25

Dumating ako sa bahay ni Noelle para sa unang band practice ko kasama sila. Malaki ang bahay nila—mas malaki pa kaysa sa inaasahan ko. Hindi ko rin maiwasang mapansin kung gaano ito kaayos at kakintab, parang walang ni isang alikabok na naglalakas-loob na dumapo sa mga muwebles.

"Welcome to my humble abode," pabirong sabi ni Noelle, nakangiti habang binubuksan ang pinto.

Pagkapasok ko, narinig ko agad ang mahinang tunog ng bass na tumutugtog sa loob.

"Narito na pala ang bago nating miyembro," malalim na boses ni Georgia ang bumungad mula sa loob ng music room. Nakaupo siya sa isang stool, kinakalikot ang bass guitar niya. "Huwag kang kabahan, Gail. Hindi naman kami nangangain ng baguhan."

"Psh, 'wag mo siyang takutin," sabi ni Millicent habang nakasandal sa pader, hawak ang electric guitar niya. "Besides, alam nating lahat na hindi baguhan si Abigail."

"Tama," dagdag ni Noelle, naglakad papunta sa drum set niya. "Alam na natin kung gaano siya kagaling."

Ngumiti ako nang bahagya, pero sa loob-loob ko, masyado pa akong nag-iisip. Hindi lang ito tungkol sa pagsali sa banda—ito ang unang hakbang ko para malaman kung ano talaga ang koneksyon ng pamilya Illustre sa lahat ng ito.

"Bago tayo magsimula, let's see kung paano mo aayusin ang kanta natin," Noelle smirked, pinulot ang drumsticks niya at nagbilang. "One, two, three, four!"

Nagsimula silang tumugtog, at doon ko naramdaman ang kilig ng musika. Kahit may ibang dahilan ako sa pagsali rito, hindi ko maitangging ito ang mundo ko. Napangiti ako habang hinawakan ang gitara ko at sumabay sa kanila.

Habang tinutugtog namin ang kanta, unti-unti kong napansin kung paano sila gumalaw. Si Georgia, tahimik pero solid ang presence—parang kahit anong mangyari, hindi siya natitinag. Si Millicent naman, effortlessly cool, na parang walang bagay sa mundo ang kayang magpabagsak sa kanya. At si Noelle, kahit parang pabaya at chill, walang palya sa timing at energy niya.

Nang matapos ang kanta, lahat kami ay hingal, pero halatang satisfied.

"Not bad," sabi ni Millicent, inaayos ang strap ng gitara niya. "Mag-eenjoy ka rito, Gail."

Ngumiti ako. "Siguradong oo."

Pero habang nagre-relax ang lahat, napatingin ako kay Noelle. Siya ang susi. At ngayong nasa loob na ako ng mundo nila, hindi na ako aatras.

Habang nasa kalagitnaan kami ng band practice, pansamantalang naputol ang momentum nang magdesisyon si Georgia na magpahinga saglit.

"Break muna tayo," aniya, inaayos ang strap ng bass guitar niya. "Kailangan kong mag-inom ng tubig bago pa man matuyo ang lalamunan ko."

Napahinga rin nang malalim si Noelle, itinabi ang drumsticks sa gilid ng set niya. "Agree. Pahinga muna bago natin i-run through ulit 'yung second verse."

Umupo ako sa carpeted floor ng studio habang hawak pa rin ang gitara ko. Hindi ko maiwasang mapansin na parang may tension sa pagitan ni Millicent at Noelle—hindi naman halata kung hindi mo sila kilala, pero sa ilang linggo kong nakakasama ang banda, natutunan ko nang magbasa ng vibes.

Tahimik lang si Millicent, hinihigpitan ang pagtali sa buhok niya, mukhang balisa. Si Noelle naman, pasimpleng sumulyap sa kanya, parang may gustong sabihin pero pinipigilan ang sarili.

Maya-maya, si Georgia ang nagbukas ng usapan. "So, Gail, kamusta naman ang pagiging official band member? Hindi ka pa rin nagsisi, 'di ba?"

Ngumiti ako. "Siyempre hindi. Ang saya nga, eh. Hindi lang ako sanay na kasama 'to sa daily routine ko ngayon."

Tumawa si Millicent. "Well, get used to it. Once nasa banda ka na, wala nang atrasan."

Napangiti rin si Noelle. "Besides, mukhang nag-eenjoy ka naman talaga, Gail."

Tumango ako. "Oo naman."

Tahimik saglit. Hanggang biglang may naisip si Georgia.

"Oh, by the way, Gail," nagsimula siya, bahagyang nakangisi. "Nagulat ka ba na magkasundo kami ni Mil?"

Nagtaas ako ng kilay. "Hindi naman. Bakit ko naman ikagugulat?"

Nagkatinginan si Noelle at Georgia, habang si Millicent naman ay mukhang iritable na agad.

"Bakit? Anong meron?" tanong ko, ngayon ay curious na.

Si Noelle na ang sumagot. "Kasi dati, si Millicent at Adelia ang laging magkasama."

Nanlaki ang mata ko. "What?"

"Oh, here we go," bulong ni Millicent, parang ayaw nang pag-usapan.

Hindi ko alam kung anong eksaktong nagulat ako—ang mismong impormasyon na magkasama sina Millicent at Adelia noon, o ang katotohanang hindi ko man lang naisip na may past connection sila.

"Wait, wait, wait," sabat ko, itinaas ang kamay. "Adelia, as in Adeline Lia Xeyronne? The Adelia?"

Tumango si Georgia, halatang natutuwa sa reaksyon ko. "Yup. Sila ni Mil dati ang inseparable duo."

"Hindi lang 'yon," dagdag ni Noelle, mas maingat ang tono. "They were close—really close."

Bumaling ako kay Millicent, na ngayon ay mukhang gusto nang lumubog sa sahig. "Mil, totoo 'to?"

Umirap siya. "Dati pa 'yon, Gail. Matagal na."

"Hindi ko alam 'to!" Napahawak ako sa ulo ko, hindi makapaniwala. "Bakit wala man lang nagsabi?"

Georgia shrugged. "Kasi hindi naman natin pinag-uusapan."

"Hindi siya worth pag-usapan," dagdag ni Millicent, pero halata sa tono niya na pilit niyang tinatapos ang usapan.

Pero hindi ko maiwasan ang curiosity ko. Anong nangyari? Bakit hindi na sila close ngayon? At bakit parang may something na hindi pa nila sinasabi?

Tumingin ako kay Noelle, pero umiling lang siya—hindi rin niya siguro gustong sabihin pa.

"Millicent and Adelia... they were together."

Parang tumigil ang mundo ko sa sinabi niya.

"As in... together together?"

Tahimik lang si Millicent. Walang kahit anong reaksyon, pero hindi rin niya dine-deny.

"Wait—so kayo ni Adelia?" Napatingin ako kay Millicent, pero hindi ko mabasa ang ekspresyon niya.

"Were," sagot niya sa wakas. "Past tense."

Hindi ko alam kung bakit parang may bumigat sa pakiramdam ko. Hindi lang dahil sa mismong rebelasyon—kundi dahil sa paraan ng pagsabi niya. Parang wala lang. Parang wala nang halaga.

Pero halata sa kanya na hindi 'yon totoo.

Hindi ko alam kung anong mas shocking—ang malaman na nagkaroon ng relasyon si Millicent at Adelia, o ang malaman na may alam sina Noelle at Georgia pero hindi nila ito binabanggit kailanman.

"So... paano natapos?" tanong ko, mas maingat na ngayon.

Muling bumuntong-hininga si Georgia. "It's not really our story to tell."

Napatingin ako kay Millicent, naghihintay kung magsasalita siya.

Pero tumayo lang siya, kinuha ang electric guitar niya, at sinimulang i-tune ito muli.

"Break's over," malamig niyang sabi. "Balik na tayo sa practice."

At doon ko na-realize—hindi pa tapos ang usapang 'to.

At higit pa roon, may mas malalim pang kwento sa likod nito.

Pagkatapos ng practice, lahat kami ay huminga nang malalim, pinoproseso ang musika na kanina lang ay bumalot sa buong silid. Para akong nasa ibang mundo habang tumutugtog—at kahit sandali lang, nakalimutan ko ang dahilan kung bakit talaga ako narito.

"Ayos 'to," sabi ni Georgia habang iniikot ang bote ng tubig sa kanyang kamay. "Pero parang may kulang pa rin. Feeling ko, kailangan nating baguhin 'yung arrangement ng bridge."

"I agree," dagdag ni Noelle, pinunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kamay niya. "Pero ang importante, swak si Gail sa atin. Parang matagal na siyang part ng banda."

Ngumiti ako. "Salamat. Ang saya tumugtog kasama kayo."

"Tama ba ang narinig ko?" biglang sabat ni Millicent, nakataas ang isang kilay. "Abigail Velasco, dating loner, ngayon certified band member? Hindi ko in-expect 'yan."

"Mil, 'wag kang harsh," sabat ni Noelle habang natatawa.

"Hindi naman harsh," Mil shrugged. "Nagulat lang ako."

"Well," siningitan ni Georgia, "hindi naman siya totally loner. She just... kept to herself."

Hindi ko alam kung paano ako magre-react sa pinag-uusapan nila, kaya ngumiti na lang ako.

Biglang tumayo si Noelle at hinila ako sa kamay. "Tara, Gail. Bago ka umalis, ipapakita ko sa 'yo 'yung iba pang kwarto rito."

Nagkatinginan sina Georgia at Millicent, pero hindi na sila nagsalita pa. Sumunod ako kay Noelle palabas ng music room at papunta sa hallway.

Habang naglalakad kami, hindi ko maiwasang mapansin ang mga naka-frame na litrato sa dingding. Karamihan ay pictures ng pamilya nila—mga formal event, family vacations, at retrato ni Noelle noong bata pa siya. Pero may isang litrato na agad kong napansin.

Isang lumang larawan.

Isang pamilyar na mukha.

Napahinto ako.

Si Richard Illustre, ang mayor, ang ama ni Noelle—katabi ang isang babaeng hindi ko pa nakikita noon. Hindi ito si Mrs. Illustre. Iba ang ngiti ng babae, at may hawak siyang batang mukhang pamilyar.

Biglang nagsalita si Noelle, dahilan para mapalingon ako. "Huh? May napansin ka?"

Kailangan kong mag-isip nang mabilis.

"Wala naman," sagot ko agad, pilit ang ngiti. "Ang dami lang palang pictures n'yo rito."

Ngumiti si Noelle. "Yeah, mahilig si Dad sa ganyan. Gusto niya lagi may naaalala."

Pero hindi ko mapigilan ang sarili ko. Muling tumingin ako sa litrato, at may gumapang na hinala sa utak ko.

Sino 'yung babae?

At bakit parang pamilyar ang batang kasama niya?

Dahan-dahang bumibigat ang loob ko.

Mukhang may natagpuan na naman akong bagong dapat alamin.