10
16:32, 30 October 2022လီဆာ့ရင်ခွင်ထဲကမဒမ်ဟာကလေးတစ်ယောက်လိုပဲချုံးပွဲချငိုကြွေးနေခဲ့တယ်
လီဆာလည်းမဒမ့်ကျောပြင်လေးကိုပုတ်ပေးရင်းပဲနှစ်သိမ့်ပေးနေမိတယ်
"မင်းတကယ်မကောင်းဘူးကွာ"
မျက်ရည်တွေကိုတံတောင်နဲ့ပွတ်ချပြီးငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာလေးနဲ့မဒမ်ဟာလီဆာ့ရင်ဘတ်တွေကိုလည်းလက်သီးဆုပ်သေးသေးလေးနဲ့ထုရိုက်နေသေးတာ
"လီလီဘာလုပ်လို့လဲမဒမ်ရယ်"
"မင်းပျောက်သွားလို့ဘယ်လောက်ထိတို့စိတ်ပူနေရလည်းသိရဲ့လား"
"ဟောတော့..မဒမ်ပဲနှင်လွတ်ခဲ့ပြီးတော့"
"အဲ့လောက်တောင်စကားနားထောင်တတ်မှန်းမသိခဲ့ဘူး"
မျက်စောင်းလေးထိုးကာဆိုလာတဲ့မဒမ့်ကိုအသည်းယားလွန်းလို့ရင်ခွင်ထဲကိုသွင်းလိုက်ပြီးရုန်းမရအောင်ဖက်ပစ်လိုက်တယ်
မဒမ်ဟာလည်းမရုန်းခဲ့ပါဘူး
"လီလီကဆိုးပေမယ့်မဒမ့်စကားတော့နားထောင်ပါတယ်"
"နောက်တစ်ခါဒီလိုမျိုးလူကိုစိတ်ပူရအောင်မလုပ်နဲ့ကြားလား"
"ဟုတ်"
"မင်းမိဘတွေလည်းသိပ်စိတ်ပူနေတာမင်းအစ်မရောပဲ"
"မဒမ်ကမေမေတို့ကိုဘယ်လိုသိတာလဲ"
"သိတာပေါ့တို့မသိတာဘာမှမရှိဘူး"
လီဆာကတော့စဥ်းစားလို့မရ
မဒမ်ဟာဘယ်လိုလုပ်ပြီးမိသားစုဝင်တွေကိုသိနေရတာလဲ
"မင်းကမာနိုဘန်မျိုးရိုးကဆိုတာဘာလို့ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ"
"လီလီတို့ထိုင်ပြီးပြောရအောင်လား"
"ကောင်းပြီလေ"
စစတွေ့ချင်းအပြေးလာဖက်တဲ့မဒမ်ဟာထပ်ပြီးသူမဟုတ်သလိုခပ်တည်တည်ဖြစ်သွားပြန်ပြီ
လီဆာဆိုငိုပြီးရင်မရပ်တော့တဲ့လူစားမဒမ်ကကျမျက်ရည်တွေကိုကောင်းကောင်းထိန်းချုပ်နိုင်သား
"ထိုင်.."
မဒမ့်အခန်းထဲမှာဆိုဖာအသေးစားလေးတွေရှိတယ်
လီဆာလည်းနှစ်ယောက်ထိုင်ဆိုဖာပေါ်ကမဒမ့်ဘေးကိုဝင်ထိုင်ပြီးလက်လေးကိုင်လိုက်တော့
"မကိုင်နဲ့"
ချက်ချင်းကိုရုန်းသွားတာများမျက်စိတစ်မှိတ်ပဲကြာတယ်
"မရဘူးကွာ...ကိုင်မှာပဲ"
လီဆာ့ကိုများလျော့တွက်လို့
ဘယ်ရမလဲမဒမ့်လက်တွေကိုရုန်းမရအောင်ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်
"ပြောအုန်းလေဘာလို့မာနိုဘန်မျိုးရိုးကဆိုတာဖုံးကွယ်ထားတာလဲလို့"
"ပြောပါမယ်ဗျာ..နားထောင်"
"အွန်း.."
"လီလီကဆိုးတယ်လေအဲ့တော့ဖေဖေကသူ့ဂုဏ်သိက္ခာကျမှာစိုးလို့အထက်တန်းကတည်းကမျိုးရိုးကိုလူသိမခံတော့တာ"
"အဲ့တာကြောင့်အတွင်းသိအဆင်းသိကလွဲရင်ကျန်တဲ့လူအားလုံးကလီလီ့ကိုလာလီဆာလို့ပဲသိထားကြတာလေ"
"ထင်တော့ထင်သားပဲမင်းကအဆိုးအပေမို့ပြစ်ဒဏ်ပေးထားတာဖြစ်မယ်လို့"
"မဒမ်ကတော်သား"
အူးမွ!!!
လီဆာဆုချတဲ့အနေနဲ့မဒမ့်ပါးလေးတစ်ဖက်ကိုနမ်းပစ်လိုက်တယ်
ချစ်ရတဲ့မဒမ်ကတော့ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့
အတော်လန့်သွားတဲ့ပုံပဲ
"လီဆာမင်းနော်တအားဆိုးတဲ့ကလေးလူကိုရုတ်တရက်ကြီးနမ်းရလား"
"အာ့ဆိုခွင့်ပြုချက်တောင်းရမှာလား"
"ဒါပေါ့သူများအသားကိုယူချင်တိုင်းယူလို့ဖြစ်မလား"
သူ့ပါးလေးသူပွတ်ရင်းလီဆာ့ကိုပြောနေတဲ့ပုံဟာနောက်ထပ်အနမ်းတွေထပ်ပေးချင်စရာ
ဒါပေမယ့်လည်းထပ်နမ်းရင်ပါးချခံရမှာစိုးလို့စိတ်ထိန်းလိုက်ပါတယ်
"ကိုယ့်ချစ်သူကိုနမ်းတာဘာဖြစ်လဲ"
လီဆာ့စကားကြောင့်မဒမ့်မျက်နှာဟာရဲခနဲ
"ဘယ်သူကမင်းချစ်သူလဲ"
ရှက်ရှက်နဲ့မဒမ်ဟာဆိုဖာကိုဆွဲဆွဲဆိတ်နေသေးတာ
ဘယ်လိုမျိုးများယောက္ခမကြီးကမွေးထုတ်ပေးလိုက်ပါလိမ့်..
ဘယ်လိုနေနေချစ်စရာကောင်းနေလိုက်တာ
"ဟောဒီ့ကကင်ဂျန်းနီလေ"
"မင်းကိုတို့အဖြေမပေးရသေးဘူးနော်ပေါက်ကရပြောမနေနဲ့"
"အာ့ဆိုအခုပေး.."
"တို့စဥ်းစားအုန်းမှာ"
"မဒမ်ကလည်းလူကိုမောင်ဆိုပြီးလည်းခေါ်တယ်လီလီမရှိတော့လည်းလွမ်းဖျားလွမ်းနာကျတယ်အဲ့လောက်ဆိုချစ်နေတာထင်ရှားနေပြီလေ"
"မင်းနော်အဲ့လိုမပြောနဲ့တို့မင်းကိုမယုံရဲသေးဘူး"
"ယုံလိုက်ပါမဒမ်ရာတစ်သက်လုံးမဒမ့်ကိုပဲချစ်သွားမယ်မဒမ့်ကိုသာကိုးကွယ်သွားမှာပါ"
မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ပြောနေရှာတဲ့မောင်ဟာအချွဲအနွဲ့လည်းသိပ်တော်
"မောင့်ကိုချစ်တယ်မလား"
မဒမ့်ပါးလေးအားလီဆာဟာခပ်ဖွဖွပွတ်သပ်ရင်းဆိုတယ်
"လီဆာ"
"ဟုတ်ကဲ့မဒမ်"
"တို့လေမင်းကိုချစ်ပါတယ်ဒါပေမယ့်ကြောက်လည်းကြောက်တယ်မင်းကတို့ထက်လည်းငယ်တယ်အခုထိလည်းဘဝမှာလေးနက်တာတစ်ခုမှမရှိသေးဘူး..အဲ့တာတွေကြောင့်တို့မင်းနဲ့လက်တွဲရမှာလန့်နေတာ"
"မဒမ်ကလည်းချစ်ရင်ရပြီလေလီလီလည်းလိမ္မာပါ့မယ်နော်လီလီ့ကိုမဒမ့်ချစ်သူအဖြစ်သာတော်လိုက်အရာအားလုံးအဆင်ပြေသွားစေရမယ်"
"တကယ်လား"
"တကယ်ပြောတာပါမဒမ်"
"တို့မင်းကိုစောင့်ကြည့်လေ့လာအုန်းမှာနော်တစ်ခုခုမကြိုက်တာရှိလို့ကတော့အပြတ်ပဲ"
"အမိန့်အတိုင်းပါမဒမ်"
"ချစ်တယ်မောင်..တို့မောင့်ကိုသိပ်ချစ်တယ်"
"ရက်စ်...နောက်ဆုံးတော့နီကငါ့ကိုချစ်တယ်တဲ့ကွ"
အသံကျယ်ကြီးနဲ့ထအော်တဲ့လီဆာ့ကြောင့်ဂျန်းနီမှာပါးစပ်ကိုအတင်းပိတ်ရသေးတယ်
"ရှက်စရာကြီးမအော်နဲ့"
"နီကလည်းကွာပျော်လို့လေ"
"အခုတည်းကစကားနားမထောင်ချင်ဘူးပေါ့ဟုတ်လား"
မျက်စောင်းတွေထပ်ကျွေးနေပြန်တဲ့အသစ်စက်စက်ချစ်သူလေးကိုလီဆာတုန်နေအောင်ချစ်သလိုကြောက်လည်းကြောက်ပါတယ်
တစ်ဖက်ကိုလှည့်သွားတဲ့နီ့မျက်နှာလေးကိုလက်နဲ့ဆွဲယူပြီး
"နီကရှက်ရင်မောင်မအော်တော့ပါဘူးနီ့စကားကိုမောင်နားထောင်ပါမယ်နော်ချစ်တယ်မောင့်မိန်းကလေး"
မောင့်မျက်နှာဟာကျွန်မမျက်နှာဆီနီးသထက်နီးကပ်လာတာမို့ကျွန်မလည်းမျက်လွှာလေးတွေမှိတ်ချလိုက်တယ်
ပြွတ်စ်!!!
မောင့်နှုတ်ခမ်းသားလေးကိုခံစားလိုက်ရတဲ့အချိန်လေပေါ်မြောက်တက်သွားသလိုပဲ
ဒီအသက်အရွယ်ထိရည်းစားကိုယောင်လို့တောင်မထားခဲ့တဲ့ကျွန်မဟာမောင်နဲ့မှနမ်းဖူးတော့တယ်
ပထမဆုံးအနမ်းတော့မဟုတ်ပေမယ့်ရင်တွေခုန်နေရတုန်း
အမြဲတမ်းဦးနှောက်ကိုပဲဦးစားပေးတတ်တဲ့ဂျန်းနီဟာအချစ်ရေးမှာလည်းနှလုံးသားကိုမျက်ကွယ်ပြုဖို့ကြံစည်ခဲ့သော်ငြားမအောင်မြင်ခဲ့ပါ
သူမနှလုံးသားဟာအဂျစ်ကောင်မှအဂျစ်ကောင်ပဲ
"နီ..စီးကရက်တွေသောက်ထားတာလား"
"အွန်းဟုတ်တယ်"
စီးကရက်ချစ်သူပီပီမောင်ဟာကျွန်မနှုတ်ခမ်းကိုအရသာခံပြီးသည်နဲ့
စီးကရက်သောက်ထားမှန်းတန်းသိတော့တာပဲ
"ဘာလို့သောက်ရတာလဲ"
"မောင့်ကိုလွမ်းလို့လေ"
"ဟင်..."
လီဆာတစ်ယောက်အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေချိန်ဂျန်းနီဟာသူ့လည်ပင်းကိုချိတ်တွယ်ပြီးပခုံးပေါ်မှာမျက်နှာအပ်လိုက်တယ်
"မောင့်ကိုလွမ်းတဲ့အချိန်မောင်ချစ်တဲ့အရာတွေထဲကတစ်ခုဖြစ်တဲ့စီးကရက်တွေနဲ့ဖြေသိမ့်လိုက်တာမောင်"
"စီးကရက်နံ့မခံနိုင်တဲ့ နီ ကလား"
မောင့်စကားကြောင့်ဂျန်းနီခပ်ဖွဖွလေးရယ်မိတယ်
"မောင့်ကိုချစ်မိသွားလို့ထင်တယ်စီးကရက်တွေကိုအရင်လိုမမုန်းနိုင်တော့ဘူး"
နီဟာစကားကိုရိုးရိုးမဆိုပဲလီဆာ့လည်ပင်းသားလေးကိုနမ်းသေး
"မောင့်ကိုလွမ်းလို့သောက်ခဲ့တာဆိုတော့အခုမလိုတော့ဘူး..မောင်ရှိနေပြီလေ"
"အင်းပါမောင်က တို့စီးကရက်သောက်တာကျမကြိုက်ဘူးပဲ"
"နီကျန်းမာရေးထိခိုက်မှာစိုးလို့"
"အာ့ဆိုမောင်လည်းဖြတ်လေ"
"မောင်ကစီးကရက်ကိုစွဲလမ်းတာမျိုးမဟုတ်ဘူး နီဒီတိုင်းအာသာပြေသောက်ရုံ"
"ဒါပေမယ့်တို့လည်းမောင်စီးကရက်သောက်တာမကြိုက်ဘူးလေကွာ"
"အဲ့တော့မောင့်ကိုဖြတ်စေချင်တယ်ပေါ့"
ကိုယ့်လည်ပင်းတွေကိုဖက်တွယ်ထားတဲ့အသည်းအသက်လေးဟာကလေးတစ်ယောက်လိုခေါင်းငြိမ့်ပြလာတာများချစ်စရာအတိ
နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်အမျိုးသမီးဆိုတာဘယ်သူကယုံပါတော့မလဲ
"မောင်လည်းဖြတ်ဖို့စဥ်းစားထားတယ်ဘာလို့ဆိုစီးကရက်တွေထက်ပိုသဘောကျရတဲ့နီ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းပြည့်ပြည့်လေးရှိနေပြီလေ"
မောင်ဟာထိုစကားကိုဂျန်းနီရဲ့နှုတ်ခမ်းသားတွေကိုလက်မနဲ့ပွတ်ဆွဲရင်းပြောနေခြင်း
ဂျန်းနီမှာမောင့်ရဲ့အကြည့်တွေကြောင့်ရင်ထဲမှာတလှပ်လှပ်ကိုဖြစ်နေပြီ
"ချစ်တယ်မောင့်အူကြူးလေး"
အွတ်စ်!!!
ဒီတစ်ခါတော့ပထမလိုမနူးညံ့တော့ဘူး
မောင်ဟာနှုတ်ခမ်းသားတွေကိုရေငတ်နေတဲ့လူလိုပဲအငမ်းမရစုပ်နေတာများ
ဂျန်းနီကလည်းမောင့်နဲ့အပြိုင်အပေါ်တစ်လှည့်အောက်တစ်လှည့်လှုပ်ရှားနေတာ
အရှိန်ပိုရလာတဲ့အမျှမောင်ဟာဂျန်းနီရဲ့ကိုယ်လေးကိုဆိုဖာပေါ်တွန်းလှဲပစ်လိုက်ပြီးလျှာပါဝင်ခွင့်တောင်းလာတယ်
ဂျန်းနီလည်းသူ့အလိုကျအာခံတွင်းလေးကိုဟပေးလိုက်တော့လျှာနှစ်ခုဟာမြွေလိမ်မြွေခေါက်ရစ်ပတ်နေလိုက်တာ...
ပြန်တောင်မဖြည်တတ်လောက်အောင်ပဲ
နောက်ဆုံးအသက်ရှူဖိူ့လိုလာလို့မောင့်ရင်ဘတ်ကိုတွန်းတော့မှပဲမောင်ဟာနှုတ်ခမ်းတွေကိုအလွတ်ပေးတာ
သူအလွတ်ပေးတာနှုတ်ခမ်းပါပဲဦးတည်ရာပြောင်းရင်းလည်ပင်းသားတွေကိုနမ်းရှုံ့ပြီးကိုက်ခဲနေပြန်တယ်
ဒီလိုအပြုအမူတွေကိုဂျန်းနီအရင်ကသိပ်မုန်းတာ
မောင်နဲ့မှပဲမလွန်ဆန်နိုင်ဖြစ်နေတယ်
"မောင်တော်ကြရအောင်နော်"
ဂျန်းနီစကားကြောင့်မောင်ဟာချက်ချင်းလှုပ်ရှားမှုတွေကိုရပ်လိုက်ပါတယ်
ပြီးတော့ဂျန်းနီအပေါ်ကနေပြန်အုပ်မိုးပြီးနဖူးပေါ်ဝဲကျနေတဲ့ဖရိုဖရဲဆံနွယ်တွေကိုသေချာနားသယ်စနောက်ပို့ပေးကာ
"မောင်လောသွားတယ်နီ..."
"မောင်ကနော်ချစ်သူစဖြစ်တဲ့နေ့မှာတင်အပိုင်သိမ်းဖို့အထိများတွေးထားသလား"
"အဲ့လောက်ထိမတွေးထားပေမယ့်နီကိုယ်တိုင်ကလည်းမတားတော့မောင်နည်းနည်းစိတ်လွတ်ချင်သွားတာ"
"တော်ပြီပြန်တော့...တို့အိပ်တော့မယ်"
လီဆာ့စကားကြောင့်မဒမ်ရှက်သွားပုံပဲ
အခုလည်းရှက်ရမ်းတွေဇွတ်ရမ်းပြီးဆိုဖာပေါ်ကပြေးဆင်းရင်းကုတင်ပေါ်သွားလှဲနေပြန်တယ်
မောင့်မိန်းကလေးကတယ်လည်းရှက်တတ်သကိုး
မောင်ကတော့ပျော်တယ်မောင့်အချစ်တွေကိုလက်ခံပေးလို့
အချစ်ရဲ့စံချိန်စံညွှန်းတွေကိုဥပေက္ခာပြုကာနှလုံးသားရဲ့စည်းချက်ကျကျရင်ခုန်သံတွေကိုပဲဦးစားပေးလိုက်လျောလို့ကျေးဇူးတင်ပါတယ်
မောင့်မိန်းကလေးစိတ်ပျက်ရအောင်ဘယ်တော့မှမလုပ်ပါဘူး...
ကတိပေးတယ်...နီ
🌻🌼
လီဆာတစ်ယောက်လေတချွန်ချွန်နဲ့လှေကားလက်ရန်းကနေလျှောဆင်းလာပြန်တယ်
"လာလီဆာနင်တကယ်မျောက်လောင်းဘယ်လိုတောင်ကမြင်းကြောထနိုင်ရတာလဲ"
အိမ်ပေါက်ဝမှာချယ်ယောင်းဟာခါးနှစ်ဖက်မှာလက်ထောက်ပြီးလီဆာ့အားပြောဆိုနေတယ်
"ချယ်ယောင်း...ယောက်ဖလေး"
အသက်ရှူကြပ်မတတ်ပြေးဖက်တဲ့လီဆာ့ကြောင့်ချယ်ယောင်းရင်တောင်တုန်တယ်
"ငါ့ကိုနင့်အစ်မကချစ်တယ်တဲ့"
"အရင်တည်းကချစ်နေတာပဲလေ"
"အခုကချစ်သူအဖြစ်လက်ခံလိုက်တာလေဟာနင်နည်းနည်းပါးပါးဂုဏ်မပြုပေးချင်ဘူးလား"
"တော်ပါနင်တို့နှစ်ယောက်ကြောင့်ငါ့မှာအိပ်ရေးလည်းပျက်စားချိန်လည်းပုံမှန်မစားရဖြစ်ခဲ့ရတာ"
"ဘာဖြစ်ဖြစ်ယောက်ဖလေးရာကိုယ်ပြန်လိုက်အုန်းမယ်"
ပခုံးနှစ်ဖက်ကိုတွန့်ပြရင်းအောင်နိုင်သူအပြုံးကြီးနဲ့ချယ်ယောင်းအားပြုံးပြနေသောလာလီဆာ
"အိမ်ပြန်မယ်ဆိုလည်းဂျီ့ကိုပြောလိုက်ပါအုန်းဒီကယောင်းငယ်ကဂျီ့ကိုအရမ်းသတိရနေပါတယ်လို့"
အိမ်ပြင်ကိုလှမ်းတော့မယ့်ခြေတစ်လှမ်းကိုရုတ်သိမ်းလိုက်တဲ့လီဆာ
အကြောင်းကတော့ချယ်ယောင်းကြောင့်ပေါ့
"ဂျီဆိုတာဘယ်သူ့ကိုပြောတာလဲ"
"နင့်အစ်မကိုပြောတာလေ"
ချယ်ယောင်းကမေးငေါ့ရင်းပြန်ဖြေတယ်
"မမကိုနင်ကဘယ်လိုသိတာလဲ"
"ဒီတိုင်း"
လီဆာ့လိုမျိုးပခုံးပြန်တွန့်ပြရင်းချယ်ယောင်းဟာလေတချွန်ချွန်နဲ့မီးဖိုချောင်ဘက်ထွက်သွားတယ်
ခေါင်းကုတ်ရင်းတစ်ကိုယ်တည်းကျန်နေခဲ့တာတစ်မိုးအောက်လီဆာ
"ချယ်ယောင်းနဲ့မမကဘယ်ကနေဘယ်လိုသိသွားကြတာလဲ"
"ကုန်တိုက်မှာတိုက်မိရင်းသိကြတာတဲ့"
မေးစေ့ကိုလက်နဲ့ပွတ်ရင်းပညာရှိဆိုက်နဲ့တွေးတောနေတဲ့အဂျစ်လေးဟာအဖြေထွက်မှာမဟုတ်မှန်းသိလို့ဂျန်းနီပဲဖြေပေးလိုက်တယ်
"နီ....."
"လိုက်ပို့ပေးမလို့လေ"
မဒမ်ဟာလီဆာ့ဘယ်လက်ကိုလာချိတ်ပြီးဆိုတယ်
"ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာနီရာ..."
လီဆာကအပြောနဲ့တင်မဟုတ်သူ့အချစ်တွေကိုအမူအရာနဲ့ပါပြတတ်တယ်
အခုလည်းမျက်နှာအနှံ့ကိုနေရာလွတ်မကျန်လိုက်နမ်းနေတဲ့အဂျစ်
"အိမ်ပေါက်ဝမှာကြည့်မကောင်းဘူးဟေ့"
မုန့်ထုတ်တွေတစ်သီကြီးနဲ့ချယ်ယောင်းဟာခပ်ရွဲ့ရွဲ့ပြောရင်းလှေကားပေါ်တက်သွားတယ်
"မောင်တော်တော့ပြန်မယ်ဆို"
"နီကလည်းချစ်လို့လေ..အဲ့ချယ်ယောင်းကရည်းစားမရှိလို့အလကားမနာလိုဖြစ်နေတာ"
မောင့်ရဲ့ကလေးစကားကြောင့်ဂျန်းနီမှာအသံထွက်သည်အထိရယ်လိုက်ပြီး
"မောင်ကတော့ကွာ..ချယ့်ကိုကြိမ်းမနေနဲ့တော့ကားဆီလိုက်ပို့ပေးမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့နီ"
ဂျန်းနီနဲ့လက်လေးချိတ်ကာထွက်သွားတဲ့လီဆာ့ကိုကြည့်ပြီး
ချယ်ယောင်းမျက်နှာမှာမဲ့ပြုံးလေးချိတ်ဆွဲကာ
"ငါ့များရည်းစားမရှိလို့မနာလိုတယ်ပဲဖြစ်ရသေး"
"တွေ့ကြသေးတာပေါ့လာလီဆာရာနင့်အစ်မလည်းငါ့အပိုင်ဖြစ်လာစေရမယ်"
"ဟင်းဟင်း...."
ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြီးမားလွန်းတဲ့ယောက်ဖလောင်းများအားဤဇာတ်လမ်းတွင်တွေ့ရှိနိုင်သည်.....
×××××××××××××××××××ကြယ်လေးတွေပေးသွားကြပါအုန်း💫
အဂျစ်နဲ့မဒမ်ကတော့သာယာသွားပြီ
ယောရော်ဘွန်းတို့ရောချစ်သူရှိလား????
×××××××××××××××××××(Zawgyi)
လီဆာ့ရင္ခြင္ထဲကမဒမ္ဟာကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲခ်ံဳးပြဲခ်ငိုေႂကြးေနခဲ့တယ္
လီဆာလည္းမဒမ့္ေက်ာျပင္ေလးကိုပုတ္ေပးရင္းပဲႏွစ္သိမ့္ေပးေနမိတယ္
"မင္းတကယ္မေကာင္းဘူးကြာ"
မ်က္ရည္ေတြကိုတံေတာင္နဲ႔ပြတ္ခ်ၿပီးငိုမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာေလးနဲ႔မဒမ္ဟာလီဆာ့ရင္ဘတ္ေတြကိုလည္းလက္သီးဆုပ္ေသးေသးေလးနဲ႔ထုရိုက္ေနေသးတာ
"လီလီဘာလုပ္လို႔လဲမဒမ္ရယ္"
"မင္းေပ်ာက္သြားလို႔ဘယ္ေလာက္ထိတို႔စိတ္ပူေနရလည္းသိရဲ့လား"
"ေဟာေတာ့..မဒမ္ပဲႏွင္လြတ္ခဲ့ၿပီးေတာ့"
"အဲ့ေလာက္ေတာင္စကားနားေထာင္တတ္မွန္းမသိခဲ့ဘူး"
မ်က္ေစာင္းေလးထိုးကာဆိုလာတဲ့မဒမ့္ကိုအသည္းယားလြန္းလို႔ရင္ခြင္ထဲကိုသြင္းလိုက္ၿပီးရုန္းမရေအာင္ဖက္ပစ္လိုက္တယ္
မဒမ္ဟာလည္းမရုန္းခဲ့ပါဘူး
"လီလီကဆိုးေပမယ့္မဒမ့္စကားေတာ့နားေထာင္ပါတယ္"
"ေနာက္တစ္ခါဒီလိုမ်ိဳးလူကိုစိတ္ပူရေအာင္မလုပ္နဲ႔ၾကားလား"
"ဟုတ္"
"မင္းမိဘေတြလည္းသိပ္စိတ္ပူေနတာမင္းအစ္မေရာပဲ"
"မဒမ္ကေမေမတို႔ကိုဘယ္လိုသိတာလဲ"
"သိတာေပါ့တို႔မသိတာဘာမွမရိွဘူး"
လီဆာကေတာ့စဥ္းစားလို႔မရ
မဒမ္ဟာဘယ္လိုလုပ္ၿပီးမိသားစုဝင္ေတြကိုသိေနရတာလဲ
"မင္းကမာႏိုဘန္မ်ိဳးရိုးကဆိုတာဘာလို႔ဖံုးကြယ္ထားရတာလဲ"
"လီလီတို႔ထိုင္ၿပီးေျပာရေအာင္လား"
"ေကာင္းၿပီေလ"
စစေတြ့ခ်င္းအေျပးလာဖက္တဲ့မဒမ္ဟာထပ္ၿပီးသူမဟုတ္သလိုခပ္တည္တည္ျဖစ္သြားျပန္ၿပီ
လီဆာဆိုငိုၿပီးရင္မရပ္ေတာ့တဲ့လူစားမဒမ္ကက်မ်က္ရည္ေတြကိုေကာင္းေကာင္းထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သား
"ထိုင္.."
မဒမ့္အခန္းထဲမွာဆိုဖာအေသးစားေလးေတြရိွတယ္
လီဆာလည္းႏွစ္ေယာက္ထိုင္ဆိုဖာေပၚကမဒမ့္ေဘးကိုဝင္ထိုင္ၿပီးလက္ေလးကိုင္လိုက္ေတာ့
"မကိုင္နဲ႔"
ခ်က္ခ်င္းကိုရုန္းသြားတာမ်ားမ်က္စိတစ္မိွတ္ပဲၾကာတယ္
"မရဘူးကြာ...ကိုင္မွာပဲ"
လီဆာ့ကိုမ်ားေလ်ာ့တြက္လို႔
ဘယ္ရမလဲမဒမ့္လက္ေတြကိုရုန္းမရေအာင္ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္တယ္
"ေျပာအုန္းေလဘာလို႔မာႏိုဘန္မ်ိဳးရိုးကဆိုတာဖံုးကြယ္ထားတာလဲလို႔"
"ေျပာပါမယ္ရွင္..နားေထာင္"
"အြန္း.."
"လီလီကဆိုးတယ္ေလအဲ့ေတာ့ေဖေဖကသူ႔ဂုဏ္သိကၡာက်မွာစိုးလို႔အထက္တန္းကတည္းကမ်ိဳးရိုးကိုလူသိမခံေတာ့တာ"
"အဲ့တာေၾကာင့္အတြင္းသိအဆင္းသိကလြဲရင္က်န္တဲ့လူအားလံုးကလီလီ့ကိုလာလီဆာလို႔ပဲသိထားၾကတာေလ"
"ထင္ေတာ့ထင္သားပဲမင္းကအဆိုးအေပမို႔ျပစ္ဒဏ္ေပးထားတာျဖစ္မယ္လို႔"
"မဒမ္ကေတာ္သား"
အူးမြ!!!
လီဆာဆုခ်တဲ့အေနနဲ႔မဒမ့္ပါးေလးတစ္ဖက္ကိုနမ္းပစ္လိုက္တယ္
ခ်စ္ရတဲ့မဒမ္ကေတာ့ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔
အေတာ္လန္႔သြားတဲ့ပံုပဲ
"လီဆာမင္းေနာ္တအားဆိုးတဲ့ကေလးလူကိုရုတ္တရက္ႀကီးနမ္းရလား"
"အာ့ဆိုခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းရမွာလား"
"ဒါေပါ့သူမ်ားအသားကိုယူခ်င္တိုင္းယူလို႔ျဖစ္မလား"
သူ႔ပါးေလးသူပြတ္ရင္းလီဆာ့ကိုေျပာေနတဲ့ပံုဟာေနာက္ထပ္အနမ္းေတြထပ္ေပးခ်င္စရာ
ဒါေပမယ့္လည္းထပ္နမ္းရင္ပါးခ်ခံရမွာစိုးလို႔စိတ္ထိန္းလိုက္ပါတယ္
"ကိုယ့္ခ်စ္သူကိုနမ္းတာဘာျဖစ္လဲ"
လီဆာ့စကားေၾကာင့္မဒမ့္မ်က္ႏွာဟာရဲခနဲ
"ဘယ္သူကမင္းခ်စ္သူလဲ"
ရွက္ရွက္နဲ႔မဒမ္ဟာဆိုဖာကိုဆြဲဆြဲဆိတ္ေနေသးတာ
ဘယ္လိုမ်ိဳးမ်ားေယာကၡမႀကီးကေမြးထုတ္ေပးလိုက္ပါလိမ့္..
ဘယ္လိုေနေနခ်စ္စရာေကာင္းေနလိုက္တာ
"ေဟာဒီ့ကကင္ဂ်န္းနီေလ"
"မင္းကိုတို႔အေျဖမေပးရေသးဘူးေနာ္ေပါက္ကရေျပာမေနနဲ႔"
"အာ့ဆိုအခုေပး.."
"တို႔စဥ္းစားအုန္းမွာ"
"မဒမ္ကလည္းလူကိုေမာင္ဆိုၿပီးလည္းေခၚတယ္လီလီမရိွေတာ့လည္းလြမ္းဖ်ားလြမ္းနာက်တယ္အဲ့ေလာက္ဆိုခ်စ္ေနတာထင္ရွားေနၿပီေလ"
"မင္းေနာ္အဲ့လိုမေျပာနဲ႔တို႔မင္းကိုမယံုရဲေသးဘူး"
"ယံုလိုက္ပါမဒမ္ရာတစ္သက္လံုးမဒမ့္ကိုပဲခ်စ္သြားမယ္မဒမ့္ကိုသာကိုးကြယ္သြားမွာပါ"
မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ေျပာေနရွာတဲ့ေမာင္ဟာအခြၽဲအႏြဲ႔လည္းသိပ္ေတာ္
"ေမာင့္ကိုခ်စ္တယ္မလား"
မဒမ့္ပါးေလးအားလီဆာဟာခပ္ဖြဖြပြတ္သပ္ရင္းဆိုတယ္
"လီဆာ"
"ဟုတ္ကဲ့မဒမ္"
"တို႔ေလမင္းကိုခ်စ္ပါတယ္ဒါေပမယ့္ေၾကာက္လည္းေၾကာက္တယ္မင္းကတို႔ထက္လည္းငယ္တယ္အခုထိလည္းဘဝမွာေလးနက္တာတစ္ခုမွမရိွေသးဘူး..အဲ့တာေတြေၾကာင့္တို႔မင္းနဲ႔လက္တြဲရမွာလန္႔ေနတာ"
"မဒမ္ကလည္းခ်စ္ရင္ရၿပီေလလီလီလည္းလိမၼာပါ့မယ္ေနာ္လီလီ့ကိုမဒမ့္ခ်စ္သူအျဖစ္သာေတာ္လိုက္အရာအားလံုးအဆင္ေျပသြားေစရမယ္"
"တကယ္လား"
"တကယ္ေျပာတာပါမဒမ္"
"တို႔မင္းကိုေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာအုန္းမွာေနာ္တစ္ခုခုမႀကိဳက္တာရိွလို႔ကေတာ့အျပတ္ပဲ"
"အမိန္႔အတိုင္းပါမဒမ္"
"ခ်စ္တယ္ေမာင္..တို႔ေမာင့္ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္"
"ရက္စ္...ေနာက္ဆံုးေတာ့နီကငါ့ကိုခ်စ္တယ္တဲ့ကြ"
အသံက်ယ္ႀကီးနဲ႔ထေအာ္တဲ့လီဆာ့ေၾကာင့္ဂ်န္းနီမွာပါးစပ္ကိုအတင္းပိတ္ရေသးတယ္
"ရွက္စရာႀကီးမေအာ္နဲ႔"
"နီကလည္းကြာေပ်ာ္လို႔ေလ"
"အခုတည္းကစကားနားမေထာင္ခ်င္ဘူးေပါ့ဟုတ္လား"
မ်က္ေစာင္းေတြထပ္ေကြၽးေနျပန္တဲ့အသစ္စက္စက္ခ်စ္သူေလးကိုလီဆာတုန္ေနေအာင္ခ်စ္သလိုေၾကာက္လည္းေၾကာက္ပါတယ္
တစ္ဖက္ကိုလွည့္သြားတဲ့နီ႔မ်က္ႏွာေလးကိုလက္နဲ႔ဆြဲယူၿပီး
"နီကရွက္ရင္ေမာင္မေအာ္ေတာ့ပါဘူးနီ႔စကားကိုေမာင္နားေထာင္ပါမယ္ေနာ္ခ်စ္တယ္ေမာင့္မိန္းကေလး"
ေမာင့္မ်က္ႏွာဟာကြၽန္မမ်က္ႏွာဆီနီးသထက္နီးကပ္လာတာမို႔ကြၽန္မလည္းမ်က္လႊာေလးေတြမိွတ္ခ်လိုက္တယ္
ႁပြတ္စ္!!!
ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းသားေလးကိုခံစားလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ေလေပၚေျမာက္တက္သြားသလိုပဲ
ဒီအသက္အရြယ္ထိရည္းစားကိုေယာင္လို႔ေတာင္မထားခဲ့တဲ့ကြၽန္မဟာေမာင္နဲ႔မွနမ္းဖူးေတာ့တယ္
ပထမဆံုးအနမ္းေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္ရင္ေတြခုန္ေနရတုန္း
အၿမဲတမ္းၪီးေနွာက္ကိုပဲၪီးစားေပးတတ္တဲ့ဂ်န္းနီဟာအခ်စ္ေရးမွာလည္းႏွလံုးသားကိုမ်က္ကြယ္ျပဳဖို႔ႀကံစည္ခဲ့ေသာ္ျငားမေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ
သူမႏွလံုးသားဟာအဂ်စ္ေကာင္မွအဂ်စ္ေကာင္ပဲ
"နီ..စီးကရက္ေတြေသာက္ထားတာလား"
"အြန္းဟုတ္တယ္"
စီးကရက္ခ်စ္သူပီပီေမာင္ဟာကြၽန္မႏႈတ္ခမ္းကိုအရသာခံၿပီးသည္နဲ႔
စီးကရက္ေသာက္ထားမွန္းတန္းသိေတာ့တာပဲ
"ဘာလို႔ေသာက္ရတာလဲ"
"ေမာင့္ကိုလြမ္းလို႔ေလ"
"ဟင္..."
လီဆာတစ္ေယာက္အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနခ်ိန္ဂ်န္းနီဟာသူ႔လည္ပင္းကိုခ်ိတ္တြယ္ၿပီးပခံုးေပၚမွာမ်က္ႏွာအပ္လိုက္တယ္
"ေမာင့္ကိုလြမ္းတဲ့အခ်ိန္ေမာင္ခ်စ္တဲ့အရာေတြထဲကတစ္ခုျဖစ္တဲ့စီးကရက္ေတြနဲ႔ေျဖသိမ့္လိုက္တာေမာင္"
"စီးကရက္နံ႔မခံႏိုင္တဲ့ နီ ကလား"
ေမာင့္စကားေၾကာင့္ဂ်န္းနီခပ္ဖြဖြေလးရယ္မိတယ္
"ေမာင့္ကိုခ်စ္မိသြားလို႔ထင္တယ္စီးကရက္ေတြကိုအရင္လိုမမုန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး"
နီဟာစကားကိုရိုးရိုးမဆိုပဲလီဆာ့လည္ပင္းသားေလးကိုနမ္းေသး
"ေမာင့္ကိုလြမ္းလို႔ေသာက္ခဲ့တာဆိုေတာ့အခုမလိုေတာ့ဘူး..ေမာင္ရိွေနၿပီေလ"
"အင္းပါေမာင္က တို႔စီးကရက္ေသာက္တာက်မႀကိဳက္ဘူးပဲ"
"နီက်န္းမာေရးထိခိုက္မွာစိုးလို႔"
"အာ့ဆိုေမာင္လည္းျဖတ္ေလ"
"ေမာင္ကစီးကရက္ကိုစြဲလမ္းတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး နီဒီတိုင္းအာသာေျပေသာက္ရံု"
"ဒါေပမယ့္တို႔လည္းေမာင္စီးကရက္ေသာက္တာမႀကိဳက္ဘူးေလကြာ"
"အဲ့ေတာ့ေမာင့္ကိုျဖတ္ေစခ်င္တယ္ေပါ့"
ကိုယ့္လည္ပင္းေတြကိုဖက္တြယ္ထားတဲ့အသည္းအသက္ေလးဟာကေလးတစ္ေယာက္လိုေခါင္းၿငိမ့္ျပလာတာမ်ားခ်စ္စရာအတိ
ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္အရြယ္အမ်ိဳးသမီးဆိုတာဘယ္သူကယံုပါေတာ့မလဲ
"ေမာင္လည္းျဖတ္ဖို႔စဥ္းစားထားတယ္ဘာလို႔ဆိုစီးကရက္ေတြထက္ပိုသေဘာက်ရတဲ့နီ႔ရဲ့ႏႈတ္ခမ္းျပည့္ျပည့္ေလးရိွေနၿပီေလ"
ေမာင္ဟာထိုစကားကိုဂ်န္းနီရဲ့ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကိုလက္မနဲ႔ပြတ္ဆြဲရင္းေျပာေနျခင္း
ဂ်န္းနီမွာေမာင့္ရဲ့အၾကည့္ေတြေၾကာင့္ရင္ထဲမွာတလွပ္လွပ္ကိုျဖစ္ေနၿပီ
"ခ်စ္တယ္ေမာင့္အူၾကဴးေလး"
အြတ္စ္!!!
ဒီတစ္ခါေတာ့ပထမလိုမႏူးညံ့ေတာ့ဘူး
ေမာင္ဟာႏႈတ္ခမ္းသားေတြကိုေရငတ္ေနတဲ့လူလိုပဲအငမ္းမရစုပ္ေနတာမ်ား
ဂ်န္းနီကလည္းေမာင့္နဲ႔အၿပိဳင္အေပၚတစ္လွည့္ေအာက္တစ္လွည့္လႈပ္ရွားေနတာ
အရိွန္ပိုရလာတဲ့အမ်ွေမာင္ဟာဂ်န္းနီရဲ့ကိုယ္ေလးကိုဆိုဖာေပၚတြန္းလွဲပစ္လိုက္ၿပီးလ်ွာပါဝင္ခြင့္ေတာင္းလာတယ္
ဂ်န္းနီလည္းသူ႔အလိုက်အာခံတြင္းေလးကိုဟေပးလိုက္ေတာ့လ်ွာႏွစ္ခုဟာေႁမြလိမ္ေႁမြေခါက္ရစ္ပတ္ေနလိုက္တာ...
ျပန္ေတာင္မျဖည္တတ္ေလာက္ေအာင္ပဲ
ေနာက္ဆံုးအသက္ရႉဖိူ႔လိုလာလို႔ေမာင့္ရင္ဘတ္ကိုတြန္းေတာ့မွပဲေမာင္ဟာႏႈတ္ခမ္းေတြကိုအလြတ္ေပးတာ
သူအလြတ္ေပးတာႏႈတ္ခမ္းပါပဲၪီးတည္ရာေျပာင္းရင္းလည္ပင္းသားေတြကိုနမ္းရႈံ႔ၿပီးကိုက္ခဲေနျပန္တယ္
ဒီလိုအျပဳအမူေတြကိုဂ်န္းနီအရင္ကသိပ္မုန္းတာ
ေမာင္နဲ႔မွပဲမလြန္ဆန္ႏိုင္ျဖစ္ေနတယ္
"ေမာင္ေတာ္ၾကရေအာင္ေနာ္"
ဂ်န္းနီစကားေၾကာင့္ေမာင္ဟာခ်က္ခ်င္းလႈပ္ရွားမႈေတြကိုရပ္လိုက္ပါတယ္
ၿပီးေတာ့ဂ်န္းနီအေပၚကေနျပန္အုပ္မိုးၿပီးနဖူးေပၚဝဲက်ေနတဲ့ဖရိုဖရဲဆံႏြယ္ေတြကိုေသခ်ာနားသယ္စေနာက္ပို႔ေပးကာ
"ေမာင္ေလာသြားတယ္နီ..."
"ေမာင္ကေနာ္ခ်စ္သူစျဖစ္တဲ့ေန့မွာတင္အပိုင္သိမ္းဖို႔အထိမ်ားေတြးထားသလား"
"အဲ့ေလာက္ထိမေတြးထားေပမယ့္နီကိုယ္တိုင္ကလည္းမတားေတာ့ေမာင္နည္းနည္းစိတ္လြတ္ခ်င္သြားတာ"
"ေတာ္ၿပီျပန္ေတာ့...တို႔အိပ္ေတာ့မယ္"
လီဆာ့စကားေၾကာင့္မဒမ္ရွက္သြားပံုပဲ
အခုလည္းရွက္ရမ္းေတြဇြတ္ရမ္းၿပီးဆိုဖာေပၚကေျပးဆင္းရင္းကုတင္ေပၚသြားလွဲေနျပန္တယ္
ေမာင့္မိန္းကေလးကတယ္လည္းရွက္တတ္သကိုး
ေမာင္ကေတာ့ေပ်ာ္တယ္ေမာင့္အခ်စ္ေတြကိုလက္ခံေပးလို႔
အခ်စ္ရဲ့စံခ်ိန္စံၫႊန္းေတြကိုဥေပကၡာျပဳကာႏွလံုးသားရဲ့စည္းခ်က္က်က်ရင္ခုန္သံေတြကိုပဲၪီးစားေပးလိုက္ေလ်ာလို႔ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေမာင့္မိန္းကေလးစိတ္ပ်က္ရေအာင္ဘယ္ေတာ့မွမလုပ္ပါဘူး...
ကတိေပးတယ္...နီ
🌻🌼
လီဆာတစ္ေယာက္ေလတခြၽန္ခြၽန္နဲ႔ေလွကားလက္ရန္းကေနေလ်ွာဆင္းလာျပန္တယ္
"လာလီဆာနင္တကယ္ေမ်ာက္ေလာင္းဘယ္လိုေတာင္ကျမင္းေၾကာထႏိုင္ရတာလဲ"
အိမ္ေပါက္ဝမွာခ်ယ္ေယာင္းဟာခါးႏွစ္ဖက္မွာလက္ေထာက္ၿပီးလီဆာ့အားေျပာဆိုေနတယ္
"ခ်ယ္ေယာင္း...ေယာက္ဖေလး"
အသက္ရႉၾကပ္မတတ္ေျပးဖက္တဲ့လီဆာ့ေၾကာင့္ခ်ယ္ေယာင္းရင္ေတာင္တုန္တယ္
"ငါ့ကိုနင့္အစ္မကခ်စ္တယ္တဲ့"
"အရင္တည္းကခ်စ္ေနတာပဲေလ"
"အခုကခ်စ္သူအျဖစ္လက္ခံလိုက္တာေလဟာနင္နည္းနည္းပါးပါးဂုဏ္မျပဳေပးခ်င္ဘူးလား"
"ေတာ္ပါနင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ငါ့မွာအိပ္ေရးလည္းပ်က္စားခ်ိန္လည္းပံုမွန္မစားရျဖစ္ခဲ့ရတာ"
"ဘာျဖစ္ျဖစ္ေယာက္ဖေလးရာကိုယ္ျပန္လိုက္အုန္းမယ္"
ပခံုးႏွစ္ဖက္ကိုတြန္႔ျပရင္းေအာင္ႏိုင္သူအၿပံဳးႀကီးနဲ႔ခ်ယ္ေယာင္းအားၿပံဳးျပေနေသာလာလီဆာ
"အိမ္ျပန္မယ္ဆိုလည္းဂ်ီ့ကိုေျပာလိုက္ပါအုန္းဒီကေယာင္းငယ္ကဂ်ီ့ကိုအရမ္းသတိရေနပါတယ္လို႔"
အိမ္ျပင္ကိုလွမ္းေတာ့မယ့္ေျခတစ္လွမ္းကိုရုတ္သိမ္းလိုက္တဲ့လီဆာ
အေၾကာင္းကေတာ့ခ်ယ္ေယာင္းေၾကာင့္ေပါ့
"ဂ်ီဆိုတာဘယ္သူ႔ကိုေျပာတာလဲ"
"နင့္အစ္မကိုေျပာတာေလ"
ခ်ယ္ေယာင္းကေမးေငါ့ရင္းျပန္ေျဖတယ္
"မမကိုနင္ကဘယ္လိုသိတာလဲ"
"ဒီတိုင္း"
လီဆာ့လိုမ်ိဳးပခံုးျပန္တြန္႔ျပရင္းခ်ယ္ေယာင္းဟာေလတခြၽန္ခြၽန္နဲ႔မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္ထြက္သြားတယ္
ေခါင္းကုတ္ရင္းတစ္ကိုယ္တည္းက်န္ေနခဲ့တာတစ္မိုးေအာက္လီဆာ
"ခ်ယ္ေယာင္းနဲ႔မမကဘယ္ကေနဘယ္လိုသိသြားၾကတာလဲ"
"ကုန္တိုက္မွာတိုက္မိရင္းသိၾကတာတဲ့"
ေမးေစ့ကိုလက္နဲ႔ပြတ္ရင္းပညာရိွဆိုက္နဲ႔ေတြးေတာေနတဲ့အဂ်စ္ေလးဟာအေျဖထြက္မွာမဟုတ္မွန္းသိလို႔ဂ်န္းနီပဲေျဖေပးလိုက္တယ္
"နီ....."
"လိုက္ပို႔ေပးမလို႔ေလ"
မဒမ္ဟာလီဆာ့ဘယ္လက္ကိုလာခ်ိတ္ၿပီးဆိုတယ္
"ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာနီရာ..."
လီဆာကအေျပာနဲ႔တင္မဟုတ္သူ႔အခ်စ္ေတြကိုအမူအရာနဲ႔ပါျပတတ္တယ္
အခုလည္းမ်က္ႏွာအႏွံ႔ကိုေနရာလြတ္မက်န္လိုက္နမ္းေနတဲ့အဂ်စ္
"အိမ္ေပါက္ဝမွာၾကည့္မေကာင္းဘူးေဟ့"
မုန္႔ထုတ္ေတြတစ္သီႀကီးနဲ႔ခ်ယ္ေယာင္းဟာခပ္ရြဲ႔ရြဲ႔ေျပာရင္းေလွကားေပၚတက္သြားတယ္
"ေမာင္ေတာ္ေတာ့ျပန္မယ္ဆို"
"နီကလည္းခ်စ္လို႔ေလ..အဲ့ခ်ယ္ေယာင္းကရည္းစားမရိွလို႔အလကားမနာလိုျဖစ္ေနတာ"
ေမာင့္ရဲ့ကေလးစကားေၾကာင့္ဂ်န္းနီမွာအသံထြက္သည္အထိရယ္လိုက္ၿပီး
"ေမာင္ကေတာ့ကြာ..ခ်ယ့္ကိုႀကိမ္းမေနနဲ႔ေတာ့ကားဆီလိုက္ပို႔ေပးမယ္"
"ဟုတ္ကဲ့နီ"
ဂ်န္းနီနဲ႔လက္ေလးခ်ိတ္ကာထြက္သြားတဲ့လီဆာ့ကိုၾကည့္ၿပီး
ခ်ယ္ေယာင္းမ်က္ႏွာမွာမဲ့ၿပံဳးေလးခ်ိတ္ဆြဲကာ
"ငါ့မ်ားရည္းစားမရိွလို႔မနာလိုတယ္ပဲျဖစ္ရေသး"
"ေတြ့ၾကေသးတာေပါ့လာလီဆာရာနင့္အစ္မလည္းငါ့အပိုင္ျဖစ္လာေစရမယ္"
"ဟင္းဟင္း...."
ခ်စ္ျခင္းေမတၲာႀကီးမားလြန္းတဲ့ေယာက္ဖေလာင္းမ်ားအားဤဇာတ္လမ္းတြင္ေတြ့ရိွႏိုင္သည္.....
×××××××××××××××××××ၾကယ္ေလးေတြေပးသြားၾကပါအုန္း💫
အဂ်စ္နဲ႔မဒမ္ကေတာ့သာယာသြားၿပီ
ေယာေရာ္ဘြန္းတို႔ေရာခ်စ္သူရိွလား????
×××××××××××××××××××
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
