါ်ကနေအုပ်မိုးကာ လည်ပင်းသားတွေကိုသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ကဲ့သို့ ရန်ရှာနေပြန်သည်။
မောင်ဒီလိုအချိန် ခပ်ဆိုးဆိုးလေးပြုမူတိုင်း ရင်တွေပေါက်မတတ်ဖြစ်နေရတာ ဂျန်းနီပဲပေါ့။
မပြေလည်ကြတဲ့ အချိန်တွေရှိတိုင်းအချစ်တွေနဲ့ ပြန်ပြုပြင်ဖာထေးကြရအောင်။
မောင့်ကိုသိပ်ချစ်တဲ့ ကင်ဂျန်းနီ။
×××××××အားလုံးပဲကြယ်လေးတွေပေးသွားကြအုန်း💫
(Liveတွေရောမှီလိုက်ကြလား Kတော့Lisooကိုသေချာကြည့်လိုက်ရတယ်😁)
တောင်းဆိုနေကြလို့မအားတဲ့ကြားကKအကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်ရေးပေးထားတာပါ။
လိုအပ်ချက်တွေရှိသွားရင်အနူးအညွတ်တောင်းပန်ပါတယ်။
ယောရော်ဘွန်းတို့လာပြောကြတဲ့Cmtတွေကိုတခုချင်းKအမြဲမှတ်ပါတယ်။
အားလုံးလိုချင်သလိုမျိုးလည်းKရေးပေးနိုင်အောင်ကြိုးစားနေတယ်။
နောက်ထပ်New FicကဒီလထဲပဲUpdateနိုင်အောင်ကြိုးစားပါ့မယ်။
အတိအကျတော့မပြောတတ်သေးပါဘူးလို့..
အားလုံးကိုလေးစားချစ်ခင်လျက်🤎
2022.8.8(Mon)
×××××××(Zawgyi)
အယ္လာကိုႀကိဳဖို႔အတြက္ မူႀကိဳေရ႔ွမွာလီဆာကားကိုမွီရင္း လက္ကနာရီကိုတၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ေစာင့္ေနသည္။
ထိုအခ်ိန္ ေက်ာင္းထဲကကေလးေသးေသးေလးေတြအလ်ိဳလ်ိဳထြက္လာၾကသည္။
"အယ္လာ....."
သမီးကိုေအာ္ေခၚကာ လက္ျပလိုက္ရင္းလီဆာဟိုဘက္ကမ္းကိုကူးသြားသည္။
"အယ္လာ...တာ့တာေနာ္မနက္ျဖန္မွေတြ့မယ္"
သမီးနားေရာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကအယ္လာ့ရဲ့ ပါးေလးကိုဆြဲရင္းႏႈတ္ဆက္ေနတာကိုေတြ့လိုက္ရတာေၾကာင့္ ေသြးေတာင္ေဆာင့္တက္သည္။
"ေအးတာ့တာေနာ္ဒိုဟြန္း..."
"ကဲသူငယ္ခ်င္းကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီးရင္လည္းဒါဒါတို႔ျပန္ၾကမယ္ေနာ္မင္းသမီးေလး"
အယ္လာ့လက္ေသးေသးေလးကိုဆြဲလိုက္ၿပီး ေခၚသြားမလို႔ပဲရိွေသးဟိုေကာင္ေလးလုပ္လိုက္တဲ့အရာေၾကာင့္လီဆာ မူးေမ့လဲခ်င္သြားသည္။
သမီးရဲ့ပါးကိုနမ္းသြားတာ....
"ေဟ့ေကာင္ေလး...မင္းငါ့သမီးကိုဘာလုပ္တာလဲ"
အဲ့ကေလးရဲ့အက်ီစကိုလွမ္းဆြဲရင္းလီဆာအသံမာမာနဲ႔ေမးလိုက္သည္။
အယ္လာကေတာ့ သူ႔ပါးသူပြတ္ရင္းရွက္ၿပံဳးေလးနဲ႔ၿပံဳးေနေသး...
"နမ္းလိုက္တာေလအေဒၚႀကီးကလည္း"
"ဒီေကာင္နဲ႔ေတာ့ငါ့သမီးကိုလည္းနမ္းေသးတယ္...ငါ့ကိုလည္းအေဒၚႀကီးဆ္ိုပဲ"
စိတ္ထဲၾကည့္မရတာနဲ႔အဲ့ကေလးရဲ့ေခါင္းကိုတစ္ခ်က္ေခါက္ေပးလိုက္သည္။
ဒါေတာင္အဲ့ေကာင္ေလးက ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးသာ
"ဒါဒါဘာလို႔ဒိုဟြန္းကိုေခါက္လိုက္တာလဲ"
"ဒါဒါ့မင္းသမီးေလးကိုနမ္းလို႔ေလ"
လီဆာအဲ့လိုေျပာေတာ့ အယ္လာေလးဟာႏႈတ္ခမ္းေလးဆူရင္း လက္ပိုက္ကာမ်က္ႏွာေတာင္တစ္ဖက္လြဲသြားသည္။
"အယ္လာရယ္နင့္ဒါဒါကိုစိတ္ေကာက္မေနနဲ႔..သူကနင့္ကိုခ်စ္လို႔ႏွေမ်ာေနတာပါဟ..ငါသြားေတာ့မယ္တာ့တာ"
အယ္လာ့ေခါင္းေလးကိုပုတ္ေပးရင္းထိုေကာင္ေလးက ထြက္သြားသည္။
လီဆာကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သားကိုၾကည့္ရင္းပါးစပ္အေဟာင္းသား..
"ကဲမင္းသမီးေလးက အဲ့ေလာက္ေတာင္စိတ္ေကာက္သြားတာလားဟင္"
သမီးေရ႔ွထိုင္ခ်ရင္း ပါးေလးကိုဆြဲကာေမးလိုက္ေတာ့ သူမေလးက ဟြန္႔ဆိုၿပီးတစ္ဖက္ထပ္လွည့္သြားျပန္သည္။
"ဒါဒါကသမီးေလးကိုတြန္႔တိုလို႔ေလကြာ..လာပါစိတ္ဆိုးမေနနဲ႔ေတာ့အိမ္ျပန္ၾကမယ္"
အယ္လာ့ကိုခ်ီမွရေတာ့မယ္မွန္းသိလို႔ေပြ့ခ်ီလိုက္ၿပီး ကားထဲထည့္ေပးလိုက္သည္။
လမ္းတစ္ဝက္ေရာက္တဲ့အထိလည္းသမီးဟာလက္ႀကီးပိုက္ကာႏႈတ္ခမ္းဆူထားတုန္း..
မဒမ္ေျပာေနက်စကားတစ္ခြန္းေတာင္သတိရသြားေသးသည္။
"သမီးကေမာင့္လိုပဲအဂ်စ္ေလး"တဲ့ေလ....
"ေရခဲမုန္႔စားမလားမင္းသမီးေလး"
"မစားဘူး..ဒါဒါနဲ႔လည္းစကားမေျပာဘူး"
ဆူပုတ္ပုတ္နဲ႔ အယ္လာဟာတကယ့္ကိုစိတ္ဆိုးေျပမယ့္ပံုမေပၚတာ...
"အဲ့လိုေတာ့မလုပ္နဲ႔ေလသမီးရယ္..စကားေလးေတာ့ေျပာပါကြာေနာ္"
ေခါင္းေတြခ်ည္းခါရမ္းကာတုန္႔ျပန္ေနတဲ့ အယ္လာ့ေၾကာင့္လီဆာသက္ျပင္းသဲ့သဲ့ခ်မိသည္။
"အဲ့ေကာင္ေလးကိုအေတာ္ခ်စ္ေနတာပဲ"
လီဆာခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္ရင္းကားကိုပဲဂရုစိုက္ကာေမာင္းခဲ့သည္။
အိမ္လည္းျပန္ေရာက္ေရာၿခံထဲမွာ မဒမ့္ကားကိုေတြ့တာေၾကာင့္အေစာႀကီးျပန္ေရာက္ေနမွန္းသိလိုက္ရသည္။
"ဒီေန့ေစာလွခ်ည္လား နီ"
အဝင္ဝမွာ ဖိနပ္ခြၽတ္ရင္းမဒမ့္အားေအာ္ေျပာလိုက္သည္။
အယ္လာကေတာ့ သူ႔မာမီဆီတက်ိဳးတည္းေျပးေတာ့တာပဲ။
"ဟုတ္တယ္ေမာင္...ေစာျပန္လာလိုက္တာ"
အယ္လာ့ကိုခ်ီထားရင္း မဒမ္ဟာဧည့္ခန္းထဲကထြက္လာသည္။
အသံကလည္းတိုးလ်လ်..မ်က္ႏွာေလးကလည္းျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေၾကာင့္လီဆာစိုးရိမ္သြားရသည္။
"နီ...ေနေကာင္းရဲ့လား"
"ေကာင္းပါတယ္..တို႔ဘာမွမျဖစ္ဘူး"
"မာမီ့ကိုတိုင္စရာရိွတယ္သိလား...ဒီေန့ဒါဒါကေလသမီးသူငယ္ခ်င္းဒိုဟြန္းေခါင္းကိုနာေအာင္ေခါက္လိုက္တယ္"
သူ႔မာမီကို ျပန္တိုင္ေတာ့မယ္ဆိုတာလီဆာႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းၿပီးသား...
သမီးရဲ့အက်င့္ကအၿမဲအဲ့လိုေလ။
"ဟုတ္လား..ဒါဒါကဘာလို႔အဲ့ေကာင္ေလးေခါင္းကိုေခါက္တာတုန္း"
"အဲ့ကေလးကသမီးပါးကိုနမ္းလိုက္လို႔ေလ..အဲ့တာေၾကာင့္ေမာင္ေခါက္ေပးလိုက္တာ"
ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ေျပာလာတဲ့ေမာင့္အားၾကည့္ရင္းဂ်န္းနီေခါင္းအတြင္တြင္ခါမိသည္။
"ဒါေလာက္ေလးကိုသူမ်ားသားသမီးကိုအဲ့လိုလုပ္လိုက္ရလားေမာင္ရယ္"
"ဘာဒါေလာက္ေလးလဲ..သူကသမီးပါးကိုနမ္းလိုက္တာ"
"သမီးေလး..အခန္းထဲဝင္ၿပီးအဝတ္လဲေတာ့ေနာ္ၿပီးရင္ကစားစရာေတြနဲ႔ေဆာ့ေနဟုတ္ၿပီလား"
"ဟုတ္ကဲ့မာမီ..."
အယ္လာက သူ႔အခန္းထဲကိုတန္းေနေအာင္ေျပးဝင္သြားမွပဲ မဒမ္လည္းသူ႔အဂ်စ္ဘက္လွည့္ရင္း
"မင္းကေလအခုထိကေလးဆန္ေနတုန္းတခါေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ရင့္က်က္ၾကည့္စမ္းပါလာလီဆာ"
စိတ္ပ်က္ေနတဲ့မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔သူ႔ကိုၾကည့္ရင္းေျပာသြားတဲ့မဒမ္ဟာအေပၚထပ္ကိုတက္သြားျပန္သည္။
လီဆာကေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔အဲ့ေနရာမွာရပ္ေနမိတုန္း....
"ငါအဲ့ကေလးကိုလုပ္လိုက္တာဘာေတြမ်ားႀကီးက်ယ္သြားလို႔လဲကြာ"
ကိုယ့္ဆံပင္ေတြကို ျပန္ဖြရင္းမဒမ့္အေနာက္ကိုလိုက္သြားခဲ့သည္။
"နီ....ဘာလို႔ေမာင့္ကိုအဲ့လိုေျပာရတာလဲ။တကယ္ဆိုဒီကိစၥကသမီးကိုခ်စ္လို႔ေမာင္ကဒီတိုင္းလုပ္လိုက္တာေလကြာ"
အလုပ္စားပြဲကထိုင္ခံုမွာေဘးတေစာင္းထိုင္ေနတဲ့မဒမ္ကလီဆာ့ကိုေစာင္းငဲ့ၾကည့္လာသည္။
"အခုပဲၾကည့္ေလမင္းကတကယ့္ကေလးစိတ္"
"ေမာင့္ကိုတခုခုစိတ္ဆိုးေနတာရိွလား နီ"
"ဘာမွမရိွဘူးလီဆာ...တို႔ေအးေဆးေနခ်င္တယ္"
"နီ...မင္းလိမ္ေနတာမင္းပံုစံကမသိရင္ပဲေမာင့္ကိုစိတ္ကုန္ေနသလိုပဲ"
"က်စ္...အဲ့တာေတြပဲ...တခုခုဆိုမင္းေတြးခ်င္တာပဲေတြးတယ္။တို႔ဘက္ကိုဘယ္ေတာ့မွနားမလည္ေပးဘူး"
"နီ..ဘာျဖစ္ေနတာလဲေမာင္ကမွနားမလည္န္ိုင္တာ"
"တို႔ေျပာမယ္ေနာ္လီဆာ..မင္းအဲ့ကေလးကိုေခါင္းေခါက္ခဲ့တာကိုသူ႔မိဘေတြကမေက်နပ္ရင္တို႔ကေက်ာင္းလိုက္ၿပီးတခါေျဖရွင္းရအုန္းမယ္"
"အဲ့လိုျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ေမာင္သြားလို႔ရတယ္ေလ"
"ေတာ္ပါမင္းလိုကေလးစိတ္ကိုလြတ္လိုက္ရင္ ျပႆနာပိုႀကီးလာအုန္းမယ္။ေက်းဇူးျပဳျပီးလီဆာ မင္းရင့္က်က္သင့္ၿပီ။မင္းကိုဘယ္ေနရာမွယံုၾကည္လို႔မရတာကိုတို႔ကဘယ္လိုစိတ္ခ်ရမွာလဲ"
မဒမ့္ႏႈတ္ကထြက္လာတဲ့စကားေတြေၾကာင့္ လီဆာဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။
အဲ့ေလာက္ေတာင္ မဒမ္ကလီဆာ့ကိုမယံုၾကည္မွန္း အထင္ေသးမွန္းအခုမွ လက္ေတြ့သိလိုက္ရတာပဲ။
ငိုခ်င္လာတဲ့စိတ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးခ်ဳပ္တည္းၿပီး လက္သီးကိုက်စ္က်စ္ဆုပ္ကာ..
"ေတာင္းပန္ပါတယ္ နီ...ေမာင္တကယ္မသိခဲ့တာ..ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအဲ့ေလာက္အသံုးမက်မွန္းေလ။ေမာင္တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္"
အသံကြဲအက္အက္နဲ႔ ေခါင္းငံုၿပီးေတာင္းပန္ေနျပန္ေတာ့လည္းဂ်န္းနီရင္ထဲမေကာင္း....
ဒီေန့ကုမၸဏီက အဝင္အထြက္စာရင္းတစ္ခုမွားေနတာေၾကာင့္လူကစိတ္အေတာ္ရႈပ္ေနမိတာ...
အိမ္ကိုေစာေစာျပန္လာရင္းနားဖို႔ေတြးထားေပမယ့္ဒီလိုေတျြဖစ္ၿပီး ေမာင့္ကိုပံုခ်မိသလိုျဖစ္သြားသည္။
တခ်ိဳ႕စကားေတြကိုရင္ထဲကမပါေပမယ့္လည္းပါးစပ္ကေနလြတ္ခနဲထြက္သြားမိသည္။
"ေမာင္ကကေလးဆန္ေပမယ့္နီ႔ ေၾကာင့္ရင့္က်က္ႏိုင္ေအာင္အၿမဲႀကိဳးစားေနတာပါ။ဒါေပမယ့္ နီ စိတ္ေက်နပ္တဲ့အထိမလုပ္ႏိုင္ေသးဘူးပဲ"
"ေမာင္တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ နီ"
တံခါးေပါက္နားသြားတာကို ရိုးရိုးတန္းတန္းမသြားပဲ မဒမ့္ကိုလွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔စကားတေျပာေျပာလုပ္ေနေတာ့..
အုန္း....#
ကြၽန္းတံခါးနဲ႔ ဘယ္ဘက္မ်က္လံုးေဆာင့္မိသြားေတာ့သည္။
"ေမာင္...ရရဲ့လား"
"ေမာင္ဘာမွမျဖစ္ဘူး နီ...အိုေကတယ္.."
ဂ်န္းနီအား လက္ေတျြပေခါင္းေတြရမ္းရင္းေမာင္ဟာတံခါးဖြင့္ကာ ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ႔ထြက္သြားျပန္ေလသည္။
"ဒါဆို...ဒီညိုမည္းစြဲေနတာေတြကအခန္းတံခါးနဲ႔ေဆာင့္မိလို႔ေပါ့ဟုတ္လား"
မမ နဲ႔အေဖာင္းေကာင္ကိုမဒမ္နဲ႔ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းစံုကိုလီဆာျပန္ေျပာေနျခင္း....
ခ်ယ္ကေတာ့ လီဆာ့မ်က္ႏွာကအညိုရာေတြကို လက္နဲ႔စမ္းရင္းႀကိတ္ရယ္ေနေလရဲ့။
"လီလီ့ကိုအဲ့ေလာက္ထိေတာ့မေျပာသင့္ပါဘူး..."
နံရံကိုမွီရင္း လက္ပိုက္ကာနားေထာင္ေနတဲ့ မမကမေက်နပ္ဟန္နဲ႔ေျပာလာျပန္သည္။
"နီ မမွားပါဘူးမမရယ္...လီလီကသာမစဥ္းစားမဆင္ျခင္ပဲလုပ္မိတာ"
"ဒါေတာ့ဒါေပါ့...ဒါေပမယ့္လည္းဒီေလာက္ထိေတာ့မေျပာသင့္ဘူးေလ"
ခ်ယ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ဂ်ီ့ စကားေတြေၾကာင့္ေခါင္းတကုတ္ကုတ္..
တစ္ဖက္က အမအရင္းတစ္ဖက္က ခ်စ္ရတဲ့မိန္းမ..
ဘယ္ဘက္ပါရမွန္းကိုမသိေတာ့ဘူး။
"မမၾကပ္ပူထိုးေပးမယ္လီလီ..."
"ဟုတ္ကဲ့ မမ"
တံခါးနဲ႔ေဆာင့္ထားေတာ့ဘယ္ဘက္မ်က္လံုးတစ္ဝိုက္ေရာေဘးသားေလးေတြပါညိုၿပီးေယာင္ေနေလရဲ့။
ဂ်ီဆူကေတာ့ လီဆာ့ပံုစံကိုၾကည့္ၿပီးစိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္ေနရတာေပါ့။
ခ်ယ္ေယာင္းမွာလည္းသူ႔မိန္းမကိုေသခ်ာေတာင္မၾကည့္ရဲ။ေတာ္ၾကာအိပ္ခန္းထဲေပးမဝင္မွာေၾကာက္လို႔။
လီဆာတို႔ႏွစ္ေယာက္ရန္ျဖစ္ၾကတိုင္းခ်ယ္ေယာင္းကိုပါေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေလးေတြစင္ထြက္တတ္သည္မွာ ထံုးစံ။
🌻🌼
"လီဆာရား...ငါ့အမအစားေတာင္းပန္တယ္ေနာ္"
ၿခံထဲကသစ္သားထိုင္ခံုေလးေတြမွာလီဆာနဲ႔ခ်ယ္ေယာင္းဝင္ထိုင္ၿပီးမက္ဂ်ူေသာက္ေနၾကေလရဲ့။
ရာသီဥတုကလည္းခပ္ေအးေအးဆိုေတာ့အေအးဒဏ္ခံႏိုင္ေအာင္Alcoholေလးလိုအပ္သည္မဟုတ္ပါလား။
"နင္ေတာင္းပန္ဖို႔မွမလိုတာခ်ယ္ေယာင္းရာ..ေနာက္ၿပီးဒီကိစၥမွာ နီ႔ဘက္ကမမွားဘူး"
"ဒါေပမယ့္လည္း နင့္ဘက္ကၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း တူမေလးကိုခ်စ္လို႔ လုပ္လိုက္တာပဲေလ"
"ခ်ယ္ေယာင္း...."
"အြန္းေျပာေလငါနားေထာင္ေနတယ္"
"ငါကေလ နီ႔အတြက္ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးမ်ားျဖစ္ေနလားဟင္"
"ဘာေတြေလ်ွာက္ေတြးေနတာလဲလီဆာရာ..အဲ့လိုေပါက္ကရေတြထုတ္ပစ္လိုက္"
လီဆာ့ပခံုးအားခပ္ဖြဖြပုတ္ေပးရင္းခ်ယ္ေယာင္းစကားဆိုလိုက္သည္။
လီဆာကေတာ့ခပ္ေယးေယးေလးၿပံဳးကာ..
"နီ ကကေလးႏွစ္ေယာက္ေမြးထားသလိုျဖစ္ေနတာေပါ့ေနာ္။ငါကလည္းကေလးဆန္ေနေတာ့"
"နင္ကေလးဆန္လည္းငါ့အမကနင့္ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္လိုက္လဲဟာ"
လီဆာရယ္မိသည္။အရင္တုန္းကခ်စ္ေပမယ့္မဒမ္မ်ားအခုခ်ိန္စိတ္ကုန္သြားၿပီဆိုဘယ္ႏွယ့္လုပ္။
လီဆာ့လုပ္ရပ္ေတြကလည္းစိတ္ကုန္ခ်င္စရာေတြခ်ည္းေလ။
အၿမဲလူတကာနဲ႔စိတ္မခ်ျဖစ္တယ္။ေယာက်ာ္းတိုင္းနဲ႔သဝန္ပတ္တိုတယ္။
ဒါေတြကိုခ်ဳပ္ခ်ယ္တယ္လို႔ျမင္ၿပီးမဒမ္အေတာ္စိတ္ညစ္ေနေတာ့မွာ....
"ငါထြက္သြားလိုက္ရမလားခ်ယ္ေယာင္း"
"ဘာ...ဘယ္ထြက္သြားမွာလဲ"
"နင္တို႔ေတြရွာမေတြ့ႏိုင္မယ့္ေနရာေပါ့"
"အမေလး..မလုပ္လိုက္ပါနဲ႔ကြာ...ငါတို႔အိမ္မွာပဲေနစမ္းပါ။တူမေလးနဲ႔အမကိုနင္ကထားသြားေတာ့မလို႔လား"
"အဲ့လိုေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္.."
ပံုမွန္ဆိုအၿမဲစစေနာက္ေနာက္ရိွတဲ့လီဆာက အခုက်တမူထူးျခားေနသလို။
သူ႔ကိုယ္သူအရႈပ္လို႔ျမင္ၿပီးေပါက္ကရအႀကံေတြႀကံစည္ေနတာပဲ။
ဒီအရူးကသိပ္ေျပာရတာမဟုတ္ဘူး။
"နင္ထြက္ေျပးဖို႔မႀကံနဲ႔..ငါကနင့္ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနမွာ"
"ေအးပါကြာ...အဟ"
အေဖာင္းနဲ႔ကမတည့္ၾကေပမယ့္ရင္ဖြင့္ေဖာ္ရင္ဖြင့္ဖက္ တိုင္ပင္ေပၚတိုင္ပင္ဖက္ႀကီး။
မမကိုက်ဒီလိုဖြင့္ေျပာဖို႔စိတ္ထဲေလးေနသလို...
အေဖာင္းက်ရြယ္တူဆိုေတာ့ေပါ့ပါးတယ္ေလ...
ပြမ္...ပြမ္..#
အခ်ိန္မေတာ္ႀကီးမွ ကားဟြန္းသံၾကားလို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးေသာက္ေနရင္းကလွည့္ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။
"နီ...."
"ဟ..အမကေတာ့ညတြင္းခ်င္းလာေခၚေတာ့တာပဲ"
ခ်ယ္ဟာဝမ္းသာအားရ ၿခံတံခါးေျပးဖြင့္ေလသည္။လီဆာကေတာ့ လက္ထဲမက္ဂ်ူဘူးႀကီးကိုင္ထားရင္းထိုေနရာတြင္သာေတာင့္ေတာင့္ႀကီး....
"ဒါဒါ...."
သမီးေလးအသံၾကားမွပဲၿပံဳးရံုေလးၿပံဳးလိုက္ရင္း မက္ဂ်ူဘူးကိုခ်ကာကိုယ့္ဆီေျပးလာေနတဲ့အယ္လာ့အား ဆြဲခ်ီလိုက္သည္။
"မ်က္ႏွာကဘာျဖစ္တာလဲ ဒါဒါ"
အယ္လာဟာ ကိုယ့္မ်က္လံုးကေယာင္ေနတဲ့အပိုင္းကို တို႔ထိရင္းေမးတာေၾကာင့္နာေပမယ့္လည္း မညီးမိေအာင္ ေအာင့္ထားရသည္။
ေတာ္ၾကာ သမီးေလးစိတ္ပူမွာစိုးလို႔။
"ဒီတိုင္းခိုက္မိတာပါ မင္းသမီးေလးရဲ့"
"ဟြန္း..ဒါဒါကေတာ့နေမာ္နမဲ့ႏိုင္လိုက္တာ။ကဲျမန္ျမန္ေပ်ာက္ေစေနာ္"
လီဆာ့ရဲ့ညိုေနတဲ့အပိုင္းကိုအယ္လာဟာ အာဘြားေတြေပးေနတာေၾကာင့္ေက်နပ္ၿပီး ၿပံဳးေနမိသည္မွာမရပ္ႏိုင္။
"ဒါဒါ့ကိုျပန္လာေခၚတာ"
"ဟုတ္လား...ဒါဒါကျပန္လာေတာ့မွာပါသမီးရဲ့။အန္တီခ်ယ္နဲ႔အတူေသာက္ေနလို႔..."
"အဲ့တာေၾကာင့္ ဘီယာနံ႔ရေနတာကိုး"
ကိုယ့္မ်က္ႏွာတစ္ဝိုက္ကို ႏွာေလးရႈံ႔ရင္းအနံ႔ခံေနတဲ့ သမီးေလးေၾကာင့္သေဘာက်စြာ ရယ္မိေသးသည္။
"နည္းနည္းပဲေသာက္တာပါ"
"လက္သည္းခြံေလာက္လား"
လက္ႀကီးပိုက္ကာ လီဆာ့အားစစ္ေမးေနပံုက ဆရာမေပါက္စေလးက်ေနေရာ။
"ဟုတ္ကဲ့..လက္သည္းခြံေလာက္ပါ"
"အာ့ဆိုခြင့္လြတ္ေပးလိုက္မယ္"
သမီးေလးကို အသဲယားလြန္းလို႔ပါးေလးႏွစ္ဖက္ကိုငံုၿပီးနမ္းေပးလိုက္သည္။
သမီးက လီဆာနမ္းတိုင္းပဲေပါက္စီေလးကိုျဖစ္လို႔...
"ေမာင့္ကားကိုဒီမွာပဲထားခဲ့လိုက္ေတာ့..တို႔ကားနဲ႔ပဲလိုက္ခဲ့ေနာ္"
မဒမ့္အသံေၾကာင့္ သမီးေလးကိုနမ္းေနတာရပ္လိုက္ရင္း အေရ႔ွတည့္တည့္ကညအိပ္ဂါဝန္နဲ႔မိန္းမကို ၾကည့္လိုက္သည္။
အေပၚကေနအေနြးထည္ေလးထပ္ထားလို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့။
မဟုတ္ရင္ လီဆာသဝန္တိုစရာမရိွႀကံဖန္တိုရအုန္းမည္။
"အင္းပါ..."
"လီလီမင္းျပန္လိုက္သြားအုန္းမလို႔လား"
ခုနကအထိအခန္းထဲသြားနားေနတဲ့ဂ်ီဆူကအခုမွပဲၿခံထဲေရာက္လာေတာ့သည္။
"မမ..မင္းကိုအဲ့အိမ္ပို႔ရမွာစိတ္မခ်ဘူး"
ဂ်န္းနီအား မ်က္ေစာင္းထိုးရင္းခပ္ရြဲ႔ရြဲ႔ေလး သူမဆိုလိုက္သည္။
"ဂ်ီရယ္...သူတို႔ကိစၥထဲဝင္မပါပါနဲ႔...အိမ္ထဲဝင္ရေအာင္"
ခ်ယ့္မွာ ဂ်ီ့လက္ကိုအတင္းဆြဲရင္းအိမ္ထဲကိုဆြဲေခၚေပမယ့္လည္း
"မင္းအမကငါ့ေမာင္ေလးကိုႏိွပ္စက္ေနတာကိုဒီတိုင္းထိုင္ၾကည့္ေနစရာလား ငယ္"
"ဒီမွာဂ်ီဆူ...စကားကိုဆင္ျခင္ေျပာပါ။ဂ်န္းကေမာင့္ကိုႏိွပ္စက္ေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္"
"ဒါေပမယ့္.."
"ေတာ္ၾကပါေတာ့..ဒီမွာအယ္လာလည္းရိွေနတာကိုဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ"
လီဆာစိတ္မရွည္ေတာ့လို႔ ထေအာ္ပစ္လိုက္သည္။
အယ္လာကေတာ့လူႀကီးေတြအားတစ္လွည့္ဆီလိုက္ၾကည့္ရင္းေၾကာင္အအျဖစ္ေနသည္။
"မမလည္းေတာ္ေတာ့....မဒမ္လည္းေတာ္ေတာ့"
"မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေလအၿမဲအဲ့တိုင္း။ရန္ျဖစ္လိုက္အိမ္ေပၚကဆင္းလိုက္ၿပီးရင္လည္းမင္းတို႔မဟုတ္ၾကတဲ့အတိုင္း..ကေလးကစားတယ္မ်ားထင္ေနၾကတာလား"
ဂ်ီ ဟာခပ္စြာစြာျပန္ေငါက္သြားရင္းအိမ္ထဲကိုတန္းေနေအာင္ဝင္သြားသည္။
ခ်ယ့္မွာေတာ့ေခါင္းသာကုတ္ႏိုင္သည္။
"ကဲနင္တို႔လည္းျပန္ေတာ့...ငါလည္းၿခံတံခါးပိတ္ရအုန္းမယ္"
"သြားမယ္ေမာင္.."
"အန္တီခ်ယ္တာ့တာေနာ္"
"တာ့တာ..အယ္လာေလး"
အသဲတုန္ေအာင္ခ်စ္ရတဲ့တူမေလးကိုေတာင္ ခ်ယ့္မွာတီတီတာတာမေျပာႏိုင္ေတာ့....
မိန္းမကေရႊစိတ္ေတာ္ေတြေကာက္ေကြးေနၿပီဆိုေတာ့ျပန္ေျပလည္ေအာင္ ဒီကလူပဲျပင္ရမွာေပါ့။
🌻🌼
"ဂ်ီ ကလည္းကြာဘာလို႔ငိုေနတာလဲ...တိတ္ပါကြာ..ဂ်ီငိုေတာ့ငယ္ကစိတ္မေကာင္းဘူးေပါ့"
သူ႔ညီမေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းေတျြဖစ္ရင္းရိႈက္ႀကီးတငင္ေတြပါ ငိုခ်ေနတဲ့ ဂ်ီ့ေၾကာင့္ခ်ယ္ပိုၿပီးစိတ္ညစ္သြားမိသည္။
"ငယ္ရယ္...မမကသူ႔ကိုစိတ္ပူလို႔ကို။သူကမမကိုျပန္ေအာ္သြားတယ္ အီးဟီး"
"အိုးကြၽတ္ကြၽတ္....ငယ့္အခ်စ္ရယ္မငိုပါနဲ႔ေတာ့ကြာ။ရင္ေတြကြဲေတာ့မယ္။သူတို႔လည္းခ်စ္လို႔ယူထားၾကတာေလဂ်ီရယ္။ေနာက္ၿပီးစိတ္အခန္႔မသင့္လို႔ခဏရန္ျဖစ္ၾကတာဆိုေတာ့ၿပီးရင္ျပန္အဆင္ေျပသြားတာထံုးစံေလ"
ဂ်ီ့ အားရင္ခြင္ထဲထည့္ထားရင္းေက်ာေလးကိုပြတ္ေပးေနရသည္။
အျပင္ပန္းမွာမာေက်ာၿပီးအငိုအရယ္မရိွတဲ့သူဆိုေပမယ့္ငယ့္ေရ႔ွမွာေတာ့ဘာကိုမွမေတြးႏိုင္ပဲစိတ္ခ်လက္ခ်ငိုခ်တတ္တာ ဂ်ီ့အက်င့္။
"အင္းပါ...မမအဲ့လိုေတြလိုက္ခံစားေနလို႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး။အဲ့တာကလံုးဝမေကာင္းဘူးသိလားငယ္"
"ဟုတ္တယ္မခံစားနဲ႔ ဂ်ီ....လီဆာလည္းအခုခ်ိန္အိမ္ေထာင္တစ္ခုနဲ႔..ကေလးတစ္ေယာက္ေတာင္ရိွေနေသးတယ္။သူ႔ဟာနဲ႔သူေတြးတတ္ေနပါၿပီ။သိပ္ပူမေနနဲ႔"
"အိပ္ၾကရေအာင္ ငယ္..ေနာက္က်ေနၿပီ"
"အြန္းအိပ္ၾကမယ္ေနာ္..လာ"
ဂ်ီ့ မ်က္ဝန္းလွလွမွာ ခိုတြယ္ေနတဲ့မ်က္ရည္စ,ေတြကို လက္နဲ႔ခါေပးရင္းသူမရဲ့ကိုယ္ေလးကို ေပြ့ခ်ီလိုက္သည္။
"ငယ့္အခ်စ္ေလးကအသက္သာႀကီးတာအခုထိကေလးအတိုင္းပဲ"
"ငယ္လည္းကေလးပဲ"
"ဟုတ္လား..ကေလးမဟုတ္ေၾကာင္းျပရမလား"
"ဟိုးထား..မနက္က်အလုပ္ရိွတယ္။မမ အိပ္မျွဖစ္ေတာ့မယ္"
ကြၽန္မအေပၚကေန အုပ္မိုးထားတဲ့ ငယ့္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လက္ညိုးနဲ႔ပိတ္ကာတားလိုက္သည္။
"အင္းပါ..နားလိုက္ေတာ့"
ဂ်ီ့ အားနဖူးေလးကို အျမတ္တႏိုးနမ္းရင္းငယ္ဟာ ေဘးကေနရာလြတ္မွာလွဲလိုက္သည္။
ကြၽန္မေဘးက မီးအိမ္ကိုပိတ္လိုက္ရင္းမ်က္လံုးေတြကိုအနားေပးကာအိပ္စက္ဖို႔ျပင္လိုက္ရသည္။
🌻🌼
ဂ်န္းနီတို႔အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္အယ္လာေလးဟာကားထဲမွာအိပ္ေမာက်ေနတာေၾကာင့္လီဆာကေနပဲ ခ်ီၿပီးေခၚလာရသည္။
"ေမာင္...ေျဖးေျဖးေလးခ်ေနာ္"
"အင္းပါ..ကြၽတ္ကြၽတ္.."
အယ္လာမႏိုးသြားေအာင္ ေသခ်ာေခ်ာ့ျမဴရင္း ကုတင္ေပၚခ်ေပးလိုက္သည္။
အယ္လာကလြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေလာက္တည္းကဂ်န္းနီတို႔နဲ႔အတူမအိပ္ေတာ့ပဲ ခြဲအိပ္ေနတာေလ။
"သမီးေလးလည္းပင္ပန္းေနၿပီထင္တယ္"
"အြန္း..ဟုတ္မွာေပါ့"
ေမာင္ဟာထိုသို႔ေျပာသြားရင္း အခန္းထဲကထြက္သြားသည္။
"ေမာင္...တို႔ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္"
ဂ်န္းနီတို႔အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ေမာင့္ခါးေတြကိုအေနာက္ကဖက္ရင္းေက်ာျပင္က်ယ္ကိုမ်က္ႏွာအပ္ကာေျပာလိုက္သည္။
"အင္းပါ..မဒမ္ေတာင္းပန္ဖို႔မလိုပါဘူး"
သူ႔ဆီက အရင္လို"နီ"လို႔ေခၚသံေလးၾကားခ်င္ေပမယ့္လည္း အခြင့္မသာခဲ့။
ခ်ယ္တို႔အိမ္ေရာက္လို႔ သူ႔မ်က္ႏွာကိုေတြ့ရတဲ့အခ်ိန္ဂ်န္းနီရင္ေတြနာရပါသည္။
တံခါးနဲ႔ေဆာင့္မိထားတဲ့ေနရာကညိုမဲၿပီးေယာင္ကိုင္းေနတာပဲေလ။
"ေမာင္ ဒါဘာလုပ္တာလဲ"
ေခါင္းအံုးေတြေစာင္ေတြယူၿပီးအျပင္ထြက္ဖို႔ျပင္ေနတဲ့ေမာင့္လက္အားအတင္းဆြဲရင္း ဂ်န္းနီေမးလိုက္သည္။
"အျပင္ထြက္အိပ္မို႔ေလ"
"ဘာလို႔လဲ..တို႔နဲ႔ပဲအိပ္ေလကြာ"
"မဒမ္စိတ္အေနွာင့္အယွက္ျဖစ္မွာစိုးလို႔"
"ေမာင္...တို႔ကိုၾကည့္ပါအုန္း...စိတ္ဆိုးေနတာလားေမာင္"
ေမာင့္လက္ထဲက ေခါင္းအံုးေတြေစာင္ေတြကိုဆြဲဖယ္လိုက္ၿပီး ေမာင့္မ်က္ႏွာကိုကိုင္ကာအၾကည့္ခ်င္းဆံုေစလိုက္သည္။
"ကြၽန္မစိတ္မဆိုးပါဘူး...မဒမ္စိတ္ဆိုးမွာသာေၾကာက္ေနရတာ"
"က်စ္...တို႔ေတာင္းပန္ပါတယ္။ညေနက တို႔ဘက္ကလြန္သြားတာ"
"မဟုတ္တာ..ကြၽန္မကမဒမ္ေျပာသလိုကေလးအရမ္းဆန္ၿပီး အသံုးမက်တာလည္းအမွန္တရားပဲဟာကို"
ေမာင္က ေဒါသထြက္တုန္းခဏေျပာတဲ့စကားေတြကို အတည္ယူၿပီးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနပံုပဲ။
"ေမာင္အဲ့တာကေဒါသထြက္ၿပီးေပါက္တတ္ကရေတြေျပာမိတာ။စိတ္ထဲကလံုးဝမပါဘူးက်ိန္ေျပာရဲတယ္"
"မက်ိန္ပါနဲ႔..မဒမ္သာတခုခုျဖစ္ရင္ကြၽန္မပဲရင္က်ိဳးရမွာ"
"ရႉး...ေမာင္လို႔ပဲသံုးပါ။တို႔ကိုလည္း နီ လို႔ပဲေခၚပါေနာ္"
"အင္းပါ...အရမ္းခ်စ္တယ္ေနာ္ နီ"
"တို႔လည္းေမာင့္ကိုအသက္ေလာက္ခ်စ္တယ္"
ေမာင့္မ်က္ႏွာကိုဆြဲယူရင္းဆာေလာင္စြာပဲ အနမ္းေတြပံုေဖာ္မိသည္။
ေမာင့္လည္တိုင္ကိုတင္းတင္းခ်ိတ္ရင္းေလအဝင္မခံႏိုင္တဲ့အထိ ပူးကပ္ထားသည္။
ေနာက္ဆံုးေမာင္ဟာ အိပ္ရာေပၚကိုဂ်န္းနီရဲ့ကိုယ္ေလးအားလွဲခ်ရင္းအေပၚကေနအုပ္မိုးကာ လည္ပင္းသားေတြကိုေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္ကဲ့သို႔ ရန္ရွာေနျပန္သည္။
ေမာင္ဒီလိုအခ်ိန္ ခပ္ဆိုးဆိုးေလးျပဳမူတိုင္း ရင္ေတြေပါက္မတတ္ျဖစ္ေနရတာ ဂ်န္းနီပဲေပါ့။
မေျပလည္ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြရိွတိုင္းအခ်စ္ေတြနဲ႔ ျပန္ျပဳျပင္ဖာေထးၾကရေအာင္။
ေမာင့္ကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့ ကင္ဂ်န္းနီ။
×××××××အားလံုးပဲၾကယ္ေလးေတြေပးသြားၾကအုန္း💫
(Liveေတြေရာမွီလိုက္ၾကလား Kေတာ့Lisooကိုေသခ်ာၾကည့္လိုက္ရတယ္😁)
ေတာင္းဆိုေနၾကလို႔မအားတဲ့ၾကားကKအေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ေရးေပးထားတာပါ။
လိုအပ္ခ်က္ေတြရိွသြားရင္အႏူးအၫြတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။
ေယာေရာ္ဘြန္းတို႔လာေျပာၾကတဲ့Cmtေတြကိုတခုခ်င္းKအၿမဲမွတ္ပါတယ္။
အားလံုးလိုခ်င္သလိုမ်ိဳးလည္းKေရးေပးႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားေနတယ္။
ေနာက္ထပ္New FicကဒီလထဲပဲUpdateႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ့မယ္။
အတိအက်ေတာ့မေျပာတတ္ေသးပါဘူးလို႔..
အားလံုးကိုေလးစားခ်စ္ခင္လ်က္🤎
2022.8.8(Mon)
×××××××
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
