9
14:48, 3 July 2022(Unicode)
အခန်းကိုအမှောင်ချထားရင်းBest partသီချင်းလေးကိုဖွင့်ထားကာစီးကရက်သောက်နေတဲ့ဂျန်းနီ
တစ်ခါမှမသောက်ဖူးတာကြောင့်ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဖြစ်သော်ငြားအဆင်ပြေပါတယ်...
🎶You don't know, babe.......
မောင်သိပ်ကြိုက်တဲ့စီးကရက်ကိုကျွန်မသောက်တတ်အောင်ကျင့်ရမှာပေါ့
🎶It's the sweetest thing.....
ဂျုံအင်ကကျွန်မအတွက်Esse strawberry cigarettesဝယ်လာပေးတာ
အရသာကမွှေးတော့ကျွန်မတောင်သဘောကျမိတယ်
မောင်လည်းစီးကရက်ကိုစွဲငြိနေတာဒီလိုခံစားမှုတွေကြောင့်ဖြစ်မယ်
(စတော်ဘယ်ရီစီးကရက်ပါ)
🎶If life is a movieOh you're the best part,oh..oh
မောင်ရယ်တို့မှားပါတယ်ပြန်လာပေးလို့မရဘူးလားဟင်
မောင်မရှိတော့ရင်ထဲမှာဟာတာတာနဲ့ဘာလုပ်လုပ်အဆင်မပြေဘူး
စိတ်နဲ့လူနဲ့ကိုမကပ်ဘူးဖြစ်နေတာမောင်ရယ်
"အစ်မ"
စီးကရက်ကိုရှိုက်နေရင်းချယ်ယောင်းအသံကြောင့်အရင်ဆုံးကတ်ဆက်ကိုပိတ်လိုက်တယ်
"ဘာပြောစရာရှိလို့လဲချယ်"
"အမှောင်ထဲမှာနေပြီးစီးကရက်သောက်ရင်းဆွေးရတာကိုအတော်သဘောတွေ့နေတာလား"
ချယ်ယောင်းကခပ်မာမာပြောရင်းဘေးမှာရှိတဲ့မီးခလုတ်ကိုပြန်ဖွင့်တယ်
"နင့်ပုံစံလည်းကြည့်အုန်းအရူးမကျနေတာပဲအစ်မရာ"
လက်မှာစီးကရက်ကိုညှပ်ထားပြီးပြုံးပြုံးကြီးကြည့်နေတဲ့ဂျန်းနီဟာ
ချယ်ယောင်းအတွက်တကယ့်အထူးအဆန်း
တစ်နေ့လုံးနေမှတစ်ခါမပြုံးတဲ့အစ်မဖြစ်သူကအခုကျပြုံးနေလိုက်တာဆိုတာ
အသည်းကွဲရင်းရူးသွားတာနေမှာ..
"ငါတစ်ယောက်တည်းနေချင်နေတာနင်ထွေထွေထူးထူးပြောစရာမရှိရင်ထွက်သွားပေးပါလား"
"လီဆာပျောက်နေတယ်"
စီးကရက်မီးသတ်နေရင်းချယ်ယောင်းစကားကြောင့်နှလုံးသားထဲမိုးကြိုးပစ်သွားတဲ့အတိုင်းဒိန်းခနဲနာကျင်သွားရတယ်
"နင်ဘာပြောတယ်"
"လီဆာအိမ်ပြန်မလာတာငါးရက်လောက်ရှိပြီလို့သူ့အစ်မကပြောတယ်အားလုံးလည်းစိတ်ပူနေကြတယ်လိုက်ရှာပေမယ့်မတွေ့ဘူးတဲ့"
"မောင်ကဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"
မျက်နှာကသာတင်းမာနေတာအသံတွေကကွဲအက်ပြီးလူကတုန်ယင်နေသောဂျန်းနီ
ဘာမှမဖြစ်ယောင်ကလည်းဟန်ဆောင်ချင်သေးတယ်
"ငါလည်းဘယ်သိမှာလဲ"
"မောင့်ကိုလိုက်ရှာရမယ်သူ့သူငယ်ချင်းတွေဆီရောက်နေတာများလား"
ချယ်ယောင်းရဲ့လက်မောင်းတွေကိုဆွဲရင်းပြောနေတဲ့ဂျန်းနီဟာပြိုတော့မယ့်မိုးအတိုင်း...
ဒီတစ်ခါတော့မျက်နှာတောင်မတင်းထားနိုင်တော့ဘူး
"ဂျီကသူသွားတတ်တဲ့နေရာအကုန်ရှာထားပေမယ့်မတွေ့ဘူးဟ"
"ဂျီဆိုတာ..."
"ချယ်ချစ်နေတဲ့အမျိုးသမီး"
"ဟမ်..ဒါဆိုအဲ့တစ်ယောက်ကလီဆာ့အစ်မလို့ဆိုလိုတာလား"
"ဟုတ်တယ်ချယ်လည်းဒီနေ့မှသိတာ"
"အဲ့တာကအရေးမကြီးဘူးမောင့်ကိုတွေ့အောင်ရှာရမယ်ငါကိုယ်တိုင်လိုက်ရှာမယ်"
ကပျာကယာနဲ့ကားသော့ကိုအပြေးသွားယူနေတဲ့အစ်မကြောင့်ချယ်ယောင်းလည်းစိတ်ညစ်မိတယ်
နားလည်းမလည်နိုင်တော့ဘူးချစ်လျက်နဲ့ဘာလို့များနှစ်ဦးနှစ်ဖက်အနာကျင်ခံပြီးဒီလိုတွေလုပ်နေတာလဲ....
"အစ်မနင်တစ်ယောက်တည်းမသွားနဲ့ငါလည်းလိုက်မယ်ငါကားမောင်းမယ်"
ဂျန်းနီဆီကကားသော့ကိုချယ်ယောင်းယူသွားပြီးအရှေ့ကနေအရင်ထွက်သွားတယ်
မောင်...တို့တောင်းပန်ပါတယ်ကျေးဇူးပြုပြီးမဟုတ်တာတွေလျှောက်မလုပ်ပါနဲ့ကွယ်...
တို့ကိုချစ်တယ်ဆိုရင်ပြန်ပေါ်လာခဲ့ပေးပါ...
🌻🌼
အချိန်အားဖြင့်မနက်တစ်နာရီ...
ဂျယ်ဂျူကျွန်းရဲ့ဘန်ဂလိုတစ်ခုမှာပေါ့..
"လီဆာရား...မအိပ်သေးဘူးလား"
လီဆာဟာစီးကရက်ကိုခဲကာကောင်းကင်ကကြယ်တွေကိုဒီအချိန်ထိရေတွက်နေခဲ့တာ
ဘယ်လိုပဲကြိုးစားပြီးရေတွက်ပါစေကြယ်တွေကဟိုကနေထပ်ပေါ်လာလိုက်ဒီကနေထပ်ပေါ်လာလိုက်နဲ့မပြီးနိုင်ဖြစ်နေတော့တာ..
ကြယ်လေးတွေဟာလည်းကိုယ်မဒမ့်ကိုချစ်တဲ့အချစ်တွေလိုပဲရေတွက်လို့မရအောင်ကျယ်ပြန့်တယ်
"အန်နာရား..ငါလေမဒမ့်ကိုသိပ်လွမ်းတာပဲသိလား"
အန်နာဟာအကြောင်းစုံကိုသိရှိပြီးတော့လီဆာစိတ်ပြေလက်ပျောက်ဖြစ်အောင်ဂျယ်ဂျူကျွန်းကိုခေါ်လာခဲ့တာ
သို့သော်လည်းမထူးပါဘူးမဒမ့်ကြောင့်ရတဲ့နာကျင်မှုတွေဟာပျောက်မသွားတဲ့အပြင်
နောက်ဒဏ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့လွမ်းဆွတ်မှုကတိုးလာတော့လူလည်းနုံးချိနေပြီ
နှလုံးသားလေးကလည်းအားမရှိတော့ဘူးခန္ဓာကိုယ်ကလည်းချိနဲ့နေလေတယ်
"အာ့ဆိုငါတို့ပြန်ကြမယ်လေနင်သူ့ကိုသွားတွေ့လိုက်ပေါ့"
"ထပ်ပြီးမောင်းထုတ်ရင်ဘယ်နှယ့်လုပ်မလဲ"
စီးကရက်ငွေ့တွေကိုမှုတ်ထုတ်ရင်းခပ်ဆွေးဆွေးဆိုလာတဲ့လီဆာကိုကြည့်ပြီးအန်နာ့ရင်ထဲလည်းမကောင်း
လီဆာ့ပခုံးတစ်ဖက်ကိုဖွဖွလေးပုတ်ပေးရင်း
"နင်တကယ်ချစ်ရင်ကပ်တွယ်ထားပေါ့ဟနင့်အချစ်တွေကိုသူကမယုံရင်ယုံလာမယ့်အချိန်ထိသက်သေပြလိုက်"
"အဲ့လိုလုပ်ရမလား"
"အွန်း..သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့နင်ဒီလိုခံစားနေတာငါမကြည့်ရက်ဘူး"
နင့်ကိုသဘောကျနေတဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ရောပေါ့
ဒီစကားကိုအန်နာရင်ထဲကနေပဲပြောလိုက်တာပါ...
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အန်နာရား..ငါပြိုလဲနေတဲ့အချိန်ဘေးနားမှာရှိပေးလို့"
"ငါတို့ကသူငယ်ချင်းတွေပဲမဟုတ်ဘူးလား"
"ဒါပေါ့ဟာ"
လီဆာအန်နာ့ကိုဖက်လိုက်တယ်
ကျေးဇူးတင်မိလို့ပါ...
သူငယ်ချင်းဖြစ်တာမကြာသေးသော်လည်းအန်နာကကိုယ့်အပေါ်ကောင်းရှာတယ်
"ကဲအိပ်တော့တော်ကြာမနက်ဖြန်နင့်မဒမ်ကိုသွားတွေ့ရင်မျက်ကွင်းတွေညိုနေမှမချောပဲနေမယ်"
"ဟားဟား..အင်းပါငါအိပ်တော့မယ်"
လီဆာအန်နာ့ခေါင်းလေးကိုပုတ်ပေးရင်းဘန်ဂလိုထဲဝင်သွားတယ်
အန်နာကတော့ကျောပြင်လေးကိုငေးရင်း
"ငါနင့်ကိုချစ်တယ်လီဆာ"
ဒီစကားကိုငါတစ်သက်လုံးမပြောပဲထိန်းသိမ်းသွားမှာပါ
ငါတို့ကသူငယ်ချင်းတွေပဲလေ
အဲ့စည်းလေးကိုနင့်ဘက်ကမပိုပေမယ့်ငါ့ဘက်ကကျော်နေခဲ့ပြီလီဆာ...
စတွေ့တည်းကသဘောကျခဲ့တာဒါပေမယ့်မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား
သူငယ်ချင်းအဖြစ်ပဲနင့်အနားဆက်ရှိသွားတာကအကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပါ..
🌻🌼
"အစ်မရာပြန်ရအောင်ဟာတွေ့မှမတွေ့တာဘယ်တတ်နိုင်မလဲ"
ကလပ်တွေဘားတွေတစ်ခုပြီးတစ်ခုဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ရှာသော်လည်းလီဆာ့အားမတွေ့
ညစာတောင်မစားရသေးဘဲရှာဖွေရေးပဲလုပ်နေရတော့ချယ်ယောင်းတစ်ယောက်အူလိမ့်နေပြီ
"ချယ်..သူဘယ်ဆီများရောက်နေလဲဟင်"
"တစ်နေရာရာမှာရှိနေမှာပေါ့"
"ငါ့ကိုများစိတ်ပျက်သွားတာလား"
"မဟုတ်တာတွေစဥ်းစားမနေစမ်းနဲ့"
"သူပြန်လာမှဖြစ်မယ်"
"အစ်မရယ်သိပ်စိတ်ပူမနေပါနဲ့သူဘာမှမဖြစ်လောက်ပါဘူးဂျီတို့လည်းရှာပေးနေတာပဲလေနောက်ပြီးသူ့အဖေကမြို့တော်ဝန်ဆိုတာသတိရအုန်း"
ချယ်ပြောမှအားလုံးသိလိုက်ရတယ်
မောင်ဟာမျိုးရိုးကိုလူသိမခံတဲ့အကြောင်းဟာဒါကြောင့်ကိုး
အခြေအမြစ်မရှိတဲ့အသိုင်းအဝိုင်းကမဟုတ်ပဲကြီးကြီးတက်ချမ်းသာပြီးအာဏာရှိမိသားစုကဖူးဖူးမှုတ်အငယ်ဆုံးလေးတဲ့
အဲ့လိုသူများအိမ်ရဲ့အဖိုးတန်လေးကိုမှကျွန်မနာကျင်အောင်လုပ်မိသွားတယ်
"ဟဲ့အစ်မငိုတော့မချလိုက်နဲ့နော်ဆက်ရှာချင်ရင်လည်းရှာမယ်"
ဂျန်းနီရဲ့မျက်အိမ်ထဲမှာအရည်တွေနဲ့ပြည့်နှက်နေတာကြောင့်ချယ်ယောင်းစိုးရိမ်တကြီးနဲ့ပြောလိုက်တယ်
"အိမ်ပဲပြန်ရအောင်ချယ်"
အားမရှိတဲ့ခြေလှမ်းတွေနဲ့ကားထဲဝင်လိုက်တယ်
မောင့်ကိုတွေ့အောင်ရှာချင်ပေမယ့်ချယ်ယောင်းကိုလည်းငဲ့သင့်တယ်မလား
အခုပဲအချိန်ကမနက်နှစ်နာရီကပ်နေပြီလေ
"အားလုံးအဆင်ပြေသွားပါလိမ့်မယ်ဟာ"
ချယ်ယောင်းဟာဂျန်းနီရဲ့လက်လေးကိုဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်ရင်းအားပေးရှာတယ်
အစ်မလူတစ်ယောက်ကိုအခုလောက်ထိတစ်ခါမှစိတ်မပူခဲ့ဖူးဘူး
အမြဲတမ်းသန်မာတဲ့အစ်မဟာအဲ့ငဆိုးကြောင့်ခံစားနေလိုက်ရတာ
အစ်မစိတ်ဆင်းရဲနေတာကိုတော့မကြည့်ရက်ဘူး
လာလီဆာရေနင်ပြန်ပေါ်လာပါတော့
🌻🌼
"အစ်မရာ..တစ်ခုခုတော့စားပါအုန်း"
မနက်စာလည်းမစားနေ့လည်စာလည်းရှောင်နဲ့အိပ်ရာထဲပဲလဲနေတဲ့အစ်မကြောင့်ချယ်ယောင်းလည်းစိတ်ညစ်ရတယ်
အခုလည်းကြည့်ထမလာတဲ့အပြင်ဟိုဘက်တောင်စောင်းအိပ်လိုက်သေး
"နင်ဒီလိုနဲ့ဆေးရုံရောက်မယ်ဟ"
"ငါတစ်ယောက်တည်းနေချင်တယ်ချယ်စားချင်စိတ်လည်းမရှိဘူးပြန်ယူသွားတော့"
ချယ်ယောင်းလည်းစိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ယူလာတဲ့ဗန်းကိုဆောင့်ခနဲချရင်း
"နင်တစ်ယောက်တည်းအသည်းကွဲဖူးတာမဟုတ်ဘူးနော်အစ်မအဲ့လောက်ထိဖြစ်ပျက်မနေစမ်းနဲ့ဒီအသက်အရွယ်ထိအိန္ဒြေအပြည့်နဲ့နေလာခဲ့ပြီးဒီလာလီဆာနဲ့မှ"
"ငါမောင့်ကိုချစ်တယ်ချယ်"
အစ်မအသံကိုနားထောင်လိုက်တာနဲ့ငိုနေပြန်ပြီဆိုတာသိလိုက်တယ်
သူ့ခေါင်းအုံးစွပ်လည်းမျက်ရည်တွေနဲ့နစ်နေလောက်ပြီ
ပြန်လာတည်းကငိုနေတာမွန်းတည့်နေပြီလေ...
"ချစ်ရင်လည်းအစတည်းကတစ်ခါတည်းလက်ခံလိုက်ပြီးရောဘာလို့အိုက်တင်ခံနေသေးလဲအခုတော့နင်ခံစားနေရတာဘေးလူဖြစ်တဲ့ငါကမကြည့်ရက်ဘူးဟဲ့"
"ထွက်သွားပေးချယ်"
"အေးပါအစ်မရယ်ထပ်ငိုမနေနဲ့အုန်းခေါင်းတွေကိုက်မယ်"
ချယ်ယောင်းလည်းထမင်းဗန်းကိုထားခဲ့ပြီးအပြင်ပြန်ထွက်လာလိုက်တယ်
"လာလီဆာလိုမက်လောက်စရာမရှိတဲ့လူကိုများအစ်မကဘာတွေချစ်နေလဲမသိ"
"ဂျုံအင်အိုပါးလိုလူကိုတောင်လက်မခံပဲ"
"ဒီအဆိုးနဲ့မှခံစားနေလိုက်တာဆိုတာ"
ချယ်ယောင်းတစ်ယောက်ပွစိပွစိနဲ့အောက်ဆင်းလာတယ်
"လာလီဆာ..လာလီဆာ..နင်နဲ့ငါနဲ့တွေ့ပြီပေါ့ဟာ"
"နင်ကဘာလို့ငါနဲ့တွေ့ချင်တာလဲ"
"အမလေး....ပလုတ်တုတ်"
ရေသောက်နေတုန်းမြင်လိုက်ရတဲ့လူကြောင့်ရေတွေတောင်ထွက်ကျတယ်
"လာလီဆာ..နင်ဟုတ်တယ်မလား"
"အေးဟုတ်တယ်လေ"
"လာလီဆာရယ်တွေ့ချင်နေတာနဲ့အတော်ပဲ"
လီဆာတစ်ယောက်ကတော့ချယ်ယောင်းပုံစံကြောင့်ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေတာပေါ့
"ဘာလို့လဲ"
"အပေါ်တက်ပြီးအစ်မကိုသွားတွေ့စမ်းပါ"
"မဒမ့်ကိုလား"
အသည်းအသန်ဖြစ်နေတဲ့ချယ်ယောင်းကိုကြည့်ပြီးနားမလည်နိုင်တာတော့အမှန်
"ဟုတ်တယ်ငါ့အစ်မနင့်ကြောင့်အိပ်ရာထဲလဲနေတယ်"
"ဘာ!!!"
လီဆာအော်လိုက်တဲ့အသံကြောင့်ချယ်ယောင်းလိပ်ပြာလွင့်တော့မလို့
"အဲ့တာအခုမှပြောရလားကင်ချယ်ယောင်းစုတ်ရဲ့"
ချယ်ယောင်းကိုပြောဆိုအော်ငေါက်ပြီးလီဆာကတော့အပေါ်ထပ်ကိုလေအဟုန်နဲ့တက်သွားလေတယ်
"ငါ့များသူကငေါက်သွားသေး"
"အစ်မနဲ့ဂျီ့ကြောင့်သာမဟုတ်ရင်လာလီဆာတော့မလွယ်ဘူး"
ချယ်ယောင်းဟာလည်းလီဆာ့ကိုကြိမ်းဝါးနေခဲ့တယ်
"ငါတစ်ယောက်တည်းနေချင်တယ်လို့ပြောထားတယ်လေချယ်ယောင်း"
လီဆာဝင်လာတာကိုမဒမ်ဟာချယ်ယောင်းထင်နေပုံပဲ
မဒမ်တကယ်ပဲအိပ်ရာထဲလဲနေတာပဲ
လီဆာ့ကိုစိတ်ပူရအောင်လို့မဒမ်ရယ်
"မဒမ်"
မောင်...မောင့်အသံပဲ
ဂျန်းနီပြတ်ပြတ်သားသားကိုကြားလိုက်ရတာ
နောက်ဆုံးတော့သူပြန်လာပြီ
"မောင်..."
တံခါးအဝလေးမှာရပ်နေတဲ့မောင့်ဆီကိုကုတင်ပေါ်ကအမြန်ဆင်းကာပြေးဖက်လိုက်တယ်
အရမ်းလွမ်းနေခဲ့ရတာ...
"နီ..."
မဒမ်ပဲနှင်ခဲ့လို့လီဆာထွက်သွားခဲ့တာ
အခုကျမဒမ်ကလီဆာ့ကို"မောင်"တဲ့လား
ချစ်နေလျက်နဲ့နှလုံးသားကိုညာချင်သေးတယ်မဒမ်ရယ်
×××××××××××ကြယ်လေးတွေပေးသွားကြအုန်းနော်💫
အားလုံးကိုလေးစားချစ်ခင်လျက်🤎×××××××××××(Zawgyi)
အခန္းကိုအေမွာင္ခ်ထားရင္းBest partသီခ်င္းေလးကိုဖြင့္ထားကာစီးကရက္ေသာက္ေနတဲ့ဂ်န္းနီ
တစ္ခါမွမေသာက္ဖူးတာေၾကာင့္ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ျဖစ္ေသာ္ျငားအဆင္ေျပပါတယ္...
🎶You don't know, babe.......
ေမာင္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့စီးကရက္ကိုကြၽန္မေသာက္တတ္ေအာင္က်င့္ရမွာေပါ့
🎶It's the sweetest thing.....
ဂ်ံဳအင္ကကြၽန္မအတြက္Esse strawberry cigarettesဝယ္လာေပးတာ
အရသာကေမႊးေတာ့ကြၽန္မေတာင္သေဘာက်မိတယ္
ေမာင္လည္းစီးကရက္ကိုစြဲၿငိေနတာဒီလိုခံစားမႈေတြေၾကာင့္ျဖစ္မယ္
(စေတာ္ဘယ္ရီစီးကရက္ပါ)
🎶If life is a movieOh you're the best part,oh..oh
ေမာင္ရယ္တို႔မွားပါတယ္ျပန္လာေပးလို႔မရဘူးလားဟင္
ေမာင္မရိွေတာ့ရင္ထဲမွာဟာတာတာနဲ႔ဘာလုပ္လုပ္အဆင္မေျပဘူး
စိတ္နဲ႔လူနဲ႔ကိုမကပ္ဘူးျဖစ္ေနတာေမာင္ရယ္
"အစ္မ"
စီးကရက္ကိုရိႈက္ေနရင္းခ်ယ္ေယာင္းအသံေၾကာင့္အရင္ဆံုးကတ္ဆက္ကိုပိတ္လိုက္တယ္
"ဘာေျပာစရာရိွလို႔လဲခ်ယ္"
"အေမွာင္ထဲမွာေနၿပီးစီးကရက္ေသာက္ရင္းေဆြးရတာကိုအေတာ္သေဘာေတြ့ေနတာလား"
ခ်ယ္ေယာင္းကခပ္မာမာေျပာရင္းေဘးမွာရိွတဲ့မီးခလုတ္ကိုျပန္ဖြင့္တယ္
"နင့္ပံုစံလည္းၾကည့္အုန္းအရူးမက်ေနတာပဲအစ္မရာ"
လက္မွာစီးကရက္ကိုၫွပ္ထားၿပီးၿပံဳးၿပံဳးႀကီးၾကည့္ေနတဲ့ဂ်န္းနီဟာ
ခ်ယ္ေယာင္းအတြက္တကယ့္အထူးအဆန္း
တစ္ေန့လံုးေနမွတစ္ခါမၿပံဳးတဲ့အစ္မျဖစ္သူကအခုက်ၿပံဳးေနလိုက္တာဆိုတာ
အသည္းကြဲရင္းရူးသြားတာေနမွာ..
"ငါတစ္ေယာက္တည္းေနခ်င္ေနတာနင္ေထြေထြထူးထူးေျပာစရာမရိွရင္ထြက္သြားေပးပါလား"
"လီဆာေပ်ာက္ေနတယ္"
စီးကရက္မီးသတ္ေနရင္းခ်ယ္ေယာင္းစကားေၾကာင့္ႏွလံုးသားထဲမိုးႀကိဳးပစ္သြားတဲ့အတိုင္းဒိန္းခနဲနာက်င္သြားရတယ္
"နင္ဘာေျပာတယ္"
"လီဆာအိမ္ျပန္မလာတာငါးရက္ေလာက္ရိွၿပီလို႔သူ႔အစ္မကေျပာတယ္အားလံုးလည္းစိတ္ပူေနၾကတယ္လိုက္ရွာေပမယ့္မေတြ့ဘူးတဲ့"
"ေမာင္ကဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ"
မ်က္ႏွာကသာတင္းမာေနတာအသံေတြကကြဲအက္ၿပီးလူကတုန္ယင္ေနေသာဂ်န္းနီ
ဘာမွမျဖစ္ေယာင္ကလည္းဟန္ေဆာင္ခ်င္ေသးတယ္
"ငါလည္းဘယ္သိမွာလဲ"
"ေမာင့္ကိုလိုက္ရွာရမယ္သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဆီေရာက္ေနတာမ်ားလား"
ခ်ယ္ေယာင္းရဲ့လက္ေမာင္းေတြကိုဆြဲရင္းေျပာေနတဲ့ဂ်န္းနီဟာၿပိဳေတာ့မယ့္မိုးအတိုင္း...
ဒီတစ္ခါေတာ့မ်က္ႏွာေတာင္မတင္းထားႏိုင္ေတာ့ဘူး
"ဂ်ီကသူသြားတတ္တဲ့ေနရာအကုန္ရွာထားေပမယ့္မေတြ့ဘူးဟ"
"ဂ်ီဆိုတာ..."
"ခ်ယ္ခ်စ္ေနတဲ့အမ်ိဳးသမီး"
"ဟမ္..ဒါဆိုအဲ့တစ္ေယာက္ကလီဆာ့အစ္မလို႔ဆိုလိုတာလား"
"ဟုတ္တယ္ခ်ယ္လည္းဒီေန့မွသိတာ"
"အဲ့တာကအေရးမႀကီးဘူးေမာင့္ကိုေတြ့ေအာင္ရွာရမယ္ငါကိုယ္တိုင္လိုက္ရွာမယ္"
ကပ်ာကယာနဲ႔ကားေသာ့ကိုအေျပးသြားယူေနတဲ့အစ္မေၾကာင့္ခ်ယ္ေယာင္းလည္းစိတ္ညစ္မိတယ္
နားလည္းမလည္ႏိုင္ေတာ့ဘူးခ်စ္လ်က္နဲ႔ဘာလို႔မ်ားႏွစ္ၪီးႏွစ္ဖက္အနာက်င္ခံၿပီးဒီလိုေတြလုပ္ေနတာလဲ....
"အစ္မနင္တစ္ေယာက္တည္းမသြားနဲ႔ငါလည္းလိုက္မယ္ငါကားေမာင္းမယ္"
ဂ်န္းနီဆီကကားေသာ့ကိုခ်ယ္ေယာင္းယူသြားၿပီးအေရ႔ွကေနအရင္ထြက္သြားတယ္
ေမာင္...တို႔ေတာင္းပန္ပါတယ္ေက်းဇူးျပဳျပီးမဟုတ္တာေတြေလ်ွာက္မလုပ္ပါနဲ႔ကြယ္...
တို႔ကိုခ်စ္တယ္ဆိုရင္ျပန္ေပၚလာခဲ့ေပးပါ...
🌻🌼
အခ်ိန္အားျဖင့္မနက္တစ္နာရီ...
ဂ်ယ္ဂ်ူကြၽန္းရဲ့ဘန္ဂလိုတစ္ခုမွာေပါ့..
"လီဆာရား...မအိပ္ေသးဘူးလား"
လီဆာဟာစီးကရက္ကိုခဲကာေကာင္းကင္ကၾကယ္ေတြကိုဒီအခ်ိန္ထိေရတြက္ေနခဲ့တာ
ဘယ္လိုပဲႀကိဳးစားၿပီးေရတြက္ပါေစၾကယ္ေတြကဟိုကေနထပ္ေပၚလာလိုက္ဒီကေနထပ္ေပၚလာလိုက္နဲ႔မၿပီးႏိုင္ျဖစ္ေနေတာ့တာ..
ၾကယ္ေလးေတြဟာလည္းကိုယ္မဒမ့္ကိုခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြလိုပဲေရတြက္လို႔မရေအာင္က်ယ္ျပန္႔တယ္
"အန္နာရား..ငါေလမဒမ့္ကိုသိပ္လြမ္းတာပဲသိလား"
အန္နာဟာအေၾကာင္းစံုကိုသိရိွၿပီးေတာ့လီဆာစိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ဂ်ယ္ဂ်ူကြၽန္းကိုေခၚလာခဲ့တာ
သို႔ေသာ္လည္းမထူးပါဘူးမဒမ့္ေၾကာင့္ရတဲ့နာက်င္မႈေတြဟာေပ်ာက္မသြားတဲ့အျပင္
ေနာက္ဒဏ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့လြမ္းဆြတ္မႈကတိုးလာေတာ့လူလည္းႏံုးခ်ိေနၿပီ
ႏွလံုးသားေလးကလည္းအားမရိွေတာ့ဘူးခႏၶာကိုယ္ကလည္းခ်ိနဲ႔ေနေလတယ္
"အာ့ဆိုငါတို႔ျပန္ၾကမယ္ေလနင္သူ႔ကိုသြားေတြ့လိုက္ေပါ့"
"ထပ္ၿပီးေမာင္းထုတ္ရင္ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မလဲ"
စီးကရက္ေငြ့ေတြကိုမႈတ္ထုတ္ရင္းခပ္ေဆြးေဆြးဆိုလာတဲ့လီဆာကိုၾကည့္ၿပီးအန္နာ့ရင္ထဲလည္းမေကာင္း
လီဆာ့ပခံုးတစ္ဖက္ကိုဖြဖြေလးပုတ္ေပးရင္း
"နင္တကယ္ခ်စ္ရင္ကပ္တြယ္ထားေပါ့ဟနင့္အခ်စ္ေတြကိုသူကမယံုရင္ယံုလာမယ့္အခ်ိန္ထိသက္ေသျပလိုက္"
"အဲ့လိုလုပ္ရမလား"
"အြန္း..သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔နင္ဒီလိုခံစားေနတာငါမၾကည့္ရက္ဘူး"
နင့္ကိုသေဘာက်ေနတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေရာေပါ့
ဒီစကားကိုအန္နာရင္ထဲကေနပဲေျပာလိုက္တာပါ...
"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အန္နာရား..ငါၿပိဳလဲေနတဲ့အခ်ိန္ေဘးနားမွာရိွေပးလို႔"
"ငါတို႔ကသူငယ္ခ်င္းေတြပဲမဟုတ္ဘူးလား"
"ဒါေပါ့ဟာ"
လီဆာအန္နာ့ကိုဖက္လိုက္တယ္
ေက်းဇူးတင္မိလို႔ပါ...
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တာမၾကာေသးေသာ္လည္းအန္နာကကိုယ့္အေပၚေကာင္းရွာတယ္
"ကဲအိပ္ေတာ့ေတာ္ၾကာမနက္ျဖန္နင့္မဒမ္ကိုသြားေတြ့ရင္မ်က္ကြင္းေတြညိုေနမွမေခ်ာပဲေနမယ္"
"ဟားဟား..အင္းပါငါအိပ္ေတာ့မယ္"
လီဆာအန္နာ့ေခါင္းေလးကိုပုတ္ေပးရင္းဘန္ဂလိုထဲဝင္သြားတယ္
အန္နာကေတာ့ေက်ာျပင္ေလးကိုေငးရင္း
"ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္လီဆာ"
ဒီစကားကိုငါတစ္သက္လံုးမေျပာပဲထိန္းသိမ္းသြားမွာပါ
ငါတို႔ကသူငယ္ခ်င္းေတြပဲေလ
အဲ့စည္းေလးကိုနင့္ဘက္ကမပိုေပမယ့္ငါ့ဘက္ကေက်ာ္ေနခဲ့ၿပီလီဆာ...
စေတြ့တည္းကသေဘာက်ခဲ့တာဒါေပမယ့္မျဖစ္ႏိုင္ဘူးမလား
သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ပဲနင့္အနားဆက္ရိွသြားတာကအေကာင္းဆံုးျဖစ္မွာပါ..
🌻🌼
"အစ္မရာျပန္ရေအာင္ဟာေတြ့မွမေတြ့တာဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ"
ကလပ္ေတြဘားေတြတစ္ခုၿပီးတစ္ခုဝင္လိုက္ထြက္လိုက္ရွာေသာ္လည္းလီဆာ့အားမေတြ့
ညစာေတာင္မစားရေသးဘဲရွာေဖြေရးပဲလုပ္ေနရေတာ့ခ်ယ္ေယာင္းတစ္ေယာက္အူလိမ့္ေနၿပီ
"ခ်ယ္..သူဘယ္ဆီမ်ားေရာက္ေနလဲဟင္"
"တစ္ေနရာရာမွာရိွေနမွာေပါ့"
"ငါ့ကိုမ်ားစိတ္ပ်က္သြားတာလား"
"မဟုတ္တာေတြစဥ္းစားမေနစမ္းနဲ႔"
"သူျပန္လာမျွဖစ္မယ္"
"အစ္မရယ္သိပ္စိတ္ပူမေနပါနဲ႔သူဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူးဂ်ီတို႔လည္းရွာေပးေနတာပဲေလေနာက္ၿပီးသူ႔အေဖကၿမိဳ႔ေတာ္ဝန္ဆိုတာသတိရအုန္း"
ခ်ယ္ေျပာမွအားလံုးသိလိုက္ရတယ္
ေမာင္ဟာမ်ိဳးရိုးကိုလူသိမခံတဲ့အေၾကာင္းဟာဒါေၾကာင့္ကိုး
အေျခအျမစ္မရိွတဲ့အသိုင္းအဝိုင္းကမဟုတ္ပဲႀကီးႀကီးတက္ခ်မ္းသာၿပီးအာဏာရိွမိသားစုကဖူးဖူးမႈတ္အငယ္ဆံုးေလးတဲ့
အဲ့လိုသူမ်ားအိမ္ရဲ့အဖိုးတန္ေလးကိုမွကြၽန္မနာက်င္ေအာင္လုပ္မိသြားတယ္
"ဟဲ့အစ္မငိုေတာ့မခ်လိုက္နဲ႔ေနာ္ဆက္ရွာခ်င္ရင္လည္းရွာမယ္"
ဂ်န္းနီရဲ့မ်က္အိမ္ထဲမွာအရည္ေတြနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနတာေၾကာင့္ခ်ယ္ေယာင္းစိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔ေျပာလိုက္တယ္
"အိမ္ပဲျပန္ရေအာင္ခ်ယ္"
အားမရိွတဲ့ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ကားထဲဝင္လိုက္တယ္
ေမာင့္ကိုေတြ့ေအာင္ရွာခ်င္ေပမယ့္ခ်ယ္ေယာင္းကိုလည္းငဲ့သင့္တယ္မလား
အခုပဲအခ်ိန္ကမနက္ႏွစ္နာရီကပ္ေနၿပီေလ
"အားလံုးအဆင္ေျပသြားပါလိမ့္မယ္ဟာ"
ခ်ယ္ေယာင္းဟာဂ်န္းနီရဲ့လက္ေလးကိုဖြဖြေလးဆုပ္ကိုင္ရင္းအားေပးရွာတယ္
အစ္မလူတစ္ေယာက္ကိုအခုေလာက္ထိတစ္ခါမွစိတ္မပူခဲ့ဖူးဘူး
အၿမဲတမ္းသန္မာတဲ့အစ္မဟာအဲ့ငဆိုးေၾကာင့္ခံစားေနလိုက္ရတာ
အစ္မစိတ္ဆင္းရဲေနတာကိုေတာ့မၾကည့္ရက္ဘူး
လာလီဆာေရနင္ျပန္ေပၚလာပါေတာ့
🌻🌼
"အစ္မရာ..တစ္ခုခုေတာ့စားပါအုန္း"
မနက္စာလည္းမစားေန့လည္စာလည္းေရွာင္နဲ႔အိပ္ရာထဲပဲလဲေနတဲ့အစ္မေၾကာင့္ခ်ယ္ေယာင္းလည္းစိတ္ညစ္ရတယ္
အခုလည္းၾကည့္ထမလာတဲ့အျပင္ဟိုဘက္ေတာင္ေစာင္းအိပ္လိုက္ေသး
"နင္ဒီလိုနဲ႔ေဆးရံုေရာက္မယ္ဟ"
"ငါတစ္ေယာက္တည္းေနခ်င္တယ္ခ်ယ္စားခ်င္စိတ္လည္းမရိွဘူးျပန္ယူသြားေတာ့"
ခ်ယ္ေယာင္းလည္းစိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ယူလာတဲ့ဗန္းကိုေဆာင့္ခနဲခ်ရင္း
"နင္တစ္ေယာက္တည္းအသည္းကြဲဖူးတာမဟုတ္ဘူးေနာ္အစ္မအဲ့ေလာက္ထိျဖစ္ပ်က္မေနစမ္းနဲ႔ဒီအသက္အရြယ္ထိအိႁႏၵေအျပည့္နဲ႔ေနလာခဲ့ၿပီးဒီလာလီဆာနဲ႔မွ"
"ငါေမာင့္ကိုခ်စ္တယ္ခ်ယ္"
အစ္မအသံကိုနားေထာင္လိုက္တာနဲ႔ငိုေနျပန္ၿပီဆိုတာသိလိုက္တယ္
သူ႔ေခါင္းအံုးစြပ္လည္းမ်က္ရည္ေတြနဲ႔နစ္ေနေလာက္ၿပီ
ျပန္လာတည္းကငိုေနတာမြန္းတည့္ေနၿပီေလ...
"ခ်စ္ရင္လည္းအစတည္းကတစ္ခါတည္းလက္ခံလိုက္ၿပီးေရာဘာလို႔အိုက္တင္ခံေနေသးလဲအခုေတာ့နင္ခံစားေနရတာေဘးလူျဖစ္တဲ့ငါကမၾကည့္ရက္ဘူးဟဲ့"
"ထြက္သြားေပးခ်ယ္"
"ေအးပါအစ္မရယ္ထပ္ငိုမေနနဲ႔အုန္းေခါင္းေတြကိုက္မယ္"
ခ်ယ္ေယာင္းလည္းထမင္းဗန္းကိုထားခဲ့ၿပီးအျပင္ျပန္ထြက္လာလိုက္တယ္
"လာလီဆာလိုမက္ေလာက္စရာမရိွတဲ့လူကိုမ်ားအစ္မကဘာေတြခ်စ္ေနလဲမသိ"
"ဂ်ံဳအင္အိုပါးလိုလူကိုေတာင္လက္မခံပဲ"
"ဒီအဆိုးနဲ႔မွခံစားေနလိုက္တာဆိုတာ"
ခ်ယ္ေယာင္းတစ္ေယာက္ပြစိပြစိနဲ႔ေအာက္ဆင္းလာတယ္
"လာလီဆာ..လာလီဆာ..နင္နဲ႔ငါနဲ႔ေတြ့ၿပီေပါ့ဟာ"
"နင္ကဘာလို႔ငါနဲ႔ေတြ့ခ်င္တာလဲ"
"အမေလး....ပလုတ္တုတ္"
ေရေသာက္ေနတုန္းျမင္လိုက္ရတဲ့လူေၾကာင့္ေရေတြေတာင္ထြက္က်တယ္
"လာလီဆာ..နင္ဟုတ္တယ္မလား"
"ေအးဟုတ္တယ္ေလ"
"လာလီဆာရယ္ေတြ့ခ်င္ေနတာနဲ႔အေတာ္ပဲ"
လီဆာတစ္ေယာက္ကေတာ့ခ်ယ္ေယာင္းပံုစံေၾကာင့္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနတာေပါ့
"ဘာလို႔လဲ"
"အေပၚတက္ၿပီးအစ္မကိုသြားေတြ့စမ္းပါ"
"မဒမ့္ကိုလား"
အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတဲ့ခ်ယ္ေယာင္းကိုၾကည့္ၿပီးနားမလည္ႏိုင္တာေတာ့အမွန္
"ဟုတ္တယ္ငါ့အစ္မနင့္ေၾကာင့္အိပ္ရာထဲလဲေနတယ္"
"ဘာ!!!"
လီဆာေအာ္လိုက္တဲ့အသံေၾကာင့္ခ်ယ္ေယာင္းလိပ္ျပာလြင့္ေတာ့မလို႔
"အဲ့တာအခုမွေျပာရလားကင္ခ်ယ္ေယာင္းစုတ္ရဲ့"
ခ်ယ္ေယာင္းကိုေျပာဆိုေအာ္ေငါက္ၿပီးလီဆာကေတာ့အေပၚထပ္ကိုေလအဟုန္နဲ႔တက္သြားေလတယ္
"ငါ့မ်ားသူကေငါက္သြားေသး"
"အစ္မနဲ႔ဂ်ီ့ေၾကာင့္သာမဟုတ္ရင္လာလီဆာေတာ့မလြယ္ဘူး"
ခ်ယ္ေယာင္းဟာလည္းလီဆာ့ကိုႀကိမ္းဝါးေနခဲ့တယ္
"ငါတစ္ေယာက္တည္းေနခ်င္တယ္လို႔ေျပာထားတယ္ေလခ်ယ္ေယာင္း"
လီဆာဝင္လာတာကိုမဒမ္ဟာခ်ယ္ေယာင္းထင္ေနပံုပဲ
မဒမ္တကယ္ပဲအိပ္ရာထဲလဲေနတာပဲ
လီဆာ့ကိုစိတ္ပူရေအာင္လို႔မဒမ္ရယ္
"မဒမ္"
ေမာင္...ေမာင့္အသံပဲ
ဂ်န္းနီျပတ္ျပတ္သားသားကိုၾကားလိုက္ရတာ
ေနာက္ဆံုးေတာ့သူျပန္လာၿပီ
"ေမာင္..."
တံခါးအဝေလးမွာရပ္ေနတဲ့ေမာင့္ဆီကိုကုတင္ေပၚကအျမန္ဆင္းကာေျပးဖက္လိုက္တယ္
အရမ္းလြမ္းေနခဲ့ရတာ...
"နီ..."
မဒမ္ပဲႏွင္ခဲ့လို႔လီဆာထြက္သြားခဲ့တာ
အခုက်မဒမ္ကလီဆာ့ကို"ေမာင္"တဲ့လား
ခ်စ္ေနလ်က္နဲ႔ႏွလံုးသားကိုညာခ်င္ေသးတယ္မဒမ္ရယ္
×××××××××××ၾကယ္ေလးေတြေပးသြားၾကအုန္းေနာ္💫
အားလံုးကိုေလးစားခ်စ္ခင္လ်က္🤎×××××××××××
There are no comments yet. Log in to be the first to leave a review!
